53268 شلخته ( شلخته .) (اِ.) تیپا. 1


53269 شلخته (شَ لَ تِ) (اِ.) (عا.) زنی که کارهایش بی نظم و ترتیب باشد. 1


53270 شلختگی (شَ لَ تِ یا تَ) (حامص .) بی - نظمی، بی ترتیبی . 1


53271 شلغم (شَ غَ) (اِ.) گیاهی است از تیرة صلبیان که دارای ریشه ای غده ای محتوی مواد ذخیره ای می باشد. دارای ویتامین C فراوان و املاح مفید برای بدن است . 1


53272 شلف (شَ لْ) (ص .) زن بدکاره، فاحشه . 1


53273 شلفیه (شَ یِّ) [ فا - ع . ] (اِ.) فرج زن . 1


53274 شلم شوربا (شَ لَ) (ص مر.) (عا.) درهم و برهم، آشفته . 1


53275 شلمابه (شَ لَ بَ یا ب) (اِمر.) = شلماب : 1 - آب شلغم . 2 - شلغم در آب جوشانیده . 1


53276 شلنگ (شَ لَ) (اِ.) 1 - گام بلند. 2 - نوعی جست و خیز با گام های بلند به هنگام راه رفتن . ؛ شلنگ تخته انداختن الف - با حرکات بی قاعده و مستانه بالا و پایین جستن، رقص شتری کردن . ب - ول گشتن و همه جا رفتن . 1


53277 شله (شَ لَّ) (اِ.) جایی که در آن آشغال و خاکروبه ریزند. 1


53278 شله (شَ لَ یا لِ) (اِ.) قصاص . 1


53279 شله (شُ لِّ) (اِ.) آش برنج، شوربا. 1


53280 شله (شُ لَ یا لِ) (اِ.) 1 - جای خاکروبه و زباله . 2 - فرج (زن )، شرم زن . 3 - لته ای که زنان در ایام حیض در شرم خود نهند. 1


53281 شله بریان ( شله بریان . ب) (اِمر.) نوعی غذا. طرز تهیة آن چنین است : گوشت را با نخود خیس کرده و پوست گرفته مانند آبگوشت بار کنند. پس از طبخ استخوان های آن را کشیده، مقداری مساوی گوشت و برنج علاوه کرده مانند دمپخت می پزند. آب آن که تمام شد، پیاز داغ روی آن داده زیره می پاشند. 1


53282 شله زرد ( شله زرد . زَ) (اِمر.) نوعی غذای ایرانی به صورت شله ای که با برنج، شکر، گلاب و زعفران تهیه می شود و آن را با خلال پسته و بادام و دارچین تزیین می کنند. 1


53283 شله قلمکار ( شله قلمکار . قَ لَ) (اِمر.) 1 - نوعی آش که در آن نخود پوست گرفته، عدس، لوبیا، گوشت، پیاز، برنج و سبزی می ریزند. 2 - (عا.) هر چیز قَر و قاطی . 1


53284 شله کردن (شَ لِ. کَ دَ) (مص م .) قصاص کردن . 1


53285 شلوار (شَ) (اِ.)نوعی لباس که معمولاً مردان پوشند و از کمر تا مچ پا را می پوشاند، تنبان . 1


53286 شلوغ (شُ) (اِ.) (عا.) 1 - ازدحام . 2 - سر و - صدا. 3 - (ص .) جنجالی . 4 - پرحرف . 1


53287 شلپ شلوپ (ش لِ. شُ) (اِ.) صدای دست و پا زدن در آب . 1


53288 شلپوی (شَ پُ) (اِ.) صدای پا، صدای پای کسی که آهسته راه می رود. 1


53289 شلک (شَ) (اِ.) زالو، زلو. 1


53290 شلک (ش ) (اِ.) گل تیرة سیاه چسبنده . 1


53291 شلکک (ش کَ) (اِ.) 1 - ناودان . 2 - سوراخ راه آب در ته دیوار. 1


53292 شلیته (شَ تِ) (اِ.) = شلیطه : نوعی دامن کوتاه و گشاده و پرچین که در قدیم زنان روی شلوار می پوشیدند. 1


53293 شلیدن (شَ دَ) (مص ل .) لنگ و ناقص راه رفتن . 1


53294 شلیل (شَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جامه ای است که در زیر زره پوشند. 2 - زره کوچک که در زیر زره بزرگ پوشیده می شود. 1


53295 شلیل (شَ) (اِ.) = شلیر: درختی است از تیرة گل سرخیان، میوة آن لطیف و شیرین و شبیه زردآلو و یکی از گونه های هلوست . شکیر، شفترنگ، شفرنگ، مالانک، تالانک، تالانه، نگینان و رنگینا نیز گفته شده . 1


53296 شلینگ (ش ) [ انگ . ] (اِ.) پول انگلیسی معادل 120 لیرة استرلینگ . 1


53297 شلیک (ش لُ) (اِ.) = شلک : صدای خالی شدن توپ یا تفنگ، رها کردن گلوله . 1


53298 شم (شَ) (مص ل .) 1 - رمیدن . 2 - آشفته شدن . 1


53299 شم (شَ مّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) بوییدن . 2 - (اِ.) یکی از حواس پنجگانه که وظیفه اش درک بوی هاست . 3 - بو. 4 - ادراک . 1


53302 شما (ش ) [ فر . ] (اِ.) تصویری کلی از چیزی بدون جزییات آن . 1


53303 شماتت (شَ تَ) [ ع . شماتة ] 1 - (مص ل .) شاد شدن به غم دشمن . 2 - (مص م .) سرزنش کردن، سرزنش . 1


53304 شماتیک (ش ) [ فر . ] (ص .) دارای طرح کلی ؛ مربوط به شما. 1


53305 شماخ (شَ) (اِ.) نک شاماخ . 1


53306 شمار (شُ) [ په . ] (اِ.)1 - حساب . 2 - حد، اندازه . 3 - عدد. 4 - نمره . 1


53307 شمارخواه ( شمارخواه . خا) (ص فا.) = شمار - خواهنده : 1 - آن که حساب کارها و اعمال طلبد. 2 - خدای تعالی، دیان . 1


53308 شماردن (شُ دَ) (مص م .) نک شمردن . 1


53309 شماره (شُ رَ یا رِ) (اِ.) 1 - عدد، شمار. 2 - عددی که نماد و نشانة چیزی است . 3 - عددی که نوبت یا رتبة کسی یا چیزی را نشان دهد. 4 - عددی که اندازة چیزی را نشان دهد. 5 - هر واحد از روزنامه، مجله و مانند آن . 1


53351 شمیده (شَ دَ یا د) (ص مف .) 1 - رمیده، ترسیده . 2 - بیهوش شده . 3 - پریشان، آشفته . 1


57763 قشر (قِ) [ ع . ] (اِ.) پوست . ج . قشور. 1


53310 شماره گذاری ( شماره گذاری . گُ) 1 - (اِمص .) تعیین کردن یا نوشتن شمارة چیزی . 2 - (اِمر.) دایره ای در ادارة راهنمایی و رانندگی که کارش تعیین شمارة وسیلة نقلیه هاست . 1


53311 شماس (شَ مّ) [ ع . ] (اِ.) از اصل سریانی به معنی خادم کلیسا، مقامی پایین تر از کشیش . 1


53312 شماطه دار (شَ مّ طَ یا طِ) [ معر. ] (اِفا.) صدادار. 1


53313 شمال (ش ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سمت روبروی ما وقتی که خورشید در سمت راستمان باشد. 2 - سمت چپ . 1


53314 شماله (شَ لَ) (اِ.) شمع . 1


53315 شمامه (شَ مّ مَ یا مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دستنبو. 2 - هر چیز خوشبو که در دست گیرند و ببویند. 3 - قندیل، چراغ دان . 1


53316 شمان (شَ) (ص فا.) 1 - هراسان و بانگ کننده . 2 - رمنده . 3 - آشفته، پریشان . 1


53317 شمانیدن (شَ دَ) (مص م .) 1 - به بانگ و غریو داشتن . 2 - رماندن . 3 - آشفته کردن . 4 - پریشان ساختن . 1


53318 شماگنده (شَ گَ دَ یا د) (ص .) 1 - متعفن . 2 - زن بدبوی . 1


53319 شمایل (شَ یِ) [ ع . شمائل ] (اِ.) 1 - جِ شمال و شمله ؛ طبع ها، خوی ها. 2 - شکل، صورت . 3 - تصویر بزرگان دینی و مذهبی . 1


53320 شمت (شَ مَّ) [ ع . شمة ] (اِ.) 1 - (مص م .) واحد شم : یکبار بوییدن . (اِ.) 2 - بوی اندک . 3 - مقدار کم، اندک . 1


53321 شمخال (شَ) [ ع . ] (اِ.) حربة آتشی سرپر که سربازان قدیم بکار می بردند. 1


53322 شمد (شَ مَ) (اِ.) پارچة نازک سفید که هنگام استراحت روی خود اندازند. 1


53323 شمد ( شمد .) (اِ.) = شمذ: نان سفید نیکو. 1


53324 شمر (ش ) (اِ.) 1 - شمر بن ذی الجوشن قاتل امام حسین (ع ). 2 - (کن .) شخص بسیار خشن و سختگیر و ظالم و بدخو. ؛ شمر هم جلودار کسی نبودن کنایه از: هیچ چیز یا هیچ قدرتی توانایی ممانعت از خلاف کاری یا تندروی کسی را نداشتن . 1


53325 شمر (شَ مَ) (اِ.) 1 - آبگیر. 2 - حوض کوچک . 1


53326 شمردن (ش مُ دَ) [ په . ] (مص م .) = شمریدن : 1 - حساب کردن . 2 - به حساب آوردن . 1


53327 شمرده (ش یا شُ مُ د یا دَ) (ص مف .) 1 - حساب کرده، شماره کرده . 2 - محسوب داشته . 1


53328 شمس (شَ) [ ع . ] (اِ.) آفتاب، خورشید. 1


53329 شمسه (شَ س ) [ ازع . ] (اِ.) 1 - خورشید مانندی که از فلز درست می کنند و بالای قبه یا جای دیگر نصب کنند. 2 - نقشی خورشید مانند که در تذهیب یا طراحی پارچه بکار می رود. 1


53330 شمش (ش ) (اِ.) 1 - طلا و نفرة گداخته که در ناوچه ریخته و به شکل شوشه و میله درآورده باشند. 2 - هر فلزی که هنوز به آن شکل نداده یا با آن چیزی نساخته باشند. 1


53331 شمشاد (ش ) [ په . ] (اِ.) درختی است از راستة دو لپه ای ها و دارای برگ های کوچک گرد که همیشه سبز است . چوب آن سخت و محکم است . شمشاد اناری، شمشاد نعناعی، شمشاد فرنگی، بقس، عثق و کیش نیز گفته می شود. 1


53332 شمشه (ش ش ) (اِ.) ابزاری از جنس چوب یا فلز مانند خط کش به درازی یک یا دو متر که برای تراز کردن آجرها به کار رود. 1


53333 شمشیر (شَ) [ په . ] (اِ.)سلاحی آهنین و فولادین که دارای تیغه ای بلند و منحنی و برنده است . ؛ شمشیر را از رو بستن کنایه از: حالت تهدیدآمیز به خود گرفتن . ؛ شمشیر را غلاف کردن کنایه از: از تهدید دست کشیدن و از در سازش درآمدن . 1


53334 شمع (شَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - موم . 2 - آلتی که از موم یا پیه سازند و در میان آن فتیله ای قرار دهند و آن را برفروزند تا روشنایی دهد. 3 - آلتی در انتهای سیلندر و روی سرسیلندر که روی موتور اتومبیل نصب می شود. 1


53335 شمعدانی (شَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) گیاهی است از ردة دو لپه ای های جدا گلبرگ . گل هایش زیبا و به رنگ های سرخ یا صورتی یا ارغوانی یا سفید. از گل های زینتی است و قلمة آن را در گلدان یا باغچه می کارند. 1


53336 شمعک (شَ عَ) [ ع - فا. ] (اِمصغ .) 1 - شمع کوچک . 2 - ستونی کوچک برای محافظت بنا یا دیوار مشکوکی که بیم خرابی آن رود. 1


53337 شمل (شَ مَ) (اِ.) چارق، کفش چرمی ساده . 1


53338 شمل (شَ مْ یا مَ) [ ع . ] (اِ.) گروه، جماعت . 1


53339 شمن (شَ مَ) [ په . ] (اِ.) 1 - راهب بودایی یا برهمایی . 2 - بت پرست . 1


53340 شمنده (شَ مَ د) (ص فا.) 1 - رمنده، ترسنده . 2 - بیهوش شونده . 3 - آشفته شونده . 1


53341 شمنده ( شمنده .) (ص فا.) بوینده . 1


53342 شمه (شَ مَّ) [ ع . شمة ] (اِ.) 1 - بوی خوش . 2 - اندک، کم . 1


53343 شمه (ش مَ) (اِ.) 1 - اولین شیری که از گاو یا گوسفند پس از زاییدن دوشند. 2 - سرشیر. 1


53344 شموس (شُ) [ ع . ] (ص .) سرکش، چموش . 1


53345 شموس (شُ) [ ع . ] (اِ.) جِ شمس ؛ خورشیدها. 1


53346 شمول (شُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) فرا گرفتن، احاطه کردن . 2 - (اِمص .) احاطه . 1


53347 شمپانزه (شَ ز) [ فر. ] (اِ.) گونه ای از میمون انسان نما که بدون دم است و در جنگل های افریقا زندگی می کند. قدش از انسان کوتاه تر و بدنش از موهای دراز پوشیده شده است . 1


53348 شمیدن (شَ دَ) (مص ل .) 1 - ترسیدن، رمیدن . 2 - بیهوش شدن . 3 - آشفته گشتن . 4 - بانگ و غریو برآوردن . 1


53349 شمیدن (شَ دَ) (مص ل .) بوییدن . 1


53350 شمیده ( شمیده . ) (ص مف .) بوییده، مشموم . 1


53354 شن (ش ) (اِ.) خرده سنگ هایی که از ریگ نرم ترند. 1


53355 شن زار (ش ) (اِمر.) بیابان پر شن . 1


53356 شنا (ش ) (اِ.) حرکت انسان یا جانور در زیر یا روی آب با کمک حرکات منظم وهمآهنگ دست و پا که انواع مختلف دارد. ؛ شنا ی کرال معمول ترین و سریع ترین نوع شنا در آب که در آن دست ها هر بار که از آب بیرون می آیند از کنار گوش داخل آب می شوند و همزمان با آن پاها به صورت متناوب به آب ضربه می زنند و آن دو نوع است : الف - کرال پشت . ب - کرال سینه . ؛ شنا ی پروانه نوعی شنا که در آن شناگر مانند بال زدن پروانه هر دو دست خود را همزمان در آب فرو می کند و بیرون می آورد. ؛ شنا ی قورباغه نوعی شنا که مانند حرکات قورباغه با باز کردن دست ها و جمع کردن همزمان پاها و بالعکس همراه است . ؛ شنا ی زیرآبی نوعی شنا که با پیمودن مسافتی در زیر آب انجام می شود. ؛ شنا ی امدادی نوعی شنا که چهار نفر به صورت یک تیم به طور امدادی طول مسیر مسابقه را طی می کنند. ؛ شنا ی استقامت نوعی مسابقة شنا با مسافت های طولانی با انواع شناها که معمولاً در آب های آزاد صورت می گیرد. ؛ شنا ی مختلط نوعی مسابقة شنا که در آن از چهار نوع شنای مختلف کرال سینه، کرال پشت، قورباغه و پروانه استفاده می شود. ؛ شنا ی آزاد نوعی مسابقة شنا که شناگر برای طی کردن مسیر مسابقه آزاد است از انواع مختلف شنا استفاده کند. 1


53357 شناخت (ش ) 1 - (مص م .) شناسایی . 2 - (اِمص .) دریافت . 3 - معرفت . 1


53358 شناختن (ش تَ) [ په . ] (مص ل .) 1 - دانستن . 2 - اقرار کردن . 3 - دوستی داشتن . 1


53359 شنار (شَ) (اِ.) شاخة نورسته . 1


53360 شنار (شَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) عار، ننگ . 2 - زشت - ترین عیب . 3 - در فارسی، شوم، نامبارک . 1


53362 شناسا (ش ) (ص فا.) 1 - شناسنده . 2 - دریافت - ک ننده . 1


53363 شناسانیدن (ش دَ) (مص م .) = شناساندن : آشنا کردن، معرفی کردن . 1


53364 شناسایی ( شناسایی .) (حامص .) 1 - آگاهی . 2 - معرفت، علم . 1


53365 شناسنامه (ش مِ) (اِمر.) دفترچه ای صادره از طرف ادارة ثبت احوال که در آن مشخصات شخص از قبیل : نام، نام خانوادگی، نام پدر و مادر، تاریخ و محل تولد نوشته می شود. 1


53366 شناسه (ش س ) (اِ.) جزیی از فعل است که در هر صیغه تغییر می کند و مفهوم شخص و عدد را به فعل می افزاید. 1


53367 شناعت (ش عَ) [ ع . شناعة ] 1 - (مص ل .) زشت شدن . 2 - (اِمص .) زشتی، بدی . 1


53368 شناه (ش هْ) (اِ.) نک شنا. 1


53369 شناور (ش وَ) (ص مر.) 1 - چیزی که روی آب حرکت کند. 2 - چالاک . 3 - بی باک . 1


53370 شناگر (ش گَ) (ص مر.) کسی که در آب شنا کند. 1


53371 شنایع (شَ) [ ع . ] (اِ.) ج . شنیعه . 1 - زشتی ها، بدی ها، کارهای زشت . 2 - خطاها. 3 - فتنه ها، فسادها. 1


53372 شنب (شَ یا شُ) (اِ.) گنبد، قبه . 1


53373 شنبد (شَ بَ) (اِ.) شنبه . 1


53374 شنبذ (شَ بَ) (اِ.) شنبه . 1


53375 شنبلیله (شَ بَ لَ یا لِ) (اِ.) گیاهی است علفی و یکساله از تیرة سبزی آساها. برگ هایش متناوب و مرکب از سه برگچه است . گل هایش منفرد و به رنگ زرد روشن یا بنفش و یا مایل به رنگ سفید است . میوة این گیاه به نام خمیده و به طول 3 تا 10 سانتیمتر است . بویش قوی و طعمش تلخ و معطر است . 1


53376 شنبه (شَ بَ یا ب) (اِ.) روز اول هفته مسلمانان و یهودیان . 1


53377 شنج (شَ) (اِ.) 1 - سرین، کفل . 2 - دماغة کوه . 1


53378 شندرغاز (ش دَ) (اِمر.) (عا.) چندرغاز، پول اندک و ناچیز. 1


53379 شندف (شَ دَ) (اِ.) طبل، نقارة بزرگ . 1


53380 شنعت (شُ عَ) [ ع . شنعة ] (اِمص .) 1 - زشتی، بدی، قبح . 2 - طعنه . 1


53381 شنفتن (ش نُ تَ) [ په . ] (مص م .) 1 - شنیدن . 2 - بوی کردن . 1


53382 شنقصه (شَ قَ ص یا صَ) [ ع . شنقصة ] (مص م .) 1 - استقصای زیاده از حد کردن . 2 - جور و تعدی بی حد بر رعایا. 1


53383 شنل (ش نِ) [ روس . ] (اِ.) پوشاک گشاد و بدون آستین که روی دوش اندازند. 1


53384 شنه (شَ نَ یا نِ) (اِ.) لعنت، نفرین . 1


53385 شنه ( شنه .) (اِ.) 1 - آواز و صدای چیزی (مانند صریر قلم و آواز نفیر و نای و سورنای ). 2 - آواز جانوران (اهلی و وحشی ). 1


53386 شنه ( شنه .) (اِ.) آلتی است که برزیگران برای باد دادن غلة کوفته شده به کار برند تا غله از کاه جدا گردد؛ چارشاخ . 1


53387 شنوا (ش نَ) (ص فا.) شنونده، سمیع . 1


53388 شنوانیدن (شَ نَ دَ) (مص م .) 1 - به گوش رسانیدن . 2 - وادار به شنیدن کردن . 1


53389 شنوایی (شَ یا ش )1 - (حامص .) عمل شنیدن . 2 - (اِ.) یکی از حواس ظاهره و آن شنیدن اصوات است . 1


53390 شنود (شُ) 1 - (اِمص .) عمل شنیدن . 2 - (اِ.) دستگاه رسانه ای مخفی برای جاسوسی و کنترل مخالفان . 1


53391 شنودن (شُ دَ) (مص م .) شنیدن . 1


53392 شنوسه (ش س ) (اِ.) اِشنوسه، عطسه . 1


53393 شنگ (شَ) (ص .) 1 - شوخ و شیرین رفتار. 2 - زیبا، ظریف . 3 - عیار. 4 - دزد. 5 - ابله، بی - فرهنگ . 1


