56674 فرغاریدن (فَ رْ دَ) (مص م .) 1 - خیسانیدن . 2 - سرشتن . 1


56675 فرغانج (فَ) [ تر. ] (اِ.) = فرغانچ : مادة (گاو، خر) فربه پر گوشت . 1


56676 فرغر (فَ غَ) (اِ.) 1 - جوی آب . 2 - خشک رود، جایی که آب از آن گذشته و مقدار کمی آب به جا مانده باشد. 3 - گودال، آبگیر. 1


56677 فرغرده (فَ غَ د) (ص مف .) 1 - خیسانیده، تر شده . 2 - سرشته، خمیر کرده . 1


56678 فرغن (فَ غَ) (اِ.) نک فرکن . 1


56679 فرغند (فَ غَ) (ص .) 1 - پلید. 2 - گندیده، بد - بوی . 1


56680 فرغنده (فَ غَ د) (ص .) نک فرغند. 1


56681 فرغول (فَ) (اِ.) = فرغل : 1 - تأخیر، درنگ . 2 - اهمال، غفلت . 1


56682 فرغیش (فَ رْ) (ص .) 1 - کهنه، فرسوده . 2 - جامة کهنه، پوستین کهنه . 1


56683 فرفتن (فَ رِ تَ) (مص م .) نک فریفتن . 1


56684 فرفته (فَ رِ تِ) (ص مف .) فریفته و فریب خورده . 1


56685 فرفر (فِ فِ) (ق .) تندتند، باشتاب . 1


56686 فرفره (فِ فِ رِ)(اِ.)هر چیز سبک و پردار که توسط باد دور خود بچرخد، بادفر و فرفروک نیز گفته اند. 1


56687 فرفری (فِ فِ رْ) (ص نسب .) (عا.) موی مجعد، موی پر پیچ و تاب . 1


56688 فرفوری (فُ) (اِ.) (ص نسب .) 1 - چینی (ظروف ). 2 - ظروف چینی ژاپن (خصوصاً). 1


56689 فرق (فَ رْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) جدا کردن . 2 - از هم جدا کردن و امتیاز نهادن . 3 - (اِ مص .) جدایی . 4 - امتیاز، تفاوت . 1


56690 فرق ( فرق .) [ ع . ] (اِ.) میان سر، تارک . 1


56691 فرق زدن (فَ رْ قْ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) سر نهادن . 1


56692 فرق کردن ( فرق کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) امتیاز دادن، مشخص کردن . 1


56693 فرقان (فُ رْ) [ ع . ] 1 - (ص .) آن چه که حق و باطل را از هم جدا کند. 2 - (اِ.) قرآن . 1


56694 فرقت (فِ قَ) [ ع . فرقة ] (اِ.) نک فرقه . 1


56695 فرقت (فُ قَ) [ ع . فرقة ] (اِمص .) جدایی، دوری . 1


56696 فرقد (فَ قَ) [ ع . ] (اِ.) گوساله، گوسالة دشتی . 1


56697 فرقد ( فرقد .) [ ع . ] (اِ.) دو برادران، نام دو ستاره بر سینة صورت فلکی خرس کوچک یا دُب اصغر. 1


56698 فرقدان (فَ قَ) [ ع . ] (اِ.) تثنیة فرقد. نک فرقد. 1


56699 فرقدین (فَ قَ دَ یا د) [ ع . ] (اِ.) نک فرقد. 1


56700 فرقه (فِ رْ قِ) [ ع . فرقة ] (اِ.) دسته، گروه، طایفه . ج . فرق . 1


56701 فرم (فُ رْ) [ فر. ] (اِ.) 1 - ریخت، شکل، وضع . 2 - جامة هم شکل . 3 - چند صفحه کتاب (معمولاً 8 تا 16) که با هم چاپ شود. 4 - برگ چاپی برای نوشتن اطلاعات خواسته شده، برگه (فره ) . 1


56702 فرم (فَ رَ) (اِ.) اندوه، دلتنگی . 1


56703 فرمالیته (فُ تِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - تشریفاتی . 2 - ظاهرسازی . 1


56704 فرمالیسم (فُ) [ فر. ] (اِ.) شکل و قالبی که به وسیلة آن هنرمند منظور خود را بیان کند. 1


56705 فرمان (فَ) [ په . ] (اِ.) 1 - دستور، امر، حکم . 2 - توقیع پادشاه . 3 - وسیلة کنترل اتومبیل، دوچرخه، موتورسیکلت . 1


56706 فرمان بر ( فرمان بر . بَ) (ص فا.) 1 - فرمانبردار، مطیع . 2 - خادم، خدمتکار. 1


56707 فرمان بردن ( فرمان بردن . بُ دَ) (مص ل .) اطاعت کردن، انقیاد نمودن . 1


56708 فرمان راندن ( فرمان راندن . دَ) (مص ل .) حکومت کردن . 1


56709 فرمان رسیدن ( فرمان رسیدن . رِ دَ) (مص ل .) 1 - رسیدن حکم و دستور. 2 - مجازاً: رسیدن وقت مرگ . 1


56712 فرمان فرما (ی ) ( فرمان فرما . فَ) (ص فا.) فرمانروا، حاکم، پادشاه . 1


56713 فرمان فرمایی ( فرمان فرمایی . فَ)(حامص .) فرمانروایی، حکومت . 1


56714 فرمان کردن ( فرمان کردن . کَ دَ) (مص ل .) اطاعت کردن . 1


56715 فرمان گذار ( فرمان گذار . گُ) (ص فا.) فرمانده . 1


56716 فرمان گزار ( فرمان گزار . گُ) (ص مف .) فرمان پذیر. 1


56717 فرمان یافتن ( فرمان یافتن . تَ) (مص ل .) 1 - دستور گرفتن . 2 - مجازاً: مردن، درگذشتن . 1


56718 فرماندار ( فرماندار .) (اِ.) 1 - حاکم . 2 - مأموری که از طرف وزارت کشور ادارة امور شهر را به عهده دارد. 1


56719 فرمانده ( فرمانده . د) (ص فا.) فرمان دهنده، کسی که فرمان بدهد. در ارتش مافوقی که به زیردستان فرمان دهد. 1


56720 فرمانی ( فرمانی .) (ص .) فرمانبر، مطیع . 1


56721 فرمایش (فَ یِ) (اِمص .) 1 - فرمودن . 2 - امر، حکم، دستور. 1


56722 فرمایشی ( فرمایشی .) (ص نسب .) کاری که طبق حکم و دستور انجام شود و اصالت نداشته باشد. 1


56723 فرمت (فُ مَ) [ فر. ] (اِمص .) 1 - تقسیم دیسک به بخش های نشان دار برای ذخیرة داده ها و بازیابی اطلاعات . 2 - نحوة آرایش داده ها برای ذخیره یا نمایش . 1


56724 فرمن (فَ مَ)(اِ.) تیری است افقی در کمرکش دکل بیرق های بلند. 1


56725 فرمودن (فَ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - امر کردن، دستور دادن . 2 - گفتن . 1


56726 فرموش (فَ) (اِ. ص .) نک فراموش . 1


56727 فرمول (فُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - نمونه، سرمشق، دستور (فره ). 2 - رمز. 3 - نشان دادن یک اصل یا رابطه ای معین با نمادهای ریاضی . 4 - نمایاندن یک ترکیب یا ساختمان شیمیایی با نمادها و علامات اختصاری . 1


56728 فرمولر (فُ لِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - مجموعة فرمول ها. 2 - مجموعة دستورهای ترکیب ادویه . 1


56729 فرموک (فَ) (اِ.) 1 - گروهة ریسمان ریسیده که در دوک پیچیده باشند. 2 - چوبی به شکل مخروط که کودکان ریسمان پیچند و از دست گذارند تا در روی زمین به چرخ درآید. 1


56730 فرمگین (فَ رَ) (ص مر.) = فرمگن : اندوهگین، دلتنگ . 1


56731 فرن (فُ) [ ع . ] (اِ.) تابة سفالین که در آن نان پزند. 1


56732 فرناد (فَ) [ سنس . ] (اِ.) پایاب . 1


56733 فرناس (فَ) (ص .)1 - غافل، نادان . 2 - خواب آلود. 1


56734 فرناس (فِ) (اِ.) 1 - مهتر روستاییان . 2 - شیر ستبر گردن و دلیر. 1


56735 فرنج (فِ رِ) (اِ.) نیم تنة نظامی . 1


56736 فرنج (فُ رُ) (اِ.) پیرامون دهان، گرداگرد دهان . 1


56737 فرنجمشک (فَ رَ مُ) (اِ.) گیاهی پایا از تیرة نعناعیان که دارای شاخه های پرپشت و متعدد است و به حالت خودرو در اکثر نواحی معتدل آسیا و اروپا (از جمله ایران ) می روید. برگ های این گیاه متقابل بیضوی و قلبی شکل و دندانه دارند. ریشة این گیاه کوچک و استوانه ای شکل و سخت و منشعب است . گل هایش سفید یا گلی رنگند که به تعداد 6 تا 12 در کنارة برگ ها مجتمع گردیده اند. میوه اش فندقه و قهوه ای رنگ می باشد. این گیاه در طب به عنوان بادشکن و ضد تشنج و مقوی معده و معرق و زیاد کنندة ترشحات صفرا تجویز می شود. به علاوه در رفع سرگیجه، رفع حالت قی زنان باردار و بی خوابی و ضعف مصرف آن توصیه شده است ؛ فرنجمسک، فرنجموشک، افرنجمشک، ریحان قرنفلی، پلنگمشک، برنجمشک نیز گفته می شود. 1


56738 فرنجک (فَ رَ جَ) (اِ.) کابوس، بختک . 1


56739 فرند (فَ رِ) [ معر. ] (اِ.) 1 - پرند. 2 - جوهر تیغ و شمشیر. 3 - نوعی پارچة ابریشمی موج دار. 1


56740 فرنگ (فَ رَ) [ فر. ] (اِ.) 1 - نام عمومی هر یک از کشورهای اروپا و گاهی آمریکا. 2 - کشور فرانسه که مسکن قوم فرانک (قبیله ای از نژاد ژرمن ) است . 1


56741 فرنگی ( فرنگی .) (ص نسب .) منسوب به فرنگ، اروپایی . 1


56742 فرنگی مآب ( فرنگی مآب . مَ) [ فر - ع . ] (ص مر.) کسی که به آداب اروپاییان رفتار می کند، متجدد. 1


56743 فرنی (فِ رْ) (اِ.) نوعی خوراک رقیق که از شیر، آرد برنج، شکر و گلاب درست کنند. 1


56744 فره (فِ یا فَ رِ هْ) [ په . ] (ص .) 1 - بسیار، فراوان . 2 - خوب، پسندیده . 1


56745 فره (فَ رِّ) (اِ.) نک فر. 1


56746 فره (فَ رَ) (مص ل .) خرامیدن، تکبر کردن . 1


56747 فره مند (فَ رَّ. مَ) (ص مر.) دارای فر، شکوهمند. 1


56748 فره کشیدن (فَ رَ. کِ دَ) (مص ل .) چاپلوسی کردن، منّت کشیدن . 1


56749 فرهانج ( فرهانج .) (اِ.) 1 - شاخة بزرگی که از درخت ببرند تا شاخه های دیگر برآید. 2 - شاخة درختی که به درخت دیگر پیوند کنند. 3 - شاخة درخت انگوری که آن را در زمین کنند و از جای دیگر تتمة آن را بر آرند؛ عکیس . 1


56750 فرهانج ( فرهانج .) (اِ.) پیرامون دهان از جانب بیرون . 1


56751 فرهانج (فَ نَ) (اِ.) بختک، کابوس . 1


56752 فرهست (فَ هَ) [ په . ] = فرهیست : 1 - (ص .) بسیار، زیاد. 2 - (اِ.) سحر، جادو. 1


56753 فرهمند (فَ هَ مَ) (حراض .) نزدیک، قریب . 1


56754 فرهنج (فَ هَ) (اِ.) فرهنگ . 1


56755 فرهنجنده (فَ هَ جَ د) (ص فا.) ادب کننده، تربیت کننده . 1


56756 فرهنجه (فَ هَ جِ) (ص .) 1 - با ادب . 2 - نیکو سیرت . 1


56757 فرهنجیدن ( فَ هَ دَ) (مص م .)1 - تربیت کردن، علم آموختن . 2 - خوشخو کردن . 1


56758 فرهنجیده (فَ هَ د) (ص مف .)تربیت شده، علم آموخته . 1


56759 فرهنگ (فَ هَ) [ په . ] (اِ.) 1 - علم، دانش . 2 - تربیت، ادب . 3 - واژه نامه، کتاب لغت . 4 - عقل، خرد. 5 - تدبیر، چاره . 1


56760 فرهنگ نویسی ( فرهنگ نویسی . نِ)(حامص .) شاخه ای از ادبیات که به گردآوری، پژوهش، رده بندی و تعریف واژه ها یک زبان یا یک رشته اختصاص دارد. 1


56761 فرهنگستان ( فرهنگستان . گِ) [ په . ] (اِمر.) آکادمی، انجمن علمی فرهنگی . 1


56762 فرهنگسرا ( فرهنگسرا . سَ) (اِ.) مؤسسه ای برای فعالیت های فرهنگی مراجعه کنندگان که معمولاً دارای کتابخانه، سینما، تماشاخانه، موزه، میدان های ورزشی و اسکان های دیگر است . 1


56763 فرهنگنامه ( فرهنگنامه . مِ) (اِمر.) 1 - کتابی که شامل تعریف واژه ها و معرفی اعلام است . 2 - دایرة المعارف . 1


56764 فرهنگی (فَ هَ) (ص نسب .) 1 - با فرهنگ، اهل علم . 2 - معلم، کسی که با علم و فرهنگ سر و کار دارد. 1


56765 فرهی (فَ رَّ) (حامص .) 1 - دارای فره بودن . 2 - شوکت، جلال . 1


56766 فرهیب (فَ) (اِ.) فریب، نیرنگ . 1


56767 فرهیختن (فَ تَ) (مص م .) = فرهختن : 1 - ادب کردن، تربیت کردن . 2 - ادب آموختن، علم آموختن . 1


56768 فرهیخته (فَ تِ) (ص مف .) = فرهخته : ادب آموخته، دانش آموخته، دارای فرهنگ والا. 1


56769 فرهیختگی (فَ تِ) (حامص .)= فرهختگی : ادب آموختگی، علم آموختگی . 1


56770 فرو (فُ) (ص ) 1 - پایین . 2 - به سوی پایین . 3 - به سوی درون یا ژرفا. 4 - دارای وضع یا حالت زیردست . 1


56771 فرو (فَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پوستین، پوستین روباه . 2 - جامه ای که از پوست جانوران سازند؛ ج . فِراء. 1


56772 فرو (فِ رُّ) [ فر. ] (ص . اِ.) ترکیبی است از آهن با کمترین مقدار اکسیژن مانند اکسید فرو ( FeO ) که گرد سیاه رنگی است که از تجزیة کربنات آهن در پناه هوا و یا احیای اکسید آهن بر اثر ئیدروژن بدست می آید. 1


56773 فرو آمدن ( فُ. مَ دَ)(مص ل .)1 - پایین آمدن . 2 - به منزل کسی وارد شدن . 1


56774 فرو آوردن ( فرو آوردن . وَ یا وُ دَ) (مص م .) 1 - پایین آوردن . 2 - به منزل کسی وارد کردن . 1


56775 فرو افکندن (فُ. اَ دَ)(مص م .)به زیر انداختن . 1


56776 فرو باریدن ( فرو باریدن . دَ) (مص ل .) ریختن . 1


56777 فرو بردن ( فرو بردن . بُ دَ) (مص م .) 1 - به پایین بردن . 2 - بلعیدن . 1


56778 فرو خوردن (فُ. خُ دَ) (مص م .) 1 - بلعیدن، به حلق فرو بردن . 2 - مجازاً: تحمل کردن . 1


56779 فرو داشت (فُ) (مص مر.) 1 - فرو گذاشتن، تقصیر، کوتاهی . 2 - انجام و آخر کار. 3 - تنزل، به پستی گراییدن . 1


56780 فرو رفته (فُ. رَ تِ) (ص مف .) اندوهگین، مغموم . 1


56781 فرو شدن (فُ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - پایین رفتن . 2 - به زیر رفتن . 3 - فرود رفت . 4 - غروب کردن، ناپدید شدن . 5 - داخل شدن . 6 - غوطه ور شدن . 7 - غرق شدن . 8 - انحطاط یافتن، سقوط کردن . 9 - نابود شدن . 10 - پوشیده ماندن . 1


56782 فرو فرستادن (فُ. فِ رِ دَ) (مص م .) 1 - به پایین فرستادن . 2 - نازل کردن . 1


56783 فرو نشاندن (فُ. نِ دَ) (مص م .) 1 - پایین آوردن . 2 - ته نشین کردن . 3 - کم کردن از شدت چیزی . 4 - خاموش کردن . 5 - آرام کردن، تسکین دادن . 1


56784 فرو نشستن ( فرو نشستن . نِ شَ تَ) (مص ل .) 1 - پایین نشستن . 2 - ته نشین شدن . 3 - از شدت چیزی کم شدن . 4 - خاموش شدن . 5 - آرام شدن، تسکین یافتن . 1


56785 فرو نهادن ( فرو نهادن . نَ دَ) (مص مر.) 1 - پایین نهادن . 2 - پایین آوردن . 3 - برکنار کردن . 4 - جای دادن، قرار دادن . 5 - اختصاص دادن . 1


56786 فرو نوشتن ( فرو نوشتن . نِ وِ تَ) (مص م .) طی کردن، درنوردیدن . 1


56787 فرو نگریدن ( فرو نگریدن . نِ گَ دَ) (مص ل .) نک فرو نگریستن . 1


56788 فرو نگریستن ( فرو نگریستن . نِ گَ تَ) (مص ل .) 1 - به پایین نگاه کردن . 2 - تنگ چشم بودن . 1


56789 فرو واریدن ( فرو واریدن . دَ) (مص م .) به دهان فرو بردن . 1


56790 فرو کشتن ( فرو کشتن . کُ تَ) (مص م .) خاموش کردن . 1


56791 فرو گذاردن ( فرو گذاردن . گُ دَ) (مص م .) 1 - ترک کردن، رها کردن . 2 - اِهمال کردن، کوتاهی کردن . 1


56792 فروار (فَ) (اِ.) = پروار. فروال : بالاخانه، خانة تابستانی . 1


56793 فروتر (فُ تَ) (ص تف .) پایین تر. مق بالاتر. 1


56794 فروتن (فُ تَ) (ص مر.) متواضع، افتاده . 1


56795 فروخت (فُ) (مص مر.) فروش، فروختن . مق خرید. 1


56796 فروختار (فُ) (ص فا.) = فرختار: فروشنده . 1


56797 فروختن ( فروختن .) (مص مر.) نک افروختن . 1


56798 فروختن (فُ تَ) [ په . ] (مص م .) 1 - دادن کالا به کسی در مقابل دریافت پول . 2 - وانمود کردن، به رخ کشیدن . 1


56799 فروخته (فُ خْ تِ) (ص مف .) افروخته . 1


56800 فروختگی (فُ تِ) (حامص .) نک افروختگی . 1


56846 فروهشته ( فروهشته . هِ تِ) (ص مف .) 1 - فرو افتاده . 2 - سست . 3 - آویخته شده . 1


56847 فروهلیدن ( فروهلیدن . هِ دَ) (مص م .) نک فروهشتن . 1


56801 فرود (فُ) [ په . ] 1 - (اِ.) زیر، پایین . 2 - اندرون . 3 - بخش زیرین جایی . 4 - الگوهای ملودیک برای بازگشت به مُد اولیه یا مایة اصلی (موسیقی ). 5 - توالی آکوردها به عنوان پایان یا تقسیم یک قطعة موسیقیایی . 1


56802 فرود آمدن ( فرود آمدن . مَ دَ) (مص ل .) پایین آمدن . 1


56803 فرود آوردن ( فرود آوردن . وَ یا وُ دَ) (مص م .)1 - پایین آوردن . 2 - پیاده کردن . 1


56804 فرود داشتن (فُ. تَ) (مص ل .) 1 - پایین داشتن . 2 - به آخر رسانیدن . 3 - نگه داشتن، محافظت کردن . 1


56805 فرودست (فُ. دَ) (ص مر.) 1 - زیر دست . 2 - پست، فرومایه . 1


56806 فرودستی ( فرودستی . دَ) (حامص .) پستی، حقارت . 1


56807 فروده (فُ د یا دَ) 1 - (ص .) بریان کرده، برشته گردیده . 2 - (اِ.) چوبی که در پس درِ خانه اندازند. 1


