46173 حشر (حَ شَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه، دسته . 2 - ارتش نامنظم و چریکی . 1


46174 حشر (حَ) [ ع . ] (مص م .) گرد آوردن مردم، برانگیختن . 1


46175 حشرات (حَ شَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حشره ؛ ردة بزرگی از بندپاییان که به واسطة داشتن شش پا از بندپاییان دیگر متمایزند، بدین جهت آن ها را شش پاییان نیز نامیده اند. 1


46176 حشره (حَ شَ رَ یا رِ) [ ع . حشرة ] (اِ.) یک فرد از ردة حشرات . 1


46177 حشره کش ( حشره کش . کُ) [ ع - فا. ] (اِمر.) هر یک از مواد سمی به شکل گرده یا محلول یا گاز که برای از بین بردن حشرات به کار رود. 1


46178 حشری (حَ شَ) [ ع . ] (ص نسب .) شهوتران . 1


46179 حشف (حَ شَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خرمای بد، خرمای بسیار پست . 2 - سخن ناسودمند. 1


46180 حشفه (حَ شْ فِ یا فَ) [ ع . حشفة ] (اِ.) 1 - ریشه های گیاه که پس از درو در زمین باقی ماند.2 - قسمت انتهای قدامی آلت مرد که کمی حجیم تر از تنه می باشد. 1


46181 حشل (حَ شَ) (اِ.) (عا.) = هچل : خطر. 1


46182 حشم (حَ شَ) [ ع . ] (اِ.) خویشان و بستگان و خدمتگزاران شخص . 1


46183 حشمت (حِ مَ) [ ع . حشمة ] (اِ.) عظمت، شکوه . 1


46184 حشو (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آن چه که با آن درون چیزی را پر کنند. 2 - مردم فرومایه و پست . 3 - کلام زاید که در وسط جمله واقع شود و حذف آن به معنای جمله لطمه ای وارد نکند. 1


46185 حشیش (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گیاه خشک . 2 - بنگ ؛ سرشاخه های گل دار گیاه شاهدانه که پس از خشک کردن و آماده کردن به طرق مخصوص آن را به صورت جویدن یا تدخین مورد استفاده قرار می دهند. 1


46186 حشیشی ( حشیشی .) [ ع - فا. ] (ص .) معتاد به حشیش . 1


46187 حصاة (حَ) [ ع . ] (اِ.) سنگریزه . 1


46188 حصاد (حَ یا حِ) [ ع . ] (مص م .) درو کردن . 1


46189 حصار (حِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دیوار، دیوارِ قلعه . 2 - بارو، باره . 1


46190 حصار دادن ( حصار دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) محاصره کردن، در محاصره قرار دادن . 1


46191 حصاری (حِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - زندانی، محصور. 2 - منسوب به شهر حصار در ماورالنهر که زیبارویانش معروف بودند. 1


46192 حصافت (حَ فَ) [ ع . حصافة ] (مص ل .) عقل و رأی نیکو و استوار داشتن . 1


46193 حصان (حِ) [ ع . ] (ص .) اسب نجیب و نیرومند، اسب نر، اسب تکاور. 1


46194 حصانت (حَ نَ) [ ع . حصانة ] (مص ل .) استوار بودن، محکم بودن . 1


46195 حصب (حَ صَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آتشگیره، فروزینه، بوته . 2 - سنگریزه . 1


46196 حصباء (حَ) [ ع . ] (اِ.) سنگریزه . 1


46197 حصبه (حَ ب) [ ع . حصبة ] (اِ.) بیماری که در اثر خوردن آب، سبزی یا میوة آلوده به وجود می آید. 1


46198 حصد (حَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) درو کردن محصول . 2 - (اِ.) درو. 1


46199 حصر (حَ صَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) به سخن درماندن . 2 - تنگدل شدن . 3 - (اِمص .) تنگدلی . 1


46200 حصر (حَ) [ ع . ] (مص م .) محاصره کردن، احاطه کردن . 1


46201 حصرم (حِ رِ) [ ع . ] (اِ.) غورة انگور، میوه نارس . 1


46202 حصص (حِ صَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حصه ؛ بهره ها، برخه ها. 1


46203 حصص (حَ صَ) [ ع . ] (اِ.) موی رفتگی از سر. 1


46204 حصن (حِ) [ ع . ] (اِ.) دژ، قلعه . 1


46205 حصه (حِ صِّ) [ ع . حصة ] (اِ.) بهره، نصیب . ج . حصص . 1


46206 حصول (حُ) [ ع . ] (مص ل .) به دست آمدن . 1


46207 حصون (حُ) [ ع . ] (اِ.) جِ حصن ؛ دژها، پناهگاه ها. 1


46208 حصی (حَ صا) [ ع . ] (اِ.) 1 - سنگریزه . 2 - شمار بسیار. 1


46209 حصید (حَ) [ ع . ] (ص .) آنچه که از مزرعه درو شده باشد. 1


46210 حصیر (حَ) [ ع . ] (اِ.) بوریا، فرشی که از نی یا برگ خرما بافته شده باشد. 1


46211 حصیف (حَ) [ ع . ] (ص .) خردمند، درست - رای . 1


46212 حصین (حَ) [ ع . ] (ص .) استوار، محکم . 1


46213 حض (حَ) [ ع . ] (مص م .) برانگیختن، تحریک کردن . 1


46214 حضار (حُ ضّ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ حاضر؛ حاضران در مجلس . 1


46215 حضارت (حَ یا حِ رَ) [ ع . حضارة ] (اِمص .) شهرنشینی، ساکن شدن در شهر. 1


46216 حضانت (حِ نَ) [ ع . حضانة ] (اِمص .) پرستاری، در کنار گرفتن . 1


46217 حضر (حَ ضَ) [ ع . ] (اِ.)1 - جای حضور. 2 - منزل . 3 - شهر. 1


46218 حضرات (حَ ضَ) [ ازع . ] (اِ.) جِ حضرت . 1 - اشخاص حاضر و موجود. 2 - برای تعظیم کسان استعمال می شود. 1


46219 حضرت (حَ رَ) [ ع . حضرة ] (اِ.)1 - قرب، حضور. 2 - آستانه درگاه . 3 - کلمه ای است که برای احترام پیش ازنام قدیسان و بزرگان می آید . ؛ حضرت عباسی الف - به حضرت عباس قسم . ب - به صورت راست و درست . 1


46220 حضرتی ( حضرتی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) درباری، منسوب به دربار. 1


46221 حضری (حَ ضَ) [ ع . ] (ص نسب .) شهرنشین . 1


46222 حضن (حِ) [ ع . ] (اِ.) بغل، آغوش . 1


46223 حضور (حُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) حاضر شدن . 2 - (اِمص .) وجود، ظهور. 3 - (اِ.) درگاه، آست ان . ؛ حضور ُ غیاب حاضر و غایب کردن، شناختن کسانی که حاضرند و کسانی که غایبند. 1


46224 حضیض (حَ ض ) [ ع . ] (اِ.) 1 - فرود، پستی . 2 - جای پست در زمین یا پایین کوه . 1


46225 حط (حَ طّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) فرو آوردن . 2 - (مص ل .) فرو آمدن . 1


46226 حطام (حُ) [ ع . ] (اِ.) ریزة گیاه خشک، پاره و شکسته از چیزی خشک . 1


46227 حطب (حَ طَ) [ ع . ] (اِ.) هیزم، هیمه . 1


46228 حطم (حَ) [ ع . ] (مص م .) درهم شکستن . 1


46229 حظ (حَ ظّ) [ ع . ] (اِ.) بهره، نصیب . ج . حظوظ . 1


46230 حظر (حَ) [ ع . ] (مص م .) منع کردن، بازداشتن . 1


46231 حظیره (حَ رِ) [ ع . حظیرة ] (اِ.) 1 - محوطه، چهاردیواری . 2 - جایی که برای محفوظ ماندن چارپایان از باد و سرما درست کنند. 1


46232 حظیظ (حَ) [ ع . ] (ص .) 1 - متمتع، بابهره . 2 - کامیاب، خوشبخت . 1


46233 حظیه (حَ یِّ) [ ع . حظیة ] (ص .) زن گرامی دلارام . 1


46234 حف (حَ) [ ع . ] (مص م .) گرد گرفتن، گرد چیزی برآمدن . 1


46235 حفاء (حَ) (اِ.) 1 - پاپیروس . 2 - لوئی . 1


46236 حفار (حَ فّ) [ ع . ] (ص .) 1 - کسی که پیشه اش کندن زمین و کاوش کردن آن است . 2 - گورکن، قبرکن . 3 - باستان شناسی که برای به دست آوردن اشیا عتیقه زمین را حرف کند. 1


46237 حفاظ (حِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) نگاه داشتن، نگاه داری کردن . 2 - (اِ.) ستر، پرده . 1


46238 حفاظت (حِ ظَ) [ ع . حفاظة ] (مص م .) نگاه داشتن . 1


46239 حفاوت (حَ وَ) [ ع . حفاوة ] (مص ل .) مهربانی کردن، احوالپرسی . 1


46240 حفایر (حَ یِ) [ ع . حفائر ] (اِ.) جِ حفیره ؛ گودال ها. 1


46241 حفد (حَ فَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حافد. 1 - خدمتکاران . 2 - یاران، دوستان . 3 - فرزندزادگان . 1


46242 حفر (حَ) [ ع . ] (مص م .) کندن، گود کردن . 1


46243 حفره (حُ رِ) [ ع . حفرة ] (اِ.) 1 - گودال، سوراخ . 2 - قبر. ج . حفر. 1


46244 حفظ (حِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) نگاهبانی کردن، نگه داری کردن . 2 - به ذهن سپردن، در حافظه نگاه داشتن . 3 - (اِ.) یاد، ذهن . 4 - جلوگیری از ایجاد خدشه یا آشفتگی . 1


46245 حفل (حَ) [ ع . ] (مص ل .) انبوه شدن، گرد آمدن . 2 - (اِ.) جمعیت، گروه . 1


46246 حفی (حَ) [ ع . ] (ص .) مهربان، دلسوز. 1


46247 حفید (حَ) [ ع . ] (اِ.) زاده، پسرِ پسر. 1


48234 دشوار (دُ) [ په . ] (ص مر.) سخت، مشکل . 1


46248 حفیره (حَ رِ) [ ع . حفیرة ] (اِ.) 1 - گودال، مغاک . 2 - قبر، گور. ج . حفایر. 1


46249 حفیظ (حَ) [ ع . ] (ص .) نگاهبان، نگاهدار. 1


46250 حفیظت (حَ ظَ) [ ع . حفیظة ] (اِ.) خشم، غضب . 1


46251 حق (حَ قّ) [ ع . ] 1 - (ص .) راست، درست . 2 - (اِ.)راستی، درستی . 3 - عدل، انصاف . 4 - نصیب، بهره . 5 - ملک و مال . 1


46252 حق آب و گل ( حق آب و گل ِ بُ گِ) (اِمر.) (عا.)صاحب امتیاز بودن به دلیل سکونت دیرینه در جایی . 1


46253 حق البوق (حَ قُّ لْ) [ ع . ] (اِمر.) (عا.) 1 - رشوه، انعام . 2 - باج . 1


46254 حق التألیف (حَ قُّ تَُ) [ ع . ] (اِمر.) مزد و پاداش و پولی که به مؤلفان در ازای تألیف کتابی پرداخته می شود. 1


46255 حق التدریس ( حق التدریس ُ . تَّ) [ ع . ] (ص مر.) وجهی که در ازای تدریس به استاد و آموزگار پرداخت شود، آموزانه (فره ). 1


46256 حق الزحمه ( حق الزحمه ُ. زَّ مِ) [ ع . ] (ص مر.) دستمزد. 1


46257 حق السکوت ( حق السکوت ُ سُُ) [ ع . ] (ص مر.) پول یا مالی که برای پنهان نگه داشتن رازی به کسی داده شود. 1


46258 حق الله ( حق الله ُ لا) [ ع . ] (اِمر.) اجرای اوامر خدا و طاعت و عبادت او. 1


46259 حق الناس ( حق الناس ُ نُ) [ ع . ] (اِمر.) حقی که افراد نسبت به یکدیگر دارند و باید رعایت کنند. 1


46260 حق به جانب (حَ قّ. ب. نِ) (ص مر.) دارای ظاهر مظلوم و محق . 1


46261 حق تعالی (حَ تَ لا) [ ع . ] (اِمر.) خدا که والاست، پروردگار والامقام . 1


46262 حق حساب ( قُِ حِ) [ ع . ] (اِمر.) باج، رشوه . 1


46263 حق شناس (حَ. ش ) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - معتقد به حقیقت و راستی . 2 - خداشناس . 1


46264 حق گو (ی ) (حَ) [ ع - فا. ] (ص فا.)1- حقیقت - گوی، راست گوی . 2 - مرغ حق، مرغ شباویز. 1


46265 حقابه (حَ قّ ب یا بَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) حقی نسبت به سهمی از آب قنات و غیره . 1


46266 حقارت (حَ رَ) [ ع . حقارة ] (اِمص .) خواری، پستی، زبونی . 1


46267 حقانی (حَ قّ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به حق ؛ راست و درست، از روی حق . 1


46268 حقانیت (حَ قّ یَّ) [ ع . حقانیة ] (مص جع .) 1 - حق داشتن، حق بودن . 2 - درستی و راستی . 1


46269 حقاً (حَ قَّ نْ) [ ع . ] (ق .) به راستی و درستی . 1


46270 حقایق (حَ یِ) [ ع . حقائق ] (اِ.) جِ حقیقت ؛ نصیب، بهره . 1


46271 حقد (حِ) [ ع . ] (اِمص .) کینه ورزی، عناد. ج . احقاد، حقود. 1


46272 حقن (حَ) [ ع . ] (مص م .) بازداشتن، نگاه - داشتن . 1


46273 حقنه (حُ نِ) [ ع . حقنه ] (اِ.) اماله، وارد کردن داروی مایع از طریق مقعد. 1


46274 حقه (حُ قِّ) [ ع . حقة ] 1 - (اِ.) ظرف کوچکی برای نگهداری جواهر یا اشیاء دیگر. 2 - کوزه مانندی کوچک از جنس سفال یا چینی که روی آن سوراخ ریزی دارد، آن را به سر وافور نصب می کنند برای کشیدن تریاک . 3 - (ص .) حیله گر، زرنگ . 1


46275 حقه باز ( حقه باز .) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - شعبده باز. 2 - مکار، فریب دهنده . 1


46276 حقه بازی ( حقه بازی .) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - شعبده بازی . 2 - مکاری . 1


46277 حقود (حَ) [ ع . ] (ص .) کینه ورز، پرکینه . 1


46278 حقوق (حُ) [ ع . ] (اِ.) جِ حق . 1 - راستی ها، درستی ها. 2 - وظایف، تکالیف . 3 - در فارسی به معنای دستمزد. 4 - مجموعة قوانین، قواعد و رسوم لازم الاجرایی که به منظور استقرار نظم در جوامع انسانی وضع یا شناخته شده است . ؛ حقوق اجتماعی مجموعة حقوق فرد در پیوند با اجتماع . ؛ حقوق بازنشستگی حقوقی که کارمند یا کارگر در دوران بازنشستگی می گیرد. ؛ حقوق بشر مجموعة حقوق و اختیاراتی که به یک شخص به عنوان انسان و بدون در نظر گرفتن نژاد، ملیت، تابعیت یا جنس او داده می شود. ؛ حقوق بین الملل شاخه ای از علم حقوق که از قانون های حاکم بر روابط کشورها گفتگو می کند. 1


46279 حقوق بگیر ( حقوق بگیر . ب) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که هر ماه حقوق دریافت می کند. 1


46280 حقوق دان ( حقوق دان .) [ ع - فا. ] (ص فا.) متخصص در رشته حقوق . 1


46281 حقیر (حَ) [ ع . ] (ص .) ذلیل، خوار، زبون . 1


46282 حقیق (حَ) [ ع . ] (ص .) سزاوار، لایق . 1


46283 حقیقت (حَ قَ) [ ع . حقیقة ] 1 - (اِمص .) راستی، درستی . 2 - (اِ.) اصل هر چیز. 1


46284 حقیقتاً (حَ قَ تَ نْ) [ ع . حقیقهً ] (ق .) به درستی، از روی حقیقت . 1


46285 حقیقی (حَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - واقعی، اصلی . 2 - راست و درست . 1


46286 حل (حَ لّ) [ ع . ] (مص م .)1 - گشودن، باز کردن . 2 - گداختن . 1


46287 حل (حِ لّ) [ ع . ] (مص ل .)حلال شدن، حرمت . 1


46288 حل کردن (حَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - گشودن . 2 - آمیختن . 1


46289 حلاج (حَ لّ) [ ع . ] (ص فا.) پنبه زن، نداف . 1


46290 حلاف (حَ لّ) [ ع . ] (ص .) آن که قسم بسیار یاد کند، بسیار سوگند خورنده . 1


46291 حلاق (حَ لّ) [ ع . ] (ص فا.) سلمانی، موتراش . 1


46292 حلاقت (حِ قَ) [ ع . حلاقة ] (اِمص .) سر - تراشی، شغل حلاق . 1


46293 حلال (حَ لّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار گشاینده . 2 - ماده ای که مادة دیگر را در خود حل کند. 1


46294 حلال (حَ) [ ع . ] (ص .) روا، جایز، شایست . 1


46295 حلال زاده (حَ. د) [ ع - فا. ] (ص مر.) فرزندی که انعقاد نطفة وی به طریق مشروع انجام گرفته باشد. مق . حرام زاده . 1


46296 حلال کردن (حَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - جایز شمردن . 2 - بخشودن، گذشت کردن . 1


46297 حلاوت (حَ وَ) [ ع . حلاوة ] (مص ل .) شیرین بودن . 1


46298 حلایل (حَ یِ) [ ع . حلائل ] (اِ.) جِ حلیله ؛ زنان شوی دار. 1


46299 حلب (حَ) [ ع . ] (مص م .) دوشیدن شیر. 1


46300 حلب (حَ لَ) [ ع . ] (اِ.) ظرف مکعب مستطیل از جنس حلب . 1


46301 حلبه (حَ بَ یا ب) [ ع . حلبة ] 1 - (اِمص .) مسابقة اسب دوانی . 2 - (اِ.) اسبان مسابقه . 1


46302 حلبی (حَ لَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به حلب . 2 - ورقة آهنی که روی آن را با قلع اندود کنند تا در مقابل رطوبت محفوظ ماند. 1


46303 حلزون (حَ لَ) [ ع . ] (اِ.) جانوری از ردة شکم - پاییان ج زو شاخة نرم تنان که در حدود 3500 گونه از آن شناخته شده و در سراسر کرة زمین در خشکی و کنار نهرها زیست می کنند وبرخی از گونه های آن دریازی هستند، لیسک . 1


46304 حلف (حَ) [ ع . ] (مص ل .) سوگند خوردن، قسم یاد کردن . 1


46305 حلف (حِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سوگند، قسم . 2 - عهد، پیمان . ج . احلاف . 1


46306 حلفاء (حَ) [ ع . ] (اِ.) گیاهی که از آن حصیر سازند. 1


46307 حلق (حَ) [ ع . ] (اِ.) بخشی از لولة گوارشی که بین دهان و مری قرار دارد، گلو. 1


46308 حلق ( حلق .) [ ع . ] (مص م .) تراشیدن موی . 1


46309 حلق گشادن ( حلق گشادن . گُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) گفتگو کردن . 1


46310 حلقه به گوش ( حلقه . ب) [ ع - فا. ] (ص مر.) مطیع، فرمانبردار. 1


46311 حلقه (حَ قِ) [ ع . حلقة ] (اِ.) 1 - هرچیز مدور و دایره شکل که میانش خالی باشد. 2 - دایره . 3 - انجمن، مجلس، گروه . 4 - زره . 1


46312 حلقه نامزدی ( حلقه نامزدی زَ) (اِمر.) حلقه ای معمولاً از طلا که مرد و زن در هنگام نامزدی در انگشت یکدیگر کنند. 1


46313 حلقوم (حُ) [ ع . ] (اِ.) گلو؛ مجرای غذا از دهان به معده . 1


46314 حلل (حُ لَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حله . 1 - زیورها، پیرایه ها. 2 - لباس های نو، جامه ها. 3 - برده های یمانی . 1


46315 حلم (حُ) [ ع . ] (اِ.) آن چه در خواب بینند. 1


46316 حلم (حِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بردباری کردن . 2 - (اِمص .) بردباری . 1


46317 حله (حِ لِّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کوی، محله . 2 - محل گرد آمدن . 1


46318 حله (حُ لِّ) [ ع . حلة ] (اِ.) 1 - جامة نو. 2 - لباسی که بدن را بپوشاند. 1


46319 حلوا (حَ) [ ع . حلواء ] (اِ.) خوراکی که به وسیلة آرد و روغن و شکر و مواد دیگر تهیه کنند. ؛ حلوا کسی را خوردن کنایه : از شاهد مرگ او بودن . ؛ حلوا . حلوا . کردن کنایه از: عزیز و گرامی داشتن . 1


