57808 قضاقورتکی ( قضاقورتکی . تَ) [ ع - فا. ] (ص .) (عا.) به طور تصادفی، از روی پیشآمد، ناگهانی . 1


57809 قضاوت (قَ وَ) [ ع . قضاوة ] 1 - (مص ل .) حکم کردن . 2 - (اِمص .) داوری . 1


57810 قضایا (قَ) [ ع . ] (اِ.) جِ قضیه . 1


57811 قضایی (قَ) [ ع . قضائی ] (ص نسب .) منسوب به قضا، مربوط به داوری و قضاوت . 1


57812 قضاییه (قَ یِ یا یَ) [ ع . قضائیه ] (ص نسب .) مؤنث قضایی ؛ قوة قضاییه یکی از سه قوة اداره کننده کشور است و آن شامل کلیه دستگاه های دادگستری است . 1


57813 قضب (قَ ضْ) [ ع . ] (مص م .) 1 - بریدن، قطع کردن . 2 - به تازیانه زدن . 1


57814 قضب ( قضب .) [ ع . ] 1 - (اِ.) هر درخت دراز گسترده شاخ . 2 - شاخه ای که برای کمان بریده باشند. 3 - یونجه . 1


57815 قضبان (قُ ضْ) [ ع . ] (اِ.) جِ قضیب . 1


57816 قضیب (قَ ض ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شاخة درخت . 2 - آلت مرد. ج . قضبان . 1


57817 قضیه (قَ یِّ) [ ع . قضیة ] (اِ.) 1 - حکم و فرمان . 2 - خبر. 3 - گفتاری که احتمال صدق و کذب هر دو در آن باشد. 1


57818 قط (قَ طّ) [ ع . ] (اِمص .) برش بر پهنا. 1


57819 قط زدن (قَ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) بریدن سر قلم های خوشنویسی . 1


57820 قط زن ( قط زن . زَ) [ ع - فا. ] (اِ.) چوب باریکی که نوک قلم را هنگام بریدن روی آن می گذارند. 1


57821 قطا (قَ) [ ع . ] (اِ.) مرغ سنگخوار. 1


57822 قطاب (قُ طّ) (اِ.) نوعی شیرینی که از آرد و شکر و روغن و گلاب و مغز پسته درست شود. 1


57823 قطاب (قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آمیختگی . 2 - گریبان . 1


57824 قطابه (قُ بَ یا ب) [ ع . قطابة ] (اِ.) تکه ای گوشت، قطعه ای از گوشت . 1


57825 قطار (قَ) [ ع . ] (اِ.)1 - یک رشته شتر. 2 - در فارسی نام وسیلة مسافربری، ترن . 3 - صف، ردیف . 1


57826 قطاس (قُ) [ معر - یو. ] (اِ.) نام عام برای هر یک از پستانداران دریازی از راستة آب بازان . 1


57827 قطاع (قَ طّ) [ ع . ] (ص .) بسیار برنده، قطع کننده . 1


57828 قطاع (قُ طّ) [ ع . ] (اِفا.) جِ قاطع . 1


57829 قطاف (قِ) [ ع . ] (اِ.) هنگام چیدن میوه . 1


57830 قطان (قَ طّ) [ ع . ] (ص . اِ.) کسی که پنبه فروشد، پنبه فروش . 1


57831 قطان (قُ طّ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ قاطن ؛ ساکنان، متوطنان . 1


57832 قطایف (قَ یِ) (اِ.) 1 - جِ قطیفه . 2 - لوزینه، . 3 - نوعی حلوا. 1


57833 قطب (قُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ملاک و مدار چیزی . 2 - بزرگ و مهتر قوم . 3 - هر یک از طرفین محور کرة زمین که آن ها را قطب شمال و قطب جنوب می گویند. 4 - جزء رسانای یک دستگاه که جریان برق از آن خارج یا به آن وارد می شود. 1


57834 قطب نما ( قطب نما . نَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) ابزاری برای تعیین امتداد نصف النهار. 1


57835 قطر (قِ) [ ع . ] (اِ.) مس، مس گداخته . 1


57836 قطر (قُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ناحیه، اقلیم . 2 - خطی که از مرکز دایره بگذرد و دو برابر شعاع است . 3 - ضخامت هر چیز. ج . اقطار. 1


57837 قطر ( قطر .) [ ع . ] 1 - (اِ.) باران، آن چه بچکد، واحد: قطره . 2 - (مص ل .) چکیدن . 3 - (مص م .) چکاندن . ج . قطار. 1


57838 قطرات (قَ طَ) [ ع . ] (اِ.) جِ قطره . 1


57839 قطران (قَ) [ ع . ] (اِ.)مایعی چسبنده که از تقطیر زغال سنگ به دست می آید و بوی بدی دارد. 1


57840 قطرب (قُ رُ) [ ع . ] 1 - (اِ.) ناخوشی ای که با حرکات متوالی اندام ها و لرزش اعضا و فلج و عدم کنترل عضلات بدن همراه است . 2 - (ص .) مصروع . 1


57841 قطره (قَ رِ) [ ع . قطرة ] (اِ.) چکه، مقدار کمی آب . ج . قطرات . 1


57842 قطره دزد ( قطره دزد . دُ) [ ع - فا. ] (ص مر. اِمر.) 1 - (کن .) آفتاب، خورشید. 2 - ابر، سحاب . 1


57843 قطره چکان ( قطره چکان . چِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) وسیله ای برای ریختن مایعات به صورت قطره قطره . 1


57844 قطع (قَ) [ ع . ] (مص م .) بریدن، جدا کردن . 1


57845 قطع ( قطع .) [ ع . ] (اِ.) 1 - برش، پاره . 2 - اندازة طول و عرض چیزی . 3 - جزم، یقین . 1


57846 قطع طریق ( قَ عِ طَ) [ ع . قطع الطریق ] (مص ل .) دزدی، راهزنی . 1


57847 قطع کردن ( قطع کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - بریدن . 2 - مسافت طی کردن . 1


57848 قطعات (قَ طَ) [ ع . ] (اِ.) جِ قطعه . 1


57849 قطعاً (قَ عَ نْ) [ ع . ] (ق .) مطمئناً، یقیناً. در جملة منفی به معنی ابداً، هرگز و به هیچ وجه آید. 1


57850 قطعنامه ( قطعنامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) مکتوبی که در آن خواسته های اجتماع کنندگان نوشته شده است . 1


57851 قطعه (قِ عِ) [ ع . قطعة ] (اِ.) 1 - پاره ای از هر چیز. 2 - حصه و بهره و قسمت . 3 - چند بیت هم وزن و هم قافیه است که قافیه را در مصراع اول بیت آن رعایت نکنند و در آن از یک مضمون بحث کنند. 4 - تکه ای از موسیقی که از چند جمله تشکیل می شود که هر یک از آن ها دارای معانی کاملی است . ج . قطعات . 1


57852 قطعی (قَ) (ص نسب .) حتمی، یقینی . 1


57853 قطعیت (قَ یِّ) (مص جع .) حتمی بودن . 1


57854 قطف (قَ طْ) [ ع . ] (مص م .) 1 - چیدن، کندن . 2 - خراشیدن . 1


57855 قطمیر (قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پوست نازکی که بین خرما و هستة آن قرار دارد. 2 - کنایه از: چیز اندک . 1


57857 قطور (قَ) [ ع . ] (ص .) هر چیز ضخیم و کلفت . 1


57858 قطیع (قَ) [ ع . ] (اِ.)1 - گله گوسفندان، رمة گاوان . 2 - آن چه از درخت بریده شود. 3 - بخش اول شب . 4 - همانند، همتا. 1


57859 قطیعه (قَ عَ یا عِ) [ ع . قطیعة ] (اِ.) 1 - جدایی، بریدگی . 2 - گلة گاوان و گوسفندان . 3 - لشکر. 4 - قطعه ای از زمین و ملک که به کسی واگذارند تا از آن امرار معاش کند. ج . قطایع . 1


57860 قطیفه (قَ فَ یا فِ) [ ع . قطیفة ] (اِ.) 1 - حوله . 2 - چادرهای ورپیچیده . 1


57861 قعب (قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - قدح بزرگ . 2 - کاسه ای که یک نفر را سیر کند. 1


57862 قعبه (قَ ب یا بَ) [ ع . قعبة ] (اِ.) 1 - جعبه یا قوطی ای که زنان در آن مواد معطر می ریختند. 2 - قدح، قعب . 1


57863 قعده (قَ دَ یا د) [ ع . قعدة ] (مص ل . اِمر.) 1 - یک بار نشستن . 2 - مرکب انسان . 1