56808 فرودگاه (فُ) (اِمر.) 1 - محل فرود آمدن . 2 - محوطة مخصوص نشستن هواپیما. 1


56809 فرودین (فَ رْ وَ دَ) (اِمر.) مخفّف فروردین . 1


56810 فرودین (فَ وَ) 1 - (ص نسب .) زیرین، پایینی . 2 - (اِ.) چهارچوب، آستانة در. 1


56811 فرور (فَ وَ) (اِ.) نک فروهر. 1


56812 فرورد (فَ وَ) (اِ.) نک فروهر. 1


56813 فروردگان (فَ وَ رْ دْ) (اِمر.) = فروردیان : جشنی بوده که ایرانیان به مدت ده شب و روز یعنی پنج روز آخر سال، پنج روز پنجة دزدیده یا خمسة مستسرقه به یاد فروهر در گذشتگان برپا می کردند. 1


56814 فروردین (فَ وَ) [ په . ] (اِ.) 1 - اولین ماه از هر سال شمسی که خورشید در حرکت ظاهری خود در برج حَمَل (برّه ) قرار می گیرد. 2 - نام روز نوزدهم از هر ماه شمسی . 1


56815 فروردینگان (فَ وَ) [ په . ] (اِ.) جشنی که ایرانیان در روز نوزدهم فروردین به یُمن برابر شدن نام ماه و نام روز و همچنین گرامی داشت ارواح درگذشتگان برپا می کردند. 1


56816 فروزان (فُ) (ص فا.) تابان، درخشان . 1


56817 فروزاندن (فُ دَ)(مص م .)= فروزانیدن : روشن کردن، درخشان کردن . 1


56818 فروزانفر (فُ فَ) (ص مر.) دارای فر و شکوه و درخشان . 1


56819 فروزش (فُ ز) (اِمص .) روشنایی، تابش . 1


56820 فروزنده (فُ زَ د) (ص فا.) روشن کننده . 1


56821 فروزیدن (فُ دَ) (مص م .) افروختن، روشن کردن . 1


56822 فروزیده (فُ د) (ص مف .) افروخته، روشن شده . 1


56823 فروزینه (فُ نِ) (اِمر.) آتشگیره، چیزی که با آن آتش روشن کنند. 1


56824 فروش (فُ) (اِ.) 1 - فروختن . 2 - مقدار پول به دست آمده از فروختن کالا یا ارائه خدمت در یک روز یا ماه یا سال . 1


56825 فروشدنگاه (فُ شُ دَ) (اِمر.) باختر، محل غروب . 1


56826 فروشستن (فُ شُ تَ) (مص م .) 1 - شستن . 2 - محو کردن، پاک کردن . 1


56827 فروشنده (فُ شَ د) (ص فا.) کسی که چیزی را بفروشد. 1


56828 فروشک (فَ یا فُ شَ) (اِ.) غله ای که در آسیا اندازند تا خرد شود و بشکند و از آن طعام کرده بخورند، بلغور. 1


56829 فروشگاه (فُ) (اِمر.) محل فروش اجناس، جای فروش، مغازه . 1


56830 فروع (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فرع ؛ 1 - شاخه ها. 2 - ریشه هایی که از یک بیخ برآمده باشد. 3 - اموری که پیرو یک اصل باشند. 4 - علم فقه . 1


56831 فروغ (فُ) (اِ.) روشنی، پرتو. 1


56832 فروغمند ( فروغمند . مَ) (ص مر.) دارای فروغ، نورانی . 1


56833 فروق (فَ) [ ع . ] (ص .) مرد ترسنده، ترسان . 1


56834 فروقه (فُ قَ یا ق ) (ص .) به غایت ترسنده و جبان . 1


56835 فرومالیدن ( فرومالیدن . دَ) (مص م .) 1 - مالیدن . 2 - مغلوب کردن، مجازات کردن . 3 - فشردن . 1


56836 فروماندن ( فروماندن . دَ) (مص ل .) 1 - بیچاره شدن، ناتوان شدن . 2 - درنگ کردن . 3 - معزول شدن . 1


56837 فروماندگی ( فروماندگی . د) (حامص .) 1 - بیچارگی، ناتوانی . 2 - درنگ . 1


56838 فرومایه ( فرومایه . یِ) (ص مر.) 1 - دون، پست . 2 - خسیس، مفلس . 3 - نادان، بی هنر. 1


56839 فرومایگی ( فرومایگی . یِ) (حامص .) پستی، رذالت . 1


56840 فرومولیدن (فُ دَ) (مص ل .) 1 - به پایین خزیدن . 2 - درنگ کردن، تأخیر کردن . 1


56841 فروند (فَ وَ) (اِ.) 1 - چوبی که در پس می انداختند تا در باز نشود. 2 - سکان کشتی . 3 - بادبان کشتی . 4 - واحد شمارش کشتی و هواپیما. 1


56842 فرونده (فَ. وَ د) (اِ.) نک فروند. 1


56843 فرونگر ( فرونگر . نِ گَ) (ص فا.) 1 - کسی که به پایین نگاه کند. 2 - تنگ چشم، دون همت . 1


56844 فروهر (فَ رْ وَ هَ) [ په . ] (اِ.) در اوستا فَروَشی و در پارسی باستان فرورتی ؛ به موجب اوستا پنجمین نیروی مینوی از نیروهای پنجگانة تشکیل دهنده انسان است به معنای پشتیبان و محافظ انسان و همة آفرینش نیک اهورامزدا. فروهر هر موجودی پیش از خلقت مادی آن، در جهان مینوی وجود دارد و پس از خلقت مادی هر موجود فروهر آن از جهان مینوی فرود آمده و با آن همراه می شود. پس از مرگ هر موجود، فروهر آن دوباره به جهان فروهری باز می گردد. 1


56845 فروهشتن (فُ. هِ تَ) 1 - (مص م .) پایین گذاشتن، بر زمین گذاشتن . 2 - آویزان کردن . 3 - (مص ل .) فرو افتادن . 4 - سست شدن . 5 - آویزان شدن . 1


56848 فروهیختن ( فروهیختن . تَ) (مص م .) = فروهختن : فرو کشیدن، رو به پایین کشیدن . 1


56849 فروهیده (فَ رُ د) (ص مر.)خردمند، پسندیده . 1


56850 فروکش (فُ کِ یا کَ) 1 - (مص مر.) فرو کشیدن . 2 - (ص فا.) فرو کشنده . 1


56851 فروکش شدن (فُ کِ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - در جایی فرود آمدن و ماندن . 2 - از شدت چیزی کم شدن . 1


56852 فروکش کردن ( فروکش کردن . کَ دَ) (مص ل .) 1 - مهار شدن . 2 - در جایی فرود آمدن و ماندن . 3 - از شدت و حدّت چیزی کم شدن . 1


56853 فروکشیدن (فُ. کِ دَ) (مص م .) 1 - پایین کشیدن، فرود آوردن . 2 - در جایی فرود آمدن و اقامت کردن . 3 - خوردن، نوشیدن . 1


56854 فروگذار کردن ( فروگذار کردن . گُ. کَ دَ) (مص ل .) کوتاهی کردن، مضایقه کردن . 1


56855 فروگذاشت ( فروگذاشت . گُ) (مص مر.) 1 - غفلت، اهمال، کوتاهی . 2 - عفو، گذشت . 1


56856 فروگذاشتن ( فروگذاشتن . گُ تَ) (مص م .) 1 - مضایقه کردن، اهمال کردن . 2 - رها کردن، ترک کردن . 3 - گذشت کردن . 4 - ضایع کردن . 5 - رخصت دادن . 1


56857 فروگرفتن ( فروگرفتن . گِ تَ) (مص م .) 1 - تسخیر کردن، تصرف کردن . 2 - گرفتن، بازداشت کردن . 1


56858 فرویش (فَ رْ) 1 - (اِ.) درنگ، تأخیر. 2 - غفلت . 3 - (ص فا.) غافل، اهمال کننده . 1


56859 فرچه (فِ چ ) (اِ.) = فرشه : وسیله ای ساخته شده از یک دسته الیاف طبیعی یا مصنوعی که بر روی دسته ای کوچک و عمودی بسته شده برای مالیدن چیزی بر یک سطح یا غیر آن مثل : قلم مو، فرچة ریش تراشی، فرچه برای واکس زدن . 1


56860 فرژ (فُ رُ) (اِ.) گیاهی است تلخ که جوشانده آن برای پیچش شکم مفید است . 1


56861 فرکانس (فِ رِ نْ) [ فر. ] (اِ.) تکرار، تواتر، وفور، در اصطلاح فیزیک : حرکت و رفت و آمد متوالی، بسامد. 1


56862 فرکن (فَ رْ کَ) (اِ.) 1 - زمینی که سیل آن را کنده و گود کرده باشد. 2 - جوی آب که تازه احداث شده باشد. 3 - کاریز آب . 1


56863 فرکند (فَ رْ کَ) (اِ.) نک فرکن . 1


56864 فرکندن (فَ کَ دَ) (مص م .) فرسودن . 1


56865 فرکنده (فَ کَ د) (ص مف .) فرسوده، کهنه شده . 1


56866 فرگرد (فَ رْ گَ) (اِ.) هر یک از فصول کتاب وندیداد. 1


56867 فری (فَ یا فِ) (شب جم .) زه ! آفرین ! احسنت ! 1


56868 فریاد (فَ) (اِ.) بانگ، آواز بلند. 1


56869 فریاد برداشتن ( فریاد برداشتن . بَ تَ) (مص ل .) بانگ کردن، آواز بلند کردن . 1


56870 فریاد خواستن ( فریاد خواستن . خا تَ) (مص ل .) داد خواستن، کمک خواستن . 1


56871 فریاد خواندن ( فریاد خواندن . خا دَ) (مص ل .) نک فریاد خواستن . 1


56872 فریاد داشتن ( فریاد داشتن . تَ) (مص ل .) نک فریاد برداشتن . 1


56873 فریاد رسیدن ( فریاد رسیدن . رِ دَ) (مص م .) 1 - مدد کردن، یاری رساندن . 2 - داد دادن . 1


56874 فریاد یافتن ( فریاد یافتن . تَ) (مص ل .) دادرس پیدا کردن . 1


56875 فریادخوان ( فریادخوان . خا) (ص فا.) نک فریادخواه . 1


56876 فریادخواه ( فریادخواه . خا) (ص فا.) دادخواه، مظلوم . 1


56877 فریادرس ( فریادرس . رَ یا رِ) (ص فا.) 1 - یاری کننده . 2 - دادگر، دادرس . 1


56878 فریادنامه ( فریادنامه . مِ) (اِمر.) شکایت نامه . 1


56879 فریب (فِ یا فَ) [ په . ] (اِ.) مکر، حیله، نیرنگ . 1


56880 فریب خوردن (فِ یا فَ. خُ دَ) (مص ل .) گول خوردن، فریفته گشتن . 1


56881 فریب دادن ( فریب دادن . دَ) (مص م .) گول زدن، فریفتن . 1


56882 فریب ساز ( فریب ساز .) (ص فا.) فریب دهنده، حیله گر. 1


56883 فریبا (فِ یا فَ) 1 - (ص فا.) فریبنده، فریب دهنده . 2 - زیبا. 3 - (ص مف .) فریب خورده . 1


56884 فریبان (فَ) (ص .) فریبنده . 1


56885 فریباندن (فِ یا فَ دَ) (مص م .) فریب دادن . 1


56886 فریبانیدن (فِ یا فَ دَ) فریب دادن . 1


56887 فریبش (فَ ب) (اِمص .) فریب دادن . 1


56888 فریبنده (فِ یا فَ بَ د) (اِفا.) فریب دهنده . 1


56889 فریبکار (فَ) (ص فا.) مکار، غدار. 1


56890 فریبگاه ( فریبگاه .) (اِمر.) 1 - جایی که در آن جا طلسم بسته باشند. 2 - طلسم . 1


56891 فریبی (فِ یا فَ) (ص نسب .) حیله گر. 1


56892 فریبیدن (فِ یا فَ دَ) (مص م .) فریفتن . 1


56893 فرید (فَ) [ ع . ] (ص .) 1 - یگانه، بی همتا. 2 - گوهر یکتا و گران بها. 3 - (اِ.) گوهری که میان گردن بند آویزان کنند. 1


56894 فریده (فَ د) [ ع . فریدة ] (ص .)1 - مؤنث فرید، ا ز نام های زنان . 2 - در فارسی به معنی : مغرور، متکبر. 1


56895 فریرون (فَ) نک فرارون . 1


56896 فریز (فَ) (اِ.) ستردن موی و پشم . 1


56897 فریز (فَ) (اِ.) گوشتی که آن را خشک کرده باشند، گوشت قدید. فریس و فریش نیز گفته می شود. 1


56898 فریزر (فِ ز) [ انگ . ] (اِ.) نوعی یخچال با سرمای زیاد که مواد غذایی را در آن به منظور نگه داری در مدت طولانی منجمد می کنند، یخ زن (فره ) . 1


56899 فریس (فَ) [ ع . ] (ص .) کشته و از هم دریده شدن . 1


57060 فقدان (فِ یا فُ) [ ع . ] 1 - (مص م .) گم کردن، از دست دادن . 2 - (مص ل .) گم شدن . 1


56900 فریس ( فریس .) [ ع . ] (اِ.) حلقه ای است از چوب که برای بستن بار در سر ریسمان بندند، چنبر. 1


56901 فریسه (فَ س ) [ ع . فریسة ] (ص .) 1 - مؤنث فریس . 2 - شکاری که کشته و از هم دریده شده باشد. 1


56902 فریسیموس (فَ) [ معر. ] (اِ.) نعوظ شدید و دردناک که در مرضای مبتلا به سوزاک و التهاب مثانه و نیز بر اثر مسمومیت از ذراریح و همچنین برخی ضایعات اعصاب نخاعی دیده می شود؛ فریسموس و اَفریسموس نیز گویند. 1


56903 فریش (فَ) (شب جم .) آفرین ! احسنت ! 1


56904 فریش ( فریش .) (ص .) 1 - پریشان، پراکنده . 2 - (اِ.) تاخت و تاز. 1


56905 فریش (فِ) [ ع . فراش ] (اِ.) ممال فِراش . 1 - گستردنی، فرش . 2 - رختخواب، بستر. 1


56906 فریشته (فِ تِ) (اِ.) فرشته، ملک . 1


56907 فریضت (فَ ضَ) [ ع . فریضة ] (اِ.) نک فریضه . 1


56908 فریضه (فَ ض ) [ ع . فریضة ] (اِ.) 1 - واجب، لازم . 2 - آن چه که خداوند انجام آن را بر انسان واجب کرده . 1


56909 فریفتار (فِ یا فَ) (ص فا.) فریبنده . 1


56910 فریفتاری ( فریفتاری .) (حامص .) فریبندگی . 1


56911 فریفتن (فِ یا فَ تَ) 1 - (مص م .) فریب دادن، گول زدن . 2 - (مص ل .) فریب خوردن، گول خوردن . 1


56912 فریفته (فِ یا فَ تِ) (ص مف .) 1 - فریب خورده، گول خورده . 2 - شیفته . 1


56913 فریفتگار (فِ یا فَ) (ص فا.) فریبنده، حیله گر. 1


56914 فریق (فَ) [ ع . ] (اِ.) گروه، گروه مردم . 1


56915 فریقه (فَ قَ یا ق ) [ ع . فریقة ] (اِ.) 1 - عده ای از گوسفندان متفرق و پریشان شده به شب از گلة خود. 2 - نوعی طعام که از دانه شنبلید یا خرما یا دیگر دانه ها پزند. 3 - شنبلیله . 1


56916 فریقین (فَ قَ) [ ع . ] (اِ.) تثنیة فریق . 1 - دو گروه . 2 - کنایه از: شیعه و سنی . 3 - جن و انس . 1


56917 فریم (فِ رِ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - دسته ای از بیت ها و بایت ها که برای انتقال در قالبی مشخص جمع شوند، قابک . (فره ). 2 - قاب عینک . 3 - هر قطعه از تصاویر فیلم یا اسلاید. 1


56918 فریه (فِ رْ یَ) [ ع . ] (اِ.) دروغ، بهتان . 1


56919 فریه (فَ رِ یِ) (اِ.) نفرین، لعنت . 1


56920 فریه کردن ( فریه کردن . کَ دَ) (مص م .) نفرین کردن، لعنت کردن . 1


56921 فریواندن (فِ یا فَ دَ) (مص م .) فریباندن، فریب دادن . 1


56922 فریکاسه (فِ س ) [ فر. ] (اِ.) گوشتی که به قطعات بریده و در سسس پخته شده باشد و آن شامل انواع مختلف است . 1


56923 فزا (فَ) (ری . اِفا.) در ترکیب به معنی فزاینده آید: جان فزا، روح فزا. 1


56924 فزار (فَ) (اِ.) نک افزار. 1


56925 فزاک (فَ) (ص .) نک فژاک . 1


56926 فزایش (فَ یِ) (اِمص .) افزایش . 1


56927 فزاینده (فَ یَ د) (ص فا.) افزاینده . 1


56928 فزاییدن (فَ دَ) (مص ل .) افزودن . 1


56929 فزاییده (فَ د) (ص مف .) افزوده . 1


56930 فزرت (فِ ز) (اِ.) (عا.) زرْت ؛ رمق، توانایی . ؛ فزرت کسی قمصور شدن سخت عاجز و ناتوان شدن، از پا درآمدن . 1


56931 فزرتی (فِ ز)(ص نسب .)(عا.)زپرتی ؛ سست، بی مقاومت، ناقابل . 1


56932 فزع (فَ زَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ترس، بیم . 2 - ناله، زاری . 1


56933 فزه (فَ ز) (ص .) زشت، پلید. 1


56934 فزودن (فُ دَ) (مص م .) افزودن . 1


56935 فزون (فُ) (ص .) نک افزون . 1


56936 فزونی ( فزونی .) (ص .) نک افزونی . 1


56937 فس فس (فِ سْ فِ) (ق .) (عا.) به کُندی، آرام آرام . 1


56938 فس فس کردن ( فس فس کردن . کَ دَ) (مص ل .) (عا.) به کندی کاری را انجام دادن . 1


56939 فساد (فَ یا فِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) تباه شدن . 2 - متلاشی شدن، از بین رفتن . 3 - (اِمص .) تباهی، خرابی . 4 - نابودی . 5 - (اِ.) فتنه، آشوب . 6 - لهو و لعب . 7 - کینه، دشمنی . 1


56940 فسار (فَ) (اِ.) نک افسار. 1


56941 فسان (فَ) (اِ.) افسان، سنگی که با آن کارد یا شمشیر را تیز کنند. 1


56942 فسانه (فَ نِ) (اِ.) افسانه، داستان . 1


56943 فساییدن (فَ دَ) (مص م .) = افساییدن : افسون کردن، جادو کردن . 1


56944 فستق (فُ تُ) [ معر. ] (ص نسب .) پسته . 1


56945 فستیوال (فِ) [ فر. ] (اِ.) جشنواره . 1


56946 فسحت (فُ حَ) [ ع . فسحة ] (اِمص .) 1 - گشادگی، فراخی . 2 - گنجایش، وسعت . 1


56947 فسخ (فَ سْ) [ ع . ] (مص م .) 1 - باطل کردن، نقض کردن .2 - جداجدا کردن . 3 - تباه گردانیدن . 1


56948 فسراندن (فُ یا فِ سُ دَ) (مص م .) نک فسرانیدن . 1


56949 فسرانیدن (فُ یا فِ سُ دَ) (مص م .) منجمد کردن، فسرده کردن . 1


56950 فسردن (فَ یا فُ یا فِ سُ دَ) (مص ل .) = افسردن : یخ بستن، پژمردن . 1


56951 فسرده (فَ یا فُ یا فِ سُ د) (ص مف .) = افسرده 1 - پژمرده . 2 - یخ زده، منجمد. 1


56952 فسردگی (فُ یا فِ سُ د) (حامص .) افسردگی، پژمردگی . 1


56953 فسطاط (فُ یا فِ) [ ع . ] (اِ.) خیمه، سراپرده . 1


56954 فسفات (فُ) [ فر. ] (اِ.) هر یک از نمک های اسیدفسفریک که بیشتر برای کودهای شیمیای ی به کار می روند. 1


60812 مرس ( مرس .) [ ع . ] (اِ.) طناب، ریسمان . 1


56955 فسفر (فُ فُ) [ فر. ] (اِ.) عنصری است جامد به رنگ های سفید، زرد، قرمز، قهوه ای، بنفش که بوی سیر می دهد و در آب حل نمی شود. چون در هوا فاسد می گردد آن را در آب نگه می دارند. 1


56956 فسق (فِ سْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) خارج شدن از راه صواب . 2 - انجام دادن کارهای زشت و ناروا. 3 - (اِ.) گناه . 1


56957 فسقلی (فِ سْ قِ) (ص .) (عا.) کوچک، ریز اندام . 1


56958 فسنجان (فِ س ) (اِ.) خورشی که از گوشت پرنده یا گوسفند با مغز گردو و روغن و رب انار تهیه کنند. 1