46320 حلوان (حُ) [ ع . ] (اِ.) عطا، پاداش، مژدگانی . 1


46321 حلول (حُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - فرود آمدن در جایی، وارد شدن به کسی . 2 - داخل شدن روح کسی در کس دیگر. 1


46322 حلی (حُ) [ ع . ] (اِ.) جِ حَلی ؛ زیورها، آرایش ها. 1


46323 حلیب (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شیر تازه دوشیده . 2 - شراب خرما. 1


46324 حلیت (حِ لِّ یَُ) [ ع . حلیة ] (مص ل .) حلال بودن، روا بودن . 1


46325 حلیت (حِ یَ) [ ع . حلیة ] (اِ.) زیور، آرایش . 1


46326 حلیف (حَ) [ ع . ] (ص .) 1 - هم عهد، هم سوگند. 2 - یار، دستیار. 1


46327 حلیل (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - حلال، روا. 2 - شوهر، زوج . 1


46328 حلیله (حَ لِ یا لَ) [ ع . حلیلة ] (اِ.) زن شرعی مرد، همسر. ج . حلایل . 1


46329 حلیم (حَ) [ ع . ] (اِ.) بردبار. ج . احلام . 1


46330 حلیمه (حَ مِ) [ ع . حلیمة ] (ص .) زن بردبار. 1


46331 حلیه (حِ یِ) [ ع . حلیة ] (اِ.) زینت، زیور، جِ حلی . 1


46332 حمأه (حَ) [ ع . حمأة ] (اِ.) گل سیاه، لجن . 1


46333 حما (حَ) [ ع . ] (اِ.) خویشاوند زن و شوهر. 1


46334 حماء (حِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - دفاع کردن از کسی . 2 - پشتیبانی کردن . 1


46335 حماحم (حَ حِ) [ ع . ] (اِ.) نوعی پونه با برگ های پهن . 1


46336 حمار (حِ) [ ع . ] (اِ.) خر، ج . حمیر. 1


46337 حماسه (حَ س ) [ ع . حماسة ] 1 - (مص ل .) دلیری کردن . شجاعت نمودن . 2 - (اِ.) شعر رزمی . 1


46338 حماقت (حَ قَ) [ ع . حماقة ] (اِمص .)کم خردی، بی خردی . 1


46339 حمال (حَ مّ) [ ع . ] (ص .) باربر. 1


46340 حماله (حِ لِ یا لَ) [ ع . حمالة ] (اِ.) بند شمشیر. ج . حمایل . 1


46341 حمام (حَ مّ) [ ع . ] (اِ.) گرمابه . ج . حمامات . ؛ حمام ِ زنانه کنایه از: جای شلوغ و پر سر و صدا. (حمام (حِ) [ ع . ] (اِ.)) مرگ، موت . 1


46342 حمام (حَ) [ ع . ] (اِ.) کبوتر. ج . حمائم . 1


46343 حمام گرفتن ( حمام گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) به حمام رفتن . 1


46344 حمامی ( حمامی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - گرمابه دار، گرمابه بان . 2 - حقو قی که به گرمابه دار ده یا قریه دهند. 1


46345 حمایت (حِ یَ) [ ع . حمایة ] (اِمص .) پشتیبانی . 1


46346 حماید (حَ یِ) [ ع . حمائد ] (اِ.) جِ حمیده ؛ خوبی ها، خصلت های نیکو. 1


46453 حیاصه (صَ) [ ع . حیاصة ] (اِ.) دوالی که بدان تنگ زین بندند. 1


46347 حمایل (حَ یِ) [ ع . حمائل ] (اِ.) 1 - بند شمشیر و آن چه به شانه و پهلو آویزند. 2 - قرآن کوچکی که به بغل آویزند. 1


46348 حمایل کردن ( حمایل کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) از شانه یکبری آویختن . 1


46349 حمحم (حِ حِ یا حُ حُ) [ ع . ] (اِ.) گل گاوزبان . 1


46350 حمد (حَ) [ ع . ] (اِمص .) ستایش، ثناگویی . 1


46351 حمدان (حَ) [ ع . ] (اِ.) آلت تناسلی مرد. 1


46352 حمدونه (حَ نِ) [ ع . حمدونة ] (اِ.)بوزینه، میمون . 1


46353 حمر (حُ مُ) [ ع . ] (اِ.) جِ حمار؛ خران، دراز - گوشان . 1


46354 حمر (حُ) [ ع . ] (ص . اِ.) ج . احمر. 1 - سرخ ها. 2 - سرخرویان . 3 - سرخ پوستان . 1


46355 حمراء (حَ) [ ع . ] (ص .) مؤنث احمر، سرخ - رنگ . 1


46356 حمرت (حُ رَ) [ ع . حمرة ] 1 - (اِمص .) سرخی، قرمزی . 2 - (اِ.) رنگ سرخ، قرمز. 3 - نوعی آماس در بدن، باد سرخ، سرخ باد. 1


46357 حمزه (حَ زَ یا ز) [ ع . حمزة ] (اِ.) 1 - تره تیزک . 2 - از اعلام مردان است . 1


46358 حمق (حُ) [ ع . ] (اِمص .) بی خردی، نادانی . 1


46359 حمقاء (حُ مَ) [ ع . ] (ص .) جِ احمق ؛ بی خردان . 1


46360 حمقاء (حَ) [ ع . ] (ص .) زن کم خرد، زن کم عقل . 1


46361 حمل (حَ مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بره . 2 - صورت فلکی بره ؛ اولین برج از بروج دوازده گانه می باشد. خورشید در حرکت ظاهری خود در فروردین م اه در این برج دیده می شود. 1


46362 حمل (حَ یا حِ) (اِ.) [ ع . ] 1 - (مص م .) بردن چیزی از جایی به جایی . 2 - (اِ.) بار. ج . احمال . 1


46363 حمل کردن (حَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .)1 - بردن چیزی از جایی به جای دیگر. 2 - تصور کردن، در وهم افتادن . 1


46364 حملات (حَ مَ) [ ع . ] (مص . اِ.)جِ حمله ؛تاخت ها، ت اختن ها. 1


46365 حملان (حُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ستور باردار که به کسی بخشند. 2 - مزد باربری . 1


46366 حمله (حَ لِ یا لَ) [ ع . حملة ] 1 - (مص ل .) آهنگ جنگ کردن، هجوم بردن، 2 - (اِ.) هجوم، یورش . 3 - غش (پزشکی ). 4 - دفعه . 1


46367 حمله (حَ مَ لَ) [ ع . حملة ] (ص . اِ.) جِ حامل ؛ حمل کنندگان، برندگان . 1


46368 حمه (حُ مَ یا مِ) [ ع . حمة ] (اِ.) زهر، سم . نیش کژدم . 1


46369 حموضت (حُ ضَ) [ ع . حموضة ] (مص ل .) ترش شدن . 1


46370 حمول (حَ) [ ع . ] (ص .) 1 - بارکش . 2 - بردبار، شکیبا. 1


46372 حمیت (حَ یَّ) [ ع . حمیة ] (اِمص .) 1 - مروت، جوانمردی . 2 - غیرت، رشک . 1


46373 حمید (حَ) [ ع . ] (ص .) 1 - پسندیده، ستوده . 2 - مبارک، فرخنده . 1


46374 حمیده (حَ د) [ ع . حمیدة ] (ص .) ستوده، پسندیده . 1


46375 حمیر (حَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حِمار. 1


46376 حمیراء (حُ مَ) [ ع . ] (ص .) مصغر حمراء، زن سرخ روی . 1


46377 حمیم (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خویشاوند، نزدیک . 2 - دوست، صدیق . ج . احماء. 1


46378 حمیه (حَ مْ یَ) [ ع . حَمیة ] (مص م .) 1 - پرهیز دادن . 2 - آن چه که نگه داشته شود. 1


46379 حنا (حِ یا حَ) [ ع . حناء ] (اِ.) درختچه ای است با برگ هایی شبیه برگ انار که گل هایش سفید و خوشبو است . برگ های آن را آسیاب کرده و به شکل گرد در می آورند و برای رنگ کردن موی سر، ناخن یا دست و پا به کار می برند. ؛ حنا ی کسی رنگ نداشتن کنایه از: از احترام و اعتنای دیگران برخوردار نبودن . 1


46380 حناجر (حَ جِ) [ ع . ] (اِ.) جِ حنجره . 1


46381 حناط (حَ نّ) [ ع . ] (ص .) 1 - آن که جسد مرده را حنوط کند. 2 - گندم فروش . 1


46382 حنان (حَ نّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بخشاینده . 2 - بسیار مهربان . 1


46383 حنان (حَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - رحمت، بخشایش . 2 - مهربانی . 1


46384 حنانه (حَ نّ نِ) [ ع . حنانة ] (ص .)بسیار ناله کننده . 1


46385 حنایا (حَ یا حَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حنیه ؛ کمان . 1


46386 حنبل (حَ بَ) [ ع . ] (ص نسب .) مرد کوتاه قد بزرگ شکم . 1


46387 حنبلی (حَ بَ یّ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به فرقة حنبلیه از فرق مهم اهل سنت . 1


46388 حنث (حِ) [ ع . ] (اِ.) گناه، بزه . 1


46389 حنجره (حَ جَ) [ ع . حنجرة ] (اِ.) نای، حفره ای که در عقب دهان و در زیر حلق واقع است و صوت از آن خارج می شود. 1


46390 حنظل (حَ ظَ) [ ع . ] (اِ.) هندوانة ابوجهل، میوه ای است به شکل هندوانه، کوچکتر از نارنج با رنگی زرد و طمعی بسیار تلخ . 1


46391 حنفی (حَ نَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به ابوحنیفه، یکی از چهار مذهب اهل تسنن . 1


46392 حنق (حَ نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کینه، دشمنی . 2 - خشم شدید. 1


46393 حنوط (حَ) [ ع . ] (اِ.) دارویی معطر مانند کافور که پس از غسل میت به جسد می زنند تا دیرتر متلاشی شود. 1


46394 حنون (حَ) [ ع . ] (ص .) مهربان، باشفقت . 1


46395 حنک (حَ نَ) [ ع . ] (اِ.) زیر گلو، ج . احناک . 1


46396 حنیف (حَ نِ) [ ع . ] (ص .) 1 - راست، مستقیم . 2 - معتقد به اسلام . 1


46397 حنین (حَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - بانگ کردن از شادی یا اندوه . 2 - مهر، اشتیاق . 1


46398 حوا (حَ وّ) [ ع . ] (ص .) زن گندمگون . 1


46399 حوادث (حَ د) [ ع . ] (اِ.) جِ حادثه ؛ پیشامدها، وقایع . 1


49485 رزمدار ( رزمدار .) (ص فا.) جنگاور. 1


46400 حواری (حَ) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - یار مخلص . 2 - کسی که پیغمبر را یاری کند. 3 - هر یک از یاران عیسی که مبلغ دین او بودند. ج . حواریون، حواریین . 1


46401 حواس (حَ سّ) [ ع . ] (اِ.) جِ حاسه ؛ قوای مدرکه . ؛ حواس ظاهری پنج حس بیرونی که عبارتند از: بینایی (باصره )، چشایی (ذائقه )، شنوایی (سامعه )، بویایی (شامه )، بساوایی (لامسه ). 1


46402 حواشی (حَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حاشیه . 1


46403 حواصیل (حَ) [ ع . ] (اِ.) = حواصل : غم - خورک، ماهی خور. 1


46404 حوافر (فِ) [ ع . ] (اِ.) جِ حافر؛ حفر کنندگان . 1


46405 حوالت (حَ لَ) [ ع . حوالة ] (اِ.) 1 - چیزی که به کسی واگذار شود. 2 - پول یا کالایی که به موجب نوشته ای به شخص واگذار شود تا برود از دیگری دریافت کند. 1


46406 حواله (حَ لِ یا لَ) [ ع . حوالة ] نک حوالت . 1


46407 حواله کرد (حَ لِ کَ) [ ع . فا. ] (اِمر.) پول یا چیزی که پرداخت آن به دیگری واگذار می شود. 1


46408 حوالی (حَ) [ ع . ] (اِ.) گرداگرد، پیرامون . 1


46409 حوایج (حَ یِ) [ ع . حوائج ] (اِ.) جِ حاجت . 1 - نیازها، احتیاج ها. 2 - کارهای لازم . 1


46410 حوت [ ع . ] (اِ.) 1 - ماهی . ج . احوات . 2 - یکی از صورت های فلکی که دوازدهمین بُرج از بروج دوازده گانة منطقة البروج می باشد. در اسفندماه خورشید در این برج دیده می شود. 1


46411 حور [ ع . ] (اِ.) 1 - زن سیاه چشم . 2 - زن زیباروی . 1


46412 حوراء [ ع . ] (ص .) 1 - زن سیاه چشم . 2 - زن بهشتی . 1


46413 حوری [ ع - فا. ] (ص نسب .) زن بهشتی . 1


46414 حوزه (حُ ز) [ ع . حوزة ] (اِ.) 1 - ناحیه . 2 - جانب، طرف . 3 - میان مملکت . ؛ حوزه علمیه مرکز تحصیل علوم دینی . 1


46415 حوش (حُ) [ ع . ] (اِ.) گرداگرد، پیرامون . 1


46416 حوصله (حُ صَ لِ) [ ع . حوصلة ] (اِ.) 1 - چینه دان مرغ . 2 - صبر و تحمل . 1


46417 حوض (حُ) [ ع . ] (اِ.) آبگیر، تالاب . ج . حیاض . 1


46418 حوض خانه (حُ. نِ یا نَ) [ ع - فا . ] (اِمر.) زیرزمین خانه که در آن حوض باشد. 1


46419 حوضه (حُ ض یا ضَ)(اِ.) [ ع . ] 1 - ناحیه یا منطقه ای که آب های آن به یک جا می ریزد. 2 - ناحیه ای که از آب یک رودخانه مشروب می شود. 1


46420 حوضچه (حُ چِ) [ ع - فا . ] (اِمصغ .) 1 - حوض کوچک . 2 - لگنچه . 1


46421 حوقله (حَ قَ لَ یا حُ قَ لِ) [ ع . حوقلة ] (مص ل .) لا حول و لا قوة الا بالله گفتن . 1


46422 حول (حُ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) قدرت، توانایی . 2 - (اِ.) قوه، نیرو. 3 - پیرامون، گرداگرد. 4 - سال، سنه . ج . احوال . 1


46423 حول (حَ وَ) [ ع . ] (مص ل .) کج بین شدن . 1


46424 حول (حِ وَ) [ ع . ] (مص ل .) رفتن از جایی به جایی . 1


46425 حوله (حُ لِ) (اِ.) = هوله : پارچه ای که با آن صورت و دست ها را پاک و خشک کنند. 1


46426 حومه (مِ) [ ع . حومة ] (اِ.)اطراف و گرداگرد شهر. 1


46427 حک (حَ کّ) [ ع . ] (مص م .) 1 - ساییدن . 2 - تراشیدن . 1


46428 حکام (حُ کّ) [ ع . ] (اِ.) جِ حاکم ؛ فرمانروایان، ولات، استانداران . 1


46429 حکاک (حَ کّ) [ ع . ] (ص فا.) کسی که شکل یا نوشته ای را بر فلز یا نگین انگشتری حک کند. 1


46430 حکاکی ( حکاکی .) [ ع - فا. ] (حامص .) حک کردن . 1


46431 حکایت (حِ یَ) [ ع . حکایة ] 1 - (مص م .) نقل کردن مطلب یا داستانی . 2 - (اِ.) داستان، سرگذشت، قصه . 1


46432 حکفرما (حُ. فَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) حکمران . 1


46433 حکم (حُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - امر، فرمایش . 2 - داوری، قضاوت . 3 - منشور، فرمان . 1


46435 حکم (حِ کَ) [ ع . ] (اِ.) جِ. حکمت ؛ اندرزها، پندها. 1


46436 حکماء (حُ کَ) [ ع . ] (اِ.) ج . حکیم . 1


46437 حکماً (حُ مَ نْ) [ ع . ] (ق .) ظاهراً، به احتمال قوی . 1


46438 حکمت (حِ مَ) [ ع . حکمة ] (اِمص .) 1 - علم، دانش . 2 - راستی، درستی . 3 - کلام موافق حق . 1


46439 حکمران (حُ) [ ع - فا. ] (ص فا.) حاکم، والی . 1


46440 حکمرانی ( حکمرانی .) [ ع - فا. ] (حامص .) حکومت، فرمانروایی . 1


46441 حکمفرمایی (حُ فَ) [ ع - فا. ] (حامص .) حکمرانی . 1


46442 حکمیت (حَ کَ یَّ) [ ع . حکمیة ] (مص جع .) میانجی گری، داوری . 1


46443 حکه (حِ کَّ) [ ع . حِکَّة ] (اِ.) خارش . 1


46444 حکومت (حُ مَ) [ ع . حکومة ] (مص ل .) 1 - حُکم دادن، فرمان کردن . 2 - فرمانروایی . 1


46445 حکیم (حَ) [ ع . ] (ص .) 1 - دانشمند. 2 - فیلسوف . 3 - طبیب . ج . حکماء. 1


46446 حکیم باشی ( حکیم باشی .) [ ع - تر. ] (ص مر.) پزشک، رییس پزشکان . 1


46447 حی (حَ یّ) [ ع . ] (ص .) زنده . ج . احیا. 1


46448 حی وحاضر (حَ یُ ض ) [ ازع . ] (ص مر.) زنده و حاضر. 1


46449 حیا (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - باران . 2 - فراخی سال . 1


46450 حیاء (حَ) [ ع . ] (اِمص .) شرمساری، خجلت . ؛ حیاء را خوردن و آبرو را قی کردن کنایه از: بسیار گستاخ و وقیح و بی حیا بودن . 1


46451 حیات (حَ) [ ع . حیاة ] 1 - (مص ل .) زنده بودن . 2 - (اِمص .) زندگانی . 1


46452 حیازت (حَ زَ) [ ع . حیازة ] (مص م .) 1 - رجوع کردن . 2 - به دست آوردن . 1


46455 حیاط (حَ) (اِ.) صحن خانه، زمین برابر ساختمان که دور آن دیوار باشد. 1


46456 حیاط خلوت ( حیاط خلوت . خَ وَ) (اِمر.) حیاط کوچک در پشت خانة مسکونی و مستقل از حیاط بزرگ . 1


46457 حیاکت (کَ) [ ع . حیاکة ] 1 - (مص م .) بافتن . 2 - (اِمص .) بافندگی، جولاهی . 1


46458 حیث (حِ) [ ع . ] (اِ.)1 - جا، هر جا. 2 - جهت، لحاظ . 1


46459 حیثیت (حِ یَّ) [ ع . حیثیة ] (مص جع .) اعتبار، آبرو. ج . حیثیات . 1


46460 حیدر (حِ دَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شیر. 2 - لقب علی بن ابی طالب . 1


46461 حیران (حِ) [ ع . ] (ص .) سرگردان، سرگشته . 1


46462 حیرت (حِ رَ) [ ع . حیرة ] (اِمص .) سرگشتگی، سرگردانی . 1


46463 حیرت آور ( حیرت آور . وَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) تعجب - آور، شگفت انگیز. 1


46464 حیرت زده ( حیرت زده . زَ د) [ ع - فا. ] (ص مر.) متحیر، سرگشته . 1


46465 حیز (حَ یَّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای، مکان . 2 - کرانه، جهت . 1


46466 حیزوم (حَ زُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - وسطِ سینة ستور که جای بستن تنگ است . 2 - زمین مرتفع . 1


46467 حیص (حِ) [ ع . ] (مص ل .) کنار افتادن، به یک سو شدن . 1


46468 حیص و بیص ( حیص و بیص ُ ب) [ ع . ] (اِمر.) گیر و دار، تنگی و گرفتاری . 1


46469 حیض (حِ) [ ع . ] (مص ل .) عادت ماهانه زنان . 1


46470 حیطه (طِ) [ ع . حیطة ] 1 - (اِ.) احاطه شده . 2 - (مص م .) حفظ کردن، در پناه خود درآوردن . 1


46471 حیف (حِ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - ظلم، جور. 2 - افسوس، دریغ . ؛ حیف ِ نان نوعی توهین دربارة کسی که آن قدر نالایق است که لیاقت نان خوردن هم ندارد. 1


46472 حیل (حِ یَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حیله ؛ چاره ها. 1


46473 حیلت (لَ) [ ع . حیلة ] (اِمص .) نک حیله . 1


46474 حیله (لِ) [ ع . حیلة ] (اِمص .)1 - قدرت، توانایی . 2 - چاره . 3 - فریب، نیرنگ . 1


46475 حیله گر ( حیله گر . گَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) نیرنگ باز، مکار. 1


46476 حین (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هلاک، مرگ . 2 - محنت . 1