57864 قعده (قُ دَ یا د) [ ع . قعدة ] (اِ.) 1 - آن چه که روی آن نشینند از قبیل زین و غیره . 2 - مرکب که بر آن سوار شوند. 1


57865 قعر (قَ عْ) [ ع . ] (اِ.) گودی و ته چیزی . 1


57866 قعود (قُ) [ ع . ] (مص ل .) نشستن . 1


57867 قفا (قَ) [ ع . قفاء ] (اِ.) 1 - پس گردن، پشت گردن . 2 - پشت . 3 - پی، دنبال . 4 - عقب . 1


57868 قفا دریدن ( قفا دریدن . دَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - پاره کردن جامة کسی از پشت . 2 - کنایه از بی آبرو کردن (اشاره به داستان یوسف و زلیخا). 3 - جماع کردن از پشت . 1


57869 قفار (قِ) [ ع . ] (اِ.) جِ قفر؛ بیابان ها. 1


57870 قفدان (قَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - غلاف سرمه دان . 2 - کیسة چرمین که در آن عطریات و جز آن نهند. 1


57871 قفر (قَ فْ) [ ع . ] (اِ.) بیابان بی آب و علف . ج . قفار. 1


57872 قفس (قَ فَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - محفظه ای برای نگه داری پرندگان . 2 - استخوان جناغ سینه . 3 - زندان . 4 - هر جای تنگ . 1


57873 قفسه (قَ فَ س ) [ ازع . ] (اِ.) وسیله ای از چوب، فلز یا پلاستیک، دارای صفحه های افقی با فواصلی معین برای چیدن مرتب و قابل دسترسی اشیاء، گنجه . ؛ قفسه ی سینه صندوقة سینه، قفس سینه . ؛ قفسه ی فلزی گنجه ای که از فلز ساخته شده باشد. 1


57874 قفل (قُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اسبابی برای بستن چیزی و جلوگیری از دسترسی آزادانه به آن . 2 - اسبابی که جز با کلید یا رمز معینی باز نشود. 1


57875 قفیز (قَ فِ) [ معر. ] (اِ.) 1 - پیمانه . 2 - واحدی برای اندازه گیری زمین تقریباً برابر با 1500 متر. 1


57876 قفیز سرآمدن ( قفیز سرآمدن . سَ. مَ دَ) [ معر - فا. ] (مص ل .) پُر شدن پیمانه، کنایه از: به پایان رسیدن عمر. 1


57877 ققسی (قُ) (عا.) (اِ.) وقتی که اناری را به چند بخش تقسیم کنند، هر تکة آن را که شامل چند دانه با پوستة سفید آن است ققسی گویند. 1


57878 ققنوس (قُ)(اِ.) = ققنس :مرغی است افسانه ای که منقارش سوراخ های فراوان دارد و آوازهای عجیب درمی آورد. هزار سال عمر می کند و چون مرگش فرا رسد هیزم بسیار جمع می کند و بر بالای آن می نشیند و آن قدر بال می زند تا هیزم آتش بگیرد و بسوزد و از خاکسترش ققنوس جدیدی به وجود می آید. 1


57879 قل (ق ُ یا قِ لّ ) [ ع . ] (اِمص . ) 1 - کمی . 2 - تنگدستی . 1


57880 قل (قُ) [ ع . ] 1 - (فع .) فعل امر از «قول » بگو. 2 - (اِ.) قول، گفتار. 1


57881 قل ( قل .) (اِصت .) حبابی که بر اثر جوشیدن آب به سطح آید. 1


57882 قل احمدی (قُ اَ مَ) (اِمر.) (لوطیان ) دست به زور تمام بر عضو کسی زدن، سقلمه . 1


57883 قل خوردن (قِ. خُ دَ) (مص ل .) 1 - غلتیدن، روی زمین چرخ خوردن . 2 - راه رفتن، حرکت کردن (به طعنه در مورد شخص چاق ). 1


57884 قل قل (قُ. قُ) (اِصت .) (عا.) = غل غل : جوش، صدای ترکیدن حباب های مایع جوشان . 1


57885 قلائد (قَ ئِ) [ ع . ] (اِ.) جِ قلاده . 1


57886 قلاب (قُ لّ) [ ع . ] (اِ.) وسیله خمیدة سرکج برای گرفتن، کشیدن یا آویختن . 1


57887 قلاب دوزی ( قلاب دوزی .) (اِ مص .) دوختن نقش و نگار با ابریشم یا خامه بر روی پارچه . 1


57888 قلاب گرفتن ( قلاب گرفتن . گِ رِ تَ) (مص ل .) دو کف دست را بهم متصل کردن به طوری که دیگری بتواند پا بر روی آن گذارد و از دیوار بالا رود. 1


57889 قلابی (قُ لّ) (ص نسب .) 1 - تقلبی . 2 - مکار، حقه باز. 1


57890 قلاج (قَ) (اِ.) کلاغ، قلاغ . 1


57891 قلاد (قِ) [ ع . ] (اِ.) تار روبین که بر حلقة گوشواره و حلقة بینی شتر پیچند. 1


57892 قلاده (قَ دَ یا د) [ ع . قلادة ] (اِ.) 1 - گردن بند. 2 - زنجیری که بر گردن حیوانات یا مجرمین می بندند. 3 - واحدی برای شمارش گربه س انان . 1


57893 قلاسنگ (قَ سَ) (اِ.) فلاخن . 1


57894 قلاش (قَ لّ) [ تر. ] (ص .) کلاش . 1 - بیکاره، ولگرد. 2 - باده پرست، مفلس . 3 - حیله گر. 1


57895 قلاشی (قَلّ) [ تر - فا. ] (حامص .) 1 - میخوارگی، باده پرستی . 2 - عیاری . 1


57896 قلاع (قِ) [ ع . ] (اِ.) جِ قلعه . 1


57897 قلاغ (قَ یا قُ) (اِ.) پیرامون دهان ؛ پوز، پوزه . 1


57898 قلانسی (قَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به قلانس، کلاه دوز، کلاه فروش . 1


57899 قلاوز (قَ وُ) [ تر. ] (ص .) 1 - دلیل، راهنما. 2 - محافظ، پاسبان . 1


57900 قلاچ (قُ لّ) [ تر. ] (اِ.) جستن اسب و راه جسته جسته رفتن آن . 1


57901 قلاچو (قَ) [ تر. ] (اِ.) = قلاجو: 1 - جام و ظرفی که از چرم می ساختند و در آن آب و شراب می نوشیدند از نوع آبخوری های چرم بلغاری . 2 - نهری که در آن ستوران در موسم سرما آب خورند. 1


57902 قلب (قَ لْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - عضوی ماهیچه ای که در سمت چپ قفسة سینه جا دارد و کارش رساندن خون به تمام نقاط بدن است . 2 - خاطر، ضمیر. 3 - دانش، علم . 4 - میان، وسط، درون، داخل . 5 - مرکز. 6 - میانة لشکر. 1


58193 لئیم (لَ) [ ع . ] (ص .) فرومایه، پست . 1


57903 قلب ( قلب .) [ ع . ] 1 - (مص م .) تغییر دادن و دیگرگون کردن چیزی . 2 - واژگون ساختن چیزی . 3 - در فارسی به معنی زر و سیم ناسره . 4 - (اِ.) نام یکی از صنایع شعری . 1


57904 قلب الاسد (قَ بُ لْ اَ سَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دل شیر، قلب اسد. 2 - نام ستاره ای به رنگ آبی - سفید و قدر 3/1 در میان صورت فلکی شیر یا اسد که 86 سال نوری با ما فاصله دارد. 1


57905 قلب زدن ( قلب زدن . زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - سکة تقلبی زدن . 2 - تقلب کردن . 1


57906 قلب شدن ( قلب شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) دیگرگون شدن . 1


57907 قلبه (قُ ب) (اِ.) چوبی که گاوآهن را به آن ببندند و به گردن گاو بگذارند. 1


57908 قلت (قِ لَّ) [ ع . قلة ] (اِمص .)1 - کمی، اندکی . 2 - ندرت، نادری . 1


57909 قلتاق (قَ) [ تر. ] (اِ.) بخشی از زین اسب که از چوب سازند، چوب زین . 1


57910 قلتبان (قَ) (ص .) دیوث، بی غیرت . 1


57911 قلتبانی ( قلتبانی .) (ص .) دیوثی . 1


57912 قلتشن (قُ تَ شَ) (ص .) آدم نخراشیده و زمخت و زورگو. 1


57914 قلج (قُ) (اِ.) چهارپایی (اسب، استر، خر) که دو پایش از هم جدا و دور باشد و مهره های زانوهایش نزدیک و به هم پیوسته، چنان که هنگام راه رفتن برهم ساید. 1