56959 فسوس (فُ) (اِ.) 1 - افسوس، دریغ . 2 - ریشخند، استهزاء. 1


56960 فسوسیدن (فُ دَ) (مص ل .) = افسوسیدن : 1 - دریغ و حسرت خوردن . 2 - ظرافت نمودن، مسخرگی کردن . 1


56961 فسوق (فُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بیرون شدن از فرمان خدا. 2 - (اِمص .) انجام اعمال زشت و ناروا. 1


56962 فسون (فُ) (اِ.) نک افسون . 1


56963 فسون کردن ( فسون کردن . کَ دَ)(مص ل .) جادو کردن . 1


56964 فسکل (فِ کِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اسبی که در میدان، عقب همة اسبان بدود. 2 - کنایه از: فرومایه، پست . 1


56965 فسیح (فَ) [ ع . ] (ص .) فراخ، جای فراخ و وسیع . 1


56966 فسیل (فُ) [ فر. ] (اِ.) سنگواره، بقایای موجودات زندة دوران گذشته که در طبقات مختلف زمین به جا مانده است . 1


56967 فسیله (فَ لِ) (اِ.) رمه، گله . 1


56968 فسیله ( فسیله .) [ ع . فسیلة ] (اِ.) نهال خرما. ج . فسیل، فسائل . 1


56970 فش ( فش .) = وش : پسوندی که در آخر واژه می آید و معنای شباهت را می رساند. 1


56971 فشار (فَ یا فِ) (اِ.) 1 - زور، سنگینی . 2 - اذیت، ایذا. 3 - رنج، درد. 1


56972 فشاردن (فِ دَ) (مص م .) نک افشردن . 1


56973 فشارده (فِ د) (ص مف .) افشرده . 1


56974 فشارش (فِ رِ) (اِمص .) فشار دادن . 1


56975 فشافاش (فَ) (اِ.) نک فشافش . 1


56976 فشافش (فَ فِ) (اِ.) آواز پرتاب شدن پیاپی تیر از کمان . 1


56977 فشست (فِ ش ) (اِ.) صدای فش فش مار هنگام حمله کردن . 1


56978 فشفشه (فِ فِ ش ) (اِ.) ابزاری که در داخل آن مواد محترقه تعبیه شده و پس از احتراق به هوا رود. 1


56979 فشل (فَ) [ ع . ] (اِ.) مرد بددل و ترسنده و سست . 1


56980 فشل (فَ شَ) [ ع . ] (اِمص .) کاهلی، سستی . 1


56981 فشل (فَ ش ) [ ع . ] (ص .) کاهل، ترسو. 1


56982 فشل (فِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پردة هودج . 2 - فرشی که زنان بر آن نشینند. 1


56983 فشنگ (فَ یا فِ شَ) [ معر. ] (اِ.) لولة فلزی کوتاه حاوی باروت، چاشنی و گلوله . 1


56984 فصاحت (فَ حَ) [ ع . فصاحة ] 1 - (مص ل .) فصیح بودن، زبان آور بودن . 2 - (اِمص .) روانی کلام، زبان آوری . 1


56985 فصاد (فَ صّ) [ ع . ] (اِ.) رگ زن، کسی که کارش رگ زدن و خون گرفتن است . 1


56986 فصال (فِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) از شیر باز - گرفتن کودک . 2 - (اِمص .) از شیر بازگیری . 1


56987 فصح (فِ) [ معر. ] (اِ.) معرب فسح عبری . 1 - در نزد یهودان، جشن یادبود خروج بنی اسراییل از مصر. 2 - در نزد مسیحیان، جشن یادبود صعود عیسی (ع ). 1


56988 فصحا (فُ صَ) [ ع . فصحاء ] جِ فصیح . 1


56989 فصد (فَ صْ) [ ع . ] (مص م .) رگ زدن، خون گرفتن از طریق نیشتر زدن به رگ . 1


56990 فصد کردن ( فصد کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) رگ زدن، خون گرفتن . 1


56991 فصل (فَ صْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) جدا کردن . 2 - خاتمه دادن به خصومت . 3 - (اِ.) مانع و حاجز میان دو چیز. 4 - محل اتصال دو استخوان . 5 - بخشی از کتاب یا رساله . 6 - هر یک از چهار فصل سال . 1


56992 فصل الخطاب (فَ لُ لْ خِ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - هر کلام فصیح و روشن که حق رااز باطل جدا کند. 2 - کلمة «اما بعد» که خطیب بعد از ذکر مقدمه می گوید. 1


56993 فصل نامه ( فصل نامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) نشریه ای که در هر فصل سال یک بار منتشر می شود. 1


56994 فصل کردن (فَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - جدا کردن . 2 - حساب پس دادن، تصفیه حساب کردن . 1


56995 فصوص (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فص . 1 - حدقة چشم . 2 - اصل و حقیقت امر. 3 - دانة سیر. 1


56997 فصیح (فَ) [ ع . ] (ص .) زبان آور، خوش سخن . 1


56998 فصیل (فَ) [ ع . ] (اِ.) دیوار کوتاه درون بارة شهر. 1


56999 فضا (فَ) [ ع . فضاء ] (اِ.) 1 - مکان فراخ، زمین وسیع . 2 - کیهان، آن سوی جوّ. 1


57000 فضاحت (فَ حَ) [ ع . فضاحة ] (اِمص .) رسوایی . 1


57001 فضانورد (فَ. نَ وَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که با سفینة فضایی به فضا سفر می کند، فضاپیما، کیهان نورد. 1


57002 فضایح (فَ یِ) [ ع . فضائح ] (اِ.) جِ فضیحت . 1


57003 فضایل (فَ یِ) [ ع . فضائل ] (اِ.) جِ فضیلت . 1


57004 فضایل خوان ( فضایل خوان . خا) [ ع - فا. ] (ص .) کسی که مدح خلفای راشدین را می خواند. 1


57005 فضل (فَ ضْ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - کمال، افزونی . 2 - رجحان، برتری . 3 - نیکویی، بخشش . 4 - معرفت، دانش . 1


57186 فهر (فِ) [ ع . ] (اِ.) سنگ، سنگ زیرین آسیا. 1


57006 فضل فروش (فَ ضْ لْ. فُ) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که سعی می کند دانش خود را به رخ دیگران بکشد. 1


57007 فضلا (فُ ضَ) [ ع . فضلاء ] (ص .) جِ فاضل . 1


57008 فضلات (فَ ضَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فضله . 1


57009 فضله (فَ ضْ لِ) [ ع . فضلة ] (اِ.) 1 - باقی مانده و بقیة چیزی . 2 - در فارسی به معنی مدفوع، سرگین . 1


57010 فضلومند (فَ ضْ مَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) = فضل اومند: دارای فضیلت و برتری . 1


57011 فضه (فِ ضِّ) [ ع . فضة ] (اِ.) نقره، سیم . 1


57012 فضوح (فُ) [ ع . ] (اِمص .) رسوایی، بدنامی . 1


57013 فضول (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فَضل . 1


57014 فضول ( فضول .) [ ع . ] (اِ.) 1 - باقی مانده مال بیش از حد نیاز. 2 - آن چه که به طور طبیعی از بدن دفع می شود. 3 - (اِمص .) یاوه گویی . 4 - در فارسی به معنی کسی که در کار دیگران دخالت می کند. 1


57015 فضولات (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فضول . 1


57016 فضولی (فُ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - مداخلة بی جهت در کار دیگران . 2 - یاوه گویی . 1


57017 فضی (فِ ضّ) [ ع . ] (ص نسب .) از نقره (ساخته )، سیمین . 1


57018 فضیحت (فَ حَ) [ ع . فضیحة ] (اِمص .) 1 - عیب . 2 - رسوایی، بدنامی ؛ ج . فضائح . 1


57019 فضیلت (فَ لَ) [ ع . فضیلة ] (اِ.) 1 - رجحان، برتری . 2 - برتری در علم و دانش . 1


57020 فطام (فِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) باز گرفتن طفل از شیر. 2 - (اِ.) زمان باز گرفتن کودک از شیر. 1


57021 فطانت (فَ یا فِ نَ) [ ع . فطانة ] 1 - (مص م .) درک کردن، زیرک و دانا بودن . 2 - (اِمص .) ادراک، دریافت . 3 - زیرکی، هوشیاری . 1


57022 فطر (فِ طْ) [ ع . ] (مص ل .) باز کردن روزه . 1


57023 فطرت (فِ طْ رَ) [ ع . فطرة ] (اِ.) سرشت، طبیعت، صفت ذاتی . 1


57024 فطرتاً (فِ رَ تَ نْ) [ ع . ] (ق .) از روی فطرت، بر مقتضای طبیعت و سرشت . 1


57025 فطری (فِ طْ) [ ع . ] (ص نسب .) ذاتی، طبیعی . 1


57026 فطریه (فِ طْ یِّ) [ ع . فطریة ] (اِ.) آنچه از پول یا جنس که باید در روز عید فطر به مستمندان داده شود. 1


57027 فطن (فِ طَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فطنت . 1


57028 فطن (فَ طِ) [ ع . ] (ص .) 1 - زیرک، باهوش . 2 - دانا. 1


57029 فطنت (فِ طْ نَ) [ ع . فطنة ] (اِمص .)1 - زیرکی، هو شیاری . 2 - دانایی، ج . فطن . 1


57030 فطور (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فَطْر؛ شکاف ها. 1


57031 فطیر (فَ) [ ع . ] (اِ.) خمیری که خوب ور نیامده باشد. 1


57032 فظ (فَ ظّ) [ ع . ] (ص .) درشت خو و بدزبان . 1


57033 فظاظت (فَ ظَ) [ ع . فظاظة ] 1 - (مص ل .) درشت خوی و بد زبان شدن . 2 - (اِمص .) درشت خویی، بدزبانی . 1


57034 فظاعت (فَ عَ) [ ع فظاعة . ] (اِمص .) شناعت، بدی . 1


57035 فظیع (فَ) [ ع . ] (ص .) کاری که در شناعت و بدی از حد درگذشته . 1


57036 فعال (فَ عّ) [ ع . ] (ص .) پُرکار، کوشا. 1


57037 فعال (فِ) [ ع . ] (اِ.) جِ فعل ؛ کارها، رفتارها. 1


57038 فعالانه (فَ عّ نِ) [ ع - فا. ] (ق مر.) با کوشایی، باپرکاری . 1


57039 فعالیت (فَ یَّ) [ ازع . ] (مص جع .) کوشش . 1


57040 فعل (فِ عْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) انجام دادن، رفتار کردن . 2 - (اِمص .) عمل، رفتار. 3 - (اِ.) کلمه ای که دلالت بر انجام کار یا وقوع حالتی در یکی از زمان ها می کند. 1


57041 فعلاً (فِ لَ نْ) [ ع . ] (ق .) 1 - هنوز، تاکنون . 2 - اینک، حالا. 3 - به طور موقت، موقتاً، عجالتاً. 1


57042 فعله (فَ عَ لِ) [ ع . فعلة ] (اِ.) جِ فاعل . 1 - کارگران، عمله . 2 - در فارسی به صورت مفرد به کار می رود. 1


57043 فعلگی (فَ عْ لِ) (حامص .) از فعله عربی ؛ کارگری، مزد بگیری . 1


57044 فعلی (فِ عْ) [ ع . ] 1 - (ص نسب .) منسوب به فعل . 2 - (ق .) کنونی، مربوط به حال . 1


57045 فعلیه (فِ یِّ) [ ع . فعلیة ] (ص نسب .) مؤنث فعلی . 1


57046 فغ (فَ) [ سغ . ] (اِ.) = بغ : 1 - بت، صنم . 2 - معشوق، دلبر. 3 - زیبارو. 1


57047 فغان (فَ) (اِ.) = افغان : 1 - آه، ناله . 2 - بانگ، فریاد. 1


57048 فغاک (فَ یا فُ)(ص .)1 - ابله، نادان . 2 - حرام - زاده . 1


57049 فغستان (فَ غِ) (اِمر.) 1 - بتخانه، بتکده . 2 - حرمسرا. 3 - خوب رو، کنیز خوب رو. 1


57050 فغفور (فَ غْ) (اِمر.) نک بغپور. 1


57051 فغند (فَ غَ) (اِ.) رقص، جست و خیز. 1


57052 فغواره (فَ غْ ر )(ص مر.) مانند بت یا مجسمه ساکت و بی روح . 1


57053 فقار (فَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فقاره ؛ مهره های پشت، مهره های ستون فقرات . 1


57054 فقاره (فَ ر ِ) [ ع . فقارة ] (اِ.) مهرة پشت . 1


57055 فقاع (فُ قّ) [ ع . ] (اِ.) معرب فوگان . شرابی که از جو یا مویز یا برنج گرفته شود. 1


57056 فقاع گشودن ( فقاع گشودن . گُ دَ) [ ع - فا. ] 1 - (مص م .) باز کردن سر شیشة شراب . 2 - (مص ل .) کنایه از: آروغ زدن . 3 - لاف زدن . 4 - تمتع بردن . 1


57057 فقاعی ( فقاعی .) [ ع . ] (اِ. ص .) شراب فروش . 1


57058 فقاهت (فَ هَ) [ ع . فقاهة ] (مص ل .) 1 - دانا شدن، عالم گشتن . 2 - فقیه شدن، فقیه بودن . 1


57059 فقد (فَ قْ) [ ع . ] (مص م .) گم کردن، از دست دادن . 1


57061 فقر (فَ قْ) [ ع . ] (اِمص .)تهیدستی، تنگدستی . 1


57062 فقرا (فُ قَ) [ ع . فقراء ] (اِ. ص .) جِ فقیر؛ 1 - تهی دستان، تنگ دستان . 2 - عارفان، درویشان . 1


57063 فقرات (فِ قَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فِقْره . 1


57064 فقره (فِ قْ رَ) [ ع . فقرة ] (اِ.) مهرة پشت، هر یک از مهره های ستون فقرات . 1


57065 فقط (فَ قَ) [ ع . ] (ق .) منحصراً، تنها. 1


57066 فقع گشادن (فَ قَ. گُ دَ) [ معر - فا. ] (مص م .) نک فقاع گشودن . 1


57067 فقه (فِ هْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) دانستن، دریافتن . 2 - فقیه بودن . 3 - (اِ.) مجموع احکام عملی شرع . 1


57068 فقه اللغه (فِ هُ لْ لُ قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مطالعة علمی یک زبان از طریق مقایسة متون گوناگون آن زبان . 2 - زبان شناسی تاریخی و تطبیقی . 1


57069 فقها (فُ قَ) [ ع . فقهاء ] (ص . اِ.) جِ فقیه ؛ دانشمندان . 1


57070 فقوص (فَ) [ ع . ] (اِ.) خیار چنبر. 1


57071 فقید (فَ) [ ع . ] (ص .) 1 - گم شده، از دست رفته . 2 - کنایه از: مرده، درگذشته . 1


57072 فقیر (فَ) [ ع . ] (ص .) تهیدست، تنگدست . 1


57073 فقیه (فَ) [ ع . ] (ص .) عالم به احکام شرع . 1


57074 فلات (فَ) (اِ.) تار، تار پارچه . مقابل پود. 1


57075 فلات ( فلات .) [ ع . فلاة ] (اِ.) 1 - دشت بی آب و علف . 2 - دشتی که ارتفاعش از دویست تا پنج هزار متر باشد. 1


57076 فلاته (فَ یا فُ تِ) (اِ.) نک فراته . 1


57077 فلاح (فَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - رستگاری . 2 - پیروزی، نجات . 1


57078 فلاح (فَ لّ) [ ع . ] (ص .) کشاورز، برزگر. 1


57079 فلاحت (فَ حَ) [ ع . فلاحة ] (اِمص .) کشاورزی، برزگری . 1


57080 فلاخن (فَ خَ) (اِ.) = فلاخان : قلاب سنگ، ابزاری برای پرتاب کردن سنگ و آن رشته ای بوده که آن را از نخ یا ابریشم می بافتند، فلخم و فلخمه و فلماخن و فلخمان نیز گفته اند. 1


57081 فلاد (فَ) (ص .) نک فلاده . 1


57082 فلاده (فَ د) (ص .) بیهوده، بی فایده . 1


57083 فلاسفه (فَ س فِ) [ ع . فلاسفة ] (اِ.) جِ فیلسوف . 1


57084 فلاسک (فِ سْ کْ) [ فر. ] (اِ.) 1 - بطری، قمقمه . 2 - ظرفی در دار و دو جداره برای خنک نگه داشتن آب یا گرم نگه داشتن چای، دمابان (فره ). 1


57085 فلاش (فِ) [ انگ . ] (اِ.) وسیله ای که بر دوربین عکاسی نصب می شود و هنگامی که نور کافی برای عکس گرفتن موجود نباشد معمولاً به طور خودکار همراه دوربین عمل می کند، درَخش (فره ). 1


57086 فلاش بک ( فلاش بک . بَ) [ انگ . ] (اِ.) شگردی سینمایی در بیان داستان که طی آن فیلم، واقعة زمان حاضر را رها می کند و به نمایش حوادث گذشتة داستان می پردازد. 1


57087 فلاش تانک ( فلاش تانک .) [ انگ . ] (اِ.) مخزن آب شست و شو دهندة توالت که وقتی دستة آن را بکشند یا بچرخانند، آب را با فشار در توالت تخلیه می کند و سپس به طور خودکار پر می کند. 1


57088 فلاشر (فِ ش ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاهی که به طور متناوب و همزمان چراغ های راهنمای جلو و عقب خودرو را روشن و خاموش می کند. 1


57089 فلاشری (فِ ش ) [ فر. ] (اِ.) مرضی مهلک مخصوص کرم ابریشم که معمولاً در آخرین مرحلة زندگی این کرم پیدا می شود. بر اثر این مرض کرم های ابریشم دراز اندام و بی حرکت شده بوی عفنی می دهند و پس از مردن سیاه می شوند. به همین جهت این مرض را سیاه میر نیز می گویند. 1


57090 فلافل (فِ فِ) [ ع . ] (اِ.) غذایی شبیه کتلت که از نخود، گوشت، پیاز و ادویه تند تهیه می شود. 1


57091 فلان (فُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شخص نامعلوم . 2 - جانشین کلمه ای رکیک که نخواهند از آن نام ببرند. ؛به فلان ش هم نبودن کنایه از: مطلقاً برایش اهمیت نداشتن . ؛به فلان گاو زدن کنایه از: هدر دادن، اتلاف کردن . 1


57092 فلان فلان شده ( فلان فلان شده . فلان فلان شده . شُ د) [ ع - فا. ] (ص .)نوعی دشنام، خلاصه ای از چند فحش و ناسزا. 1


57093 فلان و بهمان ( فلان و بهمان ُ بَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) فلان کس، شخص یا اشخاص نامعلوم . 1


57094 فلان و بهمدان ( فلان و بهمدان ُ بَ مَ) [ ع - فا. ] نک فلان و بهمان . 1


57095 فلان و بیسار ( فلان و بیسار ُ .) [ ع - فا. ] (اِ.) (عا.) نک فلان و بهمان . 1


57096 فلانل (فِ نِ) [ فر. ] (اِ.) پارچه ای لطیف و سبک که از پنبه یا پشم بافند. 1


57097 فلانی [ ع - فا. ] (ص نسب .) نک فلان . 1


57098 فلاپی درایو (فِ د) [ انگ . ] (اِ.) وسیله ای که داده ها را از روی دیسکت به حافظة کامپیوتر یا برعکس انتقال می دهد. 1


57099 فلاپی دیسکت ( فلاپی دیسکت . کِ) [ انگ . ] (اِ.) صفحة پلاستیکی کوچک قابل انعطافی با پوشش مغناطیسی برای ذخیرة اطلاعات کامپیوتری . 1


57100 فلاکت (فَ کَ) [ ازع . ] (اِمص .) 1 - بیچارگی، بدبختی . 2 - خواری، ذلت . 1


57101 فلج (فَ لْ) (اِ.) قفل، زنجیر پشت در. 1


57102 فلج (فَ لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کجی پای . 2 - در فارسی به معنی سستی و نق ص در اعضای بدن . 1


57103 فلخم (فَ لْ خَ) (اِ.) = فلخمه : مشتة حلاجی که بر زه کمان می زنند تا پنبه حلاجی شود. 1


57104 فلخودن (فَ دَ) (مص م .) = فلخیدن : پنبه دانه را از پنبه جدا کردن . 1


57105 فلخوده (فَ د) (ص مف .) = فلخیده : پنبة زده شده و پاک شده . 1


57106 فلدسپات (فِ د سْ) [ فر. ] (اِ.) نام گروهی از سنگ های آذرین که بسیار فراوانند و جزو عنصر اصلی سنگ های آذرین اعم از اسید قلیایی یا خنثی هستند. 1


