54375 طاووسی [ معر - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به طاوس . 2 - سبز زرین، سبز دینارگون . 3 - آن که به چند رنگ زند. 4 - نوعی جامة رنگین . 1


54376 طایر (یِ) [ ع . طائره ] (اِفا.) 1 - پرواز کننده، پرنده . 2 - مرغ، ج . طیور. 1


54377 طایع (یِ) [ ع . طائع ] (اِفا.) 1 - فرمانبردار، طبع، مطیع . 2 - خواهان، راغب . ج . طایعین . 1


54378 طایف (یِ) [ ع . طائف ] (اِفا.) 1 - طواف - کننده . 2 - شبگرد. 1


54379 طایفه (یِ فِ) [ ع . طائفة ] 1 - (اِفا.) مؤنث طایف . 2 - تیره، دسته . 3 - پاره ای از چیزی . ج . طوایف . 1


54380 طایل (یِ) [ ع . طائل ] 1 - (اِفا.) برنده، قاطع . 2 - (اِ.) فزونی، مزیت . 3 - توانایی، قدرت . 4 - توانگری . 5 - فراخی، وسعت . 6 - فایده، سود. 1


54381 طب (طِ بّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) درمان کردن . 2 - (اِ.) معالجه . 3 - پزشکی . 1


54382 طبابت (طِ بَ) [ ع . ] (اِمص .) عمل و شغل طبیب، مداوا و طرز معالجة امراض، پزشکی . 1


54383 طباخ (طَ بّ) [ ع . ] (ص .) آشپز، خوالیگر. 1


54384 طباطبایی (طَ طَ) [ ع - فا. ] (ص .) ویژگی آن که پدر و مادرش هر دو سید باشند. 1


54385 طباع (طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ طبع ؛ سرشت ها، خوی ها. 1


54386 طباع (طَ بّ) [ ع . ] (ص .) 1 - سازنده (هرچه که باشد). 2 - شمشیرساز. 3 - کوزه گر. 4 - تیزهوش . 1


54387 طباعت (طِ عَ) [ ع . طباعة ] (اِمص .) 1 - چاپ کردن . 2 - شمشیرسازی . 1


54388 طباق (طِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) سنجیدن و موافق کردن دو چیز با هم . 2 - (ص .) مطابق، برابر. 1


54389 طبال (طِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - منارة بلند ساخته بر کوه . 2 - هر بنای مرتفع . 3 - دیوار بلند. 4 - صومعه . 1


54390 طبال (طَ بّ) [ ع . ] (ص .) طبل زن . 1


54391 طبالی (طَ بّ) [ ع - فا. ] (حامص .) طبل - نوازی . 1


54392 طبایع (طَ یِ) [ ع . طبائع ] (اِ.) جِ طبیعت ؛ سرشت ها، نهادها. 1


54393 طبخ (طَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پختن . 2 - (اِ.) غذای پخته شده . 1


54394 طبر (طَ بَ) (اِ.) تبر. 1


54395 طبرخون ( طَ بَ ) (اِ.) 1 - عنّاب، درخت عنّاب . 2 - چوبدستی سرخ رنگ که در ق دیم به هنگام جنگ به دست می گرفتند. 1


54396 طبرخون زدن ( طبرخون زدن . زَ دَ) (مص م .) هلاک ساختن . 1


54397 طبری (طَ بَ) (ص نسب .) 1 - اهل طبرستان . 2 - لهجة مردم طبرستان . 1


54398 طبطاب (طَ بْ) [ ع . طبطابه ] (اِ.)نوعی چوگان . 1


54399 طبع ( طبع .) [ ع . ] (اِ.) 1 - ذات، سرشت . 2 - استعداد شعر گفتن داشتن . 1


54400 طبع (طَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - مهر کردن، سر زدن . 2 - نقش کردن . 3 - چاپ کردن . 1


54401 طبع نواز ( طبع نواز . نَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) دلخواه . 1


54402 طبع کردن (طَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) چاپ کردن . 1


54403 طبعاً (طَ عَ نْ) [ ع . ] (ق .) طبیعتاً، به طبع، بالطبع . 1


54404 طبعی (طَ) (ص نسب .) ذاتی، سرشتی . 1


54405 طبق (طَ بَ) [ معر. ] (اِ.) ظرفی شبیه سینی اما بزرگ تر از جنس چوب یا فلز که با آن چیزهای خوردنی حمل کنند. 1


54406 طبق بند (طَ. بَ) [ معر - فا. ] (ص مر.) چینی بندزن . 1


54407 طبق زدن (طَ بَ. زَ دَ) [ معر - فا. ] مالیدن دو زن شرم خود را به یکدیگر ؛ سحق، مساحقه . 1


54408 طبقات (طَ بَ) [ ع . ] (اِ.) جِ طبقه . 1 - درجات، مرتبه ها. 2 - گروه ها، جماعات . 1


54409 طبقدار ( طبقدار .) [ معر - فا. ] (ص فا.) حمالی که بار مردم را با طبق حمل کند. 1


54410 طبقه (طَ بَ قِ) [ ع . طبقة ] (اِ.) 1 - درجه، مرتبه . 2 - صنف، دسته . 3 - فضایی در یک ساختمان، میان دو سقف یا یک کف و یک سقف، اشکوب . 1


54411 طبقه بندی ( طبقه بندی . بَ) [ ع - فا. ] (حامص .) صف بندی، رده بندی (فره ). 1


54412 طبل (طَ) [ ع . ] (اِ.) یکی از آلات ضربی و رزمی و آن عبارت است از استوانه ای که در دو طرف آن پوست کشیده شده است . دُهل (یک رویه و دو رویه ). 1


54413 طبل خوار ( طبل خوار . خا) [ ع - فا. ] (ص فا.)1 - پُر - خور. 2 - مفتخور. 1


54414 طبل خوردن ( طبل خوردن . خُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کنابه از: 1 - رمیدن . 2 - خود را کنار گرفتن . 1


54415 طبل زن ( طبل زن . زَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) طبال، دهل زن . 1


54416 طبله (طَ لِ) [ ع . طبلة ] (اِ.)1 - صندوق کوچک . 2 - ج عبة عطار. 3 - طَبَق . 1


54417 طبله کردن ( طبله کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) باد کردن و برآمدن گچ یا رنگ در اثر رطوبت یا علل دیگر. 1


54418 طبلک (طَ لَ) [ ع - فا. ] (اِمصغ .) 1 - طبل کوچک . 2 - جعبه ای که عطار در آن عطر را نگه می دارد. 3 - کلاه و تاج درویشان . 1


54419 طبیب (طَ) [ ع . ] (اِ.) پزشک، حکیم . 1


54420 طبیعت (طَ عَ) [ ع . طبیعة ] (اِ.) 1 - سرشت، خوی . 2 - آن بخش از جهان که ساخته دست آدمی نیست . 1


54421 طبیعی (طَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به طبیعت . 2 - فطری، ذاتی . 3 - عالم علم طبیعی . 4 - کسی که امور جهان را به طبیعت نسبت می دهد و به خدا اعتقادی ندارد. 1


54422 طحال (طَ) [ ع . ] (اِ.) اسپرز، سپرز؛ یکی از اعضای داخلی بدن انسان که در طرف چپ شکم قرار دارد و کار آن ذخیره کردن گلبول های سرخ است . 1


54423 طحان (طَ حّ) [ ع . ] (ص .) آسیابان . 1


54424 طحین (طَ) [ ع . ] (اِ.) آرد، گندم رقیق . 1


54425 طخشیقون (طُ) [ معر. ] (اِ.) 1 - نام عمومی سم ها؛ زهر. 2 - سمی که در قدیم جهت زهرآلود کردن نوک نیزه ها و تیرها به کار می بردند و امروزه نیز بین قبایل وحشی آفریقای جنوبی و آمریکای جنوبی معمول است و از نوع کورار است . 1


54426 طراح (طَ رّ) [ ع . ] (ص .) 1 - نقاش، آن که طرح افکند، گرده ریز، نقشه ریز. 2 - آن که برای انجام کار یا فعالیتی برنامه ریزی کند یا مطلبی را تدوین کند. 1


54427 طراحی ( طراحی .) [ ع - فا. ] (حامص .) کاری که طراح انجام می دهد. 1


54428 طراد ( طراد .) [ ع . ] (مص م .) حمله آوردن بر یکدیگر. 1


54429 طراد (طَ رّ) [ ع . ] 1 - (ص .) بسیار راننده . 2 - (اِ.) کشتی تندرو. 3 - جای فراخ . 1


54430 طراد (طِ) [ ع . ] (اِ.) نیزة کوتاه که با آن شکار کنند. 1


54431 طراده (طَ رّ د) [ ع . طرادة ] 1 - (اِفا.) مؤنث طراد. 2 - (اِ.) کشتی تندرو. 3 - قایق، زورق . 4 - علم، درفش . 1


54432 طراده کش ( طراده کش . کَ یا کِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) علم دار. 1


54433 طرار (طَ رّ) [ ع . ] (ص .) 1 - کیسه بر. 2 - عیار، دزد. 3 - حیله گر. 4 - تیززبان . 1


54434 طراری ( طراری .) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - کیسه - بری . 2 - حیله گری . 1


54435 طراز (طَ رّ) [ ع . ] (ص .) نگارگر جامه . 1


54436 طراز ( طراز .) [ ع . ] (اِ.) 1 - روش . 2 - طبقه، نوع . 1


54437 طراز (طِ) [ معر. ] (اِ.) 1 - نقش ونگار پارچه . 2 - حاشیة جامه . 3 - زین وبرگ اسب . 4 - گستردنی . 5 - موی . 6 - کارگاه شکرسازی . 7 - تار ریسمان . 1


54438 طراز کردن (طِ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - هموار کردن، هم سطح کردن . 2 - نقش و نگار زدن بر جامه . 1


54439 طرازنده (طِ زَ د) (ص فا.) 1 - آرایش دهنده . 2 - نظم دهنده . 1


54440 طرازگر ( طرازگر . گَ) [ معر - فا. ] (ص فا.)آرایش - دهنده . 1


54441 طرازیدن (طِ دَ) (مص م .) 1 - آرایش کردن، آراستن . 2 - نظم و ترتیب دادن، نیکو ساختن . 1


54442 طراف (طِ) [ ع . ] (اِ.) خرگاه ادیم، خیمة چرمین ؛ ج . طرف . 1


54443 طرافت (طَ فَ) [ ع . طرافة ] (مص ل .)نو شدن . 1


54444 طراقاطراق (طَ طَ) (اِمر. صت .) آوازها و صداهای پیاپی . 1


54445 طراوت (طَ وَ) [ ع . طراوة ] 1 - (مص ل .) تر و تازه شدن . 2 - (اِمص .) تازگی . 1


54446 طرایف (طَ یِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چیزهای لطیف و خوش و پسندیده . 2 - مال های نو. ج . طریفه . 1


54447 طرایق (طَ یِ) [ ع . طرائق ] (اِ.) جِ طریقه . 1


54448 طرب (طَ رَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) شاد شدن . 2 - (اِمص .) شادی . 1


54449 طرب شکار ( طرب شکار . ش یا شَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن چه که ایجاد شادی کند. 1


54450 طربال (طِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - منارة بلند ساخته بر کوه . 2 - هر بنای مرتفع . 3 - صومعه . 1


54451 طرجهاله (طَ جَ لِ) [ ع . طرجهاره ] (اِ.) 1 - پیالة کوچک . 2 - قیف . 1


54452 طرح (طَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) انداختن، دور کردن، افکندن . 2 - پیشنهاد کردن . 3 - نقاشی کردن . 4 - طرح اولیة چیزی را برداشتن . 5 - فروختن جنسی به زور به رعایا. 6 - گستردن، پهن کردن . 7 - (مص ل .) کناره گرفتن از کاری . 8 - (اِمص .) بیرون اندازی . 9 - (اِ.) نقاشی . 10 - صورت، پیکر. 1


54453 طرح افکندن ( طرح افکندن . اَ کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) بنیان نهادن . 1


54454 طرح دادن ( طرح دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .)1 - رو - گردانیدن . 2 - پیشنهاد دادن . 1


54455 طرح ریختن ( طرح ریختن . تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) نقشه کشیدن، برنامه ریزی کردن . 1


54456 طرح کردن ( طرح کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - دور انداختن . 2 - چیزی را به قهر نزد کسی انداختن . 3 - پی افکندن، نقشة کاری را کشیدن . 1


54457 طرح کش ( طرح کش . کَ یا کِ) [ ع - فا. ] (ص .) 1 - نقاش . 2 - مغلوب، زبون . 1


54458 طرد (طَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) راندن، دور کردن . 2 - تبعید کردن . 1


54459 طرر (طُ رَ) [ ع . ] (اِ.) جِ طره . 1 - موی پیشانی ها. 2 - نقوش جام . 3 - کناره های بام . 1


54460 طرز (طَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شکل، هیئت . 2 - سَبک، روش . 1


54461 طرسوسی (طَ) 1 - (ص نسب .) منسوب به شهر طرسوس (شهری قدیمی در آسیای صغیر). 2 - تقسیم شدنی . 3 - (حامص .) تقسیم شدن، تکه تکه شدن (می گویند شهر طرسوس مرز اسلام و کفر بوده و مسلمانان غنایم را در آن تقسیم می کرده اند). 1


54463 طرغان بستن ( طرغان بستن . بَ تَ) [ تر - فا. ] (اِمص .) جمع آوری لشکر. 1


54464 طرف (طَ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جانب، کرانه . 2 - سوی، جهت . 3 - (عا.) نزدیک به زمان خاصی یا حوالی آن . 4 - فرد شناخته شده و غایبی میان دو یا چند نفر، یارو. 5 - پاره، جزء. 6 - ناحیه، منطقه . 1


54465 طرف (طَ رْ) [ ع . ] 1 - (اِ.) چشم، گوشة چشم . 2 - نگاه از گوشة چشم . 3 - پایان و کنارة چیزی . 4 - در فارسی به معنی کمربند و بند طلا یا نقره که بر کمر بندند هم گفته شده . 1


54466 طرف (طُ رَ) [ ع . ] (اِ.) جِ طرفه ؛ چیزهای تازه و عجیب . 1


54467 طرف بستن (طَ رْ. بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کنایه از: سود بردن . 1


54468 طرف شدن ( طرف شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) روبرو شدن، مواجه شدن . 1


54469 طرف گرفتن ( طرف گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - جانبداری کردن . 2 - گوشه گرفتن . 3 - سرحدداری کردن . 4 - سود بردن از چیزی . 1


54470 طرف یافتن (طَ رْ. تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) طرف بستن . 1


54471 طرفاطرف (طَ. طَ) [ ع - فا. ] (ق مر.) دور، کنار. 1


54472 طرفة العین (طَ فَ ةُ یا ةَ عَ) (مص م .) یک چشم برهم زدن، یک آن . 1


54473 طرفدار (طَ رَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - جانب دار، حامی . 2 - سرحددار. 1


54474 طرفه (طُ فِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چیز تازه و نو و خوشایند. 2 - شی عجیب، شگفت آور. 3 - (ص .) معشوق . 4 - شعبده باز، حقه باز. 1


54475 طرفه (طَ فِ) [ ع . طرفة ] 1 - (مص ل .) یک چشم به هم زدن . 2 - (اِمص .) خونریزی رگ - های قرنیة چشم که بر اثر ضربة وارد بر چشم عارض شود. 1


54476 طرفگی (طُ فَ یا فِ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - شگرفی . 2 - بازیگری . 1


54477 طرفگیر (طَ رَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) طرفدار، جانبدار. 1


54478 طرفیت (طَ رَ یَّ) (اِمص .) مأخوذ از عربی به معانی 1 - روبرو شدن . 2 - دشمنی، رویارویی . 1


54479 طرفین (طَ رَ فِ) [ ع . ] (اِ.) دوطرف، دو جانب . 1


54480 طرق (طَ رْ) [ ع . ] 1 - (مص م .)زدن . 2 - (مص ل .) شاشیدن ستوران در آب . 1


54481 طرق (طُ رُ) [ ع . ] (اِ.)جِ طریق ؛ راه ها، روش ها. 1


54482 طرقاق (طَ) [ مغ . ] (ص .) محافظ (شبانه )، نگهبان، مراقب، پاسدار. 1


54483 طرقانیدن (طَ دَ) (مص م .) ترکانیدن . 1


54484 طرقه (طَ رَ قِّ) (اِ.) = ترقه : نوعی بازیچه برای بچه ها حاوی مقداری باروت که با آتش زدن منفجر شده و صدای زیادی می دهد. 1


54485 طرلان (طَ) (اِ.) شاهباز. 1


54486 طرنب (طُ رُ) (اِ.) خودنمایی . 1


54487 طرنجیدن (طُ رَ دَ) ترنجیدن . 1


54488 طره (طُ رَّ) [ ع . ] (اِ.)1 - کنارة هر چیزی، حاشیه . 2 - زلف، موی پیشانی . 3 - نقش و نگارجامه . 4 - حاشیة کتاب . 1


54489 طره بازی ( طره بازی .) [ ع - فا. ] (حامص .) تُرنا بازی، نوعی بازی که در آن پارچه ای را مثل تازیانه تابیده و با آن بازنده را می زنند. 1


54490 طره پوش ( طره پوش .) [ ع - فا. ] (ص فا.) دارندة طرّه . 1


54491 طروب (طُ) [ ع . ] (اِ.) جِ طرب ؛ شادی ها. 1


54492 طروب (طَ) [ ع . ] (ص .) مرد بسیار طرب، آن که پیوسته شاد بود. 1


54493 طروق (طَ) [ ع . ] (ص .) راهرو، سالک . 1


54494 طری (طَ) [ ع . ] (ص .) تر و تازه، شاداب . 1


54495 طرید (طَ) [ ع . ] 1 - (ص .) مطرود، رانده شده . 2 - (اِ.) سخنی که شنونده از شنیدن آن بترسد و بگریزد. 1


54496 طریدن (طَ دَ) (مص م .) دزدیدن . 1


54497 طریف (طَ) [ ع . ] (ص .) 1 - نو، تازه . 2 - غریب، نادر. 1


54498 طریق (طَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - راه . 2 - شیوه، روش . 3 - آئین، مسلک . 4 - حال، حالت . 5 - عادت، خو. 6 - پیشه، شغل . 1


54499 طریقت (طَ قَ) [ ع . طریقة ] (اِ.) 1 - روش، سیرت . 2 - مسلک . 3 - سیرت اهل سلوک . 1


54500 طریقه (طَ قِ) (اِ.) نک طریق . ج . طُرُق . 1


54501 طریقون (طَ) [ ع . ] (اِ.) قمری . 1


54502 طزر (طَ زَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - قصر. 2 - خانة زمستانی . 1


54503 طسق (طَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مقداری از خراج که به حسب سرجریب بر زمین زراعت و جز آن گیرند. 2 - سهمیة مالیاتی که به حبوبات (برحسب جریب ) تعلق می گرفت، صورت مالیاتی . 1


54504 طشت (طَ) (اِ.) = تشت : 1 - ظرفی گود و بزرگ و گرد ویژة رخت شویی . 2 - یکی از لوازم آتشگاه . 3 - نوعی از آلات موسیقی . 1


54505 طشت دار (طَ) (ص فا.) = طشت دارنده : 1 - خادمی که جهت شستن دست ها آب می ریزد. 2 - نگهبان و متصدی طشت خانه . 1


54506 طعام (طَ) [ ع . ] (اِ.) خوراک، خوردنی . ج . اطعمه . 1


54507 طعان (طَ) [ ع . ] (مص م .) نیزه زدن به یکدیگر. 1


54508 طعم (طَ عْ) [ ع . ] (اِ.) مزه . ج . طعوم . 1


54509 طعمه (طُ مَ) (اِ.) خوردنی، خوراک . 1


54510 طعن (طَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - نیزه زدن . 2 - سرزنش کردن . 3 - کنایه زدن . 1


54511 طعن زدن ( طعن زدن . زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - سرزنش کردن . 2 - به سخن کنایه کسی را رنجاندن . 1


54512 طعنه (طَ نِ) [ ع . طعنة ] (اِمص .) 1 - یک بار نیزه زدن . 2 - سرزنش کردن . 1