53394 شنگرف (شَ گَ) (اِ.) شنجرف، اکسید سرب که سرخ رنگ است و از آن در نقاشی استفاده م ی کنند. 1


53395 شنگل (شَ گُ) (ص .) نک شنگول 1


53396 شنگله (شَ گُ لَ یا لِ) (اِ.) 1 - خوشه . 2 - ریشة دستار یا جامه . 1


53397 شنگول (شَ) (ص .) 1 - شوخ و ظریف . 2 - زیبا. 3 - عیار. 4 - سرمست، سرخوش . 1


53398 شنگیدن (شَ دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - سرو گوش جنبیدن . 2 - میل به عمل خلاف داشتن . 1


53399 شنگینه (شَ نَ یا نِ) (اِ.) 1 - چوب دستی که چارپایان را به وسیلة آن رانند. 2 - چوبی که گازران پارچه و لباس را به هنگام شست وشو با آن کوبند؛ کدین . 1


53400 شنیدن (ش دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - گوش دادن . 2 - بوی چیزی را حس کردن . 3 - اطاعت کردن . 1


53402 شه (شُ) (اِ.) کلمه ای است که هنگام نفرت و بیزاری بر زبان آورند. 1


53403 شه بندر (شَ. بَ دَ) (اِمر.)1 - رییس بازرگانان . 2 - رییس بندر. 1


53404 شه تار (شَ) (اِمر.) اولین تار سازها. 1


53405 شهاب (شَ) (اِ.) = شاه آب : آب سرخی که در مرتبة اول از گل کاجیره گیرنده . 1


53406 شهاب (شَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شعلة آتش . 2 - ستارة روشن . 1


53407 شهادت (شَ دَ) [ ع . شهادة ] (مص ل .) 1 - گواهی دادن . 2 - کشته شدن در راه خدا. 3 - کلمة اشهدان لااله الا الله. 1


53408 شهادتین (شَ دَ تَ) [ ع . ] (اِ.) تثنیة شهادت، دو صیغة «اشهدان لا اله الا الله» و «اشهدان محمداً رسول الله». 1


53409 شهامت (شَ مَ) [ ع . شهامة ] (اِمص .) دلیری . 1


53410 شهباء (شَ) [ ع . ] (ص .) خال خالی، رنگ سفید که خال های سیاه داشته باشد. 1


53411 شهبانو (شَ) (اِمر.) ملکه، همسر شاه . 1


53414 شهر (شَ) [ په . ] (اِ.) 1 - آبادیی که جمعیت زیاد، خانه ها، مغازه ها و خیابان های بزرگ و وسیع داشته باشد. 2 - کشور. ؛ شهر هرت کنایه از: شهری که در آن نظم و قانون نیست . 1


53415 شهر راندن ( شهر راندن . دَ) (مص ل .) کشورداری . 1


53416 شهر فرنگ (شَ ر فَ رَ) (اِمر.) دستگاه نمایش قدیمی به صورت اتاقکی قابل حمل که تماشاگر با چسباندن چشم خود به دریچة آن فیلم یا تصویری را که به وسیلة ذره بین بزرگ شده بود تماشا می کرد. 1


53417 شهر گشادن (شَ. گُ دَ) (مص م .) فتح کردن، کشور گرفتن . 1


53418 شهرآشوب ( شهرآشوب .) (ص فا.) 1 - دارندة جمال و زیبایی بسیار که در حسن و جمال فتنة شهر باشد. 2 - یکی از آهنگ های موسیقی . 1


53419 شهربانی ( شهربانی .) (حامص . اِمر.) اداره ای که وظیفة آن حفظ امنیت شهر و استقرار نظم و تعقیب بزهکاران است و آن تابع وزارت کشور است، نظمیه . 1


53420 شهربند ( شهربند . بَ) 1 - (اِمر.) دیوار دور شهر. 2 - زندان . 3 - (ص مر.) زندانی . 4 - کسی که در محاصره افتاده باشد. 1


53421 شهرت (شُ رَ) [ ع . شهرة ] 1 - (مص ل .)آشکار شدن . 2 - معروف گردیدن . 3 - (اِمص .) معروفیت . 1


53422 شهرتاش (شَ) [ فا - تر. ] (ص مر.) همشهری . 1


53423 شهردار ( شهردار .) [ په . ] (ص فا.) 1 - نگه دارندة شهر. 2 - رییس شهرداری . 1


53424 شهرداری ( شهرداری .) 1 - (حامص .) عمل و شغل شهردار. 2 - (اِمر.) اداره ای از توابع وزارت کشور که در هر شهر برای پاکیزه نگاه داشتن خیابان ها و کوچه ها و پارک ها و تأمین روشنایی و تقسیم آب و احداث پارک ها و خیابان ها تحت نظر انجمن شهرو شهردار به اجرای وظیفة خود می پردازد، بلدیه . 1


53425 شهرستان (شَ رِ) [ په . ] (اِمر.) 1 - شهر بزرگ با توابع آن . 2 - هر یک از تقسیمات اداری استان که خود به چند بخش تقسیم می شود و زیر نظر فرماندار اداره می شود. 1


53426 شهره (شُ رِ) (ص .) مشهور، نامی، نامدار، معروف . 1


53427 شهروا (شَ) (ص .)1 - پولی که ارزش حقیقی آن کمتر از ارزش رسمی آن بوده . 2 - زر ناخالص . 1


53428 شهرود (شَ) (اِمر.) 1 - سازی بود سیمی شبیه به عود. 2 - نوایی از آهنگ های قدیم . 1


53429 شهروند (شَ وَ) (اِ.) 1 - کسی که در شهر زندگی می کند. 2 - اهل یک شهر یا یک کشور. 1


53430 شهرک (شَ رَ) (اِمصغ .) 1 - شهر کوچک . 2 - مجموعة مسکونی دارای تأسیسات شهری (آب، برق، خیابان، فروشگاه )، که خانه ها، ساکنان یا مساحت کمی دارد و از لحاظ اداری بخشی از یک شهر به شمار می رود. 1


53431 شهریار (شَ) [ په . ] (اِمر.) 1 - فرمانروای شهر. 2 - پادشاه . 3 - از نام های پسران . 1


53432 شهریده (شَ دَ یا د) (ص مف .) 1 - پراکنده . 2 - پهن و پخش گردیده . 1


53433 شهریه (شَ یَّ) [ ازع . ] (اِ.) پولی که بابت خدمتی پرداخت می شود. 1


53434 شهریور (شَ وَ) [ په . ] (اِمر.)1 - ماه ششم از سال شمسی . 2 - نامِ روز چهارم از هر ماه شمسی . 3 - نام فرشته ای در دین زرتشت . 1


53435 شهریورگان ( شهریورگان .) (اِمر.)جشنی که در شهریور روز «چهارمین روز ماه شهریور» در ایران باستان برگزار می گردید. 1


53436 شهسوار (شَ سَ) (اِمر.) سوار دلیر و چالاک . 1


53437 شهلا (شَ) [ ع . ] (ص .) مؤنث اشهل، زنی که چشمش سیاه مایل به کبود و زیبا باشد. 1


53438 شهله (شَ لَ) (اِ.) 1 - چربی گوشت . 2 - گوشت بسیار چرب . 1


53439 شهم (شَ) (ص .) 1 - چالاک . 2 - تیز فهم . 1


53440 شهمات (شَ) نک شاه مات . 1


53441 شهناز (شَ) (اِمر.) یکی از آهنگ های موسیقی ایرانی . 1


53442 شهوانی ( شهوانی . ) (ص نسب .) 1 - آن چه که از روی شهوت باشد. 2 - آرزومند. 1


53443 شهوت (شَ وَ) [ ع . شهوة ] (اِ.)1 - میل، خواهش نفس . 2 - میل شدید و غیرطبیعی به چیزی . 1


53444 شهود (شُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - حاضر شدن . 2 - دیدن . 1


53445 شهود ( شهود . ) [ ع . ] (اِ.) جِ شاهد؛ گواهان . 1


53446 شهور (شُ) [ ع . ] (اِ.) جِ شهر؛ ماه ها. 1


53447 شهوی (شَ هَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به شهوت . 1


53448 شهپر (شَ پَ) (اِمر.) 1 - بال بزرگ، شهبال . 2 - قسمتی از بال هواپیما که تغییر خط سیر هواپیما توسط آن انجام می شود. 1


53449 شهپر گشادن ( شهپر گشادن . گُ دَ)(مص ل .) بال گشودن . 1


53450 شهی (شَ) (ص .) 1 - منسوب به شاه . 2 - مطلوب، مرغوب . 1


53451 شهید (شَ) [ ع . ] (ص .) کشته شده در راه خدا و دین و وطن . ج . شهدا. ج . شهدا. ؛ شهید کسی بودن سخت شیفتة کسی بودن . 1


53452 شهیر (شَ) [ ع . ] (ص .) معروف، نامدار، نامور. 1


53453 شهیق (شَ) [ ع . ] (مص ل .) نفس کشیدن . 1


53454 شو (شُ یا شَ) (اِ.) شب، لیل . 1


53455 شو (اِ.) شوی، شوهر. 1


53456 شو (شُ) [ انگ . ] (اِ.) نمایش (به ویژه در تلویزیون ). 1


53457 شو (اِ.) آهار که بر روی تار پارچه ای که می بافند، مالند. 1


53458 شوا (ش ) (اِ.) پینة کف دست، آبله . 1


53459 شوا (ش یا شُ) [ ع . شواء ] (اِ.) بریانی . 1


53460 شوارع (شَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ شارع . جاده ها، راه ها. 1


53461 شواظ (شُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شعلة آتش که بی دود باشد. 2 - حرارت آتش یا آفتاب . 3 - فریاد و دشنام . 1


53462 شوال (شَ وّ) [ ع . ] (اِ.) ماه دهم از سال قمری . 1


53463 شوال (شَ) (اِ.) شلوار، تنبان . 1


53464 شوالیه (شُ یِ) [ فر. ] (اِ.) نجیب زاده ای که در قرون وسطی از طرف شاه منصب افتخاری گرفته باشد. 1


53465 شوامخ (شَ مِ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ شامخ و شامخه . 1


53466 شوان (شَ) (اِ.) شبان . 1


53467 شواهد (شَ هِ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ شاهد؛ گواه ها. 1


53468 شواهق (شَ هِ) [ ع . ] (اِ.) جِ شاهقه ؛ بلندی ها. 1


53469 شوایب (شَ یِ) [ ع . شوائب ] (اِ.) جِ شایبه . 1


53470 شوب (شَ) [ ع . ] (مص م .) آمیختن . 1


53471 شوبک (بَ) [ معر. ] 1 - (اِمصغ .) چوبی که خمیر را بدان پهن می کنند؛ وردنه، چوبک . 2 - چوب پاسبانان . 1


53472 شوت [ انگ . ] (اِ.) 1 - ضربه، پرتاب، شلیک (فره ). 2 - (عا.) پرت، بی خبر، نادان . ؛ شوت زباله روشی برای دفع زباله در برج های مسکونی . 1


53473 شوخ (اِ) چرک، ریم . 1


53474 شوخ (ص .) 1 - گستاخ، بی حیا. 2 - زنده دل، خوشحال . 3 - دزد. 4 - خوشگل . 1


53475 شوخ دیده (دَ یا د) (ص مر.) بی شرم . 1


53476 شوخ رو (ص مر.) گستاخ . 1


53477 شوخ طبع (طَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) بذله گو. 1


53478 شوخ و شنگ (خُ شَ) (ص مر.) دارای حالت و رفتاری همراه با شادی و شادابی که موجب شادابی بیننده شود. 1


53479 شوخ چشم (چَ یا چِ) (ص مر.) بی شرم . 1


53480 شوخگن (گِ) (ص مر.) شوخگین . 1


53481 شوخگین (ص مر.) چرکین . 1


53482 شوخی (حامص .)1 - گستاخی، بی شرمی . 2 - خوشی، عشرت . 3 - مزاح، هزل . مق . جدی . ؛ شوخی خرکی کنایه از: شوخی دور از ادب و نزاکت . ؛ با کسی شوخی داشتن الف - با او صمیمی بودن . ب - سر به سر او گذاشتن . 1


53483 شودر (شَ یا شُ دَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - چادر. 2 - لحاف . 1


53484 شور (شَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) مشورت کرد. 2 - (اِمص .) مشورت . 1


53485 شور 1 - (اِ.) هیجان . 2 - غوغا. 3 - فتنه، آشوب . 4 - مخلوط خیار وگل کلم و کرفس و هویج و سبزی را در آب نمک خیساندن . 5 - (ص .) پرنمک . 6 - بدشگون . 1


53486 شور (اِمص .) ورزیدن، به کار بردن، عمل کردن . 2 - (اِفا.) در ترکیبات به معنی «شورنده » آید: الف - (به کار برنده، ورزنده ): سلاحشور، سلحشور. ب - زیر و زبر کننده، برهم زننده : خاکشور. 1


53487 شور زدن (زَ دَ) (مص ل .) (عا.) مضطرب بودن . 1


53488 شور واشور (اِمص .) از دو دست لباس به نوبت یکی را شستن و یکی را پوشیدن . 1


53489 شورا (شُ) [ ع . شوری ' ] 1 - (اِمص .) مشورت . 2 - (اِ.) هیئتی که برای مشورت کردن جمع می شوند. 1


53490 شوراختر (اَ تَ) (ص مر.) بدطالع، بدبخت . 1


53491 شورانیدن (دَ) (مص م .) 1 - آشوب کردن . 2 - به هیجان آورن، برانگیختن . 3 - دیوانه کردن . 4 - آلوده ساختن . 1


53492 شورانیده (دَ یا د) (اِمف .) 1 - متلاطم . 2 - بر - انگیخته . 3 - دیوانه کرده . 4 - آمیخته . 5 - آلوده . 1


53493 شوربا (اِمر.) آش ساده که با برنج و انواع سبزی پخته شود. 1


53494 شوربخت (بَ) (ص مر.) بدبخت . 1


53495 شوربختی ( شوربختی .) (حامص .) تیره بختی . 1


53496 شوربوم (اِمر.) زمین شوره که در آن چیزی به عمل نیاید، شوره زار. 1


53497 شورت (شُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - شلوار کوتاه . 2 - تنکه . ؛ شورت اسلیپ شورت کوتاه و چسبان . 1


58639 لغوب (لَ) [ ع . ] (ص .) مرد سست و گول . 1


53498 شورتکس (شُ تِ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجاری نوعی شورت سفت و محکم که خانم ها معمولاً هنگام عادت ماهانه می پوشند. 1


53499 شورش (رِ) (اِمص .) 1 - آشوب و غوغا کردن . 2 - هیجان . 3 - آشفتگی . 1


53500 شورش را درآوردن (رَ. دَ. وَ دَ) (مص ل .) (عا.)کار را به افراط کشیدن، از حد اعتدال خارج شدن . 1


53501 شورم (شُ یا شو) (اِمر.) کوه، جبل . 1


53502 شورنده (رَ د) (ص فا.) 1 - شست وشو دهنده . 2 - تعمید دهنده . 1


53503 شوره (رِ) (اِ.) 1 - جسمی است سفید رنگ و شکننده و قابل حل در آب که ترکیبی است از پتاسیم و نیتروژن و اکسیژن . در صنایع شیشه سازی و باروت سازی از آن استفاده می کنند. 2 - پوسته های سفید رنگ و ریزی در موی سر. 1


53504 شوره (رِ) (اِ.) خجالت، خجلت . 1


53505 شورو (ش رُ) (اِ.) پوست بزغاله، چرم بزغاله . 1


53506 شورومور (اِمر.) 1 - حقیر، ضعیف . 2 - شور و غوغا، آشوب . 1


53507 شورچشم (چَ یا چِ) (ص مر.) کسی که از نگاه و نظرش به کسی یا چیزی زیان برسد. 1


53508 شوریدن (دَ) (مص ل .) 1 - آشفته شدن . 2 - به هیجان آمدن . 3 - شورش کردن . 1


53509 شوریدن (رِ دَ) (مص م .) شستن . 1


53510 شوریده (دَ یا د) (ص مف .)1 - آشفته . 2 - عاشق . 3 - دیوانه . 1


53511 شوریدگی (دَ یا د) (حامص .) 1 - آشفتگی . 2 - دیوانگی . 1


53512 شوسه (شُ سِّ) [ فر. ] (اِ.) جاد ه ای که عملیات زیرسازی آن انجام شده باشد و به جای آسفالت روی آن شن ریخته باشند، جادة ساخته و پرداخته . 1


53513 شوشه (ش ) (اِ.) 1 - طلا یا نقره که آن را گدازند و در ناوچه ریزند. 2 - هرچیز شبیه شمش . 3 - هر چیز طولانی وکوتاه . 4 - آبی که در زمستان بر سر ناودان یخ بندد و آویزان شود. 5 - ریزة هر چیز. 1


53514 شوشکه (کِ) (اِ.) شمشیر راست . 1


53515 شوغ (اِ.) پینه و آبله ای که در کف دست به علت کار زیاد و در کف پا به علت زیاد راه رفتن به وجود می آید. 1


53516 شوغ (اِ.) نک شوخ . 1


53517 شوغا (شَ) (اِمر.) جای خوابیدن گاو و گوسفند در شب . 1


53518 شوفاژ [ فر. ] (اِ.) 1 - گرمایش . 2 - هر یک از رادیاتورهای سیستم حرارت مرکزی . 1


53519 شوفر (فُ یا فِ) [ فر. ] (اِ.) رانندة اتومبیل . 1


53520 شوق (شَ) [ ع . ] (اِمص .) میل، رغبت . 1


53521 شولا (شُ یا شَ) (اِ.) خرقه، جامة گشاد و بلندی که روی لباس های دیگر می پوشند. 1


53522 شولان (شَ) (اِ.) کمند. 1


53523 شوله ( شوله .) (اِ.) یک توپ پارچه که درویشان به جای پتو به کار برند. 1


53524 شوله (شَ یا شُ لَ) (اِ.) جای آشغال و خاکروبه در کوچه . 1


53525 شولک (لَ) [ سنس . ] (اِ.) اسب، اسب تندرو. 1


53526 شولیدن (دَ) (مص ل .) 1 - پریشان گردیدن . 2 - درمانده شدن . 1


53527 شولیده (د) (ص مف .) 1 - شوریده، پریشان . 2 - درمانده، حیران . 1


53528 شوم (اِ.) نامبارک . 1


53529 شوم اختر (اَ تَ) (ص مر.) بدبخت . 1


53530 شومال (ص فا.) 1 - کسی که پارچه را آهار دهد. 2 - ابزاری که بدان پارچه را جلا دهند. 1


53531 شومن (شُ مَ) [ انگ . ] (اِمر.) مردی که عهده دار اجرای برنامه ای (نمایش های تلویزیونی ) است . 1


53532 شومی (اِ.) یک بغل غله که چاهخو و دشتبان هنگام برداشت و پیش از کوبیدن غله بردارند و آن عبارت از 5 - - 6 من تبریز غله است . 1


53533 شومیز (اِ.) زمین شیار کرده و آماده برای زراعت . 1


53534 شومیزیدن (دَ) (مص م .) 1 - شیار کردن . 2 - زراعت کردن . 1


53535 شومینه (شُ نِ) [ فر. ] (اِ.) نوعی بخاری که در داخل دیوار نصب می شود، هیمه سوز (فره ). 1


53536 شونیز (اِ.) سیاه دانه . 1


53537 شوهر (هَ) [ اوس . ] (اِ.) مردی که با زنی ازدواج کند، مرد زن دار، شوی، زوج . 1


53538 شووینیسم (شُ وِ) [ فر . ] (اِمص .) قوم پرستی افراطی . این عنوان از نام نیکولا شوون یکی از سربازان بسیار وفادار ناپلئون گرفته شده است . 1


53539 شوک (شُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - ضربه، تکان شدید. 2 - حالتی ناگهانی که به شخص عارض شود و قوای او رو به ضعف گذارد. 1


53541 شوکا (اِ.) کوچک ترین گوزن ایران از راستة جفت سمان دارای کفل سفید و دم کوتاه . 1


53542 شوکت (شَ کَ) [ ع . شوکة ] (اِمص .) بزرگواری، جاه و جلال . 1


53543 شوکران (شُ کَ) (اِ.) گیاهی است که مسمومیت حاصل از عصارة گیاه مزبور عوارض شدیدی را در انسان تولید می کند. 1


53544 شوکه (شُ کِّ) [ فر. ] (ص .) دچار شوک شده . 1


53546 شوی (اِ.) گوشت کباب کرده، گوشت بریان . 1


53547 شوی (شَ) (اِ.) پیراهن . 1


53548 شوی دیده (د) (ص مر.) زنِ بیوه . 1


53549 شوید (ش ) (اِ.) = شبت . شود. شویت . شبث : گیاهی است از تیرة چتریان و یکساله، ساقه - هایش راست و سبز رنگ و دارای برگ های ریز بریده وگل های چتری زردرنگ و تخم - های ریز. از جمله سبزی های خوردنی است . 1