57107 فلذ (فَ) [ ع . ] (مص م .) جدا کردن پاره ای از مال برای کسی . 1


57108 فلذ (فِ) [ ع . ] (اِ.) جگر شتر، جگر. 1


57109 فلرزنگ (فَ لَ زَ) (اِ.) دستار یا پارچه ای که در آن خوراکی یا زر و سیم را می پیچیدند. 1


57110 فلز (فِ لِ زّ) [ ع . ] (اِ.) جسمی است معدنی هادی الکتریسته که می توان آن را به شکل مفتول درآورد یا صفحه صفحه کرد مانند آهن، نقره و... 1


57111 فلزات ( فلزات .) [ ع . ] (اِ.) جِ فلز. 1


57112 فلزیاب ( فلزیاب .) [ ع - فا. ] (اِ.) دستگاه ردیاب و آشکار کنندة وجود فلز در زیر خاک یا داخل یک محموله . 1


57113 فلس (فَ لْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پول سیاه، پشیز. 2 - پولک های روی پوست ماهی . 1


57114 فلسفه (فَ لْ سَ فِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - حکمت، دانشی که موضوع آن هستی و وجود است . 2 - علت، دلیل . ؛ فلسفه بافی کنایه از: اظهار نظر دور از منطق . 1


57115 فلش (فِ لِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - تیر، پیکان، ناوک . 2 - چیزی که به شکل تیر باشد. 1


57116 فلشک (فِ لِ) (اِ.) کوزه ای که برای کودکان نقاشی کنند. 1


57117 فلغند (فَ لْ غَ) (اِ.) پرچین، خاربست . 1


57118 فلفل (فِ لْ فِ) (اِ.) = پلپل : گیاهی است بالارونده و دارای ریشه های ساقه خیز و کوتاه که میوة آن ادویه ای است با طعم تند و سوزنده . 1


57119 فلفلمویه (فِ فِ یَ یا یِ) (اِ.) درختچه ای است از تیرة کبابه ها که شباهت کاملی به گیاه تملول دارد. گیاهی است بالا رونده که به درختان مجاور خود متکی می شود. گل هایش به شکل سنبله های چسبیده به هم است و میوه اش بیضوی شکل و ریز و بسیار معطر است . این گیاه خاص هندوستان و جزایر اقیانوسیه و جزایر سند است و از آن مانند تملول استفادة دارویی به عمل می آید؛ دار فلفل، عرق الذهب، فلفل دراز، پیپل، پیپلی، فلفل مونیه، درخت فلفل مویه، فلفل مور، فلفلمونیه، درخت پیپلامور، بیبرآغاجی، پلپلمونیه نیز گویند. 1


57120 فلق (فَ لْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) شکافتن، شکاف دادن . 2 - (اِ.) شکاف . 1


57121 فلق (فَ لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سپیده دم . 2 - زمین پستِ بین دو پشته . 3 - شکاف کوه . 1


57122 فلقه (فَ قَ یا ق ) [ ع . فلقة ] (اِ.) نیمة چیزی که از هم شکافته باشند. 1


57123 فلنجیدن (فَ لَ نْ دَ) (مص م .) اندوختن، گرد آوردن . 1


57124 فلنگ (فِ لِ) (اِ.) 1 - پالهنگ . 2 - کفش . 3 - (عا.) فرار. 1


57125 فلنگ را بستن ( فلنگ را بستن . بَ تَ) (مص ل .) (عا.) گریختن، فرار کردن . 1


57126 فله (فَ لُِ) (اِ.) اجناسی که به صورت کیلویی و غیر بسته بندی فروخته شود. 1


57127 فله (فَ لَ یا فُ لَّ) (اِ.) آغوز، شیر اول گاو یا گوسفند پس از زاییدن . 1


57128 فلوئور (فُ) [ فر. ] (اِ.) گازی است زرد رنگ که به وسیلة مواسان و دوار به صورت مایع درآمده است و بعداً آن را در ئیدروژن مایع به صورت جامد درآورده اند. وزن مخصوص آن 31 /1 و در منهای 187 درجه می جوشد و تنفس آن خطرناک است . 1


57129 فلوت (فُ) [ فر. ] (اِ.) از سازهای بادی شبیه به نی که دهنی ندارد و نفس نوازنده از راه سوراخی که در کنار سر لوله تعبیه شده وارد ساز می شود. 1


57130 فلوت (فُ لُ) [ فر. ] (اِ.) مجموع کشتی های جنگی یک دولت ؛ ناوگان . 1


57131 فلورن (فُ لُ رَ) (اِ.) قطعه ای مسکوک (سابقاً از طلا و امروزه از نقره )، واحد پول در هلند. 1


57132 فلوس (فُ) [ ع . ] (اِ.) درختی است به ارتفاع 10 تا 15 متر از تیرة سبزی آساها که به حالت وحشی می روید. برگ هایش بزرگ شامل 8 تا 16 برگچة سبز روشن است . گل آذینش خوشه ای و گل هایش زرد شفاف و میوه اش نیام و دراز است . قسمت مورد استفادة این گیاه مغز میوة ناشکوفای آن است . دانة فلوس سخت و شفاف و به رنگ بلوطی است . مغز آن طعمی شیرین ولی ناپسند دارد و تنها قسمت مورد استفادة میوه است . 1


57133 فلونیا (فَ یا فِ) (اِ.) 1 - معجونی است که از تخم شاهدانه و شیرابة خشخاش می ساختند و به عنوان مسکر و مسکن به کار می رفته است ؛ فلونی . 2 - نوعی معجون مسکن و مخدر منسوب به فیلون تارسی پزشکی از معاصرین اعسطس (اوگوست ) امپراطور رم که جهت تسکین درد دندان و دل درد به کار می رفته است ؛ فلونیا الرومیه . 1


57134 فلوکس (فُ لُ) [ فر. ] (اِ.) گیاهی است از تیرة پولمونیاسه جزو ردة دولپه ای های پیوسته گلبرگ که دارای برگ های کامل و متقابل است . جام گل پنج قسمتی و تخمدانش سه خانه ای است و در هر خانه یک تخم وجود دارد. گل آذینش خوشه ای است . این گیاه جزو گل های زینتی در باغچه ها کشت می شود. 1


57135 فلک (فُ لْ) [ ع . ] (اِ.) کشتی، سفینه . 1


57136 فلک (فَ لَ) (اِ.) فلکه، چوبی که در وسط آن ریسمان کوتاهی بسته شده بود که پای مجرم را در آن می بستند و می زدند. 1


57137 فلک ( فلک .) [ ع . ] (اِ.) آسمان، سپهر، گردون . 1


57138 فلک نواز ( فلک نواز . نَ) [ ع - فا. ] (ص مف .) خوش - اقبال، کسی که سرنوشت به او روی خوش نشان داده . 1


57139 فلکزده ( فلکزده . زَ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) 1 - بدبخت . 2 - فقیر، تهیدست . 1


57140 فلکه (فَ لَ کِ) [ ع . فلکة ] (اِ.) 1 - قطعه زمین گِرد. 2 - میدان . 3 - ابزاری برای تنبیه . نک فلک . 1


57141 فلکی (فَ لَ) 1 - (ص نسب .) منسوب به فلک، آسمانی . 2 - عالم علم فلک . 3 - منجم، ستاره شمار. 1


57142 فلیل (فُ لَ یا لِ) (اِ.) روغن خوشبویی که از گل موتیا و جنبیلی در هند سازند. 1


57143 فم (فَ) [ ع . ] (اِ.) دهان ؛ ج . افواه . 1


57144 فمینیسم (فِ) [ فر. ] (اِ.) نهضت طرفداری از حقوق زن . 1


57145 فن (فَ نّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آگاهی های مربوط به صنعت یا علم . 2 - حال، گونه . 3 - راه، روش . 4 - سرود طرب انگیز. 5 - در فارسی، حیله، نیرنگ، چاره . ج . فنون و افنان . 1


57146 فن فروش (فَ نْ. فُ) [ ع - فا. ] (ص فا.) حیلت گر، فریبکار. 1


57147 فن و فن (فِ نُّ فِ) (اِ.) (عا.) صدای بینی در حالت گرفتگی و ذکام . 1


57148 فن کوئل (فَ کُ ئِ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاه تهویه مطبوع که برای داخل ساختمان به کار می رود. 1


57149 فنا (فَ) [ ع . فناء ] 1 - (مص ل .) نیست شدن، نابود شدن . 2 - (اِمص .) نیستی، نابودی . 1


57150 فنا (فِ) [ ع . فناء ] (اِ.) پیش سرای که فراخ و گشاده باشد. 1


57151 فناتیسم (فَ یا فِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - تعصب دینی . 2 - جانبداری شدید از یک فرقه یا یک حزب . 1


57152 فناتیک (فَ یا فِ) [ فر. ] (ص .) متعصب افراطی در دین و مذهب یا یک فرقه و حزب . 1


57153 فنار (فَ) [ تر. ] (اِ.) چراغی که از اطراف محفوظ باشد؛ چراغ بادی . 1


57154 فناوری (فَ وَ) (اِ.) 1 - تکنولوژی، علم به صنایع و حرفه ها. 2 - مجموع اصطلاحات فنی و صنعتی . 1


57155 فناپذیر (فَ. پَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که فانی شود، فانی . 1


57156 فنج (فَ یا فُ نْ) 1 - (ص .) کسی که بیماری ورم بیضه دارد. 2 - فتق، ورم بیضه . 1


57157 فنج (فَ نْ) [ سنس . ] (ص .) بزرگ، کلان . 1


57158 فنجان (فِ) [ ع . ] (اِ.) معرب پنگان، پیالة کوچک چینی یا بلوری برای نوشیدن چای یا قهوه . 1


57159 فند (فَ نْ) (اِ.) نیرنگ، حیله . 1


57160 فند (فَ نَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) دروغ، کذب . 2 - (اِ مص .) ناتوانی، درماندگی . 3 - ناسپاسی . 1


57161 فندق (فُ دُ) [ ع . ] (اِ.) کاروانسرا؛ ج . فنادق . 1


57162 فندق (فَ یا فُ دُ) (اِ.) درختی است از تیرة پیاله داران، دارای برگ های پهن و دندانه دار، دانة آن کوچک و گرد با پوست سخت و مغز آن خوش طعم است . 1


57163 فندق زدن ( فندق زدن . زَ دَ) (مص ل .) بشکن زدن، با انگشتان دست صدا درآوردن . 1


57164 فندق شکستن ( فندق شکستن . ش کَ تَ)(مص ل .) کنایه از: بوسه دادن و بوسه گرفتن . 1


57165 فندقه (فَ یا فُ دُ قِ یا قَ) (اِ.) گونه ای میوة خشک ناشکوفا که میوه اش فقط حاوی یک دانه است و این دانه آزاد است و به انساج میوه اتصالی ندارد. بهترین نمونة این میوه ها فندق است . 1


57166 فندقی کردن (فَ دُ . کَ دَ) (مص م .) حنا بستن، انگشتان را به رنگ فندق کردن . 1


57167 فندک (فَ دَ) (اِ.) ابزاری فلزی که در آن سنگ مخصوص تعبیه کرده اند و با آن آتش روشن کنند. 1


57168 فنر (فَ نَ) [ تر. فنار. ] (اِ.) ابزار فلزی پیچ در پیچ که دارای قوة ارتجاعی است . 1


57169 فنطاس (فِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - حوضچه ای در کشتی که زهاب آب های کشتی در آن جمع گردد. 2 - بشکه ای در کشتی که در آن آب شیرین ریزند. 3 - کاسه ای که بدان آب شیرین تقسیم کنند؛ ج . فناطیس . 1


57170 فنقلی (فِ نْ قِ) (ص .) (عا.) کوچک، ریز اندام . 1


57171 فنن (فَ نَ) [ ع . ] (اِ.) شاخة درخت، شاخة نرم و باریک . ج . افنان . 1


57172 فنودن (فُ دَ) (مص ل .) فریفته شدن، مغرور شدن . 1


57173 فنومن (فِ نُ مِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - آنچه که به وسیلة حواس یا ضمیر انسان درک شود. 2 - امر طبیعی، پدیده، نمود. 3 - امری غیر عادی و نادر. 1


57174 فنومنولوژی (فِ نُ مِ نُ لُ) [ فر. ] (اِ.) تحقیق فلسفی دربارة پدیده هایی که به روح ما عرضه می شود و شرح و بیان آنها. 1


57176 فنچ (فِ) [ انگ . ] (اِ.) پرنده ای کوچک تر از گنجشگ، دارای منقاری کوتاه و نیرومند. 1


57177 فنک (فَ نَ) (اِ.) جانوری است شبیه روباه که پوستش سرخ رنگ و قیمتی می باشد. 1


57178 فنگ (فَ نْ) (اِ.) زالو. 1


57179 فنی (فَ نّ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب و مربوط به فن . 2 - در فارسی کسی که در امور صنعتی مشغول به کار است . 1


57180 فه (فِ یا فَ) [ طبر . ] (اِ.) 1 - چوب پهنی که کشتی بانان بدان کشتی را رانند. 2 - آهنی بیل مانند که در میان آن چوبی و بر دو طرف وی ریسمانی بندند. یک شخص سر چوب را و دو کس دیگر هر یک ریسمان را به دست گیرند و زمین شیار کرده را بدان هموار سازند. مجرفه، پل کش، فهد. 3 - تخته ای که برزیگران بدان زمین را هموار کنند. 1


57181 فهارس (فَ رِ) [ معر. ] (اِ.) جِ فهرست . 1


57182 فهام (فَ هّ) [ ع . ] (ص .) بسیار دانا. 1


57183 فهامت (فَ مَ) [ ع . فهامة ] (مص م .) فهمیدن، درک کردن . 1


57184 فهانه (فَ نِ) (اِ.) نک پانه . 1


57185 فهد (فَ) [ ع . ] (اِ.) یوز، یوزپلنگ ؛ ج . فهود، افهد. 1


57187 فهرست (فِ رِ) (اِ.) 1 - راهنمای کتاب که در آن فصل ها و موضوعات کتاب و صفحات مربوط به آنها در آن نوشته است . 2 - صورت اسامی چیزی . 1


57188 فهل (فَ هْ) (ص .) گشاد، فراخ . 1


57189 فهلویات (فَ لَ یّ) (اِ.) اشعار و ترانه هایی با اوزان عروضی یا هجایی که به زبان ها یا لهجه های محلی و روستایی سروده شده . 1


57190 فهلویه (فَ لَ یِّ) [ معر. ] (اِ.) اشعار و ترانه هایی که به زبان ها و لهجه های محلی و روستایی سروده شده . 1


57191 فهلویون (فَ لَ یُّ) [ معر. ] (ص نسب .) جِ فهلوی . 1


57192 فهم (فَ هْ) [ ع . ] (مص م .) 1 - درک کردن، دریافتن . 2 - (اِمص .) درک، دریافت . 3 - (اِ.) نیروی فهم و ادراک . جِ افهام . 1


57193 فهماء (فُ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ فهیم . 1


57194 فهماندن (فَ هْ نْ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) نک فهمانیدن . 1


57195 فهمانیدن (فَ هْ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) مطلبی را به کسی حالی کردن . 1


57196 فهمیدن (فَ هْ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) دریافت کردن، ادراک کردن . 1


57197 فهمیده (فَ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) 1 - دانا. 2 - باادب، نیک رفتار. 1


57198 فهه (فِ هَ یا هِ) (اِ.) چوبی که کشتی بانان بدان کشتی رانند، پاروی کشتی . 1


57199 فهیم (فَ) [ ع . ] (ص .) با فهم، دانا. 1


57200 فوات (فَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .)مردن، درگذشتن . 2 - گذشتن زمان انجام کاری . 3 - (اِمص .) مرگ، نیستی . 4 - از دست رفتن فرصت . 1


57201 فواتح (فَ تِ) [ ع . ] (اِ.) جِ فاتحه . 1


57202 فواحش (فَ حِ) [ ع . ] (ص .) جِ فاحشه . 1


57203 فواد (فُ) [ ع . فؤاد ] (اِ.) دل، قلب ؛ ج . افئده . 1


57204 فواده (فَ دَ یا د) = فوده : (اِ.) خمیر خشکی که از آن آبکامه سازند. 1


57205 فوارس (فَ رِ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ فارس . 1


57206 فواره (فَ وّ رِ) [ ع . فوارة ] 1 - (ص .) مؤنث فوار، بسیار جوشنده . 2 - (اِ.) چشمه ای که آب آن فوران کند. 3 - لوله ای که آب از آن با فشار به بیرون می جهد. 1


57207 فواصل (فَ ص ) [ ع . ] (اِ.) جِ فاصله . 1


57208 فواضل (فَ ض ) [ ع . ] (اِ.) جِ فاضله ؛ بخشش - های بزرگ، عطاهای نیکو. 1


57210 فواقع (فَ قِ) [ ع . ] (اِ.) جِ فاقعه ؛ سختی ها، بلاها. 1


57211 فواکه (فَ کِ) [ ع . ] (اِ.) جِ فاکهه ؛ میوه ها. 1


57212 فوایح (فَ یِ) [ ع . فوائح ] (اِفا.) جِ فایحه ؛ بوی خوش دهنده . 1


57213 فواید (فَ یِ) [ ع . فوائد ] (اِ.) جِ فایده . 1


57214 فوب (فُ) (اِ.) فوت، بادی که پس از خواندن دعا یا افسون با دهان به طرف کسی بدمند. 1


57215 فوت (اِ.) بادی که از دهان بیرون کنند. 1


57216 فوت [ انگ . ] (اِ.) واحد اندازه گیری طول برابر با 48/30 - سانتی متر. 1


57217 فوت (فُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) مردن، درگذشتن . 2 - (اِمص .) مرگ، نیستی . 1


57218 فوت شدن (فُ. شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - مردن، درگذشتن . 2 - از بین رفتن، از دست رفتن . 1


57219 فوت شدن (شُ دَ) (مص ل .) (عا.) به سرعت و به آسانی در ذهن جا گرفتن و حفظ شدن . 1


57220 فوت و فن (فو تُ فَ نّ) [ فا - ع . ] (اِمر.) چم و خم کار، راز و رمز کار. 1


57221 فوتبال [ انگ . ] (اِ.) از بازی های میدانی بسیار رایج که بین دو دسته 11 نفری در زمینی به مساحت 55 * 95 یا 90 * 120 - انجام می شود. این بازی با توپ و توسط پا انجام می گیرد. 1


57222 فوتبال دستی (دَ) [ انگ - فا . ] (اِ.) نوعی بازی با وسیله ای میز مانند معمولاً چوبی و مستطیل شکل شبیه زمین فوتبال در اندازه های مختلف که از میله هایی دارای چند آدمک و دو دروازه تشکیل می شود و هر یک از بازیکنان سعی می کنند با چرخاندن میله ها و ضربه زدن به توپ توسط آدمک ها به دیگری گل بزند. 1


57223 فوتبالیست [ انگ . ] (اِ.) بازیکن فوتبال . 1


57224 فوتسال [ انگ . ] (اِ.) نوعی بازی فوتبال با مقررات و توپ ویژه که در سالن سرپوشیده بین دو تیم پنج نفره برگزار می شود، فوتبال سالنی . 1


57225 فوته (تِ) (اِ.) 1 - دستار، حوله . 2 - لنگ حمام . 1


57226 فوتوریسم (فُ تُ) [ فر . ] (اِ.) نام مکتبی در هنر، موسیقی و ادبیات در ایتالیا که از 1909 تا 1915 رواج داشته است، بنیانگذار این مکتب ف . ت . مارتینی شاعر ایتالیایی بوده است . ویژگی این مکتب رها کردن سنت ها و رسوم معمول، طرد تغزل از شعر، ایجاد سبکی نثر مانند، و بیان تلاش ها و سر و صداهای صنعتی زندگی نو می باشد. 1


57227 فوتون (فُ تُ) [ انگ . ] (اِ.) کوانتوم انرژی تابش الکترومغناطیسی که ذره ای بدون جرم و سکون بار الکتریکی است . (فره ). 1


57228 فوتک (تَ) (اِ.) 1 - نی کوتاهی که با آن به طرف چیزی فوت کنند. 2 - نی لبک . 1


57229 فوتینا (تِ) (اِصت .) (عا.) واژه ای که معمولاً کودکان برای ریشخند، اعتراض یا انکار، در پاسخ همسالان یا در موقعیت های غیرجدی به کار می برند، در مفهوم «اشتباه می کنی، چنین نیست ». 1


57230 فوج (فُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه، دسته . 2 - قسمتی از ارتش، هنگ ؛ ج . افواج . 1


57232 فور (اِ.) بور، رنگ سرخ کم رنگ . 1


57233 فور (فُ) [ ع . ] (اِ.) زود، سریع . 1


57234 فور زدن (زَ دَ) (مص ل .) (عا.) تریاک کشیدن با وافور. 1


57235 فوران (فَ وَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) جوشیدن یا جهیدن آب از چشمه یا لوله . 2 - جهیدن رگ . 3 - (اِمص .) جوشش . 4 - جهش . 1