46477 حین [ ع . ] (اِ.) هنگام، وقت . ج . احیان . 1


46478 حیه (حَ یَّ) [ ع . حیة ] (اِ.) مار، افعی . ج . حیات . 1


46479 حیوان (حِ) [ ع . ] (اِ.) جانور. ج . حیوانات . 1


46480 خ (حر.) حرف نهم از الفبای فارسی که در حساب ابجد برابر عدد «600» می باشد. 1


46481 خا ( ص فا.) در ترکیب به معنی «خاینده » آید، آن که چیزی را بخاید: انگشت خا، شکرخا. 1


46482 خاب (ص . اِ) بازپس افکنده . 1


46483 خابیه ( یَ یا یِ) [ ع . خابئة ] (اِ.) خم، خنب . 1


46484 خاتم (تِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) ختم کننده . 2 - (اِ.) پایان، عاقبت . 1


46485 خاتم (تَ) [ ع . ] (اِ.)1 - انگشتری . 2 - مهر، نگین . ج . خواتم . 3 - آخری، آخرین . 4 - اشیایی مثل قاب عکس، جای قلم و مانند آن که بر روی آن با عاج، استخوان، فلز و چوب زینت کاری و نقش و نگار شده باشد. 1


46486 خاتم کاری (تَ) [ ع - فا. ] (حامص .) شغل و عمل خاتم کار، خاتم بندی . 1


46487 خاتمه (تِ مِ یا مَ) [ ع . خاتمة ] (اِفا.) مؤنث خاتم، پایان، انجام . ج . خواتیم . 1


46488 خاتمه دادن ( خاتمه دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) پایان دادن امری را، به پایان رسانیدن . 1


46489 خاتون [ تر. ] (اِ.) 1 - بانوی بزرگ زاده . 2 - کدبانو، بی بی . 1


46490 خاثر (ثِ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسته، دلمه شده . 2 - شوریده دل . 3 - تباه عقل گشته . 1


46491 خاج [ ارمن . ] (اِ.) 1 - صلیب، چلیپا. 2 - یکی از خال های ورق، گشنیز. 1


46492 خاج (اِ.) نرمة گوش که در آن گوشواره کنند. 1


46493 خاخام [ عبر. ] (اِ.) عنوان پیشوایان دینی یهود؛ ربانی . 1


46495 خادر (د) [ ع . ] (ص .) 1 - پرده نشین . 2 - سست، کسل . 3 - متحیر، سرگشته . 1


46496 خادع (د) [ ع . ] (اِفا. ص .)فریبنده، خدعه کننده . 1


46497 خادم (د) [ ع . ] (اِفا.) خدمتگزار، مستخدم . ج . خُدّام . 1


46498 خادمه (د مِ) [ ع . خادمة ] (اِفا.) خدمتکار زن، کنیز، کلفت . ج . خادمات . 1


46499 خاده (د) (اِ.) هر چوب راست و بلند. 1


46500 خار [ په . ] (اِ.) 1 - گیاهی که دارای شاخه های باریک و نوک تیز و خراشنده است، شوک . 2 - هر یک از سیخ های نوک شاخه های درختان، تیغ درخت . 3 - هر چیز نوک تیز و خراشنده . 4 - هر یک از تیغ های مهرة گردن . 1


46501 خارا [ په . ] (اِ.) 1 - نوعی سنگ سخت، گرانیت . 2 - نوعی پارچة ابریشمی موجدا ر. 1


46502 خاراندن (دَ) (مص م .) = خارانیدن : با سرِ ناخن روی پوست بدن (خود یا دیگری ) را برای برطرف کردن خارش کشیدن . 1


46503 خارانو (اِ.) جوجه تیغی . 1


46504 خاربست (بَ) (اِمر.) پرچین، پرچینی ساخته شده از خار و خاشاک . 1


46505 خاربن (بُ) (اِمر.) بوتة خار، گیاه خاردار. 1


46506 خارج (رِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) خروج کننده . 2 - (اِ.) بیرون، ظاهر چیزی . 1


46507 خارج خواندن ( خارج خواندن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خارج شدن خواننده از آهنگ موسیقی . 1


46508 خارج شدن ( خارج شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - بیرون شدن، بیرون رفتن (از خانه، شهر و غیره .) 2 - ترک کردن (اداره، موسسه و غیره ). 1


46509 خارجه (رِ جِ) [ ع . خارجة ] (اِ.) 1 - مؤنث خارج . (در زبان فارسی به همین صورت پذیرفته شده صرف نظر از تَأنیث آن ). 2 - خارج از مملکت، بیگانه . 1


46510 خارجی (رِ) خارجی [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - بیرونی . 2 - بیگانه . 3 - در قدیم به مخالفان خلیفه می گفتند. ج . خوارج . 1


46511 خارخار (اِ.) 1 - خارش بدن . 2 - دلواپسی، اضطراب . 1


46512 خارخسک (خَ سَ)(اِمر.) 1 - گیاهی است بیابانی با شاخه هایی که روی زمین می خوابد و خارهای سه پهلو دارد. 2 - (کن ) شخص مزوّر و مردم آزار. 1


46513 خارستان (رِ) (اِمر.) جای پرخار، خارسان . 1


46514 خارش (رِ) 1 - (اِمص .) خاریدن . 2 - (اِ.) گر، بیماری پوستی که با خارش همراه است . 1


46515 خارشتر (شُ تُ) (اِمر.) گیاهی است خاردار با گل های خوشه ای به رنگ سرخ یا سفید و برگ های کرکدار، عرق آن برای شستشوی کلیه مفید است . 1


46516 خارق (رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پاره کننده . 2 - (اِ.) هر چه که برخلاف نظم طبیعی باشد. 1


46517 خاره (رِ) (اِ.) نک خارا. 1


46518 خارپشت (پُ) (اِمر.) جوجه تیغی . 1


46519 خارکش (کُ) (ص فا. اِمر.) = خارکشنده : کفشی که روی موزه به پا کنند؛ سرموزه . 1


46520 خارکن (کَ) 1 - (ص فا.) کسی که خار را از زمین می کند. 2 - (اِ.) آهنگی در موسیقی قدیم . 1


46521 خاریدن (دَ) 1 - (مص ل .) خارش کردن، احساس خارش داشتن . 2 - (مص م .) خاراندن، دفع خارش کردن . 1


46522 خاز (اِ.) چرک، ریم . 1


46523 خاز (اِ.) نوعی پارچة کتانی مانند متقال . 1


46524 خازن (ز) [ ع . ] (اِفا. اِ.) 1 - خزانه دار. 2 - نام قطعه ای است در بعضی از دستگاه های برقی که انرژی به صورت برق در آن ذخیره می شود. 1


46525 خازنه (زَ نِ) (اِمر.) خواهرزن . 1


46526 خازه (ز) (اِ.) 1 - سرشته، خمیر کرده . 2 - گِلی که مخصوص مالیدن به دیوار بود. 1


46527 خاستن (تَ) [ په . ] (مص ل .) 1 - برپا شدن، بلند شدن . 2 - پدید آمدن . 3 - عاید شدن، فایده داشتن . 1


46528 خاسته (تِ) (ص مف .) 1 - بلند شده . 2 - پدید آمده . 1


46529 خاستگاه (اِمر.)جایی که چیزی ازآن برمی خیزد یا در آن پدید می آید، منشأ، منبع . 1


46530 خاسر (س ِ) [ ع . ] (اِفا.) زیانکار، زیان رسیده . 1


46531 خاسی ء (س ِ) [ ع . ] (ص .) رانده شده، دور داشته . 1


46532 خاش (اِ.) عاشق شوریده . 1


46533 خاش (اِ.) = خش . خشو. خوشه : مادرزن، مادر شوهر. 1


46534 خاش (اِ.) ریزة چوب و علف . 1


46535 خاشاک (اِ.) ریزة چوب و علف و کاه . 1


46536 خاشع (ش ِ) [ ع . ] (اِفا.) فروتنی کننده . 1


46537 خاشه (ش ِ) (اِ.) نک خاشاک . 1


46538 خاشک (شَ) (اِ.) نک خاشاک . 1


46539 خاص (صّ) [ ع . ] (ص .) 1 - ویژه، برگزیده . 2 - منفرد، ممتاز. 3 - برگزیدة قوم . ؛ خاص و عام همة افراد، افراد برگزیده و افراد عادی . 1


46540 خاصره (ص رِ) [ ع - خاصرة . ] (اِ.) استخوانی است مسطح و پهن و درشت که به دور خود پیچ خورده و شبیه به یک بال می باشد و آن استخوان با استخوان دیگر نظیر خود، استخوان خاجی لگن خاصره را می سازد. 1


46541 خاصه (صِّ) [ ع . خاصة ] 1 - (اِ.) خاص، ویژه . 2 - خویش و مقرب کسی . 3 - برگزیدة قوم . ج . خواص . 4 - (ق .) مخصوصاً، به ویژه . 1


46542 خاصه گرفتن ( خاصه گرفتن . گِ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) نزدیک کردن، مقرب ساختن . 1


46543 خاصگی (ص ) [ ع - فا. ] (ص .)1 - ندیم، مقرب . 2 - خزینه دار. 3 - کنیزک زیبا.4 - هرچیز نفیس . 1


46544 خاصیت (یَّ) [ ع . خاصیة ] (اِ.) 1 - سرشت، خوی . 2 - فایده، اثر. ج . خصائص . 1


46545 خاضع (ض ) [ ع . ] (اِفا.) فروتنی کننده . 1


46546 خاطب (طِ) [ ع . ] (اِفا. ص .)1 - خطیب، سخنران . ج . خطباء. 2 - خواستگار. 1


46547 خاطر (طِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آنچه که در دل گذرد. 2 - دل، ضمیر. 3 - ذهن، حافظه . 1


46548 خاطر آزرده ( خاطر آزرده . زُ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) ملول، متأثر. 1


46549 خاطرآسوده ( خاطرآسوده . د) [ ع - فا. ] (ص مف .) بی دغدغه، کسی که او را رنجی و ناراحتی نباشد. 1


46550 خاطرآشفته ( خاطرآشفته . شُ تِ) [ ع - فا. ] (ص مف .) کسی که خاطرش پریشان باشد، پریشان دل . 1


46551 خاطرات ( خاطرات .) [ ع . ] (اِ.) جِ خاطره ؛ مجموعة رویدادها و سرگذشت های مربوط به یک شخص یا یک دوره . 1


46552 خاطرجمع ( خاطرجمع . جَ) [ ع . ] (ص مر.) آسوده، بی تشویش . 1


46553 خاطرخواه ( خاطرخواه . خا) [ ع - فا. ] (ص .) عاشق، محب . 1


46554 خاطرخواهی ( خاطرخواهی . خا) [ ع - فا. ] (حامص .) عشق، علاقه، محبت . 1


46555 خاطرنشان ( خاطرنشان . نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) یادآور. 1


46556 خاطره (طِ رِ) [ ع . ] (اِ.) ضمیر، اندیشه و خیال، یادبود، یادگار، آن چه بر کسی گذشته و اثرش در ذهن مانده . 1


46557 خاطف (طِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آن چه که چشم را خیره کند. 2 - تیری که به زمین بخورد و سپس به سوی هدف رود. 1


46558 خاطی [ ع . خاطی ء ] (اِفا.) خطاکننده، خطاکار. 1


46559 خافض (فِ) [ ع . ] (اِفا.) پست کننده، خوار - کننده . 1


49486 رزمناو ( رزمناو .) (اِمر.) کشتی جنگی . 1


46560 خافق (فِ) [ ع . ] (اِفا. ص .) 1 - مضطرب . 2 - غایب، پنهان . 3 - خالی . 1


46561 خافقین (فِ قِ) [ ع . ] (اِ.) مشرق و مغرب، خاور و باختر. 1


46562 خاقان [ تُر - معر. ] (اِ.) لقبی برای پادشاهان چین و ترکستان . ج . خواقین . 1


46563 خال [ ع . ] (اِ.) نقطة سیاه یا لکه ای که روی پوست بدن یا چیزی دیگر ظاهر شود. ج . خیلان . 1


46564 خال [ ع . ] (اِ.) دایی، خالو. 1


46565 خالب (لِ) [ ع . ] (ص فا.) فریبنده . 1


46566 خالد (لِ) [ ع . ] (ص .) پاینده، جاوید. 1


46567 خالص (لِ) [ ع . ] (ص .) بی آمیغ، بی آلایش . 1


46568 خالصه (لِ ص ) [ ع . خالصة ] (اِ.) زمینی که متعلق به دولت باشد. 1


46569 خالق (لِ) [ ع . ] (اِفا.) آفریننده، خلق کننده . 1


46570 خاله (لِ) [ ع . خالة ] (اِ.)خواهر مادر. ج .خالات . 1


46571 خاله زنک ( خاله زنک . زَ نَ) (ص مر.) (کن .) شخص دارای رفتار و گفتار مبتذل، سخن چین و پی گیر موضوع های بی اهمیت و غیرجدی . 1


46572 خالو (اِ.) دایی، برادر مادر. 1


46573 خالکوبی (حامص .) عمل نقش زنی به وسیلة سوزن بر پوست بدن . 1


46575 خالی بندی (بَ) (حامص .) لاف زنی، دروغ - گویی . 1


46576 خالی کردن (کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - تهی کردن . 2 - خلوت کردن . 1


46577 خالیه (لِ یَ) [ ع . خالیة ] (ق .) گذشته، قدیم . 1


46578 خام (ص .) 1 - ناپخته . 2 - چرم دباغی نشده . 3 - بی تجربه . 4 - ناپیراسته . 1


46579 خام درایی (دَ) (اِمص .) بیهوده گویی . 1


46580 خام طبع (طَ) (ص مر.) کسی که اندیشه های بیهوده دارد. 1


46581 خام طمع (طَ مَ) (ص مر.) کسی که آرزوهای بیهوده در سر می پروراند. 1


46582 خامد (مِ) [ ع . ] (اِفا. ص .) 1 - خاموش، ساکت، آرمیده . 2 - بی حرکت، بی جنبش . 1


46583 خامدست (دَ) (ص مر.) ناشی، ناوارد در کار. 1


46584 خامش (مُ) (ص .) نک خاموش . 1


46585 خامل (مِ) [ ع . ] (ص .) 1 - گمنام . 2 - بی قدر، فرومایه . 1


46586 خامه (مِ) (اِ.) 1 - ابریشم خام . 2 - سرشیر. 3 - قلم . 4 - توده، تل ریگ . 1


46587 خامه زن ( خامه زن . زَ) (ص فا.) نقاش، صورتگر. 1


46588 خاموش (ص .) ساکت، آرام . 1


46589 خان [ تر. ] (اِ.) رییس، سرور. 1


46590 خان و مان (نُ) (اِمر.) دار و ندار، خانه و هر آن چه که متعلق به آن است . 1


46591 خان (اِ.) 1 - خانه، سرا. 2 - لانة زنبور. 3 - شیارهای داخل لولة اسلحه . 1


46592 خان خانی [ تر - فا. ] (حامص .) حکومتی با دولت مرکزی ضعیف، که هر بخش از کشور برای خود امیری داشته باشد. 1


46593 خان غرد (غَ) (اِمر.) خانة تابستانی . 1


46594 خاندان (اِمر.) خانواده، دودمان . 1


46595 خانقاه [ معر. ] (اِمر.) 1 - خانه، سرا. 2 - محلی که درویشان و مرشدان در آن سکونت کنند و رسوم و آداب تصوف را اجرا نمایند. 1


46596 خانم (نُ) [ تر. ] (اِ.) 1 - زن بزرگ زاده . 2 - عنوانی که برای احترام، پیش یا پس از نام زنان گفته می شود. 1


46597 خانم بازی (نُ) (حامص .) عشقبازی و آمیزش جنسی با زنانی که همسر شخص نیستند. 1


46598 خانمان (نْ یا نُ) (اِمر.) نک خان و مان . 1


46599 خانمان سوز ( خانمان سوز .) (ص فا.) امری که سبب از بین رفتن خانمان شود، خانمان برانداز. 1


46600 خانمی (نُ) (ص .) ویژگی زنی که دارای شخصیت و بزرگواری و بزرگ منشی باشد. 1


46601 خانه (نِ) [ په . ] (اِ.) 1 - اتاق . 2 - سرای، دار. ؛ خانه بخت رفتن کنایه از: شوهر کردن . 1


46602 خانه به دوش ( خانه به دوش . ب) (ص مر.) آواره . 1


46603 خانه خدا ( خانه خدا خُ) (اِمر.) صاحبخانه . 1


46604 خانه خراب ( خانه خراب . خَ) (ص مر.) 1 - تهیدست، بدبخت . 2 - نوعی نفرین دال بر آرزوی بدبختی کسی . مق . خانه آبادان . 1


46605 خانه دار ( خانه دار .) (ص مر.) کسی که به کارهای خانه پردازد، زنی که امور خانه را با نظم و اقتصاد اداره کند. 1


46606 خانه داری ( خانه داری .) (حامص .) 1 - هنر ادارة خانه یا مجموعة آگاهی های مربوط به آن مانند: آشپزی، خیاطی ... 2 - شغل و عمل خانه دار. 1


46607 خانه زاد ( خانه زاد .) (ص مف .) فرزند خدمتکار که در خانة ارباب به دنیا آمده باشد. 1


46608 خانه شاگرد ( خانه شاگرد . گِ) (ص مر.) پسری که کارهای خانه را انجام دهد، شاگردخانه . 1


46609 خانه نشین ( خانه نشین . نِ) (ص فا.) منزوی، گوشه - نشین . 1


46610 خانواده (نْ یا نِ د) (اِمر.) 1 - اهل خانه، اهل البیت . 2 - مجموعة افراد دارای پیوند سببی یا نسبی که در زیر یک سقف زندگی می کنند. 3 - مجموعه خویشاوندان، خاندان . 4 - تیره، خاندان . 1


46611 خانوادگی (نْ یا نِ د) (ص نسب .) مربوط یا منسوب به خانواده . 1


46612 خانوار (نِ) (اِمر.) = خانه وار: تعداد افراد یک خانواده . 1


46613 خانگاه (اِمر.) نک خانقاه . 1


46614 خانگی (نِ یا نَ) (ص نسب .) 1 - منسوب و مربوط به خانه . 2 - آن چه در خانه تهیه کنند. 3 - حیوانی که در خانه نگهداری شود. 1


46615 خانی [ تر - فا. ] (ص .) 1 - زری که در ماوراء - النهر رایج بوده . 2 - زر خالص . 1


46617 خانیچه (چِ یا چَ) (اِمصغ .)1 - چشمة کوچک . 2 - حوض کوچک . 1


46619 خاوران (وَ) [ په . ] (اِ.) 1 - مغرب . 2 - مشرق . 1


46620 خاوند (وَ) (اِ.) خداوند، صاحب . 1


46621 خاوندگار (وَ) (اِمر.) خداوندگار. 1


46622 خاویار (اِ.) تخم نوعی سگ ماهی که بسیار مقوی و گرانبهاست . 1


46623 خاویه (وِ یَ یا یِ) [ ع . خاویة ] (ص .) زمین خالی (از سکنه .) 1


46624 خاک [ په . ] (اِ.) 1 - رویة زمین که باعث رویاندن نباتات می شود، تراب . 2 - مملکت، کشور. 3 - گور، قبر، گورستان . 4 - چیز بی قدر ؛ خاک بر سر شدن کنایه از: سخت بی نوا شدن، دچار رویدادی بسیار غم انگیز شدن . ؛ به خاک افتادن کنایه از: زبون شدن . ؛ به خاک افکندن کنایه از: شکست دادن . 1


46625 خاک انداز (اَ) (اِمر.) بیلچه ای دارای دستة کوتاه که از فلز یا پلاستیک سازند و با آن آشغال و غیره را به کمک جارو جمع کنند. 1


46626 خاک دان (اِمر.) 1 - محل ریختن خاک و خاکروبه، مزبله . 2 - کنایه از: دنیا، جهان عالم . 1


46627 خاک و خل (کُ خُ) (اِمر.) گرد و خاک انباشته بر کف زمین های خاکی . 1


46628 خاک کردن (کَ دَ) (مص م .) 1 - به خاک سپردن، دفن کردن . 2 - در کُشتی، نشاندن حریف روی پا و در پشتش قرار گرفتن . 1


46629 خاکرو (ص مر.) مجازاً متواضع، فروتن . 1


46630 خاکروبه (ب) (اِمر.) خاشاک و آشغال که به سبب روفتن جایی گرد آید. 1


46631 خاکریز (اِ.) 1 - سنگر. 2 - محلی که خاک در آن ریزند. 1


46632 خاکسار (ص مر.) 1 - مانند خاک . 2 - افتاده، فروتن . 3 - (کن .) پست، خوار، ذلیل . 1


46633 خاکستر (کِ تَ) (اِ.) گردی که پس از سوختن چوب، زغال و غیره به جای ماند. 1


46634 خاکسترنشین ( خاکسترنشین . نِ) (ص مر.) فقیر، بیچاره . 1


46635 خاکستری ( خاکستری .) (ص نسب .) به رنگ خاکستر. 1


46636 خاکشیر (اِ.) = خاکشی . خاکشو. خاکژی : گیاهی است خودرو که ارتفاع آن به نیم متر می رسد. شاخه خایش باریک و برگ های دراز و گل های کوچک و زرد دارد. دانه های آن سرخند و در غلافی جا دارند. ملین و طبع خنک دارد و در تابستان بیشترمصرف می شود. 1