54513 طغامه (طَ مَ یا مِ) [ ع . طغامة ] (ص .) مرد رذل، سفله ؛ ج . طغام . 1


58853 لودگی (لُ دَ یا د) (حامص .) مسخرگی . 1


54514 طغان (طُ) [ تر. ] (اِ.) 1 - شاهین . 2 - نامی از نام های ترکی . 1


54515 طغراء (طُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نوعی خط که به شکل منحنی بالای نامه ها و فرمان ها نوشته می شد و حکم امضای پادشاه را داشت . 2 - فرمان، منشور. 1


54516 طغرائی ( طغرائی .) [ تر - فا. ] (ص نسب .) 1 - نویسندة طغرا. 2 - رییس دیوان طغرا . 1


54517 طغراکش ( طغراکش . کَ یا کِ) [ تر - فا. ] (ص فا.) نویسندة طغراء بر سر نامه ها و فرمان ها. 1


54518 طغراکشی ( طغراکشی . کَ یا کِ) [ تر - فا. ] (حامص .) طغراء نویسی . 1


54519 طغرل (طُ غْ رِ یا رُ) [ تر. ] (اِ.) 1 - نوعی مرغی شکاری . 2 - نام چند تن از پادشاهان سلجوقی . 1


54520 طغیان (طُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - از حد خود گذشتن . 2 - نافرمانی کردن . 3 - بالا آمدن آب دریا. 4 - گستاخی کردن . 1


54521 طف (طَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جانب، کنار، کرانه . 2 - ناحیه . 3 - بلندی از زمین . ج . طفوف . 1


54522 طفره (طَ رِ) [ ع . طفرة ] (مص ل .) پریدن، پریدن از بلندی . 1


54523 طفره رفتن ( طفره رفتن . رَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) شاخه خالی کردن . 1


54524 طفره زدن ( طفره زدن . زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - کوتاهی کردن در کار. 2 - در رفتن . 1


54525 طفطفه (طَ یا طِ طَ فَ) [ ع . طفطفة ] (اِ.) 1 - تهیگاه . 2 - اطراف پهلو متصل اضلاع . 3 - هر گوشت پارة مضطرب، گوشت پارة نرم از نرمجای شکم ؛ ج . طفاطف . 1


54526 طفل (طِ) [ ع . ] (اِ.) بچه، کودک . ج . اطفال . 1


54527 طفلک (طِ لَ) [ ع - فا. ] (اِمصغ .) 1 - کوچک . 2 - مجازاً: موجود معصوم و بی گناه، طفلی، حیوانی . 1


54528 طفولیت (طُ یَّ) (مص جع .) دوران کودکی، خردسالی . 1


54529 طفیل (طُ فَ یا فِ) [ ع . ] 1 - (ص .) مهمان ناخوانده . 2 - (اِ.) انگل . 1


54530 طفیلی ( طفیلی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - انگل، مانند انگل . 2 - گیاه یا حیوانی که از گیاه یا حیوان دیگر تغذیه کند. 1


54531 طل (طَ لّ) [ ع . ] (اِ.) باران ریز و نرم . ج . طلال . 1


54532 طلا (طَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زر؛ فلزیست زرد رنگ گران بها و کمیاب که بسیار شکل پذیر، چکش خوار و قابل تورق و مفتول شدن می باشد. در مجاورت آب و هوا نیز زنگ نمی زند. 2 - مجازاً گران بها، نایاب . 1


54533 طلا گرفتن ( طلا گرفتن . گِ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) زراندود کردن . 1


54534 طلاء (طِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هرچه که آن را بر چیزی مالند. 2 - دارویی که بر عضوی مالند. 3 - قطران . 1


54535 طلاب (طِ) [ ع . ] (مص م .) خواستن حق خود را از کسی، مطالبه، باز جست کردن . 1


54536 طلاب (طُ لّ) [ ع . ] (اِ.) جِ طالب . 1 - خواهندگان . 2 - محصلان علوم قدیمه . 1


54537 طلاق (طَ) [ ع . ] (مص ل .) جدا شدن زن و شوهر. 1


54538 طلاقت (طَ قَ) [ ع . طلاقة ] 1 - (مص ل .)گشاده - رو شدن . 2 - فصیح شدن . 3 - (اِمص .) گشاده - رویی . 4 - گشاده زبانی، فصاحت . 1


54539 طلال (طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ طل ؛ باران های ریز. 1


54540 طلال ( طلال .) [ ازع . ] (اِ.) جِ طل ؛ جاهای خراب . 1


54541 طلاوت (طَ یا طِ وَ) [ ع . طلاوة ] (اِمص .) 1 - خوبی، نیکویی . 2 - شادی، شادمانی . 1


54542 طلاکاری (طَ) [ ع - فا. ] (اِمص .) 1 - پوشاندن سطح چیزی با لایة نازکی از طلا. 2 - تزیین نسخه های خطی با آب طلا، نقره، شنگرف و لاجورد. 1


54543 طلاکوبی ( طلاکوبی .) [ ع - فا. ] (اِمص .) کوبیدن فلزهای براق به ویژه طلا و نقره به صورت نقش های زینتی یا نوشته بر سطح دلخواه، زرکوبی . 1


54544 طلایع (طَ یِ) [ ع . طلائع ] (اِ.) جِ طلیعه ؛ جلوداران . 1


54545 طلایه (طُ یِ یا یَ) (اِ.) آن چه که بدان طلا کنند، دارویی که بر اندام مالند. 1


54546 طلایه (طَ یِ یا یَ) [ ع . ] (اِ.) تحریف شدة طلیعة عربی، مقدمة لشکر، پیشروان لشکر که برای شناسایی اوضاع و احوال دشمن فرستاده می شوند. 1


54547 طلایه دار ( طلایه دار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - فرماندة مقدمة سپاه، رییس جلوداران . 2 - هر یک از افراد طلایه . 1


54548 طلایگی (طَ یَ) [ ع - فا. ] (حامص .) طلایه بودن . 1


54549 طلایی (طَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به طلا. 2 - ساخته شده از طلا. 3 - دارای رنگ زرد. 4 - (کن .) بسیار باشکوه . 1


54550 طلب (طَ لَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) خواستن . 2 - (اِمص .) خواست، خواهش . 3 - در فارسی پولی که به عنوان قرض به کسی داده باشند. 1


54551 طلب (طِ) [ ع . ] (ص .) 1 - مرد خواهان زنان . 2 - زن خواستة مرد، معشوق ؛ ج . اطلاب، طلبه . 1


54552 طلب (طُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه طلب کنندگان . 2 - گروهی که در یک جا جمع شده باشند. 1


54553 طلب طلب ( طلب طلب . طلب طلب .) [ ازع . ] (ق مر.) گروه گروه، دسته دسته . 1


54554 طلبه (طَ لَ ب) [ ع . طلبة ] (اِ.) ج . طالب . 1 - دانشجوی علوم دینی . 2 - خواهندگان . 3 - دانش پژوهان . 1


54555 طلبکار (طَ لَ) [ ع . ] (ص فا.) بستانکار. 1


54556 طلبیدن (طَ لَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - خواستن . 2 - جُستن . 1


54557 طلسم (طِ لِ) [ معر. ] (اِ.) 1 - جادو. 2 - نوشته ها یا اشکالی غیرعادی برای ج ادو کردن چیزی یا کسی . 1


54558 طلعت (طَ عَ) 1 - (مص م .) رؤیت کردن . 2 - (اِ مص .) رؤیت . 3 - (اِ.) روی . 4 - طلوع . 1


54559 طلق (طَ) [ معر. ] (اِ.) معرب تلک ؛ سنگی معدنی که به رنگ سفید نقره ای شفاف و براق و قابل تورق است . 1


54560 طلق ( طلق .) [ ع . ] 1 - (مص ل .) رها شدن، رها شدن زن از قید عقد ازدواج . 2 - (اِ.) درد. 3 - درد زادن . 1


54561 طلق (طِ لْ) [ ع . ] (ص .) 1 - حلال، روا. 2 - خالص . 3 - چیزی که کس دیگری در آن شریک نباشد. 1


54562 طلل (طَ لَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) خرابه، نشان به جا مانده از یک خانه یا عمارت ویران . 2 - کالبد هر چیزی . ج . اطلال . 1


54563 طلوع (طُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - برآمدن آفتاب یا ستارگان . 2 - آشکار شدن . 1


54565 طلی (طِ) (اِ.) طلا، زر. 1


54566 طلیع (طَ) [ ع . ] (ص .) آن که از طرف محارب دیده بان است . 1


54567 طلیعه (طَ عِ) [ ع . طلیعة ] (اِ.) مقدمة لشکر، جلوداران لشکر. 1


54568 طلیق (طَ) [ ع . ] (ص .) 1 - گشاده روی، بشاش . 2 - رها، آزاد. 1


54569 طم و رم (طِ مُّ رِ مُ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - آب و خاک . 2 - خشک و تر. 3 - کم و زیاد، قلیل و کثیر. 4 - مال بسیار. 1


54570 طمأنینه (طُ مَ نِ) [ ع . طمأنینة ] 1 - (مص ل .) آرام گرفتن، قرار گرفتن . 2 - (اِمص .) آرامش . 3 - قرار، سکون . 1


54571 طماع (طَ مّ) [ ع . ] (ص .) بسیار طمع کننده . 1


54572 طمث (طَ مْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) لمس کردن، مس کردن . 2 - (مص ل .) حایض شدن . 1


54573 طمس (طَ مْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) ناپدید کردن . 2 - هلاک کردن . 3 - (مص ل .) محو شدن . 1


54574 طمطراق (طُ مْ طُ) [ ع . ] (اِ.)1 - کرّ و فرّ، شکوه . 2 - خودنمایی . 1


54575 طمع (طَ مِ) [ ع . ] (ص .) 1 - آزمند، حریص . 2 - امیدوار. 1


54576 طمع (طَ مَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - آزمند گردیدن . 2 - امید داشتن . 1


54577 طمع بردن (طَ مَ. بُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) طمع کردن، طمع بستن . 1


54578 طمع بریدن ( طمع بریدن . بُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - ترک آز کردن . 2 - قطع امید کردن . 1


54579 طمیم (طَ) [ ع . ] (اِ.) برد سپید که مشاهد مشرفه را بدان می پوشانیدند و از آن لباس فاخر می کردند و نیز کفن مرده می ساختند. 1


54580 طناب (طَ نّ) [ ع . ] (اِ.) مسافتی از زمین که معادل 809/0 جریب است . 1


54581 طناب (طِ یا طَ) [ ع . ] (اِ.) ریسمان، رسن، رشتة کلفت . ؛ با طناب (پوسیدة ) کسی توی چاه رفتن کنایه از: فریب کسی را خوردن و به اعتماد او دست به کاری زدن . 1


54582 طناب باز ( طناب باز .) [ ع - فا. ] (ص فا.) بندباز، ریسمان باز. 1


54583 طناب خور ( طناب خور . خُ) [ ع - فا. ] (اِمر.) (عا.) گودی، عمق . 1


54584 طناب زدن ( طناب زدن . زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) پیمودن، اندازه گرفتن . 1


54585 طناب نهادن ( طناب نهادن . نَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) طناب زدن . 1


54586 طناز (طَ نّ) [ ع . ] (ص .) 1 - شوخ، کرشمه . 2 - به ناز خرامنده . 3 - مسخره کننده . 1


54588 طنان (طَ نّ) [ ع . ] (ص .) بلندآوازه . 1


54589 طنب (طُ نُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ریسمان، ریسمان خیمه . 2 - میخ . 3 - عصب بدن . 1


54590 طنبوب (طُ) [ ع . ] (اِ.) استخوان ساق ؛ ج . طنابیب . 1


54591 طنبور (طَ) [ معر. ] (اِ.) تنبور. 1


54592 طنبوره (طَ رِ) [ معر. ] طنبور. 1


54593 طنبوری (طَ) [ معر. ] (ص نسب .) طنبور زن، نوازندة طنبور. 1


54594 طنبک (طُ بَ) (اِ.) تنبک . 1


54595 طنبی (طِ) (اِ.) تالار، اتاق بزرگ . 1


54596 طنز (طَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) ریشخند کردن، مسخره کردن . 2 - طعنه زدن . 3 - (اِمص .) طعنه . 4 - (اِ.) ناز و کرشمه . 5 - عملی که جنبه های نادرست یا ناروای پدیده ای را مورد مسخره قرار می دهد و هدف آن اصلاح است . (اعم از شعر، نثر و نمایش ). 1


54597 طنطنه (طَ طَ نِ) [ ع . طنطنة ] 1 - (مص م .) به صدا درآوردنِ طشت، زنگ و مانند آن . 2 - (اِ.) صدای رود، طنبور و مانند آن . 3 - آوازه، کّر و فر. 1


54598 طنفسه (طَ فَ س ِ یا سَ) [ ع . طنفسة ] (اِ.) 1 - بوریا مانندی از شاخه خرما، زیلو، فرش . 2 - نهالی، تشک . 3 - جامه . ج . طنافس . 1


54599 طنفسه ( طنفسه .) [ ع . طنفسة ] (مص ل .) زشت - خوی گ ردیدن پس از نیک خویی . 1


54600 طنین (طَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بانگ کردن مگس، ناقوس و... 2 - (اِ.) بانگ، صدا. 3 - نوسانات فرعی صدا، پژواک . 1


54601 طهارت (طَ رَ) [ ع . طهارة ] 1 - (مص ل .) پاک گردیدن . 2 - غسل کردن، وضو گرفتن . 3 - (اِ مص .) پاکی . 1


54602 طهارت کردن ( طهارت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) پاک کردن، شستن اندامی که کثیف باشد. 1


54603 طهارت گرفتن ( طهارت گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) (عا.) شستشوی پس از دفع ادرار یا مدفوع . 1


54604 طهر (طُ هْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پاک شدن . 2 - پاک شدن زن از حیض . 3 - (اِمص .) پاکی . 1


54605 طهور (طَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) طهارت کردن . 2 - (ص .) آن چه که با آن طهارت کنند. 1


54606 طو [ تر. ] (اِ.) ضیافت، جشن . 1


54607 طواحن (طَ حِ) [ ع . ] (اِ.) جِ طاحنه ؛ دندان های آسیا. 1


54608 طوارف (طَ رِ) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - جِ طارف . 2 - چشم ها. 3 - خیمه ها و خرگاه های دامن واکرده جهت نگریستن ماوراء آن . 4 - ددان که شکار را بربایند. 1


54609 طواشی (طَ) [ ع . ] (ص .) 1 - اخته، خایه کشیده . 2 - خواجه سرا. 1


54610 طواغی (طَ) [ ع . ] (ص .) جِ طاغیه ؛ گستاخان، سرکشان . 1


54611 طواف (طَ وّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار طوف کننده . 2 - خادمی که به مهربانی و عنایت خدمت کند. 3 - در فارسی : دوره گرد. 4 - عسس . 5 - دزد، راهزن . 1


54612 طواف (طَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گرد چیزی گشتن . 2 - دور خانة خدا گشتن . 3 - (اِمص .) گردش، دور. 1


54613 طواف کردن ( طواف کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) گرد چیزی گشتن، دور زدن . 1


54614 طوال (طَ وّ) [ ع . ] (ص .) بسیار دراز. 1


54615 طوایف (یِ) [ ع . طوائف ] (اِ.) جِ طایفه . 1


54616 طوبی (با) [ ع . ] (ص .) مؤنث اطیب . پاکیزه، پاکیزه تر. 1


54617 طوبی ( طوبی .) [ معر. ] (اِ.) 1 - خیر و خوشی، سعادت . 2 - بهشت . 3 - نام درختی در بهشت . 1


54618 طور (طَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نوع، صنف . 2 - حالت، چگونگی . 3 - حد، اندازه . 1


54620 طورانی [ ع . ] 1 - (ص .) وحشی (مرغ، کبوتر، مردم ). 2 - (اِ.) کسی، احدی . 1


54621 طوزغو [ تر. ] (اِ.) طعامی که پیشکش خویشاوندان و بزرگان کنند. 1


54622 طوزلق (لُ) [ تر. ] (اِ.) خوراکی است که انواع مختلف دارد. 1


54623 طوطی (اِ.) پرنده ای از راستة طوطیان، دارای پرهای سبز و زرد و قرمز و زبان گوشتی و منقار خمیده و قوی که می تواند اصوات را تقلید کند. 1


54624 طوطی خط (خَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) کنایه از: جوانی که تازه مو بر صورتش روییده . 1


54625 طوطی مقال (مَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) کنایه از: خوش سخن، فصیح . 1


54626 طوطی وار (ص مر.) بی اندیشه و بدون تعقل به آموختن یا از بر کردن مطالب اکتفا کردن . 1


54627 طوع (طُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) فرمان بردن . 2 - (اِمص .) فرمانبرداری . 1


54628 طوف (طُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گرد چیزی گشتن . 2 - (اِمص .) گردش، گشت . 1


54629 طوفان [ معر. ] (اِ.) 1 - باران فراوان و شدید. 2 - باد سخت . 3 - هر چیز شدید و بسیار. 1


54630 طوق (طُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گردن بند 2 - هر آن چه که گرداگرد چیزی را فرا گیرد. 3 - خطی بر گرد گردن پرندگان مانند کبوتر و قُمری . ؛ طوق لعنت به گردن کسی انداختن او را گرفتار زحمت و ناراحتی طولانی کردن . 1


54631 طوق بردن (طُ. بُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) آن است که مبارزان هنرمند بر سر نیزه یا مناره حلقه ای نصب می کردند و از دور تیر می انداختند پس هر که تیرش از حلقه می گذشت آن حلقه مال وی می شد، حلقه - ربایی . 1


54632 طوقه (طُ قِ) [ ع . طوقة ] (اِ.) 1 - حلقه . 2 - حلقة فلزی چرخ دوچرخه یا موتورسیکلت که لاستیک روی آن قرار می گیرد. 3 - بخش زیرین چاه که دارای قطر و گشادی بیشتر است . 1


54633 طول (طَ یا طُ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - زیادت، فزونی . 2 - علو. 3 - وسعت، فراخی . 4 - قدرت، توانگری . 1


54634 طول [ ع . ] 1 - (مص ل .) دراز شدن، مدت دار شدن . 2 - (اِمص .) درازی . 1


54635 طول ( طول .) [ ع . ] (مص ل .) 1 - منت نهادن بر کسی . 2 - فزونی جستن بر کسی . 3 - احسان کردن . 1


54636 طول دادن (دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) به تأخیر انداختن، به درازا کشاندن . 1


54637 طولانی [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - دراز، طویل . 2 - دیر. 1


54638 طولاً (لَ نْ) [ ع . ] (ق .) از طول، به درازا. مق عرضاً. 1


54639 طومار [ معر - یو. ] (اِ.) 1 - نامه، دفتر. 2 - نوشتة دراز. 1


54640 طوی (طُ) [ تر. ] (اِ.) 1 - جشن، شادی . 2 - ضیافت، مهمانی . 1


54641 طویت (طَ یَّ) [ ع . طویة ] (اِ.)1 - نیت، اندیشه . 2 - راز، باطن . 1


54642 طویل (طَ) [ ع . ] (ص .) 1 - دراز، بلند. 2 - یکی از بحور شعر عرب که وزن آن چهار بار «فعولن مفاعیلن » است . 1


54643 طویل المدت (طَ لُ لْ مُ دَّ) [ ع . ] (ص مر.) زمان زیاد، مدت طولانی . 1


54644 طویله (طَ لِ) [ ع . طویلة ] 1 - (ص .) مؤنث طویل، زن دراز بالا. 2 - (اِ.) ریسمانی که با آن پای ستور را ببندند. 3 - در فارسی به معنی اصطبل . 1


54645 طویله بستن ( طویله بستن . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خیمه زدن . 1


54646 طپان (طَ) 1 - (ص فا.) تپنده . 2 - (حامص .) بی قرار، مضطرب . 1


54647 طپانچه (طَ چِ) (اِ.) نک تپانچه . 1


54648 طی (طَ یّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) درنوردیدن، پیمودن . 2 - پوشاندن، پنهان کردن . 3 - (اِ.) ضمن، لا، چیزی که لای چیز دیگر بپیچند. 1


54649 طی الارض (طَ یُّ لْ اَ) [ ع . ] (ص مر.) نوعی کرامت خاص اولیا و عارفان و آن پیمودن مسافت زیادی است در مدتی کم . 1


54650 طی کردن (طَ یّ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - گذشتن . 2 - درنوردیدن . 3 - مردن . 1