53550 شپ پوش (شَ) (اِمر.) = شب پوش : 1 - کلاه و طاقیه . 2 - بالاپوش . 3 - لحاف . 1


53551 شپش (ش پِ) [ په . ] (اِ.) = اشپش : حشره ای از راستة نیم بالان که به علت زندگی انگلی فاقد بال شده و حامل میکروب برخی از امراض از قبایل تب زرد و تیفوس و غیره می باشد. دو نوع شپش دیده شده که تخم آن ها را رشک گویند. ؛ شپش توی جیب کسی سه قاب زدن در نهایت فقر و عسرت به سر بردن . 1


53552 شپلاقی کردن (شَ پَ. کَ دَ) (مص م .) (عا.) بسیار کتک زدن . 1


53553 شپلق (شَ پَ لَ) (اِ.) شاپلاق، سیلی، سیلی صدادار. 1


53554 شپلیدن (ش پِ دَ) (مص ل .) 1 - سوت زدن . 2 - شیفته شدن . 1


53555 شپوختن (ش تَ) (مص م .)پاشیدن، افشاندن . 1


53556 شپیختن (ش تَ) نک شپوختن . 1


53557 شپیل (ش ) (اِ.) سوت، سوتی که با دهان زنند. 1


53558 شپیلنده (شَ لَ دَ یا د) (ص فا.) فشرنده . 1


53559 شپیلیدن (شَ دَ) (مص م .) فشردن . 1


53560 شک (شَ کّ) [ ع . ] (اِ.) گمان، دودلی . 1


53561 شکا (شُ) (اِ.) بزکوهی . 1


53562 شکار (ش ) [ په . ] (اِ.) 1 - صید، حیوانی که شکار شود. 2 - (عا.) ناراحت، رنجیده . 1


53563 شکارچی ( شکارچی .) [ فا - تر. ] (ص نسب .) صیاد، شکارگر. 1


53564 شکارگاه ( شکارگاه .) (اِمر.) محل شکار، جای صید کردن، نخجیرگاه . 1


53565 شکاری ( شکاری .) (ص نسب .) 1 - هر چیز منسوب و مربوط به شکار. 2 - قالبی که نقش آن منظرة شکارگاه باشد. 3 - (ص .) شکار کننده . 1


53566 شکاف (ش ) (اِ.) 1 - چاک، رخنه . 2 - گنجه . 1


53567 شکافتن (ش تَ) [ په . ] 1 - (مص م .) چاک دادن، پاره کردن . 2 - شکستن . 3 - (مص ل .) پاره شدن، شق شدن . 1


53568 شکافته (ش تَ تِ) (ص مف .)1 - چاک خورده، پاره شده . 2 - شکسته . 1


53569 شکافه (ش فَ یا فِ) (اِ.) مضراب، زخمه . 1


53570 شکال (ش ) [ ع . ] (اِ.) پای بند ستور. 1


53571 شکاویدن (ش دَ) (مص م .) 1 - شکافتن . 2 - نقب زدن . 1


53572 شکاک (شَ کّ) [ ع . ] (ص .) بسیار شک کننده . 1


53573 شکایت (ش یَ) [ ع . شکایة ] 1 - (مص ل .) گله کردن از کسی نزد دیگری . 2 - (اِمص .) داد - خواهی . 1


53574 شکر (ش کَ) [ په . ] (اِ.) 1 - عصارة شیرینی که از چغندر قند یا نیشکر گیرند. 2 - کنایه از: سخن شیرین . 3 - در ترکیب با برخی واژه ها معنای خوش و دلنشین می دهد. مانند: شکر - خواب، شکرخند، شکرلب . 1


53575 شکر ( شکر .) پسوندی که معنای شکار کننده و نابود کننده می دهد، مانند: دشمن شکر. 1


53576 شکر (شُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سپاسگزاری کردن . 2 - (اِمص .) سپاسگزاری . 3 - (اِ.) سپاس . 1


53577 شکراب (ش کَ) (اِمر.) 1 - شربت ساخته شده از آب و شکر. 2 - کنایه از: به هم خوردن دوستی میان دو کس . 1


53578 شکران (شُ) [ ع . ] (مص ل .) سپاسگزاری کردن، شکر گفتن ؛ مق . کفران . 1


53579 شکرانه (شُ نِ) [ ع - فا. ] (اِ.) حق شکر، سپاسداری . 1


53580 شکربار (ش کَ) (ص فا.) 1 - شکرریزنده . 2 - بسیار شیرین . 1


53581 شکربوزه ( شکربوزه . زَ یا ز) [ سنس - فا. ] (اِمر.) = شکربیزه : قسمی شیرینی و آن چنین بود که در درون قطعاتی کوچک از خمیر آرد گندم، شکر و مغز بادام و پستة نیم کوفته انباشته و می پختند. 1


53582 شکرخند ( شکرخند . خَ) 1 - (اِمر.) تبسم . 2 - (ص فا.) معشوقی که دارای تبسم شیرین است . 1


53583 شکرخواب ( شکرخواب . خا) (اِمر.) خواب شیرین . 1


53584 شکردن (ش کَ دَ) (مص م .) 1 - شکار کردن . 2 - شکستن . 1


53585 شکررنگ (ش کَ. رَ) 1 - (ص مر.) ناخوش . 2 - خجل . 3 - (اِ.) نوعی رنگ سرخ . 1


53586 شکرریز ( شکرریز .) [ سنس - فا. ] (ص فا. اِ.) 1 - شکرریزنده، شکرافشان . 2 - قناد، حلوایی . 3 - (کن .) سخن نغز. 4 - (کن .) آواز دلکش . 5 - نثاری که در عروسی بر سر داماد و عروس کنند. 6 - گریة شادی . 1


53587 شکرزخمه ( شکرزخمه . زَ مِ) [ سنس - فا. ] (اِمر.) (کن .) رسیدن تیر به نشانه . 1


53588 شکرشکن ( شکرشکن . ش کَ) (ص فا.) کنایه از: شیرین سخن . 1


53589 شکرفنده (ش کَ فَ دَ یا د) (ص فا.) 1 - لغزنده . 2 - اسبی که زیاد سکندری می خورد. 1


53590 شکرفیدن (ش کُ دَ) [ په . ] (مص ل .) لغزیدن، سکندری خوردن . 1


53591 شکرلب (شَ یا ش کَ لَ) (ص مر.) 1 - کسی که یکی از دو لبش چاک داشته باشد. 2 - کنایه از: شیرین گفتار، معشوق . 3 - گونه ای نان شیرینی . 1


53592 شکرنده (ش کَ رَ دَ یا د) (ص فا.)1 - شکار - کننده . 2 - درهم شکننده . 1


53593 شکره (ش کَ رَ یا رِ) [ په . ] (ص .) شکار - کننده . 1


53594 شکره دار (ش کَ رَ) (ص فا.) 1 - نگهبان و مربی مرغان شکاری . 2 - صیاد. 1


53595 شکرپاره ( شکرپاره . رِ) [ سنس - فا. ] (اِمر.) 1 - قطعه ای از شکر. 2 - آن چه مانند شکر شیرین باشد. 3 - زردآلوی شیرین . 4 - قسمی شیرینی، طرز تهیة آن چنین است که مثلاً پنج سیر روغن را داغ کرده و به قدری آرد بریزند که مثل تر حلوا شود، آن وقت آن را کنار گذارند تا سرد گردد، سپس در میان سینی ریزند و خوب بمالند تا سفید شود و به عدد ده - دوازده سیر شکر را قوام آورند، سپس آن را تکان دهند تا سفت و سرد شود. آن گاه آن ها را مخلوط کنند و ته سینی را دارچین پاشیده و پهن کنند و یک دو سیر هم قند کوبیده روی آن پاشند. 1


53646 شکوه (شُ هْ)(اِ.)1 - شوکت . 2 - مهابت، هیبت . 1


53596 شکرپنیر ( شکرپنیر . پَ) (اِمر.) گونه ای نقل به شکل آب نبات های درشت و تقریباً چهار - گوش و مکعب شکل که با مواد معطر از قبیل زنجبیل و وانیل خوشبو و مطبوع شده و در شب های عزاداری به صورت نذر و خیرات پخش می کنند. 1


53597 شکرک (ش کَ رَ) (اِمصغ .) لایة نازک شکر بر روی بعضی از تنقلات شیرین . 1


53598 شکرگزار (شُ. گُ) [ ع - فا. ] (ص فا.) سپاس گزار. 1


53599 شکرین (شَ کَ) (ص نسب .) 1 - منسوب به شکر، شکری . 2 - شیرین . 1


53600 شکست (ش کَ) 1 - (مص مر.) شکسته شدن، مغلوبیت . 2 - (اِمص .) زیان، خسارت . 1


53601 شکستن (ش کَ تَ) [ په . ] 1 - (مص م .) خرد کردن . 2 - مغلوب ساختن . 3 - تا کردن . 4 - شکار کردن . 5 - (مص ل .) خرد شدن . 6 - مغلوب شدن . 7 - تعظیم کردن، دو تا شدن . 8 - تکیده شدن . 1


53602 شکسته (ش کَ تِ) 1 - (ص مف .) خرد شده . 2 - مغلوب شده . 3 - آسیب دیده، خراب شده . 4 - پیر شده . 5 - (اِ.) سست، بی بنیه . 6 - نوعی خط که در آن بیشتر حروف متصل نوشته می شود. 1


53603 شکسته بند ( شکسته بند . بَ) (ص فا.) کسی که استخوان های شکسته یا از جا در رفته را جا می گذارد. 1


53604 شکسته شدن ( شکسته شدن . شُ دَ) (مص ل .) 1 - خرد شدن . 2 - پریشان شدن . 3 - پیر و تکیده شدن . 1


53605 شکسته مزاج ( شکسته مزاج . مِ) [ فا - ع . ] (ص مر.)نا - خوش . 1


53606 شکسته ناخن ( شکسته ناخن . خُ) (ص مر.) کنایه از: بی - استعداد. 1


53607 شکسته نفسی ( شکسته نفسی . نَ) [ فا - ع . ] (حامص .) فروتنی، تواضع . 1


53608 شکفانیدن (ش کُ دَ) (مص م .) رویانیدن . 1


53609 شکفت (ش کَ) (اِ.) غار. 1


53610 شکفتن (ش کُ تَ) [ په . ] (مص ل .) 1 - باز شدن غنچة گل و مانند آن . 2 - خندان شدن . 1


53611 شکفته (ش کُ تِ) (مف .)1 - وا شده . 2 - خندان . 1


53612 شکفه (ش کُ فَ یا فِ) (اِ.) شکوفه . 1


53613 شکفیدن (ش کُ دَ) (مص ل .) 1 - باز شدن غنچه . 2 - خندان شدن . 1


53614 شکل (شَ) [ ع . ] (مص ل .) پوشیده شدن امری . 1


53615 شکل (شَ یا ش ) [ ع . ] (اِ.) 1 - صورت، چهره . 2 - پیکر. 3 - نظیر، مانند. 4 - حالت، وضع، کیفیت . 5 - ترکیب و ساختار بیرونی چیزی . 1


53616 شکلات (شُ کُ) [ فر. ] (اِ.) خمیر نسبتاً سفت شدة شکر و کاکائو و وانیل . 1


53617 شکلاتی ( شکلاتی .) [ فر - فا. ] (ص نسب .) 1 - تهیه شده با شکلات . 2 - به رنگ قهوه ای روشن مانند رنگ شکلات . 1


53618 شکله (ش لَ یا لِ) (اِ.) یک برش یا قاچ از هندوانه و مانند آن . 1


53619 شکلک (ش لَ) [ ع - فا. ] (عا.) ادا و اطوار با لب و لوچه و چشم و ابرو. ؛ شکلک درآوردن ادا و اطوار درآوردن برای خنداندن و یا مسخره کردن . 1


53620 شکم (شَ یا ش کَ) [ په . ] (اِ.) 1 - بخشی از بدن که بین قفسة سینه و لگن خاصره قرار دارد و شامل قسمت اعظم دستگاه گوارش و قسمت هایی از دستگاه ادرار است . 2 - باطن، درون . 3 - (عا.) آبستنی . 4 - واحدی برای شمارش تعداد زایمان . 5 - انحناء، قوس . ؛ شکم از عزا درآوردن کنایه از: خوراک خوشمزه و فراوان خوردن . ؛ شکم را صابون زدن کنایه از: خود را برای خوردن چیزی آماده کردن . 1


53621 شکم بنده ( شکم بنده . بَ د) (ص مر.) 1 - پرخور، شکم پرست . 2 - (کن .) نوکری که به نان فقط چاکری کند. 1


53622 شکم روش ( شکم روش . رَ وِ) (اِمر.) دفع مواد دفعی از روده به صورت مایع و مخلوط با ترشحات نسج پوششی روده به دفعات زیاد در شبانه - روز. 1


53623 شکم پایان (ش کَ) (اِمر.) جانورانی که روی ماهیچه های شکم خود می خزندو راه می روند. 1


53624 شکمبه (ش کَ بَ یا ب) (اِ.) معدة جانوران علفخوار. 1


53625 شکمو (ش کَ) (ص مر.) (عا.) پرخور. 1


53626 شکمی (ش کَ) (ص .) (عا.) بی حساب و کتاب، بی اساس . 1


53627 شکن (ش کَ) (اِ.) 1 - تای و چین و چروک . 2 - پیچ و خم زلف . 3 - شکست در جنگ . 1


53628 شکن در شکن (ش کَ. دَ. ش کَ) (ص مر.) پیچ در پیچ . 1


53629 شکنج (ش کَ) (اِ.)1 - چین و چروک . 2 - پیچ و خم . 1


53630 شکنج ( شکنج .) (اِ.) نوعی مار سرخ . 1


53631 شکنجه (ش کَ جَ یا جِ) [ په . ] 1 - (اِمص .) آزردن، اذیت کردن . 2 - (اِ.) رنج، آزار. 1


53632 شکنه (ش کَ نَ یا نِ) (اِ.) عشوه . 1


53633 شکه (شُ کُ هْ) (اِ.) نک شکوه . 1


53634 شکهان (ش کُ) (ص فا.)1 - ترسان . 2 - نگران . 1


53635 شکهیدن (ش کُ دَ) (مص ل .) 1 - واهمه داشتن . 2 - مضطرب بودن . 1


53636 شکوب (شُ) (اِ.) دستار. 1


53637 شکوخنده (شُ خَ دَ یا د) (ص فا.) ترسنده . 1


53638 شکوخیدن (ش دَ) (مص ل .) 1 - لغزیدن، سکندری خوردن . 2 - ترسیدن . 1


53639 شکوخیده (شُ دَ یا د) (ص مف ) 1 - سکندری خورده، لغزیده . 2 - ترسیده . 1


53640 شکور (شَ کُ) [ ع . ] (ص .) بسیار شُکر کننده . 1


53641 شکوفا (شُ) (ص فا.) شکفنده، شکوفه - دهنده . 1


53642 شکوفنده (ش فَ د) (ص فا.) 1 - شکوفه - دهنده . 2 - شکافنده . 1


53643 شکوفه (ش فِ)(اِ.)اشکوفه، غنچه، گل درخت میوه دار. 1


53644 شکوفه کردن ( شکوفه کردن . کَ دَ) (مص ل .) 1 - شکوفه برآوردن درخت . 2 - استفراغ کردن . 1


53645 شکوه (ش هْ) (اِ.) ترس . 1


53647 شکوه (شَ یا ش وِ) [ ع - شکوة ] (اِمص .) 1 - شکایت . 2 - ناله . 1


53648 شکوهیدن (شُ دَ) (مص ل .) محترم شدن . 1


53649 شکوهیدن (ش دَ) (مص ل .) ترسیدن . 1


53650 شکوی (شَ) [ ع . ] (اِمص .) شکایت . 1


53651 شکیات (شَ کّ) [ ع . ] (ص نسب . اِ.) ج . شکیه . شک کردن های نمازگزار در عدد رکعت ها یا در اجرای جزئی از اجزای نماز و آن را احکامی مخصوص است . 1


53652 شکیب (شَ) (اِ.) صبر، آرام . 1


53653 شکیبا (شَ) (ص فا.) بردبار. 1


53654 شکیبیدن (شَ دَ) (مص ل .) صبر کردن . 1


53655 شکیر (شَ) [ ع . ] (ص .) 1 - ستور شیرده که علف اندک خورد و شیر بسیار دهد؛ شکور. 2 - سپاسگزار، شاکر. 1


53656 شکیش (شَ) (اِ.) جوالی که از بوریا سازند. 1


53657 شکیفتن (شَ تَ) (مص ل .) نک شکیبیدن . 1


53658 شکیل (شَ) [ ع . ] (ص .) در فارسی : خوش - ریخت . 1


53659 شکیل (ش ) [ ممال شکال ] (اِ.) 1 - ریسمانی که بر پای اسب و ستر بدخو بندند؛ چدار. 2 - زنجیری که بدان کارد و خنجر را به کمربند متصل کنند. 3 - سیخ آهنین یا چوبین که بدان اجزای در را به هم متصل سازند. 4 - (کن .) فریب، حیله، نیرنگ . 1


53660 شگا (شَ) (اِ.) = شگا. شغا: تیردان . 1


53661 شگال (شَ) (اِ.) نک شغال . 1


53662 شگالیو (شُ) (اِ.) = سکالیو. سکارو. سکالو: آن چه که بر روی اخگر آتش پزند از نان و گوشت و جز آن . 1


53663 شگرد (ش گِ) (اِ.) روش، راه، طریقه، طرز. 1


53664 شگرف (ش گَ) (ص .)1 - نیکو، زیبا. 2 - بی - نظیر در خوبی و زیبایی . 3 - عجیب، طُرفه . 1


53665 شگفت (ش گِ) [ په . ] 1 - (اِ.) تعجب، حیرت . 2 - معجزه . 3 - (ص .) عجیب . 1


53666 شگفتن (ش گِ تَ) (مص .) شکیبیدن . 1


53667 شگفتن ( شگفتن .) (مص ل .) تعجب کردن . 1


53668 شگفتی (ش گِ) (حامص .) تعجب، حیرت . 1


53669 شگفتیدن (ش گِ دَ) (مص ل .) تعجب کردن . 1


53670 شگون (شُ) (اِ.) (عا.) فال نیک، خوش یُمن . 1


53671 شی ء (شَ یا ش ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آن چه که بتوان از آن اعلام و اخبار کرد، چیز. ج . اشیاء. 2 - مجهول (ریاضی ). 1


53672 شیاد (شَ یّ) [ ع . ] (ص .) 1 - کسی که دیوار را گچ یا کاهگل اندود می کند. 2 - حیله گر. 3 - ریاکار، مزور. 4 - کلاهبردار. 1


53673 شیار (اِ.) خراش یا شکاف باریک روی چیزی . 1


53674 شیاطین (شَ) [ ع . ] (اِ.) جِ. شیطان ؛ اهریمنان . 1


53675 شیاع [ ع . ] (مص ل .)1 - مشایعت کردن، پیروی کردن . 2 - شایع شدن . 1


53676 شیاف [ ع . ] (اِ.) 1 - داروی چشم . 2 - داروی جامد و مخروطی شکلی که از طریق مقعد استعمال شود. 1


53677 شیان (اِ.) جزاء، پاداش . 1


53678 شیانی (اِ.) نوعی مسکوک زر و سیم که در قدیم در خراسان رایج بود. 1


53679 شیب (شَ یا ش ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سفید شدن موی . 2 - (اِمص .) پیری . 1


53680 شیب (اِ.) پایین، سرازیری . 1


53681 شیب (اِ.)1 - آمیختگی، امتزاج . 2 - تکان، لرزش . 3 - سرگشته، آشفته . 1


53682 شیب (ش یْ) (اِ.) رشتة تازیانه . 1


53683 شیب و تیب (ص مر.) 1 - سرگشته . 2 - آشفته . 1


53684 شیبا (شَ یا ش ) 1 - (ص .) آشفته . 2 - شیفته، دیوانه . 3 - (اِ.) افعی . 1


53685 شیبان (ص فا.) 1 - پریشان . 2 - درهم، آشفته . 3 - لرزان . 1


53686 شیبانیدن (دَ) (مص م .) 1 - مخلوط کردن . 2 - فریفته ساختن . 3 - لرزانیدن . 1


53687 شیبنده (بَ د) (ص فا.) 1 - آمیخته شونده . 2 - لرزنده . 1


53688 شیبیدن (دَ) (مص ل .) 1 - درهم شدن، مخلوط شدن . 2 - شیفته شدن . 3 - لرزیدن . 4 - آشفته گشتن . 1


53689 شیت (یَ) [ ع . شیة ] (اِ.) 1 - هر رنگ مخالف رنگ عمدة یک شی ء. 2 - علامت، نشان ؛ ج . شیات . 1