46637 خاکشیرمزاج (مَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) 1 - سازگار با خلق های گوناگون . 2 - (کن .) بچه باز. 1


46638 خاکه (کِ) (اِ.) 1 - خرده های بسیار ریز هر چیز. 2 - خاک مانند و نرم، ساییده شده : خاکه زغال، خاکه قند. 1


46639 خاکی (ص نسب .) 1 - منسوب به خاک، زمینی . مق آبی . 2 - ساکن کرة زمین، آدمی . ج . خاکیان . 3 - (کن .) درویش . 1


46640 خاگ [ په . ] (اِ.) تخم مرغ . 1


46641 خاگینه (نِ) (اِمر.) خوراک ساده ای که از مخلوط کردن زرده و سفیدة تخم مرغ و سرخ کردن آن در روغن درست می شود. 1


46642 خایب (یِ) [ ع . خائب ] (ق .) ناامید. 1


46643 خایسک (یِ) (اِ.) پتک . 1


46644 خایض (یِ) [ ع . خائض ] (اِفا.) فرورونده . 1


46645 خایف (یِ) [ ع . خائف ] (ص .) ترسیده، ترسان . 1


46646 خاین (یِ) [ ع . خائن ] (اِفا.) خیانتکار. 1


46647 خایه (یِ) [ په . ] (اِ.) 1 - تخم، تخم مرغ . 2 - تخم انسان یا حیوان نر. ؛ خایه کسی را مالاندن کنایه از: چاپلوسی کردن، تملق اغراق آمیز کردن . ؛مثل خایه حلاج لرزیدن به شدت ترسیدن . 1


46648 خایه مال ( خایه مال .) (ص فا.) چاپلوس، متملق . 1


46649 خاییدن (دَ) (مص م .) جویدن . 1


46650 خباثت (خَ ثَ) [ ع . خباثة ] (اِمص .) پلیدی، ناپاکی . 1


46651 خباز (خَ بّ) [ ع . ] (ص .) نانوا. 1


46652 خبازی (خَ بّ) [ ع - فا. ] (حامص .) نانواگری . 1


46653 خباط (خُ) [ ع . ] (اِ.) حالت شبیه دیوانگی، شوریدگی مغز، شوریده مغزی، پری زدگی . 1


46654 خباک (خَ) (اِ.) 1 - چهاردیواری سرگشاده که گاو و گوسفند و دیگر چارپایان را در آن نگاه داری کنند. 2 - کنایه از: جای خفه و تنگ . 1


46655 خبایا (خَ) [ ع . ] (اِ.)جِ خبیئه ؛ پوشیده ها، نهفته ها. 1


46656 خبایث (خَ یِ) (ص . اِ.) جِ خبیث . 1


46657 خبب (خَ بَ) [ ع . ] (مص ل .) تیز دویدن، پویه . 1


46658 خبث (خ َ بَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) پلیدی، نجاست . 2 - (اِ.) جرمی که از فلزات پس از گ د اختن آن ها در کوره باقی ماند. 3 - چیزی که از آن فایده ای برده نشود. 1


46659 خبث (خُ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - پلیدی، ناپاکی . 2 - بدذاتی، بدسرشتی . 1


46660 خبجه (خَ جِ) (اِ.) نک تمر. 1


46661 خبر (خَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آگاهی، اطلاع . 2 - گفتاری که از پیامبر یا امام نقل شود.3 - کلمه ای است در جمله که حالت یا صفت مبتداء را بیان می کند. 4 - در صنعت چاپ مطلبی که برای حروفچینی فرستاده می شود. 5 - اتفاق، حادثه . 6 - (عا.) هشیار، مطلع . 1


46662 خبرت (خِ یاخُ رَ) [ ع . خبرة ] (اِمص .) 1 - دانا و آزموده بودن . 2 - دانایی، تجربه . 1


46719 خدر (خِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پرده . 2 - پرده ای که برای دختران و زنان در یک طرف خانه بزنند. ج . اخدار، خدور. 1


46663 خبردار ( خبردار .) [ ع - فا. ] 1 - (ص مر.) باخبر، آگاه . 2 - (اِ.) وضع یا کیفیت ایستادن به حالت راست، پاها چسبیده به هم و دست ها چسبیده به پهل و و سر در حالت قایم . 1


46664 خبرنگار ( خبرنگار . نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) (ص مر.) کسی که اخبار را برای روزنامه و مجله یا جهت خبرگزاری تهیه کند. 1


46665 خبره (خِ یا خُ رِ) [ ع . خبرة ] 1 - (مص م .) دانستن حقیقت و کنه چیزی را. 2 - (ص .) آگاه، دانا. 1


46666 خبرچین (خَ بَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) جاسوس، آن که رفتار و گفتار کسی را برای دیگران نقل کند. 1


46667 خبرگزاری ( خبرگزاری . گُ) [ ع - فا. ] (اِمر.) سازمانی که خبرها را کسب و منتشر کند. 1


46669 خبط (خَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - به بیراهه رفتن، کژروی . 2 - سهو، اشتباه . 1


46670 خبل (خَ بَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - دچار جنون شدن . 2 - فلج شدن . 1


46671 خبل (خَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) فاسد کردن، تباه کردن . 2 - (اِمص .) فساد، تباهی . 1


46672 خبن (خَ) [ ع . ] (مص م .) پنهان کردن و نهادن طعام برای روز سختی . 1


46673 خبوک (خَ) (ص .) محکم، استوار. 1


46674 خبک (خَ بَ) (اِ.) فشردگی گلو، خفگی . 1


46675 خبیئه (خَ ئِ یا ئَ ) [ ع . خبیئة ] (ص . اِ.) پنهان، مخفی . 1


46676 خبیث (خَ) [ ع . ] (ص .) 1 - پلید، ناپاک . 2 - بد سیرت . ج . خبثاء. 1


46677 خبیر (خَ) [ ع . ] (ص .) آگاه، ج . خبراء. 1


46678 ختار (خَ یا خُ) (اِ.) پاک کردن باغ و زراعت از خار و دیگر گیاهان خودرو. 1


46679 ختام (خِ) [ ع . ] (اِ.) پایان، آخر، انجام . 1


46680 ختان (خِ) [ ع . ] (مص م .) ختنه کردن . 1


46681 ختایی (خَ) (ص نسب .) 1 - از مردم ختا. 2 - یکی از طرح های اساسی و قراردادی هنرهای تزیینی ایرانی که در قالی و کاشی و تذهیب به کار رود و آن طرح نموداری است از شاخة درخت یا بوته با گل و برگ و غنچه . 1


46682 ختل (خَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) فریفتن، گول زدن . 2 - (اِ.) فریب، افسون . 1


46683 ختلان (خَ) (اِ.) نام ناحیه ای از بدخشان در ماورالنهر که اسبان خوب و زنان زیبارویش معروف بودند. 1


46684 ختلی (خَ) (ص نسب .) منسوب به ختلان . 1


46685 ختم (خَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - به پایان رساندن، به سر آوردن . 2 - مهر کردن نامه یا هر چیز دیگر. 3 - قرآن را از اوّل تا آخر خواندن . 4 - مجلس عزاداری، مجلس ترحیم . 1


46686 ختمخالی (خَ)(ص .)(عا.) خال خالی، راه راه، دارای لکه های غیر از رنگ اصلی متن . 1


46687 ختن (خَ تَ) (اِ.) داماد. 1


46688 ختنبر (خَ تَ بَ) (ص .) تهیدستی که لاف توانگری زند. 1


46689 ختنه (خَ نِ) [ از ع . ] (مص م .) بریدن غلاف سر آلت مرد. 1


46690 ختنه سوران ( ختنه سوران .) [ ع - فا. ] (اِمر.) جشنی که برای ختنه کردن کودکان برپا دارند. 1


46691 خجاره (خَ یا خُ رِ) (ص .) اندک . 1


46692 خجالت (خِ لَ) [ ع . ] (اِمص .) شرمساری، شرمزدگی . 1


46693 خجالت زده ( خجالت زده . زَ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) شرمسار، خجل . 1


46694 خجسته (خُ جَ تِ) (ص .) 1 - مبارک، میمون . 2 - نیک، خوب . 1


46695 خجسته ( خجسته .) (اِ.) گل همیشه بهار. 1


46696 خجستگی (خُ جَ تَ یا تِ) (حامص .) فرخندگی، مبارکی . 1


46697 خجل (خَ جَ) [ ع . ] (اِمص .) شرمساری، شرمندگی . 1


46698 خجل (خَ جِ) [ ع . ] (ص .) شرمنده، شرمسار. 1


46699 خجلان (خَ) [ ع . ] (ص .) شرمگین، شرمسار. 1


46700 خجلت (خِ لَ) [ ع . خجلة ] (اِمص .) شرمندگی، شرمساری . 1


46701 خجول (خَ) [ ع . ] (ص .) شرمگین، شرمنده . 1


46702 خجک (خَ جَ)(اِ.) 1 - لکه، داغ . 2 - خال سفیدی که در چشم پیدا شود. 1


46703 خجیر (خُ) (ص .) 1 - خوب، نیک . 2 - زیبا، خوبرو. 1


46704 خد (خَ دّ) [ ع . ] (اِ.) چهره، رخسار. ج . خدود. 1


46705 خدا (خُ) [ په . ] (اِ.) 1 - آفرینندة جهان . 2 - مالک، صاحب . 1


46706 خدابیامرز ( خدابیامرز . مُ)(ص مر.)مرحوم، شادروان، مغفور. (در مورد مرده گویند). 1


46707 خداحافظ ( خداحافظ . فِ) (اِمر.) بدرود، تودیع . 1


46708 خدارت (خِ رَ) [ ع . خدر ] (اِمص .) پرده نشینی (زن )، مخدره بودن . 1


46709 خداع (خِ) [ ع . ] (اِمص .)فریبکاری، فریب آوری . خداع (خَ دّ) [ ع . ] (ص فا.) فریبکار، فریفتار، سخت مکار. 1


46710 خدام (خُ دّ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ خادم ؛ خدمتکاران، خدمتگزاران . 1


46711 خداوند (خُ وَ) (اِمر.) 1 - صاحب، مالک . 2 - پادشاه 3 - آفریدگار. 1


46712 خداوندگار ( خداوندگار .) (اِمر.) 1 - مالک، صاحب . 1


46713 خداوندی ( خداوندی .) (حامص .) 1 - مالکیت، صاحب بودن . 2 - پادشاهی . 3 - الوهیت . 1


46714 خداوکیلی (خُ. وَ) (ق مر.) به راستی، درحقیقت . 1


46715 خداپرست ( خداپرست . پَ رَ) (ص فا.) آن که خدا را پرستش کند. 1


46716 خدایگان (خُ) (اِمر.) 1 - مالک بزرگ . 2 - پادشاه بزرگ . 1


46717 خدایی (خُ) (حامص .) الوهیت، خداوندی . 1


46718 خدر (خَ دَ) [ ع . ] (اِمص .) سستی، به خواب رفتن اعضای بدن . 1


46720 خدره (خُ رِ) (اِ.) 1 - ریزه و خرده . 2 - شرارة آتش . 1


46721 خدش (خَ) [ ع . ] (اِ.) اثری که از زخم یا خراش باقی بماند. 1


46722 خدشه (خَ ش ) [ ع . خدشة ] (اِ.) خراش . 1


46723 خدعه (خُ عِ) [ ع . حدعة ] (اِ.) مکر، حیله و فریب . 1


46724 خدم (خَ دَ) [ ع . ] (اِ. ص .) جِ خادم ؛ خدمتکاران، چاکران . 1


46725 خدمت (خِ مَ) [ ع . خدمة ] (اِمص .) 1 - بندگی، چاکری . 2 - (عا.) خدمت نظام وظیفه . ؛ خدمت به کران بردن به پایان رساندن خدمت، کامل کردن خدمت . ؛ خدمت (کسی ) رسیدن کنایه از: الف - دیدار کردن با کسی . ب - کسی را به شدت تنبیه کردن . 1


46726 خدمتکار ( خدمتکار .) [ ع - فا. ] (ص .) نوکر، چاکر. 1


46727 خدمتگزار ( خدمتگزار . گُ) [ ع - فا. ] (ص فا.) نوکر، مستخدم . 1


46728 خدمه (خَ دَ مِ) [ ع . خدمة ] (اِ. ص .) جِ خادم ؛ خدمتکار. 1


46729 خدن (خِ) [ ع . ] (اِ.) دوست، یار. ج . اخدان . 1


46730 خدنگ (خَ دَ) (اِ.) درختی است با چوبی بسیار سخت و محکم که از آن نیزه و تیر و زین اسب درست کنند. 1


46731 خدو (خَ) (اِ.) آب دهان، بزاق . 1


46732 خدوک (خَ)1 - (ص .)آشفته، پریشان . 2 - آزرده - خاطر از حسد. 3 - (اِ.) رشک، حسد. 4 - غصه، اندوه . 1


46733 خدیش (خَ) (ص . اِ.) 1 - بزرگِ خانه . 2 - بانوی خانه . 1


46734 خدیعت (خَ عَ) [ ع . خدیعة ] (اِ.) فریب، دستان، افسون . ج . خدایع . 1


46735 خدیو (خَ) [ په . ] (اِ.) پادشاه . 1


46736 خذلان (خَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - بی بهره گی از کمک و یاری . 2 - درماندگی، ضعف . 1


46737 خر خاکی (خَ) (اِمر.) جانوری است از دستة بندپایان با اندامی کوچک و خاکستری رنگ که در جاهای نمور و تاریک زندگی می کند. 1


46738 خر (خَ) [ په . ] (اِ.) پستانداری از راستة فردسمان جزو خانوادة اسبان . حیوانی بارکش دارای گوش های دراز و یال کوتاه، درازگوش . ؛ خر آوردن و باقالی بار کردن کنایه از: دچار دردسر و رسوایی شدن . ؛ خر خود راندن کنایه از: تنها به مسایل خود توجه کردن . ؛ خر رنگ کردن کنایه از: مردم ساده را فریفتن . 1


46739 خر ( خر .) به صورت پیشوند در آغاز برخی واژه ها می آید که معنی بزرگ و نتراشیده و ناهموار می دهد: خرپشته، خرمهره . 1


46740 خر (خِ) (اِ.) (عا.) گلو. خر به خر گرفتن : (عا.) گلاویز شدن . 1


46741 خر (خَ رّ) (اِ.) 1 - گِل تیره و چسبنده . 2 - دُرد شراب . 1


46742 خر تو خر (خَ. خَ) (اِمر.) (عا.) هرج و مرج . 1


46743 خر دجال (خَ رِ دَ جّ) (اِخ .) خری که دجال کذاب در هنگام ظهور امام زمان (عج ) بر آن سوار می شود که از هر موی آن آوایی افسون کننده برمی خیزد. پشکل این خر در نظر مردم خرما جلوه می کند، مردم از پی آن می دوند و جمع می کنند و پس از خوردن درمی یابند که خرما نیست، پشکل است . 1


46744 خر در چمن (خَ . دَ. چَ مَ) (اِمر.) (عا.) 1 - آواز ناهموار و خشن . 2 - هرج و مرج . 1


46745 خر کردن (خَ. کَ دَ) (مص م .) فریب دادن، فریفتن . 1


46746 خراب (خَ)1 - (ص .) ویران .2 - (اِمص .)ویرانی . 3 - سیاه مست . 1


46747 خراب آباد (خَ) (اِ.) کنایه از: دنیا. 1


46748 خرابات (خَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ خرابه ؛ ویرانه ها. 2 - میخانه، میکده . 3 - قمارخانه . 4 - در عرفان، مقام و مرتبة ویرانی عادات نفسانی . 1


46749 خرابه (خَ ب) [ ع . خرابة ] (اِ.) ویرانه، ویرانة به جا مانده از آبادی . 1


46750 خراج (خُ) [ ع . ] (اِ.) دمل، دانه و جوشی که روی پوست بدن پیدا شود. 1


46751 خراج (خَ) (اِ.) مالیات، مالیات ارضی، باج . 1


46752 خراج برگرفتن (خَ. بَ. گِ رِ تَ) (مص م .) از پرداخت مالیات معاف کردن . 1


46753 خراج گزار ( خراج گزار . گُ) (ص فا.) مالیات دهنده، باج دهنده . 1


46754 خراد (خَ رّ) (ص .) نک خرُاط . 1


46755 خراز (خَ رّ) [ ع . ] (ص فا.)1 - موزه دوز، مَشک - دوز. 2 - آن که مهره و آینه و گردن بند و مانند آن فروشد. 1


46756 خرازی (خَ رّ) [ ع - فا. ] (اِمر.) دکانی که در آن مهره، آینه، گردن بند و زیورآلات زنانه به فروش می رسد. 1


46757 خراس (خَ) (اِمر.) آسیایی که با نیروی چهارپا یا خر کار می کند. 1


46758 خراسان (خُ) 1 - مشرق . مق بابل، مغرب . 2 - نغمه ای است از موسیقی قدیم . 1


46759 خراش (خَ) (اِ.) بریدگی زخم . 1


46760 خراشاندن (خَ دَ) (مص م .) خراش دادن . 1


46761 خراشنده (خَ شَ د) (ص فا.) خراش دهنده . 1


46762 خراشیدن (خَ دَ) (مص م .) ایجاد بریدگی و زخم کردن . 1


46763 خراص (خَ رّ) [ ع . ] (ص .) دروغ باف، دروغ - زن . 1


46764 خراط (خَ رّ) [ ع . ] (ص .) چوب تراش، کسی که با دستگاه چوب تراشی اشیاء چوبی درست می کند. 1


46765 خراطیم (خَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ خرطوم . 2 - مجازاً به معنی بزرگان، مهتران . 1


46766 خراطین (خَ) [ معر. خراتین ] (اِ.) کرمی دراز و سرخ رنگ که در جاهای نمناک و مرطوب بوجود می آید. 1


46767 خرافات (خُ) [ ع . ] (اِ.) جِ خرافت . 1 - سخنان بی اصل . 2 - افسانه ها. 1


46768 خرافت (خُ فَ) [ ع . خرافة ] (اِ.) 1 - سخن بیهوده، حدیث باطل . 2 - افسانه، اسطوره . 1


46815 خرده گیر ( خرده گیر .) (ص فا.) عیب جو، ایرادگیر. 1


46769 خرام (خَ یا خِ) (اِ.) 1 - رفتار از روی ناز و زیبایی . 2 - وفای به وعده . 3 - نوید، مژده . 1


46770 خرامان (خُ) (ص فا.) رونده با ناز و تکبر و تبختر. 1


46771 خرامنده (خُ مَ د) (ص فا.) آن که با ناز و تکبر راه رود. 1


46772 خرامیدن (خُ دَ) (مص ل .) راه رفتن از روی ناز. 1


46773 خرامیده (خَ د) (ص مف .) به ناز و تکبر و زیبایی و وقار رفته . 1


46774 خرامین (خَ) (اِ.) نوعی علف . 1


46775 خراید ( خَ یِ) [ ع . خرائد ] (اِ.) جِ خریده . 1 - لؤلؤهای ناسفته . 2 - دوشیزگان، زنان شرمگین . 1


46777 خرب (خَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - خراب شدن، ویران شدن . 2 - از تصرفات عروضی است مرکب از خرم و کف . 1


46778 خربت (خَ بَ) (اِمر.) سوراخ پهن . 1


46779 خربزه (خَ بُ ز) (اِ.) گیاهی است از تیرة کدوییان که میوه اش درشت و شیرین و آب دار است . ؛ پوست خربزه زیر پای کسی گذاشتن کنایه از: وسیلة اغفال کسی را فراهم کردن و او را دچار لغزش ساختن . 1


46780 خربط (خَ بَ) 1 - (اِ.) مرغابی بزرگ . 2 - (ص .) ابله، نادان . 1


46781 خربق (خَ بَ) [ ع . ] (اِ.) گیاهی است از تیرة آلاله ها، دارای برگ های دراز و ساقة کوتاه، با گل های پنج برگ و سرخ کم رنگ و بیخ دراز مانند پیاز و ریشه های باریک، طعم آن تلخ است و انواع بسیار دارد که مهمترین آن ها دو نوع سیاه و سفید است . 1


46782 خربله (خَ بَ لَ) (اِ.) دولاب، چرخ چاه . 1


46783 خربنده (خَ بَ د) (اِ.)1 - نگاهبان خر، خرکچی . 2 - کسی که خر را کرایه دهد. 1


46784 خربندگی (خَ بَ د) (حامص .) 1 - نگهبانی از خر. 2 - کرایه دادن خر. 1


46785 خربیواز (خَ) (اِمر.) شب پرة بزرگ، خفاش . 1


46786 خرت و پرت (خِ تُ پِ) (اِمر.) (عا.) خرده ریز. 1


46787 خرتال (خَ) (اِ.) = خرطال : پوست گاو که آن را از طلا یا نقره پر کنند. 1


46788 خرج (خُ) [ ع . ] (اِ.) نک خرجین . 1


46789 خرج (خَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هزینه . 2 - حق کار و زحمت . 3 - نفقه . 4 - مادة منفجره برای پرتاب گلوله و مانند آن . 1