54651 طیار (طَ یّ) [ ع . ] 1 - (ص .) پرواز کننده، پرنده . 2 - (اِ.) چُست و چالاک، تیزرو. 3 - ترازو، زبانة ترازو. 4 - (اِ.) نوعی کشتی . 1


54652 طیاره (طَ یّ رَ یا رِ) [ ع . طیارة ] (ص .) مؤنث طیار. 1 - کشتی تیزرو. 2 - هواپیما. 1


54653 طیاری (طَ یّ) (حامص .) (عا.) تریاک مالی . 1


54654 طیاش (طَ یّ) [ ع . ] (ص .) 1 - سبکسر. 2 - کسی که ارادة ثابت ندارد. 1


54655 طیان (طَ یّ) [ ع . ] (ص .) 1 - مرد گرسنه . 2 - گلگر، گلکار، بناء. 1


54711 ظلام (ظَ) [ ع . ] (ص .) پرستم، بسیار ستم . 1


54656 طیب (طِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پاکیزه شدن . 2 - خوشبو شدن . 3 - حلال شدن . 4 - (اِ.) بوی خوش . 5 - روا، حلال . 6 - پاک، پاکیزه . 7 - بهترین از هر چیز. 1


54657 طیب (طَ یِّ) [ ع . ] (ص .) 1 - پاکیزه . 2 - خوب . 3 - روا، حلال . 4 - خوشبو. 1


54658 طیبات (طَ یِّ) [ ع . ] (ص .) جِ طیبه ؛ خوش طبعی ها، خوش منشی ها. 1


54659 طیبت (طَ یْ بَ) [ ع . طیبة ] 1 - (اِمص .) مزاح . 2 - (ص .) حلال . 3 - خالص . 1


54660 طیبه (طَ یّ ب یا بَ) [ ع . طیبة ] (ص .) 1 - مؤنث طیب . ج . طیبات . 2 - از اعلام زنان است . 1


54661 طیت (طَ یَّ) [ ع . طیة طیت ] (اِ.) 1 - حاجت، نیاز. 2 - نیت، قصد. 1


54662 طیر (طَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پریدن . 2 - ج . طایر؛ پرندگان . 1


54663 طیران (طَ یَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پرواز کردن . 2 - (اِمص .) پرواز. 1


54664 طیره (رِ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) شرم، آزرم . 2 - آزردگی . 3 - (ص .)خجل، شرمنده . 4 - دلتنگ . 1


54665 طیره ( طیره .) [ ع . طیرة ] (اِ.) فال بد. 1


54666 طیره (طَ یْ رَ یا طِ یْ رِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سبکی، سبکسری . 2 - خشم . 1


54667 طیره شدن ( طیره شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خشمگین شدن . 1


54668 طیره کردن ( طیره کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) به خشم آوردن . 1


54669 طیره گرفتن ( طیره گرفتن . گِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) غضبناک شدن . 1


54670 طیره گری ( طیره گری . گَ) [ ع - فا. ] (حامص .) خشم، غضب . 1


54671 طیش (طِ یْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سبک شدن . 2 - (اِمص .) بی عقلی، سبکسری . 3 - خشم، غضب . 4 - رنج . 5 - اضطراب . 1


54672 طیطو (طَ یْ) (اِ.) نوعی مرغابی . 1


54673 طیف (طِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) آمدن خیال در خواب . 2 - (اِ.) غضب، خشم . 3 - جنون، دیوانگی .4 - وسوسه . 5 - هر یک از هفت رنگی که بعد از تجزیه نور به دست می آید. 6 - مجازاً: نوع، گونه . 1


54674 طیفور (طَ یا طِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مرغی است خرد. 2 - پرنده (مطلق ). 1


54675 طیلسان (طِ لِ) [ معر. ] (اِ.) ردا، جامة بلند و گشاد. 1


54676 طیلسان دار ( طیلسان دار .) [ معر - فا. ] (ص فا.) کنایه از مرشد، پیر. 1


54678 طینت (نَ) [ ع . طینة ] (اِ.) 1 - سرشت، خمیره . 2 - خو، عادت . 1


54679 طیور (طُ) [ ع . ] (اِ.) جِ طیر؛ پرندگان . 1


54680 ظ (حر.) بیستمین حرف از الفبای فارسی برابر با عدد 900 در حساب ابجد. 1


54681 ظئر (ظِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زن شیردار که بچة دیگری را شیر دهد، دایه . 2 - مهربان بر شخص و جز آن . 1


54682 ظافر (فِ) [ ع . ] (اِفا.) ظفر یابنده، پیروز، فیروز. 1


54683 ظالم (لِ) [ ع . ] (اِفا.) ستمکار، کسی که ظلم می کند. 1


54684 ظاهر (هِ) [ ع . ] (اِفا. ص .) 1 - پیدا، آشکار. 2 - روی بیرونی هر چیزی . 1


54685 ظاهرالصلاح (هِ رُ صَّ) [ ع . ] (ص مر.) دارای ظاهر خوب و فریبنده . 1


54686 ظاهراً (هِ رَ نْ) [ ع . ] (ق .) در ظاهر چنان که به نظر می رسد. 1


54687 ظاهربین (هِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که فقط به ظواهر امر توجه دارد، آن که قادر به دقت در عمق مسایل نیست . 1


54688 ظاهرسازی ( ظاهرسازی .) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - وضع یا حالتی غیرواقعی، تظاهر. 2 - آراستن و خوب جلوه دادن ظاهر. 1


54689 ظاهری ( ظاهری .) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به ظاهر. 2 - قشری . 3 - کسی که به ظاهر آیات قرآن توجه می کند. 1


54690 ظبی (ظَ) [ ع . ] (اِ.) آهو، ج . ظب، ظباء، ظبیات . 1


54691 ظرافت (ظَ فَ) [ ع . ظرافة ] 1 - (مص ل .) زیرک شدن . 2 - ماهر گردیدن . 3 - (اِمص .) زیرکی . 4 - مهارت . 5 - خوش زبانی، نکته سنجی . 6 - خوش اندامی، زیبایی . 1


54692 ظرایف (ضَ یِ) [ ع - ظرائف ] (اِ.) جِ ظریفه ؛ نکته ها، لطیفه ها. 1


54693 ظرباء (ظَ رِ بّ) [ ع . ] (اِ.) راسو. 1


54694 ظرف (ظَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آوند، هر آن چه که در آن چیزی بگذارند. ج . ظروف . 2 - فاصلة زمانی . 1


54695 ظرف شویی (ظَ) [ ع - فا. ] 1 - (حامص .) شست و شوی ظرف ها. 2 - (اِمر.) جای شستن ظرف ها در آشپزخانه . 1


54696 ظرفاء (ضُ رَ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ ظریف . 1


54697 ظرفیت (ظَ یَّ) (مص جع .) مأخوذ از عربی به معانی 1 - گنجایش، تحمل . 2 - استعداد، قوه . 1


54698 ظروف ( ظروف .) [ ع . ] (اِ.) جِ ظرف ؛ آوندها. 1


54699 ظروف (ظُ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ ظریف . 1


54700 ظریف (ظَ) [ ع . ] (ص .) 1 - زیرک . 2 - خوش - طبع، لطیفه گو. 3 - زیبا، خوشگل . ج . ظرفاء. 1


54701 ظریفی ( ظریفی .) [ ع - فا. ] (حامص .) خوش - طبعی . 1


54702 ظعن (ظَ) [ ع . ] (مص ل .) رفتن، کوچ کردن . 1


54703 ظعینه (ظَ نَ یا نِ) [ ع . ظعینة ] (اِ.) هودج، کجاوه . 1


54704 ظفر (ظَ فَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پیروز شدن . 2 - (اِمص .) پیروزی . 1


54705 ظفر (ظُ فُ) [ ع . ] (اِ.) ناخن، ج . اظفار. 1


54706 ظفرتوز (ظَ فَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) پیروزمند. 1


54707 ظل (ظِ لّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سایه . 2 - پناه، کنف . 3 - تیرگی شب . 1


54708 ظلال (ظِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سایبان . 2 - سایة ابر. 1


54709 ظلال ( ظلال .) [ ع . ] (اِ.) جِ ظل ؛ سایه ها. 1


54710 ظلام (ظِ) [ ع . ] (اِ.) جِ ظلمت ؛ سیاهی ها، تاریکی ها. 1


54712 ظلام (ظَ لّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تاریکی 2 - تاریکی اول شب . 1


54713 ظلامه (ظُ مَ یا مِ) [ ع . ظلامة ظلامه ] 1 - (اِمص .) دادخواهی، مظلمه . 2 - (اِ.) آن چه به زور ستانده شود. 2 - ستم، ظلم . 1


54714 ظلف (ظِ لْ) [ ع . ] (اِ.) سم شکافته مانند سم گاو و گوسفند و بز به خلاف اسب و خر و استر که آن ها را حافره گویند. 1


54715 ظلم (ظُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) ستم کردن . 2 - (اِ.) بیداد، ستم . 1


54716 ظلم (ظُ لَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ظلمت ؛ تاریکی ها. 1


54717 ظلماء (ظَ) [ ع . ] (اِ.) تاریکی، ظلمت . 1


54718 ظلمات (ظُ لَ یا لُ) [ ع . ] (اِ.) جِ ظلمت ؛ تاریکی ها. 1


54719 ظلمانی (ظُ) [ ع . ] (ص نسب .) تیره، تاریک . 1


54720 ظلمت (ظُ مَ) [ ع . ظلمة ] (اِ.) تاریکی، ج . ظلمات . 1


54721 ظلمه (ظَ لَ مِ یا مَ) [ ع .ظلمة ظلمه ] (ص . اِ.) جِ ظالم، ؛ ستمکاران . 1


54722 ظلوف (ظُ) [ ع . ] (اِ.) جِ ظلف ؛ سم های شکافته . 1


54723 ظلول (ظُ) [ ع . ] (اِ.) جِ ظل ؛ سایه ها. 1


54724 ظلوم (ظَ) [ ع . ] (ص .) بسیار ستمکار. 1


54726 ظلیل (ظَ) [ ع . ] (ص .) جای سایه دار. 1


54727 ظلیم ( ظلیم .) [ ع . ] (ص .) 1 - مظلوم، ستمدیده . 2 - بسیار ستمگر. 1


54728 ظلیم (ظَ) [ ع . ] (اِ.) شترمرغ نر. 1


54729 ظلیمه (ظَ مَ یا مِ) [ ع . ظلیمة ] (اِ.) دادخواهی . 1


54730 ظماء (ظَ) [ ع . ] (مص ل .) تشنه شدن، سخت تشنه گردیدن . 1


54731 ظن (ظَ نّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گمان بردن . 2 - متهم کردن . 3 - (اِ.) گمان، حدس . ج . ظنون . 1


54732 ظنون (ظَ) [ ع . ] (ص .) 1 - مرد بدگمان . 2 - مرد سست و ضعیف که نتوان بدو اعتماد کرد. 1


54733 ظنون (ظُ) [ ع . ] (اِ.) جِ ظن ؛گمان ها، پنداشت ها. 1


54734 ظنین (ظَ) [ ع . ] (ص .) 1 - مورد اتهام واقع شده . 2 - بدگمان نسبت به دیگران . 1


54735 ظهار (ض ِ) [ ع . ] (مص ل .) با زن خود صیغة بیزاری ذیل را گفتن : «انت علی کظهرامی » یعنی چنان که مادر بر من حرام است تو نیز از این پس چنانی . در این حال زن بدو حرام می شود و تا کفاره ندهند حلال نگردند. 1


54736 ظهاره (ظِ رِ) [ ع . ظهارة ] (اِ.) رویة جامه، ابره . 1


54737 ظهر (ظُ) [ ع . ] (اِ.) میانة روز، نیمروز. 1


54739 ظهرنویسی ( ظهرنویسی . ن ) [ ع - فا. ] (حامص .) پشت - نویسی کردن چک و مانند آن . 1


54740 ظهور (ظُ) [ ع . ] (مص ل .) آشکار شدن، نمایان شدن . 1


54741 ظهیر (ظَ) [ ع . ] (ص .) پشتیبان، یاری کننده . 1


54742 ظیان (ظَ یّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - یاسمین دشتی، یاسمین بری . 2 - یاسمین زرد. 1


54743 ع (عین ) (حر.) بیست و یکمین حرف از الفبای فارسی برابر با عدد 70 در حساب ابجد. 1


54744 عابث (ب) [ ع . ] 1 - (اِفا.) بازی کننده . 2 - (ص .) بیهوده . 1


54745 عابد (ب) [ ع . ] (اِفا.) پرستنده، عبادت کننده . 1


54746 عابر (ب) [ ع . ] (اِفا.) راهگذر، گذرنده . ج . عابرین . 1


54747 عاتر (تِ) [ ع . ] (ص فا.)شخص دارای خانواده . 1


54748 عاتکه (تِ کِ یا کَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کمانی که از کهنگی سرخ رنگ شده باشد. 2 - زن خوشبوی . 3 - از اسماء زنان . 1


54749 عاتی [ ع . ] (اِفا.)1 - سرکش . 2 - جبّار، سنگدل . 1


54750 عاج [ ع . ] (اِ.) 1 - بافت داخلی دندان که مینای دندان آن را در بر گرفته است . 2 - دندان فیل . 1


54751 عاجز (جِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - ناتوان، ضعیف . 2 - فلج . ج . عجزه . 1


54752 عاجل (جِ) [ ع . ] 1 - (ا ِ فا.) شتاب کننده . 2 - تند، سریع . 3 - (اِ.) این جهان، دنیا. 4 - اکنون، زمان حال . 1


54753 عاجلاً (ج ِ لَ نْ) [ ع . ] (ق .) فوری، به سرعت . 1


54754 عاجین [ ع - فا. ] (ص نسب .) از جنس عاج . 1


54755 عاد (دّ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) شمارنده . 2 - (اِ.) عددی که مضرب عدد دیگر باشد. 1


54757 عادت (دَ) [ ع . عادة ] (اِ.) 1 - آن چه که انسان به آن خو بگیرد. 2 - رسم، سنّت، رویة معمول . ج . عادات . 3 - قاعدگی زن، حیض . 4 - اعتیاد. ؛ عادت مألوف عادتی که بخشی از رفتار همیشگی شخص شده باشد. 1


54758 عادت برداشتن ( عادت برداشتن . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) ترک عادت کردن . 1


54759 عادتاً (دَ تَ نْ) [ ع . ] (ق .) از روی عادت، بنابر عادت . 1


54760 عادل (د) [ ع . ] (اِفا.) دادگر، داد دهنده . ج . عدول . 1


54761 عادلانه (د نِ) [ ع - فا. ] (ق .) از روی عدل و انصاف . 1


54762 عادله (د لِ یا لَ) [ ع . عادلة ] (اِفا.) مؤنث عادل . ؛حکومت عادله حکومتی که اساس آن بر عدل باشد. ؛قیمت عادله قیمت متعارف به نرخ معمول بازار. 1


54763 عادی [ ع . ] (اِفا.) 1 - متجاوز، ستمگر. 2 - دشمن . ج . عدات . 1


54764 عادی [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به عادت ؛ آن چه که به آن عادت کرده باشند. 2 - در فارسی به معنای معمولی، پیش پا افتاده . 1


54765 عادیه (یَ یا یِ) [ ع . عادیة ] (ص . اِ.) سخت دونده (شتر)؛ ج . عوادی . 1


55163 عطیه (عَ یِّ) [ ع . ] (اِ.) بخشش، چیزی که به کسی بخشیده شود. 1


54766 عادیه (یَّ یا یُِ) [ ع . عادیة ] (اِفا. اِ.) 1 - مؤنث «عادی »؛ متجاوزه، متعدیه . 2 - جماعتی که مستعد قتال باشند. 3 - بعد، دوری . 4 - شغلی که مرد را از هر کار باز دارد. 5 - ظلم، شر. 1


54767 عاذل (ذ) [ ع . ] (اِفا.) سرزنش کننده، ملامت - کننده . 1


54768 عار [ ع . ] (اِ.) عیب، ننگ، رسوایی . 1


54769 عاربه (رِ ب) [ ع . عاربة ] (ص .) عرب خالص، عرب اصلی . 1


54770 عارض (رِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) عرض کننده . 2 - سالار، لشکر و سپاه . 3 - شکایت کننده، شاکی . 4 - (اِ.) چهره، رخسار. 5 - پیشامد، حادثه . 1


54771 عارض افروختن ( عارض افروختن . اَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کنایه از: خشمگین شدن . 1


54772 عارض شدن ( عارض شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - پیش آمدن، رخ دادن . 2 - شکایت کردن، دادخواهی کردن . 1


54773 عارضه (رِ ض ) [ ع . عارضة ] 1 - (اِفا.) مؤنث عارض . 2 - (اِ.) پیشامد، حادثه . 3 - بیماری، مرض . ج . عوارض . 1


54774 عارضی ( عارضی .) [ ع - فا. ] (حامص .) عرض دادن لشکر، لشکرنویسی . 1


54775 عارضی (رِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) عَرَضی، غیراصلی . 1


54776 عارف (رِ) [ ع . ] (اِفا.)1 - دانا، آگاه . 2 - خدا - شناس . 1


54777 عارفانه (رِ نِ) [ ع - فا. ] (ق . ص .) 1 - مانند عارف ها. 2 - عرفانی . 1


54778 عارفت (رِ فَ) [ ع . عارفة ] (اِمص .) نیکویی . 1


54779 عارفه (رِ فِ یا فَ) [ ع . عارفة ] (اِفا.) 1 - مؤنث عارف، زن صوفی . 2 - (اِمص .) مهربانی، نیکویی ؛ ج . عوارف . 1


54780 عاری [ ع . ] (ص .) 1 - برهنه، لخت . 2 - فاقد. 1


54781 عاریت (یَ) [ ع . عاریة ] (اِ.) آن چه که داده یا گرفته شود به شرط بازگرداندن . 1


54782 عاریتی ( عاریتی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) ناپایدار. 1


54783 عاریه (یِ) [ ع . عاریة ] (اِ.) نک عاریت . 1


54784 عازف (ز) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نوازندة چغانه . 2 - سرودگوی . 1


54785 عازم (ز) [ ع . ] (اِفا.) 1 - قصد کننده، اراده کننده، کوشش کننده . 2 - در فارسی : مسافر، رونده . 1


54786 عاشر (ش ) 1 - (اِفا.) ده یک گیرنده . 2 - (ص .) دهم، دهمین . 1


54787 عاشق (ش ) [ ع . ] (اِفا.) دل داده، دل باخته . ج . عشاق . 1


54788 عاشق پیشه (ش . ش ) [ ع - فا ] (ص مر.) آن که پیشه اش عاشقی است . 1


54789 عاشق کش ( عاشق کش . کُ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که عنایت و توجهی به عاشق خود ندارد. 1


54790 عاشقانه (ش نِ) [ ع - فا. ] (ق مر.) مانند عاشق ها، از روی عاشقی . 1


54791 عاشورا [ ع . عاشوراء ] ( اِ.) روز دهم ماه محرم، روزی که امام حسین (ع ) به شهادت رسید. 1


54792 عاشوروا [ ع - فا. ] (اِمر.) عاشوربا؛ آش نذری که روز دهم محرم می پزند. 1


54793 عاصر (ص ) [ ع . ] (اِفا.) فشار دهنده، فشارنده . 1


54794 عاصف (ص ) [ ع . ] 1 - (ص .) مایل، خمیده . 2 - تند، شدید. 3 - (اِ.) باد سخت و تند. ج . عواصف . 1


54795 عاصم (ص ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نگاهدارنده، حفظ کننده . 2 - بازدارنده، بازدارنده از لغزش و خطا. 1


54796 عاصمه (ص مَ یا مِ) [ ع . عاصمة ] (اِفا.) 1 - مؤنث عاصم . 2 - پایتخت کشور، قاعدة مملکت . 1


54797 عاصی [ ع . ] (اِفا.) 1 - سرکش، نافرمان . 2 - گناهکار. 1


54798 عاطر (طِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - بوی خوش دهنده . 2 - دوست دارندة عطر، عطر دوست . 1


54799 عاطفت (طِ فَ) [ ع . عاطفة ] (اِ.) مهربانی، عطوفت . 1


54800 عاطفه (طِ فِ) [ ع . عاطفة ] (اِ.) مهر، محبت . نک عاطفت . ج . عواطف . 1


54801 عاطل (طِ) [ ع . ] (ص .) 1 - بیکار، مهمل . 2 - بی معنی، بیهوده . 3 - بی پیرایه . 1