57236 فورت (فَ رَ) [ ع . فورة ] (اِمص .) 1 - جوشش، حدُت . 2 - شدت خشم یا گرما. 1


57237 فوردین (فَ وَ) (اِ.) نک فروردین . 1


57238 فوری (ص نسب .) (عا.) وافوری، تریاکی . 1


57239 فوری (فُ) [ ع - فا. ] 1 - (ص نسب .) کاری که باید به سرعت انجام شود. 2 - (ق .) به سرعت، بی درنگ . 1


57240 فوریت (فُ یَ) [ ع . ] (اِمص .) وضع یا حالتی که نیازمند اقدام سریع و فوری باشد. ؛ فوریت پزشکی رویدادی ناگهانی و نامنتظر که نیاز به اقدام فوری داشته باشد. 1


57241 فوریه (فِ وْ یِ) [ فر. ] (اِ.) دومین ماه سال فرنگی برابر با دهة دوم و سوم بهمن و دهة اول اسفند. 1


57242 فوز (اِ.) = فوزه : 1 - پوز، گرداگرد دهن . 2 - آروغ . 1


57243 فوز (فُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پیروزی یافتن . 2 - رستگار شدن . 3 - (اِمص .) پیروزی، فتح . 4 - رستگاری . 1


57244 فوطه (طِ) [ معر. ] (اِ.) نک فوته . 1


57245 فوطه کردن ( فوطه کردن . کَ دَ) [ معر - فا ] (مص م .) چاک دادن قبا. 1


57246 فوفل (فِ یا فَ) (اِ.) درختی است از تیرة نخل ها که در مناطق گرم آسیا (هندوستان و جزایر سند و جاوه ) می روید. درختی است نسبتاً بلند و برگ هایش شانه ای هستند که در انتهای تنة برافراشته این درخت مانند تاجی قرار دارند. چوب این درخت را در نجاری های ظریف به کار می برند و از پوست آن الیاف قابل نساجی به دست می آورند و جوانة انتهایی تنة آن را به نام کلم فوفل - چون مانند پنیر نرم است - به مصرف تغذیه می رسانند. 1


57247 فوق (فَ) [ ع . ] 1 - (ق .) بالا، زبر. 2 - (ص .) بهتر، افضل . 1


57248 فوق الذکر (فُ قُ ذِّ) [ ع . ] (ص مر.) یاد شده در بالا. 1


57249 فوق العاده (فَ قُ لْ د) [ ع . ] 1 - (ق مر.) غیرمعمول، غیرعادی . 2 - (اِمر.) پولی که علاوه بر حقوق به کسی داده شود. 1


57250 فوقانی (فَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) بالایی، زبرین . 1


57251 فولاد [ معر. ] (اِ.) = پولاد: آلیاژی سخت که مادة اصلی آن آهن و مقدار کمی کربن است . 2 - گرز. 1


57252 فولادین (ص نسب .) منسوب به فولاد، ساخته شده از فولاد، پولادین، فولادی . 1


57253 فولکلور (فُ لْ لُ) [ فر. ] (اِمر.) توده شناسی، علم به افسانه ها، باورها، ترانه ها، و... تودة مردم، فرهنگ مردم (فره ). 1


57254 فوم [ ع . ] (اِ.) گندم و نخود و حبوب دیگر که از آن ها نان سازند. 1


57255 فوم [ ع . ] (اِ.) سیر، ثوم (گیا.). 1


57256 فونتیک (فُ نِ) [ فر. ] (ص .) علمی که به مطالعة اصوات، ترکیب آن ها و تلفظ های یک زبان می پردازد. 1


57257 فونداسیون (فُ) [ فر. ] (اِ.) مجموعة مصالحی که در پی سازی ساختمان به کار رفته است، شالوده، پی سازی . 1


57258 فونوگراف (فُ نُ گِ) [ فر. ] (اِ.) دستگاهی که اصوات را نخست ضبط و سپس بازگو می کند؛ دستگاه ضبط صوت . 1


57259 فوه (فَ وَ) (اِ.) ورق طلا و نقره و مانند آن که در زیر نگین گذارند تا به صفا و رنگ آن بیفزاید. 1


57260 فوهات (فُ وَّ) [ ع . ] (اِ.) ج . فُوُهه . 1 - دهانه کوه، راه، رودخانه . 2 - شورش، غوغا. 1


57261 فوویسم [ فر. ] (اِ.) مکتب گروهی از نقاشان فرانسوی که در آثار خود دورگیری های زمخت و رنگ های تند و نامتعارف و شکل های ساده شده به کار می بردند و از سه بُعد نمایی و سایه روشن کاری پرهیز می جستند. 1


57262 فوژان (اِ.) نعره، فریاد. 1


57263 فوگان (فُ) (اِ.) نک فقاع . 1


57264 فچفچه (فُ چْ فُ چِ)(اِ.)پچ پچ، پچپچه، سخنی که بر سر زبان ها افتاده باشد و مرد م درِ گوشی و آهسته به یکدیگر بگویند، نجوا. 1


57265 فژ (فُ) (اِ.) بُش، پُش، فُش ؛ یال اسب . 1


57266 فژ (فَ) (اِ.) چرک، ریم . 1


57267 فژاک (فَ) (ص مر.) چرکین، پلید. 1


57268 فژاگین (فَ) (ص مر.) = فژاگن : چرکین، چرک آلود. 1


57269 فژه (فِ ژِ) (ص .) چرکین، چرک آلود. 1


57270 فژولیدن (فَ دَ) (مص م .) افژولیدن، پریشان ساختن، پراکنده کردن . 1


57271 فژولیدن (فِ دَ) (مص ل .) پژولیدن، پریشان شدن، پژمرده شده . 1


57272 فک (فَ) [ ع . ] (اِ.) آرواره، چانه . 1


57273 فک (فُ) (اِ.) پستانداری گوشتخوار از راستة پره پاییان که کاملاً به زندگی دریایی سازش یافته و در مصب رودخانه های بزرگ و مجاور سواحل زندگی می کند و فقط برای استراحت و تولید مثل به ساحل می آید. دست هایش کوتاه و به وسیلة پرده ای که انگشتان را به یکدیگر مربوط می کند تشکیل بالة شنا می دهد؛ سگ دریایی، گربة دریایی، شیر دریایی نیز گویند. 1


57274 فک (فَ کّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) جدا کردن دو چیز از هم . 2 - باز کردن، گشودن . 3 - خلاص کردن، رها کردن . 4 - از گرو در آوردن . 5 - لباس درآوردن . 1


57275 فک و فامیل (فَ کُ) (اِمر.) (عا.) مجموعه خویشاوندان . 1


57276 فکاهت (فَ هَ) [ ع . فکاهة ] (اِمص .) خوش - طبعی، مزاح . 1


57277 فکاهی (فُ) [ ع . ] (ص .) خنده دار، نوشته یا گفته ای که بر اساس طنز و شوخی پرداخته شود. 1


57278 فکر (فِ کْ) [ ع . ] (اِ.) اندیشه ؛ ج . افکار. 1


57279 فکر (فِ کَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فکرت . 1


57280 فکرت (فِ کْ رَ) [ ع . فکرة ] (اِ.) اندیشه ؛ ج . فِکَر. 1


57281 فکری (فِ کْ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - اهل فکر، اندیشمند. 2 - اندوهگین . 1


57282 فکز (فَ) (اِ.) 1 - بینی دیگدان . 2 - دودکش (اجاق ). 1


57283 فکسنی (فَ کَ سَ) (ص .) کهنه، فرسوده، درب و داغان . 1


57284 فکل (فُ کُ) [ فر. ] (اِمر.) 1 - یقة عاریه که با دکمه به پیراهن وصل می شود. 2 - کراوات . 3 - موی آراسته و مرتب شدة جلو سر. 4 - پاپیون . 1


57285 فکندن (فِ کَ دَ) (مص م .) نک افکندن . 1


57286 فکنده سرین (فِ کَ د . سُ) (ص مر.) کسی که چهار زانو نشسته . 1


57287 فکور (فَ) [ ع . فکیر ] (ص .) متفکر، اندیشمند. 1


57288 فگار (فَ یا فِ) (ص .) نک افگار. 1


57289 فگال (فَ یا فِ) (ص .) نک افگار. 1


57290 فگانه (فَ نِ) (اِ.) نک آفگانه . 1


57291 فی (فَ یْ) [ ع . فی ء ] (اِ.) 1 - سایه . 2 - غنیمت . 3 - دسته ای از پرندگان . 1


57292 فی [ ع . ] (حر اض .) ظرف زمان و مکان به معنی در، اندر. 1


57293 فی (اِ.) نرخ، قیمت بازاری . 1


57294 فی الجمله (فِ لْ جُ مْ لِ) [ ع . ] (ق .) خلاصه، خلاصه کلام، اصل کلام . 1


57295 فی مابین (بَ) [ ع . ] (ق مر.) در میان، دربین . 1


57296 فی نفسه (نَ فْ س ) [ ع . ] (ق .)به خویش، به خودی خود. 1


57297 فیار (اِ.) شغل، کار، عمل، پیشه . 1


57298 فیاض (فَ یّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار فیض - دهنده، بسیار بخشنده . 2 - جوانمرد. 3 - جوی پر آب . 1


57299 فیافی (فَ فِ) [ ع . ] (اِ.) جِ فیفاء. 1


57300 فیال (اِ.) تیری که پیکان آن دو شاخ باشد. 1


57301 فیاوار (فَ) (اِ.) بیاوار؛ شغل، کار، پیشه . 1


57302 فیبر [ فر. ] (اِ.) 1 - نوعی مقوای ضخیم که به جای تختة نازک در کارهای نجاری به کار رود. 2 - نسج، الیاف (فره ). 1


57303 فیبرین [ فر. ] (اِ.) مادة آلبومینوئیدی مستخرج از خون که به شکل الیاف کش - داری در حالت مرطوب می باشد و در حالت خشک سخت و شکننده است . باید دانست که فیبرین در خون جاری وجود ندارد و فقط به هنگام انعقاد خون تولید می شود. 1


57304 فیت [ انگ . ] (ص .) اندازه، مناسب . 1


57305 فیج (فَ یا فِ) [ معر. ] (اِ.) پیک، قاصد. ج . فیوج . 1


57306 فیحا (فَ) [ ع . فیحاء ] (اِ.) زمین فراخ . 1


57307 فیر (اِ.) 1 - افسوس، تأسف . 2 - ریشخند، لاغ . 1


57308 فیرنده (رَ د) (ص فا.) 1 - خرامنده، کسی که با ناز و تکبر راه می رود. 2 - مسخره کننده . 1


57309 فیروز [ ع . ] (ص .) پیروز، برنده . 1


57310 فیروزه (ز) (اِ.) پیروزه، از سنگ های گران بهای معدنی به رنگ آبی آسمانی . 1


57311 فیروزی (اِ.) پیروزی . 1


57312 فیریدن (دَ) (مص ل .) 1 - خرامیدن، با ناز و تکبر رفتار کردن . 2 - مسخره کردن . 1


57313 فیزیوتراپی (یُ تِ) [ فر. ] (اِ.) عمل درمان بیماری، ضعف یا نقص های بدنی با انجام دادن حرکت های اصولی مفاصل و اندام ها به کمک اسباب های ویژه با یاری درمانگر، فیزیک درمانی . (فره ). 1


57314 فیزیولوژی (یُ لُ) [ فر. ] (اِ.) علم وظایف اعضاء بدن جانداران، علمی که دربارة طرز کار اعضا و دستگاه های بدن جانوران و ارتباط آن ها با یکدیگر بحث می کند، کار اندام شناسی، کار اندام (فره ). 1


57315 فیزیولوژیست (یُ لُ) [ فر. ] (ص . اِ.) عالم فیزیولوژی، دانشمند علم وظایف الاعضایی . 1


57316 فیزیوکرات (یُ کِ) [ فر. ] (ص .) کسی که طرفدار فیزیوکراسی است . 1


57317 فیزیوکراسی (یُ کِ) [ فر. ] (اِ.) نظریه ای اقتصادی که طرفداران آن به پیروی دکتر کسنه کشاورزی را تنها منبع ثروت می دانند. 1


57318 فیزیک [ فر. ] (اِ.) علمی که موضوع آن ویژگی های اجسام، انرژی و تأثیر آن ها بر یکدیگر است . 1


57319 فیزیک دان [ فر - فا. ] (ص فا. اِ.) کسی که از علم فیزیک آگاه باشد. 1


57320 فیس (اِ.) (عا.) تکبر، غرور. 1


57321 فیس کردن (کَ دَ) (مص ل .) (عا.) فخر فروختن، تکبر کردن . 1


57322 فیسو (ص فا.) (عا.) افاده کننده . 1


57323 فیش [ فر. ] (اِ.) 1 - کاغذهایی در اندازه های کوچک که مطالب را روی آن می نویسند تا بعداً تنظیم و مرتب کنند. 2 - ورقه ای کاغذی یا مقوایی که روی آن مشخصات کتاب را نویسند. 3 - ورقه ای کاغذی که اطلاعاتی دربارة حقوق یا مالیات یا وجه پرداخت شده در آن ذکر شود، برگه . (فره ). 1


57324 فیصل (فَ یا فِ صَ) [ ع . ] 1 - (اِ. ص .) حاکم، قاضی . 2 - (اِ.) داوری بین حق و باطل . 3 - شمشیر تیز. 1


57325 فیصله (فَ یا فِ صَ لِ) [ ع . فیصل ] نک فیصل . 1


57326 فیصله دادن ( فیصله دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) دعوا و مرافعه ای را خاتمه دادن . 1


57327 فیصله یافتن ( فیصله یافتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خاتمه یافتن، به پایان رسیدن . 1


57328 فیض (فَ یا فِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بسیار شدن آب . 2 - (اِمص .) بسیاری، بسیاری آب . 3 - ریزش . 4 - بخشش، جود. 1


57412 قاصی [ ع . ] (اِفا.) دورشونده، به نهایت رسنده . 1


57329 فیضان (فَ یَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بسیار شدن آب و سرریز شدن آن، لبریز شدن . 2 - (اِ مص .) ریزش، ریزش آب . 1


57330 فیفا (فَ) [ ع . فیفاء ] (اِ.) 1 - بیابان، بیابان بی آب . 2 - تخته سنگ نرم . 1


57331 فیقره (فِ رَ) (اِ.) = فیقرا: صبرزرد، گیاهی است تلخ . 1


57332 فیل [ معر. پیل ] (اِ.) 1 - پستانداری است عظیم الجثه و علف خوار با بینی درازی موسوم به خرطوم و دو دندان نیش به نام عاج که بسیار گران بهاست . 2 - یکی از مهره های شطرنج . ؛ فیل و فنجان دو چیز نامتناسب ازنظر اندازه . ؛ فیل کسی یاد هندوستان کردن کنایه از:به هوس چیزی یا وسوسة کاری افتادن . ؛ فیل هوا کردن کنایه از: کار شگفت انگیز، جالب توجه و پر هیاهو کردن . 1


57333 فیلتر (تِ) [ فر. ] (اِ.) ابزاری برای تصفیة آب و مایعات دیگر، صافی، پالایه (فره ). 1


57334 فیلسوف (اِ. ص .) مأخوذ از یونانی به معنی دوستدار حکمت . 1


57335 فیلم [ فر. ] (اِ.)1 - نوار قابل انعطاف سلولوییدی که با امولسیون حساس در برابر نور پوشیده شده است و در عکاسی و فیلم برداری استفاده می شود. 2 - (فا) مجموع یک نمایش سینمایی . ؛ فیلم بازی کردن کنایه از: ظاهرسازی کردن، دغل بازی کردن . 1


57336 فیلم برداری (بَ) [ فر - فا. ] (حامص .) 1 - عمل تهیة فیلم . 2 - ثبت پی در پی تصویر صحنه ها یا رویدادها توسط دوربین فیلم - برداری . 1


57337 فیلمنامه (مِ) [ فر - فا. ] (اِمر.) داستان یا نوشته ای که براساس آن فیلم تهیه می شود، سناریو. 1


57338 فیله (فِ لَ) [ ع . فیلة ] (ص .)1 - پست، فرو م ایه . 2 - کم عقل . 1


57339 فیله (لِ) [ فر. ] (اِ.) راسته، گوشت دو طرف ستون فقرات گاو و گوسفند که برای کباب کردن مناسب تر است . 1


57340 فیلک (فَ یا فِ لَ) (اِ.) بیلک، تیری که پیکان آن دو شاخ باشد. 1


57341 فیلی 1 - ( ص نسب ) منسوب به فیل ؛ آنچه که به فیل مربوط است . 2 - (ص .) رنگ خاکستری با ته رنگ آبی . 1


57342 فین (اِ.) (عا.) آب بینی، مَف . 1


57343 فین فین (اِصت .) صدای مقطع بیرون راندن ها هوا از سوراخ بینی . 1


57344 فین کردن (کَ دَ) (مص ل .) (عا.) تخلیه کردن آب بینی . 1


57345 فینال [ فر. ] (اِ. ص .) 1 - آخر، آخرین، مرحلة نهایی، مرحلة پایانی . 2 - پایان مسابقه یا آخرین مسابقة ورزشی . 1


57346 فینالیست [ فر. ] (اِ.) کسی که به آخرین مرحلة مسابقه راه پیدا کرده است . 1


57347 فینه (نِ یا نَ) (اِ.) کلاهی پشمی سرخ (غالباً) که مصریان و بعضی هندیان (سابقاً ترکان عثمانی ) بر سر می گذارند. 1


57348 فینگی (ص نسب .) کسی که آب بینیش غالباً فرو ریزد. 1


57349 فیوز [ انگ . ] (اِ.) اسبابی که جهت جلوگیری از عبور جریان شدید الکتریسته در یک مدار به کار می رود. ؛ فیوز پراندن کنایه از: حیرت زده شدن . 1


57351 فیوضات (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فیوض . جج فیض . 1


57352 فیکس [ انگ . ] (ص .) ثابت، بدون حرکت . 1


57353 فیگور گرفتن (گِ رِ تَ) [ فر - فا. ] (مص ل .) 1 - قیافه گرفتن، تکبر کردن . 2 - حالت خاص به خود گرفتن برای نشان دادن عضلات بدن در ورزش بدن سازی . 1


57354 ق (حر.) بیست و چهارمین حرف از الفبای فارسی برابر با عدد 100 در حساب ابجد. 1


57355 قاب [ ع . ] (اِ.) 1 - اندازه، مقدار. 2 - مابین قبضة کمان و گوشة آن . 1


57356 قاب [ تر. ] (اِ.) 1 - بشقاب بزرگ و کم و بیش گود. 2 - جلد یا غلاف برخی چیزها، مانند: عینک، ساعت . 3 - جسم سخت از چوب یا غیر چوب بر گرد عکس، آینه و... که نگه - دارندة آن باشد، چارچوب . 1


57357 قاب بازی (حامص .) = قاپ بازی : در عهد شاه عباس بزرگ معمول بود که با قاب (گوسفند) بازی می کردند. یک طرف قاب دزد و طرف دیگر آن عاشق نامیده می شد. 1


57358 قاب دستمال (دَ) (اِمر.) دستمالی که در منزل برای پاک کردن یا خشک کردن به کار می رود. قابس (ب) [ ع . ] (اِفا.) سوزنده، درخشان . 1


57359 قاب شور = قاب شوی : (ص فا.) (عا.) قاب دستمال . 1


57360 قاب قوسین (ب قَ سَ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - مقدار دو کمان . 2 - کنایه از: قرب و نزدیکی . 1


57361 قابض (ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - گیرنده، در مشت گیرنده . 2 - در طب دارویی که یبوست ایجاد کند. 1


57362 قابل (ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پذیرنده، قبول کننده . 2 - لایق، سزاوار. 3 - باتجربه، کارآزموده . 4 - بسیار، زیاد. 5 - آتیه، آینده . مق ماضی . 6 - ضامن . 7 - جزء پیشین بعضی از کلمه های مرکب به معنی «شایسته، درخور، مناسب »: قابل اعتماد، قابل اعتنا. 8 - جزء پیشین بعضی از کلمه های مرکب به معنی «دارای امکان و توانایی قبول کار یا حالتی »: قابل اجرا، قابل تحمل . 1


57363 قابل دار ( قابل دار .) [ ع - فا. ] (ص مر.) باارزش، شایسته . (قابلمه (بْ لَ مِ) )[ تر. ] (اِ.) دیگ، دیگ در دار فلزی برای پختن غذا. 1


57364 قابلق (لُ) [ تر. ] (اِ.) کیسه یا جعبة کوچک زرین مرصع به شکل قایق که در آن دستمال، عطر و ادویة مقوی می گذاشتند. 1