46790 خرجی (خَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) هزینه، هزینة زندگی . ؛ خاصه خرجی ول خرجی تبعیض آمیز، بذل و ب خشش اسراف آمیز و معمولاً غیرعادلانه . 1


46791 خرجین (خُ) (اِ.) کیسه مانندی که بر پشت چهارپا می گذارند و از دو طرف آویزان شده در آن اجناس را قرار می دهند. 1


46792 خرحمالی (خَ. حَ) (حامص .) (عا.) زحمت مفت، عمل بی اجر. 1


46793 خرخاش (خَ) (اِ.) 1 - نگرانی، اضطراب . 2 - غوغا، جنجال . 1


46794 خرخر (خُ خُ) (اِ.) آوازی که از گلوی فشرده یا در خواب از گلوی شخص خفته و بعضی حیوانات برآید. 1


46795 خرخره (خِ خِ رِ) (اِ.) (عا.) گلو، حنجره . ؛تا خرخره زیر قرض بودن کنایه از: بسیار مقروض بودن . 1


46796 خرخشه (خَ خَ شَ) (اِ.) نک خرخاش . 1


46797 خرد (خُ) [ په . ] (ص .) 1 - کوچک . 2 - کم سال، کودک . 1


46798 خرد (خ ِ رَ) [ په . ] (اِ.) 1 - عقل . 2 - ادراک، دریافت . 1


46799 خرد (خَ) (اِ.) گل و لای، لجن . 1


46800 خرد کردن (خُ. کَ دَ) (مص م .) 1 - از هم پاشیدن، ریزریز کردن . 2 - کشتن، نابود کردن . 1


46801 خرداد (خُ) [ په . ] (اِ.) 1 - نام یکی از امشاسپندان و ایزد موکل بر آب . 2 - ماه سوم از سال شمسی . 3 - نام روز ششم از هر ماه خورشیدی . 1


46802 خردادگان (خُ) (اِمر.) جشنی در ایران باستان که در روز خرداد - ششمین روز از ماه خرداد - به مناسبت برابر شدن نام روز با نام ماه برپا می کنند. 1


46803 خردسال (خُ) (ص مر.) کم سال، اندک سال، کودک . ج . خردسالان . 1


46804 خردل (خَ دَ) [ ع . ] (اِ.) گیاهی است از تیرة چلیپاییان با برگ هایی شبیه برگ ترب اما کوچکتر از آن و گل هایی به رنگ زرد. دانه های آن طعمی تند دارند که اشته اآور می باشد. 1


46805 خردما (خُ) (اِ.) جانوری خوش آواز و خوش رنگ . 1


46806 خردمند (خِ رَ مَ) [ په . ] (ص مر.) عاقل، دانا. 1


46807 خرده (خُ د) 1 - (اِ.) ریزه، خرد. 2 - پول، طلا، دارایی . 3 - (ص .) شکسته، مغلوب . 4 - خطا، اشتباه . 5 - شرارة آتش . ؛ یک خرده عا.) اندکی، کمی . 1


46808 خرده باج ( خرده باج .) (اِمر.) عوارض متفرقه . 1


46809 خرده بورژوا ( خرده بورژوا .) [ فا - فر. ] (اِمر.) لایة زیرین بورژوازی که افراد آن با وجود داشتن ابزار تولیدیا سرمایه شخصی ناگزیرند برای گذراندن زندگی کار کنند و اغلب به وسیلة سرمایه داران استثمار می شوند، طبقة متوسط شهری . 1


46810 خرده بینی ( خرده بینی .) (حامص .) 1 - هوشمندی، فراست . 2 - ایرادگیری . 1


46811 خرده حساب ( خرده حساب . حِ) (اِمر.) 1 - بدهکاری یا بستانکاری اندک . 2 - (کن .) کینه یا دشمنی شخصی . 1


46812 خرده ریز ( خرده ریز .) (اِمر.) (عا.) 1 - اشیاء کم ارزش، چیزهای کم فایده یا بیهوده . 2 - باقی ماندة هر چیز، آشغال . 1


46813 خرده فرمایش ( خرده فرمایش . فَ یِ) (اِمر.) (عا.) دستورهای مختلف . فرمایش های پیاپی و خسته کننده . 1


46814 خرده مردم ( خرده مردم . مَ دُ) (اِمر.) مردم طبقه سوم، مردم بی اسم و رسم . 1


46816 خرز (خَ) [ ع . ] (اِ.) مهره، آن چه که مانند مهره به رشته کشند. 1


46817 خرزه (خَ ز) (اِ.) آلت تناسلی مرد. 1


46818 خرزهره (خَ زَ رِ) (اِمر.) گیاهی است بوته مانند دارای شاخه های باریک با گل های سفید و سرخ و برگ های دراز و تلخ و سمی که از گیاهان زینتی است . 1


46819 خرس (خِ) (اِ.) پستانداری است از راستة گوشت خواران تنومند و قوی، با بدنی پُر پشم که می تواند روی دو پا بایستد و از درخت بالا رود. ؛ با خرس توی جوال رفتن کنایه از: با شخص نامناسبی سر و کار پیدا کردن . 1


46820 خرس (خَ رَ) [ ع . ] (اِمص .) گنگی . 1


46821 خرست (خَ رَ) (ص .) سیاه مست، طافح . 1


46822 خرسند (خُ سَ) (ص .) خشنود، قانع . 1


46823 خرسنگ (خَ سَ) (اِمر.) سنگ بزرگ، ناهموار. 1


46824 خرسک (خِ سَ) (اِمصغ .) 1 - خرس کوچک، بچه خرس . 2 - قالی ضخیم و پشم بلند و سنگین و بدنقشه در ابعاد مختلف . 1


46825 خرش (خُ رُ) (اِ.) خروش . 1


46826 خرش (خَ) [ ع . ] (اِ.) متاع بی ارزش . 1


46827 خرشاد (خُ) (اِ.) خورشید. 1


46828 خرطبع (خَ. طَ) [ فا - ع . ] (ص .) احمق، گول . 1


46829 خرطوم (خُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بینی فیل . 2 - بینی دراز. 1


46830 خرف (خَ) [ ع . ] (مص م .) میوه چیدن . 1


46831 خرف (خَ رِ) [ ع . ] (ص .) مرد کم عقل و پیر. 1


46832 خرف (خَ رَ) [ ع . ] (اِ.) تباهی خرد در اثر پیری . 1


46833 خرفت (خِ رِ) (ص .) (عا.) 1 - ابله، نادان . 2 - کندذهن . 1


46834 خرفستر (خَ رَ تَ)(اِ.)1 - جانور موذی و زیانکار مانند مار، عقرب . 2 - حیوان زیانکار اهریمنی . 1


46835 خرفه (خُ فِ یا فَ) [ معر. ] (اِ.) گیاهی است از تیره ای به نام خرفه، جزو ردة جداگلبرگ ها، گلبرگ هایش سفید یا زرد و تخم های آن ریز و سیاه است . تخم آن در پزشکی به کار می رود. پرپهن، فرفهن، فرفین، بوخله، خفرج و بقلة الحمقاء نیز گویند. 1


46836 خرفهم (خَ. فَ) (اِمص .) (عا.) فهماندن به احمق، تفهیم موضوع به بی خرد. 1


46837 خرفک (خَ فَ) (اِ.) جرقة (آتش )، برق (آتش ). 1


46838 خرق (خَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پاره کردن، درانیدن . 2 - (اِ.) درز، شکاف، رخنه . 1


46839 خرق (خَ رَ) [ ع . ] (اِ.) جِ خرقه . 1


46840 خرق (خَ یا خُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نادانی، ضعف رای . 2 - درشتی . 1


46841 خرقه (خِ قِ) [ ع . خرقة ] (اِ.) 1 - جامه ای که از تکه پارچه های گوناگون دوخته شود. 2 - جبة مخصوص درویشان . 3 - (کن .) جسد، تن . 4 - خال . ج . خَرَق . ؛ خرقه تهی کردن کنایه از: مردن . ؛ خرقه درانداختن از خود بیرون شدن، مجرد شدن . 1


46842 خرقه باز ( خرقه باز .) (ص .) (کن .) عاشق، شیدا، مرید. 1


46843 خرقه دوختن ( خرقه دوختن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - کسب اعتبار و آبرو کردن . 2 - ریا کردن، تظاهر کردن . 1


46844 خرقه سوختن ( خرقه سوختن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - بی اعتنایی به نام و ننگ و بی اعتبار داشتن آن . 2 - ترک ریا کردن . 3 - نهایت شوق و وجد. 1


46845 خرم (خُ رَّ) (ص .) شاد، شادمان . 1


46846 خرما (خُ) [ په . ] (اِ.) درختی است از تیرة گرمسیری دارای میوه ای گوشت دار با هستة سخت و پوست نازک، بسیار شیرین و خوش طعم . 1


46847 خرمالو (خُ) (اِ.) درختی است جزو تیره های نزدیک به تیرة زیتونیان دارای برگ های درشت و میوه ای با پوست نازک و نارنجی رنگ، طعم آن در ابتدا گس و پس از رسیدن شیرین می شود. 1


46848 خرمدان (خُ رَ) (اِمر.) کیسه ای چرمین که درویشان و مسافران بر پهلو بندند و پول و اشیاء دیگر را در آن ریزند. 1


46849 خرمن (خَ مَ) (اِ.) 1 - تودة هر چیز. 2 - محصول گندم یا جو یا برنج و دیگر غلات که روی هم انباشته باشند، تودة غله که هنوز آن را نکوفته و جدا نکرده باشند. 3 - هالة ماه . 1


46850 خرمنکوب ( خرمنکوب .) (اِمر.) دستگاه یا ماشینی که غلُه را از پوست و ساقه جدا می کند. 1


46851 خرمنگاه ( خرمنگاه .) (اِمر.) جایی که کشاورزان در آن جا غلة خود را خرمن می کنند. 1


46852 خرمهره (خَ. مُ رِ) (اِمر.) 1 - نوعی مهرة درشت به رنگِ سفید یا آبی که آن را بر گر دن خر و اسب و استر آویزند. 2 - نوعی بوق . 1


46853 خرموش (خَ) (اِمر.) نوعی موش بزرگ . 1


46854 خرمگاه (خُ رَّ) (اِمر.) خرگاه . 1


46855 خرمگس (خَ. مَ گَ) (اِمر.) نوعی مگس که بزرگتر از مگس های معمولی است و دارای خرطومی کوتاه است . ؛ خرمگس ِ معرکه الف - مزاحم . ب - بیگانه . 1


46856 خرناس (خُ) (اِ.) خرخر موجود خوابیده . 1


46857 خرنای (خُ) (اِ.) 1 - کرنای . 2 - لحن و سرودی از موسیقی قدیم . 1


46858 خرنبار (خَ رَ) (اِمر.) 1 - مجرمی را سوار خر کردن و در اطراف شهرگردانیدن . 2 - جمعیت، ازدحام مردم . 1


46859 خرند (خَ رَ) (اِ.) ردیفی از آجر که روی زمین، کنار نهر یا باغچه، پهلوی هم چینند. 1


46860 خرنه (خُ نَ یا نِ) (اِصت .) غرش جانوران مانند گربه و ببر. 1


46861 خره (خَ رَ) (اِ.) گِل و لای چسبنده . 1


46862 خره ( خره .) (اِ.) 1 - توده، تلمبار، روی هم چیده شده . 2 - ردیف، قطار، پهلوی هم چیده شده . 1


46864 خره (خُ رِّ) [ په . ] (اِ.) 1 - فَرهُ، نوعی عنایت خداوندی که معتقد بودند شامل حال پادشاهان و مردان نیک و برگزیده می شود. 2 - نور، فروغ . 3 - بخش، حصه، نصیب . 1


46865 خره (خُ رِ) (اِ.) مدار یا گردش آب (در مورد آبیاری به کار می رود). 1


46866 خرو (خُ) (اِ.) نک خروس . 1


46867 خروار (خَ) (اِ.) 1 - آن مقدار بار که بر پشت خر حمل کنند. 2 - واحدی است برای وزن . 1


46868 خروج (خُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - بیرون شدن . 2 - طغیان کردن . 1


46869 خروس (خُ) (اِ.) مرغ نر خانگی از راستة ماکیان . ؛ خروس بی محل (عا.) کنایه از: کسی که کارها را بی موقع و بی جا انجام دهد. ؛ خروس جنگی الف - خروسی که برای خروس بازی تربیت کنند. ب - آدم شرور و دعواطلب . 1


46870 خروس بازی ( خروس بازی .) (اِمر.) نوعی سرگرمی که در آن خروس ها را با هم به جنگ وامی دارند. 1


46871 خروس خوان ( خروس خوان . خا) (اِمر.) هنگام سحر (زمانی که خروس می خواند). 1


46872 خروس کولی (خُ. کُ) (اِمر.) پرنده ای است وحشی مانند خروس، دارای چشم های درشت و پای های دراز و بال های بزرگ و دم پهن و کاکلی از پر بر سر دارد. 1


46873 خروسک (خُ سَ) (اِمصغ .) 1 - خروس کوچک . 2 - بیماری ای است که غالباً کودکان بدان مبتلا می شوند و سبب تورم و تشنج گلو شود و صدای شخص مبتلا به طور مخصوص شبیه به صدای خروس از گلوی او خارج گردد. 1


46874 خروش (خُ) (اِ.) بانگ، فریاد. 1


46875 خروشان ( خروشان .) (ص فا.) فریادکنان، نالان . 1


46876 خروشیدن (خُ دَ) (مص ل .) بانگ برزدن، فریاد کشیدن . 1


46877 خروه (خُ) (اِ.) 1 - خروس . 2 - تاج خروس . 1


46878 خروهه (خُ هَ یا هِ) (اِ.) = خروسه . خروسک : جانوری است که صیادان کنار دام بندند تا جانوران دیگر فریب خورده در دام افتند؛ پایدام، ملواح . 1


46879 خروچ (خُ) (اِ.) نک خروس . 1


46880 خرویله (خَ لِ) (اِ.) 1 - بانگ و فریاد بلند. 2 - صدای گریة بلند. 1


46881 خرپا (خَ) (اِمر.) داربستی از چوب یا آهن به شکل مثلث که زیر سقف، پل و مانند آن قرار می دهند. 1


46882 خرپشته ( خرپشته . پُ تِ) (اِمر.) 1 - پشتة بزرگ . 2 - خیمه . 3 - طاق، ایوان . 4 - نوعی جوشن . 1


46883 خرپول ( خرپول .)(ص مر.) (عا.) پول دار، ثروتمند. 1


46884 خرچال (خَ)(اِمر.) 1 - مرغابی بزرگ . 2 - هوبره . 1


46885 خرچنگ (خَ چَ) [ په . ] (اِمر.) 1 - جانوری است دوزیست با چنگال های بلند که به یک پهلو حرکت می کند. 2 - یکی از صورت های فلکی منطقة البروج ؛ چهارمین برج از بروج دوازده گانه که خورشید تیرماه در این برج دیده می شود. 1


46886 خرچنگ قورباغه ( خرچنگ . غِ) (اِمر.) (عا.) نا - خوانا، بدخط . 1


46887 خرک (خَ رَ) (اِمصغ .) 1 - خر کوچک . 2 - چهارپایه ای چوبین که در ورزش آن را به کار برند. 3 - آلتی کوچک، استخوانی یا چوبی، که روی کاسة تار نصب کنند و سیم های تار را روی آن عبور دهند. 1


46888 خرک ( خرک .) (اِ.) تخمه که در گلو آید؛ جخج . 1


46889 خرکار (خَ) (ص فا.) (عا.) آن که بسیار کار کند. 1


46890 خرکچی (خَ رَ) (ص .) آن که خر را کرایه دهد؛ خربنده . 1


46891 خرکی (خَ رَ)(ص نسب .)(عا.) احمقانه : شوخی خرکی کردن . 1


46892 خرگاه (خَ) (اِمر.) خیمة بزرگ، سراپرده . 1


46893 خرگه (خَ گَ) (اِ.) نک خرگاه . 1


46894 خرگواز (خَ) (اِمر.) چوبی که با آن گاو و خر را برانند، جواز، گواز. 1


46895 خرگوش (خَ) (اِ.) پستانداری علفخوار جزو راستة جوندگان با گوش های دراز و دو دست های کوتاه تر از پاها که بسیار تند می دود. 1


46896 خرگوشک (خَ شَ) نک بارهنگ . 1


46897 خریدار (خَ) (ص فا.) مشتری، خرید کننده . 1


46898 خریداری ( خریداری .) (حامص .) خرید. 1


46899 خریدن (خَ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - با پرداخت پول چیزی از کسی گرفتن، بیع . 2 - (کن .) نجات دادن . 1


46900 خریده (خَ دَ) [ ع . خریدة ] (ص .) 1 - مروارید ناسفته . 2 - دختر نارسیده . 3 - زن شرمگین . ج . خرائد. 1


46901 خریر (خَ رِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - صدای آب و وزش باد. 2 - جای پست . 3 - خِرخِر، صدایی که از گلوی شخص خوابیده برآید. 1


46902 خریش ( خریش .) (اِ.) ریشخند، استهزا. 1


46903 خریش (خَ) (اِ.) خراش . 1


46904 خریشیدن (خَ دَ) (مص م .) خراشیدن . 1


46905 خریشیده (خَ د) (ص مف .) خراشیده . 1


46906 خریطه (خَ طِ) [ ع . خریطة ] (اِ.) 1 - کیسه ای که از چرم یا پوست درست کنند. 2 - نقشة جغرافیا. ج . خرائط . 1


46907 خریف (خَ) [ ع . ] (اِ.) پاییز، خزان . 1


46908 خز (خَ زّ) (اِ.) جانوری است پستاندار و گوشتخوار شبیه سمور با دُمی دراز و پرمو و پوستی به رنگ قهوه ای یا خاکستری که بسیار گران بهاست . 1


46909 خز (خَ زّ) [ ع . ] (اِ.) ابریشم، پارچه ای که از ابریشم و پشم بافته باشند. 1


46910 خزان (خَ) (اِ.) پاییز، خریف . 1


46911 خزانه (خِ نِ) [ ع . خزانة ] (اِ.) گنجینه، جایی که در آن پول ها و اشیاء گرانبها را نگهداری می کنند. ج . خزاین . 1


47018 خصب (خَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شکوفة خرما. 2 - درخت خرما. 1


46912 خزانه دار ( خزانه دار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - ر ی یس خزانه . 2 - تحویل دار. 1


46913 خزانه داری ( خزانه داری .) [ ع - فا. ] (حامص .) عمل و شغل خزانه دار. 1


46914 خزاین (خَ یِ) (اِ.) جِ خزانه . 1


46915 خزدوک (خَ) (اِ.) خبزدو یا سرگین غلطان . 1


46916 خزر (خَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تنگی چشم . 2 - با گوشة چشم نگریستن . 1


46917 خزر (خَ زَ) (اِ.) قومی که در سواحل غربی دریای خزر می زیستند و امروزه از میان رفته اند. 1


46918 خزعبل (خَ یا خُ زَ عْ بَ) [ ع . ] (اِ.)سخن بیهوده و مضحک . ج . خزعبلات . 1


46919 خزف (خَ زَ) [ ع . ] (اِ.) سفال، هر چیز گلی که در آتش پخته شده باشده . 1


46920 خزن (خَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - اندوختن مال . 2 - پوشیده داشتن راز. 3 - نگهداری زبان از سخن گفتن . 1


46921 خزنده (خَ زَ دَ یا د) (ص فا.) جانوری که روی زمین بخزد. 1


46922 خزندگان (خَ زَ دَ) (اِ.) جِ خزنده ؛ در اصطلاح حیوان شناسی به جانورانی که به دلیل کوتاهی دست و پا شکمشان روی زمین کشیده می شود گفته می شود. بعضی هم دست و پا ندارند. 1


46923 خزنه (خَ زَ نِ) [ ع . خزنة ] (اِ.) جِ خازن ؛ گنجوران . 1


46924 خزه (خَ ز) (اِ.) نوعی رستنی نهانزا که ساقه و برگ دارد اما گل و ریشه ندارد. بعضی از آن ها ساقه هم ندارند. 1


46925 خزوک (خَ) (اِ.) خبزدو؛ سرگین غلطان . 1


46926 خزی (خِ) [ ع . ] (مص ل ) 1 - خوار شدن، پست شدن . 2 - خواری، رسوایی . 1


46927 خزیدن (خَ دَ) [ په . ] (مص ل .) 1 - روی سینه و شکم خود را به روی زمین کشیدن . 2 - آهسته به جایی درآمدن و در کنجی نهان شدن . 1