54802 عافی [ ع . ] (اِفا.) عفو کننده . ج . عفات . 1


54803 عافیت (یَ) [ ع . عافیة ] 1 - (اِمص .) سلامت، تندرستی . 2 - رستگاری . 3 - پارسایی . 4 - مجازاً محافظه کاری . 1


54804 عاق (قّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - ناخوش دارنده . 2 - آزاردهندة پدر و مادر. 1


54805 عاق کردن (قّ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) نفرین کردن پدر و مادر فرزند خود را. 1


54806 عاقب (ق ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - از پی آینده . 2 - جانشین، قائم مقام . 1


54807 عاقبت (ق بَ) [ ع . عاقبة ] (اِ.) آخر کار، پایان هر چیز. 1


54808 عاقد (ق ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پیمان کننده . 2 - کسی که قرارداد می بندد. 3 - اجرا کننده صیغة عقد. 1


54809 عاقر (ق ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - ق ربانی کنندة شتر. 2 - زنی که آبستن نشود. 1


54811 عاقلانه (ق نِ) [ ع - فا. ] (ق مر.) از روی عقل، به شیوة عاقلان . 1


54812 عاقله (ق لِ) [ ع . عاقلة ] 1 - (اِفا.) مؤنث عاقل . 2 - زن آرایشگر. 3 - (اِ.) خویشان و نزدیکان قاتل که پرداخت دیه یا خون بها بین ایشان تقسیم می شود. 1


54813 عاقله مرد ( عاقله مرد مَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) (عا.) کسی که دوران جوانی را گذرانده باشد. 1


54814 عاقول [ ع . ] (اِ.) 1 - خار شتر. 2 - دریا، موج دریا. 1


54815 عال (لْ) [ ع . ] (ص فا.) برافراشته . 1


54816 عالم (لِ) [ ع . ] (اِفا.) دانا، دانشمند. 1


54865 عبث (عَ بَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) انجام دادن کاری که فایدة آن نامعلوم باشد. 2 - (ص .) کار و تلاش بیهوده و بی فایده . 1


54817 عالم (لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دنیا، هستی . 2 - موجودات . 3 - (عا.) نمادی برای بزرگی، عظمت . 4 - حیطه، محدوده ؛ عالم هنر، عالم مستی . 5 - حالت، وضعیت . 6 - هر کدام از دو جهان فانی و باقی، هر کدام از دنیا و آخرت . ؛ عالم و آدم کنایه از: همة مردم . 1


54818 عالماً (لِ مَ) [ ع . ] (ق .) دانسته، آگاهانه . 1


54819 عالمی (لَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به عالم، جهانی، سکنه جهان . ج . عالمیان . 1


54820 عالمین (لَ) [ ع . ] (اِ.)جِ عالم ؛ جهان ها، گیتی ها. 1


54821 عالی [ ع . ] (ص .) 1 - بلند، رفیع . 2 - شریف، بزرگوار. 1


54822 عالی جناب (جِ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - آستانة بلند، آستان رفیع . 2 - عنوانی که هنگام خطاب افراد محترم به کار می رود. 1


54823 عالی نسب (نَ سَ) [ ازع . ] (ص مر.) والاتبار، عالی نژاد. 1


54824 عالیات [ ع . ] (ص . اِ.) جِ عالیه ؛ عتبات عالیات . 1


54826 عام (مّ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) همه را فراگیرنده، شامل . 2 - (اِ.) همه، همگان، همگانی . 1


54827 عام المنفعه (مُّ لْ مَ فَ عَ) [ ع . عام المنفعة ] (ص مر.) آن چه که سودش به عموم برسد. 1


54828 عامد (مِ) [ ع . ] (اِفا.) قصد کننده، آهنگ - کننده . 1


54829 عامداً (مِ دَ نْ) [ ع . ] (ق .) از روی قصد و عمد. 1


54830 عامر (مِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) آباد کننده . 2 - اقامت کننده در جای آباد. 3 - (ص .) معمور، آبادان . 1


54831 عامره (مِ رَ یا رِ) [ ع . عامرة ] 1 - (اِفا.) مؤنث عامر. 2 - (ص .) معمور، آباد. 3 - پر، انباشته . 1


54832 عامل (مِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) عمل کننده . 2 - کارگزار، کسی که امور مالی یا ملکی کس دیگر را اداره کند. 3 - والی، حاکم . 4 - در قدیم بزرگترین مأمور وصول مالیات . 5 - (اِ.) هر عنصر ریاضی مانند عدد، حرف و عبارت که جزیی از یک حاصل ضرب باشد. 6 - نمایندة شرکت، سازمان یا ارگان دیگر برای فروش کالای آن ها. 1


54833 عامه (مِّ) [ ع . عامة ] 1 - (اِفا.) همه، همگان . 2 - عموم مردم . 1


54834 عامی ( عامی .) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به عامه . 2 - در فارسی : جاهل، بی سواد. 1


54835 عامیانه (نِ) [ ع - فا. ] (ق مر.) مانند عوام و مردم بی سواد. 1


54836 عاند (نِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - ستیز کننده . 2 - کسی که از راه راست برگردد و منحرف شود. ج . عواند. 1


54837 عانه (نَ یا نِ) [ ع . عانة ] (اِ.) 1 - موی زهار. 2 - پشت زهار، دنبه . 1


54838 عانی [ ع . عان ] (ص .) اسیر، بندی . 1


54839 عانیه (یِ) [ ع . عانیة ] (ص .) 1 - مؤنث عانی ؛ زن بندی و گرفتار. 2 - زن (بدان جهت که چون شوی بر او ظلم کند کسی به فریادش نرسد)؛ ج . عوانی . 1


54840 عاهت (هِ) [ ع . عاهة ] (اِ.)1 - آفت، بلا. 2 - آن چه که چیزی را تباه و فاسد کند. 1


54841 عاهر (هِ) [ ع . ] (ص فا.) زناکار، فاسق . 1


54842 عاکف (کِ) [ ع . ] (اِفا.) گوشه گیرنده، کسی که در مسجد یا هر جای دیگر برای عبادت گوشه بگیرد. 1


54843 عاید (یِ) [ ع . عائد ] (اِفا.) عیادت کننده . 1


54844 عاید (یِ) [ ع . عائد ] (اِفا.) 1 - عیادت کننده . 2 - بازگردانده، آن چه که به کسی بازگردد از پول یا چیز دیگر. 1


54845 عاید شدن ( عاید شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) نصیب شدن، به دست آمدن . 1


54846 عایدات ( عایدات .) [ ع . عائدات ] (اِفا.) جِ عایده ؛ درآمدها. 1


54847 عایدی ( عایدی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) درآمد، مستمری . 1


54848 عایذ (یِ) [ ع . عائذ ] (اِفا.) پناه آورنده . 1


54849 عایق (یِ) [ ع . عائق ] (اِفا.) 1 - باز دارنده، مانع . 2 - جسمی که حرارت یا جریان برق را از خود عبور ندهد. 1


54850 عایل (یِ) [ ع . عائل ] (ص .) نیازمند، تهی - دست . 1


54851 عایله (یِ لِ) [ ع . عائلة ] (اِ.) زن و فرزند، خانواده . 1


54852 عایله مند ( عایله مند . مَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) دارای زن و فرزند، دارای افراد زیر سرپرستی . 1


54853 عبا (عَ) [ ع . عباء ] (اِ.) جامة گشاد و بلند و جلو باز با آستین های کوتاه . 1


54854 عباب (عُ) [ ع . ] (اِ.) سیل بزرگ . 1


54855 عباد (عُ بّ) [ ع . ] (اِ.) جِ عابد؛ عبادت کنندگان . 1


54856 عباد (عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عبد؛ بندگان . 1


54857 عباد (عَ بّ) [ ع . ] (ص .) بسیار عبادت کننده . 1


54858 عبادات (عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عبادت ؛ بندگی ها، اطاعت ها. 1


54859 عبادت (عِ دَ) [ ع . عبادة ] 1 - (مص م .) بندگی کردن و پرستیدن خدا. 2 - (اِمص .) پرستش، بندگی . 1


54860 عبارات (عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عبارت . 1


54861 عبارت (عِ رَ) [ ع . عبارة ] 1 - (مص م .) بیان کردن، تعبیر کردن سخن یا خواب . 2 - سخن گفتن . 3 - (اِ.) طرز بیان، ادای سخن . 4 - ترکیب چند کلمه یا جمله که دلالت بر معنی و مطلبی بکند. 1


54862 عبارت کردن ( عبارت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] 1 - (مص م .) تعبیر کردن . 2 - (مص ل .) به کنایه سخن گفتن . 1


54863 عباس (عَ بّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار ترشروی . 2 - شیر بیشه . 1


54864 عباسی ( عباسی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) واحد پول رایج در زمان شاه عباس بزرگ . 1


54866 عبد (عَ بْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بنده، برده، غلام . 2 - بندة خدا. ج . عباد. 1


54867 عبدالله (عَ بْ دُ لْ لا) [ ع . ] 1 - (ص مر.) بندة خدا. ج . عبادالله. 2 - (اِمر.) نامی است از نام های مردان . 1


54868 عبده (عَ بَ د) [ ع . عبدة ] (ص .) جِ عابد؛ پرستندگان . 1


54869 عبر (عَ بْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) عبور کردن، گذشتن . 2 - درگذشتن، مردن . 3 - (مص م .) جاری کردن اشک . 1


54870 عبر (عِ بَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عبرت . 1


54871 عبر ( عبر .) [ ع . ] (مص م .) تعبیر کردن خواب و مآل کار. 1


54872 عبرات (عَ بَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عبرة ؛ اشک ها، سرشک ها. 1


54873 عبرانی (ع ِ) [ ع . ] (ص نسب .)1 - عبری، یهودی . 2 - زبان یهود؛ عبری . 1


54874 عبرت (ع ِ رَ) [ ع . عبرة ] 1 - (مص ل .) پند گرفتن . 2 - (مص م .) ارزیابی کردن، سنجیدن . 3 - (اِ.) پند. 1


54875 عبره (عَ رَ یا رِ) [ ع . عبرة ] (مص ل .)عبور کردن . 1


54876 عبره ( عبره .) [ ع . عبرة ] (اِ.) 1 - اشک، سرشک . ج . عبرات و عبر. 2 - اندوه بی گریه . 1


54877 عبره (عِ رَ یا رِ) [ ع . عبرة ] (اِمص .) عبرت . 1


54878 عبره (عَ بَ رِ) [ ع . عبرة ] (اِمص .) ارزیابی محصول که به وسیلة معدل گرفتن از چند سال معین صورت گیرد. 1


54879 عبری (عِ) [ ع . ] (ص نسب .) نک عبرانی . 1


54880 عبس (عَ بَ) [ ع . ] (اِمص .) ترشرویی . 1


54881 عبس (عَ بْ) [ ع . ] (مص ل .) روی ترش کردن . 1


54882 عبقری (عَ بْ قَ) [ ع . ] 1 - (ص .) بزرگ قوم . 2 - (اِ.) نوعی گستردنی از دیبای منقش . 3 - قوی، توانا. 4 - بهتر و کامل تر از هر چیزی . 1


54883 عبهر (عَ هَ) [ ع . ] (اِ.) نرگس . 1


54884 عبودت (عُ دَ) [ ع . عبودة ] (اِمص .) 1 - بندگی، غلامی . 2 - طاعت . 3 - پرستش . 1


54885 عبودیت (عُ یَّ) [ ع . عبودیة ] (مص جع .) 1 - بندگی کردن، پرستش کردن . 2 - طاعت نمودن . 1


54886 عبور (عُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گذشتن، رد شدن . 2 - (مص م .) گذراندن . 1


54887 عبور و مرور (عُ رُ مُ) [ ع . ] (اِمر.) رفت و آمد، آمد و شد. 1


54888 عبوس (عَ) [ ع . ] (ص .) بسیار ترشروی، اخمو. 1


54889 عبوس (عُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) روی ترش کردن . 2 - (اِمص .) ترشرویی . 1


54890 عبید (عُ بَ یا ب) [ ع . ] بندة کوچک . 1


54891 عبید (عَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عبد؛ بندگان . 1


54892 عبیر (عَ) [ ع . ] (اِ.) ماده ای خوشبو مرکب از مشک و کافور. 1


54893 عتاب (عِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - خشم گرفتن . 2 - سرزنش کردن . 1


54894 عتابی ( عتابی .) [ ع . ] (ص نسب .) نوعی پارچة موجدار و رنگارنگ شبیه اطلس که در عتابیه بغداد بافته می شد. 1


54895 عتاد (عَ) [ ع . ] (اِ.) ساخت و سامان، آن چه جهت سفر و جز آن آماده سازند. 1


54896 عتاق (عَ) [ ع . ] (مص ل .) آزاد شدن بنده و زرخرید از قید بندگی . 1


54897 عتبات (عَ تَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عتبه . ؛ عتبات عالیه کنایه از: آرامگاه امامان شیعه . 1


54898 عتبه (عَ تَ ب) [ ع . عتبة ] (اِ.) آستانه، آستانة در، درگاه . 1


54899 عترت (عِ رَ) [ ع . عترة ] (اِ.) فرزندان، اولاد، خانواده . 1


54900 عتق (عِ تْ) [ ع . ] (مص ل .) آزاد شدن بنده و غلام . 1


54901 عتل (عُ تُ) [ ع . ] (ص .)درشت گوی سخت آواز. 1


54903 عته (عَ تَ) [ ع . ] (اِمص .)بی خردی، سبک سری . 1


54904 عتیب (عَ) نک عتاب . 1


54905 عتید (عَ) [ ع . ] (ص .) 1 - آماده، مهیا، حاضر. 2 - تناور، تنومند، جسیم . 1


54906 عتیق (عَ) [ ع . ] (ص .) 1 - باستانی، کهنه . 2 - بهترین از هرچیزی، برگزیده . 3 - بندة آزاد شده . 4 - کریم، بزرگوار. 5 - شراب . 1


54907 عتیقه (عَ قِ) [ ع . عتیقة ] 1 - (ص .) مؤنث عتیق . 2 - هرچیز گران قیمت و باارزش . 1


54908 عثار (عِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) لغزیدن و افتادن . 2 - (اِمص .) لغزش . 1


54909 عثرات (عَ ثَ) [ ع . ] (اِمص .) ج . عثرت . 1


54910 عثرت (عَ رَ) [ ع . عثرة ] (اِمص .) لغزش، خطا. 1


54911 عثمان (عُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جوجة هوبره . 2 - مار. 3 - بچه مار. 4 - از اعلام مردان است . 1


54912 عثور ( عثور .) [ ع . ] (مص ل .) آگاه شدن، اطلاع یافتن . 1


54913 عثور (عُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) لغزیدن، افتادن . 2 - (اِمص .) لغزش . 1


54914 عجالتاً (عِ لَ تَ نْ) [ ع . عجالةً ] (ق .) 1 - فوراً، بی درنگ . 2 - حال، اکنون . 1


54915 عجایب (عَ یِ) [ ع . عجائب ] (ص .) جِ عجیب ؛ چیزهای شگفت آور و بدیع . 1


54916 عجب (عَ جَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) شگفتی، تعجب . 2 - (ص .) شگفت آور، عجیب . 1


54917 عجب (عُ جْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .)به خود نازیدن . 2 - (اِمص .) تکبر، خودبینی . 1


54918 عجب داشتن ( عجب داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) تعجب کردن، متعجب شدن . 1


54919 عجبا ( عجبا .) [ ع - فا. ] (صت .) کلمه ایست که تعجب و شگفتی را رساند: شگفتا. 1


54920 عجر (عُ جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - عیب . 2 - حزن، اندوه . 1


54921 عجز (عَ جْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) ناتوان شدن، درماندن . 2 - (اِمص .) ناتوانی، درماندگی . 1


54922 عجز (عَ جُ) [ ع . ] (اِ.)1 - دنبالة چیزی . 2 - سرین . 3 - آخرین کلمة مصراع دوم هر بیت شعر. 1


54923 عجل (عَ جَ)[ ع . ] (اِ.) گل و لای سیاه و بدبو. ج . عجله . 1


54925 عجله (عَ جَ لِ) [ ع . عجلة ] 1 - (مص ل .) شتاب کردن . 2 - (اِمص .) تعجیل، تندی . 3 - (اِ.) شتاب، سرعت . 1


54926 عجم (عَ جْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نقطه گذاشتن . 2 - (اِ.) نقطه . 1


54927 عجم (عَ جَ) [ ع . ] (ص .)1 - غیرعرب (مطلقاً). 2 - ایرانی (خصوصاً). 1


54928 عجمت (عُ مَ) [ ع . عجمة ] (اِمص .) 1 - لکنت زبان . 2 - ابهام . 3 - عدم فصاحت . 1


54929 عجمه (عَ مَ یا مِ) [ ع . عجمة ] (اِ.) 1 - یک هستة خرما. 2 - یک تکسک انگور. 3 - خرمابن که از هسته روید؛ ج . عجمات . 1


54930 عجمی (عَ جَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به عجم . 1


54931 عجن (عِ جْ) [ ع . ] (مص م .) 1 - سرشتن هر چیزی . 2 - خمیر کردن . 1


54932 عجوزه (عَ ز) [ ع . عجوزة ] (ص .) زن پیر، گنده پیر. 1


54933 عجول (عَ) [ ع . ] (ص .) شتابکار. 1


54934 عجیب (عَ) [ ع . ] (ص .) شگفت آور. 1


54936 عد (عَ دّ) [ ع . ] (مص م .) شمردن . 1


54937 عدات (عُ) [ ع . عداة ] (ص . اِ.) جِ عادی ؛ دشمنان . 1


54938 عداد (عِ) [ ع . ] (اِ.) شمار، شماره . 1


54939 عدالت (عَ لَ) [ ع . عدالة ] 1 - (مص ل .) عادل بودن، انصاف داشتن . 2 - (اِمص .) دادگری . 1


54940 عدالتخانه ( عدالتخانه . نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) عدلیه، دادگستری . 1


54941 عداوت (عَ وَ) [ ع . عداوة ] (اِمص .) دشمنی، خصومت . 1


54942 عدت (عُ دَّ) [ ع . عدة ] (اِ.) 1 - لوازم زندگانی . 2 - ساز و برگ جنگ . 1


54943 عدد (عَ دَ) [ ع . ] (اِ.) شمار، شماره . 1


54944 عدس (عَ دَ) [ ع . ] (اِ.) گیاهی یک ساله از تیرة پروانه واران، دانه هایش یکی از مواد عالی غذایی است . 1


54945 عدسی ( عدسی .) [ ع - فا. ] ( ص نسب .) منسوب به عدس ؛ نوعی خوراکی که در آن عدس را با دسته ای از سبزی های معطر پخته سپس کوبیده و له می کنند و اگر پورة گوشت یا روغن در آن افزایند خوراکی لذیذ گردد. 1


54946 عدسی ( عدسی .) [ ع - فا. ] (اِ.) 1 - قطعه ای بلور به شکل عدس که یکی از دو سطح آن یا محدب است یا مقعر، این قطعه در دوربین ها و ذره بین ها به کار می رود. 2 - جسمی عدسی شکل که پشت مردمک چشم و جلو مادة ژلاتین مانند حفرة درونی کره چشم قرار دارد. 1


54947 عدل (عَ) (ق .) درست، دقیقاً، راست . 1


54948 عدل (عَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) دادگری کردن، داد دادن . 2 - (اِمص .) دادگری . 3 - (اِ.) داد. 1


54949 عدل (عِ) [ ع . ] 1 - (اِ.) یک لنگه از دو لنگة بار. 2 - (ص .) مثل و مانند چیزی در وزن و بها. 1


54950 عدله (عَ دَ لِ) [ ع . عدلة ] (ص .) جِ عادل ؛ کسانی که برای شهادت دادن شایسته باشند. 1


54951 عدلی (عَ دْ)(اِ.) 1 - نوعی سکه رایج در قدیم . 2 - عدل، لنگه بار. 1


54952 عدلیه (عَ یِّ) [ ع . عدلیة ] (اِ.) ادارة دادگستری . 1


54953 عدم (عَ دَ) [ ع . ] (اِمص .) نیستی، نابودی . 1


54954 عدن (عَ دْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) همیشه بودن در جایی . 2 - (ص .) بهشت جاوید. 1