53690 شیخ (شَ یا ش ) [ ع . ] (ص .) 1 - مرد پیر. 2 - مرد بزرگوار. 3 - مرشد، عالم . 4 - رییس طایفه . ج . شیوخ . 1


53691 شیخ الشیوخ (ش خُ شُُ) [ ع . ] (اِ.) بزرگ و رئیس شیوخ . 1


53692 شیخوخیت (ش یَُ) [ ع . شیخوخیة ] 1 - (مص جع .) پیر شدن . 2 - (اِمص .) پیر ی . 3 - مرشد بودن . 1


53693 شید (شَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اندودن دیوار با گچ یا آهک . 2 - در فارسی به معنای مکر و حیله . 1


53694 شید (ش ) (ص .) 1 - درخشنده، درخشان . 2 - نور، روشنایی . 3 - آفتاب . 1


53695 شید آوردن (شَ. وَ یا وُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) حیله کردن . 1


53696 شیدا (شَ) (ص .) 1 - شیفته . 2 - دیوانه . 3 - آشفته از عشق . 1


53697 شیدایی (شَ) (حامص .) 1 - شیفتگی . 2 - دیوانگی . 3 - عاشقی . 1


53698 شیذر (ش ذَ) (اِ.) = شیذیر: خدای تعالی . 1


53699 شیر [ په . ] (اِ.) مایعی سفید رنگ و مغذی با طعم شیرین که از پستان های پستانداران ماده پس از زایمان ترشح می شود. ؛ شیر پاک خورده کنایه از: اصیل و با اصل و نسب، با حسن نیت و خوش عمل . ؛ از شیر مرغ تا جان آدمیزاد کنایه از: چیزی که یافتنش در حکم محال باشد. 1


53744 شیشه بر ( شیشه بر . بُ) 1 - (ص فا.) آن که کارش بریدن شیشه و نصب آن در پنجره یا در است . 2 - (اِ.) ابزار بریدن شیشه . 1


53745 شیشه گر ( شیشه گر . گَ) (ص شغل .) کسی که آلات و ادواتی از شیشه درست کند. 1


53746 شیشک (شَ) (اِ.) گوسفند شش ماهه یا یک ساله . 1


53700 شیر [ په . ] (اِ.) 1 - پستانداری است وحشی و گوشت خوار از راستة گربه سانان که بسیار نیرومند و چابک است . نر آن یال دارد. 2 - (عا.) موفق، پیروز. ؛ شیر بچه کنایه از آن که با وجود جوانی بسیار شجاع و دلیر است . ؛ شیر کردن کسی برانگیختن آن کس، تشجیع و تحریک کردن وی . ؛ شیر و خط انداختن قرعه کشیدن یا فال زدن یا قمار کردن . (در سکه های رایج پیش از انقلاب اسلامی بر یک روی نقش شیر و خورشید و بر رویة دیگر ارزش سکه به خط عادی حک شده بود). 1


53701 شیر (اِ.) ابزاری فلزی که به لوله های گاز یا آب برای باز یا بستن آن وصل می کنند. ؛ شیر فلکه شیر قطع و وصل یا تنظیم جریان سیال با دستة دایره ای شکل . 1


53702 شیر تو شیر (ق مر.) (عا.) هرج و مرج، بلبشو. 1


53703 شیر شدن (شُ دَ) (مص ل .) (عا.) دلیر شدن . 1


53704 شیرابه (ب یا بَ) (اِ.) 1 - مایعی که در ساقة بعضی از گیاهان وجود دارد و گاهی بیرون می تراود. 2 - شیرة خشخاش . 1


53705 شیرازه (زَ) (اِ.) ته بندی کتاب، عطف . 1


53706 شیراوژن (اَ یا اُ ژَ) (ص فا.) شیرافگن . 1


53707 شیربا (اِمر.) شیربرنج . 1


53708 شیربرنج (ب رِ) (اِمر.) 1 - شیربا، خوراکی که با شیر و برنج درست کنند. 2 - کنایه از: کسی که رنگ پوستش زیاد سفید باشد. 1


53709 شیربها (بَ) (اِمر.) پول یا چیز دیگر که داماد در وقت ازدواج به پدر و مادر عروس دهد. 1


53710 شیرجه (جِ) (اِمر.) پرش از جایی مرتفع در آب . 1


53711 شیرخشت (خِ) (اِمر.) شیره و صمغی است که از گیاهی در کوه های البرز و خراسان می روید تراوش می کند، طعمش شیرین و دارای قند و نشاسته و سقز است، در طب به عنوان ملین و مسهل به کار می رود. 1


53712 شیرخوارگاه (خا) (اِمر.) مؤسسه ای که در آن از کودکان شیرخوار و بی سرپرست مراقبت می کنند. 1


53713 شیردان (اِمر.) شکنبة بره و بزغاله و گوسفند. 1


53714 شیردل (د) (اِمر.) شجاع، دلیر، دلاور. 1


53715 شیرزده (زَ دَ یا د) (ص مر. اِمر.) کودکی که به هنگام شیرخوارگی کم شیر خورده لاغر و نزار شده باشد. ج . شیرزدگان . 1


53716 شیرزن (زَ) (ص مر.) زن دلیر و بی باک . 1


53717 شیرزنه (زَ نِ) (اِمر.) 1 - چوبی که با آن شیر یا دوغ را به هم می زنند تا مسکه از دوغ جدا شود. 2 - خمرة کره گیری . 1


53718 شیرفهم کردن (فَ. کَ دَ) (مص م .)(عا.)فهماندن مطلب به شخص کُند ذهن . 1


53719 شیرلان [ شیر + لان، پس . مک . ] (اِمر.) جایی که در آن شیر فراوان باشد؛ شیرناک . 1


53720 شیرمال (ص مف . اِ.) نانی که از آرد گندم و شیر و روغن درست کنند. 1


53721 شیرمرد (مَ) (ص مر.) مرد شجاع و بی باک . 1


53722 شیرمست (مَ) (ص مر.) برّة گوسفند یا بز که شیر بسیار خورده و فربه گشته باشد. 1


53723 شیره (رِ)(اِ.)1 - عصاره، افشره . 2 - مادة مخدری که از جوشاندن و صاف کردن سوخته های تریاک به دست می آورند. 1


53724 شیره به شیره کردن (رَ یا رِ. ب. شیره به شیره کردن . کَ دَ) (مص ل .) (عا.) پیاپی زاییدن . 1


53725 شیروانی (ص نسب .) 1 - پوششی که با چوب، حلب و آهن روی سقف بعضی از خانه ها سازند. 2 - نوعی خیمة چهارگوش . 1


53726 شیروخورشید (رُ خُ) (اِمر.) نقش شیری ایستاده و شمشیر در دست که خورشیدی از پشتش می دمد و تا پیش از انقلاب اسلامی نشان رسمی دولت ایران بود. 1


53727 شیرچی [ فا - تر ] (اِمر.)1 - صاحب شیره خانه . 2 - صاحب میخانه . 1


53728 شیرک (رَ) (اِ.) 1 - شیره، عصاره . 2 - شیرة تریاک . 3 - شراب . 1


53729 شیرک خانه ( شیرک خانه . نِ) (اِمر.) 1 - شیره کشی . 2 - میخانه . 1


53730 شیرک شدن (رَ. شُ دَ) (مص ل .) (عا.) گستاخ شدن . 1


53731 شیرین (ص نسب .) 1 - هر چیزی که طعم قند و شکر داشته باشد. 2 - هر چیز مطبوع و لطیف و دلپذیر. 3 - (عا.) تمام، کامل . 4 - رونق، رواج . 5 - (اِ.) از نام های زنان . 1


53732 شیرین بیان (بَ) (اِمر.) گیاهی است علفی و پایا از تیرة سبزی آساها. رنگ گل هایش مایل به آبی . ریشه و ساقة آن مصرف دارویی دارد. 1


53733 شیرین دهن (دَ هَ) (ص مر.) خوش سخن . 1


53734 شیرین عقل (عَ) (ص مر.) (کن .) کم عقل، ناقص عقل . 1


53735 شیرین کاشتن (تَ) (مص ل .) (عا.) کاری را به بهترین وجه انجام دادن . 1


53736 شیرینی (ص نسب . اِمر.) 1 - هرچیز که مزة قند و شکر و نبات دهد. مق تلخی و ترشی . 2 - خوردنی هایی که با شکر و روغن و آرد یا مواد دیگر به اقسام مختلف بسازند. 1


53737 شیرینی خوردن (خُ دَ) (اِمر.) (عا.) زنی را برای مردی نامزد کردن . 1


53738 شیرینی فروشی (اِمر.) مغازة قنادی، دکان فروش شیرینی . 1


53740 شیزوفرنی (زُ فِ) [ فر. ] (اِ.) نک اسکیزوفرنی . 1


53741 شیشلیک (اِ.)کباب معمولاً از گوشت گوسفند یا گاو به صورت قطعه های نازک ساطوری . 1


53742 شیشه (ش ) (اِ.) جسمی است شفاف وشکننده و بی شکل که از ذوب کردن سیلیکات به دست می آید. 1


53743 شیشه باز ( شیشه باز . ) (ص فا.) = شیشه بازنده : 1 - (کن .) محیل، حیله گر، دغاباز. 2 - آن که با گوی و ساغر شعبده بازی کند. 3 - آفتاب . 1


53747 شیشک ( شیشک .) (اِ.) = شیشاک : رباب چهار تار. 1


53748 شیشکی (شَ) (اِ.) (عا.) صدایی است که برای مسخره کردن کسی از دهن برآورند. 1


53749 شیطان (شَ یا ش ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دیو، اهریمن . 2 - نافرمان . 3 - شرور. ؛ شیطان را درس دادن بسیار حیله گر بودن . 1


53750 شیطانی ( شیطانی . ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - شیطنت . 2 - سرکشی . 3 - شرارت . 1


53751 شیطنت (شَ یا ش طَ نَ) [ ع . شیطنة ] 1 - شیطانی . 2 - بازی و جنب و جوش که موجب آزار دیگران شود. 1


53752 شیفت [ انگ . ] (اِ.) نوبت های زمانی معین برای کار در طول شبانه روز، نوبت . (فره ). 1


53753 شیفتن (تَ) [ په . ] (مص ل .) 1 - دلباخته شدن، عاشق شدن .2 - آشفته شدن . 3 - حیران شدن . 1


53754 شیفته (تَ یا تِ)(ص مف .) 1 - عاشق . 2 - آشفته . 3 - حیران . 1


53755 شیفتگی (تَ یا تِ) (حامص .) 1 - دلباختگی، عاشقی . 2 - آشفتگی . 1


53756 شیفر [ فر. ] (اِ.) 1 - عدد، رقم . 2 - نمره . 1


53757 شیل (اِ.) سدی که در عرض رودخانه برای صید ماهی با چوب سازند؛ ج . (به عربی ) شیلات . 1


53758 شیلات (اِ.) شرکتی که به صید و پرورش و فروش ماهی و فرآورده های مربوط به آن می پردازد. 1


53759 شیلان [ مغ . ] (اِ.) 1 - موقع صرف ناهار و صلای طعام . 2 - سفرة امرا و بزرگان . 3 - طعام . 1


53760 شیلنگ (لَ) [ آلما. ] (اِ.) لوله ای از جنس لاستیک که از آن برای انتقال آب، بنزین، هوا و... استفاده می کنند. 1


53761 شیله و پیله (لَ یا لِ هُ. لَ یا لِ) (اِمر.) (عا.) مکر، نیرنگ . 1


53762 شیم (اِ.) سیم ؛ نوعی ماهی سفید که پشتش خال های سیاه دارد. 1


53763 شیمه (ش مَ) [ ع . شیمة ] (اِ.) خلق، خوی، عادت . 1


53764 شیمی [ فر. ] (اِ.) علمی است که موضوع آن خواص ماده، ترکیب، تجزیه و تأثیر آنهاست . 1


53765 شیمیست [ فر. ] (اِ.) شیمی دان . 1


53766 شین (اِ.)نام شانزدهمین حرف الفبای فارسی، ش . 1


53767 شین (شَ) [ ع . ] (اِ.) زشتی، عیب . 1


53768 شیهه (شَ هِ) (اِ.) آواز اسب . 1


53769 شیهه زدن ( شیهه زدن . زَ دَ) (مص ل .) فریاد زدن اسب . 1


53770 شیهه کشیدن ( شیهه کشیدن . کَ یا کِ دَ) (مص ل .) نک شیهه زدن . 1


53772 شیوا [ په . ] (ص .) فصیح، بلیغ . 1


53773 شیوانیدن (دَ) (مص م .) نک شیبانیدن . 1


53775 شیوع (شُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - فاش شدن . 2 - رایج شدن . 1


53776 شیون (وَ) [ په . ] (اِ.) ناله و زاری . 1


53777 شیون و شین (وَ نُ) (ص مر.) ناله و زاری و ندبه با صدای بسیار بلند. 1


53778 شیونده (وَ دَ یا د) (ص فا.) 1 - برهم زننده، آمیزنده . 2 - لرزنده . 1


53779 شیوه (وِ) (اِ.) 1 - طرز، راه و روش . 2 - خوی، عادی . 3 - ناز، کرشمه . 4 - مکر. 1


53780 شیوه گر ( شیوه گر . گَ) (حامص .)1 - حیله گر. 2 - اهل ناز و کرشمه . 1


53781 شیپسی [ روس . ] (اِ.) انبرکی که حروف چین سربی هنگام غلط گیری با آن حروف غلط را از صفحة چیده بیرون می کشد. 1


53782 شیپور (شَ) (اِ.) = شبور: از سازهای بادی، دارای دهانه ای گشاد. 1


53783 شیک [ فر. ] (ص .)1 - زیبا، قشنگ . 2 - ظریف . ؛ شیک و پیک بسیار مرتب و آراسته . 1


53784 ص (حر.) هفدهمین حرف از الفبای فارسی برابر عدد 90 در حساب ابجد. این حرف در لغات اصیل فارسی یافت نمی شود و خاص لغات مأخوذ از عربی یا زبان های دیگر و یا مبدل لغات فارسی (صد = سد، شصت = شست ) است . 1


53785 ص [ ع . ] (اِ.) نشانة اختصاری و رمز «صلی اللّه علیه ». گاه آن را به صورت ص . نویسند. 1


53787 صابر (ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - صبر کننده و بردبار. 2 - یکی از نام های خداوند متعال . 1


53788 صابوته (تَ یا تِ) (اِ.) زن پیر. 1


53789 صابون [ یو. ] (اِ.) محصولی است ساخته شده از نمک های پتاسیم و اسیدهای چرب که در ترکیب با آب ایجاد کف می کنند و از آن برای شستشوی لباس و بدن استفاده می شود. ؛ صابون کسی به تن کسی خوردن کنایه از: با آن کس سر و کار داشتن و خسارت و آسیب دیدن . 1


53790 صابون زدن (زَ دَ) [ یو - فا. ] (مص م .) شستن چیزی با صابون . ؛ صابون زدن به دل (عا.) امید چیزی را در سر پروراندن . 1


53791 صابی (ب) [ ع . صابی ء ] (اِ. ص .) کسی که از دین خود برگشته و به دین دیگری گرویده باشد. 1


53792 صاحب (حِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - معاشر. 2 - هم - صحبت، همراه . 3 - مالک . 1


53793 صاحب مرده ( صاحب . مُ د) (ص مر.) 1 - بدون صاحب، آن که یا آن چه صاحبش مرده باشد. 2 - بدون صاحب نوعی نفرین به معنی کاش دارنده اش می مرد. 1


53794 صاحب شریعت ( صاحب . شَ عَ) [ ع . ] (ص مر.) 1 - آن که شریعتی آورده، پیغمبر. 2 - پیغمبر اسلام . 1


53795 صاحب منصب ( صاحب . مَ صَ) [ ازع . ] (اِمر.) کسی که دارای رتبه و مقامی دولتی باشد (اعم از کشوری و لشکری )، افسر. 1


53796 صاحب الزمان ( صاحب الزمان ُ . زَّ) [ ع . ] 1 - (ص مر.) خداوند زمان، صاحب عهدودوران . 2 - لقب امام دوازدهم شیعیان حضرت مهدی ابن حسن (ع ). 1


53797 صاحب الستر ( صاحب الستر ُ . سِّ) [ ع . ] (ص مر.) پرده دار. 1


53798 صاحب امتیاز ( صاحب امتیاز . اِ) [ ازع . ] (اِ.) کسی که پروانة شرکت، کارخانه، روزنامه یا... به نام اوست . 1


53799 صاحب برید ( صاحب برید . بَ) [ ع - فا. ] (اِمر.)فرستندة پیک و قاصد. کسی که وقایع هر جایی را که در آن بوده می نوشت و برای پادشاه می فرستاد. 1


53800 صاحب تصرف ( صاحب تصرف . تَ صَ رُّ) [ ع . ] (ص مر.) 1 - مالک . 2 - مرشدی که بتواند در احوال تصرف کند. 1


53801 صاحب جمع ( صاحب جمع . جَ) [ ازع . ] (اِ. ص .) 1 - در دورة مغول مأمور تشخیص مالیات و جمع - آوری آن . 2 - در دورة صفویه کسی که مسئول ضبط و تحویل نوعی ازاموال دیوانی بود. 1


53802 صاحب جیش ( صاحب جیش . جِ یا جَ) [ ازع . ] (ص مر.) فرمانده قشون . 1


53803 صاحب حالت ( صاحب حالت . لَ) [ ازع . ] (ص مر.)کسی که شور و شوق و عشقی دارد. 1


53804 صاحب خانه ( صاحب خانه . نِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) 1 - مالک خانه . 2 - میزبان . 1


53805 صاحب خبر ( صاحب خبر . خَ بَ) [ ازع . ] (ص مر.)1 - مطلع، آگاه . 2 - خبرنگار. 3 - پرده دار. 4 - جاسوس . 5 - نقیب . 6 - فرستاده، سفیر. 1


53806 صاحب دل ( صاحب دل . د) [ ع - فا. ] (ص مر.) 1 - دارای قریحة هنری و حساس . 2 - اهل حال، عارف (تصوف ). 1


53807 صاحب دولت ( صاحب دولت . دَ یا دُ لَ) [ ازع . ] (ص مر.) 1 - نیکبخت . 2 - توانگر. 1


53808 صاحب دیوان ( صاحب دیوان .) [ ع - فا. ] (ص مر.) عهده - دار خزانه و امور مالی دولت . 1


53809 صاحب عزا ( صاحب عزا . عَ) [ ع . ] (ص مر.) آن که یکی از خویشاوندان نزدیکش فوت کرده، عزادار. 1


53810 صاحب قران ( صاحب قران . قِ) [ ازع . ] (ص مر.) = صاحب القران : نیک طالع، خوش اقبال، کسی که در هنگام نطفه بستن یا به دنیا آمدنش، سیاراتی در قِران بوده باشند. 1


53811 صاحب نسق ( صاحب نسق . نَ سَ) [ ازع . ] (ص مر. اِمر.) ماموری دولتی که موظف به تنظیم فهرست قیمت های جاری و مسکوکات بود. 1


53812 صاحب نظر ( صاحب نظر . نَ ظَ) [ ع . ] (ص مر.) 1 - آن که در امر یا اموری دارای نظر صایب است . 2 - دیندار، متدین . 3 - عارف . 1


53813 صاحب وقت ( صاحب وقت . وَ قْ) [ ازع . ] (ص .) عارف . 1


53814 صاحب چراغ ( صاحب چراغ . چِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) مجازاً عنوانی برای ائمه یا امام زاده ها. 1


53815 صاحب کار ( صاحب کار .) [ ع - فا. ] (اِمر.) کارفرما. 1


53816 صاحبقدم ( صاحبقدم . قَ دَ) [ ازع . ] (ص مر.) 1 - سالک . 2 - خوشقدم . 1


53817 صاحبی ( صاحبی .) (ص نسب .) 1 - نوعی انگور درشت و سرخ رنگ . 2 - نوعی پارچه ابریشمی . 1


53818 صادر (د) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آن چه که پدید آید. 2 - آن چه که حق ایجاد کرده . 3 - بیرون رونده . 4 - آن چه که از جایی به جایی (داخل مملکت و مخصوصاً خارج آن ) فرستاده شود. ج . صادرات . 1


53819 صادرات ( صادرات .) [ ع . ] جِ صادره . 1 - آن چه از محلی خارج کنند و به جایی دیگر فرستند. 2 - کالایی که از کشوری به کشور دیگر ارسال شود. 1


53820 صادق (د) [ ع . ] (اِفا.) 1 - راستگو. 2 - راست و درست . 3 - پیدا و آشکار. 1


53821 صارم (رِ) [ ع . ] (ص .) 1 - برنده، شمشیر برنده . 2 - مرد دلیر. 1


53822 صاع (عْ) [ ع . ] (اِ.) پیمانه، پیمانه ای برابر با سه کیلوگرم، یک من تبریز. 1