57915 قلدر (قُ دُ) [ تر. ] (ص .) قوی، گردن کلفت . 1


57916 قلزم (قُ زُ) [ ع . ] (اِ.) رود بزرگ، دریای پرآب . 1


57917 قلع ( قلع .) [ ع . قلعی ] (اِ.) ارزیز؛ فلزی است قابل تورق، نرم و نقره ای رنگ . 1


57918 قلع (قَ لْ) [ ع . ] (مص م .) از ریشه برآوردن . 1


57919 قلعه (قَ عَ یا عِ) [ ع . قلعة ] (اِ.) دژ، حصار. ج . قلاع . 1


57920 قلعه بیگی ( قلعه بیگی . بَ) [ ع - تر. ] (حامص .) قلعه داری، دژبانی . 1


57921 قلعی (قَ) (اِ.) 1 - قلع . 2 - نوعی شمشیر. 1


57922 قلق (قَ لِ) [ ع . ] (ص .) بی آرام . 1


57923 قلق (قِ لِ) [ تر. ] (اِ.) عادت مخصوص، خوی خاص . 1


57924 قلق (قَ لَ) [ ع . ] (اِمص .) بی آرامی، پریشانی . 1


57925 قلق (قُ لُ) [ تر. ] (اِ.) رشوه، باج . 1


57926 قلقل (قُ قُ یا قِ قِ) [ ع . ] (ص .) مرد چست سبکروح و ظریف . 1


57927 قلقلی (قِ قِ) (ص .) (عا.) گرد، مدور (به زبان کودکان ). 1


57928 قلقچی (قِ لِ) [ تر. ] (ص مر. اِمر.) نوکر، خدمتکار. 1


57929 قلل (قُ لَ) [ ع . ] (اِ.) جِ قله . 1


57930 قلم (قَ لَ) [ معر - یو. ] (اِ.) 1 - هر ابزاری که با آن بنویسند. 2 - نی تراشیده که با آن بنویسند. ؛ قلم به تخم چشم زدن کنایه از: کار نویسندگی یا قلم زنی کردن . 1


57931 قلم برگرفتن (قَ لَ. بَ. گِ رِ تَ) [ معر - فا. ] (مص ل .) کنایه از: باج و خراج نگرفتن . 1


57932 قلم بندی (قَ لَ. بَ) [ معر. ] (حامص .) عمل قلم بند و آن تهیه و ساختن قلم مو برای انواع نقاشی ها است . 1


57933 قلم تراش ( قلم تراش . تَ) (اِمر.) چاقوی کوچک جیبی جهت تراشیدن قلم . 1


57934 قلم دادن ( قلم دادن . دَ) (مص م .) به حساب آوردن، به شمار آوردن . 1


57935 قلم در کشیدن ( قلم در کشیدن . دَ. کِ دَ) [ معر - فا. ] (مص م .) باطل گردانیدن . 1


57936 قلم زده ( قلم زده . زَ د) [ معر - فا. ] (ص مف .) 1 - نوشته، مکتوب . 2 - منقش . 3 - فلزی که روی آن قلمزنی شده باشد. 1


57937 قلم مو ( قلم مو .) [ معر. فا. ] (اِمر.) قلم مودار مخصوص رنگ، روغن که نقاشان به کار برند و آن انواع مختلف دارد. 1


57938 قلم نی ( قلم نی . نِ) (اِمر.) قلمی که از ساقة نی تراشند و برای خوش نویسی به کار برند. 1


57939 قلم کردن ( قلم کردن . کَ دَ) [ معر - فا. ] (مص م .) بریدن، قطع کردن . 1


57940 قلماش (قَ) [ تر. ] (ص .) هرزه، بی معنی . 1


57941 قلمداد ( قلمداد .) [ معر - فا. ] (ص مف .) محسوب، به شمار. 1


57942 قلمدوش ( قلمدوش .) (اِمر.) سوار کردن بر شانه، غلندوش . 1


57943 قلمرو ( قلمرو . رُ) [ معر - فا. ] (اِمر.) مملکت، حوزة فرمانروایی، حوزه عمل . 1


57944 قلمزن ( قلمزن . زَ) [ معر - فا. ] (اِفا.) کاتب، نویسنده . 1


57945 قلمزنی ( قلمزنی . زَ) [ معر. فا. ] (حامص .) 1 - عمل و شغل قلمزن . 2 - نویسندگی، کتابت . 3 - نقاشی . 4 - یکی از هنرهای زیباست و آن ایجاد نقوش جانوران، گیاهان و طرح های مختلف است به روی نقره، ورشو یا فلز دیگر. 1


57946 قلمستان (قَ لَ مِ) [ معر. فا. ] (اِمر.) زمینی که در آن قلمه های درخت را کارند تا از چوب آن ها بعداً استفاده کنند. 1


57947 قلمفرسایی (قَ لَ. فَ) [ معر - فا. ] (حامص .) طول و تفصیل دادن به مطلبی در نوشتن، نویسندگی . 1


57948 قلمه (قَ لَ مِ) (اِ.) نهال . 1


57949 قلمکار ( قلمکار .) [ معر - فا. ] (اِمر.) پارچه ای که با آلات چوبی دستی روی آن نقش و نگار چاپ کرده باشند. 1


57950 قلمی (قَ لَ) (ص نسب .) 1 - منسوب به قلم . 2 - نوشته، محرر. 3 - (عا.) لاغر، نازک . 1


57951 قلنبه (قُ لُ ب) (ص .) نک غلمبه . 1


57952 قلندر (قَ لَ دَ) [ معر. ] (ص .) 1 - شخص مجرد و بی قید. 2 - درویش . 1


57953 قلنسوه (قَ لَ سُ وَ یا وِ) [ ع . قلنسوة ] (اِ.) کلاه دراز، ج . قلانس، قلانیس . 1


57954 قله (قُ لَّ) (اِ.) اسبی که رنگش به زردی مایل باشد. 1


57955 قله (قُ لُِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بالاترین بخش کوه . 2 - بالای هر چیزی . ج . قلل . 1


57956 قله ( قله .) (اِ.) سبوی بزرگ . 1


57957 قلوب (قُ) [ ع . ] (اِ.) جِ قلب ؛ دل ها. 1


57958 قلوه (قُ وِ) (اِ.) کلیه . 1


57959 قلوه سنگ ( قلوه سنگ . سَ) (اِمر.) 1 - سنگ های کم و بیش درشت که از ریگ درشت تر ولی از قطعه سنگ کوچک ترند. 2 - قطعه ای سنگ نتراشیده . 1


57960 قلپ (قُ لُ) (اِ.) (عا.) جرعه، مقدار آب یا هر مایعی که یک بار در دهان جا شود. 1


57961 قلچماق (قُ چُ) [ تر. ] (ص .) نیرومند، قوی . 1


57962 قلک (قُ لَّ) (اِ.) = غلک : ظرفی که کودکان پول خود رادر آن اندازند، جمع کنند. 1


57963 قلیا (قَ) (اِ.) شخار؛ ماده ای که از اِشنان گرفته می شود و از آن در صابون سازی استفاده می کنند. 1


57964 قلیان (قَ) [ ع . غلیان ] (اِ.) وسیله ای برای دود کردن تنباکو. 1


57965 قلیج زدن (قَ. زَ دَ) [ تر - فا. ] (مص ل .) (عا.) حقه زدن و فریب دادن . 1


57966 قلیل (قَ) [ ع . ] (ص .) 1 - کم، اندک . 2 - نادر، کمیاب . 1


57967 قلیه (قَ یَ یا یِ) [ ع . قلیة ] (اِ.) پاره ای گوشت، قطعه ای گوشت . 2 - حبوبات و سبزی . 1


57968 قلیچ (ق ) [ تر. ] (اِ.) = قیلیچ : شمشیر. 1


57969 قمار (قُ) [ ع . ] (اِ.) هر نوع بازی که در آن پولی برده یا باخته شود. 1


57970 قماش (قُ) [ ع . ] (اِ.)1 - خرده ریز از هر چیزی . 2 - رخت، کالا، اسباب خانه . 3 - در فارسی، پارچه، پارچة نخی . 1


57971 قماط (قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ریسمانی که با آن دست و پای گوسفند را بندند. 2 - پارچة عریضی که کودک را بدان پیچند. 1