54955 عده (عُ دِّ) [ ع . عدة ] (اِ.) نک عُدَّت . 1


54956 عده (عِ دِّ) [ ع . عدة ] (اِ.) 1 - شمار، شماره . 2 - روزهای حیض زن . 3 - مدت زمانی پس از طلاق یا فوت شوهر که زن نباید شوهر کند. 1


54957 عدو (عَ) [ ع . ] (اِ. ص .) دشمن، خصم . ج . اعداء. 1


54958 عدواء (عُ دَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زمین خشک، سخت . 2 - جایی که در آن آرامش نتوان یافت . 3 - دوری جا. 1


54959 عدوان (عُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) دشمنی کردن . 2 - ستم کردن بر کسی . 3 - (اِ.) دشمنی، ظلم . 1


54960 عدول (عُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بازگشتن، برگشتن از ر اه . 2 - (اِمص .) بازگشت . 1


54961 عدول ( عدول .) [ ع . ] (ص .) جِ عادل . 1 - عدل دهندگان . 2 - مردمان صالح برای شهادت در محضر قاضی یا حاکم . 1


54962 عدوی ( عَ وا) [ ع . ] 1 - (اِمص .) سرایت بیماری و تجاوز آن . 2 - (اِ.) بیماری واگیردار. 1


54963 عدوی (عُ دْ وا) [ ع . ] (حامص .) فساد، تباهی . 1


54964 عدید (عَ) [ ع . ] 1 - (اِ.)شمار، شماره . 2 - (ص .) شمرده شده . 1


54965 عدیده (عَ د) [ ع . عدیدة ] (ص .) 1 - شمرده شده . 2 - بسیار، فراوان . 1


54966 عدیل (عَ) [ ع . ] (ص .) نظیر، مانند. 1


54967 عدیم (عَ) [ ع . ] (ص .) نیست شده، نابود. 1


54968 عدیم النظیر (عَ مُ نَّ) [ ع . ] (ص مر.) بی مانند. 1


54969 عذاب (عَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) شکنجه، آزار. 2 - (اِ.) درد و رنج . 1


54970 عذار (عِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خط ریش . 2 - در فارسی به معنی رخسار، چهره . 3 - لگام اسب . 1


54971 عذب (عَ ذْ بْ) [ ع . ] (ص .)1 - گوارا، خوشگوار. 2 - خوش، شیرین . 1


54972 عذبه (عَ ذَ ب) [ ع . عذبة ] (اِ.)1 - شاخه درخت . 2 - خس و خاشاک . 1


54973 عذر (عُ ذْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پوزش خواستن . 2 - (اِ.) بهانه، بهانه ای ک ه هنگام پوزش خواهی آورده می شود. 3 - (عا.) عادت ماهانه، رگل . 1


54974 عذر نهادن (عُ. نَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) عذر پذیرفتن . 1


54975 عذرا (عَ) [ ع . عذراء ] (ص .) 1 - بکر، دوشیزه . 2 - گوهر سوراخ نشده . 1


54976 عذرت (عُ رَ) [ ع . عذرة ] 1 - (اِمص .) بکارت، دوشیزگی . 2 - (اِ.) دستة موی، کاکُل . 1


54977 عذره (عَ ذ رِ یا رَ) [ ع . عذرة ] (اِ.) 1 - پلیدی، غایط . 2 - جایی که در آن کثافات دفع گردد. 3 - خرابه، ویرانه . ج . عذرات . 1


54978 عذوبت (عُ بَ) [ ع . عذوبة ] 1 - (مص ل .) گوارا بودن . 2 - (اِمص .) گوارایی . 1


54979 عذول (عَ) [ ع . ] (ص فا.)عیب جو و سرزنش - کننده . 1


54980 عر زدن (عَ. زَ دَ) (مص ل .) (عا.) فریاد کشیدن . 1


54981 عر و تیز کردن (عَ رُّ. زْ کَ دَ) (مص ل .) (عا.) عربده کشیدن، سر و صدا راه انداختن . 1


54982 عراده (عَ د) [ ع . ] (اِ.) 1 - از ابزارهای جنگ شبیه به منجنیق که در قدیم برای پرتاب سنگ ازآن استفاده می کردند. 2 - واحد شمارش توپ . 1


54983 عرار (عَ) [ ع . ] (اِ.) نرگس صحرایی . 1


54984 عراضه (عُ ض ِ یا ضَ) [ ع . عراضة عراضه ] (اِ.) ره آورد (طعام و جز آن ). 1


54985 عراف (عَ) [ ع . ] (ص .) غیبگو، جادوگر، ساحر. 1


54986 عرافت (عِ فَ) [ ع . عرافة عرافت ] (مص ل .) 1 - تدبیر کار مردم کردن . 2 - غیب گویی کردن . 1


54987 عراق (عِ یا عَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) ساحل، کنارة آب . 2 - مقامی است در موسیقی . 1


54988 عرایس (عَ یِ) [ ع . عرائس ] (اِ.) جِ عروس . 1


54989 عرایض (عَ یِ) [ ع . عرائض ] (اِ.) جِ عریضه . 1


54990 عرب (عَ رَ) [ ع . ] (اِ.) تازی، از نژاد عرب . ؛به عرب ُ عجمی بند نبودن کنایه از: هیچ پشت و پناهی نداشتن . ؛ از بیخ عرب بودن کنایه از: الف - مطلقاً انکار کردن . ب - هیچ ندانستن . 1


54991 عربده (عَ بَ د) [ ع . عربدة ] (اِمص .) 1 - تند - خویی، بدخلقی . 2 - داد و فریاد، نعره . 1


54992 عربده جویی ( عربده جویی .) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - داد و فریاد و جار و جنجال راه انداختن . 2 - بدخویی، بدمستی . 1


54993 عربه (عَ ب یا بَ) [ ع . عربة ] (اِ.) 1 - گردونه . 2 - کالسکه . 1


54994 عربی (عَ رَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - از نژاد عرب . 2 - زبان مردم عرب . 1


54995 عرج (عَ رَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) لنگ شدن، لنگیدن . 2 - (مص .) لنگی . 1


54996 عرجون (عُ) [ ع . ] (اِ.) چوب خوشة خرما، بیخ خوشة خرما که خمیده و کج است . 1


54997 عرس (عَ رْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ستون، ستون میان خیمه . 2 - ریسمان . 3 - کُره شتر خردسال . 1


54998 عرس (عِ رْ) [ ع . ] (اِ.) زن شوهردار و مرد زن دار. 1


54999 عرس (عُ) [ ع . ] (اِ.) عروسی، غذای عروسی . 1


55000 عرش (عَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تخت، تخت پادشاه . 2 - خیمه، چادر. 3 - سقف، سایبان . 4 - رکن . 5 - آسمان نهم، فلک الافلاک . ج . اعراش . عروش . عرشه . 1


55001 عرشه (عَ رَ ش ) [ ع . ] (اِ.) جِ عرش . در فارسی ب - ه معنای قسمت بالای کشتی . 1


55002 عرصات (عَ رَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عرصه . کنایه از: رستاخیز و صحرای محشر. 1


55003 عرصه (عَ ص ) [ ع . عرصة ] (اِ.) 1 - حیاط، فضای خالی جلوی خانه . 2 - میدان . 3 - صحرا. ج . عرصات . ؛ عرصه را به کسی تنگ کردن در فشار و مضیقه قرار دادن . ؛ به عرصه رسیدن کسی الف - بزرگ شدن و از عهدة کارهای خود برآمدن . ب - به ثروت و قدرت رسیدن . 1


55004 عرض (عُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جانب، طرف، کرانه . 2 - مال ملت، بیت المال . 1


55005 عرض (عِ رْ) [ ع . ] (اِ.) آبرو، ناموس . 1


55006 عرض (عَ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - متاع، کالا. 2 - نا - خوشی، بیماری . 3 - آن چه که دوام و بقا نداشته باشد. 4 - آن چه که قائم به دیگری است و از خود وجود مستقلی ندارد. 1


55007 عرض (عَ رْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) آشکار کردن، نشان دادن . 2 - (اِمص .) بیان مطلب یا درخواستی با فروتنی و ادب . 3 - پهنا. 4 - مدت، زمان . 1


55008 عرضه (عَ ض ) [ ع . عرضة ] 1 - (مص م .) به نمایش گذاشتن . 2 - (اِمص .) نمایش، ارائه . 1


55009 عرضه (عُ ض ) [ ع . عرضة ] (اِ.) 1 - همت، لیاقت . 2 - طاقت، توانایی . 1


55010 عرضگاه (عَ رَ یا رْ) [ ع - فا. ] (اِمر.) محل سان دیدن و گرد آمدن لشکر. 1


55011 عرضی (عَ رَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به عَرَض . 1


55012 عرعر (عَ رْ عَ) (اِ.) درختی است بلند و تناور با برگ های بزرگ و برگچه های بسیار. 1


55013 عرعر ( عرعر .) (اِصت .) بانگ خر، صدای الاغ . 1


55014 عرف (عُ رْ) [ ع . ] 1 - (اِ.) خوی، عادت . 2 - آن چه که در بین مردم پسندیده و متداول است . 3 - (اِمص .) نیکویی، بخشش . 1


55015 عرفا (عُ رَ) [ ع . عرفاء ] (اِ.) ج ِ عریف . مردان دانا و آگاه . 1


55016 عرفات (عَ رَ) [ ع . ] (اِ.) جای توقف حجاج در روز نهم ذی الحجه در نزدیکی مکه . 1


55017 عرفان (عِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) شناختن . 2 - (اِ مص .) خداشناسی . 1


55018 عرفاً (عُ فَ نْ) [ ع . ] (ق .)از روی عرف، براساس رسم . 1


55019 عرفه (عَ رَ فِ) [ ع . عرفة ] (اِ.) روز نهم ذی الحجه که حجاج در نزدیکی مکه توقف می کنند و بعضی از مراسم حج را به جا می آورند. 1


55020 عرق (عِ رْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - رگ . 2 - اصل، ریشه . ج . اعراق و عروق . 1


55021 عرق (عَ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مایعی که از تقطیر جوشاندة برخی ازگیاهان مانند بیدمشک، کاسنی و ... به دست می آید. 2 - نوشابة الکل دار که از تقطیر کشمش، انگور و... به دست می آید. 3 - مایعی مرکب از: آب، نمک، اوره و... که از غده های زیرپوستی ترشح می شود. ؛ عرق کسی را در آوردن کنایه از: کسی را خسته و فرسوده کردن . 1


55022 عرق جوش ( عرق جوش .) [ ع - فا. ] (اِمر.) جوش های ریزی که در اثر عرق زیاد روی پوست ایجاد می شود. 1


55023 عرق خوری ( عرق خوری . خُ) [ ع - فا. ] (حامص .) می خواری، می گساری، نوشیدن نوشابه های الکلی . 1


55024 عرق گز ( عرق گز . گَ) (اِمر.) نک عرق جوش . 1


55025 عرق گیر ( عرق گیر .) [ ع - فا. ] (اِ.) 1 - زیرپیراهن . 2 - دستمال . 1


55026 عرقه (عَ قِ) (ص .) (عا.) نک ارقه . 1


55027 عرقوب (عُ) [ ع . ] (اِ.) عصب ضخیم بالای پاشنة پا؛ ج . عراقیب . 1


55028 عرقچین ( عرقچین .) [ ع - فا. ] (اِ.) نوعی کلاه ساده از پارچة نازک که در زیر کلاه یا عمامه بر سر گذارند. 1


55029 عرم (عَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عرمه ؛ سدها، بندها. باران های شدید. 1


55030 عرمه (عَ رْ مَ یا مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تودة ریگ . 2 - جای گرد آمدن ریگ . 1


55031 عرن (عَ رَ) [ ع . ] (اِ.) ترکیدگی دست و پای ستور. 1


55032 عرنین (عِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بینی، استخوان پشت بینی . 2 - اول هر چیزی . 3 - سردار، بزرگ قوم . 1


55033 عروج (عُ) [ ع . ] (مص ل .)بالا رفتن، به بلندی بر شدن . 1


55034 عروج ( عروج .) [ ع . ] (اِمص .) لنگی، اعرجی . 1


55035 عروس (عَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) زنِ تازه شوهر کرده . ج . عرائس . 2 - در فارسی : زنِ پسر. 3 - (ص .) بهترین، زیباترین . ؛ عروس هزار داماد کنایه از: دنیا و بی وفایی آن . 1


55036 عروسک (عَ سَ) [ ع - فا. ] (اِمصغ .) 1 - بازیچه ای به شکل انسان (یا حیوان ) جهت سرگرمی و بازی کودکان . 2 - مجازاً: دختر یا زنی زیبا و بسیار ظریف . ؛ عروسک گردانی نمایش های عروسکی که در آن عروسک ها را به وسیلة نخ هایی به حرکت درمی آورند. ؛ عروسک خیمه شب بازی کنایه از: شخص بی اراده که گوش به فرمان دیگران دارد. 1


55037 عروسی (عَ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - جشنی که به هنگام ازدواج برپا کنند. 2 - همسری دختر یا زنی با مرد. 1


55038 عروض (عَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دانش شناخت وزن شعر و تغییرات آن . 2 - جزو آخر از مصراع اول هر بیت . 1


55039 عروضی ( عروضی .) [ ع . ] (ص نسب .) عالمِ علم عروض . 1


55040 عروق (عُ) [ ع . ] (اِ.) جِ عرق . 1 - رگ ها. 2 - ریشه ها. 1


55041 عروه (عُ رْ وِ) [ ع . عروة ] (اِ.) 1 - مال نفیس . 2 - آن چه که بشود به آن امید داشت و اطمینان کرد. 3 - دستآویز. 4 - دستة کوزه . 1


55042 عری (عَ را) [ ع . ] (اِ.) باد سرد. 1


55043 عری (عُ) [ ع . ] (اِمص .) برهنگی . 1


55044 عریان (عُ) [ ع . ] (ص .) لخت، برهنه . 1


55046 عریش (عَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کجاوه، هودج . 2 - کلبه، کومه . 3 - چفت انگور. 1


55047 عریض (عَ) [ ع . ] (ص .) پهن، پهناور. 1


55048 عریضه (عَ ض ) [ ع . عریضة ] (اِ.) 1 - (ص .) مؤنث عریض . 2 - عرض حال، نامه یا در - خواستی که کسی به شخص بالاتراز خود می نویسد. 1


55049 عریف (عَ) [ ع . ] (ص .) 1 - شناسنده، عارف . 2 - کارگزار قوم . ج . عرفاء. 1


55050 عرین (عَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بیشه، انبوه درخت . 2 - جایگاه شیر و گرگ و کفتار. 1


55051 عریکه (عَ کَ یا کِ) [ ع . عریکة ] (اِ.) خلق و خوی . 1


55052 عز (عِ زّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) ارجمند شدن، عزیز شدن . 2 - (اِمص .) ارجمندی . 1


55053 عزا (عَ) [ ع . عزاء ] 1 - (مص ل .) شکیبایی کردن . 2 - (اِمص .) صبر و شکیبایی، شکیبایی در مصیبت . 3 - سوگواری . 4 - (اِ.) در فارسی به معنای سوگ، ماتم . 1


55054 عزا گرفتن (عَ . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - برگزاری مراسم سوگواری . 2 - (عا.) به شدت غمگین بودن، غصه دار بودن . 1


55055 عزازیل (عَ) [ عبر - ع . ] (اِ.) طبق روایات، یکی از سه فرشته (هاروت، ماروت، عزازیل ) که خدا آنان را به کرة زمین فرستاد تا مانند آدمیان زندگی کنند و از محرمات بپرهیزند والا تنبیه شوند. عزازیل پس از چندی چون دانست که از عهدة این امتحان برآمدن مشکل است اظهار عجز نمود و معاف شد، ولی دو تن دیگر به مأموریت خود ادامه دادند و فریب زنی را خوردند، شراب نوشیدند و به پادافره این کردار در چاه بابل معلق شدند و تا روز رستاخیز بدین حال خواهند ماند. 1


55056 عزایم (عَ یِ) [ ع . عزائم ] (اِ.) ج . عزیمه . 1 - ارادة ثابت و محکم . 2 - افسون ها و دعاهایی که بر بیماران برای شفا یافتن می خوانند. 1


55057 عزب (عَ زَ) [ ع . ] (ص .) مرد یا زن تنها و مجرّد. ج . عزاب . 1


55058 عزب خانه ( عزب خانه . نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - خانه - ای که چند مرد مجرد در آن زندگی می کنند. 2 - جایی که مردها با زن ها رابطة نامشروع برقرار می کنند. 1


55059 عزت (عِ زَّ) [ ع . عزة ] 1 - (مص ل .) سربلند شدن، گرامی شدن . 2 - (اِمص .) سربلندی، سرافرازی . 1


55060 عزراییل (ع ) [ معر. ] (اِ.) ملقب به ملک الموت فرشتة مرگ و یکی از چهار ملک مقرب نزد مسلمانان . ؛ عزراییل را جواب کردن کنایه از: بیمار بدحالی که رو به بهبودی رفته باشد. 1


55061 عزل (عَ زْ) [ ع . ] (مص م .) برکنار کردن، از کار بازداشتن . 1


55062 عزلت (عُ زْ لَ) [ ع . ] (اِمص .) گوشه نشینی . 1


55063 عزم (عَ زْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .)قصد چیزی کردن، دل بر چیزی نهادن . 2 - (اِمص .) اراده، قصد. 1


55064 عزوبت (عُ بَ) [ ع . عزوبة ] (اِمص .) مجردی، بی همسری . 1


55065 عزی (عُ زّا) [ ع . ] (اِ.) یکی از دو بت معروف طایفة قریش (عرب ) در عهد جاهلیت و دیگری «لات » نام داشته و اعراب بت پرست آن ها را دختران خدا می دانستند. 1


55066 عزیز (عَ) [ ع . ] (ص .) 1 - گرامی، محبوب . 2 - ارجمند، بزرگوار. 3 - کمیاب، نادر. 1


55067 عزیزدردانه ( عزیزدردانه . دُ نِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) مورد علاقه و توجه بسیار پدر و مادر و خویشاوندان، عزیز کرده . 1


55068 عزیمت (عَ مَ) [ ع . عزیمة ] 1 - (مص ل .) قصد کردن . 2 - در فارسی به معنای سفر کردن، حرکت کردن . 1


55069 عزیمت کردن ( عزیمت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - قصد کردن . 2 - حرکت کردن . 1


55070 عساکر (عَ کِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عسکر؛ لشکرها. 1


55071 عسجد (عَ سْ جَ) [ ع . ] (اِ.) زر، گوهر. 1


55072 عسر (عُ سْ) [ ع . ] (اِمص .)1 - سختی، دشواری . 2 - تنگدستی، فقر. 1


55073 عسرت (عُ سْ رَ) [ ع . عسرة ] (اِمص .) 1 - تنگی، سختی . 2 - تنگدستی، بی چیزی . 1


55074 عسس (عَ سَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عاس ؛ شبگردان، پاسبانان . ؛ عسس مرا بگیر کردن کنایه از: با رفتارهای عمدی، خود را لو دادن و گرفتار کردن . 1


55075 عسعس (عَ سْ عَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) تیره و تاریک شدن . 2 - (اِ.) گرگ . 1


55076 عسل (عَ سَ) [ ع . ] (اِ.) مایع کم و بیش غلیظ و شربتی شکل و شیرینی که زنبوران عسل بر اثر جمع آوری نوش گل ها در کندو و به منظور تغذیة افراد کندو تهیه کنند. ؛ عسل مصفی عسلی که مومش را گرفته و تصفیه کرده باشند. ؛ عسل خربزه با هم نمی سازند کنایه از: عدم سازش و موافقت . 1


55077 عسلی (عَ سَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - به رنگ عسل . 2 - پارچة زردی که یهودی ها برای مشخص بودن از مسلمانان بر شانة لباس خود می دوختند. 3 - میز کوچک . 1


55078 عسکر (عَ کَ) [ ع . ] (اِ.) لشکر، سپاه ؛ ج . عساکر. 1


55079 عسکری (عَ کَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به عسکر؛ لشکری، سپاهی . 1


55080 عسکری ( عسکری .) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به عسکر مکرم از شهرهای قدیم خوزستان . 2 - (اِ.) در فارسی نوعی انگور. 1