53823 صاعاً بصاعٍ (عَ نْ. ب عِ نْ) [ ع . ] (ق مر.) پیمانه به پیمانه . 1


53824 صاعب (عِ) [ ع . ] (ص فا.) سخت گیر. 1


53825 صاعد (عِ) (اِفا.) بالارونده، صعود کننده . 1


53826 صاعقه (عِ قَ یا قِ) [ ع . ] (اِ.) آذرخش، آتشی که بر اثر رعدوبرق شدید پدید آید.ج . صواعق . 1


53827 صاغ (ص .) خوب، سالم . 1


53828 صاف [ ازع . ] (ص .) 1 - روشن، زلال . 2 - آفتابی . 3 - پاک، بی آلایش . 4 - هموار، بی چین و چروک . ؛ صاف و پوست کنده به طور صریح و آشکار. ؛ صاف و صوف منظم و مرتب . 1


53829 صافکار (ص .) تعمیر کنندة بدنة خارجی اتومبیل . 1


53830 صافی [ ع . ] 1 - (اِفا.) پاکیزه، خالص . 2 - (اِ.) شراب بی غش . 3 - پارچه یا ظرف مشبک مخصوصی که مایعات را از آن عبور داده صاف می کنند. 1


53831 صافی شدن (شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) پاک شدن . 1


53832 صالح (لِ) [ ع . ] (ص .) 1 - نیکوکار. 2 - شایسته، درخور. 3 - لایق . 4 - دارای اعتقاد و عمل درست دینی . ج . صالحین . 1


53833 صالحه (لِ حِ یا حَ) [ ع . صالحة ] (اِفا.) مؤنث صالح . 1 - زن نیکوکار. 2 - عمل نیک، حسنه . ج . صالحات . 1


53834 صامت (مِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) بی صدا، خاموش . 2 - (اِ.) اموال غیر جاندار مانند زر و سیم، اسباب، جامه و خانه و غیره . 3 - حرفی که حرکت نداشته باشد. 1


53835 صانع (نِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آفریننده . 2 - سازنده، صنعتگر. 1


53836 صایب (یِ) [ ع . صائب ] (ص .)درست و راست . 1


53837 صایح (یِ) [ ع . صائح ] (اِفا.) صیحه زننده . 1


53838 صاید (یِ) [ ع . ] (اِفا.) شکارکننده، شکاری . 1


53839 صایغ (یِ) [ ع . صائغ ] (اِفا.) 1 - زرگر. 2 - ریخته گر. 1


53840 صایل (یِ) [ ع . صائل ] (اِفا.) 1 - حمله برنده . 2 - گستاخ، سرکش . 1


53841 صایم (یِ) [ ع . صائم ] (اِفا.) روزه دار. 1


53842 صاین (یِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نگاه دارنده . 2 - پرهیزگار. 1


53844 صب (صَ بّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) ریختن آب و مانند آن . 2 - (مص ل .) وارد آمدن مصیبت . 1


53845 صباء (صَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) میل کردن به کودکی و کارهای کودکی . 2 - (اِمص .) کودکی . 1


53846 صباح (صَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بامداد. 2 - سپیده دم . 3 - روز. ؛ صباح و مسا صبح و شب . ؛ چند صباح چند روز. ؛ هر چند صباح هر چند وقت یک بار. 1


53847 صباح کردن (صَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) روز بخیر گفتن . 1


53848 صباحت (صَ حَ) [ ع . صباحة ] 1 - (مص ل .) زیبا شدن، نیکوروی شدن . 2 - (اِمص .) زیبایی . 1


53849 صبار (صَ) [ ع . ] (اِ.) بادی که از جانب شمال شرقی می وزد. 1


53850 صبار (صَ بّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار شکیبا، شدیدالبصر. 2 - یکی از نام های خدای تعالی . 3 - کسی که ضمیرش در خدا و برای خدا و به وسیلة خداست . (تصوف ). 1


53851 صبارا (صَ) [ ع . صبارة ] (اِ.) مالیخولیا. 1


53852 صباره (صَ بَّ رَ یا رِ) [ ع . صبارة ] (ص .) 1 - بسیار صبرکننده، 2 - گوش خر (گیا). 1


53853 صباغ (صَ بّ) [ ع . ] (ص .) رنگرز. 1


53854 صباغت (صَ بّ غَ) [ ع . صباغة ] (اِمص .) رنگرزی . 1


53855 صباغی (صَ بّ) [ ع - فا. ] (حامص .) رنگرزی . 1


53856 صباوت (صَ وَ) [ ع . ] (اِمص .) کودکی . 1


53857 صبایا (صَ) [ ع . ] ج . صبیه ؛ دختران . 1


53858 صبب (صَ بَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) عاشق شدن . 2 - (اِمص .) عاشقی . 1


53859 صبح (صُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بامداد. 2 - آغاز روز. ؛ صبح علی الطلوع صبح زود هنگام، طلوع خورشید. 1


53860 صبح دوم ( صبح دوم ِ دُ وُ) [ ع - فا. ] (اِمر.) صبح صادق که یک ساعت و نیم پیش از طلوع خورشید است . 1


53861 صبح نشین ( صبح نشین . نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) سحر - خیز. 1


53862 صبح گاه ( صبح گاه .) [ ع - فا. ] (اِ.) 1 - هنگام صبح، بامدادان . 2 - برنامه ای که معمولاً هر روز در پادگان ها یا مراکز نظامی با بالا بردن پرچم و خواندن سرود و مراسم رژه انجام می شود. 1


53863 صبحانه (صُ نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) غذایی که صبح می خورند، ناشتایی . 1


53864 صبحدم ( صبحدم . دَ) [ ع - فا. ] (اِمر. ق مر.) هنگام صبح، سپیده دم . 1


53865 صبر (صَ) [ ع . ] (اِ.) گیاهیست با برگ های دراز و ضخیم و تیغ دار با گل های زرد رنگ . در جاهای گرم می روید و طعم تلخ دارد. 1


53866 صبر ( صبر .) [ ع . ] 1 - (مص ل .) شکیبایی کردن . 2 - (اِمص .) بردباری . 3 - (عا.) عطسه . ؛ صبر ایوب کنایه از: شکیبایی بسیار زیاد. 1


53867 صبر آوردن ( صبر آوردن . وَ یا وُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) عطسه کردن . 1


53869 صبغ (صَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - رنگ کردن . 2 - تعمید دادن . 1


53870 صبغه (ص ِ غَ یا غِ ) [ ع . صبغة ] (اِ.) 1 - ماده ای که با آن چیزی را رنگ کنند. 2 - دین و ملت . 1


53871 صبوح (صَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) هر چیزی که صبح بخورند یا بنوشند. 2 - (ق .) پگاه . 1


53872 صبوحی ( صبوحی .) [ ع - فا. ] 1 - (حامص .) شراب خوردن به وقت صبح . 2 - (ص نسب .) شرابی که صبح خورند. 3 - کسی که صبوحی خورد. 1


53873 صبوحی ساختن ( صبوحی ساختن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) نوشیدن صبوحی . 1


53874 صبوحی کردن ( صبوحی کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) صبوحی نوشیدن . 1


53875 صبور (صَ) [ ع . ] (ص .) شکیبا، بردبار. 1


53876 صبی (صَ یّ) [ ع . ] (اِ.) کودک، پسر بچه . ج . صبیان . 1


53877 صبی (صَ با) [ ع . ] (مص ل .) 1 - کار بچگانه کردن . 2 - با کودکان بازی کردن . 3 - به کودکی میل کردن . 1


53878 صبی (ص با) [ ع . ] 1 - (مص ل .) میل کردن به سوی جوانی و کودکی و بازی . 2 - (اِمص .) کودکی، طفلی، طفولیت . 1


53879 صبی (صُ بّ) [ ع . صابی ] (ص .) پیرو فرقة صابئان ؛ صابی، ماندابی . 1


53880 صبیان (ص ) [ ع . ] (اِ.) جِ صبی ؛ کودکان، اطفال . 1


53881 صبیح (صَ) [ ع . ] (ص .) خوبرو و سفید چهره . 1


53882 صبیه (صَ یَّ) [ ع . صبیة ] (اِ.) مؤنث صبی، دختر بچه . 1


53884 صحابت (صَ بَ) [ ع . صحابة ] 1 - (مص ل .) یار شدن . 2 - (اِمص .) یاری . 1


53885 صحابه (صَ بَ یا ب) [ ع . صحابة ] (اِ.) 1 - یاران، همراهان . 2 - یاران پیغمبر. 1


53886 صحابی (صَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به صحابه . 1


53887 صحاح (صَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) تندرستی . 2 - (ص .) صحیح، درست . 1


53888 صحاح (ص ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کتاب های شش گانة اهل سنت که در برگیرندة احادیث اسلامی است . 2 - چیزهای صحیح . جِ صحیح . 1


53889 صحاری (صَ) [ ع . ] (اِ.) جِ صحرا؛ دشت ها، بیابان ها. 1


53890 صحاف (ص ) [ ع . ] جِ صحیفه ؛ دفترها، کتاب ها. 1


53891 صحاف (صَ حّ) [ ع . ] (ص .) کسی که کتاب را ته بندی و جلد می کند. 1


53892 صحافی ( صحافی .) [ ع - فا. ] 1 - (حامص .) ته بندی و جلد کردن کتاب . 2 - (اِمر.) دکان صحافی . 1


53893 صحبت (صُ بَ) [ ع . صحبة ] 1 - (مص ل .) همدمی کردن . 2 - (اِمص .) یاری، همراهی . 3 - همخوابی . 4 - در فارسی به معنای : سخن گفتن، گفتگو. ؛ صحبت به میان آمدن موضوعی مطرح شدن و دربارة آن حرف زدن . ؛ صحبت کسی گل کردن گرم و صمیمانه شدن صحبت، با هم زیاد حرف زدن . 1


53894 صحبت داشتن ( صحبت داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - همنشینی کردن . 2 - گفتگو کردن . 1


53895 صحبتی ( صحبتی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) همدم، هم صحبت . 1


53896 صحت (ص حَ) [ ع . صحة ] 1 - (مص ل .) تندرست شدن . 2 - (اِمص .) تندرستی . ؛ صحت و سقم الف - درست یا نادرست . ب - تندرست یا بیمار. ؛ صحت آب گرم عبارت خوشامدگویی برای کسی که حمام کرده است به معنی : امیدوارم پس از حمام کردن تندرست باشید. 1


53897 صحرا (صَ) [ ع . صحراء ] (اِ.) 1 - دشت . 2 - بیابان . صحرا ی کربلا کنایه از: جای فاقد آب و گیاه و دیگر امکانات . 1


53898 صحراوی ( صحراوی .) [ ع . ] 1 - (ص نسب .) منسوب به صحرا. 2 - (اِ.) قسمی گرگ آدم خوار. 1


53899 صحف (صُ حُ) [ ع . ] (اِ.) جِ صحیفه، نامه ها. 1


53900 صحن (صَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - میان سرای، وسط حیات . 2 - فضا، میدان . 3 - قدح، بشقاب یا کاسة بزرگ . 1


53901 صحنه (صَ نَ یا نِ) [ ع . صحنة ] (اِ.) 1 - زمین هموار. 2 - در فارسی به معنای محل نمایش نمایشنامه . 3 - کوچک ترین واحد کامل فیلم که مجموعه ای است از یک سلسه نما که به دنبال یکدیگر می آیند و تشکیل یک واقعه را می دهند. 4 - منظره ای واقعی یا خیالی که رویدادی را نشان می دهد. 1


53902 صحنه سازی ( صحنه سازی .) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - آراستن صحنة نمایش یا فیلم با دکورهای مناسب . 2 - مجازاً به معنی ایجاد کردن وضعی ساختگی برای رسیدن به منظوری خاص . 1


53903 صحنک (صَ نَ) [ ع - فا. ] (اِمصغ .) طبق کوچک . 1


53904 صحه (ص حَُ) [ ع . صحة ] نک . صحت . 1


53905 صحو (صَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) هوشیار شدن . 2 - (اِمص .) هوشیاری، مقابل سُکر به معنی مستی . 1


53906 صحیح (صَ) [ ع . ] 1 - (ص .) تندرست، سالم . 2 - بی عیب، درست . 3 - مطابق با حقیقت یا واقعیت . 4 - صفر و اعداد مثبت و منفی که جزء اعشاری نداشته باشند. 5 - (اِ.) نام هر یک از کتاب های شش گانة اهل تسنن که در برگیرندة احادیث اسلامی است : صحیح بخاری . 1


53907 صحیفه (صَ فَ یا فِ) [ ع . صحیفة ] (اِ.) 1 - نامه، کتاب . 2 - ورق . 1


53908 صخر (صَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تخته سنگ . 2 - نام دیوی که انگشتر حضرت سلیمان را دزدید. 1


53909 صخره (صَ رِ) [ ع . صخرة ] (اِ.) سنگ بزرگ و سخت . 1


53910 صد (صَ) [ په . ] (اِ.) 1 - ده برابر ده (100). 2 - خیلی زیاد. ؛ صد تا یه غاز بی ارزش، مبتذل . ؛ صد پاره چاک چاک، پاره پاره . ؛ صد البته به طور حتم، مسلماً، قطعاً. 1


53911 صد (صَ دّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) برگردانیدن . 2 - (مص ل .) اعراض کردن، دوری کردن . 1


53912 صد در صد (صَ. دَ. صَ)( ق مر.) قطعاً، بی - شک . 1


53913 صد شاخ (صَ) (ص مر.) پاره پاره . 1


53914 صدا (صَ یا ص ) [ ع . ] (اِ.)1 - پژواک، انعکاس صوت . 2 - بانگ، آواز. 3 - آن چه که شنیده می شود. ؛ صدا ی چیزی را درنیاوردن کنایه از: دربارة آن با کسی سخن نگفتن و رازش را فاش نکردن . ؛ صدا ی کسی را درآوردن کنایه از: موجب خشم و اعتراض او شدن . ؛ صدا ی کسی از جای گرم درآمدن کنایه از: غافل و بی خبر بودن، از دشواری ها خبر نداشتن . 1


53915 صدابرداری ( صدابرداری بَ) [ ع - فا. ] (حامص .) ضبط یا پخش صدای کسی یا چیزی هنگام اجرای برنامه با استفاده از دستگاه های مخصوص . 1


53916 صدارت (ص رَ) [ ع . صدارة ] 1 - (اِمص .) وزارت . 2 - نخست وزیری . 1


53917 صداع (صُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دردسر. 2 - موجب زحمت . 3 - مزاحمت . 1


53918 صداق (صَ) [ ع . ] (اِ.) کابین، مهرزن . 1


53919 صداقت (صَ قَ) [ ع . صداقة ] 1 - (مص ل .) دوستی داشتن . 2 - (اِمص .) دوستی . 1


53920 صداگذاری ( صداگذاری . گُ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - ضبط صداهای مناسب هر یک از هنرپیشه ها یا موسیقی متن فیلم و هماهنگ کردن نوارهای صدا با نوار تصویر. 2 - افزودن صدای مناسب به فیلم . 1


53921 صدد (صَ دَ) [ ع . ] (مص ل .) قصد کردن . 1


53922 صدر (صَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سینه . 2 - اول هر چیزی . 3 - بالا، طرف بالا. 4 - پیشوا، بزرگ . ج . صدور. 1


53923 صدراعظم ( صدراعظم اَ ظَ) [ ع . ] (اِ.) رییس الوزراء، نخست وزیر، خواجه بزرگ (قاجاریان ). 1


53924 صدرنشین ( صدرنشین . نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - بالا دست نشین . 2 - مقدم، پیشوا. 1


53925 صدره (صُ رَ یا رِ) [ ع . صدرة ] (اِ.) 1 - بالای سینه . 2 - سینه بند. 1


53926 صدری (صَ) (اِمر.) نوع مرغوبی از برنج که در شمال کشت می شود. 1


53927 صدع (صَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - شکافتن چیزی . 2 - آشکار ساختن . 1


53928 صدغ (صُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گیجگاه، شقیقه . 2 - موی بنا گوش . 1


53929 صدف (صَ دَ) [ ع . ] (اِ.) گوش ماهی ؛ پوستة سختی که نوعی جانور نرم تن دریایی در آن زندگی می کند. انواع صدف وجود دارد از جمله : صدف خوراکی و صدف مرواریدی . 1


53930 صدق (ص ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) راست گفتن . 2 - (اِمص .) درستی و راستی . 1


53931 صدق کردن (ص . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) درست درآمدن . 1


53932 صدقاء (صُ دَ) [ ع . ] (اِ.) جِ صدیق . 1


53933 صدقه (صَ دَ قِ) [ ع . صدقة ] (اِ.) آن چه از مال که برای رضای خدا به بینوایان دهند. 1


53934 صدم (صَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) به هم کوفتن . 2 - (مص ل .) رسیدن کاری سخت . 1


54217 ضحی (ضُ حا) [ ع . ] (اِ.) چاشتگاه، هنگام برآمدن آفتاب . 1


53935 صدمت (صَ مَ) [ ع . صدمة ] 1 - (مص م .) کوفتن، کوفتن دو چیز به هم . 2 - (اِمص .) کوفتگی، آسیب . 3 - (اِ.) آزار، مصیبت . 1


53936 صدمه (صَ دَ مِ) [ ع . صدمة ] نک . صدمت . 1


53937 صده (صَ دَ یا د) (اِمر.) یک صد سال، قرن . 1


53938 صدور (صُ) [ ع . ] (اِ.) جِ صدر؛ سینه ها. 1


53939 صدور ( صدور .) [ ع . ] 1 - (مص ل .) واقع شدن امری . 2 - نشأت یافتن . 3 - آشکار شدن . 4 - (مص م .) فرستاده شدن شیئی از جایی به جایی . 1


53940 صدوق (صَ) [ ع . ] (ص .) بسیار راستگو. 1


53941 صدید (صَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خونابه، خون به چرک آلوده . 2 - ناله و فریاد. 1


53942 صدیع (صَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شیر دوشیدة سرد شده که پوست تنک مانندی بر روی آن بسته باشد. 2 - شکافته، شکاف زده . 3 - نیمه از هر چیز شکافته، به دو نیم . 4 - صبح . 1


53943 صدیق (ص دُ) [ ع . ] (ص .) بسیار راست گو. 1


53944 صدیق (صَ) [ ع . ] (ص .) دوست، دوست خالص . 1


53945 صدیقه (ص قِ) [ ع . ] (اِمر.) مؤنث صدیق . 1


53947 صراحت (صَ حَ) [ ع . صراحة ] (مص ل .) 1 - خالص و بی غش گردیدن . 2 - آشکار شدن . 1


53948 صراحتاً (صَ حَ تَ نْ) [ ع . ] (ق .) آشکارا. 1


53949 صراحی (صُ) [ ع . صراحیة ] (اِ.) ظرف شراب . 1


53950 صراحی کشیدن ( صراحی کشیدن . کَ یا کِ دَ) [ ع - فا. ] شراب نوشیدن . 1


53951 صراحیه (صُ یَ) [ ع . صراحیة ] (اِ.) 1 - شراب خالص . 2 - سخن خالص و بی آمیغ . 3 - ظرف شراب . 1


53952 صراط (ص ) [ ع . ] (اِ.) راه، طریق . 1


53953 صراف (صَ رّ) [ ع . ] (ص .) 1 - کسی که پول نیک را از بد جدا کند. 2 - کسی که کارش داد و ستد انواع پول است . 1


53954 صرافت ( صرافت .) [ ع . صرافة ] (اِمص .) شغل و پیشة صراف . 1


53955 صرافت (ص فَ) (اِ.) قصد و نیت انجام کاری . 1


53956 صرافی (صَ رّ) [ ع - فا. ] 1 - (حامص .) شغل و کار صراف . 2 - (اِ.) دکان صراف . 1


53957 صرامت (صَ مَ) [ ع . صرامة ] 1 - (مص م .) بریدن، قطع کردن .2 - (اِمص .)دلیری، شجاعت . 3 - بُرندگی . 1


53958 صرح (صَ) [ ع . ] (اِ.) قصر یا هر بنای بلند. 1


53959 صرحه (صَ رْ حَ) [ ع . ] (اِ.) زمین صاف و هموار. 1


53961 صرصر (صَ صَ) [ ع . ] (اِ.) باد تند و شدید. 1


53962 صرصرتک ( صرصرتک . تَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) تیزرو. 1


53963 صرع (صَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) بر زمین زدن، افکندن . 2 - دو مصراع گردانیدن هر بیت شعر را. 3 - دو لنگه کردن . 1


53964 صرع زده ( صرع زده . زَ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) غشی . 1


53965 صرف (صَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) گردانیدن، برگردانیدن . 2 - منصرف کردن . 3 - به کار بردن . 4 - سره کردن زر و سیم . 5 - تبدیل پولی به پول دیگر 6 - سود. 1