46928 خزینه (خَ نِ) [ ع . ] (اِ.) مال اندوخته شده، گنجینه، خزانه . 1


46929 خس (خَ) 1 - (اِ.) خار و خاشاک . 2 - (ص .) پست، فرومایه . 1


46931 خسار (خَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - گمراه گشتن . 2 - زیان بردن . 3 - هلاک شدن . 4 - زیان، گمراهی . 1


46932 خسارت (خَ رَ) [ ع . خسارة ] (اِمص .) زیانکاری، زیانمندی . 1


46933 خساست (خَ سَ) [ ع . خساسة ] (اِمص .) پستی، فرومایگی . 1


46934 خسباندن (خُ دَ) (مص م .) خواباندن . 1


46935 خسبیدن (خُ دَ) (مص ل .) خفتن، به خواب رفتن . 1


46936 خست (خِ سَّ) [ ع . خسة ] (اِمص .) 1 - پستی، فرومایگی . 2 - تنگ چشمی . 1


46937 خستر (خَ تَ) (اِ.) نک خرفستر. 1


46938 خستن (خَ تَ) [ په . ] 1 - (مص م .) مجروح کردن . 2 - (مص ل .) آزرده شدن . 1


46939 خسته (خَ تِ) 1 - (ص مف .) مجروح، آزرده . 2 - فرسوده رنجدیده . 3 - (اِ.) زمینی که از بسیاری آمد و شد خاک آن کوفته و نرم شده باشد. 1


46940 خسته ( خسته .) (اِ.) هسته . 1


46941 خستو (خَ) (ص .) مقر، معترف . ج . خستوان . 1


46942 خستوانه (خُ یا خَ تَ نِ) (اِ.) 1 - جامة پشمی خشن . 2 - خرقه . 1


46943 خستگی (خَ تِ) (حامص .) 1 - زخم، جراحت . 2 - رنجیده بودن از کار بسیار. 1


46944 خسر (خُ) ( خسر .) [ ع . ] (مص ل .) 1 - زیان کردن . 2 - زیانکاری . 1


46945 خسر (خُ سُ) (اِ.) 1 - پدرزن . 2 - پدرشوهر. 1


46946 خسران (خُ) [ ع . ] (اِمص .) زیانکاری، زیانمندی . 1


46947 خسرانی (خُ سُ) (ص نسب .) منسوب به پدرزن یا پدرشوهر. 1


46948 خسرو (خُ) [ په . ] (اِ.) 1 - پادشاه بزرگ . 2 - پادشاه . 1


46949 خسروانی (خُ رَ) 1 - (ص نسب .) شاهانه . 2 - (اِ.) نوعی سرود به نثر مسجع که گویند باربد در مجلس خسروپرویز می خواند. 3 - دینار شاهانه . 1


46950 خسروی (خُ رَ)(ص نسب .)1 - شاهانه . 2 - درخور پادشاه . 1


46951 خسف (خَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - ناپدید کردن . 2 - به زمین فرو شدن . 1


46952 خسودن (خُ دَ) (مص م .) درو کردن . 1


46953 خسوف (خُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - ناپدید شدن . 2 - واقع شدن زمین میان ماه و خورشید که موجب تیره شدن ماه می شود. 1


46954 خسک (خَ سَ) (اِمصغ .) 1 - خار کوچک . 2 - خس، خار. 3 - خار سه پهلو. 4 - خار فلزی سه گوش که در زمان جنگ سر راه دشمن ریزند. 1


46955 خسیس (خَ) [ ع . ] (ص .) 1 - فرومایه . 2 - بخیل . ج . خساس، اخسه . 1


46956 خسیسه (خَ س ) [ ع . خسیسة ] (ص .) مؤنث خسیس، ج . خسایس . 1


46957 خش (خَ) (اِ.) 1 - مادرزن . 2 - مادرشوهر. 1


46958 خش (خَ) (اِ.) = خاشه : ریزه، خاشه . 1


46959 خشاب (خَ) (اِ.) جعبه ای است فلزی حاوی گلوله ها که آن را در سلاح های گرم جای دهند و گلوله به توالی از آن وارد لوله می شود. 1


46960 خشاب (خَ شّ) [ ع . ] (اِ.) چوب فروش، هیزم - فروش . 1


46961 خشانیدن (خَ دَ) (مص م .) 1 - با دندان زخم کردن . 2 - خاییدن . 1


46962 خشب (خَ شَ) [ ع . ] (اِ.) چوب، چوب خشک . 1


46963 خشت (خِ) (اِ.) 1 - آجر خام . 2 - نیزة کوچک . 3 - یکی از نقش های چهارگانة ورق بازی . ؛ خشت در آب زدن کنایه از: کار بیهوده کردن . 1


46964 خشتمال (خِ) (ص فا.) آن که شغلش درست کردن خشت است، خشت زن . 1


46965 خشته (خِ یا خَ تِ) (ص .) بینوا، بی چیز. 1


47019 خصل (خَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) داو، گرو، آن چه که بر سر آن قمار کنند. 2 - (مص م .) بریدن، جدا کردن . 1


46966 خشتک (خِ تَ) (اِمصغ .) پارچه ای که میان دو پاچه شلوار دوزند. ؛ خشتک ِ کسی را جر دادن کنایه از: آبروی کسی را بردن، به باد فحش و فضاحت گرفتن . 1


46967 خشتی (خِ) (ص نسب .) 1 - خانه ای که از خشت سازند. 2 - هر چیز چهارگوش، مربع . 3 - قطع کتاب در اندازة رقعی با طول و عرض مساوی . 1


46968 خشخاش (خَ)(اِ.)گیاهی است از تیرة کوکناریان دارای ساقة باریک و برگ های طویل و درشت . میوة خشخاش به شکل حقه است که با تیغ زدن آن شیره ای سفید بیرون دهد که پس از خشک شدن به رنگ قهوه ای درآید و همان است که آن را تریاک گویند. 1


46969 خشدامن (خُ مَ) (اِ.) = خشتامن : مادرزن، مادرشوهر. 1


46970 خشم (خَ) [ په . ] (اِ.) غضب، قهر. 1


46971 خشمگین ( خشمگین .) (ص مر.) غضبناک، خشمناک . 1


46972 خشن (خَ ش ) [ ع . ] (ص .) 1 - درشت، زبر. 2 - تندخو، نامهربان . 1


46973 خشن (خَ شَ) (ص .) 1 - مرغابی ای بزرگ تیره رنگ و سفید سر. 2 - بازی که نه سفید باشد نه سیاه . 1


46974 خشن ( خشن .) گیاهی است از انواع بوریا که از آن جامه بافند و درویشان پوشند. 1


46975 خشنسار (خَ شَ) [ = خشن + سار = سر ] (اِمر.) نوعی مرغابی بزرگ که سری سفید دارد و تنش تیره گون است و به سیاهی زند. 1


46976 خشنو (خُ) (ص .) خشنود. 1


46977 خشنود ( خشنود .) [ په . ] (ص .)1 - راضی . 2 - شادمان . 1


46978 خشنودی ( خشنودی .) (حامص .) 1 - خرسندی . 2 - شادمانی . 1


46979 خشنگ (خَ شَ) (ص .) کچل . 1


46980 خشودن (خُ یا خَ دَ) (مص م .) بریدن شاخه های زیادی درخت . 1


46981 خشوع (خُ) [ ع . ] (اِمص .)1 - فروتنی . 2 - اطاعت . 1


46982 خشونت (خُ نَ)(اِمص .) 1 - درشتی، ناهمواری . 2 - تندخویی، بی رحمی . 1


46983 خشوک (خُ) (ص .) فرزند نامشروع، حرامزاده . 1


46984 خشک دماغ ( خشک . د) (ص مر.) اندوهگین، غمناک . 1


46985 خشک (خُ) [ په . ] (ص .) 1 - بدون رطوبت و نم . 2 - پژمرده . 3 - متعصب، بدون انعطاف و نرمی . 4 - خالی از سبزه و گیاه . 5 - آن چه که درونش آب نباشد، بی آب . 6 - بدون ترشح طبیعی . ؛ خشک و تر با هم سوختن کنایه از: گناهکار و بی گناه به یکسان مجازات شدن . 1


46986 خشک آخر ( خشک آخر . خُ) (اِمر.) کنایه از: کسی که چیزی نداشته باشد. 1


46987 خشک افزار ( خشک افزار . اَ) (اِمر.) دانه های خشک خوردنی مانند عدس، نخود. 1


46988 خشک بازه (خُ. ز) (اِمر.) شاخه های خشک که از درخت ببرند. 1


46989 خشک جان (خُ) (اِمر.) 1 - بی هنر، بی فضل . 2 - بی خبر از عشق . 1


46990 خشک ریش ( خشک ریش .) (اِمر.) 1 - زخم و جراحت . 2 - حیله و نفاق . 1


46991 خشک سر (خُ سَ)(ص مر.)1 - تندخو، سودایی . 2 - بیهوده گو. 3 - بی عقل، خشک مغز. 4 - سبک وزن . 1


46992 خشک مغز ( خشک مغز . مَ) 1 - تندخو. 2 - احمق، خل . 1


46993 خشکار (خُ) (اِمر.) = خشگار: 1 - آردی که سبوس نگرفته باشند. 2 - نانی که از آرد مذکور گیرند. 3 - نوعی شیرینی که از آرد مذکور سازند و در ولایات شمالی در شهرهای ساحلی بحر خزر مصرف کنند. 1


46994 خشکامار (خُ) (اِمر.) پی جویی، تفحّص . 1


46995 خشکانج (خُ نَ) (ص .) بسیار لاغر. 1


46996 خشکاندن (خُ دَ) (مص م .) خشکانیدن . 1


46997 خشکانیدن (خُ دَ) (مص م .) خشک کردن، آب و رطوبت چیزی را گرفتن . 1


46998 خشکبار (خُ) (اِمر.) میوه های خشک شده مانند توت، آلو، زردآلو و هلو. 1


46999 خشکسار (خُ) (اِمر.) سرزمینی که از آب بی بهره است، زمین بی آب و گیاه ؛ خشک - زار، خشک سر. 1


47000 خشکسالی ( خشکسالی .) (حامص .) سال قحطی، سالی که در آن باران نبارد. 1


47001 خشکنان ( خشکنان .) (اِمر.) 1 - نانی که با آرد و روغن و شکر پزند. 2 - نانی که بدون خورش بخورند. 1


47002 خشکنای (خُ) (اِمر.) = خشکنا: نای گلو، حلقوم، گلو. 1


47003 خشکه (خُ کِ) (اِ.) 1 - هرچیز خشک . 2 - آردی که سبوس آن را نگرفته باشند. 3 - فولاد. 4 - پلوی بدون روغن . 5 - بهای چیزی به نقد. 1


47004 خشکه مقدس ( خشکه مقدس . مُ قَُ دَ) [ فا - ع . ] (ص .) ویژگی آن که در انجام امور مذهبی به ظواهر توجه دارد نه به باطن یا در ظواهر امور دینی سخت گیر است . 1


47005 خشکیدن (خُ دَ) (مص ل .) پژمرده شدن . 1


47006 خشکیده (خُ د) (ص مف .) پژمرده . 1


47007 خشیت (خَ یَ) [ ع . خشیة ] (مص ل .) ترسیدن، بیم داشتن . 1


47008 خشیج (خَ) (اِ.) نک آخشیج . 1


47009 خشین (خَ)(ص .) هرچیز تیره رنگ، کبودرنگ . 1


47010 خشینه (خَ نِ) (ص ) نک خشین . 1


47011 خصا (خَ) [ ع . خصاء ] (مص م .) اخته کردن، خایه کشیدن . 1


47012 خصاف (خَ صّ) [ ع . ] (ص .) پینه دوز. 1


47013 خصال (خِ) [ ع . ] (اِ.) جِ خصلت ؛ خوی ها، عادات . 1


47014 خصام (خِ) [ ع . ] (اِ.) جِ خصم . 1 - دشمنان . 2 - جنگجویان، ستیزه کاران . 1


47015 خصایص (خَ یِ) [ ع . خصائص ] (اِ.) جِ خصیصه ؛ شایستگی ها، ویژگی ها. 1


47016 خصایل (خَ یِ) [ ع . خصائل ] (اِ.) جِ خصیلت ؛ خصلت ها، صفات . 1


47017 خصب (خِ) [ ع . ] (اِ.) فراوانی گیاه و سبزه، خوبی سال . 1


47020 خصلت (خَ لَ) [ ع . خصلة ] (اِ.) خوی، صفت . ج . خصال . 1


47021 خصم (خَ) [ ع . ] (اِ.) دشمن، ج . خصام، خصوم . 1


47022 خصمانه (خَ نِ) [ ع - فا. ] (ق مر.) از روی دشمنی، از روی خصومت . 1


47023 خصوص (خُ) [ ع . ] (مص م .) 1 - ویژه ساختن . 2 - خاص بودن . 3 - (اِمص .) گزیدگی، ویژگی . 1


47024 خصوصاً (خُ صَ نْ) [ ع . ] (ق .) به طور خصوصی، علی الخصوص، به ویژه . 1


47025 خصوصی (خُ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - شخصی، داخلی . 2 - محرمانه و غیرعلنی . 3 - خاص، ویژه . 4 - مربوط به اشخاص حقیقی و حقوقی خارج از نظارت یا حوزة کارهای دولت . مق دولتی . 1


47026 خصوصیت (خُ یَّ) [ ع . خصوصیة ] (اِمص .) 1 - ویژگی، اختصاص . 2 - آشنایی، دوستی . 1


47027 خصوم (خَ) [ ع . ] (اِ.) دشمن، منازع . 1


47028 خصوم (خُ) [ ع . ] (اِ.) جِ خصم ؛ دشمنان، پیکارجویان، منازعان . 1


47029 خصومات (خُ) [ ع . ] جِ خصومت ؛ دشمنی ها، عداوت ها. 1


47030 خصومت (خُ مَ) [ ع . خصومة ] (اِمص .) دشمنی، عداوت . 1


47031 خصی (خَ یّ) [ ع . ] (ص .) اخته ؛ مردی که بیضه اش را کشیده باشند. 1


47032 خصیب (خَ) [ ع . ] (ص .) پرآب، فراوان . 1


47033 خصیله (خَ لِ یا لَ) [ ع . خصیلة ] (اِ.) 1 - قطعة گوشت پی دار، گوشتی که در آن عصب باشد؛ ج . خصیل : خصائل . 2 - دستة مو، موی درهم پیچیده . 1


47034 خصیم (خَ) [ ع . ] (ص .) دشمن، ج . خصماء. 1


47035 خصیه (خُ یِ) [ ع . ] (اِ.) بیضه، خایه . 1


47036 خضاب (خِ) [ ع . ] (اِ.) حنا، آن چه که موی سر و صورت یا پوست بدن را با آن رنگ کنند. 1


47037 خضر (خَ ضَ) [ ع . ] (مص ل .) سبز شدن، به رنگ برگ درخت درآمدن . 1


47038 خضر (خَ ض ) [ ع . ] 1 - (ص .) سبز. 2 - (اِ.) شاخة درخت . 3 - زراعت . 4 - جای بسیار سبز. 1


47039 خضراء (خَ) [ ع . ] (ص .) مؤنث اخضر. 1


47040 خضرت (خُ رَ) [ ع . خضرة ] 1 - (اِمص .) سبزی، گندمگونی . 2 - رنگ سبز. 3 - (اِ.) سبزه . 1


47041 خضوع (خُ) [ ع . ] (مص ل .) فروتنی کردن، تواضع کردن . 1


47042 خضیب (خَ) [ ع . ] (ص .) حنا بسته، خضاب کرده . 1


47043 خط (خَ طّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اثر و نشانة قلم بر کاغذ و غیره . 2 - نوشته . 3 - نویسندگی . 4 - فرمان . 5 - کنایه از: موی صورت که تازه در آمده . 6 - فاصلة بین دو نقطه (ریاضی ). 7 - مسیر ویژة رفت و آمد پیوستة یک یا چند وسیلة نقلیه . 8 - خوشنویسی . 9 - مرام، مسلک . 10 - دستگاه انتقال یا جابه جایی چیزی در مسیر یا منطقه ای مشخص به وسیلة لوله ها، سیم ها و مانند آن ها: خط گاز، خط لوله . 11 - ردیف، صف . ؛ خط و نشان کشیدن (کن .) تهدید کردن . ؛ خط بر آب دادن (کن .) ناپایدار و از بین رفتنی . ؛ خط خرچنگ قورباغه (کن .) شیوة نوشتن ناشیانه، ناهموار و بد. ؛ در خط بودن (کن .) در امان بودن، تحت حضانت بودن . 1


47044 خط دادن (خَ طّ. دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - نوشته دادن، تعهد کتبی دادن . 2 - هدایت کردن، سمت و سو دادن . 3 - اقرارنامه دادن، اعتراف کردن . 1


47045 خط زدن (خَ طّ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) حذف کردن . 1


47046 خط کش (خَ کَ یا کِ) (ص فا.) (اِمر.) ابزاری که برای ترسیم خط راست و نیز اندازه گیری طول به کار می رود. ؛ خط کش تِ (تی ) خط کشی که بر سر آن یک خط کش کوچکتر با زاویة قائم، متصل شده و در کشیدن رسم های دقیق به کار می رود. و به دلیل شباهت به حرف انگلیسی ( T ) به این نام نامیده می شود. 1


47047 خطاء (خَ) [ ع . ] (اِ.) سهو، گناه غیرعمد. 1


47048 خطاب (خَ طّ) [ ع . ] (ص .) بسیار خطاب کننده . 1


47049 خطاب (خِ) [ ع . ] (اِ.) سخنی که رویاروی گفته شود. 1


47050 خطابت (خَ بَ) [ ع . خطابة ] 1 - (مص ل .) خطبه خواندن . 2 - (اِمص .) سخنرانی . 1


47051 خطاف (خَ طّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پرستو. 2 - چنگال درندگان . 3 - چنگک . ج . خطاطیف . 1


47052 خطام (خِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - افسار، مهار. 2 - زهِ کمان . 1


47053 خطب (خَ) [ ع . ] (اِ.) کار بزرگ، امر مهم . 1


47054 خطبا (خُ طَ) [ ع . خطباء ] (اِ.) جِ خطیب ؛ سخنرانان . 1


47055 خطبت (خُ بَ) [ ع . خطبة ] (اِمص .) خواستگاری . 1


47056 خطبه (خُ ب) [ ع . خطبة ] (اِ.) سخنرانی، وعظ ج . خطب . ؛ خطبه عقد جملاتی به زبان عربی که هنگام عقد ازدواج و برای مشروعیت دادن به آن گفته می شود. 1


47057 خطر (خَ طَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آنچه مایه هلاکت باشد. 2 - بیم تلف شدن . 3 - ارزش، شرف . ج . اخطار. 1


47058 خطرناک ( خطرناک .) (ص .) هولناک، پرخطر. 1


47059 خطره (خَ رَ یا رِ) [ ع . خطرة ] (مص ل .) به دل گذشتن . 1


47060 خطف (خَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - ربودن، به سرعت ربودن چیزی . 2 - خیره کردن برق چشم را. 1


47061 خطل (خَ طَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سخن بسیار و بیهوده . 2 - احمقی، شتابکاری . 1


47062 خطمی (خَ یا خِ یّ) [ ع . ] (اِ.) گیاهی از تیرة پنیرکیان، دارای ساقة ضخیم و بلند، برگ هایش پهن و ستبر و ریشه اش دراز و دوکی شکل و آبدار است . ریشة آن در پزشکی مصرف فراوان دارد. 1


47063 خطه (خِ طِّ) [ ع . خطة ] (اِ.) 1 - پاره ای زمین . 2 - شهر بزرگ . 3 - ناحیه، کشور. ج . خطط . 1


47064 خطوات (خُ طُ) [ ع . ] (اِ.) جِ خطوه ؛ گام ها، قدم ها. 1


47122 خلالوش (خَ) (اِ.) غلغله، فتنه و آشوب . 1


47065 خطور (خُ) [ ع . ] (مص ل .) به دل گذشتن، به خاطر آمدن . 1


47066 خطوط (خُ) [ ع . ] (اِ.) جِ خط . 1 - خط ها. 2 - بنفشه ها. 3 - رشته ها، راه ها. 1


47067 خطوه (خُ وِ) [ ع . خطوة ] (اِ.) گام، قدم . ج . خطوات . 1


47068 خطی (خَ طِّ) [ ع - فا. ] (ص نسب ) 1 - دست - نوشته . 2 - منسوب به خطّ، سرزمینی در ساحل بحرین . 1


47069 خطیئه (خَ ئِ) [ ع . خطیئة ] (اِ.) گناه، خطا. ج . خطایا. 1


47070 خطیب (خَ) [ ع . ] (ص .) واعظ، سخنران . ج . خطباء. 1


47071 خطیر (خَ) [ ع . ] (ص .) 1 - باارزش، ارجمند. 2 - پرخطر، دشوار. 1


47072 خف (خَ) (اِ.) آتشگیره، گیاه خشک که زود آتش بگیرد. 1


47073 خف (خِ فِّ) [ ع . ] (ص .) سبک، خفیف . 1


47074 خفاء (خَ) [ ع . ] (اِمص .) پوشیدگی، نهانی . 1


47075 خفاش (خُ فّ) [ ع . ] (اِ.) پستانداری است شبیه موش که دست و پای وی با پردة نازکی به هم متصل و به شکل بال است که با آن پرواز می کند. چشم هایش ضعیف است و به همین دلیل روزها را در تاریکی به سر می برد. 1