57972 قمبل (قُ بُ) (اِ.) کفل، سرین . 1


57974 قمحدوه (قَ مَ دُ وَ یا وِ) [ ع . قمحدوة ] (اِ.) استخوانی است فرد که در وسط و پشت سر واقع است و شکل آن مانند صدف است . سطح قدامی آن گود و در دو طرف آن چهار فرورفتگی است . 1


57975 قمر (قَ مَ) [ ع . ] (اِ.) ماه . ج . اقمار. ؛ قمر در عقرب بودن کنایه از: بد یا آشفته بودن وضع . 1


57976 قمراء (قَ) [ ع - فا. ] 1 - (ص .) مؤنث اقمر، سفید مایل به تیره . 2 - (اِ.) ماهتاب . 1


57977 قمران (قَ مَ) [ ع . ] (اِ.) تثنیة قمر، ماه و آفتاب . 1


57978 قمره (قَ رَ یا رِ) [ ع . قمرة ] (اِ.) 1 - قمارخانه . 2 - آخرین بازی نرد است که کسی بر سر خود یا یکی از اعضای خویش بسته باشد، دست خون . 1


57979 قمرون (قَ) [ ع . ] (اِ.) ملخ دریایی، جرادالبحر، اربیان، روبیان . 1


57981 قمری (قَ مَ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به قمر، ماهی . ؛ سال قمری سالی که طبق دوازده ماه قمری (گردش انتقالی ماه ) حساب شود. 1


57982 قمصور (قَ) (ص .) (عا.) خراب، ویران . 1


57983 قمطر (قِ مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - صندوقی که در آن کتاب را حفظ کنند. 2 - آوند شکر و نبات . 3 - چوبی که به شکل قید پای مجرمان را در آن بند کنند. 4 - مرد کوتاه . 1


57984 قمطره (قِ مَ رَ یا رِ) [ ع . قمطرة ] (اِ.) صندوقی که در آن کتاب یا عطریات نگهدارند. 1


57985 قمطریر (قَ طَ) [ ع . ] (ص .) سخت، شدید. 1


57986 قمع (قَ مْ) [ ع . ] (مص م .) سرکوب کردن، خوار کردن . 1


57987 قمع (قِ مَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) زدن با عمود. 2 - سرکوب کردن . 3 - خوار گردانیدن، ذلیل کردن . 4 - (اِمص .) سرکوبی . 5 - فرو نشاندگی . 1


57988 قمقمام (قَ قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بزرگ و مهتر قوم . 2 - امر عظیم، عدد بسیار. 1


57989 قمقمه (قُ قُ مِ) [ ع . ] (اِ.) ظرف آب مسافرتی . 1


57991 قمه (قِ مَّ) [ ع . قمة ] (اِ.) جماعت مردم . ج . قمام . 1


57992 قمه (قَ مِ) [ تر. ] (اِ.) سلاحی دو دَم شبیه شمشیر اما کوچکتر از آن . 1


57993 قمپز (قُ پُ) (اِ.) غُنپز، غُمپز؛ لاف و گزاف، ادعا، فخر. 1


57994 قمچی (قَ مْ) [ تر. ] (اِ.) تازیانه، شلاق . 1


57995 قمیز (قَ) [ تر - مغ . ] (اِ.) 1 - نوعی شیر ترش که به جای مسکر می خورده اند. 2 - پیاله، ساغر، جام . 1


57996 قمیش (قَ) (اِ.) (عا.) ادا و اطوار، ناز و کرشمه . 1


57997 قمیص (قَ مِ) [ ع . ] (اِ.) پیراهن . 1


57998 قمیطا (قُ مَ) [ ع . ] (اِ.) = قبیطا. قبیطی : نوعی حلوا که مردم بشرویه آن را حلوا مغزی گویند و از شیرة انگور و گاهی از شکر تنها و یا با شیرة انگور می سازند. 1


58000 قنا (قَ نّ) [ ع . قناء ] (ص .) آن که قنات حفر یا آن را لاروبی کند. 1


58001 قنات (قَ) [ ع . قناة ] (اِ.) کاریز، مجرای آب زیرزمینی . 1


58002 قناد (قَ نّ) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - قندساز، حلواساز. 2 - شیرینی پز. 1


58003 قنادی ( قنادی .) [ ع - فا. ] 1 - (حامص .)شیرینی - پزی . 2 - (اِمر.) دکان قناد، دکان شیرینی - فروشی . 1


58004 قنادیل (قَ) [ ع . ] (اِ.) جِ قندیل . 1


58005 قناره (قَ ر ) [ ع . قنارة ] (اِ.) چوبی یا آهنی دراز دارای میخ های بلند که در دکان قصابی گوشت را به آن آویزان می کنند. 1


58006 قناری (قَ) (اِ.) پرنده ای است خوش آواز به اندازة گنجشک با پرهایی به رنگ های زرد روشن یا نارنجی یا خاکستری یا ابلق . 1


58007 قناس (قِ) (ص .) (عا.) بدشکل، بدقواره . 1


58008 قناص (قَ نّ) [ ع . ] (ص .) صیاد، شکارچی . 1


58009 قناطر (قَ طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ قنطره ؛ پل ها. 1


58010 قناطیر (قَ) [ ع . ] (اِ.) جِ قنطار. 1


58011 قناع (قِ) [ ع . ] (اِ.) پارچه ای که بدان زنان سر خود را پوشانند، روسری . 1


58012 قناعت (قَ عَ) [ ع . قناعة ] (مص ل .)1 - خشنودی، خرسندی . 2 - رضا و تسلیم . 3 - صرفه جویی . 1


58013 قناویز (قَ) (اِ.) نوعی پارچة ابریشمی ساده که بیشتر به رنگ سرخ است . 1


58014 قنبرک (قَ بَ رَ)(اِ.)(عا.) گرد نشستن، چنبره . 1


58015 قنبل (قَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه مردم . 2 - رمة اسب . ج . قنابل . 1


58016 قنبل (قُ بُ) (اِ.) نک قُمبُل . 1


58017 قنبله (قَ بَ لَ یا لِ) [ ع . قنبلة ] (اِ.) گلوله . 1


58018 قند (قَ) (اِ.) معرب کند؛ جسم جامد سفید رنگ و شیرین حاصل از شیرة چغندر قند یا شکر که به آسانی در آب حل می شود. مجازاً: هر چیز بسیار شیرین . ؛ قند توی دل کسی آب شدن کنایه از: بسیار خشنود و خوشحال شدن . 1


58019 قند داغ ( قند داغ .) (اِمر.) مقداری آب جوش که در آن قند حل کرده باشند. 1


58020 قنداق (قُ) [ تر. ] (اِ.) 1 - دستة تفنگ . 2 - پارچه ای که نوزاد را در آن می پیچند. 1


58021 قنددان ( قنددان .) [ معر - فا. ] (ص فا. اِمر.) ظرفی که در آن قند ریزند. 1


58022 قندران (قَ دَ) (اِ.) شیرابة مترشح از ساقة شنگ را گویند که بر اثر قطع ساقة گیاه ترشح می شود و در برابر هوا انجماد پیدا می کند و در ده ها زنان و دختران مانند سقز آن را می جوند، قندرون . 1


58023 قندز (قُ د) [ معر. ] (اِ.) کهن دژ، قلعة قدیمی و مستحکم . 1


58024 قندشکن ( قَ . ش کَ) [ معر - فا. ] (ص فا.اِمر.) 1 - ابزاری به صورت تیشة کوچک یا گازانبر با لبه های تیز برای شکستن قند. 2 - ابزاری بیشتر چکش مانند که با آن قند را به تکه های کوچک تقسیم می کنند. 1


58025 قندپهلو (قَ. پَ) [ معر - فا. ] (ص مر.) استکان چایی که در کنارش ق ن د حبه بگذارند. 1


58026 قندیل (قِ یا قَ) [ معر. ] (اِ.) شمع و چراغ . ج . قنادیل . 1


58027 قنسول (قُ) (اِ.) نک کنسول . 1


58028 قنطار (قَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - وزنی در حدود صد رطل . 2 - مال بسیار و پوست گاو که پر از زر باشد. 1


58029 قنطر (قِ طِ) [ ع . ] (اِ.)1 - بلا، سختی . 2 - فاخته . 1


58030 قنطره (قَ طَ رِ) [ ع . قنطرة ] (اِ.) پل . ج . قناطر. 1


58031 قنفذ (قُ فُ) [ ع . ] (اِ.) خارپشت . ج . قنافذ. 1


58032 قنق (قُ نُ) [ تر. = قونوق ] (اِ.) مهمان، مسافر. 1


58033 قنوات (قَ نَ) [ ع . ] (اِ.) جِ قنات . 1


58034 قنوت (قُ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - تواضع، فرمان برداری . 2 - قیام در نماز. 1