53966 صرف ( صرف .) [ ع . ] (اِ.)1 - گردش، گردش روزگار. 2 - علمی که به بحث دربارة اشتقاق و صیغه های کلمات عربی می پردازد. 1


53967 صرف (ص ) [ ع . ] 1 - (ص .) خالص، هر چیز خالص و بی غش . 2 - (ق .) فقط . 1


53968 صرف شدن (صَ. شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - به کار رفتن، مصرف شدن . 2 - طی شدن . 1


53969 صرف کردن ( صرف کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - به کار بردن . 2 - خرج کردن . 3 - سود داشتن، سود کردن . 1


53970 صرفاً (صِ فَ نْ) [ ع . ] (ق .) تنها، فقط . 1


53971 صرفه (صَ فِ) [ ع . صرفة ] (اِ.) 1 - افزونی . 2 - بهره، فایده . 1


53972 صرفه بردن ( صرفه بردن . بُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - سود بردن . 2 - سبقت جستن . 1


53973 صرفه جو ( صرفه جو .) [ ع . ] (ص فا.) آن که در خرج کردن اندازه نگه دارد، مقتصد. 1


53974 صرفه جویی ( صرفه جویی .) [ ع - فا. ] (حامص .) اندازه نگه داشتن، از حد خارج نشدن . 1


53975 صرفه داشتن ( صرفه داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) فایده داشتن . 1


53976 صرلاب (صُ) (اِ.) نک . اسطرلاب . 1


53977 صرم (صَ) [ ع . ] (مص م .) بریدن، قطع کردن . 1


53978 صره (صُ رَّ) [ ع . صرة ] (اِ.) کیسة زر و سیم . 1


53980 صریحاً (صَ حَ نْ) [ ع . ] (ق .) آشکارا. 1


53981 صریر (صَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) فریاد کردن . 2 - (اِ.) آواز قلم به وقت نوشتن . 1


53982 صریمت (صَ مَ) [ ع . صریمة ] 1 - (مص ل .) دل بر انجام کاری نهادن، عزم جزم کردن . 2 - (اِ.) تودة ریگ . 1


53983 صعب (صَ) [ ع . ] (ق .) دشوار، سخت . ؛ صعب ُالعبور جایی که عبور از آن مشکل باشد. ؛ صعب ُالمنال دست نیافتنی، دور از دست . ؛ صعب ُالعلاج مرضی که به سختی درمان پذیرد. ؛ صعب ُالوصول دارای امکان دستیابی دشوار. 1


53984 صعتری (صَ تَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - شجاع و کریم . 2 - شوخ، بی باک . 1


53985 صعداء (صُ عَ) [ ع . ] (اِ.) آه سرد، نفس بلند. 1


53986 صعق (ص یا صَ عَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - بیهوش گردیدن . 2 - فنا شدن در حق است هنگام تجلی ذات حق . 1


53987 صعقه (صَ قَ یا قِ) [ ع . صعقة ] 1 - (مص ل .) بی هوش گردیدن . 2 - (اِمص .) بی هوشی . 1


53989 صعوبت (صُ بَ) [ ع . صعوبة ] 1 - (مص ل .) دشوار شدن کار. 2 - (اِمص .) سختی، دشواری . 1


53990 صعود (صُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بالا رفتن . 2 - (اِمص .) بالاروی . 1


53991 صعوه (صَ وِ) [ ع . صعوة ] (اِ.) هر پرندة کوچک به اندازة گنجشک . 1


53992 صعید (صَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خاک، خاکِ زمین . 2 - مکان پهن و فراخ . 1


53993 صغار (ص ) [ ع . ] (ص .) جِ صغیر؛ خردان . 1


53994 صغارت (صَ رَ) [ ع . صغارة ] 1 - (مص ل .) خوار شدن، کوچک شدن . 2 - (اِمص .) خردی . 1


53995 صغر (صَ غَ) [ ع . ] (مص ل .) خرد گردیدن . 1


53996 صغر (ص غَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) کوچک شدن . 2 - خوار شدن . 3 - (اِمص .) کم سالی، خردی، کوچکی . 1


53997 صغری (صُ را) [ ع . ] (ص .) مؤنث اصغر. 1 - زن کوچک تر. 2 - هر چیز کوچک . 3 - قضیة اول در منطق . 1


53998 صغو (صَ غْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) میل کردن، رغبت داشتن . 2 - (اِمص .) رغبت، میل . 1


53999 صغیر (صَ) [ ع . ] (ص .) کوچک، فرد. مق کبیر. ج . صغار. 1


54000 صف (صَ فّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - رده، رج، هر چیزی که با نظم و ترتیب در یک خط قرار گرفته باشد. 2 - گروه، دسته . 3 - ردیف، مرتبه . 4 - سورة شصت و یکم از قرآن کریم . 5 - جنگ . ج . صفوف . 1


54001 صف ( صف .) [ ع . ] (اِ.) ایوان خانه و دالان، صفه . 1


54002 صف آرا (ی ) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که صف سربازان را آرایش دهد. 1


54003 صف آرایی ( صف آرایی .) [ ع - فا. ] (حامص .)1 - تشکیل صف سربازان برای مبارزه . 2 - دسته بندی . 1


54004 صف آشوب ( صف آشوب .) [ ع - فا. ] (ص فا.) دلاور. 1


54005 صف آوار ( صف آوار .) [ ع - فا. ] (ص مر.) جنگجو. 1


54006 صف زدن (صَ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) صف کشیدن . 1


54007 صف شکستن ( صف شکستن . ش کَ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) پراکنده کردن صف (دشمن ). 1


54008 صفا دادن (صَ . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - طراوت دادن . 2 - تراشیدن موی صورت . 1


54009 صفا داشتن ( صفا داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - پاک و بی غش بودن . 2 - زنده دل بودن . 1


54010 صفا زدن (صَ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خوش باد گفتن . 1


54011 صفا کردن (صَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - آشتی کردن . 2 - عیش و عشرت کردن . 1


54012 صفاء (صَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پاک و بی غش شدن . 2 - (اِمص .) پاکیزگی . 3 - خلوص، یکرنگی . 4 - خوشی . 5 - طراوت . 1


54013 صفار (صَ فّ) [ ع . ] (ص .)1 - رویگر. 2 - روی - فروش . 1


54014 صفاصف (صَ صَ) [ ع - فا. ] (ق مر.) صف های پشت سر هم . 1


54015 صفاق (ص ) [ ع . ] (اِ.) پرده ای است دوجداره و دارای ترشح مخصوص در بین دو جدار که منضم به اعضای داخل بطن و لگن می باشد، صفاق اصل مزودرمی دارد و لایة مجاور به احشاء آن را صفاق احشایی و لایة مجاور به عضلات شکم را صفاق جداری گویند. 1


54016 صفاهان (ص ) (اِ.) 1 - سپاهان، اسم شهر اصفهان . 2 - یکی از نواهای موسیقی قدیم . 1


54017 صفاهانک (ص نَ) (اِمصغ .) یکی از دوازده مقام موسیقی قدیم . 1


54018 صفت (ص فَ) [ ع . صفة ] 1 - (مص م .) چگونگی کسی یا چیزی را گفتن . 2 - ستودن . 3 - (اِمص .) بیان حال . 4 - چگونگی، چونی . 5 - (اِ.) باطن، معنی . 6 - خلق و خوی . 7 - کلمه ای است که به اسم افزوده می شود تا حالت و چگونگی آن را بیان کند. ج . صفات . 1


54019 صفت کردن ( صفت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - توصیف کردن . 2 - ستودن . 1


54020 صفح (صَ فْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) درگذشتن از گناه کسی . 2 - روی گردانیدن . 3 - (اِ.) طرف و کنارة چیزی . 1


54021 صفحه (صَ حَ یا حِ) [ ع . صفحة ] (اِ.) 1 - رویه و سطح چیزی . ج . صفحات . 2 - کنارة چیزی، جانب . 3 - چهره، صورت . 4 - در فارسی هر یک از دو سوی یک ورق کاغذ، مقوا و مانند آن . 5 - صفحة مدوری که روی آن موسیقی یا آواز یا گفتار ضبط شده است و به کمک گرامافون به صدا درمی آید. 6 - منطقه، سرزمین . 7 - برگ، ورق . 1


54022 صفحه آرایی ( صفحه آرایی .) [ ع - فا. ] صفحه آرایی اِمر.) عمل قرار دادن نوشته ها، تصویرها، شمارة صفحه و آماده کردن یک صفحه کتاب، روزنامه یا مجله . 1


54023 صفحه کلاچ ( صفحه کلاچ . کِ) [ ع - فا. ] (اِ.) صفحة گردی در دستگاه کلاچ با رویه ای از مادة مقاوم در برابر سایش که اصطکاک ایجاد می کند و رابط بین چرخ لنگر و دیسک کلاچ است . 1


54024 صفحه کلید ( صفحه کلید . کِ) [ ع - فا. ] صفحه کلید اِمر.) بخشی از یک دستگاه (ماشین تحریر، کامپیوتر و...) شامل دکمه هایی برای چاپ با نظمی ویژه که با فشار هر یک از آن ها عمل معینی انجام می گیرد (کی برد). 1


54025 صفحه گذاشتن ( صفحه گذاشتن . گُ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) پشت سر کسی حرف زدن . 1


54026 صفدر (صَ دَ) [ ع - فا. ] (ص .) 1 - از هم درندة صف . 2 - شجاع . 1


54027 صفر (صَ فَ) [ ع . ] (اِ.) دومین ماه سال قمری . 1


54028 صفر (ص ) [ معر - سنس . ] (اِ.) 1 - خالی، تهی، پوچ . 2 - در اصطلاح ریاضی علامتی به شکل (0) که به خودی خود عدد نیست ولی اگر در طرف راست عددی قرار گیرد آن عدد را ده برابر می کند. 1


54029 صفرا (صَ) [ ع .صفراء ] 1 - (ص .)مؤنث اصفر؛ زردرنگ . 2 - (اِ.) زرداب . 3 - مایعی زردرنگ و تلخ که از کبد ترشح می شود. 4 - مجازاً به معنی تندی . 1


54030 صفرا جنبیدن ( صفرا جنبیدن . جُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خشمگین شدن . 1


54031 صفرا شکستن ( صفرا شکستن . ش کَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - زا یل شدن صفرا. 2 - کنایه از: غذای کمی که پیش از غذا خورند. 1


54032 صفرا کردن ( صفرا کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کنایه از: استفراغ کردن . 2 - تندخویی کردن . 1


54033 صفراشکن ( صفراشکن . ش کَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) غذا یا داروی زایل کنندة صفرا. 1


54034 صفراوی ( صفراوی .) [ ع . ] (ص نسب .) = صفرایی : 1 - تندمزاج . 2 - زرد رنگ . 1


54035 صفراکش ( صفراکش . کُ) [ ع - فا. ] 1 - (ص فا.) زایل کنندة صفرا. 2 - (اِ.) کنایه از: غذای کمی که صبح خورند. 1


54036 صفرت (صُ رَ) [ ع . صفرة ] 1 - (مص ل .) زرد شدن . 2 - (اِمص .) زردی . 1


54037 صفصف (صَ صَ) [ ع . ] (اِ.) زمین هموار، زمین هامون و نرم . 1


54038 صفع (صَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) سیلی زدن کسی را. 2 - نرم پس گردنی زدن . 3 - (اِ.) پشت گردنی . 1


54039 صفق (صَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - دست بر دست زدن . 2 - دست بر دست هم زدن در معامله . 1


54040 صفه (صُ فَّ) [ ع . صفة ] (اِ.) خانه تابستانی سقف دار. 1


54041 صفو (صَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) روشنی . 2 - (ص .) خالص و برگزیدة چیزی . 1


54042 صفوت (صَ وَ) [ ع . صفوة ] 1 - (ص .) خالص، ناب . 2 - برگزیده . 3 - (اِمص .) خلوص . 1


54043 صفوف (صُ) [ ع . ] (اِ.) جِ صف ؛ رده ها، رسته ها. 1


54044 صفی (صَ) [ ع . ] (ص .) 1 - دوست یکدل . 2 - برگزیده و خالص از هرچیزی . 1


54045 صفیحه (صَ حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شمشیر پهناور. 2 - سنگ پهن . 3 - روی پهن هر چیزی . 1


54046 صفیر (صَ) [ ع . ] (اِ.)1 - بانگ و فریاد. 2 - سوت . 1


54047 صقال (ص قُ) [ ع . ] (ص .) آن که آهن را روشن کند؛ روشنگر. 1


54048 صقال (ص ) [ ع . ] 1 - (مص م .) زدودن شمشیر و آینه و جز آن، صیقل زدن . 2 - (اِمص .) زدودگی، جلا. 1


54049 صقال گرفتن (ص . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) زدوده شدن . 1


54050 صقالت (ص لَ) [ ع . صقالة ] (اِمص .) صیقل خوردگی . 1


54051 صقر (صَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - چرخ (جان .). 2 - هر مرغ شکاری از باز، شاهین و جز آن ؛ ج . اصقُر صُقور، صِقار، صِقاره، صُقر. 1


54052 صقع (صُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کرانه . 2 - گوشة زمین، ناحیه . ج . اصقاع . 1


54053 صقع (صَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - زدن کسی را، پا بر کسی زدن . 2 - بر خاک انداختن کسی را. 3 - رسیدن آتش آسمانی به کسی، بیهوش کردن صاعقه کسی را. 1


54054 صقل (صَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) جلا دادن . 2 - (اِ مص .) جلا، پرداخت . 1


54055 صقیل (صَ) [ ع . ] 1 - (ص .) زدوده شده، جلا یافته . 2 - (اِ.) شمشیر زدوده . 1


54056 صلاء (صَ) [ ع . ] (مص م .) آواز دادن و دعوت مردم برای خوردن طعام یا انجام نماز. 1


54057 صلابت (صَ بَ) [ ع . صلابة ] 1 - (مص ل .) سخت و استوار شدن . 2 - (اِمص .) استواری . 3 - مهابت . 1


54058 صلات (صَ) [ ع . ] (اِ.) = صلاة . صلوة : 1 - نماز. 2 - دعا. ؛ صلات ظهر نماز ظهر. 1


54059 صلات (ص ) [ ع . ] (اِ.) جِ صل ؛ عطاها، جوایز. 1


54060 صلاح (صَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نیکی کردن . 2 - نیک شدن . 3 - آشتی کردن . 4 - (اِمص .) نیکوکاری . 1


54061 صلاح کردن ( صلاح کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) هم فکری کردن، مشورت کردن . 1


54062 صلاحیت (صَ یَّ) [ ع . صلاحیة ] 1 - (مص ل .) شایسته بودن . 2 - (اِمص .) شایستگی . 1


54063 صلایه (صَ یَ یا یِ) [ ع . صلایة ] (اِ.) سنگِ پهن و سخت . ؛ صلایه کردن دارو یا هر چیز دیگر را بر روی سنگ یا در هاون کوبیدن . 1


54064 صلب (صَ) [ ع . ] (ص .) بردبار، صبور. 1


54065 صلب (صُ) [ ع . ] 1 - (ص .) سخت، محکم . 2 - درشت . 3 - قوی . 4 - (اِ.) استخوان های پشت، کمر. 5 - مجازاً نطفه . 1


54066 صلبوت (صَ) [ معرب . سر ] (اِ.) روز جمعه ای که عیسی را بر دار کردند؛ جمعة الصلبوت . 1


54067 صلبیه (صُ ب یَّ) [ ع . صلبیة ] (اِ.) سفیدی چشم، پرده ای سفید و کدر در چشم که از الیاف محکم ساخته شده و قسمت اعظم کرة چشم را احاطه کرده است . 1


54068 صلت (ص لَ) [ ع . صلة ] 1 - (مص م .) عطا دادن . 2 - (اِمص .) بخشش، انعام . 3 - (اِ.) جایزه . 1


54069 صلح (صُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) آشتی کردن . 2 - (اِمص .) آشتی، دوستی . 3 - (اِ.) عقدی که دو طرف در مورد بخشیدن چیزی یا گذشتن از حقی در مقابل هم تعهد می کنند. ؛ صلح نامه قراردادی که بین دو طرف جنگ یا دعوا نوشته یا شرایط تحت جنگ در آن قید می شود. 1


54070 صلحاء (صُ لَ) [ ع . ] (اِ. ص .) جِ صلیح ؛ نیکو - کاران . 1


54071 صلصال (صَ) [ ع . ] (اِ.) گِل خشک . 1


54072 صلصل (صُ صُ) [ ع . ] (اِ.) فاخته . 1


54073 صلصله (صَ لْ صَ لَ یا لِ) [ ع . صلصلة ] (اِ.) 1 - صدای جرس . 2 - صدای به هم خوردن زیور یا آهن و زنجیر. 1


54074 صلع (صَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) ریختن موهای جلوی سر. 2 - (اِمص .) بی مویی جلوی سر. 1


54075 صلعم (صَ عَ) [ ع . ] نشانة اختصاری «صلی الله علیه و سلم ». 1


54076 صلف (صَ لَ) [ ع . ] (اِمص .) خودپسندی . 1


54077 صلم (صَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - بریدگی، قطع (گوش و بینی ). 2 - در علم عروض اسقاط وتد مفعولات است، «مفمو» بماند. «فع لن » به جای آن بنهند و فع لن چون از مفعولات خیزد، آن را «اصلم » خوانند. 1


54078 صله (ص لِ) [ ع . صلة ] نک . صلت . 1


54079 صله خوردن ( صله خوردن . خُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) جایزه گرفتن . 1


54080 صله یافتن ( صله یافتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) جایزه ستدن . 1


54081 صلوات (صَ لَ) [ ع . ] (اِ.) جِ صلات (صلاة ) ؛ 1 - نمازها. 2 - دعاها. 3 - درودها. 4 - اللهم صلی علی محمد وآله محمد. 1


54082 صلواتی ( صلواتی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) ویژگی چیزی که برای دریافت آن می توان صلوات فرستاد، رایگان . 1


54083 صلی اللهعلیه و آله (صَ لَ لْ لا هُ عَ لَ هِ وَ لِ هِ) [ ع . ] (شب جم .) درود خداوند بر او و خاندانش باد. (پس از نام پیغمبر (ص ) برای احترام بیان می شود). 1


54084 صلیب (صَ) [ معر. ] 1 - خاج، چلیپا. داری به شکل صلیب که حضرت عیسی (ع ) را به آن آویختند. 2 - نام یکی از صورت های فلکی جنوبی . ؛ صلیب سرخ مؤسسه ای جهانی با نشانه ای به شکل صلیب و به رنگ سرخ که کارش یاری رساندن به آسیب دیدگان از جنگ یا بلایای طبیعی است . 1


54085 صم (صُ مّ) [ ع . ] (ص .) ج . اصم ؛ کرها. ؛ صم ٌ بکم کر و لال . مجازاً به معنی کاملاً خاموش و ساکت . 1


54086 صماء (صَ مّ) [ ع . ] (ص .) مؤنث اصم . 1 - زنِ کر. 2 - سخت و محکم . 1


54087 صمات (صُ) [ ع . ] (اِمص .) خاموشی، سکوت . 1


54088 صماخ (ص ) [ ع . ] (اِ.) پردة گوش، سوراخ گوش . 1


54089 صمت (صُ یا صَ) [ ع . ] (اِمص .) سکوت، خاموشی . 1


54090 صمد (صَ مَ) [ ع . ] (ص .)بی نیاز، آن که دیگران به او نیازمندند. از صفات خداوند. 1


54091 صمصام (صَ) [ ع . ] (اِ.) شمشیر برنده، تیغی که خم نشود. 1


54092 صمغ (صَ) [ ع . ] (اِ.) مایع چسبناک و لزجی که از بدنة برخی درختان خارج می شود. 1


54093 صمم (صَ مَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) ناشنوا شدن . 2 - (اِمص .) ناشنوایی . 1


54094 صموت (صُ) [ ع . ] (مص ل .) خاموش بودن . 1


54095 صمیم (صَ) [ ع . ] (ص .) خالص، اصل و خالص هر چیزی . 1


54096 صمیمانه (صَ نِ یا نَ) [ ع - فا. ] 1 - (ص مر.) صمیم، صمیمی . 2 - (ق مر.)از روی صمیمیت، خالصانه . 1


54097 صناب (صَ) [ ع . ] (اِ.) نان خورشی که از خردل و زبیب ترتیب دهند. ؛ صناب بری : گونه ای تره - تیزک که بدان تره تیزک صحرایی گویند. 1


54098 صناج (صَ نّ) [ ع . ] (ص .) صنج زن، دف زن، چنگ زن . 1


54099 صناعت (ص عَ) [ ع . صناعة ] (اِ.) 1 - حرفه . 2 - هنر. 1


54100 صناعی (صَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به صناعت، صنعتی، مصنوعی . 1


54101 صنایع (صَ یِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ صنیعه . 2 - جِ صنعت . 1