47076 خفاف (خَ فّ) [ ع . ] (ص .) کفش فروش، کفش دوز. 1


47077 خفایا (خَ) [ ع . ] (اِ.) جِ خفیه، خفی ؛ نهفته ها، نهان ها. 1


47078 خفت (خِ فَّ) [ ع . خفة ] (اِمص .) 1 - سبکی . 2 - خواری، ذلت . 1


47079 خفت (خُ) (مص مر) 1 - خفتن . خفت و خیز: همخوابی با کسی، جماع . 2 - آهستگی، مدارا. 3 - اضطراب، بی قراری . 1


47080 خفتان (خَ یا خِ) (اِ.) زره یا لباس جنگی . 1


47081 خفتانه (خِ نِ) (اِ.) پوشش، پالان . 1


47082 خفتانیدن (خُ دَ) (مص م .) 1 - خوابانید. 2 - غلطانیدن . 1


47083 خفتن (خُ تَ) [ په . ] (مص ل .) خوابیدن، خواب کردن . 1


47084 خفته (خُ تِ)(ص مف .)خوابیده، به خواب رفته . 1


47085 خفتو (خُ) (اِ.) بختک . 1


47086 خفتک (خُ تَ) (اِ.) بختک . 1


47087 خفج (خَ) (اِ.) بختک، کابوس . 1


47088 خفدان (خَ) (اِ.) نک خفتان . 1


47089 خفرق (خَ رَ) (ص ) نک خَفْرگ . 1


47090 خفرگ (خَ رَ) (ص .) 1 - پلید، گنده . 2 - سست - رگ، بی غیرت . 1


47091 خفض (خَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - (مص م .) فرود آوردن . 2 - (اِمص .) فراخی عیش، خوشگذرانی . 1


47092 خفقان (خَ فَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) تپیدن . 2 - (اِمص .) تپش دل، اضطراب . 3 - جو ترس و وحشت، اختناق . 1


47093 خفه (خَ فِ) [ په . ] (ص .) = خپه . خبه : 1 - گلو فشرده، کسی که به خفگی دچار شده باشد. 2 - تاریک، دلگیر. 3 - دارای رطوبت و گرما یا آلودگی زیاد. 4 - (عا.) ساکت باش . 1


47094 خفچه (خَ چِ) (اِ.) شوشة زر و سیم، طلا و نقرة گداخته که در ناوچة آهنین ریخته باشند. 1


47095 خفی (خَ) [ ع . ] (ص .)1 - نهان، پنهان . 2 - گوشه - گیر. 1


47096 خفیدن (خَ دَ) (مص ل .) عطسه کردن . 1


47097 خفیر (خَ) [ ع . ] (ص .) نگهبان، حامی . 1


47098 خفیف (خَ) [ ع . ] (ص .) 1 - سبک، دارای وزن اندک . 2 - دارای شدت کم . 3 - خوار، زبون . 4 - مختصر، اندک . 5 - یکی از بحرهای نوزده گانة شعر. 1


47099 خفیف العنان (خَ فُ لْ عِ) [ ع . ] (ص .) کنایه از: چابکسوار. 1


47100 خفیه (خُ یِ) [ ع . خفیة ] 1 - (مص ل .) پنهان شدن . 2 - (اِمص .) پوشیدگی . 1


47102 خل (خِ) (اِ.) = خله . خیل . خلم : خلطی که از بینی انسان یا جانوران برآید. 1


47103 خل (خِ لّ) [ ع . ] (اِ. ص .)دوست، دوست صمیمی . 1


47104 خل (خُ) (ص .) (عا.)1 - ابله، احمق . 2 - دیوانه . 1


47106 خل ( خل .) (ص .) = خوهل : کج، خمیده . 1


47107 خلاء (خَ) [ ع . ] (اِ.)1 - جای خلوت . 2 - مستراح . 3 - فضا، فضای خالی از هوا. 1


47108 خلاب (خَ) (اِمر.) باتلاق، لجنزار. 1


47109 خلاب (خِ) [ ع . ] (مص م .) فریفتن، مکر و حیله نمودن . 1


47110 خلاشمه (خِ مِ یا مَ) (اِ.) نوعی بیماری است که بین بینی و گلو به سبب سوءهاضمه بوجود می آید. 1


47111 خلاشه (خَ ش ) (اِ.) خاشاک . 1


47112 خلاص (خَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) رهایی یافتن . 2 - (اِمص .) رهایی، رستگاری . 1


47113 خلاص (خِ) [ ع . ] (ص .) بی غش، ناب، ناآمیخته (طلا، نقره، روغن و جز آن ). 1


47114 خلاصه (خُ ص ِ) [ ع . خلاصة ] (اِ.ص .)1 - سخن کوتاه، باری، به هر حال . 2 - برگزیده، خالص . 1


47115 خلاعت (خَ عَ) [ ع . خلاعة ] 1 - (مص ل .) افسار گسیختن، افسار برگرفتن . 2 - (اِمص .) خودکامی، خویشتن کامی . 3 - نابسامانی، پریشانی . 1


47116 خلاف (خِ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) ناسازی، مخالفت . 2 - (ص .) ضد، مخالف . 3 - ناحق، دروغ . 1


47117 خلافت (خِ فَ) [ ع . خلافة ] (اِمص .) خلیفگی، جانشینی پیغمبر. 1


47118 خلافکار (خَ) [ ع - فا . ] (ص فا.) آن که خلاف می کند، آن که رفتار نادرست و ناروا دارد، متخلف . 1


47119 خلاق (خَ لّ) [ ع . ] (ص .) آفریننده، مبدع . 1


47120 خلال (خِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چوب باریکی که لای چیزی گذارند. 2 - چوب باریکی که با آن خردة غذای مانده در لای دندان ها را خارج کنند. 3 - میانة چیزی . 1


47121 خلال (خِ) [ ع . ] (اِ.) ج . خلل ؛ تباهی ها، فسادها. 1


47124 خلانیدن ( خلانیدن .) (مص م .) فرو کردن، فرو کردن چیزی باریک و نوک تیز. 1


47125 خلایق (خَ یِ) [ ع . ] (اِ.) جِ خلیقه . 1 - طبیعت ها، سرشت ها. 2 - مخلوقات، مردم . 1


47126 خلت (خِ لَّ) [ ع . خُلَّة ] (اِ.) دوستی، برادری . 1


47127 خلجان (خَ لَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - لرزیدن، تکان خوردن . 2 - اضطراب . 3 - (اِ.) میل خاطر، خواهش چیزی . 1


47128 خلخال (خَ) [ ع . ] (اِ.) حلقه ای فلزی که زنان برای زینت به مچ پای خود می اندازند. ج . خلاخیل . 1


47129 خلد ( خلد .) [ ع . ] (اِ.) پستانداری است که از حشرات تغذیه می کند و چشمان وی ضعیف است و در زیر زمین زیست می نماید؛ انگشت برک . 1


47130 خلد (خُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دوام، بقا. 2 - بهشت . 1


47131 خلر (خُ لَ) (اِ.) گیاهی است جزو دستة پیچی های دارای برگ های کوچک و گل های سفید یا آبی و یا زرد که دانة آن خوردنی است . 1


47133 خلسه (خَ س ِ) [ ع . خلسة ] 1 - (اِمص .) ربودگی . 2 - (اِ.) فرصت مناسب . 1


47134 خلش (خَ لِ) (اِمص .) فرو بردن چیزی باریک و نوک تیز در جایی . 1


47135 خلشک (خَ لُ) (اِ.) کوزة گلی منقش . 1


47136 خلص (خُ لَّ) [ ع . ] (ص .) جِ خالص . 1


47137 خلط (خِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آنچه با چیز دیگر آمیخته شده باشد. 2 - هر یک از سرشت های چهارگانه : خون، بلغم، سودا، صفرا. ج . اخلاط . 1


47138 خلط (خَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) آمیختن، درهم آمیختن . 2 - (اِمص .) آمیزش، اختلاط . 1


47139 خلطه (خُ طَ یا طِ) [ ع . خلطة ] (اِمص .) آمیزش، معاشرت . 1


47140 خلع (خُ) [ ع . ] (مص م .) طلاق گرفتن زن از شوهر با بخشیدن مهر خود یا با دادن مال . 1


47141 خلع (خَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - کندن، برکندن . 2 - جدا کردن . 3 - برکنار کردن کسی از شغل . 1


47142 خلع عذار کردن (خَ عِ عِ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) بی شرمی کردن، افسارگسیختگی کردن . 1


47143 خلعت (خِ عَ) [ ع . خلعة ] (اِ.) جامة دوخته که بزرگی به کسی بخشد. ج . خِلَع . 1


47144 خلف (خُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - وفا نکردن به عهد. 2 - دروغ گفتن . 1


47146 خلف (خَ لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جانشین، بازمانده . 2 - فرزند، فرزند شایسته . ج . اخلاف . 1


47147 خلق (خَ لِ) [ ع . ] (ص .) نیکخوی، خوش - خوی . 1


47148 خلق (خُ) [ ع . ] (اِ.) خوی، عادت، ج . اخلاق . 1


47149 خلق (خَ لَ) [ ع . ] (ص .) کهنه، ژنده . ج . خلقان . 1


47150 خلق (خَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) آفریدن . 2 - (اِمص .) آفرینش .3 - (اِ.)آفریده، مخلوق .4 - مردم، انسان . 1


47151 خلقان (خَ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ خَلَق ؛ کهنه ها، ژنده ها. 1


47152 خلقت (خِ قَ) [ ع . خلقة ] (اِمص .) آفرینش، فطرت . 1


47153 خلل (خَ لَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - تباهی، فساد. 2 - پراکندگی، تفرق . 1


47154 خلم (خِ) (اِ.) خشم، غضب . 1


47155 خلم (خِ) (اِ.) 1 - خلط غلیظی که از بینی آدمی و جانوران ریزد؛ آب بینی ستبر. 2 - گل تیرة چسبنده . 1


47156 خلنج (خَ لَ) [ معر. ] (اِ.) نک خَلَنگ . 1


47157 خلنجبین (خِ لَ جَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) شربتی که از سرکه و انگبین یا شکر و قند سازند؛ سکنجبین . 1


47158 خلنده (خَ لَ د) (ص فا.) آن چه که در چیزی فرو رود. 1


47159 خلنگ (خَ لَ) (ص .) دو رنگ، ابلق . 1


47160 خلنگ ( خلنگ .) (اِ.) گیاهی است که نوعی از آن به صورت درخت یا درختچه می باشد که از چوب آن کاسه و قدح می سازند و نوعی از آن علفی می باشد به رنگ های سرخ، زرد و سفید. 1


47161 خلنگ (خِ لِ) (اِ.) = خلنج : گرفتن اعضا و کندن به ناخن . 1


47162 خله (خَ لِ) (اِ.) پاروی قایق رانی . 1


47163 خله (خِ لَّ) [ ع . خلة ] (اِمص .) مصادقت، برادری . 1


47164 خله (خُ لَّ) [ ع . خلة ] (اِمص .) 1 - دوستی، صداقت . 2 - خصلت . 1


47165 خله ( خله .) (اِ.) هر چیز نوک تیز که جایی بخلد و فرو رود مانند سوزن، جوال دوز. 1


47166 خله (خُ لِ) (اِ.) قارچ، سماروغ . 1


47167 خلو (خِ) [ ع . ] (ص .) 1 - تهی، خالی . 2 - بیزار. 1


47168 خلو (خُ لُ وّ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - خالی شدن، تهی گشتن . 2 - تنها بودن . 1


47169 خلوت (خَ وَ) [ ع . خلوة ] 1 - (مص ل .) تنها نشستن، تنهایی گزیدن . 2 - (اِمص .) تنهایی، انزوا. 3 - کم رفت و آمد، کم جمعیت . 1


47170 خلوت خانه ( نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - جای آسایش . 2 - اطاق مخصوص . 3 - شبستان . 4 - نمازخانه . 1


47171 خلوتی ( خلوتی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - محرم . 2 - گوشه نشین . 1


47172 خلود (خُ) [ ع . ] (مص ل .) همیشه بودن، جاوید بودن . 1


47173 خلوص (خُ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - پاکی، بی آلایشی . 2 - یکدلی . 1


47174 خلوق (خَ) (اِ.) بوی خوش . 1


47175 خلولیا (خُ) (اِ.) مالیخولیا. 1


47176 خلیج (خَ) [ ع . ] (اِ.) بخشی از دریا که در خشکی پیش رفته باشد و سه طرف آن خشکی باشد. 1


47177 خلیدن (خَ دَ) (مص ل .) فرو رفتن چیزی نوک تیز در چیز دیگر. 1


47178 خلیده (خَ د) (ص مف .) 1 - فرورفته . 2 - زخم شده . 1


49590 رشوت (رِ وَ) نک رشوه . 1


47179 خلیش (خَ) (اِ.) باتلاق، گل و لای چسبنده . 1


47180 خلیش ( خلیش .) (اِمص .) شور و غوغا، آشوب . 1


47181 خلیط (خَ) [ ع . ] (ص .) 1 - آمیخته . 2 - آمیزشکار. 3 - انباز. 1


47182 خلیع (خَ) [ ع . ] (ص .) 1 - خلع شده . 2 - پریشان . 3 - نابه فرمان . 4 - خودکام . 1


47183 خلیفه (خَ فِ) [ ع . خلیفة ] (اِ.) 1 - جانشین، قائم مقام . 2 - پیشوای مسلمانان . ج . خلفاء، خلائف . 1


47184 خلیق (خَ) [ ع . ] (ص .) 1 - خوش خلق، خوش - خوی . 2 - سزاوار، شایسته . 1


47185 خلیقه (خَ قِ) [ ع . خلیقة ] (اِ.) 1 - سرشت، ذات . 2 - خوی، عادت . ج . خلائق . 1


47186 خلیل (خَ) [ ع . ] (ص . اِ.) دوست خالص، صادق . ج . اخلاء. 1


47187 خلیه (خَ یِّ) [ ع . خلیة ] (اِ.) کندوی عسل . 1


47188 خم (خَ) 1 - (ص .) کج . 2 - پیچ و تاب . 3 - (اِ.) طاق ایوان . 4 - خانة زمستانی . 5 - گره ابرو، اخم . 1


47189 خم (خُ) (اِ.) 1 - ظرف سفالینی بزرگ که در آن آب، سرکه، یا شراب ریزند. 2 - کوس، طبل . 1


47190 خم دادن (خَ. دَ) 1 - (مص م .) کج کردن . 2 - (مص ل .) مطیع شدن، نرمی نشان دادن . 1


47191 خم گرفتن (خَ. گِ رِ) (مص ل .)کج شدن، گوژ شدن . 1


47192 خماخسرو (خُ خُ رُ) (اِمر.) یکی از آهنگ های موسیقی قدیم . 1


47193 خمار (خَ مّ) [ ع . ] (ص .) شراب فروش، باده - فروش . 1


47194 خمار (خُ) [ ع . ] (اِ.) دردسر و ملالی که پس از مستی عارض شخص می شود. 1


47195 خماری (خُ) [ ع - فا. ] (حامص .) ملامت و دردسری که به علت عدم دسترسی فرد معتاد به مواد مخدر بوجود می آید. 1


47196 خماسی (خُ) (ص نسب .) 1 - پنج جزوی، آن چه دارای پنج جزو باشد. 2 - کلمة پنج حرفی . 1


47197 خماندن (خَ دَ) (مص م .) نک خمانیدن . 1


47198 خمانیدن (خَ دَ) (مص م .) خم کردن، کج گردانیدن . 1


47199 خماهان (خُ) (اِ.) نک خماهن . 1


47200 خماهن (خُ هَ) (اِ.) نوعی سنگ آهن به رنگ تیره که ساییدة آن را برای درمان جرب به کار می بردند. 1


47201 خمخانه (خُ نِ) (اِمر.) 1 - سردابی که خم های باده را در آن جا گذارند. 2 - میخانه، میکده . 1


47202 خمر (خَ) [ ع . ] (اِ.) شراب، نوشابة مستی آور. 1


47203 خمره (خُ رِ) (اِ.) خم کوچک، خمچه . 1


47204 خمریه (خَ) [ ع . ] (اِ.) شعری که در وصف شراب سروده شود. 1


47205 خمس (خُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - یک پنجم هر چیز. 2 - یک پنجم درآمد یا غنایم که مسلمانان باید به امام یا جانشین او بپردازند. ج . اخماس . 1


47206 خمسه (خَ) [ ع . خمسة ] (اِ.) 1 - پنج . 2 - پنج انگشت . مسترقه . 1


47207 خمسه مستسرقه ( خمسه مستسرقه ء مُ تَ رِ قِ) [ ع . ] (اِمر.) نک پنجه دزدیده . 1


47208 خمش (خَ مُ) (ص .) خاموش . 1


47209 خمل (خَ) [ ع . ] (اِ.) ریشه، پرز، خواب (مخمل، ماهوت و مانند آن ). 1


47210 خمود (خُ) [ ع . ] (اِمص .) خاموشی . 1


47211 خموش (خَ) (ص .) خاموش . 1


47212 خمول (خُ) [ ع . ] (مص ل .) گمنام شدن، بی نام گردیدن . 1


47213 خمپاره (خُ رِ) (اِمر.) 1 - نوعی گلوله که به وسیلة خمپاره انداز پرتاب شود. 2 - گلوله ای که جهت آتش بازی سازند و در هوا منفجر گردد و به چند رنگ درآید. 1


47214 خمپاره انداز ( خمپاره انداز . اَ) (ص فا. اِمر.) سلاحی شبیه توپ که دارای لوله ای کوتاه و دهانه ای فراخ است و به وسیلة آن خمپاره را پرتاب کنند. 1


47215 خمک (خُ مَ) (اِ.) دف و دایرة کوچکی که چنبر آن از برنج یا روی باشد. 1


47216 خمیازه (خَ ز) (اِ.) 1 - حالتی که به سبب خستگی، اختلال در خواب و کسالت در شخص ایجاد شود به طوری که به فاصلة کوتاه و ناخودآگاه دهان تا حد ممکن باز شده، دست ها کشیده و سینه منبسط گردد. 2 - دهان دره . 1


47217 خمیدن (خَ دَ) (مص ل .) 1 - کج شدن . 2 - لنگیدن . 1


47218 خمیده (خَ د) (ص مف .) خم شده، مایل . 1


47219 خمیر (خَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هر چیز که با آب مخلوط و غلیظ شود. 2 - آرد جو یا گندم که برای پختن نان یا شیرینی با آب آمیخته باشند. 1


47220 خمیره (خَ رِ) [ ع . خمیرة ] (اِ.) 1 - خمیرترش . 2 - سرشت، طبع . 1


47221 خمیرگیر ( خمیرگیر .) (ص فا.) کسی که در دکان نانوایی خمیر نان را به عمل آورد. 1


47222 خمیس (خَ) [ ع . ] (اِ. ق .) 1 - پنجشنبه . 2 - لشکر، سپاه مرکب از مقدمه، میمنه، میسره، قلب و ساقه . ج . اخمساء و اخمسه . 1


47223 خمیص (خَ) [ ع . ] (ص .) 1 - باریک، نزار. 2 - باریک میان . 1


47224 خن (خَ) (اِ.) 1 - خانه . 2 - خانة طبقة پایین کشتی . 1


47225 خنازیر (خَ) [ ع . ] (اِ.) جِ خنزیر. 1 - خوک ها. 2 - غده های سختی که در زیر گلو و گردن به وجود می آید. 1


47226 خناس (خَ نّ) [ ع . ] (ص . اِ.) شیطان، اهریمن . 1


47227 خناق (خُ) [ معر. ] (اِ.) دیفتری . 1


47228 خناک (خُ) (اِ.) نک دیفتری . 1


47230 خنبره (خُ بَ رِ) (اِمر.) خمره، خم کوچک . 1


47231 خنبه (خُ ب) (اِ.) 1 - خم بزرگ . 2 - گودال یا چهاردیواری که در آن غله ریزند. 1


47232 خنثی (خُ ثا) [ ع . ] (ص .) 1 - کسی است که نه مرد باشد نه زن . 2 - بی فایده، بیهوده . 1


47233 خنج (خَ) (اِ.) 1 - شادی، طرب . 2 - نفع، فایده . 1


47234 خنجر (خَ جَ) [ ع . ] (اِ.) سلاحی به اندازة کارد که نوک تیز دارد و تیغه اش کج و برنده است . 1


47235 خنجک (خَ جَ) (اِ.) نک خارخسک . 1


47236 خنجیر (خِ یا خَ) 1 - بوی تیزی که از سوختن استخوان، چرم، پشم و پنبة چرب چراغ خاموش گشته و مانند آن برآید. 2 - هر چیز تند و تیز. 1