58035 قنوط (قُ) [ ع . ] (مص ل .) ناامیدی، ناامید شدن . 1


58037 قنینه (ق نُِ نَ) [ ع . ] (اِ.)شیشه، شیشة شراب، صُراحی . 1


58038 قهار (قَ هّ) [ ع . ] (ص .) غالب، پیروز. 1


58039 قهر و تهر ( قهر ُ تَ) (ص .) (عا.) قهر توأم با خشم و اعتراض . 1


58040 قهر و تند (قَ رُ تُ)(ص .)(عا.)خشم و غضب . 1


58041 قهر (قَ) [ ع . ] 1 - (مص م .)عذاب کردن، تنبیه ک ردن . 2 - (اِمص .) ظلم و زور. 3 - توانایی، چیرگی . 1


58042 قهر کردن (قَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] 1 - (مص م .) مغلوب کردن، چیره شدن . 2 - (عا.) با کسی ترک معاشرت و گفتگو کردن . 1


58043 قهراً (قَ رَ) [ ع . ] (ق .) از روی قهر، از روی اجبار. 1


58044 قهرمان (قَ رَ)(ص .)1 - پهلوان، دلاور. 2 - رییس، سالار. 1


58045 قهری (قَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) اضطراری، جبری . 1


58046 قهریه (قَ یِّ) [ ع . قهریة ] (ص نسب .) مؤنث قهری . ؛ قوة قهریه زور، قدرت . 1


58047 قهقرا (قَ قَ) [ ع . قهقری ] (اِ.) به عقب برگشتن، بازگشتن . 1


58048 قهقهه (قَ قَ هِ) [ ع . قهقهة ] (مص ل .) با صدای بلند خندیدن . 1


58049 قهندز (قُ هَ دَ) [ معر. ] (اِمر.) کهن دژ، دژ قدیمی . 1


58050 قهوه (قَ وِ) [ ع . ] (اِ.) نوشیدنی که از جوشاندن ساییدة دانه های بو داده درخت قهوه به دست می آید. 1


58051 قهوه ای ( قهوه ای .) [ ع . ] (ص .)رنگی که از ترکیب سیاه، سرخ و زرد به دست می آید، هم رنگ قهوه . 1


58052 قهوه خانه ( قهوه خانه .) [ ع - فا. ] (اِ.) محلی برای نشستن، گفتگو کردن و نوشیدن چای و غذاهای ساده، چایخانه . 1


58053 قهوه قجری ( قهوه قجری . قَ جَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) قهوة زهردار که سلاطین قاجار برای کشتن به کسی می دادند. 1


58054 قهوه چی ( قهوه چی .) [ ع - تر. ] (اِفا.) آن که قهوه - خانه را اداره می کند، آبدارچی . 1


58055 قو (اِ.) پرنده ای از جنس مرغابی شبیه غاز نسبتاً عظیم الجثه و بسیار زیبا. 1


58056 قوا (قُ وا) [ ع . قوی ] (اِ.) جِ قوه ؛ نیروها، قوت ها. 1


58057 قواد (قَ وّ) [ ع . ] (ص .) دیوث، قلتبان . 1


58194 لا (ص فا.) پالاینده، صافی کننده . 1


58058 قواره (قَ ر ) [ ع . قوارة ] (اِ.) مقدار پارچة بریده شده به اندازة یک دست لباس . 1


58059 قواس (قَ وّ) [ ع . ] (ص .) 1 - کمانگر، کمان - ساز. 2 - کماندار. 1


58060 قواصف (قَ ص ) [ ع . ] (اِ.)جِ قاصف ؛باد سخت . 1


58061 قواعد (قَ عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ قاعده . 1


58062 قوافل (قَ فِ) [ ع . ] (اِ.) جِ قافله . 1


58063 قوافی (قَ) [ ع . ] (اِ.) جِ قافیه . 1


58064 قوال (قَ وّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیارگو، خوش - صحبت . 2 - آواز خوان، کسی که در محافل اشعار را به آواز خوش بخواند. 1


58065 قوالب (قَ لِ) [ ع . ] (اِ.) جِ قالب . 1


58066 قوام (قِ) [ ع . ] (اِ.) آن چه که کاری یا چیزی به آن قائم باشد. 1


58067 قوام (قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مایة زیست . 2 - اصل چیزی . 3 - اعتدال . 4 - عدل . 5 - استواری، استحکام . 6 - راستی . 1


58068 قوانین (قَ) [ ع . ] (اِ.) جِ قانون . 1


58069 قواهر (قَ هِ) [ ع . ] (ص . اِ.) شیخ اشراق آن چه را که مشائیان عقل گفته اند نور قاهر نامیده است . کلمة قواهر که جمع قاهر است به طور مطلق بر عقول اعم از طولیة مترتبه و عرضیة متکافئه اطلاق شده است و هرگاه با قید سافله ذکر شود مراد عقول متکافئه است و هرگاه با جمله و قید اعلون (القواهرالاعلون ) گفته شود مراد عقول مرتبة طولیه است . ج . قاهر و قاهره . 1


58070 قوباء [ ع . ] (اِ.) جوش های جلدی که بر اثر برخی امراض عفونی و به علت اختلالات عروقی عصبی تولید می شود. جوش های قوباء بر اثر فشار انگشت محو و پس از رفع فشار مجدداً هویدا می گردند. علت پیدایش قوباء را بیشتر به علت احتقان عروق جلدی می دانند. 1


58071 قوت [ ع . ] (اِ.) خوردنی، طعام . 1


58072 قوت (قُ وَّ) [ ع . قوة ] (اِ.) 1 - توانایی، قدرت . 2 - زور. ج قوی . 1


58074 قورباغه (غِ)(اِ.) جانور دوزیست از تیرة غوکان، معمولاً آبزی که دم و گردن ندارد دارای پوست صاف و دست و پای پره دار با جهش سریع . 1


58075 قورت [ تر. غورت ] (اِ.) فرو دادن چیزی در گلو. 1


58076 قورت انداختن (اَ تَ)(مص ل .) (عا.) لاف زدن، ادعا کردن . 1


58077 قورت دادن (دَ) (مص م .)بلعیدن . 1


58078 قورخانه (نِ) [ تر - فا. ] (اِمر.)کارخانة اسلحه - سازی . 1


58079 قورمه (قُ مَ یا مِ) [ تر. ] (اِ.) = قرمه : 1 - گوشتی که خشک کنند و ذخیره نمایند، بهارخوش . 2 - گوشت بریان . 1


58080 قورچی [ تر. ] (ص مر.) رییس اسلحه خانه . 1


58081 قوری (اِ.) ظرفی کوچک، کمابیش استوانه یا کروی برای دم کردن چای . 1


58082 قوریلتای (قُ) [ مغ . ] (اِ.) = قورلتای : اجتماعی عظیم از عموم شاهزادگان و ارکان مملکت که در موقع تعیین و نصب یکی از اعضای خاندان سلطنتی به سلطنت یا امری مهم منعقد می کرده اند، شورای بزرگ . 1


58083 قوز (اِ.) = غوز: برآمدگی، برآمدگی غیرطبیعی پشت انسان . ؛ روی قوز افتادن از روی لجاجت یا مبارزه طلبی دست به کاری زدن . ؛ قوز بالا قوز کنایه از: دردسری علاوه بر دردسرهای قبلی، مصیبت پشت مصیبت . 1


58084 قوزو (ص مر.) (عا.) = غوزو: کسی که پشتش قوز دارد. 1


58085 قوزک (زَ) (اِمصغ .) قسمت برآمدة استخوان مچ پا. 1


58086 قوزی (ص نسب .) = غوزی : گوژپشت، کسی که پشتش برآمدگی غیرطبیعی دارد. 1


58087 قوس (قُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کمان . 2 - نام یکی از صورت های فلکی جنوبی .3 - بخشی از محیط دایره . 1


58088 قوس قزخ (قُ س . قُ زَ) [ ع . ] (اِمر.) رنگین کمان . 1


58089 قوش [ تر. ] (اِ.) از مرغ های شکاری دارای نوک خمیده و محکم و پنجه های قوی . 1


58090 قوشلامیش کردن (قُ. کَ دَ) [ تر - مغ - فا. ] (مص ل .) رفتن به سرزمینی گرم در زمستان . 1