55081 عسیر (عَ) [ ع . ] (ص .) سخت، دشوار. 1


55082 عشا (عَ) [ ع . عشاء ] (اِ.) شام، غذای شب . 1


55083 عشا (عِ) [ ع . عشاء ] (اِ.) اول شب، شامگاه . ؛ عشا ی ربانی دعا یا نماز ویژه مسیحیان . 1


55084 عشاق (عُ شّ) [ ع . ] (اِ. ص .) جِ عاشق .1 - شیفتگان . 2 - یکی از دوازده مقام موسیقی ایرانی . 1


55085 عشاوت (عَ وَ) [ ع . عشاوة ] (اِمص .) 1 - تیرگی چشم، ضعف بینایی . 2 - شبکوری . 1


55086 عشایر (عَ یِ) [ ع . عشائر ] (اِ.) جِ عشیره ؛ قبایل، طوایف . 1


55087 عشب (عُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گیاه، گیاه تر؛ ج . اعشاب . 2 - یونجة وحشی . 1


55088 عشر (عُ) [ ع . ] (اِ.) یک دهم، یک دهم چیزی . 1


55089 عشر (عَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) عدد ده . 2 - (اِ.) هر ده آیه از قرآن مجید. 1


55090 عشرت (عِ رَ) [ ع . عشرة ] (مص ل .) 1 - معاشرت کردن . 2 - خوشگذرانی، کامرانی . 1


55092 عشق (عِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - به شدت دوست داشتن . 2 - (اِمص .) شیفتگی، دلدادگی . 3 - لذت، کیف . ؛ عشق افلاطونی عشقی که با گرایش های جنسی همراه نیست . 1


55093 عشق باختن ( عشق باختن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) عشق ورزیدن، دوستی کردن . 1


55094 عشقبازی ( عشقبازی .) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - اظهار محبت عاشقانه، عشق ورزی . 2 - رابطة جنسی، معاشقه . 1


55095 عشقه (عَ شَ قِ) [ ع . ] (اِ.) گیاهی است بالا - رونده با برگ های درشت و ساقه های نازک . میوة عشقه دارای اثر مسهلی است ولی خالی از سمیت نیست . 1


55096 عشوا (عَ) [ ع . عشواء ] (ص .) مؤنث اعشی . 1 - شب کور. 2 - ماده شتری که جلوی خود را نبیند. 1


55097 عشوه (عِ وِ) [ ع . عشوة ] (اِ.) 1 - کار پوشیده و پنهان . 2 - ناز، کرشمه . 1


55098 عشوه خریدن ( عشوه خریدن . خَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) فریب خوردن . 1


55099 عشوه خواندن ( عشوه خواندن . خا دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) سخن فریبنده گفتن . 1


55100 عشوه خیز ( عشوه خیز .) [ ع - فا. ] (ص فا.) فریبکار. 1


55101 عشوه دادن ( عشوه دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - فریب دادن، گمراه کردن . 2 - فن آموختن، رمز آموختن . 1


55102 عشیر (عَ) [ ع . ] (ص . اِ.)1 - خویش . 2 - دوست، معاشر. 3 - شوی زن . ج . عشراء. 1


55103 عشیره (عَ رِ) [ ع . عَشیرَة ] (اِ.) قبیله، خویشان و نزدیکان . 1


55105 عشیه (عَ یَ) [ ع . عشیة ] (اِ.) آخر روز، غروب . 1


55106 عصا (عَ) [ ع . ] (اِ.) چوبدستی، دستواره . ؛ عصا قورت دادن کنایه از: بسیار جدی و خشک بودن، نرمش نداشتن . ؛ عصا ی دست کسی بودن کنایه از: تکیه گاه کسی بودن، نگه دار و مددکار کسی بودن . 1


55107 عصابه (عَ ب) [ ع . عصابة ] (اِ.) 1 - عمامه، دستار. 2 - گروه مردم . 1


55108 عصار (عَ صّ) [ ع . ] (ص .) کسی که از دانه های روغنی روغن می گیرد. 1


55109 عصاره (عُ رِ) [ ع . عصارة ] (اِ.) شیره، چکیده، فشرده . 1


55110 عصاری (عَ صّ) [ ع - فا. ] (حامص .) روغن - گیری . 1


55111 عصام (عِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بند (مشک و جز آن ). 2 - دسته (کوزه، دلو). 1


55112 عصب (عَ صَ) [ ع . ] (اِ.) پی، رشته های سفید رنگ متصل به مغز که حس و حرکت توسط آن ها صورت می گیرد. 1


55113 عصبانی (عَ صَ) [ ع . ] (ص نسب .) خشمگین . 1


55114 عصبت (عُ صْ بَ) [ ع . عصبة ] (اِ.) جمعیت، جماعت . 1


55115 عصبه (عَ صَ بَ یا ب) [ ع . عصبة ] (اِ.) خویشاوندان شخص از سوی پدر. 1


55116 عصبی (عَ صَ)(ص نسب .)1 - مربوط به عصب و سیستم اعصاب . 2 - عصبانی . 3 - عصبی - مزاج . 1


55117 عصبیت (عَ صَ یَّ) [ ع . عصبیة ] (مص جع .) تعصب . 1


55118 عصر (عَ صْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - غروب . 2 - روزگار، زمان، دوره . 3 - هر یک از تقسیمات یک دوره از تاریخ تمدن . 4 - سورة صدوسوم از قرآن کریم دارای سه آیه . 1


55119 عصر ( عصر .) [ ع . ] (مص م .) فشردن، گرفتن آب میوه و جز آن . 1


55120 عصرانه (عَ نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) غذایی که هنگام عصر خورند. 1


55121 عصعص (عُ عُ) [ ع . ] (اِ.) دنبالچه ؛ ج . عصاعص . 1


55122 عصفور (عُ) [ ع . ] (اِ.) گنجشک . ج . عصافیر. 1


55123 عصمت (عِ صْ مَ) [ ع . عصمة ] 1 - (اِمص .) پاک دامنی، نگاهداری نفس از گناه و خطا. 2 - (اِ.) فرشتة اجتناب از گناه . 1


55124 عصیان (عِ صْ) [ ع . ] (اِمص .) نافرمانی، سر - پیچی . 1


55125 عصیب (عَ ص ) [ ع . ] (اِ.) نوعی خوراکی درست شده از روده گوسفند که آن را از دل و جگر انباشته باشند. 1


55126 عصیده (عَ دَ یا د) [ ع . عصیدة ] (اِ.) نوعی حلوا که از آرد و روغن تهیه کنند؛ ج . عصائد (عصاید). 1


55127 عصیر (عَ) [ ع . ] (اِ.) شیره و چکیدة چیزی . 1


55128 عض (عَ ضّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) گزیدن، به دندان گرفتن . 2 - (اِ.) سختی روزگار. 1


55129 عض (عِ ضّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بدخو، زشت . 2 - فصیح، سخنور. 1


55130 عضاده (عِ دَ یا د) [ ع . عضاده ] (اِ.) 1 - جانب هر چیز. 2 - ناحیه . 3 - هر یک از دو چوب که در دو جانب در نصب کنند. 4 - معاون، یاور. 5 - قطعه ای است مستطیلی که بر پشت اسطرلاب الصاق شده و آن را به جهت احکام به گردش درآورند. 5 - خط کشی است از چوب یا فنر که می تواند دور یکی از نقاط خود بچرخد و قطعه دیگر آن در حول صفحة مدرجی دوران کند. 1


55131 عضاه (عِ) [ ع . ] (اِ.) هر درخت بزرگ خاردار. 1


55132 عضبا (عَ ضْ) [ ع . عضباء ] (اِ.) 1 - ماده شتری که گوشش شکافته باشد. 2 - لقب ناقة حضرت رسول (ص ). 1


55133 عضد (عَ ضُ) [ ع . ] 1 - (اِ.) بازو. 2 - کنایه از: یار و یاور. 1


55134 عضلات (عَ ضُ) [ ع . ] (اِ.) جِ عضله ؛ ماهیچه ها. 1


55135 عضلانی (عَ ضُ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به عضله . 2 - ماهیچه دار. 1


55136 عضله (عَ ضُ لَ یا لِ) [ ع . عضلة ] (اِ.) ماهیچه . 1


55137 عضو (عُ ضْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اندام، هر یک از اجزای بدن . 2 - یک فرد از جماعت . ج . اعضاء. 1


55138 عضویت (عُ یَّ) [ ازع . ] (مص جع .) عضو بودن، کارمند شدن . 1


55139 عطا (عَ) [ ع . عطاء ] 1 - (مص م .) بخشیدن . 2 - (اِمص .) بخشش، دهش . 3 - (اِ.) آن چه که بخشیده شود؛ ج . عطیه . 1


55140 عطار (عَ طّ) [ ع . ] (ص .) 1 - عطرفروش . 2 - داروفروش . 1


55141 عطارد (عُ رُ یا رِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تیر؛ کوچک ترین سیارة منظومه شمسی و نزدیک ترین سیاره به خورشید. 2 - در اساطیر یونان، رب النّوع نویسندگی . 3 - در ادب فارسی دبیر فلک است . 1


55142 عطالت (عَ لَ) [ ع . عطالة ] (اِمص .) بیکاری . 1


55143 عطایا (عَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عطیه ؛ بخشش ها، هدیه ها. 1


55144 عطب (عَ طَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) هلاک شدن . 2 - (اِمص .) هلاک، تباهی . 1


55145 عطب (عَ یا عُ طُ) [ ع . ] (اِ.) پنبه . 1


55146 عطر (عِ یا عَ طْ) [ ع . ] (اِ.) بوی خوش . 1


55147 عطرآگین ( عطرآگین .) [ ع - فا. ] (ص مر.) دارای بوی خوش . 1


55148 عطربیز (عَ طْ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن چه که بوی خوش می پراکند. 1


55149 عطسه (عَ طْ س ) [ ع . عطسة ] (اِ.) اشنوسه ؛ هوایی که بر اثر سرماخوردگی یا هر نوع تحریک بینی به شدت و با سر و صدا از بینی خارج می شود. 1


55150 عطش (عَ طَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) تشنه شدن . 2 - (اِمص .) تشنگی . 1


55151 عطشان (عَ طْ) [ ع . ] (ص .) 1 - تشنه . 2 - مشتاق، آرزومند. 1


55152 عطف (عَ طْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) مایل شدن به چیزی . 2 - کلمه ای را به وسیلة حرف ربط به کلمة قبلی ربط دادن . 3 - شیرازة کتاب . 1


55153 عطف (عِ طْ) [ ع . ] (اِ.) جانب، پهلو، کرانه . 1


55154 عطفه (عَ طَ فَ) [ ع . عطفة ] (اِ.) گیاهی است بی شاخ و برگ که بر درخت می پیچد. 1


55155 عطفه (عَ طْ فِ یا فَ) [ ع . عطفة ] (اِ.) مهره ای جادویی برای افسون کردن مرد تا پای بند زن خود باشد. 1


55156 عطل (عَ طِ) [ ع . ] (ص .) 1 - بی پیرایه . 2 - بیکار. ؛ حروف عطل حروف بی نقطه . 1


55157 عطل (عَ طْ یا طَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - بی پیرایه گردیدن (زن ). 2 - بی مال گردیدن . 3 - بی ادب گردیدن . 4 - بیکار ماندن . 1


55158 عطلت (عُ طْ لَ) [ ع . عطلة ] (اِمص .) 1 - بیکاری . 2 - بی پیرایگی زن . 1


55159 عطن (عَ طَ) [ ع . ] (اِ.) خوابگاه چهارپایان در نزدیکی آب . 1


55160 عطوف (عَ) [ ع . ] (ص .) مهربان، مشفق . 1


55161 عطوفت (عُ فَ) (اِمص .) مأخوذ از عربی . مهربانی، محبت . 1


55165 عظام (عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عَظْم ؛ استخوان ها. 1


55166 عظام (عِ) [ ع . ] (ص .) جِ عظیم ؛ بزرگان . 1


55167 عظت (عِ ظَ) [ ع . عظة ] 1 - (مص م .) نصیحت کردن . 2 - (اِ.) نصیحت . 1


55168 عظم (عَ ظْ) [ ع . ] (اِ.) استخوان . ج . عظام . 1


55169 عظم (عِ ظَ) [ ع . ] (اِمص .) عظمت، بزرگی قد و مقام . 1


55170 عظما (عُ ظَ) [ ع . عظماء ] (ص .) جِ عظیم ؛ بزرگان . 1


55171 عظمت (عَ ظَ یا ظِ) [ ع . عظمة ] (اِمص .) 1 - بزرگی، بزرگواری . 2 - کبر، نخوت . 1


55172 عظمت فروختن ( عظمت فروختن . فُ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) تکبر نمودن، به خود بالیدن . 1


55173 عظمی (عُ ظْ ما) (ص .) مؤنث اعظم ؛بزرگ تر. 1


55174 عظیم (عَ) [ ع . ] (ص .)1 - بزرگ . 2 - والا، بلند - قدر. 3 - فراوان، بسیار. 1


55175 عفات (عُ) [ ع . عفاة ] (ص .)جِ عافی . 1 - آمرزنده، درگذرنده . 2 - مهمان، خواهندة روزی . 1


55176 عفار (عَ) [ ع . ] (اِ.)1 - نام درختی است که چوبش بسیار قابل اشتعال است . 2 - نان بدون نانخورش . 1


55177 عفاریت (عَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عفریت . 1


55178 عفاف (عِ یا عَ) [ ع . عفة ] (اِمص .) پاکدامنی، ترک شهوت . 1


55179 عفت (عِ فّ) [ ع . ] (اِمص .) احتراز از محرمات خصوصاً از شهوات . پاکدامنی، پرهیزگاری، پارسایی . 1


55180 عفج (عَ) (ص .) خراب، تباه . 1


55181 عفج (عِ) [ ع . ] (اِ.) روده ای که طعام از معده در آن داخل گردد؛ ج . اعفاج . 1


55182 عفریت (عِ) [ ع . ] (اِ.) موجود زشت و ترسناک، دیو، غول . ج . عفاریت . 1


55183 عفریته (عِ تِ) [ ع . عفریتة ] (اِ.) مؤنث عفریت . 1


55184 عفص (عَ فِ) [ ع . ] (ص .) 1 - تندمزه، گس . 2 - قابض . 1


55185 عفن (عَ فِ) [ ع . ] (ص .) بدبو، گندیده . 1


55186 عفو (عَ فْ وْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) بخشودن، گذشت کردن . 2 - (اِمص .) بخشایش، گذشت . 1


55187 عفونت (عُ نَ) [ ع . عفونة ] 1 - (مص ل .) فاسد شدن، بد طعم و بو شدن . 2 - (اِمص .) بدبویی، گندیدگی . 1


55188 عفیف (عَ) [ ع . ] (ص .) پرهیزگار، پاکدامن . 1


55189 عفیفه (عَ فِ) [ ع . عفیفة ] (ص .) مؤنث عفیف ؛ زن پاکدامن . 1


55190 عق (عُ قّ) (اِ.) تهوع، قی . 1


55191 عقاب (عِ) [ ع . ] 1 - (مص م .)کیفر دادن، شکنجه دادن . 2 - (اِمص .) شکنجه، عذاب . 1


55192 عقاب ( عُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پرنده ای است شکاری با جثه ای بزرگ دارای منقاری خمیده، چشم هایی تیزبین و چنگال هایی نیر ومند. 2 - صورت فلکی بزرگی در آسمان استوا و در کهکشان راه شیری به شکل لوزی نسبتاً بزرگی که روشن ترین ستارة آن نَسر طایر نام دارد. 1


55193 عقابین ( عقابین . بَ یا ب) [ ع . ] (اِ.) 1 - تثنیه عقاب ؛ دو عقاب . 2 - دو قطعه چوب که گناهکار را بر آن می بستند و تازیانه می زدند. 1


55194 عقار (عَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اسباب و اثاث خانه . 2 - مِلک و زمین زراعتی . ج . عقارات . 1


55195 عقار (عُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اثاث خانه . 2 - مال برگزیده . 3 - می، شراب . 1


55196 عقار (عَ قّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - درخت . 2 - گیاهی که برای مداوا به کار رود. 3 - مادة دارویی که به منظور معالجة مرضی تجویز گردد، دوا (مطلقاً)؛ ج . عقاقیر. 1


55197 عقارب (عَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عقرب . 1 - عقرب ها. 2 - شداید. 3 - سخن چینی ها. 1


55198 عقاقیر (عَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عقار؛ داروها، گیاهان دارویی . 1


55199 عقال (عِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ریسمانی که با آن زانوی شتر را می بندند. 2 - رشته ای که مردان عرب دور سر می بندند. 1


55200 عقاید (عَ یِ) [ ع . عقائد ] (اِ.) جِ عقیده . 1


55201 عقب (عَ قِ یا قَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) پاشنة پا. 2 - فرزند، نسل ؛ ج . اعقاب . 3 - (ق .) در فارسی به معنای پشت سر. 4 - (ص .) دارای فاصلة دورتر یا کمی دورتر. 5 - (عا.) مقعد. 1


55202 عقب افتاده ( عقب افتاده . اُ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) 1 - کسی که در انجام کار یا کسب دانش از دیگران عقب تر باشد. 2 - ناقص، معلول . 1


55203 عقب مانده ( عقب مانده . د) [ ع - فا. ] (ص مف .) نک عقب افتاده . 1


55204 عقب نشینی ( عقب نشینی . نِ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - ترک مواضع نظامی در هنگام جنگ . 2 - بازگشتن به عقب تر از جای خود یا دست کشیدن دایم یا موقت از آن چه دشوار یا نپذیرفتنی است . 1


55205 عقب گرد ( عقب گرد . گَ) [ ع - فا. ] (مص مر.) 1 - برگشت به عقب و آن چنان است که شخص روی پنجة پای چپ نیم دایره به سمت چپ بچرخد و سپس پای راست را به پای چپ بپیوندد. 2 - به قهقرا برگشتن . 1


55206 عقبدار ( عقبدار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) قسمتی از واحد نظامی که از عقب قوا حرکت می کند و محافظ عقب است ؛ موخرة الجیش . 1


55207 عقبه (عَ قَ ب) [ ع . عقبة ] (اِ.) 1 - گردنه، راه سخت کوهستانی . 2 - کنایه از: کار سخت و دشوار. ج . عقبات . 1


55208 عقبه (عُ قْ بَ) [ ع . عقبة ] (اِ.) 1 - نوبت . 2 - باقی - مانده هر چیزی . 1


55209 عقبول (عُ) [ ع . ] (اِ.)1 - سختی، شدت . 2 - باقی - مانده تب و بیماری، 3 - تب خال . ج . عقابیل . 1


55210 عقبی (عُ با) [ ع . ] (اِ.) 1 - آخرت، جهان دیگر. 2 - رستاخیز، قیامت . 1


55211 عقد (عِ) [ ع . ] (اِ.) گردن بند. ج . عقود. 1


55213 عقد (عَ قْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بستن، گره زدن . 2 - عهد و پیمان بستن . 3 - (اِ.) عهد، پیمان . 1


55214 عقده (عُ د) [ ع . عقدة ] (اِ.) 1 - گره . 2 - حالت سرخوردگی و کینه به علّت دست نیافتن به مطلوب مورد نظر. ؛ عقده دل غم دل، غصة درونی . (عقده گشا ( عقده . گُ)) [ ع - فا. ] (ص فا.) گره گُشا، مشکل گُشا. 1


55215 عقده گشایی ( عقده گشایی .) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - مشکل گشایی .2 - ارضاء امیال سرکوب شده . 1


55216 عقرب (عَ قْ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کژدم ؛ جِ عقارب . 2 - نام صورتی فلکی در نیم کرة جنوبی آسمان و نام هشتمین برج از بروج دوازده گانه که خورشید در حرکت ظاهری خود، آبان ماه در این برج قرار می گیرد. 1


55217 عقربه (عَ رَ ب) [ ع - فا. ] (اِ.) هریک از میله - های باریک فلزی که روی صفحة ساعت نصب شده و با آن ها ساعت ها و دقیقه ها و ثانیه ها را شمارند. 1


55218 عقعق (عَ عَ) [ ع . ] (اِ.) عکُه، زاغ . 1


55219 عقل (عَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) دریافتن، فهمیدن . 2 - (اِ.) نیروی ادراک . ؛ عقل کل بسیار دانا و خردمند. ؛ عقل سلیم اندیشه و دریافت انسان سالم و طبیعی . ؛ عقل کسی پاره سنگ برداشتن کنایه از: کم عقل و سبک مغز بودن . ؛ عقل مردم در چشمشان است کنایه از: ظاهربینی مردم . 1