54102 صنج (صَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - معرب سنج . 2 - دو قطعة دایرة فلزی که به وسیلة بندی به انگشتان پیوندد. 1


54103 صندل (صَ دَ) [ فر. ] (اِ.) نوعی کفش بنددار تابستانی . 1


54104 صندل ( صندل .) [ معر. ] (اِ.) درختی کوچک بومی هند که از قطعات ضخیم چوب آن وسایل چوبی می سازند. نمونه هایی از این گیاه از راه ارتباط با ریشه و حتی ساقة گیاهان گوناگون بخشی از دورة زیستی خود را به حالت انگلی می گذرانند. 1


54105 صندلی (صَ دَ) (اِمر.) سندلی، وسیله ای که روی آن می نشینند. ؛ صندلی الکتریکی نوعی صندلی فلزی که از آن جریان برق عبور داده و برای اعدام به کار می برند. ؛ صندلی چرخ دار نوعی صندلی دارای چرخ برای افراد معمول و بیمارانی که قادر به حرکت نیستند، ویلچر. 1


54106 صندوق (صَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جعبة بزرگ فلزی یا چوبی که کالای نفیس را در آن گذارند. 2 - محل دریافت یا پرداخت پول در بانک یا هر ادارة دیگر. ج . صنادیق . ؛ صندوق پست صندوق هایی که در کوچه و خیابان نصب می شود تا مردم پاکت های محتوی نامه را در آن اندازند. ؛ صندوق پستی جعبة کوچک شماره - داری است که در مناطق پستی برای توزیع مراسلات پستی شخصی یا حقوقی یا حقیقی به کار می رود. ؛ صندوق بازنشستگی مؤسسه ای که مسئولیت پرداخت مستمر حق بازنشستگی را بر عهده دارد. ؛ صندوق بین المللی پول سازمان اقتصادی جهانی . ؛ صندوق قرض الحسنه مؤسسه ای که وام بدون بهره در اختیار مردم قرار می دهد. 1


54107 صندوق دار ( صندوق دار .) [ ع - فا. ] (ص .) 1 - خزانه دار. 2 - کسی که در بانک یا هر جای دیگر مسئول دریافت و پرداخت پول است . 1


54108 صندید (ص ) [ ع . ] (اِ. ص .) 1 - مرد بزرگ . 2 - دلاور. ج . صنادید. 1


54109 صنع (صُ) [ ع . ] 1 - (مص م .) ساختن، آفریدن . 2 - نیکویی کردن . 3 - (اِمص .) احسان . 4 - آفرینش . 1


54110 صنعت (صَ عَ) [ ع . صنعة ] (اِ.) 1 - فن، پیشه . 2 - حیله، چاره . 1


54111 صنعت ساختن ( صنعت ساختن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) حیله کردن . 1


54112 صنعت کردن ( صنعت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - ظاهرسازی کردن، حیله کردن . 2 - بازی کردن . 1


54113 صنعتکار ( صنعتکار .) [ ع - فا. ] (ص .)صنعتگر، صانع . 1


54114 صنف (ص ) [ ع . ] (اِ.) رسته . ج . اصناف . 1


54115 صنم (صَ نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بت . 2 - مجازاً: معشوق، زیبارو. 1


54116 صنوبر (صَ نُ بَ) [ معر. ] (اِ.) درختی است از تیرة مخروطیان که همیشه سبز است و جزو درختان زینتی است . برگ های متناوب و سوزنی دارد و چوب آن در صنعت خاصه منبت کاری به کار می رود. 1


54117 صنوج (صُ) [ ع . ] (اِ.) جِ صنج . 1 - صنج ها. 2 - حلقه های فرد که در دایرة دف نهند. 1


54315 ضیمران (ض مَ یا مُ) [ ع . ] 1


54118 صنوف (صُ) [ ع . ] (اِ.) جِ صنف . 1 - انواع، اقسام . 2 - دسته ها، رسته ها. 1


54119 صنیع (صَ) [ ع . ] (ص .)1 - ساخته شده . 2 - پرورش داده شده . 3 - صیقل شده . 4 - ماهر در حرفه و پیشه . 5 - طعام . 1


54120 صهباء (صَ) [ ع . ] (اِ.) شراب انگوری . 1


54121 صهر (ص ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) خویشاوندی، قرابت . 2 - (اِ.) داماد، شوهرخواهر. 1


54122 صهریح (صِ) [ معر. ] (اِ.) 1 - ساروج . 2 - حوض آب . 3 - آواز آب . 1


54123 صهل (صَ هْ) [ ع . ] (ص .) 1 - تیزی و حدّت آواز و سختی آن . 2 - گرفتگی صدا. 1


54124 صهوات (صَ هَ) [ ع . ] (اِ.) جِ صهوه . 1 - بالای هرچیزی . 2 - جای نشستن سوار. 1


54125 صهیل (صَ) [ ع . ] (اِ.) آواز اسب . 1


54126 صهیونیسم (صَ) [ فر. ] (اِ.) جریانی که از اواخر قرن نوزدهم به منظور ایجاد یک میهن یهودی در فلسطین به وجود آمد. نام این مرام از کوه صهیون (آرامگاه داوود نبی ) در اورشلیم گرفته شده است . 1


54127 صواب (صَ) [ ع . ] (ص .) 1 - راست و درست . 2 - سزاوار. 1


54128 صوابدید (صَ) [ ع - فا. ] (اِمص .) نظرخواهی، مشورت . 1


54129 صوادر (صَ د) [ ع . ] (اِ.) جِ صادر؛ فرستادگان . 1


54130 صواع (ص ) [ ع . ] (اِ.) جام، پیمانه . 1


54131 صوامع (صَ مِ) [ ع . ] (اِ.) جِ صومعه، دیرها. 1


54132 صوب (صَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) طرف . 2 - ناحیه . 3 - (ص .) راست، درست . 1


54133 صوبه دار (صَ ب) [ ع - فا. ] (ص فا.) حاکم . 1


54134 صوت (صَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بانگ، آواز. 2 - نغمه، آواز. 1


54135 صور [ ع . ] (اِ.) بوق، شاخی که در آن بدمند و از آن صدایی خارج شود. 1


54136 صور (صُ وَ) [ ع . ] (اِ.) جِ صورت ؛ 1 - نقش ها. 2 - قسم ها. 1


54137 صورت (رَ) [ ع . صورة ] (اِ.) 1 - سیما، شکل . 2 - رخسار. 3 - پیکره، نقش . 4 - ظاهر. 5 - کیفیت، چگونگی . 6 - فهرست، لیست، سیاهه . 7 - در ریاضی بخشی از یک کسر که در بالای خط کسری نوشته می شود. 8 - چگونگی، کیفیت . 1


54138 صورت انگیختن ( صورت انگیختن . اَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) نقش زدن . 1


54139 صورت برداشتن ( صورت برداشتن . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) نسخه برداری کردن . 1


54140 صورت بستن ( صورت بستن . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - شکل گرفتن . 2 - به تصور درآمدن . 3 - ممکن شدن . 1


54141 صورت جلسه ( صورت جلسه . جَ لِ س ) [ ع . ] (اِ.) نوشته ای که رویدادها و گفتگوهای جلسه در آن ثبت می شود، صورت مجلس . 1


54142 صورت حساب ( صورت حساب . حِ) [ ازع . ] (اِمر.) نوشته ای که در آن بهای کالا یا خدمات خریداری شده ثبت شده است . 1


54143 صورت دادن ( صورت دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) انجام دادن، عمل کردن . 1


54144 صورت کردن ( صورت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) به وهم انداختن، به گمان انداختن . 1


54145 صورتگر ( صورتگر . گَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - نقاش . 2 - مجسمه ساز. 1


54146 صوری [ ع . ] (ص نسب .) ظاهری . 1


54147 صوف [ ع . ] (اِ.) پشم، از جنس پشم . 1


54148 صوفی [ ع . ] (ص نسب .) 1 - پشمینه پوش . 2 - پیرو طریقة تصوف . 1


54149 صوفیانه (یِ) [ ع - فا. ] 1 - (ص مر.) همچون صوفیان . 2 - (ق مر.) به شیوة صوفیان . 1


54150 صوفیه (یِ) [ ع . صوفیه ] (اِ.) پیرو طریقة تصوف، طریقه ای معنوی که پیروان آن معتقدند به وسیله تصفیه باطن و تزکیه نفس انوار حقایق بر قلب شخص اشراق کند. 1


54151 صوفیگری (گَ) [ ع - فا. ] (حامص .) تصوف . 1


54152 صولت (صُ یا صَ لَ) [ ع . صولة ] 1 - (مص ل .) برجستن و حمله کردن . 2 - (اِمص .) هیبت . 3 - حمله . 4 - قدرت، نفوذ. 1


54153 صولجان (صَ لَ) [ معر. ] (اِ.) معرب چوگان . 1


54154 صوم (صَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) روزه گرفتن . 2 - (اِ.) روزه . 1


54155 صومعه (صَ مَ عَ یا عِ) [ ع . صومعة ] (اِ.) 1 - عبادتگاه راهب در بالای کوه . 2 - دیر، خانقاه . 1


54156 صک (صَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - چک، برات . 2 - نامه، قباله ؛ ج . اصک، صکوک، صکاک . ؛لیلة صک الف - شب برات، شب نیمة شعبان . ب - نوشتن چک را. 1


54157 صکاک (صَ کّ) [ ع . ] (ص فا.) کسی که قباله های شرعی نویسد، قباله نویس، چک - نویس . 1


54158 صیاح (ص ) [ ع . ] (مص ل .) بانگ کردن، آواز دادن . 1


54159 صیاد (صَ یّ) [ ع . ] (ص .) شکارچی . 1


54160 صیاغت (غَ) [ ع .صیاغة ] (اِمص .) 1 - ریخته گری . 2 - زرگری . 1


54161 صیام (ص ) [ ع . ] (مص ل .) روزه داشتن . 1


54162 صیانت (نَ) [ ع . صیانة ] 1 - (مص م .) حفظ کردن . 2 - خویشتن نگاهداشتن . 3 - (اِمص .) نگه داری . 1


54163 صیت (ص ) [ ع . ] (اِ.) آوازه، شهرت . 1


54164 صیحه (صَ حَ) [ ع . صیحة ] (اِ.) بانگ، فریاد. 1


54165 صید (صَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) شکار کردن . 2 - (اِ.) شکار. 3 - آن چه که شکار کنند. 1


54166 صیدله (صَ دَ لَ) [ معر. ] 1 - (اِمص .) گیاه - شناسی . 2 - داروفروشی . عطاری . 1


54167 صیرف (صَ رَ) [ ع . ] (ص .)1 - صراف . 2 - حیله گر. 1


54168 صیصه (صَ صَ) [ ع . صیصة ] (اِ.) 1 - خار پس پای خروس، سیخک پشت پای خروس، خار خروس . 2 - شاخ گاو و آهو. 3 - حصار و هرچه که بد ان باز دارند چیزی را و به وی پناه گیرند. 4 - شبان . 5 - نیکو سیاست . 1


54169 صیغه (غَ یا غِ) [ ع . صیغة ] (اِ.) 1 - هرچیز در قالب ریخته شده . 2 - ریخت، شکل . 3 - عقد موقت . 4 - صورتی از کلمه که شخص یا زمان فعل را نشان می دهد. 1


54170 صیغه جاری کردن ( صیغه جاری کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) صیغة عقد ازدواج یا طلاق یا معامله را خواندن . 1


54171 صیغه رو ( صیغه رو . رَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) زنی که صیغة مردان شود. 1


54172 صیغه سازی ( صیغه سازی .) [ ع - فا. ] (حامص .)درآوردن کلمه به صورت های گوناگون طبق قواعد صرف . 1


54173 صیف (صَ یا ص ) [ ع . ] (اِ.) تابستان . 1


54174 صیفی (صَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - تابستانی . 2 - زراعتی که در بهار و اوایل تابستان کارهای مقدماتی آن انجام شود و حاصلش در تابستان و اوایل پاییز به دست آید مانند: خربزه، هندوانه . ج . صیفی جات . 1


54175 صیفی کاری ( صیفی کاری .) [ ع - فا. ] (حامص . اِمر.) 1 - عمل صیفی کار، زراعت محصولات تابستانی، کشت خربزه و هندوانه و خیار و مانند آن . 2 - کشت سبزی ها. 1


54176 صیقل (صَ یا ص قَ) [ ع . ] (ص .) 1 - آن که شمشیر و مانند آن را بزداید و جلا دهد، جلا دهنده، زداینده . 2 - در فارسی : زدودگی زنگ از فلزات و مانند آن . 1


54177 صیقلی ( صیقلی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به صیقل، هر چیز زدوده و جلا یافته . 1


54178 صینیه (یَّ) [ ع . صینیة ] (ص نسب .) مؤنث سینی ؛ انواع ظروف از صحن، قدح، صراحی و غیره که در قدیم از چین وارد می شد. 1


54179 ض (حر.)هجدهمین حرف از الفبای فارسی، برابر با عدد 800 در حساب ابجد. 1


54180 ضابط (ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نگاه دارنده، حفظ کننده . 2 - شحنه . 3 - حاکم . ج . ضوابط . 1


54181 ضابطه (ب طَ یا طِ) [ ع . ضابطة ] (اِ.) قاعده، دستور. 1


54182 ضاجر (جِ) [ ع . ] (اِفا.) دلتنگ، بی آرام از غم . 1


54183 ضاجع (جِ) [ ع . ] (اِفا.)1 - مرد بر پهلو خوابیده . 2 - کاهل بسیار خسبنده . ج . ضواجع . 1


54184 ضاحک (حِ) [ ع . ] (اِفا.) خندان، خندنده . 1


54185 ضاحکه (حِ کَ یا کِ) [ ع . ضاحکة ] 1 - (اِفا.) مؤنث ضاحک . 2 - (اِ.) دندانی که وقت که خندیدن پیدا شود، یکی از چهار دندان که مابین انیاب و اضراس است . ج . ضواحک . 1


54186 ضاد (اِ.) نام هجدهمین حرف از الفبای فارسی، ض . 1


54187 ضار (رّ) [ ع . ] (اِفا.) زیانکار، مضر. ج . ضارین . 1


54188 ضارب (رِ) [ ع . ] (اِفا.) زننده، کسی که می زند. ج . ضوارب . ضاربین . 1


54189 ضاری [ ع . ] (اِ.) 1 - سگ شکاری . 2 - خون روان . 1


54190 ضاری [ ع . ] (اِفا.) ضرررساننده، زیاندار. 1


54191 ضاغط (غِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) افشرنده، فشارنده . 2 - (اِ.) دردی است که صاحبش پندارد که عضو دردمند را می فشرند. 1


54192 ضافی [ ع . ] (اِفا. ص .) کامل، تمام . 1


54193 ضال (لّ) [ ع . ] (اِفا.) گمراه . 1


54194 ضاله (لِّ) [ ع . ضالة ] (ص .) 1 - مؤنث ضال، گم گشته . 2 - گمراه کننده . 1


54195 ضامر (مِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - باریک اندام . 2 - دقیق، لطیف . 1


54196 ضامن (مِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) کفیل، ضمانت - کننده، به عهده گیرندة غرامت . 2 - (اِ.) نوعی وسیلة دگمه مانند در بعضی ابزارها به ویژه چاقو. ؛ ضامن آهو لقب امام رضا (ع ). 1


54197 ضایر (یِ) [ ع . ضائر ] (اِفا.) زیان رساننده، ضرر رساننده . 1


54198 ضایع (یِ) [ ع . ضائع ] (اِفا.) 1 - تباه، تلف . 2 - بی فایده، بی ثمر. 3 - مهمل، بیکار. 1


54199 ضایع کردن ( ضایع کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - خراب کردن، فاسد کردن . 2 - (عا.) کنف کردن، بور کردن . 1


54200 ضایع گذاشتن ( ضایع گذاشتن . گُ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) اهمال کردن . 1


54201 ضایعه (یِ عَ یا عِ) [ ع . ضایعة ] (اِفا.) مؤنث ضایع . 1 - از دست رفته، تلف شده . 2 - تباه شده، فاسد. 1


54202 ضایق (یِ) [ ع . ضائق ] (اِفا. ص .) تنگ، کم - وسعت . 1


54203 ضب (ضَ بّ) [ ع . ] (اِ.) سوسمار. 1


54204 ضباط (ضَ بّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - ضبط کننده . 2 - بایگان . 1


54205 ضبط (ضَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) حفظ کردن، نگاه داشتن . 2 - گرفتن، در تصرف آوردن . 3 - (اِمص .) نگاه داری، حفظ . 1


54206 ضبط صوت ( ضبط صوت صُ) [ ع . ] (اِمر.) دستگاهی الکتریکی یا الکترونیکی که می توان به کمک آن اصوات را روی نوار مخصوص ضبط و پخش کرد. 1


54207 ضبط و ربط (ضَ طُ رَ) (حامص .) 1 - جمع و جور کردن . 2 - اداره و سرپرستی جایی یا کاری . 3 - یادداشت کردن . 1


54208 ضجر (ضَ جَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - نالیدن، اظهار دلتنگی کردن . 2 - بی قراری کردن . 1


54209 ضجر (ضَ جِ) [ ع . ] (ص .) بی قرار، بی آرام . 1


54210 ضجرت (ضُ رَ) [ ع . ضجرة ] 1 - (مص ل .) تنگدل شدن . 2 - (اِ.) ملال، اندوه . 1


54211 ضجه (ضَ جَّ) [ ع . ضجة ] (اِ.) ناله، غوغا. 1


54212 ضجور (ضَ) [ ع . ] (ص .) 1 - دلتنگ، غمگین . 2 - خشمگین . 1


54214 ضحاک (ضَ حَّ) [ ع . ] (ص .) بسیار خنده کننده . 1


54215 ضحک (ض یا ضَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) خندیدن . 2 - (اِمص .) خنده . 1


54216 ضحکه (ضَ کَ یا کِ) [ ع . ضحکة ] (ص .) آن که بر وی خندند؛ مسخره . 1


54218 ضخام (ضُ) [ ع . ] (ص .) فربه، بزرگ جثه . 1


54219 ضخامت (ضَ مَ) [ ع . ضخامة ] 1 - (مص ل .) کلفت شدن، فربه شدن . 2 - (حامص .) کلفتی، ستبری . 1


54220 ضخم (ضَ خَ) [ ع . ] (ص .) کلفت، ستبر. ج . ضِخام . 1


54221 ضخم (ض خَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) کلان و فربه گردیدن . 2 - تناور شدن . 3 - (اِمص .) فربهی، ستبری . 1


54222 ضخیم (ضَ) [ ع . ] (ص .) تناور، ستبر، کلفت . 1


54223 ضخیم دوزی ( ضخیم دوزی . ) [ ع - فا. ] (حامص .) دوختن لباس های کلفت . 1


54224 ضد (ض دُ) [ ع . ] (ص .) 1 - مخالف . 2 - دشمن . 3 - ناهمگون، ناسازگار. ؛ ضد و نقیض ویژگی دو یا چند امر نسبت به هم، به طوری که با وجود یکی دیگر نمی تواند باشد. 1


54225 ضدیت (ض دُ یَُ) [ ع . ضدیة ] (اِمص .) 1 - ضد هم بودن، مخالف هم بودن . 2 - دشمنی، ناسازگاری . 1


54226 ضر (ضَ رّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زیان . 2 - سختی، تنگی . 3 - (مص ل .) زیان رسانیدن . 1


54227 ضراء (ضَ رّ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - دشواری، تنگ دستی . 2 - گزند، آسیب . 3 - رنجوری . 4 - قحط . 1


54228 ضراء (ضَ) [ ع . ] (مص ل .) نهان شدن، پنهان گشتن . 1


54229 ضراب (ض ِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - با کسی شمشیر زدن، مضاربه کردن . 2 - برجهیدن گشن بر ماده . 1


54230 ضراب (ضَ رّ) [ ع - فا. ] (ص .) 1 - بسیار زننده . 2 - کسی که سکه می زند. 3 - نوازنده . 4 - سخن - چین . 1


54231 ضرابخانه ( ضرابخانه . نَ یا نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) جایی که در آن سکه می زدند. 1


54232 ضرابی (ضَ رّ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) کسی که پول سکه می زند. 1


54233 ضرار (ض ) [ ع . ] (مص م .) زیان رسانیدن . 1


54234 ضرارت (ضَ رَ) [ ع . ضرارة ] (مص ل .) نابینا شدن . 1


54235 ضراط (ضُ) [ ع . ] (مص ل .) تیز دادن، گوزیدن . 1


54236 ضراعت (ضَ عَ) [ ع . ضراعة ] (اِمص .) 1 - خواری . 2 - زاری . 1


54237 ضراوت (ضَ وَ) [ ع . ضراوة ] (مص ل .) 1 - حریص شدن . 2 - معتاد گشتن . 1


54238 ضرب (ضَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) زدن، کوبیدن . 2 - (اِمص .) یکی از چهار عمل اصلی حساب . 3 - سکه زدن . 4 - طنبک یا دنبک . 5 - مَثَل آوردن، داستان زدن . 1