57365 قابله (ب لَ یا لِ) [ ع . قابلة ] (اِفا.) 1 - پذیرنده . 2 - زن شایسته . 3 - ماما. 1


57413 قاصیه (یَ یا یِ) [ ع . قاصیة ] 1 - (اِفا.) مؤنث قاصی . 2 - (اِ.) ناحیه، کرانه . 1


57366 قابلیت (ب یَّ) (مص جع .) 1 - شایستگی . 2 - استعداد. 3 - استعداد قبول، منفعل شدن، انفعال . مق فاعلیت . 4 - امکان . 5 - هنر. 6 - معرفت . 7 - کفایت . 1


57367 قابوق [ تر. ] (اِ.) پوست، قشر. 1


57368 قاتق (تِ) [ تر. ] (اِ.)1 - ماست . 2 - (عا.) خورشت، خورشتی که با نان خورده شود. 1


57369 قاتل (تِ) [ ع . ] (اِفا.) کُشنده . 1


57370 قاتمه (مَ یا مِ) [ تر. ] (اِ.) 1 - موی دم و یال اسب و استر. 2 - رشته و طنابی که از موی دم و یال اسب و استر بافند؛ بزمو، تاب . 1


57371 قاتی [ تر - فا. ] (ص .) 1 - مخلوط، درهم . 2 - مجازاً خیلی صمیمی، دوستان خیلی نزدیک . 1


57372 قاتی پاتی [ تر - فا. ] (ص م .) (عا.) درهم آمیخته، مخلوط . 1


57373 قاتی کردن (کَ دَ) (مص م .) 1 - درهم و برهم کردن . 2 - دیوانه شدن، اختلال حواس پیدا کردن . 1


57374 قادح (د) [ ع . ] (اِفا.) سرزنش کننده، طعنه زننده . 1


57375 قادر (د) [ ع . ] (اِفا.) توانا، نیرومند. 1


57376 قادر انداز ( قادر انداز . اَ)(ص فا.)تیرانداز و کمانداری ک ه تیر او خطا نکند. 1


57377 قادم (د) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آینده . 2 - مسافری که از سفر بازآید. 3 - پیشرو. (قاذورات [ ع . ] (اِ.) جِ قاذوره . پلیدی ها، نجاست ها. 1


57378 قاذوره (رَ یا رِ) [ ع . قاذورة ] (اِ.) 1 - پلیدی، نجاست . 2 - بدخو. ج . قاذورات . 1


57381 قار (رّ) [ ع . ] (اِفا.) قرارگیرنده، ثابت . (قاراشمیش [ تر. ]) (ص .) درهم و برهم، هرج و مرج . 1


57382 قار و قور (رُ) (اِمر.) (عا.) = غار و غور: صدایی که از شکم شنیده می شود به ویژه در هنگام گرسنگی . 1


57383 قارح (ر ِ) [ ع . ] (اِفا.) زخم زننده . 1


57384 قارض (رِ) [ ع . ] (اِفا.) خاینده و جاونده مانند موش . 1


57385 قارع (ر ِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - کوبندة در و مانند آن . 2 - فال زننده به قرعه . 1


57386 قارعه (رِ عِ یا عَ) [ ع . قارعة ] 1 - (اِفا.) مؤنث قارع . 2 - سختی، داهیه . 3 - (اِ.) رستاخیز، قیامت . 1


57387 قارقارک (رَ) (اِمر.) = غارغارک : 1 - (کن .) وسیله ای که سر و صدای زیاد و مزاحم داشته باشد. 2 - بازیچه ای کودکانه که از آن صدایی شبیه، قارقار برمی خاست . 1


57388 قارماق [ تر. ] (اِ.) چنگکی فلزی و نوک تیز که بر سر دام ماهی نصب کنند. 1


57389 قاره (رَّ یا رُِ) [ ع . قارة ] (اِ.) هر یک از قطعات پنجگانة زمین . 1


57390 قاروره (رَ یا رِ) [ ع . قاروة ] (اِ.) 1 - ظرفی شیشه ای که نمونه ادرار را در آن کرده نزد پزشک برای معاینه می بردند. 2 - نوعی پیکان . 1


57391 قارون [ معر. ] 1 - (اِ.) طبق روایات، یکی از افراد بنی اسراییل (بعضی او را پسرعم حضرت موسی می دانند). وی جاه طلب و بخیل و حسود بود و همواره کار بنی اسراییل را آشفته و بی سامان می کرد. وی دارای ثروتی فراوان بود. 2 - (ص .) (کن .) کسی که دارای مال فراوان باشد. 1


57392 قارچ (اِ.) گیاهی ست چتری شکل که برگ و ریشه ندارد و هر دو نوع سمی و خوراکی آن وجود دارد. 1


57393 قاری [ ع . قاری ء ] (اِفا.) خواننده، خوانندة قرآن . 1


57394 قاز (اِ.) = غاز: کمترین واحد پول، پشیز. 1


57395 قازقان [ تر. ] (اِ.) = قازغان . قزقان . قزغان . خاژغان . غزغن . قازگان : دیگ بزرگ که در آن چیزی طبخ کنند، پاتیل . 1


57397 قاسر (س) [ ع . ] (اِفا.) 1 - مانع . 2 - به زور بر کاری وادارنده . 1


57398 قاسط (س ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - ظالم، ستمکار. 2 - بازگردنده از حق . ج . قاسطین . 1


57399 قاسم (س ) [ ع . ] (اِفا.) بخش کننده، قسمت کننده . 1


57400 قاسی [ ع . ] (ص .) سنگدل، بی رحم . 1


57401 قاش قاش (ص مر. ق مر.) پاره پاره، قطعه قطعه . 1


57402 قاشر (ش ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - خراشنده و جدا کنندة پوست . 2 - دارویی که بر اثر سوزاندن قسمت های سطحی جلد قسمتی از آن را از قسمت های عمقی جلد جدا کند از قبیل قسط و زرآوند. 1


57403 قاشق (شُ) [ تر. ] (اِ.) ابزاری ساخته شده از چوب، استیل، نقره و... با نوکی تقریباً بیضی شکل و گود و دسته ای نسبتاً بلند برای خوردن غذا. 1


57404 قاشق زنی (شُ. زَ) [ تر - فا. ] (اِ.) از آیین های سنتی ایرانیان در شب چهارشنبه سوری . 1


57405 قاشقک (شُ قَ) (اِمصغ .) 1 - قاشق کوچک . 2 - مضراب سنتور. 1


57406 قاشقی (شُ) [ تر - فا. ] (ص نسب .) منسوب به قاشق . 1 - آلتی فلزین که گچ بران به کار برند. 2 - خیار خرد، خیارترشی . 3 - قسمی زدن بر پشت گردن، پس گردنی که با چهار انگشت زنند. 1


57407 قاص (صّ) [ ع . ] (اِ.) قصه گو، داستان سرای . 1


57408 قاصد (ص ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - قصدکننده . 2 - پیک پیاده که نامه یا پیغامی را به مقصد دوری می برد. 1


57409 قاصدک (ص دَ) [ ع . ] (اِ.) نوعی گیاه علفی چتر مانند که میوه های آن را باد به آسانی به هر سوی برد، گل قاصد. 1


57410 قاصر (ص ) [ ع . ] (اِفا.) کوتاهی کننده . 1


57411 قاصره (ص رَ یا رِ) [ ع . قاصرة ] (اِفا.) مؤنث قاصر. زنی که جز شوهر خود به دیگری چشم ندارد. ج . قاصرات . 1


57414 قاضی [ ع . ] (اِفا.) داور و حکم کننده . ؛تنها به قاضی رفتن کنایه از: به سخن و عقیدة مخالف توجه نکردن . 1


57415 قاضی الحاجات (یُ لْ) [ ع . ] (ص .) برآورندة نیازها، نامی است از نام های خدای تعالی . 1


57416 قاضی القضات ( قاضی القضات . قُ) [ ع . ] (ص مر. اِمر.) رییس قاضیان، قاضی اعظم . 1


57417 قاضی عسکر (عَ کَ) [ ع . ] (اِمر.) کسی که مأمور اجرای مراسم دینی در ارتش است . 1


57418 قاطبه (طِ بَ یا ب) [ ع . قاطبة ] (ق .) عموماً، همگی . 1


57419 قاطر (طِ) [ تر. ] (اِ.) استر، حیوانی که از جفت گیری خر نر و اسب ماده بوجود آید. 1


57420 قاطر ( قاطر .) (اِ.) گیاهِ خون سیاوشان . 1


57421 قاطع (طِ) [ ع . ] (اِفا.) برنده، قطع کننده . 1


57422 قاطع بودن ( قاطع بودن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) یقین داشتن . 1


57423 قاطعیت ( قاطعیت . یَّ) [ ع . ] (مص جع .) قاطع بودن، با قدرت عمل کردن . 1


57424 قاطن (طِ) [ ع . ] (اِفا.) ساکن، متوطن . ج . قطان . 1


57425 قاع [ ع . ] (اِ.) زمین هموار، دشت . 1


57426 قاعد (عِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) نشسته . 2 - کسی که از رفتن به جنگ خودداری کرده . 3 - (ص .) زنی که دیگر حیض نشود. 1


57427 قاعدتاً (عِ دَ تَ نْ) [ ع . قاعدةً ] (ق .) 1 - بر طبق قاعده، اصلاً، اساساً. 2 - طبق معمول، معمولاً. 1


57428 قاعده (عِ دَ یا د) [ ع . قاعدة ] 1 - (اِفا.) مؤنث قاعد. 2 - پایه، اساس . ج . قواعد. 3 - (ص .) زنی که دیگر حیض نشود و بچه نزاید. 1


57429 قاعدگی (عِ دَ یا د) [ ع - فا. ] (حامص .) حیض، عادت ماهانة زنان . 1


57430 قاف تا قاف (ق مر.) سراسر جهان . 1


57431 قاف ودال (فُ) 1 - (اِمر.) علامت اختصاری «قول » و «دلیل ». هرزه گویی، هرزه کاری . 2 - (ص .) مزخرف، هرزه . 1


57432 قافله (فِ لَ یا لِ) [ ع . قافلة ] (اِ.) کاروان . ج . قوافل . 1


57433 قافله زن ( قافله زن . زَ) [ ع - فا. ] (ص فا.)راهزن، دزد. 1


57434 قافله سالار ( قافله سالار . ) [ ع - فا. ] (ص مر.)کاروانسالار، سردار قافله . 1


57435 قافی [ ع . ] (اِفا.) از پی رونده، پیرو. 1


57436 قافیه (فِ یَ یا یِ) [ ع . قافیة ] 1 - (اِفا.) از پی رونده . 2 - (اِ.) حرف یا کلمة آخر بیت در شعر. ؛ قافیه را باختن کنایه از: مغلوب شدن، فرصت را از دست دادن . ؛ قافیه به کسی تنگ شدن کنایه از: به زحمت و دردسر افتادن . 1


57437 قاق (اِ.) برکة بزرگ . 1


57438 قاق [ تر. ] 1 - (اِ.) گوشت خشک کرده که آن را بریان کرده خورند، قدید. 2 - میوة خشک که هستة آن را درآورده بخشکانند. 3 - (ص .) خشک . 4 - اسبی که در مسابقه عقب می ماند. 1


57439 قاق شدن (شُ دَ) [ تر - فا. ] (مص ل .) 1 - عقب افتادن اسب در مسابقه . 2 - باختن در بازی . 3 - به خطا رفتن تیر. 1


57440 قاقاله (لَ یا لِ) (عا.) (ص .) شخصی بسیار لاغر و نزار. 1


57441 قاقم (قُ) [ ع . ] (اِ.) حیوانی است شبیه سنجاب دارای پوستی نرم و سفید که گران بهاست . 1


57442 قاقم عارض ( قاقم عارض . رِ) (ص مر.) سپیدروی زیبا. 1


57443 قال [ ع . ] (اِ.) 1 - گفتار، سخن . 2 - (مص ل .) گفتن . ؛ قال قول هیاهو، قال و قیل . ؛ قال و قیل هیاهو، سرو صدا. ؛ قال مقال گفتگو، همهمه . ؛ قال چیزی را کندن کنایه از: تمام کردن، به پایان رساندن . ؛ قال گذاشتن بیهوده منتظر گذاشتن . 1


57444 قال چاق کردن (کَ دَ) [ ع - تر - فا. ] (مص ل .) (عا.) 1 - سر و صدا راه انداختن . 2 - نزاع کردن . 1


57445 قالب (لِ) [ معر. ] (اِ.) 1 - پیکر، هیکل . 2 - شکل، هیئت . 3 - آلتی که جسمی شکل پذیر را در داخل یا خارج آن نهاده به صورت آن آلت درآورند، قالب کفش . 4 - واحدی برای قطعات بریدة معین ؛ قالب پنیر. 5 - جزو، رکن (علم عروض ). ؛ قالب تهی کردن الف - بی نهایت ترسیدن . ب - کنایه از: مردن . ؛ قالب کردن گول زدن خریدار و فروختن جنس نامرغوب به او. 1


57446 قالب زنی ( قالب زنی . زَ) (حامص .) 1 - در قالب آوردن چیزی را. 2 - دروغ گویی، جعل . 3 - مهر کردن پارچه . 1


57447 قالتاق [ تر. ] 1 - (اِ.) زین اسب . 2 - (ص .) آدم هفت خط و شارلاتان . 1


57448 قالوس (اِ.) نام نوایی از موسیقی قدیم ایران . 1


57449 قالپاق [ تر. ] (اِ.) 1 - کاسه ای فلزی که در وسط چرخ اتومبیل روی مهره ها وصل می شود. 2 - کلاه ترکان از پوست که پشم آن را باز نکرده باشند. 1


57450 قالی (اِ.) فرش بزرگ . 1


57451 قالیچه (چِ) (اِ.) قالی کوچک . 1


57452 قامت (مَ) [ ع . قامة ] (اِ.) قد، اندام، تنة آدمی . ج . قامات . 1


57453 قامت ( قامت .) [ ازع . قامة ] (اِ.) اذان خفیف که پس از اذان گویند. 1


57454 قامت بستن ( قامت بستن . بَ تَ) (مص ل .) به نماز ایستادن . 1


57455 قامع (مِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) قاطع . 2 - شکننده، کوبنده . 3 - (ص .) رازدار. 1


57456 قامه (مَ یا مِ) یکی از اجزا و عناصر خاتم . 1


57457 قاموس [ ع . ] 1 - (اِ.) میانه دریا. 2 - کتاب لغت . 3 - (ص .) رازدار، صاحب سرُ. 4 - ذات، طبیعت . 5 - ذهنیت، نظر. 1


57458 قامیش [ تر. ] (اِ.) = قمیش . غامیش : 1 - نی، قصب . 2 - نیستان . 1


57459 قامیش گذاشتن (گُ تَ) [ تر - فا. ] (مص ل .) (عا.) مزاحم شدن، سبب تصدیع گردیدن . 1


57460 قانت (نِ) [ ع . ] (اِفا.) مطیع، فرمانبردار. 1


57461 قانص (نِ) [ ع . ] (ص .) شکارچی، صیاد. 1


57462 قانط (نِ) [ ع . ] (ص .) ناامید، نومید، مأیوس . ج . قانطین . 1


57463 قانع (نِ) [ ع . ] (ص .) خرسند، راضی . 1


57464 قانقاریا (نْ) (اِ.) = غانغاریا: فساد و عفونت، فساد و عفونتی که در قسمتی از عضله یا استخوان پیدا شود و آن را سیاه و فاسد کند. 1


57465 قانون [ معر - یو. ] (اِ.) 1 - قاعده، آیین . 2 - اصل و مقیاس چیزی . 3 - مقررات و احکام دولتی . 1


57466 قانون [ ع . ] (اِ.) یکی از آلات موسیقی شبیه به سنتور که با انگشتان دست نواخته می شود. 1


57467 قانون گذار (گُ) [ معر - فا. ] (ص فا.) آن که قانون وضع کند، مقنن . 1


57468 قانونی [ معر - فا. ] (ص نسب .) منسوب به قانون، امری که طبق قانون انجام گیرد. مق غیرقانونی . 1


57469 قاهر (هِ) [ ع . ] (ص فا.) چیره، غالب . 1


57470 قاهره (هِ رِ یا رَ) [ ع . قاهرة ] (اِفا.) مؤنثِ قاهر. غالب، چیره . 1


57471 قاورد (وَ) (اِ.) نوعی حلوا است . 1


57472 قاولوغ [ تر. ] (اِ.) چنته، کیف . 1


57473 قاووت (اِ.) = قاوت : مخلوط آرد حبوبات بو داده با شیرینی خشک، نرمة آرد نخودچی که با خاکه قند و نبات مخلوط کنند، پست، سویق . 1


57474 قاپ (اِ.) = قاب : استخوانی کوچک در پاچة گوسفند که با آن نوعی قمار کنند. ؛ قاپ قاپ کسی را دزدیدن آن کس را فریفتن . 1


57475 قاپ زدن (زَ دَ) (مص م .) ربودن چیزی به سرعت و ناگهانی . 1


57476 قاپو [ تر. ] (اِ.) دروازه . 1


57477 قاپوچی [ تر. ] (اِمر.) دربان، حاجب . 1


57478 قاپی [ تر. ] (اِ.) = قاپو. قپو: دروازه، در بزرگ . 1


57479 قاپیدن (دَ) (مص م .) نک قاپ زدن، ربودن . 1


57480 قاچ [ تر. ] (اِ.)1 - یک بُرش از هندوانه یا خربزه . 2 - برآمدگی قسمت جلو زین . 3 - شکاف، ترک . 1


57481 قاچ قاچ [ تر. ] (ص مر.) قطعه قطعه، ترک ترک . 1


57482 قاچاق [ تر. ] (اِ.) خرید و فروش اجناس به طور غیرقانونی . 1


57483 قاچاق شدن (شُ دَ) [ تر - فا. ] (مص ل .) جیم شدن، در رفتن . 1


57484 قاچاقچی [ تر. ] (ص مر.) کسی که به معاملات غیرقانونی می پردازد. 1


57485 قاید (یِ) [ ع . قائد ] (اِفا.)پیشوا، رهبر، فرمانده، سردار. 1


57486 قایف (یِ) [ ع . قائف ] (اِفا.) 1 - قیافه شناس . 2 - پی شناس، پی بر. ج . قافَه، قایفین (قائفین ). 1


57487 قایق (یِ) [ تر. ] (اِ.) کشتی، زورق . 1


57488 قایل ( ی ِ) [ ع . قائل ] (اِفا.) سخنگو، گوینده . 1


57489 قایم (یِ) (ص .) (عا.) پنهان، مخفی . 1


57490 قایم ( قایم .) [ ع . قائم ] (اِفا.) 1 - ایستاده، برپا. 2 - پایدار، استوار. 1


57491 قایم الزاویه (یِ مُ زّ یَ) [ ع . قائم الزاویة ] (ص مر. اِمر.) شکلی که دارای زاویة قایم باشد، راست زاویه . 1


57492 قایم شدن (یِ. شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - ثابت و برقرار گشتن . 2 - پنهان شدن . 1


57493 قایم مقام ( قایم مقام . مَ) [ ع . قائم مقام ] (اِمر.) جانشین . 1


57494 قایم موشک ( قایم موشک . شَ) (اِمر.) = قایم باشک : نوعی بازی برای بچه ها که در آن چشم های یک نفر را می بندند و دیگران پنهان می شوند و او باید آن ها را پیدا کند. 1


57495 قایمه (یِ مَ یا مِ) [ ع . قائمه ] 1 - (اِفا.) مؤنث قایم . 2 - (اِ.) هر یک از دست و پای ستوران . 3 - نام زاویه ای که از عمود شدن خطی بر خط دیگر به وجود می آید و اندازة آن ْ90 می باشد. ج . قوائم . 1


57496 قب (قَ بّ) [ ع . ] (اِ.) پارة گریبان پیراهن . 1


57497 قبا (قَ) [ ع . قباء ] (اِ.) نوعی لباس بلند مردانه . 1


57498 قبا زره زدن ( قبا زره زدن . ز رِ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) سینه چاک کردن . 1


57499 قبا کردن ( قبا کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) بریدن، چاک دادن . 1


57500 قباارخالقی ( قباارخالقی . اَ لِ) [ ع - تر - فا. ] (ص مر.) دوره گردی که جامه های کهنه خرد و فروشد. 1


57501 قباب (قِ) [ ع . ] (اِ.)گنبد و هر بنای گرد. ج . قبة . 1


57502 قبابستن ( قبابستن . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - قبا پوشیدن و بستن دگمه های آن . 2 - آماده شدن، حاضر گشتن . 1


57503 قباحت (قَ حَ) [ ع . قباحة ] (مص ل .) زشتی، زشت شدن . 1


57504 قباراسته (قَ تِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) (عا.) بازاری، کاسب . 1


57505 قباسوخته ( قباسوخته . تِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) کنایه از: کسی که غم و اندوه خود را پنهان دارد و به خوشی و مسرت تظاهر نماید. 1