55220 عقل ( عقل .) [ ع . ] (مص م .) بستن، بند کردن، بستن بازو و پای شتر. 1


55221 عقلا (عُ قَ) [ ع . عقلاء ] (اِ. ص .) جِ عاقل ؛ خردمندان . 1


55222 عقلانی (عَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب و مربوط به عقل . 1


55223 عقم (عَ) [ ع . ] (اِمص .) نازایی، سترونی . 1


55224 عقوبت (عُ بَ) [ ع . عقوبة ] (اِ.) کیفر، شکنجه . 1


55225 عقود (عُ) [ ع . ] (اِ.) جِ عَقد؛ عهدها، پیمان ها. 1


55226 عقود (عُ) [ ع . ] (اِ.) جِ عِقد؛ گردن بندها. 1


55227 عقور (عَ) [ ع . ] (ص .) گزنده، گاز گیرنده . 1


55228 عقوق (عُ) [ ع . ] (مص م .) نافرمانی کردن، آزردن پدر و مادر. 1


55230 عقوه (عَ وَ) [ ع . عقوة ] (اِ.) 1 - اطراف خانه . 2 - محله . 1


55231 عقیان (عِ) [ ع . ] (اِ.) طلای خالص . 1


55232 عقیب (عَ) [ ع . ] (ق .) دنبال، دنباله . 1


55233 عقیدت (عَ دَ) [ ع . عقیدة ] (اِ.) باور، فکر، آن چه که انسان به آن باور دارد. 1


55234 عقیده (عَ دَ یا د) [ ع . عقیدة ] (اِ.) نک عقیدت . 1


55235 عقیق (عَ) [ ع . ] (اِ.) نوعی سنگ قیمتی به رنگ های گوناگون که نوع بهتر آن سرخ رنگ است . 1


55236 عقیل (عَ) [ ع . ] (ص .) خردمند، گرامی . 1


55237 عقیله (عَ لَ) [ ع . عقیلة ] (اِ.) 1 - زانوبند شتر، پای بند. 2 - مانع و گره در کار. 1


55238 عقیم (عَ) [ ع . ] (ص .) نازا، سترون . 1


55239 علاء (عَ) [ ع . ] (اِمص .) بزرگی، شرف، بلندی . 1


55240 علاج (عِ یا عَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) درمان کردن . 2 - (اِمص .) درمان، معالجه . 3 - (اِ.) چاره . 1


55241 علاف (عَ لّ) [ ع . ] (اِ. ص .) 1 - علوفه فروش . 2 - برنج فروش . 3 - (عا.) بیکار، باطل . 1


55242 علافی ( علافی .) [ ع - فا. ] 1 - (حامص .) برنج - فروشی، علوفه فروشی . 2 - (عا.) هرزه گردی، بیهودگی، بیکاری . 1


55243 علاقه (عَ قِ) [ ع . علاقة ] 1 - (مص م .) دوست داشتن . 2 - (اِمص .) دوستی . 3 - پیوند، ارتباط، وابستگی . جِ علائق . 1


55244 علاقه (عِ قِ) [ ع . علاقة ] (اِ.) 1 - رشته و بندی که چیزی را به آن بیآویزند. 2 - بند کمان و تازیانه . 3 - میوه ای که از درخت آویزان باشد؛ جِ علائق . 1


55245 علاقه بند ( علاقه بند . بَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که از ابریشم رشته و قیطان می بافد. 1


55246 علالا (عَ) (اِصت .) 1 - بانگ و شور و غوغا، علالوش . 2 - (کن .) سخن پهلودار. 1


55247 علام (عَ لّ) [ ع . ] (ص .) دانشمند، بسیار دانا. 1


55248 علامات (عَ) [ ع . ] (اِ.) جِ علامت . 1


55249 علامت (عَ مَ) [ ع . علامة ] (اِ.) 1 - نشان، نشانی . 2 - در فارسی به معنای پرچم، درفش . 3 - صلیب مانندی ساخته شده از آهن با تزئینات مخصوص به خود که در محرم هنگام عزاداری پیشاپیش دسته حرکت می دهند. 1


55250 علامت کش ( علامت کش . کَ) [ ع - فا. ] (ص فا.)1 - علم - دار، کسی که پرچم را حمل می کند. 2 - کسی که در محرم علم را بر دوش گرفته پیشاپیش دسته حرکت می کند. 1


55251 علامه (عَ لّ مِ) [ ع - علامة ] (ص .) دانشمند، بسیار دانا. 1


55252 علان (عَ لّ) [ ع . ] (ص .) نادان، احمق . 1


55253 علانیه (عَ یِ) [ ع . علانیة ] 1 - (مص ل .) ظاهر شدن، آشکار گشتن . 2 - (اِ.) آشکار، ظاهر. 1


55254 علاوه (عِ یا عَ وِ) [ ع . علاوة ] (اِ.) سرباری، مازاد، اضافه . 1


55255 علاوه کردن ( علاوه کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) اضافه کردن، افزودن . 1


55256 علایق (عَ یِ) [ ع . علائق ] جِ علاقه ؛ دلبستگی ها. 1


55257 علایم (عَ یِ) [ ع - علائم . ] (اِ.) جِ علامت ؛ نشانه ها. 1


55258 علت (عِ لَّ) [ ع . علة ] (اِ.) 1 - بیماری، ناخوشی . 2 - سبب، انگیزه . 3 - عذر، بهانه . ج . علل . 1


55259 علت آوردن ( علت آوردن . وَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - عذر خواستن . 2 - کاهلی کردن . 1


55260 علجوم (عُ لْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - قورباغة نر. 2 - مرغی است سفید رنگ . 1


55261 علف (عَ لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گیاه . 2 - گیاه سبز، خوراک چهارپایان . ج . علوفه . ؛ علف زیر پای کسی سبز شدن کنایه از: انتظار طولانی و بیهوده کشیدن . ؛ علف خرس کنایه از: هرچیز مفت و بی ارزش . 1


55262 علف خرس ( علف خرس خِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) گیاهی است خاردار، بوتة آن بزرگ و دارای برگ های بریده . 1


55263 علف چر ( علف چر . چَ) [ ع - فا. ] 1 - (ص فا.) علف - خوار. 2 - (اِ.) مقداری علف که جهت دسته ای از ستور صرف شود. 3 - مرتع . 1


55264 علفزار ( علفزار .) [ ع - فا. ] (اِمر.) زمینی که بر آن علف های خودرو روییده است . 1


55265 علفه (عَ لَ فَ یا فِ) [ ع . علفة ] (اِ.) 1 - آن چه که ستور آن را بخورد، گیاه . 2 - آن چه پادشاهان برای پذیرایی سفرا و لوازم نگاه - داشت ایشان و ملازمان و اتباع و دواب ایشان به مصرف رسانند. 3 - مالیاتی که برای تهیة خوراک عمال حکومت وصول می شد (تیموریان و صفویان ). 1


55266 علق (عِ لْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هر چیز گران بها. 2 - جامة نفیس . 1


55267 علق (عَ لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خون، خون بسته شده . 2 - مقداری گِل که به دست بچسبد. 3 - زالو. 1


55268 علقم (عَ قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - حنظل . 2 - هر چیز تلخ . 1


55269 علقه (عُ لْ قَ) [ ع . علقة ] (اِ.) 1 - عشق، دلبستگی . 2 - گرانمایه از هر چیزی .3 - آن مقدار از علوفه که غذای یک روزة شتر باشد. 1


55270 علقه مضغه (عَ لَ قِ. مِ غَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) خون بسته شده . 2 - (ص .) در فارسی ؛ شخص پست و حقیری که خودنمایی می کند. 1


55271 علل (ع لَ) [ ع . ] (اِ.) جِ علت ؛ سبب ها. 1


55272 علم (ع ِ لْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) دانستن . 2 - یقین داشتن . 3 - (اِمص .) دانش، آگاهی . ج . علوم . 1


55273 علم (عَ لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نشانه، نشان . 2 - پرچم، رایت . 3 - بزرگ و مهتر قوم . 4 - نامی، مشهور. 5 - نقش ونگار جامه . 6 - صلیب مانندی از فلز با تزئینات خاص که ماه محرم هنگام عزاداری پیشاپیش دسته حرکت می دهند. 1


55274 علم افکندن ( علم افکندن . اَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کنایه از: تسلیم شدن، شکست خوردن . 1


55275 علم شدن (عَ لَ. شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مشهور شدن، سرشناس شدن . 1


55276 علم شنگه ( علم شنگه . شَ نْ گِ) (اِ.) (عا.) = اَلَم شنگه : هیاهو، داد و فریاد. 1


55277 علم نو کردن ( علم نو کردن . نُ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) دوباره نیرو گرفتن . 1


55278 علم کردن ( علم کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - برپا کردن، برافراشتن . 2 - آماده کردن، تهیه کردن . 3 - از سر و ته لباس زدن . 1


55279 علماء (عُ لَ) [ ع . ] (اِ. ص .) جِ علیم ؛ دانایان، دانشمندان . 1


55280 علن (عَ لَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) آشکار کردن، پیدا کردن . 2 - (مص ل .) آشکار گردیدن . 1


55281 علن (عَ لِ) [ ع . ] (ص .) آشکار، هویدا. 1


55282 علناً (عَ لَ نَنْ) [ ع . ] (ق .) به طور آشکارا، هویدا. 1


55283 علنی (عَ لَ) [ ع - فا. ] 1 - (ص نسب .) آشکارا، هویدا. 2 - (ق .) به طور آشکارا. 1


55284 عله (ع لُِ) [ ع . علة ] (اِ.) نک علت . ؛حروف عله الف، واو، یا ء. 1


55285 علو (عِ یا عَ یا عُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بلندترین و بهترین چیز. 2 - جای بلند، بالا. 1


55286 علو (عُ لُ وّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بالا رفتن . 2 - بلند قدر شدن، مرتبه یافتن . 3 - (اِمص .) بزرگی، بلندی قدر. 1


55287 علوفه (عُ فِ) [ ع . علوفة ] (اِ.) خوراک چهار - پایان . 1


55288 علوم (عُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ علم . 2 - مجموعة علم های تجربی . 1


55289 علوی (عَ لَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به امام علی (ع )، کسانی که از اولاد امام علی (ع ) باشند. 1


55290 علوی (عُ یا عِ لْ یّ) [ ع . ] (ص نسب .) بالایی، از عالم بالا. 1


55291 علک خاییدن ( علک . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - سقز جویدن . 2 - کنایه از: بیهوده گفتن . 1


55292 علک (عِ) [ ع . ] (اِ.) سقز، هر صمغی که در دهان بجوند. 1


55293 علک خا ( علک خا .) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - کسی که علک می جَوَد. 2 - کنایه از: بیهوده گو. 1


55294 علی (عُ لا) [ ع . ] (اِ.) شرف، رفعت، بزرگواری . 1


55295 علی (عَ یّ) [ ع . ] (ص .) شریف، بزرگوار. 1


55296 علی البدل (عَ لَ لْ بَ دَ) [ ازع . ] (ص مر.) کسی که در کمیته یا هیأتی جانشین دیگری گردد، جانشین . 1


55297 علی الحساب (عَ لَ لْ. حِ) [ ازع . ] (ق مر.) به صورت بخشی از پرداخت یا دریافت بدهی، مزد و مانند. 1


55298 علی الخصوص ( علی الخصوص . خُ) [ ازع . ] (ق مر.) به ویژه، مخصوصاً. 1


55299 علی الدوام (عَ لَ. دَُ) [ ازع . ] (ق مر.) همیشه، پیوسته . 1


55300 علی السویه ( علی السویه . سَُ یَ) [ ازع . ] (ق مر.) 1 - مساوی، برابر. 2 - بی تفاوت . 1


55301 علی الطلوع (عَ لَ لْ طُ) (ق .) برگرفته شده از عربی : سپیده دم . 1


55302 علی الظاهر ( علی الظاهر . هِ) [ ازع . ] (ق مر.) برحسب ظاهر، به صورت . 1


55303 علی القاعده ( علی القاعده . عِ د) [ ع . ] (ق مر.) بر - حسب ماعِده . 1


55304 علی الله ( علی الله . لا) (ق مر.) گرفته شده از عربی به معنای 1 - پناه بر خدا، توکل به خدا. 2 - (عا.) هرچه باداباد. 1


55305 علی اللهی ( علی اللهی .) (اِ.) فرقه ای که خدا را با نام علی خواند. 1


55306 علی ای حال (عَ لا اَ یِّ) [ ع . ] (ق مر.) به هر حال، به هر تقدیر. 1


55307 علی حده (عَ لا. حِ دَ) (ق مر.) گرفته شده از عربی به معنای جداگانه . 1


55308 علی رغم ( علی رغم . رَ) (ق مر.) گرفته شده از عربی به معنای برخلاف، به ناخواست . 1


55309 علی هذا (عَ لا ها) [ ع . ] (ق مر.) از آن رو، بنابراین . 1


55310 علیا ( علیا .) [ ع . ] (ص تف .) مؤنث اعلی . 1 - بلندتر، بالاتر. 2 - هر جای بلند و مرتفع . 1


55311 علیا (عُ لْ) [ ع . ] 1 - (ص .) جای بلند. 2 - (اِ.) آسمان . 3 - سر کوه . 1


55312 علیامخدره (عُ مُ خَ دَّ رِ) [ ع . ] (اِ.) زن والامقام . 1


55313 علیت (عِ یَّ) [ ع . علیة ] (مص جع .) علت بودن . 1


55314 علیق (عَ لِ) [ ع . ] (اِ.) خوراک چهارپایان . 1


55315 علیل (عَ) [ ع . ] (ص .) مریض، بیمار. 1


55316 علیم (عَ) [ ع . ] (ص .) دانا، آگاه . 1


55317 علیه (عَ لَ هِ) [ ع . ] (حر اض . و ضم .) 1 - بر او. 2 - در فارسی به معنای ضد او، به زیان او. 1


55318 علیه (عَ لِ یَّ) [ ع . علیة ] (ص .) مؤنث علی ؛ بلند مرتبه، ارجمند، از اهل رفعت و شرف . 1


55319 علیون (عِ لِّ ی ّ ) [ ع . ] (اِ. ص .) جِ عِلّیُ. 1 - بلندی - ها. 2 - عالی ترین درجات بهشت . 3 - ملکوت اعلی . 1


55320 علیک السلام (عَ لَ یا لِ کِ یا کَ سَّ) [ ع . ] (شب جم .) در پاسخ به سلام کسی گفته می شود: درود بر تو باد. 1


55321 علیین (عِ لّ یّ) [ ع . ] (اِ. ص .) نک علیون . 1


55322 عماء (عَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ابر مرتفع . 2 - ابر باران - ریز. 3 - (تص .) مرتبت احدیت (تعاریفات، دکتر غنی، تاریخ تصوف 651). 1


55323 عماد (عِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تکیه گاه . 2 - بنای بلند. 1


55324 عمار (عَ مّ) [ ع . ] (ص .) 1 - مرد با ایمان . 2 - بردبار، باوقار. 1


55325 عمارات (عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عمارت . 1


55326 عمارت (عِ رَ) [ ع . عمارة ] 1 - (مص م .) بنا کردن، آباد کردن . 2 - (اِمص .) آبادانی، تعمیر. 3 - (اِ.) ساختمان . ج . عمارات . 1


55327 عماری (عَ) [ ع . عَمّاریة ] (اِ.) کجاوه، محمل، هودج . 1


55328 عمال (عُ مّ) [ ع . ] (اِ. ص .) جِ عامل ؛ کارگزاران، گماشتگان . 1


55329 عمامه (عِ مِ) [ ع . عمامة ] (اِ.) دستار، پارچه ای دراز که دور سر پیچند. 1


55330 عمان (عَ مّ) [ ع - فا. ] (اِ.) عموها. 1


55331 عمایت (عَ یَ) [ ع . عمایة و عماءة ] (اِمص .) 1 - گمراهی . 2 - لجاج، ستیهندگی . 1


55332 عمد (عَ مَ) [ ع . ] (اِ.) نوعی قایق که از تنة درخت و ریسمان می ساختند. 1


55333 عمد (عَ مْ دْ) [ ع . ] (مص ل .) انجام دادن کاری با نیت و قصد. 1


55334 عمداً (عَ مْ دَ نْ) [ ع . ] (ق .) از روی قصد و نیت . 1


55335 عمده (عُ مْ د) [ ع . عمدة ] (اِ.) 1 - تکیه گاه . 2 - مهم، برجسته . 3 - در فارسی به معنی کلی و بسیار. 1


55336 عمده فروشی ( عمده فروشی . فُ) [ ع - فا. ] (حامص .) فروش کالا به صورت کلی . مق خرده فروشی . 1


55337 عمدی (عَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به عمد، از روی قصد و نیت نسبت به عمل و رفتار خود. مق سهوی . 1


55338 عمر (عُ مْ) [ ع . ] (اِ.) زندگانی، مدت زندگانی . ؛ عمر نوح کنایه از: عمر طولانی . 1


55339 عمران (عُ مْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) آباد کردن . 2 - (اِمص .) آبادانی، آبادی . 1


55340 عمره (عُ مْ رِ) [ ع . عمرة ] (اِ.) از اقسام حج که اعمال آن کمتر از حج تمتع می باشد. 1


55341 عمری (عُ) [ ع . ] (اِ.) آن چه که شخصی برای دیگری قرار می دهد در مدت طول عمر خود یا طول عمر طرف، نوعی حق انتفاع است به موجب عقدی از طرف مالک برای تمام مدت عمر یکی از طرفین معامله یا شخص ثابت . 1


55342 عمق (عُ مْ) [ ع . ] (اِمص .) ژرفا، گودی . ج . اعماق . 1


55343 عمل (عَ مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - رفتار، کردار. ج . اعمال . 2 - شغل دیوانی، بخصوص در امور مالی . 3 - در موسیقی به معنی، بدیهه نوازی، ترکیب آهنگ . 1


55344 عمل دادن (عَ مَ. دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) والی گردانیدن، ولایت دادن . 1


55345 عمل دار ( عمل دار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) والی، حاکم، تحصیل دار مالیات . 1


55346 عمل فرمودن ( عمل فرمودن . فَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) شغل دادن . 1


55347 عملاً (عَ مَ لَ نْ) [ ع . ] (ق .) در عمل . مق اسماً. 1


55348 عمله (عَ مَ لِ) [ ع . عملة ] (اِ. ص .) 1 - ج . عامل . 2 - در فارسی به معنی کارگر، مزدبگیر. 1


55349 عمله و اکره ( عمله و اکره ُ اَ کَ رِ) (اِمر.) (عا.) کارگزاران کسی یا جایی، کارگران . 1


55350 عملکرد ( عملکرد . کَ) [ ع - فا. ] (ص مف .) (عا.) کارکرد، نتیجة کار. 1


55351 عملگی (عَ مَ لِ) [ ع - فا. ] (حامص .) کارگری . 1


55352 عملی (عَ مَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - آن چه که به مرحلة عمل درمی آید. 2 - شدنی، قابل اجرا. 3 - (عا.) معتاد. 1


55353 عمه (عَ مِّ) [ ع . عمة ] (اِ.) خواهر پدر. 1


55354 عمو (عَ) (اِ.) = عم : برادر پدر. 1


55355 عمو زنجیرباف (عَ زَ) (اِمر.) بازی جمعی کودکانه که در آن بازیکنان دست یکدیگر را می گیرند و با گفتن جمله هایی به دور یکی از بچه ها که در وسط نشسته می چرخند و همین طور همه به نوبت در وسط حلقه ای که تشکیل داده می نشینند. 1


55356 عمود (عَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ستون، پایه . 2 - گرز. 3 - شاهین ترازو. 4 - رییس و سرور قوم . 1


55357 عموم (عُ) [ ع . ] 1 - (مص م .) شامل شدن، فرا گرفتن . 2 - (ق .) همه، تمام . 1


55358 عمومی (عُ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به عموم، همگانی . 1