47237 خندان (خَ) 1 - (ص فا.) خنده کننده . 2 - (ق .) در حال خندیدن . 3 - شکوفه کننده . 4 - هر چیز شکفته، مانند غنچه، انار، پسته . 1


47238 خندریس (خَ دَ) [ ع . ] (اِ.) شراب کهنه . 1


47239 خندستان (خَ د یا دَ) (اِمر.) 1 - افسوس، سخره، لاغ . 2 - مجلس مسخرگی، معرکة مسخرگی . 3 - کنایه از: لب و دهان معشوق . 1


47240 خندق (خَ دَ) [ معر. ] (اِ.) گودالی که گرداگرد شهر، قلعه و مانند آن درست می کردند تا مانع از ورود دشمن و سیل گردد. ج . خنادق . 1


47241 خنده (خَ د) [ په . ] (اِ.) حالتی در انسان که به سبب شادی و نشاط ایجاد شودولب ها و دهان گشا د گردند. ؛ از خنده روده بر شدن کنایه از: خندة شدید و ممتد کردن . 1


47242 خنده خریش ( خنده خریش . خَ) (ص مر.) کسی که مردم به او بخندند و مسخره اش کنند. 1


47243 خنده رو (ی ) ( خنده رو .) (ص مر.) کسی که دارای چهره بشاش است . 1


47244 خندوتند (خَ دُ تَ)(اِمر.)1 - زیر و زبر.2 - تار و - مار، پراکنده . 1


47245 خنزر پنزر (خِ ز. پِ ز) (اِمر.) (عا.) خِرت و پرت، اجناس کم بها. 1


47246 خنزر پنزری ( خنزر پنزری .) (ص نسب .) (عا.) دست - فروش، کسی که اجناس کم بهاء می فروشد. 1


47247 خنزیر (خِ) [ ع . ] (اِ.) خوک ؛ ج . خنازیر. 1


47248 خنس (خِ نِ) (اِ) (عا.) گرفتاری، درماندگی . 1


47249 خنصر (خِ ص ) [ ع . ] (اِ.) انگشت خرد، کلیک، کالوج، کابلیج . 1


47250 خنور (خَ) (اِ.) ظرف سفالی مانند کاسه، کوزه و امثال آن . 1


47251 خنک (خُ نُ) (شب جم .)خوشا؛ آفرین . 1


47252 خنک (خُ نَ)(ص .) 1 - سرد مطبوع . 2 - خوب، خوش . 1


47253 خنگ ( خنگ .) (ص .) (عا.) کودن، کم عقل، گیج . 1


47254 خنگ (خِ) (اِ.) اسب سفید موی . 1


47255 خنگ بید ( خنگ بید .) (اِمر.) 1 - خار. 2 - خار سفید. 1


47256 خنگ و لوک (خِ گُ) (ص مر.) کسی که در همه چیز عاجز باشد و کاری از او برنیاید. 1


47257 خنگال (خِ.) (اِمر.) سوراخی که نشانة تیر باشد. 1


47258 خنگسار ( خنگسار .)(ص مر.)کسی که همة موی های سرش سفیده شده باشد. 1


47259 خنیا (خُ) (اِ.) سرود، نغمه، آواز. 1


47260 خنیاگر ( خنیاگر . گَ) (ص فا.) آوازخوان . 1


47261 خنیدن (خَ دَ) (مص ل .) 1 - پیچیدن آواز. 2 - شهرت پیدا کردن . 1


47262 خنیده (خُ د یا دَ) (ص .) پسندیده . 1


47263 خنیده (خَ د یا دَ) 1 - (اِمف .) سروده، خوانده شده . 2 - دانای در کار سرود، موسیقی دان . 3 - (اِ.) صدا و آوازی که در میان دو کوه و گنبد و مانند آن پیچد. 1


47264 خنیده ( خنیده .) (اِمف .) معروف، شهرت یافته . 1


47265 خه (خَ) (شب جم .) کلمة تحسین، زه ! خهی ! خوشا! مرحبا! 1


47266 خهی ( خهی .) (شب جم .) نک خه . 1


47267 خو (اِ.) 1 - علف هرزه . 2 - هر گیاه که خود را به درخت پیچد. 1


47268 خو (اِ.) خوی، سرشت . 1


47269 خو باز کردن (کَ دَ) (مص ل .) ترک عادت کردن . 1


47270 خوء (خُ) (اِ.) کفل اسب . 1


47271 خواب (خا) [ په . ] 1 - (اِ.) حالتی توأم با آسایش و آرامش که بر اثر از کار بازماندن حواس ظاهر در انسان و حیوان پدید آید. 2 - (ص .) غافل، بی خبر. 3 - جهتی که پرز، مو یا پشم در آن به آسانی روی هم افتد. ؛ خواب خرگوشی کنایه از: غفلت و بی خبری . ؛ خواب هفت پادشاه را دیدن کنایه از: به خواب عمیق فرو رفتن . 1


47272 خواب بستن ( خواب بستن . بَ تَ) (مص م .) خواب کسی را آشفتن . 1


47273 خواب نما ( خواب نما . نَ) (ص فا.) الهام شدن چیزی در خواب . 1


47274 خواب گزار (خا. گُ) (ص فا.) معبر، تعبیرکننده خواب . 1


47275 خواباندن (خا دَ) (مص م .) نک خوابانیدن . 1


47276 خوابانیدن (خا دَ) (مص م .) 1 - کسی را خواب کردن . 2 - باعث زانو زدن (شتر). 3 - تعطیل کردن (کارخانه و مانند آن ). 1


47277 خوابک (خا بَ) (اِ.) رؤیا، رؤیا خوش . 1


47278 خوابگاه (خا) (اِمر.) = خوابگه : 1 - جای خواب . 2 - محلی برای خوابیدن یک عده . ؛در خوابگاه خار داشتن کنایه از: بی قرار بودن . 1


47279 خوابیدن (خا دَ) (مص ل .) 1 - به خواب رفتن . 2 - آرام گرفتن . 1


47280 خواتم (خَ تِ) [ ع . ] (اِ.) جِ خاتمه . 1 - پایان ها، انجام ها. 2 - مهرها، نگین ها. 3 - انگشتری ها. 1


47281 خواتین (خَ) [ معر. ] (اِ.) جِ خاتون ؛ زنان بزرگ . 1


47282 خواجه (خا جِ) (ص .) 1 - بزرگ، سرور. 2 - مالدار، دولتمند. 3 - اخته، مردی که خایه اش را کشیده باشند. 1


47283 خواجه تاش ( خواجه تاش .) [ فا - تر. ] (ص مر.) غلامان و نوکران یک شخص . 1


47284 خواجه سرا ( خواجه سرا . سَ) (ص مر. اِمر.) 1 - نوکر محرم . 2 - غلامی که خایة او را کشیده باشند. 1


50245 زاد [ ع . ] (اِ.) توشه، خوراک اندک . 1


47285 خواجه کردن ( خواجه کردن . کَ دَ) (مص م .) اخته کردن . 1


47286 خواجگی (خا جِ) (حامص .) 1 - بزرگی، ریاست . 2 - سوداگری . 1


47287 خوار (خا) [ په . ] (ص .) 1 - آسان، سهل . 2 - پست، زبون . 1


47288 خواربار (خا) (اِمر.) 1 - آنچه خورده شود. 2 - ارزاق . 1


47289 خوارج (خَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ خارجه . گروهی از سپاهیان امام علی (ع ) که در جنگ صفین از بیعت با آن حضرت خارج شدند. 1


47290 خوارق (خَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ خارق . 1 - آنچه که خلاف عادات مردم باشد. 2 - کرامات اولیا. 1


47291 خوارکار (خا) (ص فا.) آسانگیر، سهل انگار. 1


47292 خوازه (خا ز)(اِ.) 1 - طاق نصرت، چوب بستی برای چراغانی و آذین بندی . 2 - قبه ای از گل ها و ریاحین . 3 - خواهش، میل . 1


47293 خواست (خا) (مص مر.) خواستن . 1


47294 خواستار (خا) (ص فا.) 1 - خواهنده، طلب - کننده . 2 - طالب زناشویی . 1


47295 خواستن (خا تَ) [ په . ] (مص ل .) 1 - خواهش کردن . 2 - آرزو داشتن، طلبیدن . 3 - اراده کردن . 4 - قصد داشتن . 1


47296 خواسته (خا تِ) [ په . ] 1 - (ص مف .) طلب شده . 2 - اراده شده . 3 - (اِ.) مال، ثروت . 4 - امر مورد دعوی . 1


47297 خواستگار (خا)(ص فا.) 1 - خواهنده . 2 - طالب زناشویی . 1


47298 خواستگاری ( خواستگاری .) (حامص .) به دختر یا زنی پیشنهاد ازدواج دادن . 1


47299 خواص (خَ) [ ع . ] (اِ.) جِ خاصه . 1 - مقربان، نزدیکان . 2 - برگزیدگان قوم . 3 - ویژگی ها. 1


47300 خواطر (خَ طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ خاطر؛ اندیشه ها. 1


47301 خوافی (خَ) [ ع . ] (اِ.) جِ خافیه ؛ پنهان ها، نهان ها. 1


47302 خوال (خا) (اِ.) = خوار: 1 - خوردنی . 2 - دوده ای که برای ساختن مرکب سیاه از دود چراغ گیرند. 1


47303 خوالستان (خا لِ) (اِمر.) دوات، ظرفی کوچک که مرکُب را در آن ریزند. 1


47304 خوالیگر (خا گَ) (ص .) آشپز، طباخ . 1


47305 خوان ( خوان .) (اِ.) 1 - خار و خلاشه . 2 - گیاه خودرو، علف هرزه . 1


47306 خوان ( خوان .) 1 - ریشة «خواندن ». 2 - (ص فا.) در ترکیب به معنی «خواننده » آید: تعزیه - خوان، روضه خوان و مانند آن . 1


47307 خوان (خا) [ په . ] (اِ.) 1 - سفره . 2 - طبق بزرگ چوبین . 3 - خوردنی . 1


47308 خوان سالار (خا) (اِمر.) رییس آشپزخانه . 1


47309 خوان یغما ( خوان یغما ِ یَ) [ فا - تُر ] (اِمر.) 1 - سفره ای که برای عموم مردم بگسترانند و صلای عام در دهند. 2 - مجازاً غارت، چپاول . 1


47310 خوانا ( خوانا .) (ص .) 1 - خواننده . 2 - خط و نوشته ای که به راحتی خوانده شود. 1


47311 خواندن (خا دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - قرائت کردن . 2 - آواز خواندن . 3 - دعوت کردن . 4 - آموختن، یاد گرفتن . 5 - فهمیدن، تشخیص دادن . 1


47312 خواندنی (خا دَ) (ص لیا.) چیزی که شایستة خواند باشد، قابل قرائت . 1


47313 خوانده (خا د) (ص مف .) 1 - قرائت شده . 2 - دعوت شده . 3 - احضار شده، فراخوانده . 1


47314 خوانچه (خا چِ) (اِمر.) 1 - خوان کوچک . 2 - طبق چوبین کوچک که در آن شیرینی، میوه یا جهاز عروس گذارند و بر روی سر حمل کنند. 1


47315 خواه (خا) 1 - (ریش .) امر و ریشة «خواستن » 2 - (ص فا.) در برخی ترکیبات به معنی «خواهنده » آید: خیرخواه، هواخواه . 3 - (ص مف .) در بعضی کلمات به معنی «خواسته » آید: دلخواه . 1


47316 خواهان (خا) (ص فا.)1 - خواستار. 2 - مشتاق . 3 - مدعی . 1


47317 خواهر (خا هَ) [ په . ] (اِ.) دختری که با شخص از طرف پدر یا مادر یا هر دو مشترک باشد؛ همشیره . ج . خواهران . 1


47318 خواهرخوانده ( خواهرخوانده . خا د) (اِمر.) دختر یا زنی که شخص او را به خواهری پذیرفته باشد. 1


47319 خواهش (خا هِ)(اِمص .) 1 - خواست . 2 - تضرع، التماس . 3 - میل، رغبت . 1


47320 خواهشمند ( خواهشمند . مَ) (ص مر.) درخواست - کننده، متقاضی . 1


47321 خواهشگر ( خواهشگر . گَ)(ص فا.) شفیع، شفاعت - کننده . 1


47322 خواهشگری ( خواهشگری . گَ) (حامص .) شفاعت . 1


47323 خوب [ په . ] (ص .) 1 - نیکو، پسندیده . 2 - زیبا، ج . خوبان . 1


47324 خوب رو (ی ) (ص مر.) زیبا، نیکوروی . ج . خوبرویان . 1


47325 خوبی (حامص .) 1 - نیک بودن، پسندیده بودن . 2 - زیبایی، جمال . 1


47326 خود (خُ) [ په . ] (ضم .) 1 - ضمیر مشترک که در میان متکلم، مخاطب و غایب مشترک است و همیشه مفرد آید. 2 - شخص، ذات، وجود. 1


47327 خود (اِ.) کلاه فلزی که سربازان به هنگام جنگ یا تشریفات نظامی بر سر گذارند. 1


47328 خودبین ( خودبین .) (ص فا.) مغرور، متکبر. 1


47329 خودتراش ( خودتراش . تَ) (ص فا.) اسبابی که با آن ریش و سبیل را می تراشند، ماشین اصلاح . 1


47330 خودخواه ( خودخواه . خا) (ص فا.) خودپرست، متکبر. 1


47331 خودخور ( خودخور . خُ) (ص فا.) (عا.) کسی که غصه بسیار می خورد. 1


47332 خوددار ( خوددار .) (ص فا.) 1 - بردبار، شکیبا. 2 - کسی که خود را از انجام عمل ناپسند نگه می دارد. 1


47333 خودداری ( خودداری .) (حامص .) 1 - بردباری . 2 - امتناع، سرپیچی . 1


50504 زرگون (زَ) (ص مر.) زردرنگ . 1


47334 خودرای ( خودرای . رَ) (ص مر.) آن که به فکر خود کار کند و به رأی دیگران اعتنا نکند. 1


47335 خودرو ( خودرو . رُ ) 1 - (اِ.) اتومبیل . 2 - (ص فا.) آنچه که به خودی خود راه بیفتد. 1


47336 خودرو ( خودرو . رُ) (ص فا.) 1 - گیاهی که به خودی خود روییده شود. 2 - کسی که تعلیم و تربیتی ندیده . 1


47337 خودسر ( خودسر . سَ) (ص مر.) 1 - مستبد. 2 - سرکش . 3 - بی باک . 1


47338 خودسری ( خودسری . سَ) (حامص .) 1 - خودرایی . 2 - تمرد. 3 - گستاخی . 1


47339 خودشیرینی ( خودشیرینی .) (حامص .) چاپلوسی، شیرین زبانی، لوس بازی . 1


47340 خودفروش ( خودفروش . فُ) (ص فا.) آن که خود را در معرض استفادة شهوت دیگران قرار دهد و از این طریق کسب معاش کند، فاحشه، روسپی . 1


47341 خودمانی (خُ د)(ص نسب .)خودی، خصوصی، بی تعارف و تکلف . 1


47342 خودمختار ( خُ. مُ) [ ع - فا. ] (ص مر.) ناحیه یا کشوری که در برخی امور داخلی دارای استقلال می باشد و در برخی امور دیگر تابع دولت مرکزی . 1


47343 خودنویس ( خودنویس . نِ) (ص فا. اِمر.) نوعی قلم دارای محفظه ای که جوهر را در آن می ریزند. 1


47344 خودپرست ( خودپرست . پَ رَ) (ص فا.) متکبر، خود - خواه . 1


47345 خودکار ( خودکار .) (ص مر.) 1 - دستگاه و آلتی به خودی خود کار می کند، اتوماتیک . 2 - مداد خودنویس . 1


47346 خودکام ( خودکام .) (ص مر.) 1 - خودسر، خودرای . 2 - هوی پرست . 1


47347 خودکامه ( خودکامه . مِ) (ص مر.) 1 - خودسر. 2 - شهربان، مرزبان . 1


47348 خودکامگی ( خودکامگی . مِ) (حامص .) 1 - خودسری . 2 - هوی پرستی . 1


47349 خودکشی ( خودکشی . کُ) (حامص .) 1 - خود را به وسیله ای کشتن، انتحار. 2 - (کن .) کار زیاد کردن، کوشش بسیار کردن . 1


47350 خودی (خُ) (ص نسب .) آشنا. 1


47351 خودی ( خودی .) (حامص .) 1 - خودسری . 2 - انانیت، هستی . 1


47352 خور (خُ) (اِخ .) خورشید، آفتاب . 1


47353 خور ( خور .) 1 - (اِ.) ریشة خوردن، خوراک . 2 - خوردنی . 3 - (ص فا.) در ترکیب به معنی خورنده آید: باده خور، میراث خور. 1


47354 خورابه (خُ ب) (اِمر.) 1 - سوراخی که در بندی که بر جوی بسته اند ایجاد شود و آب اندک اندک از آن خارج شود. 2 - جوی کوچکی که برای زراعت از نهر جدا کنند. 1


47355 خوراندن (خُ دَ) (مص م .) نک خورانیدن . 1


47356 خورانیدن (خُ دَ)(مص م .)به خوردن واداشتن . 1


47357 خوراک (خُ) (اِمر.) طعام، خوردنی . 1


47358 خورجین (خُ) نک خرجین . 1


47359 خورخجیون (خُ خُ وَ) (اِ.) کابوس، بختک . 1


47360 خورد (خُ) (اِ.) خوراک، طعام . 1


47361 خوردن (خُ دَ) [ په . ] 1 - (مص م .)فرو بردن غذا از گلو. 2 - نوشیدن . 3 - (عا.) سوء استفادة مالی به هنگام تصدی شغلی . 4 - شکست خوردن، مغلوب شدن . 5 - مناسب بودن، جور بودن . 6 - ساییدن (فنی ). 7 - (مص ل .) تصادف کردن . 8 - اصابت کردن . 9 - مقارن شدن، همزمان شدن . ؛ خوردن و خوابیدن کنایه از: بیکار و بی عار زندگی کردن . 1


47362 خورده (خُ د) (ص مف .) چیزی که از گلو فرو رفته و بلعیده شده . 1


47363 خوردی (خُ رْ د) (اِ.) غذای آبکی، مانند آش و آبگوشت . 1


47364 خورش (خُ رِ) [ په . ] 1 - (اِمص .) خوردن . 2 - (اِ.) خوردنی، طعام . 3 - آنچه با نان یا برنج خورند. خورشت نیز گویند. 1


47365 خورشید (خُ) [ په . ] (اِ.) 1 - ستاره ای که سیارات منظومة شمسی به گرد آن می چرخند. 2 - هر ستاره ای که مرکز یکی از منظومه ها باشد. 1


47366 خورند (خُ رَ) (اِمر.) درخور، مناسب . 1


47367 خورنق (خَ وَ نَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - کاخ باشکوه . 2 - نام قصر باشکوهی در جده که به دستور پادشاه آن نعمان، برای بهرام گور ساخته شد. 1


47368 خورنگاه (خُ رَ) (اِ.) نک خورنق . 1


47369 خوره (خُ رِّ) [ په . ] (اِ.) نک خرّه . 1


47370 خوره (خُ رِ) (اِ.) جذام . 1


47371 خوزی (ص نسب .) از مردم خوزستان . 1


47372 خوست (خُ)(ص .) 1 - جزیره . 2 - کوفته، پایمال شده . 1


47373 خوش (خُ) [ په . ] (ص .) 1 - خوب، نیک . 2 - شاد، شادمان . 1


47374 خوش ( خوش .) (ص .) خشک، خشکیده . 1


47375 خوش ( خوش .) (اِ.) = خوشه . خشو: 1 - مادر زن . 2 - مادر شوهر. 1


47376 خوش آمد ( خوش آمد . مَ)(مص مر. اِمر.) = خوشامد: س خنی مبنی بر تبریک و تهنیت و تعارف . 1


47377 خوش آیند ( خوش آیند . یَ) (ص فا.) = خوشایند: مقبول، دلپذیر، پسندیده . 1


47378 خوش بین ( خوش بین . )(ص فا.) کسی که به سرنوشت و پیش آمدها بدگمان نباشد. 1


47379 خوش حال ( خوش حال .) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - شاد، شادمان، بشاش .2 - کامران، کامروا. 3 - نیکبخت، سعادتمند . 1


47380 خوش حساب ( خوش حساب . حِ) [ فا - ع . ] (ص مر.) کسی که وام و بدهی خود را در سر وعده پرداخت کند. 1


47381 خوش خوراک ( خوش خوراک . خُ) (ص مر.) کسی که خوب غذا بخورد، خوشخوار. 1


47382 خوش خوشک ( خوش خوشک . خُ شَ) (ق مر.) اندک - اندک، کم کم . 1


47383 خوش خیم ( خوش خیم .) (ص مر.) 1 - خوش خلق، نیک نهاد. 2 - در اصطلاح پزشکی : بی خطر. 1


50760 زوان (زَ) (اِ.) زبان . 1


47384 خوش دامن ( خوش دامن . مَ) (اِمر) نک خُشدامن . 1