57506 قباق (قَ) [ تر. ] (اِ.) = قپاق . قپق . قبق . قاپوق : چوبی بلند و عظیم که در میان میدان ها نصب کنند و بر فراز آن حلقه ای از طلا یا نقره وضع نمایند و سواران از یک جانب میدان اسب دوانیده به پای قباق که رسند همچنان که اسب در دویدن است تیر در کمان نهاده حوالة حلقه کنند و هرکس که آن حلقه را بهتر زند حلقه از آن او باشد. 1


57507 قبال (ق ) [ ع . ] (حراِض .) مقابل، برابر. 1


57508 قباله (قَ لَ یا لِ) [ ع . قبالة ] (اِ.) سند. 1


57509 قباله نهادن ( قباله نهادن . نَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) فهرست برداشتن، صورت برداشتن . 1


57511 قبایل (قَ یِ) [ ع . قبائل ] (اِ.) جِ قبیله . 1


57512 قبة الخضرا (ء) (قُ بَُ تُ لْ خَ) [ ع . ] (ص مر.) کنایه از: آسمان . 1


57513 قبج (قَ بَ) [ معر. ] (اِ.) کبک . 1


57514 قبح (قُ) [ ع . ] (اِمص .) زشتی، زشت بودن . 1


57516 قبراق (قِ) [ تر. ] (ص .) چابک، چست . 1


57517 قبرستان (قَ رِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) جایی که مردگان را در آن دفن کنند، گورستان . 1


57518 قبرغه (قَ رُ یا رِ غَ یا غِ) [ تر. ] (اِ.) = قبرقه : پهلو، استخوان پهلو، دنده . 1


57519 قبره (قُ بَّ رَ یا رِ) [ ع . قبرة ] (اِ.) چکاوک . 1


57520 قبس (قَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شعله . 2 - پاره آتش . 1


57521 قبض (قَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) گرفتن، به دست گرفتن . 2 - مردن . 3 - رسید، نوشته ای که به موجب آن نویسنده تحویل پول یا چیزی را اعلام می دارد (فارسی ). 3 - گرفتگی خاطر سالک و عارف . 4 - تصرف کردن، تملک کردن . 5 - (اِمص .) تعدی، زبردستی . 6 - گرفتگی، اندوه . 1


57522 قبضه (قَ ضَ یا ض ) [ ع . قبضة ] (اِ.) 1 - یک مشت از هر چیزی . 2 - دستة شمشیر و کارد و مانند آن . 1


57523 قبضه کردن ( قبضه کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) به دست گرفتن، قدرت را گرفتن . 1


57524 قبقاب (قَ) [ ع . ] (اِ.) کفش چربی . 1


57525 قبل (قِ بَ) [ ع . ] (حراض .) نزد، پیش . 1


57526 قبل (قَ) [ ع . ] (ق .) پیش، مق بعد. 1


57527 قبل (قُ بُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - روبرو، پیش . 2 - جلو چیزی . 1


57528 قبل منقل (قُ بُ مَ قَ) (اِمر.) اسباب و اثاثه (که بر ستور بار کنند.) 1


57529 قبل کردن (قَ بَ. کَ رَ) [ ع - فا. ] (مص م .) محاصره کردن . 1


57530 قبله (قَ لَ یا لِ) [ ع . قبلة ] (اِ.) نوعی از مهره که بدان مردان را بند کنند و نیز به جهت دفع چشم زخم بر گردن اسب بندند. 1


57531 قبله (قُ لَ یا لِ) [ ع . قبلة ] (اِ.) بوسه . 1


57532 قبله (قِ لَ یا لِ) [ ع . قبلة ] (اِ.) جهتی که هنگام نماز خواندن به آن رو می کنند. 1


57533 قبله ساختن ( قبله ساختن . تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) پیش رو قرار دادن . 1


57534 قبله کردن ( قبله کردن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .)پیش رو داشتن . 1


57535 قبله گاه ( قبله گاه .) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - مکان قبله، جای قبله . 2 - هر جا که وقت پرستش خدا بدان روی آورند. 3 - عنوانی است احترام آمیز در خطاب به پدر و بزرگان . 1


57536 قبلیت (قَ یَّ) [ ازع . قبلیة ] (مص جع .) پیش بودن، تقدم . 1


57537 قبه (قُ بَّ) [ ع . قبة ] (اِ.) برآمدگی، بنایی که سقف آن برآمده و گرد باشد. ج . قباب . 1


57539 قبوض (قُ) [ ازع . ] (اِ.) جِ قبض ؛ رسیدها. 1


57540 قبول (قُ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - خوبی . 2 - زیبایی، جمال . 1


57541 قبول ( قبول .) [ ع . ] (مص ل .) پیش آمدن . 1


57542 قبول (قَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پذیرفتن . 2 - (اِ مص .) پذیرایی، پذیرش . 1


57543 قبول افتادن ( قبول افتادن . اُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مورد پسند واقع شدن . 1


57544 قبول شدن ( قبول شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - پذیرفته شدن . 2 - از عهدة امتحان بیرون آمدن . مق .رد شدن، مردود شدن . 1


57545 قبول کردن ( قبول کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) پسندیدن، پذیرفتن . 1


57546 قبولاندن (قَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) = قبولانیدن : مورد قبول قرار دادن، مورد پذیرش قرار دادن . 1


57547 قبولی ( قبولی .) [ ع - فا. ] (حامص .) پذیرش . 1


57548 قبولیت (قَ یَّ) [ ازع . ] (مص جع .) 1 - قبول . 2 - رضا. 3 - دریافت . 4 - اقرار. 1


57549 قبچور (قُ) [ مغ . ] (اِ.) = قیچور. قوبجور: 1 - مالیات، باج . 2 - مالیات متعلق به مواشی و حیوانات . 1


57551 قبیل (قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جماعت، گروه . 2 - گونه، ن وع . مثل : از این قبیل کتاب ها. 1


57552 قبیله (قَ لَ یا لِ) [ ع . قبیلة ] (اِ.) طایفه، گروه . ج . قبایل . 1


57553 قت (قَ) [ ع . ] (اِ.) یونجه، اسپست تر یا خشک . 1


57554 قتال (قِ) [ ع . ] (مص ل .) کشتن، جنگ کردن . 1


57555 قتال (قَ تّ) [ ع . ] (ص .) بسیار کشنده، بسیار قتل کننده . 1


57556 قترماق (قُ تُ) [ تر. ] (ص .) بی مصرف، بیکار. 1


57557 قتسز (قُ سُ) [ تر. ] (ص .) بدبخت . 1


57558 قتق (قَ تِ) [ تر. ] (اِ.) = قاتق : 1 - ماست و کشک . 2 - ترشی ای که در آش کنند و نانخورش سازند. 1


57560 قتلغ (قُ لُ) [ تر ] (ص .) = قوتلوغ . قوتلوق : مبارک، خجسته . 1


57561 قتلگاه (قَ) [ ع - فا. ] (اِ.) جای کشته شدن، جای کشتار. 1


57563 قجرچی (قَ جَ) [ مغ - تر. ] (ص .) دلیل، بلد، رابط . 1


57564 قح (قُ) [ ع . ] (ص .) 1 - خالص، ساده . 2 - درشت خوی . 1


57565 قحبه (قَ بَ یا ب) [ ع . قحبة ] (ص .) زن بدکار، روسپی . 1


57566 قحبگی (قَ ب) [ ع - فا. ] (حامص .) زناکاری . 1


57567 قحط (قَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - خشکسالی، بی - حاصلی . 2 - نایابی . 1


57568 قحط الرجال ( قحط الرجال ُ رُِ) [ ع . ] (اِمر.) نایاب بودن مردان کارآمد. 1


57569 قحط شدن ( قحط شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کمیاب شدن . 1


57570 قحطی ( قحطی . ) [ ع - فا. ] (حامص .)1 - خشکسالی . 2 - نایابی . 1


57571 قحف (قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کاسة سر. ج . اقحاف . 2 - کاسة چوبی، کشکول . 1


57572 قد ( قد .) [ ع . ] (اِ.) پوست بزغاله . 1


57573 قد (قُ دّ) (ص .) (عا.) یکدنده، کله شق، سرسخت . 1


57574 قد (قَ دّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اندازه . 2 - قامت، بالا، برز. ؛ قد ُ نیم قد بزرگ و کوچک . 1


57575 قد دادن (قَ. دَ) (مص ل .) 1 - اندازه بودن . 2 - رسیدن، درک کردن . 1


57576 قد کشیدن (قَ. کِ دَ) (مص ل .) بزرگ شدن، رشد کردن . 1


57577 قداره (قَ دّ رِ) [ معر. ] (اِ.) جنگ افزاری شبیه شمشیر پهن و کوتاه . ؛ قداره بستن برای کسی کنایه از: قصد جان کسی را داشتن . 1


57578 قداره بندی ( قداره بندی . بَ) (اِمص .) عربده کشی، چاقوکشی، شرارت . 1


57579 قداست (ق سَ) [ ع . ] (اِ.) وضع یا کیفیت مقدس بودن . 1


57580 قدح (قَ دَ) [ ع . ] (اِ.) کاسه . ج . اقداح . 1


57581 قدح (قَ) [ ع . ] (مص م .) عیب کردن، طعن کردن . 1


57582 قدح کش (قَ دَ. کِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) شرابخوار، می خواره . 1


57583 قدر (قَ دَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سرنوشت، تقدیر. 2 - توانایی، قدرت . 1


57584 قدر (قَ) [ ع . ] (اِ.)1 - اندازه چیزی . 2 - توانگری، توانایی . 3 - ارزش، اعتبار. 1


57585 قدر ( قدر .) [ ع . ] (اِ.) میزان درخشندگی ظاهری س تاره ها. 1


57587 قدر قدرت (قَ دَ . قُ رَ) [ ازع . ] (ص مر.) آن که قدرتش برابر قدرت قضا و قدر است . (برای شاهان آورده می شود). 1


57588 قدرت (قُ رَ) [ ع . قدرة ] (مص ل .) توانایی داشتن، توانستن . 1


57589 قدرمایه ( قدرمایه . یِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) مایه کم، اندک مایه . 1


57590 قدری (قَ) [ ع - فا. ] (ق مر.) مقداری، اندکی . 1


57591 قدری (قَ دَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به قدر (معتقد به تقدیر و سرنوشت از پیش تعیین شده ). مق جبری . 1


57593 قدسی مآب (قُ مَ) [ ازع . ] (ص مر.) آن که مقدس است (در احترام به روحانیان به کار می رود). 1


57594 قدغن (قَ د غَ) [ تر. ] (اِ.) نهی، منع . 1


57596 قدقد (قُ قُ) (اِصت .) صدای مرغ خانگی . 1


57597 قدم (قَ دَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) پای، گام . ج . اقدام . 2 - واحد مسافت و آن فاصلة میان دو پایة یک فرد متوسط است به هنگام راه رفتن . 3 - (اِمص .) عمل، کار. 4 - ثبات و پایداری . ؛ قدم رنجه فرمودن کنایه از: تشریف آوردن . ؛ قدم کسی سبک بودن کنایه از: الف - خوش قدم بودن . ب - با آمدن خود موجب رونق کسب و کار شدن . 1


57598 قدم (ق دَ) [ ع . ] (حامص .) 1 - سابقه در کار. 2 - قدیم بودن، ضد حدوث . 1


57599 قدم افشردن (قَ دَ. اَ شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مقاومت کردن، پایداری کردن . 1


57600 قدم بریدن ( قدم بریدن . بُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) ترک آمد و شد کردن . 1


57601 قدم رنجه کردن (قَ دَ. رَ جِ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) زحمت راهی را تحمل کردن . 1


57602 قدما (قُ دَ) [ ع . قدماء ] جِ قدیم . 1


57603 قدمت (قِ مَ) [ ع . قدمة ] (اِمص .) کهنگی، دیرینگی . 1


57605 قدوم (قُ) [ ع . ] (مص ل .) از سفر بازآمدن . 1


57606 قدومه (قُ دُّ مَُ یا مِّ) (اِ.) گیاهی است از تیرة صلیبیان که علفی است و دارای گل های کوچک و زرد رنگ می باشد و معمولاً در کنار جاده ها روییده می شود. در این گیاه اسانس گوگردداری وجود دارد. دانه های آن به عنوان ضد اسکوربوت و مدر و خلط آور به صورت شربت یا دم کرده مصرف می شود و بیشتر در موارد گرفتگی صدا و بیماری های حنجره و غیره به کار می رود. میوة این گیاه خورجین است . 1


57607 قدوه (قُ وِ) [ ع . قدوة ] (ص .) پیشوا، مقتدا. 1


57608 قدک (قَ دَ) (اِ.) جامة کرباسی که آن را با نیل رنگ کرده باشند. 1


57609 قدی (ق دّ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) تمام قد. 1


57610 قدی (قُ د ُِ )(حامص .)(عا.) یکدندگی، خودرایی . 1


57611 قدید (قَ) [ ع . ] (اِ.) گوشت خشک کرده . 1


57612 قدیر (قَ) [ ع . ] (ص .) 1 - توانا. 2 - یکی از نام های خداوند. 1


57613 قدیس (ق دُِ) [ ع . ] (ص .) 1 - پاک، منزه . 2 - مؤمن، پارسا. 1


57614 قدیم (قَ) [ ع . ] (ص .) دیرینه، پیشین . ج . قدماء. 1


57615 قدیم و ندیم ( قدیم و ندیم ُ نَ) (ص مر.) ایام بسیار قدیم، زمان گذشته . 1


57616 قدیمی ( قدیمی . ) [ ع . ] (ص نسب .)1 - دیرینه، کهنه . 2 - سال دیده، پیر. 1


57618 قذر (قَ ذَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پلید گردیدن . 2 - (اِمص .) پلیدی . 3 - (اِ.) چرک . 4 - غایط . ج . اقذار. 1


57619 قذر (قَ ذ) [ ع . ] (ص .) پلید، چرکین . 1


57620 قذف (قَ) [ ع . ] (مص ل .) استفراغ، بالا آوردن . 1


57621 قذی (قَ ذا) [ ع . ] (اِ.) خاشاک ج . اقذاء. 1


57622 قر (قِ) (اِ.) (عا.) ادا و اطوار، پیچ و تابی که به بدن می دهند. ؛ قر کمر انداختن کمر خود را با حرکات عشوه آمیز تکان دادن . 1


57623 قر (قُ) (ص .) کسی که ورم بیضه دارد. 1


57625 قر زدن (قُ. زَ دَ) (مص م .) نک غر زدن . 1


57626 قر و غربیله (قِ رُ غَ لِ) (اِمر.) عشوه، قر و غمزه . 1


57627 قر و غمزه آمدن ( قر و غمزه آمدن ُ غَ ز. مَ دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - ادا و اطوار درآوردن . 2 - اشکال تراشی کردن . 1


57628 قر و فر ( قر و فر . فِ) (اِمر.) آرایش، توالت . 1


57629 قرآن (قُ) [ ع . ] (اِ.) نام کتاب آسمانی مسلمانان که بر محمد (ص ) نازل شد. ؛ قرآن خدا که غلط نشده ! عبارت کنایی دال بر بی اهمیت بودن یا خالی از ایراد نبودن آن چه روی داده یا روی می دهد. نظر به اهمیت و بی غلط بودن قرآن . 1


57630 قراء (قَ رّ) [ ع . ] (ص .) خوش خوان، نیکو خوانندة قرآن . 1


57632 قرائت (قَ ئَ) [ ع . قرائة ] (مص م .) خواندن کتاب و غیره . 1


57633 قراب ( قراب .) [ ع . ] (اِ.) غلاف شمشیر، نیام . 1


57634 قراب (قَ رّ) [ ازع . ] (اِ.) ظرف شیشه ای، قرابه . 1


57635 قراب (قِ) [ ع . ] (مص ل .) پای برداشتن جهت جماع . 1


57636 قرابت (قَ بَ) [ ع . قرابة ] (اِمص .) نزدیکی، خویشی . 1


57637 قرابه (قَ رَّ ب) [ ع . ] (اِ.) شیشة شراب، صراحی . 1


57638 قراثا (قَ) [ ع - فا. ] (اِ.) بهترین قسم خرما است . 1


57639 قراح (قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آب صاف پاکیزه که چیزی با وی نیامیخته باشد. 2 - زمین بی آب و گیاه . 1


57640 قراد (قُ) [ ع . ] (اِ.) کنه . ج . قردان . 1


57641 قرار (قَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پابرجا شدن، آرام گرفتن . 2 - (اِمص .) پایداری، استواری . 3 - (اِ.) صبر، شکیبایی . 4 - عهد، پیمان . 5 - حکم موقت . 1


57642 قرار دادن ( قرار دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - برقرار کردن . 2 - آرام دادن . 1


57643 قرار گرفتن ( قرار گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - ساکن شدن، آرام گرفتن . 2 - استوار شدن، محکم گشتن . 1


57644 قرارداد ( قرارداد .) [ ع - فا. ] (اِمر.) پیمان، عهد. 1


57645 قراسنقر (قُ سُ قُ) [ تر. ] (اِمر.) یکی از گونه های سنقر که سیاه رنگ است کنایه از: 1 - شب، لیل . 2 - غلام ترک . 1


57646 قراسوران (قَ) [ تر. ] (اِ.) = قره سوران . قراسورن : سرهنگ محافظان قافله، آن که به سرکردگی گروهی از جانب پادشاه در راه ها نشیند تا قوافل را از منازل مخوف به سلامت بگذراند، امنیه . 1


57647 قراضه (قُ ض ) [ ع . قراضة ] (اِ.) 1 - براده های فلز که هنگام تراشیدن می ریزد. 2 - هرچیزی که از شکل درآمده و خراب شده باشد. 1


57648 قراطق (قَ طِ) [ معر. ] (اِ.)جِ قرطق یا قرطه . معرب کرته و کرتک . جامة یک لای بدون آستر. 1


57649 قراغچی (قُ) [ تر - مغ . ] (ص مر.) = قراقچی . قرقچی : مأمور قرق و خلوت ساختن راه یا محلی، قرقچی . 1


57650 قراقروت (قَ قُ) [ تر. ] (اِمر.) = قره قوروت : کشک سیاه . 1


57651 قران (قِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - به هم نزدیک شدن، به هم پیوستن . 2 - اجتماع دو سیاره در یک بُرج . 1


57652 قران (قِ) (اِ.) واحد پول ایران در عهد قاجاریه و اوایل پهلوی و آن مسکوکی نقره بود به وزن 24 نخود، معادل یک ریال کنونی . ؛یک قران را دو قران کردن با زحمت بسیار سودی به دست آوردن . 1


57653 قراول (قَ وُ) [ تر. ] (اِ.) نگهبان، دیدبان، پاسدار، مستحفظ . 1


57654 قراول خانه ( قراول خانه . نِ) [ تر - فا. ] (اِمر.) 1 - مکانی بلند قریب یک فرسنگ بیرون شهر که شب و روز سربازان در آن مراقب بودند و چون سپاه دشمن را از دور می دیدند برای اطلاع مردم شهر آتش روشن می کردند یا به وسیله ای آنان را آگاه می ساختند. 2 - اطاقی که قراولان یک واحد نظامی در آن مستقرند، پاسدارخانه . 1


57655 قرایح (قَ یِ) [ ع . قرائح ] (اِ.) جِ قریحه . 1


57656 قراین (قَ یِ) [ ع . قرائن ] (اِ.) جِ قرینه . 1


57657 قرب (قُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نزدیک شدن . 2 - (اِمص .) نزدیکی . 1


57658 قربان (قُ) [ ع . ] 1 - (اِ.) هرچیزی که به وسیلة آن به خداوند تقرب جویند. 2 - عنوانی برای نشان دادن ارادت و اخلاص به فردی که دارای مقام مهمی است . 3 - صدقه، تصدق . ؛ قربان صدقه کسی رفتن کنایه از: الف - اظهار محبت و اخلاص و ارادت کردن به کسی . ب - اصرار و التماس کردن به کسی . 4 - (مص ل .) نزدیک شدن . ؛ عید قربان روز دهم ذیحجه که حاجیان در مکه قربانی کنند. 1


57659 قربان (قَ) (اِ.) کمان دان، جای کمان . 1


57660 قربت (قُ بَ) [ ع . قربة ] (اِ.)خویشی، نزدیکی . 1


57661 قربوس (قَ) [ ع . ] (اِ.) کوة زین . 1


57662 قربی (قُ) [ ع . ] (اِ.) نزدیکی، خویشی . 1


57663 قرة العین (قُ رَّ ةُ لْ عَ یْ) [ ع . ] (اِ.)1 - آنچه مایة روشنی چشم شود. 2 - مجازاً، فرزند. 1