54239 ضرب ( ضرب .) [ ع . ] (اِ.) 1 - مانند، مثل . 2 - نوع، قسم . 1


54240 ضرب الاجل ( ضَ بُ لْ . ا َ جَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) وقت تعیین کردن . 2 - (اِ.) در فارسی پا یان مهلت و مدت معین . 1


54241 ضرب المثل ( ضرب المثل . مَ ثَ) [ ع . ] (مص ل .) مَثل زدن، مثل آوردن . 1


54242 ضرب و شتم ( ضرب و شتم ُ شَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کتک زدن و دشنام دادن . 1


54243 ضرب کردن (ضَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] 1 - (مص م .) دریدن، شکافتن . 2 - انجام دادن عمل ضرب . 1


54244 ضربان (ضَ رَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) زدن (مطلق ). 2 - زدن قلب . 3 - (اِمص .) جهش، تپش قلب . 1


54245 ضربت (ضَ بَ) [ ع . ضربة ] 1 - (مص م .) زدن . 2 - (اِ.) زخم . 1


54246 ضربتی ( ضربتی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) با فوریت و شدت . 1


54247 ضربدر (ضَ دَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) نشانه ای به شکل دو خط مایل متقاطع (*) . 1


54248 ضربه (ضَ بَ یا ب) [ ع . ضربة ] 1 - (مص م .) زدن، یک بار زدن، ضربت . 2 - (اِ.) زخم . 3 - آسیب . ج . ضربات . 1


54249 ضربه شست ( ضربه شست . شَ) [ ع - فا. ] (اِمص .) توانایی، نیرو. 1


54250 ضربه فنی ( ضربه فنی . فَ نّ) (اِمر.) 1 - حالتی در کشتی، که ورزشکاری پشت حریف را به زمین بزند. 2 - حالتی در مشت زنی که ورزشکاری حریف را به زمین اندازد و او نتواند در زمان تعیین شده از جا برخیزد. 1


54251 ضربی (ضَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - آواز یا آهنگی که وزن مرتب داشته باشد. 2 - نوعی طاق یا سقف محدب . 1


54252 ضرر (ضَ رَ) [ ع . ] 1 - (مص م .)زیان وارد آوردن . 2 - (اِ.) زیان . 1


54253 ضرس (ض ) [ ع . ] (اِ.) دندان آسیا. ج . اضراس، ضروس . ؛ به ضرس قاطع از روی یقین، با کمال اطمینان . 1


54254 ضرط (ضَ) [ ع . ] (مص ل .) گوز دادن، تیز دادن . 1


54255 ضرطه (ضَ طِ) [ ع . ضرطة ] (اِ.) گوز، تیز. 1


54256 ضرع (ضَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پستان (گاو و گوسفند و مانند آن ). 2 - شبرق (گیاه ). 3 - دوشیدنی، شیرده . 1


54257 ضرع ( ضرع .) [ ع . ] (مص ل .) 1 - زاری کردن . 2 - فروتنی کردن . 1


54258 ضرغام (ضَ) [ ع . ] (اِ.)= ضرغم : 1 - شیر درنده . 2 - دلاور، شجاع . 1


54259 ضروب (ضُ) [ ع . ] (اِ.) جِ ضرب . 1 - گونه ها، انواع . 2 - اجزای آخر بیت . 1


54260 ضرور (ضَ) [ ع . ] (ص .) واجب، لازم . 1


54261 ضرورت (ضَ رَ) [ ع . ضرورة ] (اِ.) 1 - نیاز، حاجت . 2 - اجبار، الزام . ج . ضرورات . 1


54262 ضرورتاً (ضَ رَ تَنْ) [ ع . ضرورةً ] (ق .) از روی ضرورت . 1


54263 ضروری (ضَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به ضرورت ؛ بایسته، لازم . 1


54264 ضریب (ضَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شکل، نوع . 2 - مانند، همتا. ج . ضرایب . 3 - حروف یا اعداد ثابتی که پیش از یک عبارت جبری نوشته می شود و باید در آن ضرب شود. 4 - کمیتی که ویژگی خاصی از یک ماده یا دستگاه را نشان می دهد و مقدار آن در شرایط معین ثابت است . 1


54316 ط (حر.) نوزدهمین حرف از الفبای فارسی برابر با عدد 9 در حساب ابجد. 1


54317 طاباق [ معر. ] (اِ.) = طابق : 1 - ظرف آهنی مدور که بر آن نان پزند، تابه . 2 - خشت پختة بزرگ، آجر بزرگ . 1


58689 لم ( لم .) (ص .) پر، لبالب . 1


54265 ضریبه (ضَ ب یا بَ) [ ع . ضریبة ] (اِ.) 1 - سرشت، خوی 2 - عایدی ضرابخانه، دخل دارالضرب . 3 - جزیه، گزیت . 4 - خراج زمین و مانند آن . 5 - گمرک . 6 - تیزی شمشیر، شمشیر. 7 - زخمگاه . 8 - (ص .) زده شده به شمشیر، کشته به شمشیر. 9 - عوارضی که برای تسعیر مالیاتی که در یک جا تعیین اما در جای دیگر پرداخته شده باشد، برقرار و معمول بود. 1


54266 ضریح (ضَ) [ ع . ] (اِ.)1 - گور، قبر. 2 - ساختمانی که بر روی گور بزرگان مذهبی درست کنند. 1


54267 ضریر (ضَ) [ ع . ] (ص .) 1 - مرد کور، نابینا. 2 - نحیف . ج . اضراء، اضرار. 1


54268 ضریع (ضَ) [ ع . ] (اِ.) نسج پوششی استخوان که لای ة نازکی است و استخوان ساز است و موجب رشد عرضی استخوان می شود. 1


54269 ضظع (ضَ ظَ) [ ع . ] (اِ.) هشتمین صورت از صور هفتگانة حروف ابجد (ض ظ ع ). 1


54270 ضعف ( ضَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سست شدن، ناتوان گشتن . 2 - (اِمص .) سستی، ناتوانی . 1


54271 ضعف (ض ) [ ع . ] (ص .) دوچندان، دو برابر. ج . اضعاف . 1


54272 ضعف کردن (ضَ . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) (عا.) سست شدن، بی حال شدن . 1


54273 ضعفا (ضُ عَ) [ ع . ضعفاء ] (اِ.) جِ ضعیف . 1


54274 ضعیف (ضَ) [ ع . ] (ص .) 1 - سست، ناتوان . 2 - عاجز. 3 - بیمار. ج . ضعفاء. 1


54275 ضعیف البنیه (ضَ فُ لْ . بُ یِ) [ ع . ضعیف - البنیة ] (ص .) دارای بنیة ضعیف، بی حال و ناتوان، فاقد قوت . 1


54276 ضعیف الجثه ( ضعیف الجثه . جُ ثِّ) [ ع . ضعیف - الجثة ] (ص .) دارای بدن کم قدرت و لاغر. 1


54277 ضعیف النفس (ضَ فُ نَّ) [ ع . ] (ص م .)سست - اراده . 1


54278 ضعیفه (ضَ فِ) [ ع . ] (ص .) مؤنث ضعیف . 1 - زن سست و ناتوان . 2 - زن، (مطلق ) زوجه . 1


54279 ضغث (ض ِ یا ضَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) دستة گیاه خشک و تر به هم آمیخته یا در هم پیچیده . 2 - (ص .) پیچیده، درهم . 3 - کار آشفته . ج . اضغاث . 1


54280 ضغط (ضَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - فشار دادن . 2 - تنگ کردن . 3 - کوفتن . 1


54281 ضغطه (ظُ طَ یا طِ) [ ع . ضغطة ] (اِمص .) 1 - فشار. 2 - سختی، تنگی . 3 - رنج، زحمت، مشقت . 4 - کراهت، اکراه . 1


54282 ضغیر (ضَ) [ ع . ] (اِ.) هر دسته موی جداگانه بافته . 1


54283 ضلال (ضَ) [ ع . ] (مص ل .) گمراه شدن . 1


54284 ضلالت (ضَ لَ) [ ع . ضلالة ] 1 - (مص ل .) گمراه شدن . 2 - (اِمص .) گمراهی . 1


54285 ضلع (ض ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کنار، جانب . 2 - استخوان پهلو. ج . اضلاع، ضلوع . 1


54286 ضم (ضَ مّ) [ ع . ] (مص م .) گرد آوردن، جمع کردن . 1


54287 ضماد (ض ) [ ع . ] (اِ.) مرهم، دارویی که روی زخم مالند. 1


54288 ضمار (ض ) [ ع . ] 1 - (ص .) پنهان، مخفی . 2 - (اِ.) مالی که امیدی به وصول آن نرود. غالباً مالی غصب شده که شهود و بینه هم برای آن نباشد، ودیعه و امانتی که حافظ آن در مقام انکار برآید. 1


54289 ضمان (ضَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پذیرفتن، بر عهده گرفتن وام دیگری را. 2 - (اِمص .) ضمانت . 3 - ملتزم شدن به این که هرگاه کسی به عهد خود وفا نکرد از عهدة خسارت برآید. 1


54290 ضمانت (ضَ نَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .)متعهد شدن . کفالت کسی را کردن . 2 - (اِمص .) درستی یا صحت چیزی را یا کسی را یا گفته ای را متعهد شدن . 1


54291 ضمانت نامه ( ضمانت نامه . مَ یا مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) سندی که به موجب آن شخصی شخص دیگر را ضمانت می کند. 1


54292 ضمایر (ضَ یِ) [ ع . ضمائر ] (اِ.) جِ ضمیر. 1


54293 ضمایم (ضَ یِ) [ ع . ضمائم ] (اِ.) جِ ضمیمه . 1


54294 ضمن (ضَ مِ) [ ع . ] (ص .) 1 - بیمار در جای بمانده، زمین گیر. 2 - عاشق . 1


54295 ضمن (ض ) [ ع . ] (اِ.) درون، میان . 1


54296 ضمن (ضَ مَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - برجای ماندن . 2 - عاجز شدن . 1


54297 ضمناً (ض نَ نْ) [ ع . ] (ق .) در درون، در میان، در ضمن، در طی . 1


54298 ضمه (ضَ مِّ) [ ع . ضمة ] (اِ.) یکی از حرکات که علامت آن « ُ » است . 1


54299 ضمیر (ضَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - باطن انسان، اندرون دل . 2 - اندیشة نهفته، راز. 3 - کلمه ای که جانشین اسم می شود. 1


54300 ضمیم (ضَ) [ ع . ] (ص .) همراه، صاحب 1


54301 ضمیمه (ضَ مَ یا مِ) [ ع . ضمیمة ] (ص .) چیزی که به چیز دیگر پیوسته باشد، پیوست . ج . ضمایم . 1


54302 ضمین (ضَ) [ ع . ] (ص .) کفیل، ضامن . 1


54303 ضوء (ضَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) روشن شدن . 2 - (اِ.) نور، روشنایی . 1


54304 ضوضاء (ضَ یا ضُ) [ ع . ] (اِ.) شور و غوغا، هیاهو، بانگ . 1


54305 ضیاء [ ع . ] (اِ.) نور، روشنایی . 1


54306 ضیاع (ضَ) [ ع . ] (مص ل .) تباه شدن، تلف گردیدن . 1


54307 ضیاع (ض یا ضَ) [ ع . ] (اِ.) ج . ضیعه ؛ آب و زمین، دارایی . 1


54308 ضیافت (فَ) [ ع . ضیافة ] 1 - (مص ل .) مهمان شدن . 2 - (اِمص .) مهمانی، مهمانی باشکوه . 1


54309 ضیعت (ضَ یا ض عَ) [ ع . ضیعة ] (اِ.) 1 - آب و زمین و مانند آن، زمین زراعتی . ج . ضیاع . 2 - مال، متاع . 1


54310 ضیغم (ضَ غِ) [ ع . ] (اِ.) شیر درنده، شیر بیشه . 1


54311 ضیف (ضَ یْ) [ ع . ] (اِ.) مهمان . ج . اضیاف، ضیوف . 1


54312 ضیق (ضَ یِ) [ ع . ] (ص .) تنگ . مق وسیع . 1


54313 ضیق (ضَ یا ض یِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) تنگ شدن . 2 - بخیل گشتن . 3 - (اِمص .) تنگی، سختی . 1


54318 طابع (ب) [ ع . ] 1 - (اِ.) سر ش ت، نهاد. 2 - (اِفا.) مهرزن . 3 - چاپ کننده، طبع کننده . ج . طابعین . 1


54319 طابور [ تر. ] (اِ.) 1 - صف، فوج . 2 - کتیبه . 1


54320 طاحونه (نَ یا نِ) [ ع . طاحونة ] (اِ.) آسیا، آس آب . ج . طواحین . 1


54321 طار (اِ.) داریه زنگی . 1


54322 طارف (رِ) [ ع . ] (اِ.) مال نو، مال تازه . 1


54323 طارق (رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - راه رونده در شب . 2 - مجازاً: دزد، فالگیر. 3 - ستارة صبح . 1


54324 طارم (رَ) [ معر. ] (اِ.) تارم ؛ خرگاه، سراپرده . 1


54325 طارمی ( طارمی .) (ص نسب .) 1 - نردة چوبی یا آهنی که اطراف محوطه یا باغی نصب کنند. 2 - دست انداز. 1


54326 طارونی (ص نسب .) نوعی جامة ابریشمی تیره گون . 1


54327 طاری [ ع . ] (اِفا.) 1 - آینده . 2 - ناگاه در آینده . 3 - ناگاه روی داده، عارض . 4 - گذرنده غیر - مقیم . 1


54328 طاس [ معر. ] (اِ.) 1 - طشت بزرگ . 2 - ظرفی که در حمام برای استفاده از آب به کار برند. 3 - پیاله، ساغر. 4 - آویزه های طلا یا نقره که بر علم آویزند. 1


54329 طاس (ص .) سَر بی مو. 1


54330 طاس (اِ.) مهره ای مکعب شکل که بر هر یک از شش طرف آن اعداد از یک تا شش نوشته شده است که در بازی نرد از آن استفاده می کنند. 1


54331 طاس پلو (پُ لُ) (اِمر.) قسمی پلو. طرز تهیة آن چنین است که گوشت را ریزه ریزه کرده با دنبه و پیاز و قدری روغن هم داغ کرده در میان باطیة نازک گذارده، سرش را بسته و در وقت چلو دم کردن باطیه را ته دیگ گذارند و با ادویه دم کنند و اگر بخواهند، در موسم هر ترشی از آن ترشی زنند. 1


54332 طاس کباب (کَ) (اِمر.) نوعی خوراک و آن کبابی است که در طاس (ظرف مسی ) پخته شود و سیب زمینی، به، هویج، آلو و سبزی های دیگر هم در آن داخل کنند و آن انواع مختلف دارد. 1


54333 طاسباز (ص فا.) 1 - قمارباز. 2 - حقه باز، شعبده باز. 1


54334 طاعات [ ع . ] (اِ.) جِ طاعت ؛ بندگی ها، عبادات . 1


54335 طاعت (عَ) [ ع . طاعة ] 1 - (مص م .) فرمانبرداری کردن .2 - عبادت کردن .3 - (اِمص .) فرمانبرداری . 4 - عبادت . 1


54336 طاعت ور ( طاعت ور . وَ) [ ع - فا. ] (ص مر.)فرمانبردار. 1


54337 طاعتدار ( طاعتدار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) مطیع، فرمانبردار. 1


54338 طاعن (عِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نیزه زننده . 2 - طعنه - زننده، عیب جویی کننده . 1


54339 طاعون [ ع . ] (اِ.) مرضی عفونی و واگیردار که موش صحرایی از عوامل انتقال آن به انسان است . 1


54340 طاغوت [ ع . ] (اِ.) 1 - بت، هر معبود غیر از خدا. 2 - شیطان . 3 - سرکش متعدی . 1


54341 طاغی [ ع . ] (اِفا.) 1 - نافرمان، سرکش . 2 - ستمکار، ظالم . 1


54342 طافح (فِ) [ ع . ] (ص .) مست شرابخواره که از خود خبر ندارد. 1


54343 طاق [ معر. ] (ص .) 1 - فرد. 2 - یکتا، بی مانند. 1


54344 طاق (اِ.) 1 - تاک، مو. 2 - درختی که شاخه نداشته باشد. 1


54345 طاق [ معر. ] (اِ.) 1 - سقف، سقف محدب . 2 - طیلسان، ردا. 3 - دست، طاقه . 4 - رف، طاقچه . 1


54346 طاق باز (ق مر.) (عا.) ستان بر پشت . 1


54347 طاق نما (نَ یا نُ) (اِمر.) 1 - ایوانی کم عرض که در جلو اطاق سازند. 2 - نمای دیوار به صورت طاق که عرض و پهنایی نداشته باشد. 1


54348 طاق و طارم (قُ رُ) (اِمر.) = طاق و طرنب . طاق و ترنب . طاق و ترم : کروفر، طمطراق، فر و شکوه . 1


54349 طاقت (قَ) [ ع . طاقة ] (اِ.) 1 - قدرت، توانایی . 2 - تحمل . 1


54350 طاقت فرسا ( طاقت فرسا . فَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) طاقت فرسا ین ده : آن که طاقت و شکیب ببرد، آن چه که تاب و توان بزداید. 1


54351 طاقدار (ص فا.) = طاق دارنده : 1 - آن چه دارای طاق است . 2 - دارای ایوان . 3 - مجازاً: نگهبان، محافظ . 1


54352 طاقدیس 1 - (ص مر.) به شکل طاق . 2 - (اِ.) چین خوردگی های زمین که به شکل طاق است . 1


54353 طاقه (ق ) [ ع . طاقة ] (اِ.) 1 - یک تار از ریسمان . 2 - واحدی برای شمارش پارچه یا جامه . 1


54354 طاقچه (چِ) (اِمصغ .) رف، طاق کوچک . ؛ طاقچه بالا گذاشتن ناز کردن، فخر فروختن . 1


54355 طاقچه پوش ( طاقچه پوش .) [ ع - فا. ] (ص فا.)پارچه ای که کف طاقچه را با آن می پوشیدند. 1


54356 طاقی (حامص .) طاق بودن، مفرد بودن . 1


54357 طاقی (اِ. ص نسب .) نوعی کلاه که به صورت طاق است . 1


54358 طاقین (قِ) (ص نسب . اِ.) 1 - نوعی کلاه، طاقی . 2 - قبای دوتایی . 1


54359 طاقیه (یِ) (اِ.) نوعی کلاه بلند مخروط شبیه به کلاه درویشان . 1


54360 طالب (لِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - جوینده، خواهان . 2 - دانشجوی علوم دینی ؛ ج . طلاب . 1


54361 طالبی (لِ) [ ع . ] (اِ.) نوعی خربزة پیش رس و شیرین و لطیف که قسمت خوراکی آن زرد یا سبز است . 1


54362 طالح (لِ) [ ع . ] (اِفا.) مرد بدکردار، تبهکار. 1


54363 طالسان (لِ) (اِ.) نک طیلسان . 1


54364 طالع (لِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) طلوع کننده . 2 - (اِ.) بخت، اقبال . 1


54365 طالع بین ( طالع بین .) [ ع - فا. ] (ص فا.) فالگیر. 1


54366 طالع ور ( طالع ور . وَ) [ ع - فا. ] (ص مر.)خوشبخت . 1


54367 طالع گیری ( طالع گیری .) [ ع - فا. ] (حامص .) طالع - بینی . 1


54368 طامات (مّ) [ ع . ] (اِ.) جِ طامه ؛ 1 - بلاهای بزرگ، مصیبت عظیم . 2 - سخن های پریشان . 3 - احادیث و حکایات اختراعی . 1


54369 طامح (مِ) [ ع . ] (ص .) 1 - زن نافرمان . 2 - زن چشم چران . 3 - خوب و عالی از هر چیز. 1


54370 طامع (مِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آزمند، حریص . 2 - امیدوار. 1


54371 طامه (مِّ) [ ع . طامة ] (اِ.) 1 - بلای بزرگ . 2 - روز قیامت . 1


54372 طاهر (هِ) [ ع . ] (ص .) 1 - پاک، پاکیزه . 2 - از نام های خداوند. 1


54373 طاهره (هِ رِ یا رَ) [ ع . طاهرة ] (اِفا. ص .) مؤنث طاهر، زن پاک از پلیدی و عیوب . 1


54374 طاووس [ معر. ] (اِ.) = طاوس : مرغی است از نوع ماکیان که پرهای زیبا دارد به ویژه نر آن که دُم چتری بسیار زیبایی دارد. پاهای این مرغ زیبا نیست که بر اساس برخی از افسانه ها ابلیس به صورت ماری بر پای آن پیچید و وارد بهشت شد. 1