58091 قوصره (قَ صَ رَ) [ ع . قوصرة ] (اِ.) زنبیل، سبدی که در آن خرما ریزند. 1


58092 قوطه (طَ یا طِ) [ ع . قوطة ] (اِ.) گوجه فرنگی . 1


58093 قوطی [ تر. ] (اِ.) 1 - ظرفی برای نگه داری یا حمل چیزی به شکل هندسی منظم با ته مسطح . 2 - جعبه، به ویژه جعبة کوچک . ؛توی قوطی هیچ عطاری پیدا نشدن بسیار عجیب و غیرمنتظره بودن . 1


58094 قوقسی (قُ قُ) (اِ.) = ققسی : هر یک از برچه های میوة انار را گویند که به وسیلة پردة نازک سفید رنگ سلولزی احاطه شده و از برچة مجاور مجزا شده است و حاوی دانه های انار است، یک تکه انار پوست کنده . 1


58095 قوقه (قِ) (اِ.) نک قوقو. 1


58096 قوقو (اِ.) تکمة کلاه و پیراهن . 1


58097 قول (قُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سخن، کلام، گفتار. 2 - آواز، گفتار ملحون . ج . اقوال . 1


58098 قول دادن ( قول دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - وعده دادن . 2 - مقرر گردیدن، قرار دادن . 1


58099 قول نامه (قُ. مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) ورقه ای که خریدار و فروشنده به یکدیگر دهند پیش از معاملة قطعی تا در فاصلة بین قول و معاملة قطعی، فروشنده مورد معامله رابه دیگری نفروشد و خریدار سر موعد آن را بخرد. 1


58100 قول گرفتن ( قول گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) پیمان گرفتن . 1


58101 قوللر (لَ) [ تر. قللر ] (اِ.) غلامان سلطنتی . 1


58195 لا [ فر. ] (اِ.) ششمین نُت در موسیقی . 1


58102 قوللر آقاسی ( قوللر آقاسی .) [ تر. ] (اِمر.)مهتر غلامان، رییس غلامان . 1


58103 قولنج (لِ) [ معر. ] (اِ.) گرفتگی، گرفتگی عضلات . 1


58104 قولون [ معر. ] (اِ.) قسمتی از رودة فراخ که شامل سه بخش صاعد و افقی و نازل است . قولون صاعد در طرف راست شکم بالای روده و قولون نازل در سمت چپ به طرف پایین می رود. قولون افقی دنباله قولون صاعد است و به طور افقی در زیر معده قرار دارد. 1


58105 قوم [ ع . ] (اِ.) 1 - زین پوش . 2 - نیی که میان آن کاواک نباشد. 1


58106 قوم (قُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه مردم . 2 - خویشاوندان . ج . اقوام . 1


58107 قومش (مِ) (ص .) مقنی، چاه کن . 1


58108 قومنی (مَ) [ = قومینی، معر. ] (اِ.) شرابی که از آرد جو و آرد ارزن و غیره سازند، بوزه . 1


58109 قومیت (قُ یَّ) [ ع . قومیة ] (اِمص .) اشتراک گروهی از مردم در تاریخ و زبان و آداب و رسوم که عامل پیوند و اتحاد بین آنان است . 1


58110 قوه (قُ وِّ) [ ع . قوة ] (ا ِ .) 1 - نیرو، انرژی، قدرت . 2 - آمادگی ذهنی، استعداد. 3 - هر کدام از توانایی های ذهنی یا جسمی انسان . 4 - از نظر سیاسی هر یک از سه نهاد حکومتی : قوة مقننه، قضاییه و مجریه . 1


58111 قوهی (ص نسب .) = قهستان . قوهستان . کوهستان : 1 - منسوب به قهستان . 2 - نوعی از قماش و جامه که به احتمال قوی از پنبه ساخته می شده و ظاهراً باید از کرباس لطیف مشبک باشد که هنوز هم در حدود طبس می بافند و آن را تودار (تابدار) نامند. 1


58112 قوچ [ تر. ] (اِ.) گوسفند شاخ دار. 1


58113 قوی (قَ یّ) [ ع . ] (ص .)1 - نیرومند. 2 - سخت، محکم . 1


58114 قوی ئیل (قُ یْ ئِ) [ تر. ] (اِمر.) یکی از دوازده سال دورة سنوات ترکان ؛ سال گوسفند. 1


58115 قوی پنجه (قَ. پَ جِ یا جَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) آن که دارای زور بازوست . 1


58116 قویم (قَ) [ ع . ] (ص .) 1 - راست، درست . 2 - خوش قد. 1


58117 قپان (قَ) (اِ.) ترازوی بزرگ، مخصوص وزن کردن بارهای سنگین . 1


58118 قپق اندازی (قَ پَ یاپُ. اَ) [ تر - فا. ] = قبق اندازی : (حامص .) گویی یا جامی زرین یا ظرفی پر از سکة طلا و مانند آن بر قپق نصب می کردند و سپس تیراندازان سوار چابک دست، آن را هدف قرار می دادند و هرکس که آن نشانه را به تیر می زد و از فراز قپق به زیر می آورد، جایزه ای گرانبها می گرفت . 1


58119 قپه (قُ پِّ) (اِ.) جسم کوچک و محدب به شکل نیم کره یا دگمة برجسته که به جایی چسبیده باشد. 1


58120 قپو (قَ) [ تر. ] (اِ.) = قاپو: دروازه . 1


58121 قپوز (قُ پُ) [ تر. ] (اِ.) = قوپوز: آلتی موسیقی از ذوات الاوار و آن سازی بود مرکب از یک قطعة چوب مجوف بر شکل عودی کوچک، دارای پنج وتر. 1


58122 قپی آمدن (قُ پّ. مَ دَ) (مص ل .) لاف زدن، ادعا کردن . 1


58123 قچاق (قُ چّ) [ مغ . ] (ص .) 1 - چاق، فربه . 2 - باقدرت، توانا. 1


58124 قی (قَ یا قِ) [ ع . قی ء ] (اِ.) استفراغ، تهوع . 1


58125 قی کردن (قَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) استفراغ کردن . 1


58126 قیادت (قِ دَ) [ ع . قیادة ] (مص م .) رهبری کردن، پیشوایی کردن . 1


58127 قیاس (قِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سنجیدن، اندازه گرفتن . 2 - (اِ.) اندازه و مقدار. 3 - استخراج نتیجة جز ی ی از کلی . 1


58128 قیاس گرفتن ( قیاس گرفتن . گِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) سنجیدن، مقایسه کردن . 1


58129 قیاصره (ص رِ) [ ع . قیاصرة ] (اِ.) جِ قیصر. 1


58130 قیافه (فِ) [ ع . قیافة ] 1 - (اِمص .) اثرشناسی . 2 - (اِ.) شکل، صورت . 3 - اندام شخص . 1


58131 قیافه گرفتن ( قیافه گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) (عا.) خود را گرفتن، ژست گرفتن . 1


58132 قیاقولان (اِ.) گرفتن گردن و سر حریف در زیر بغل و زور دادن . 1


58133 قیام (قِ) [ ع . ] (مص ل .) به پا خاستن، ایستادن . 1


58134 قیام و قعود (مُ قُ) [ ع . ] (اِ.) عمل برخاستن و نشستن . 1


58135 قیامت (مَ) [ ع . قیامة ] (اِ.) 1 - روز رستاخیز. 2 - آشوب و فتنه . 1


58136 قیامت کردن ( قیامت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) هنگامه به پا کردن، کار بزرگ کردن . 1


58137 قیتول [ تر - مغ . ] (اِ.) 1 - محلی برای استراحت اردو. 2 - لشگرگاه، اردو. 1


58138 قیح (قَ یا قِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زردآب . 2 - ریم (چرک ) بی آمیزش . 3 - خون ریم، چرک، پلشت . 1


58139 قید (ق ) [ ع . ] 1 - (اِ.) بند زنجیر. ج . اقیاد، قیود. 2 - شرط، عهد، پیمان . 3 - کلمه ای است که غیر از اسم کلمات دیگری مانند فعل و صفت، را به زمان، مکان یا حالت خاصی مقید سازد. 1


58140 قیدبند ( قیدبند . بَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) قلعه، حصار، دژ. 1


58141 قیدخانه ( قیدخانه . نَ یا نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) محبس، زندان . 1


58142 قیر [ ع . ] (اِ.) جسم جامد یا نیمه جامد به رنگ سیاه مایل به قهوه ای که چسبنده است و بر اثر گرما نرم و سیُال می شود. 1


58143 قیراسفهسلار (اِ فَ سَ) [ تر - فا. ] (اِمر.) محافظ سرحد مملکت و آن ظاهراً عنوانی بوده مثل «قیرخان » و مانند آن . 1