57664 قرت (قُ) [ تر. ] (اِ.) یک دم آب، جرعه . ؛ قرت . قرت جرعه جرعه . 1


57665 قرت (قَ) (ص . اِ.) دیوث، قلتبان . 1


57666 قرتی (قِ) (ص .) (عا.) جلف، سبک . 1


62895 منغر (مُ غُ) (اِ.) جام بزرگ . 1


57667 قرح (قَ) (اِ.) 1 - زخم . 2 - اثر گزیدگی سلاح . 3 - آبلة ریز که بر اندام برآید. 1


57668 قرد (قِ) [ ع . ] (اِ.) بوزینه، میمون . ج . قرد. 1


57669 قرسنه (قَ سَ نَ یا نِ) = کرسنه : (اِ.) چرک و ریمی که بر روی جراحت بسته و سخت شده باشد. 1


57670 قرشت (قَ رَ شَ) (اِ.) ششمین صورت از صور هشتگانة حروف جمل . شامل : ق ر ش ت . 1


57671 قرص (قُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آنچه دارای شکلی کمابیش شبیه دایره است : قرص ماه . 2 - مادة دارویی جامد قالبی در وزن ها و اندازه های مختلف . 1


57672 قرص (قُ رْ) (ص .) (عا.) محکم، استوار. 1


57673 قرض (قَ رْ) [ ع . ] (اِ.) وام، بدهی . ج . قروض . 1


57674 قرض الحسنه (قَ ضُ لْ حَ سَ نِ) [ ع . ] (اِمر.) وام بدون بهره . 1


57675 قرض و قوله (قَ ضُ لِ) (اِمر.) (عا.) قرض، بدهی . 1


57676 قرطاس (قِ) [ ع . ] (اِ.) کاغذ. ج . قراطیس . 1


57677 قرطعب (قِ طَ عَّ) [ ع . ] (اِ.) چیز اندک، شی ء قلیل . 1


57678 قرطه (قُ طَ) [ معر. ] (اِ.) معرب کرته، نیم - تنه، جامه کوتاه . 1


57679 قرع (قَ رْ) [ ع . ] (مص م .) 1 - قرعه زدن . 2 - ضربه زدن، کوفتن . 3 - ریختن موی سر. 1


57680 قرعه (قُ عِ) [ ع . قرعة ] (اِ.) آنچه که با آن فال بزنند. 1


57681 قرفه (قِ فَ یا فِ) [ ع . قرفة ] (اِ.) 1 - پوست درخت و جز آن . 2 - پوست درختی است شبیه به دارچین، دارچین . 1


57682 قرق (قُ رُ) [ تر. ] (اِ.)جایی که مخصوص اشخاص خاصی باشد و از ورود دیگران به آنجا جلوگیری شود. 1


57683 قرق کردن (قُ رُ. کَ دَ) [ تر - فا. ] (مص م .) جایی را خلوت کردن و مانع ورود دیگران شدن . 1


57684 قرقاول (قَ وُ) (اِ.) تذرو، خروس کوهی، تورنگ . 1


57685 قرقره (قِ قِ رِ) (اِ.) نک غرغره . 1


57686 قرقره (قَ قَ رِ) (اِ.) نک غرغره . 1


57687 قرقف (قَ قَ) [ ع . ] (اِ.) می، شراب . 1


57688 قرقی (قِ) [ تر. ] (اِ.) باز، پرندة شکاری . 1


57689 قرلی (قِ رِ) [ ع . ] (اِ.) پرنده ای است کوچک و ماهی خوار از راسته سبکبالان که در حواشی رودخانه ها و مرداب ها می زید. پنجه هایش مانند پنجة مرغابی جهت شنا در آب به وسیلة پرده ای به هم مربوط است . در حدود 90 گونه از این پرنده شناخته شده که همه متعلق به نواحی گرم اروپا و آسیا و آفریقا هستند، ابوالرقص . 1


57690 قرمدنگ (قُ رُ دَ) (عا.) 1 - دیوث، بی غیرت . 2 - احمق . 1


57691 قرمز (قِ مِ) [ سنس . ] (ص .) سرخ، یکی از رنگ های سه گانة اصلی . 1


57692 قرمزی (قِ مِ) (اِ.) 1 - (ص نسب .) منسوب به قرمز. 2 - دیبای نازک سرخ رنگ . 1


57693 قرمساق (قُ رُ) [ تر. ] (ص .) دیوث، بی ناموس . 1


57694 قرمطه (قَ مَ طَ یا طِ) [ ع . قرمطة ] (مص ل .) 1 - تنگ و باریک نوشتن . 2 - نزدیک نهادن گام . 1


57695 قرمطی (قَ مَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - یک تن از قرمطیان، پیرو فرقة قرامطه . 2 - مخالف مذهب و دین . 1


57696 قرمه (قُ مِ) [ تر. ] (اِ.) گوشتی که آن را خرد و در روغن تفت می دهند تا بتوان برای مدتی آن را نگه داری و استفاده کرد. 1


57697 قرمه سبزی ( قرمه سبزی . سَ) (اِمر.) نوعی خورش ایرانی با قطعات گوشت و لوبیا (معمولاً قرمز) و سبزی خرد کرده . 1


57698 قرموت (قُ) [ تر. ] (اِ.) مخلوطی از کاه و جو و یونجه که به اسب دهند. 1


57699 قرمپوف (قُ رُ پُ) (عا.) احمق، دیوث . 1


57700 قرن (قَ رْ) [ ع . ] (اِ.) یک دورة صد ساله . ج . قرون . 1


57701 قرن ( قرن .) [ ع . ] (اِ.) 1 - شاخ، سرون . 2 - تندی سر مردم که به منزلة جای سرون جانور است، زبر سر. 3 - گیسو، موی بافته . 4 - نوک مو. 5 - سر کوه . 6 - کرانة قرص آفتاب و بالای آن . 7 - آن چه نخست پیدا شود از شعاع آفتاب . 8 - رئیس قوم، مهتر. 1


57702 قرن (قَ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شتری که آن را با شتر دیگر به هم بسته باشند. 2 - ریسمانی که با آن دو شتر ببندند. 3 - ترکش . 4 - شمشیر. 5 - تیز. 1


57703 قرن (قِ رَ) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - نظیر، مانند. 2 - هم دست و حریف در شجاعت و کشتی و جز آن . 1


57704 قرناق (قُ یا قِ) [ تر. ] (اِ.) خدمتکار، کنیزک . ج . (به سیاق فارسی ) قرناقان . 1


57705 قرنطینه (قَ رَ نِ) [ فر. ] (اِ.) جایی که به علت شیوع بیماری مورد محافظت قرار می گیرد و ورود و خروج افراد کنترل می شود. 1


57706 قرنفل (قَ رَ فُ) [ ع . ] (اِ.) میخک، گل میخک . 1


57707 قرنیز (قَ) (اِ.) 1 - سایه بانی که از آجر و سیمان بالای پنجره ها و درهای ساختمان می سازند. 2 - نوار باریکی از سنگ، موزاییک و مانند آن در پایین دیوار که برای پیشگیری از کثیف شدن آن نصب می کنند. 1


57708 قرنیطس (قَ طُ) [ معر. ] (اِ.) عقل، فهم، هوش . 1


57709 قرنیه (قَ یِّ) [ ع . قرنیة ] (اِ.) لایة شفافی که در جلو چشم قرار دارد و نور را از خود عبور می دهد. 1


57711 قره سواران ( قره سواران . سَ) [ تر - فا. ] (اِ.) گروهی که از طرف دولت مامور حفاظت راه ها و جاده ها می شوند تا مسافران و کاروان ها را از شر قاطعان طریق محفوظ دارند، امنیه، ژاندارم . 1


57712 قره قاطی (قَ رَ) (ص مر.) آمیخته به هم . 1


57764 قشری ( قشری .) [ ع . ] (ص نسب .)سطحی، ظاهری . 1


57713 قره قروت (قَ رَ قُ) [ تر. ] (اِ.) یکی از انواع لبنیات به رنگ سیاه و بامزه بسیار ترش که از دوغ به دست می آید. 1


57714 قره نی (قَ رَ. نِ) [ تر - فا. ] (اِ.) نی بزرگ که از چوب و فلز ساخته می شود. 1


57715 قروت (قُ) [ تر. ] (اِ.) چیزی است که از دوغ به دست آید و آن چنین است که دوغ را جوش دهند تا بسته شود، باز به دست بر هم زنند تا ترش تر گردد. 1


57716 قروح (قُ) [ ع . ] (اِ.) جِ قرح ؛ ریش ها، زخم ها. 1


57718 قروقر (قَ رُّ قُ) (اِصت . مر.) تندر، آسمان غرنبه . 1


57720 قروهه (قُ هَ یا هِ) (اِ.) = گروهه . گورهه : گلوله (خواه از سنگ باشد، خواه از گل و خواه از چیزی دیگر). 1


57721 قرچه (قَ رَ چَ) (اِ.) یکی از نغمات فرعی ایران که توسط آن می توان از سه گاه وارد شور شد. 1


57722 قرچی (قُ) [ تر - مغ . ] (اِمر.) = قورچی : 1 - رئیس جبه خانه . 2 - جبه پوش، سلاحدار، مسلح . 1


57723 قریب (قَ) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - نزدیک . 2 - خویشاوند. 1


57724 قریب الوقوع (قَ بُ لْ وُ) [ ع . ] (ص مر.) امکان یا احتمال اتفاق در آینده ای نزدیک . 1


57725 قریحه (قَ حَ یا حِ) [ ع . قریحة ] (اِ.) طبع، ذوق . 1


57726 قریر (قَ رِ) [ ع . ] (ص .)1 - روشن . 2 - خنک، سرد. 1


57728 قریع (قَ) [ ع . ] (ص . اِ.) سرور قوم، مهتر. 1


57729 قرین (قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - همسر، همدم . 2 - یار. 3 - نزدیک . ج . قرنا(ء)، اقران . 1


57730 قرینه (قَ نِ) [ ع . قرینة ] (اِ.) 1 - زوجه . 2 - علامت واثر. 3 - شبیه . 4 - علامت و نشانه ای که دلیلی باشد برای پی بردن به چیزی . 1


57731 قریه (قَ یِ) [ ع . قریة ] (اِ.) 1 - ده، دهکده . 2 - شهر. ج . قری . 1


57732 قز (قَ زّ) [ معر. ] (اِ.) ابریشم . 1


57733 قزاق (قَ زّ) [ تر. ] (اِ.) 1 - نام قومی از تاتار. 2 - نام قدیم سربازان روس . 1


57734 قزاق ( قزاق .) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - ابریشم فروش، علاقه بند. 2 - آن که کرم ابریشم را تربیت می کند. 1


57735 قزاوه (قَ وَ یا وِ) (اِ.) = قژاوه : کجاوه، مجمل . 1


57736 قزاگند (قَ گَ) (اِ.) 1 - خفتان، لباس جنگ . 2 - نهالی، توشک . کژاغند و قزاگند و کزاگند و کجاکند نیز گفته می شود. 1


57737 قزح (قُ زَ) [ ع . ] (ص .) رنگارنگ . 1


57738 قزل (قِ ز) [ تر. ] (اِ.) سرخ، قرمز. 1


57739 قزل آلا ( قزل آلا .) [ تر - فا. ] (اِمر.) از انواع ماهی فلس دار از تیرة آزادماهیان دارای گوشت لذیذ که در آب شیرین زندگی می کند. 1


57740 قزلباش ( قزلباش .) [ تر. ] (اِ.) 1 - هر فرد از گروه قزلباش (به طوایف ترک که با سلطان حیدر صفوی و مخصوصاً با پسر او شاه اسماعیل اول در ترویج مذهب شیعه و به دست آوردن سلطنت یاری کردند، اطلاق می شود. این طوایف به سبب کلاه سرخی که بر سر می گذاشتند بدین نام معروف شدند). 2 - مطلقاً سپاه ایران (صفویان ). 1


57741 قزمیت (قُ زْ) (ص .) (عا.) زهوار در رفته، درب و داغون، فاقد کارآیی . 1


57742 قزن قفلی (قَ زَ. قُ) [ تر - ع . ] (اِمر.) قسمی قلاب نر و مادة فلزی . 1


57743 قس (قَ سّ) [ معر. ] (اِ.) 1 - روحانی مسیحی بین اسقف و شماس . 2 - کاهن . ج . قسوس . 1


57744 قسام (ق سّ) [ ع . ] (ص .) 1 - قسمت کننده، بخش کننده . 2 - سوگند بسیار خورنده . 1


57745 قسامه (قَ مِ) [ ع . قسامة ] (اِ.) گروهی که برای گرفتن چیزی سوگند بخورند و آن را بگیرند. 1


57746 قساوت (قَ وَ) [ ع . قساوة ] (اِمص .) سنگدلی، سخت دلی . 1


57748 قسر (قَ) [ ع . ] (مص م .)به زور به کار واداشتن . 1


57749 قسر (ق س ) (ص .) کسی که در قمار نه باخته و نه برده باشد. 1


57750 قسر در رفتن ( قسر در رفتن . دَ. رَ تَ) (مص ل .) (عا.) از حادثه یا مهلکه ای جان سالم به در بردن . 1


57751 قسط (قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - عدل و داد. 2 - بهره، نصیب . 3 - قسمتی از یک کل که در فاصله های مساوی با کمیت های مساوی دریافت یا پرداخت می شود. 1


57752 قسطاس (قُ یا قِ) [ ع . ] (اِ.) ترازو، ترازوی بزرگ . 1


57753 قسطی (قِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به قسط، چیزی که پول خرید آن به صورت قسط پرداخت می شود، تقسیط . 1


57754 قسم (قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بهره و نصیب . 2 - جزیی از کل . ج . اقسام . 1


57755 قسم (قَ سَ) [ ع . ] (اِ.) سوگند. ج . اقسام . 1


57756 قسمت (قِ مَ) [ ع . قسمة ] (اِ.) 1 - بهره، نصیب . 2 - جزء. 3 - سرنوشت، تقدیر. 1


57757 قسمت کردن ( قسمت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) بخش کردن، تقسیم کردن . 1


57758 قسنجه (قَ سَ جِ یا جَ) (اِ.) (عا.) مالش دل که از فرط میل و هوس به چیزی ایجاد می گردد. 1


57759 قسوت (قَ وَ) [ ع . قسوة ] 1 - (مص ل .) سخت و درشت گردیدن . 2 - (اِمص .) سنگدلی . 1


57760 قسی (قَ یّ) [ ع . ] (ص .) سخت و شدید، سخت دل . 1


57761 قسیس (قِ سُِ ) [ معر. ] (ص .) کشیش، مهتر ترسایان . 1


57762 قسیم (قَ س ) [ ع . ] 1 - (ص .) جمیل، زیبا. 2 - بخش کننده . 3 - (اِ.) نصیب، بهره . 1


57765 قشعریره (قُ عَ رَ یا رِ) [ ع . قشعریرة ] 1 - (مص ل .) ناگاه مو بر بدن خاستن از احساس مکروهی یا از تصور آن . 2 - جمع شدن پوست بدن . 3 - (اِمص .) لرزش، لرزه، لرز. 1


57766 قشقرق (قِ قِ رِ) [ تر. ] (اِ.) (عا.) جار و جنجال، داد و فریاد. 1


57767 قشقه (قَ قِ یا قَ) [ ع . قشقة ] (اِ.) 1 - تیرگی نشان پیشانی اسب . 2 - در فارسی : نشانی که کافران بر پیشانی کنند از زعفران و صندل و غیره . 1


57768 قشلاق (قِ) [ تر. ] (اِ.) گرمسیر، محل گرم که در زمستان به آنجا کوچ کنند. 1


57769 قشم (قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آبراهه . 2 - سرشت، طبیعت . 3 - پیه . 4 - گوشت پخته و سرخ شده . 1


57770 قشم (قَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - خوردن، بسیار خوردن . 2 - شکستن برگ خرما و نی و جز آن . 3 - گوشت پخته و سرخ شده . ج . قشوم . 1


57771 قشنگ (قَ شَ) (ص .) ظریف، خوشگل، زیبا. 1


57772 قشو (قَ) [ تر. ] (اِ.) آلت فلزی دندانه دار که بر بدن چارپایان می کشند. 1


57774 قشون (قُ) [ تر. ] (اِ.) سپاه، لشگر. 1


57775 قص (قَ) [ ع . ] (اِ.) استخوانی است پهن و میانی که در جلو استخوان بندی قفسة سینه واقع است . طولش در حدود 20 سانتیمتر و به شکل خنجر است و دارای یک دسته و یک تنه و یک انتها است که به زایدة خنجری موسوم است . استخوان جناغ، عظم قص، جناغ سینه . 1


57776 قصاب (قَ صّ) [ ع . ] (ص . اِ.) نای زن، کسی که در نای می دمد. 1


57777 قصاب ( قصاب .) [ ع . ] (ص . اِ.) گوشت فروش، کسی که چهارپایان (گاو و گوسفند و...) را ذبح می کند. 1


57779 قصار (قَ صّ) [ ع . ] (ص .) گازر، رخت شوی . 1


57780 قصارت (قَ رَ) [ ع . قصارة ] (اِمص .) گازری، رخت شویی . 1


57781 قصاص (قِ) [ ع . ] (مص م .) مجازات، کیفری همسنگ جُرم . 1


57782 قصب (قَ صَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نی، هر گیاهی که ساقه آن مانند نی میان تهی باشد. 2 - یک نوع پارچة ظریف که از کتان می بافته اند. 3 - آبراهة آب و اشک . 4 - مروارید تر و آب دار. 1


57783 قصب انجیر (قَ صَ اَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) انجیر خشک به رشته کشیده . 1


57784 قصبات (قَ صَ) [ ع . ] (اِ.) جِ قصبه . 1


57785 قصبه (قَ صَ ب) [ ع . قصبة ] (اِ.) آبادی بزرگ که از چند ده تشکیل شده باشد. ج . قصبات . 1


57786 قصبچه (قَ صَ چِ) [ ع - فا. ] (اِ.) پارچه ای از قسمی کتان . 1


57787 قصد (قَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) اراده کردن . 2 - (اِ مص .) میانه روی . 3 - از روی عمد و غرض . 1


57788 قصر (قَ) [ ع . ] (اِ.) کوتاهی، سستی . 1


57789 قصر ( قصر .) [ ع . ] (اِ.) کاخ، کوشک . ج . قصور. 1


57790 قصر (قَ صَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) کوتاه بودن . 2 - (اِمص .) کوتاهی، مق . طول، درازی . 1


57791 قصری (قَ) (ص نسب .) ظرفی فلزی یا لعابی که در آن پیشاب کنند. 1


57792 قصص (قِ صَ) [ ع . ] (اِ.) جِ قصه . 1


57793 قصعه (قَ عَ) [ ع . قصعة ] (اِ.) کاسه و ظرفی که در آن غذا خورند. ج . قصاع . 1


57794 قصه (قِ صِّ) [ ع . قصة ] (اِ.) 1 - حکایت، داستان . 2 - خبر، حدیث . 3 - بیان حال، بیان احوال . 4 - عریضه، عرض حال . 5 - سخن، حرف . ج . قصص . 1


57795 قصه برداشتن ( قصه برداشتن . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) عرض حال دادن، دادخواهی نمودن . 1


57796 قصه کردن ( قصه کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) شرح حال گفتن . 1


57797 قصود (قُ) [ ع . ] (اِمص .) صحت عزیمت باشد بر طلب حقیقت مقصود. 1


57798 قصور (قُ) [ ع . ] (اِ.) جِ. قصر؛ کاخ ها. 1


57799 قصور ( قصور . ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - کوتاهی کردن . 2 - از کاری باز ایستادن . 1


57800 قصی (قَ یّ) [ ع . ] (ص .) دور، دور شونده . ج . اقصاء. 1


57801 قصید (قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نیزة شکسته . 2 - قصیده . 3 - شعر پاکیزه و نیکو. 4 - گوشت خشک . 5 - استخوان با مغز. 1


57802 قصیده (قَ دَ یا د) [ ع . قصیدة ] (اِ.) نوعی شعر بلند که دو مصرع بیت اوّل با مصرع های دوم دیگر ابیات هم قافیه است و بیشتر برای بیان مدح و یا ذم و وعظ و حکمت به کار گرفته می شود. ج . قصاید. 1


57803 قصیر (قَ) [ ع . ] (ص .) کوتاه . ج . قصار. 1


57804 قصیل (قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هرآنچه از کشت مانند بوتة جو که سبز آن درو شود برای خوراک چهارپایان . 2 - جماعت، گروه . 1


57805 قضاء (قَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) به جا آوردن، گزاردن . 2 - داوری کردن . 3 - (اِ.) حکم، فرمان . 4 - سرنوشت، تقدیر. 1


57806 قضاء کردن ( قضاء کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) انجام دادن عبادتی که در موقع خود انجام نشده باشد. 1


57807 قضات (قُ) [ ع . قضاة ] (اِ.) جِ قاضی . 1