55359 عمومیت (عُ یَّ) [ ازع . ] (مص جع .) عمومی بودن، همگانی بودن . 1


55360 عمی (عَ ما) [ ع . ] (ص .) کور، نابینا. 1


55361 عمی (عَ مِ) [ ع . ] (اِمص .) کوری، نابینایی . 1


55362 عمیاء (عَ) [ ع . ] (ص .) مؤنث اعمی ؛ زن نابینا. 1


55363 عمید (عَ) [ ع . ] (ص .) بزرگ و سرور قوم . 1


55364 عمیق (عَ) [ ع . ] (ص .) ژرف، گود. 1


55365 عمیم (عَ مِ) [ ع . ] (ص .) 1 - تمام، کامل . 2 - شامل همه . 3 - هرچه فراهم آید و بسیار گردد. 1


55366 عن (عَ نْ) (اِ.) مدفوع انسان . 1


55367 عن قریب (عَ قَ) [ ع . ] (ق مر.) به زودی . 1


55368 عناء (عَ) [ ع . ] (اِ.) رنج، زحمت، دردسر. 1


55369 عناب (عَ نّ) [ ع . عُنّاب ] (اِ.) تبرخون ؛ درختی است با برگ های کوچک و بی کرک و شفاف . گل هایش کوچک و زرد رنگ و شامل دم گل بسیار کوتاه است . میوه اش شفت و مایل به قرمز، شفاف و کروی است که به بزرگی یک زیتون می رسد و دارای طمعی بسیار مطبوع است . عناب به عنوان ملین و مسکن سرفه به کار می رود. چوب آن سرخ رنگ و سخت می باشد. 1


55370 عنابی ( عنابی .) [ ع - فا. ] (ص .) سرخ رنگ . 1


55371 عناد (عِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - ستیزه کردن، لجاج ورزیدن . 2 - (اِمص .) لجاج، سرکشی . 3 - ستیزه . 1


55372 عنادل (عَ د) [ ع . ] (اِ.) جِ عندلیب ؛ بلبلان . 1


55373 عناصر (عَ ص ) [ ع . ] (اِ.) جِ عنصر. ؛ عناصر اربعه چهار عنصر قدما: آب، باد، خاک و آتش . 1


55374 عناق (عِ) [ ع . ] (مص م .) یکدیگر را در آغوش گرفتن . 1


55375 عنان (عِ) [ ع . ] (اِ.) لگام، زمام، افسار. 1


55376 عنان باز کشیدن ( عنان باز کشیدن . کِ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) باز ایستادن، توقف کردن . 1


55377 عنان برشکستن ( عنان برشکستن . بَ. ش کَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) روی گرداندن . 1


55378 عنان تافتن ( عنان تافتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - برگشتن . 2 - رو گرداندن . 1


55379 عنان جنباندن ( عنان جنباندن . جُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) روانه شدن، حرکت کردن . 1


55380 عنان دادن ( عنان دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - تاختن اسب . 2 - حمله کردن . 1


55381 عنان ربودن ( عنان ربودن . رُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) ابتکار عمل را به دست گرفتن . 1


55382 عنان رها کردن ( عنان رها کردن . رَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) تاختن، حمله کردن . 1


55383 عنان زنان ( عنان زنان . زَ) [ ع - فا. ] (ق .) شتابان . 1


55384 عنان سبک کردن ( عنان سبک کردن . سَ بُ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) تند راندن . 1


55385 عنان فرو گرفتن ( عنان فرو گرفتن . فُ. گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - کُند کردن حرکت .2 - درنگ کردن، تأمل کردن . 1


55386 عنان پیچ ( عنان پیچ .) [ ع - فا. ] (ص فا.) سوارکار چیره دست . 1


55387 عنان کشیدن ( عنان کشیدن . کِ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) باز ایستادن، توقف کردن . 1


55388 عنان گران کردن ( عنان گران کردن . گِ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) توقف کردن . 1


55389 عنان گرد کردن ( عنان گرد کردن . گِ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - آماده شدن . 2 - آمادة حمله شدن . 1


55390 عنان گردانیدن ( عنان گردانیدن . گَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) برگشتن . 1


55391 عنان گرفتن ( عنان گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) مهار کردن، رام کردن . 1


55392 عنان گشادن ( عنان گشادن . گُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) تاختن، حمله کردن . 1


55393 عنان گشاده ( عنان گشاده . گُ د) [ ع - فا. ] (ق .) تند، سریع . 1


55394 عنانی کردن ( عنانی کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) رام کردن، مطیع کردن . 1


55395 عناوین (عَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عنوان . 1


55396 عناک (عَ) [ ع . ] (اِ.) تودة ریگ . 1


55397 عنایت (عِ یَ) [ ع . عنایة ] 1 - (مص ل .) توجه داشتن، دقت کردن . 2 - (مص م .) نگهداری کردن، حفاظت . 1


55398 عنایت کردن ( عنایت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - توجه کردن . 2 - محبت کردن . 1


55399 عنب (عِ نَ) [ ع . ] (اِ.) انگور. 1


55400 عنبر (عَ نْ بَ) (اِ.) 1 - ماده ای خوش بو که از شکم نوعی ماهی به همین نام به دست می آید. 1


55401 عنبربار ( عنبربار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) خوش بو، معطر. 1


55402 عنبرسوز ( عنبرسوز .) [ ع - فا. ] (ص فا.) ظرفی که در آن عنبر بسوزانند. 1


55403 عنبری ( عنبری .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به عنبر. 1 - معطر، خوشبو. 2 - به رنگ عنبر، سیاه . 1


55404 عنبرینه (عَ بَ نِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) گردنبندی که از عنبر درست کرده و به گردن می آویختند. 1


55405 عنبیه (عِ نَ یِّ) [ ع . عنبیة ] (اِ.) پرده ای است در چشم شبیه دیافراگم در دوربین عکاسی که میزان ورود نور به چشم را تنظیم می کند. رنگ عنبیه در افراد متفاوت است . 1


55406 عنت (عَ نَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) به رنج و دشواری افتادن . 2 - هلاک شدن . 3 - (اِمص .) تباهی، نیستی . 1


55408 عند (عِ) [ ع . ] (حراض .) نزد، پیش، نزدیک . 1


55409 عنداللزوم (عِ دَ لْ لُ) [ ازع . ] (ق مر.) وقت لزوم، هرگاه لازم شود. 1


55410 عندالمطالبه (عِ دَ لْ مُ لِ بَ) [ ازع . ] (ق مر.) هنگام مطالبه، در هنگام خواستن . 1


55411 عندلیب (عَ نْ دَ) [ ع . ] (اِ.) بلبل ؛ ج . عنادل . 1


55412 عنصر (عُ نْ صُ) [ ع . ] (اِ.)1 - اصل، بن . 2 - ماده، جسم بسیط . 3 - جسمی که قابل تجزیه به عنصر دیگر نباشد. 1


55413 عنصل (عُ نْ صُ) [ ع . ] (اِ.) پیاز. 1


55414 عنعنه (عَ عَ نَ یا نِ) [ ع . عنعنة ] (مص م .) 1 - تلفظ کردن همزه مانند عین . 2 - نقل حدیث و روایت از چند تن به ترتیب از پایین به بالا. 1


55415 عنف (عُ نْ) [ ع . ] (اِمص .) شدت، قساوت، درشتی . 1


55416 عنفوان (عُ فُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اول جوانی . 2 - اول هر چیز. 1


55417 عنق (عُ نُ) [ ع . ] (اِ.) گردن ؛ ج . اعناق . 1


55418 عنقا (عَ نْ) [ ع . عنقاء ] (اِ.) سیمرغ، نام مرغی افسانه ای که زال پدر رستم را پرورد. جایگاه این مرغ در کوه البرز است . 1


55419 عنن (عَ نَ) [ ازع . عنانة ] (اِ.) ناتوانی جنسی در مرد، عدم توانایی مقاربت در مرد. 1


55420 عنوان (عُ یا عِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دیباچه، سرآغاز کتاب یا نامه . 2 - نشانی، آدرس . 3 - واژه یا واژه هایی که مقام و منصب یا میزان تحصیلات کسی را نشان می دهد. 4 - دلیل . 5 - بهانه . 6 - وضع، حالت . 1


55421 عنود (عُ) [ ع . ] (ص .) 1 - ستیزه کار. 2 - سرکش . 1


55422 عنکبوت (عَ کَ) [ ع . ] (اِ.) حشرة کوچکی دارای چهار جفت پای دراز، در زیر شکمش غده هایی است که از آن ها لعابی ترشح می کند و تارهایی در کمال نظم می ت ند و به وسیله آن تارها شکار خود رابه دام می اندازد. ج . عناکب و عنکبوتان . 1


55423 عنید (عَ) [ ع . ] (ص .)1 - ستیزکننده . 2 - ناسازگار . 3 - رو کنندة حق . 1


55424 عنیف (عَ نِ) [ ع . ] (ص .) 1 - خشن، سخت . 2 - سختگیر. 1


55425 عنین (عِ نِّ) [ ع . ] (ص .) مردی که توانایی جماع کردن ندارد. 1


55426 عهد (عَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) شناختن امری . 2 - حفظ کردن . 3 - (مص ل .) پیمان بستن . 4 - (اِ.) پیمان، میثاق . 5 - روزگار، عصر، دوره . 6 - به گردن گرفتن و ملتزم شدن امری، ضمان . ؛ عهد بوق یا دقیانوس کنایه از: زمان بسیار دور. 1


55427 عهدنامه ( مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) ورقه ای که در آن شرایط پیمان را نویسند و امضا و مهر کنند، پیمان نامه . 1


55428 عهده (عُ د) [ ع . عهدة ] (اِ.) 1 - کفالت، ضمان . 2 - ذمه . 3 - پیمان . 1


55429 عهن (عِ) [ ع . ] (اِ.) پشم گوسفند و شتر و جز آن . 1


55431 عوا (عَ وّ) [ ع . ] (اِ.)گاوران ؛ نام یکی از صورت - های فلکی جنوبی به شکل مردی ایستاده که عصایی در دست دارد. 1


55432 عوار (عَ یا عِ یا عُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - عیب، عیب و عار. 2 - دریدگی و پارگی در پارچه یا جامه . 1


55433 عوارض (عَ رِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ عارضه . حادثه، پیشامد. 2 - بیماری . 3 - در فارسی به معنای مالیات، باج . 1


55434 عوارضی ( عوارضی .) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - جای دریافت عوارض . 2 - مأمور دریافت عوارض . 1


55435 عوارف (عَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عارفه ؛ نیکویی ها. 1


55436 عواریه (عَ یِّ) [ ع . ] (ص مر.) آب دیده، کثیف یا مچاله (کالا). 1


55437 عواصف (عَ ص ) [ ع . ] (اِ.) جِ عاصفه ؛ بادهای سخت و تند. 1


55438 عواصم (عَ ص ) [ ع . ] (اِ.) ج . عاصمه . شهر، پایتخت . 1


55439 عواطف (عَ طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عاطفه ؛ مهربانی ها، محبت ها. 1


55440 عواقب (عَ قِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عاقبت . 1


55441 عواقد (عَ قِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عاقده، عاقد. 1 - گره - زنندگان . 2 - عهد کنندگان . 1


55442 عوالم (عَ لِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عالَم . 1 - جهان ها. 2 - حالات مخصوص . 1


55443 عوالی (عَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عالیه . بلندی ها. 1


55444 عوام (عَ مّ) [ ع . ] (اِ.) جِ عامه ؛ همة مردم . 1


55445 عوامل (عَ مِ) [ ع . ] (اِ.) جِ عامله، کارگران . 1


55446 عوان (عَ) [ ع . ] (اِ. ص .) 1 - میانه سال . 2 - در فارسی به معنای نگهبان، پاسبان . 1


55447 عواید (عَ یِ) [ ع . عوائد ] (اِ.) جِ عائده ؛ 1 - در - آمدها، مداخل . 2 - فواید، منافع . 1


55448 عوایق (عَ یِ) [ ع . عوائق ] (اِ.) جِ عائق و عائقه . 1 - موانع . 2 - مشکلات، سختی ها. 1


55449 عوج (ع وَ) [ ع . ] (اِمص .) کجی، انحناء، خمیدگی . 1


55450 عود (عُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بازگشتن . 2 - (اِ مص .) بازگشت . 1


55451 عود [ ع . ] (اِ.) 1 - چوب، شاخة بریده شده از درخت . 2 - بربط، از سازهای زهی با کاسه ای بیضی شکل و دسته ای سرکج . 3 - نامِ درختی که در هند می روید، چوب آن قهوه ای رنگ و خوش بو می باشد. 1


55452 عودت (عُ دَ) [ ع . عودة ] 1 - (مص ل .) باز - گشتن، برگشتن . 2 - (اِمص .) بازگشت . 1


55453 عودسوز [ ع - فا. ] (اِ.) ظرفی که در آن عود می سوزانند. 1


55454 عور [ ع . ] (ص .) جِ اعور. 1 - یک چشم . 2 - در فارسی به معنی لخت، برهنه . 1


55455 عورات (عَ وَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عورت . پوشیده رویان، اهل حرم . 1


58854 لور (اِ.) کمان حلاجی، کمان پنبه زنی . 1


55456 عورت (عُ رَ) [ ع . عورة ] (اِ.) 1 - آلت تناسلی، شرمگاه . 2 - امری که انسان از آن شرم داشته باشد. 1


55457 عورتینه (عَ یا عُ رَ نَ یا نِ) [ ع - فا. ] (ص نسب . اِمر.) جنس زن و دختر؛ مق . مردینه، پسرینه . 1


55458 عوسج (عَ یا عُ سَ) [ ع . ] (اِ.) خار درخت . 1


55459 عوض (ع یا عَ وَ) [ ع . ] (اِ.) بَدَل، چیزی که به جای چیز دیگر داده شود. 1


55460 عوضی ( عوضی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .)1 - اشتباهی، نادرست . 2 - (عا.) بدخُلق، بدرفتار. 3 - نالایق، بی شخصیت . 1


55461 عون (عُ) [ ع . ] 1 - (مص م .) یاری کردن، کمک کردن . 2 - (اِمص .) یاری، مساعدت . 3 - (ص .) یاور، پشتیبان ؛ ج . اعوان . 1


55462 عویل (عَ وِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) صدا بلند کردن در گریه و زاری . 2 - (اِمص .) شیون و زاری . 1


55464 عکاس (عَ کّ) [ ع . ] (اِ. ص .) آن که شغلش عکس برداری است . 1


55465 عکس (عَ کْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) برگرداندن، وارونه کردن . 2 - تابیدن . 3 - (اِ.) تصویر انسان یا هر چیز دیگری که توسط دوربین عکاسی گرفته می شود. 1


55466 عکس العمل (عَ سُ لْ عَ مَ) [ ع . ] (اِمر.) واکنش . 1


55467 عکن (عُ کَ) [ ع . ] (اِ.) جِ عکنه ؛ چین های شکم ناشی از چاقی . 1


55468 عکنه (عُ نَ یا نِ) [ ع . عنکة ] (اِ.) نورد شکم از فربهی ؛ ج . عُکن، اعکان . 1


55469 عکه (عَ کِّ) (اِ.) عقعق، زاغ پیسه . 1


55470 عیاد (عِ) [ ع . ] (اِمص .) بازگشت . 1


55471 عیادت (عِ یا عَ دَ) [ ع . عیادة ] 1 - (مص ل .) به احوال پرسی بیمار رفتن . 2 - (اِمص .) ملاقات و احوال پرسی . 1


55472 عیاذ (عِ یا عَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پناه بردن . 2 - (اِ.) پناه، پناهگاه . 1


55473 عیار (عِ یا عَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) اندازه کردن . 2 - آزمودن صحت پیمانه . 3 - (اِ.) مقیاس برای اندازه گیری مقدار خالص طلا و نقره . 1


55474 عیار (عَ یّ) [ ع . ] (ص .) 1 - ولگرد. 2 - تندرو، چالاک . 3 - دزد، طرار. 4 - جوانمرد. 1


55475 عیار گرفتن ( عیار گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) محک زدن، درصد عیار سکه را سنجیدن . 1


55476 عیاش (عَ یّ) [ ع . ] (ص .) خوش گذران . 1


55477 عیافت (عِ فَ) [ ع . عیافة ] (مص ل .) فال گرفتن از روی پرواز پرنده . 1


55478 عیال (عِ یا عَ) [ ع . ] (اِ.) زن و فرزندان، اهل خانه . 1


55479 عیال وار ( عیال وار .) [ ع - فا. ] (ص مر.) کسی که خانواده و فرزند زیاد دارد. 1


55480 عیالمند ( عیالمند . مَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) کسی که دارای عیال باشد، عیال وار. 1


55481 عیان (ع ) [ ع . ] 1 - (مص م .) به چشم دیدن . 2 - (اِمص .) دیدار. 3 - (اِ.) یقین در دیدار و مشاهده . 4 - (ق .) ظاهر، آشکار. 1


55482 عیب (عَ یا ع ) [ ع . ] (اِ.) نقص، نقیصه . ج . عیوب . 1


55483 عیب جو (ی ) ( عیب جو .) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - کسی که تفحص بدی ها و معایب دیگران کند، تا آن ها را آشکار سازد. 2 - بدگوی مردمان . 1


55484 عیبناک ( عیبناک .) [ ع - فا. ] (ص مر.) 1 - معیوب، دارای نقص . 2 - مقصر، گناهکار. 1


55485 عیبه (عَ یا ع ب) [ ع . ] (اِ.) 1 - کیسة چرمی . 2 - جامه دان . 3 - صندوق . 1


55486 عیث (عَ یا عِ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - تباهی . 2 - زیان . 1


55487 عید (ع ) [ ع . ] (اِ.) جشن، روز جشن، روزی که فرخنده و مبارک است . 1


55488 عیدی ( عیدی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) هدیه ای که به مناسبت عید به کسی داده می شود. 1


55489 عیسوی (سَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به عیسی (ع ). 2 - مسیحی، نصرانی، ترسا. ج . عیسویون، عیسویین . 1


55490 عیش (عَ یا ع ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زندگی . 2 - طعام، خوراک . 3 - خوشی، خوش گذرانی، شادمانی . 1


55491 عیشا [ ع . ] (اِ.) قرارگاه طفل در رحم مادر. 1


55492 عین (ع ) (اِ.) بیست و یکمین حرف از الفبای فارسی . 1


55493 عین (عَ یا ع ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چشم . 2 - چشمه . 3 - زر. 4 - ذات و نفس هر چیز. ؛ عین خیال کسی نبودن هیچ اهمیت ندادن . 1


55494 عین الیقین (عَ نُ لْ یَ قِ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - پی بردن به ماهیت چیزی یا دیدن آن چیز. 2 - نزد اهل تصوف مرحلة دوم از یقین که صرفاً به سبب خلوص باطن سالک بسیاری از اسرار بر او هویدا می شود. 1


55495 عیناً (عَ یا ع نَ نْ) [ ع . ] (ق .) مانند، بسیار شبیه . 1


55496 عینهو (ع یْ نَ)(ق .)(عا.) کاملاً شبیه، درست مانند کسی یا چیزی دیگر. 1


55497 عینک (عَ یا عِ نَ) [ ع - فا. ] (اِ.) یک جفت شیشه طبی که در قابی دارای دو دسته قرار گرفته، آن را به چشم می نهند برای کمک به چشم های ضعیف یا برای محافظت چشم در برابر نور شدید آفتاب . 1


55498 عینکی ( عینکی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - آن که عینک به چشم می زند. 2 - آن که عادت به استفاده از عینک دارد. 1


55499 عینی (عَ یا ع ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به عین . آن چه به چشم دیده شود، محسوس مق غیبی . 1


55501 عیوق (عَ یُّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نام ستاره ای نورانی در صورت فلکی ارابه ران در امتداد کهکشان راه شیری . 2 - نماد فاصله و دوری . 1


55502 عیون (عَ) [ ع . ] (ص .) شور چشم، بدچشم . 1


55503 عیون (عُ) [ ع . ] (اِ.) جِ عین ؛ چشم ها. 1


55504 غ (حر.) بیست و دومین حرف از الفبای فارسی برابر با عدد 1000 در حساب ابجد. 1


55505 غاب [ ع . ] (اِ.) سخن بیهوده، هذیان . 1


55506 غاب [ ع . ] (اِ.) جِ غابه ؛ بیشه ها، نیستان ها. 1


55507 غاب کردن (کَ دَ) (مص م .) خراب کردن . 1


55508 غابر (ب) [ ع . ] (ص .) 1 - گذشته، مقابل حال و آینده . 2 - باقی، باقی مانده . 1