58144 قیراط (ق ) [ معر - یو. ] (اِ.) واحدی برای وزن که بیشتر برای سنگ های قیمتی به کار می رود و برابر است با یک بیست و یکم مثقال . 1


63001 مه (مَ) (اِ.) مخفف ماه . 1


58145 قیراندود (اَ) [ معر - فا. ] (ص مف .) = قیراندوده : قیرمالیده، آغشته به قیر. 1


58146 قیرس (رُ) [ معر. ] (اِ.) موم، شمع . 1


58147 قیروان (قَ رَ) [ معر. ] (اِمر.) کاروان، قافله، گروه اسبان . 1


58148 قیروطی [ معر - یو. ] (اِ.) = قیروتی : 1 - موم، شمع . 2 - مرهمی که آن را از روغن گل سرخ و اکلیل الملک و زعفران و کافور و موم سازند. 1


58149 قیرگون [ معر - فا. ] (ص مر.) سیاه فام، به رنگ قیر. 1


58150 قیرگونی [ معر - هند. ] (اِ.) وسیله ای برای عایق کاری ساختمان به صورت پوششی از گونی آغشته به قیر. 1


58151 قیزه (قَ یا ق ) [ هند. ] (اِ.) لنکوته . ؛ قیزه کردن اسب بستن اسب به وضع خاص . 1


58152 قیزه بندی ( قیزه بندی . بَ) [ هند - فا. ] (حامص .) بستن پارچه بر عورت و بند کردن سر دیگر آن به طرف سرین در کمر. 1


58153 قیسی (قَ یا قِ یْ) (اِ.) نوعی از زردآلو. 1


58154 قیش (قَ یا ق ) [ تر. ] (اِ.) 1 - چرم . 2 - تسمه، دوال کمر. 3 - چرمی که سلمانیان تیغ خود را بدان تیز کنند. 4 - کنایه از: نان خمیر و فطیر. 1


58155 قیشور (قَ یا ق ) [ معر. ] (اِ.) سنگ پا. 1


58156 قیصر (قَ یا ق صَ) [ معر - یو. ] (اِ.) لقب پادشاهان روم . ج . قیاصره . 1


58157 قیصران ( قیصران .) [ معر - فا. ] (اِ.) پرده ای است از موسیقی قدیم . 1


58158 قیصری ( قیصری .) [ معر - فا. ] (ص نسب .)منسوب به قیصر، سلطنتی، پادشاهی . 1


58159 قیطان (ق ) [ ع . ] (اِ.) رشتة باریک که از ابریشم می بافند. 1


58160 قیطران (قَ یا قِ طَ) [ ع . ] (اِ.) گیاهی از تیره شمعدانی ها که علفی و یکساله یا دو ساله است . گل هایش سفید و صورتی و یا ارغوانی است و به عنوان گیاه زینتی در باغچه ها نیز کشت می شود. و بعلاوه یکی از گیاهان مراتع است . انساج این گیاه به علت تانن فراوانی که دارد به عنوان قابض و بندآورندة خون مورد استفاده قرار می گیرد. 1


58161 قیطس ( قَ طَ) [ یو. ] (اِ.) نام یکی از صور فلکی که به شکل نهنگ است . 1


58162 قیطول (قَ یا ق ) (اِ.) قلعه، حصار. 1


58163 قیظه (قَ یا ق ظَ یا ض ) (اِ.) لنگ مانندی که درویشان به کمر می بستند و عورت را بدان می پوشاندند و گاهی آن را از زیر بغل چپ و راست برده به پشت گردن گره می زدند، لنگوته . 1


58164 قیف (اِ.) وسیله ای فلزی یا پلاستیکی یا شیشه ای یا کائوچویی که دهانة آن مخروطی شکل است و از پایین به لوله ای استوانه ای متصل می شودومایعات را به وسیلة آن می توان به راحتی در ظروف دهان تنگ ریخت . 1


58165 قیفال (ق ) [ ع . ] (اِ.) رگِ بازو. 1


58166 قیق (قَ یا ق ) [ ع . ] (اِصت .) فریاد و آواز بلند. 1


58167 قیقاج (ق ) [ تر. ] (اِ.) کج، اریب . 1


58168 قیل [ ع . ] (اِ.) گفتار، گفتگو. 1


58169 قیل و قال (لُ) [ ازع . ] (اِ.) 1 - گفت و شنید، مباحثه . 2 - سر و صدا، جنجال . 1


58170 قیلوله (قَ لَ یا لِ) [ ع . قیلولة ] (اِ.) خواب نیمروز، خواب پیش از ظهر. 1


58171 قیم (قَ یِّ) [ ع . ] 1 - (ص .) راست، معتدل . 2 - (اِ.) متولی وقف . 3 - آن که عهده دار سرپرستی کودکی یتیم است . 4 - دلاک، کیسه کش . 1


58172 قیماق (ق ) [ تر. ] (اِ.) سرشیر. 1


58173 قیمت (ق مَ) [ ع . ] (اِ.) ارزش، نرخ . ؛ قیمت خون پدر کسی کنایه از: بهای بسیار گزاف . (قیمتی ( قیمت .)) [ ع - فا. ] (ص نسب .) گرانبها، با - ارزش . 1


58174 قیمه (ق مِ) [ تر. ] (اِ.) گوشتی به صورت قطعه های ریز و کوچک بریده شود. 1


58175 قیمه قیمه ( قیمه قیمه . قیمه قیمه .) [ تر . ] (ص مر.) ریز ریز، قطعه قطعه . 1


58176 قیمه قیمه کردن ( قیمه قیمه کردن . قیمه قیمه کردن . کَ دَ) [ تر - فا . ] (مص م .) ریز ریز کردن، تکه تکه کردن . 1


58177 قیمومت (ق مَ) [ ع . ] (مص ل .) قیم بودن . 1


58178 قیمومیت (قَ یَّ) (مص جع .) قیم بودن، قائم بالذات بودن . 1


58179 قین (قَ یا ق ) [ تر. ] (اِ.) شکنجه، عذاب . 1


58180 قیه (ق یِ) (اِ.) (عا.) جیغی که از روی خوشحالی کشیده شود. 1


58181 قیه کشیدن ( قیه کشیدن . کِ دَ) (اِ.) (عا.) داد و فریاد کردن . 1


58183 قیوم (قَ یُّ) [ ع . ] (ص .) از نام های خداوند به معنای قائم به ذات . 1


58184 قیپ (ص .) (عا.) پر، ممتلی . 1


58185 قیچاجی (قَ) [ تر. ] (ص . اِ.) = قیچاچی : خیاط، دوزنده . 1


58186 قیچک (چَ) (اِ.) = غیچک . غچک . غجک . غژک : نوعی کمانچه، یکی از آلات موسیقی که کاسة کوچک و دستة بلند دارد و با آرشه نواخته می شود. 1


58187 قیچی (قِ) [ تر. ] (اِ.) ابزاری که به وسیلة آن پارچه، کاغذ و اشیاء دیگر را می برند و دارای دو شاخة برنده است که از وسط به یکدیگر وصل شده اند، مقراض . 1


58188 ل (حر.) بیست و هفتمین حرف از الفبای فارسی برابر با عدد 30 در حساب ابجد. 1


58189 لؤلؤ (لُ لُ) [ ع . ] (اِ.) مروارید؛ ج . لا´لی . 1


58190 لؤم (لُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) فرومایه شدن . 2 - (اِمص .) فرومایگی، پستی . 1


58191 لئام (لِ) [ ع . ] (ص .) جِ لئیم ؛ فرومایگان . 1


58192 لئامت (لِ مَ) [ ع . لا´مة ] (اِمص .) بخیلی، فرومایگی . 1


58197 لا (اِ.) 1 - تو، میان . 2 - تا، تای پارچه یا لباس . ؛ برای لا ی جِرز خوب بودن کنایه از: بی فایده و ناکارآمد بودن . 1


58198 لا [ ع . ] 1 - (حر.) حرف نفی، نه . 2 - بر سر اسم درآید و معنی نا می دهد: لاادری، لا - مذهب . 1


58199 لاابالی (اُ) [ ع . ] (ص مر.) در فارسی به معنای سهل انگار، بی قید. در عربی متکلم وحده از فعل مضارع (باک ندارم ). 1


58200 لاادری (اَ) [ ع . ] (جملة فعلی : صیغة متکلم وحده ). نمی دانم . 1


58201 لااقل (اَ قَ) [ ع . ] (ق مر.) دست کم . 1


58202 لااله الاالله (اِ لا هَ اِ لَ لْ لا هْ) [ ع . ] جمله ای است به معنی (نیست خدایی مگر الله) که نخستین جملة اعتقادی اسلام است . اما در فارسی هنگام بروز واکنش های عاطفی (خشم، ناخشنودی، تعصب، ترس، استیصال و...) بیان می شود. 1


58203 لاب (ق .) (عا.) کاملاً، کلاً. 1


58204 لابث (ب) [ ع . ] (اِفا.) درنگ کننده . 1


58205 لابد (بُ دّ) [ ع . ] (ق مر.) 1 - ناچار، ناگزیر. 2 - گویا، چنان که معلوم است . 1


58206 لابراتوار (تُ) [ فر. ] (اِ.) آزمایشگاه، محلی که در آن آزمایش های علمی و فنی انجام می شود. 1


58207 لابرلا (بَ) 1 - (ص مر.) تو بر تو. 2 - (اِمر.) نام نوعی حلوا. 1


58208 لابس (ب) [ ع . ] (اِفا.) پوشنده (جامه )، جامه پوشیده . 1


58209 لابلا (ب) (ص مر.) تو در تو. 1


58210 لابه (ب) (اِ.) 1 - عجز، نیاز. 2 - التماس، زاری . 3 - خودستایی، تکبر. 1


58211 لابی [ انگ . ] (اِ.) 1 - سرسرای بزرگ ورودی، تالار ورودی هتل و مهمان خانه (فره ). 2 - گروه یا جریانی که تلاش می کنند بر هیئت حاکمه یا بر کسانی در جهت منافع یا آرمان خود اثر بگذارد. 1


58212 لابیدن ( لابیدن .) (مص ل .) خودستایی کردن، لاف و گزاف گفتن . 1


58213 لابیدن (دَ) (مص ل .) لابه کردن، زاری کردن . 1


58214 لابیرنت (رَ) [ فر. ] (اِ.) 1 - ساختمانی که دهلیزهای اصلی وفرعی بسیار دارد. 2 - تودرتو، پیچ در پیچ . 1


58215 لات (اِ.) (عا.) گل نرم و بدون شن و ماسه که آن را سیل یا رودخانه آورد. 1


58216 لات (ص .) (عا.) 1 - فقیر، بی چیز. 2 - بی سر و پا، بی اصل و نسب، ولگرد. ؛ لات آسمان جل فقیر عور بی سروسامان . 1


58217 لات و لوت (تُ) (ص مر.) (عا.) بی کار ه و فقیر. 1


58218 لاتاری [ فر. ] (اِ.) نوعی بخت آزمایی و قرعه - کشی . 1


58219 لاتو (اِ.) 1 - نردبان . 2 - پایه . 1


58220 لاتین (اِ.) از زبان های هند و اروپایی، زبان باستانی مردم ایتالیا. 1


58221 لاج (ص .) برهنه، عریان . 1


58222 لاج (اِ.) سگ ماده . 1


58223 لاج (اِ.) رشوه، پاره . 1


58224 لاجرعه (جُ عَ یا عِ) [ ع . ] (ق .) یکسره و بدون تنفس نوشیدن . 1


58225 لاجرم (جَ رَ) [ ع . ] (ق مر.) ناچار، ناگزیر. 1


58226 لاجورد (وَ) (اِ.)لاژورد، از سنگ های معدنی که به رنگ آبی است . 1


58227 لاجوردی (وَ) (ص نسب .) منسوب به لاجورد. 1 - رنگ لاجورد.2 - نوعی آبی مرکب از آبی مخلوط با مقداری کم قرمز. 3 - (کن .) آسمان . 1


58228 لاجون (ص مر.) (عا.) ضعیف، بی بُنیه . 1


58229 لاحد (حِ) [ ع . ] (اِفا.) گورکن، لحدساز. 1


58230 لاحظ (حِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - به دنبال چشم نگرنده . 2 - نگرنده . 1


58231 لاحق (حِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آن که از پس چیزی آید و بدو پیوندد؛ رسنده، واصل . 2 - پیوند شونده، متصل، آینده، بعدی ؛ مق . سابق ؛ ج . لاحقین . 1


58232 لاحول (حَ) [ ع . ] (جملة اسمی ) مختصر «لاحول ولا قوة الابالله) نیست نیرو و قوتی مگر خدای تعالی را. 1


58233 لاخ (اِ.) یک عدد از هر چیز باریک و دراز مثل مو، ترکه . 1


58234 لاخ (اِ.) سرزمین یا مکان انباشته از چیزی ناخوشایند. مثل سنگلاخ . 1


58235 لاخه (خِ) (اِ.) پینه و پاره . 1


58236 لاد (اِ.) 1 - دیوار، چینه . 2 - دیبای نازک و لطیف . 1


58237 لادن (دَ) (اِ.) نوعی گل، دارای ساقة نازک و خزنده وبرگ های گرد و گل های نارنجی رنگ . 1


58238 لاده (د) (ص .) بی عقل، احمق . 1


58239 لاذب (ذ) [ ع . ] (اِفا.) چسبنده . 1


58240 لاذع (ذ) [ ع . ] 1 - (ص فا.) سوزان، سوزنده . 2 - (اِ.) دردی است که صاحب آن می پندارد که عضو درمند می سوزد. 1


58241 لارنژیت (رَ) [ فر. ] (اِ.) ورم و التهاب حنجره . 1


58242 لارو (اِ.) موجود نابالغ برخی از جانوران (مانند حشرات ) که از تخم بیرون می آیند و پس از گذراندن زمان معین و در شرایطی ویژه بالغ می شوند. 1


58243 لاروبی (حامص .) پاک کردن گل و لای، تنقیه . 1


58244 لازب (ز) [ ع . ] (ص فا.) 1 - ثابت، پابرجا. 2 - چسبنده . 1


58245 لازق (ز) [ ع . ] (اِفا.) چسبنده . 1


58246 لازم (ز) [ ع . ] (ص فا.) 1 - واجب، ضروری . 2 - ثابت، استوار. 3 - آنچه همیشه با چیزی باشد. 1


58247 لازم الاجراء (ز مُ لْ اِ) [ ع . ] (ص مر.) امری که اجرای آن واجب باشد. 1


58248 لازمه (ز مِ) [ ع . لازمة ] (اِفا.) 1 - مؤنث لازم . 2 - مقتضی . 3 - مقرون، همراه . 1


58301 لاله گشتن ( لاله گشتن . گَ تَ) (مص ل .) (کن .) سرخ شدن . 1


58249 لازوق [ ع . ] 1 - (ص .) چسبنده . 2 - (اِ.) مرهمی که بر جراحت گذارند تا موقعی که بهبود یابد. 1


58250 لاس (اِ.) دو چوب یا دو آهن یا دو سنگ و مانند آن ها را که در نجاری و فلزکاری یا حجاری طوری قرار دهند که دندانه های یکی در فرورفتگی های دیگری جای گیرد. آن را که در دیگری فرو رفته نر و زبانه و دیگری را لاس و کم گویند. ؛ نر و لاس کردن : جا دادن قسمت های برآمدة چوبی یا فلزی در فرو رفتگی های چوب یا فلز دیگر. 1


58251 لاس (اِ.) (عا.) چاه آب ده . 1


58252 لاس (اِ.) 1 - نوعی ابریشم ارزان . 2 - مادة هر حیوان . 1


58253 لاس (اِ.) (عا.) عشقبازی از طریق لمس کردن و بوسیدن . 1


58254 لاس زدن (زَ دَ) (مص ل .) لاسیدن، در آغوش کشیدن و بوسیدن . 1


58255 لاسبیلی درکردن (س ِ دَ. کَ دَ) (مص م .) (عا.) سخنان توهین آمیز طرف یا اعتراض او را جواب ندادن . 1


58256 لاستیک [ فر. ] (اِ.) مادة چرم مانند که از شیرة بعضی گیاهان گرفته می شود و پس از یک رشته اعمال صنعتی برای ساختن اشیاء مختلف به کار می رود. 1


58257 لاسع (س ) [ ع . ] (اِفا.) گزنده، نیش زننده . 1


58258 لاسکوی (سَ کَ) (اِ.) پرنده ایست کوچک و خوش آواز. 1


58259 لاسیما ( س یَّ) [ ع . ] (ق .) به ویژه، به خصوص . 1


58260 لاش (اِ.) = لش . لاشه : مردار، جیفه . 1


58261 لاش (اِ.) تاراج، غارت، چپاول . 1


58262 لاش و ماش (شُ) (ص مر.) باطل، بیهوده . 1


58263 لاش کردن (کَ دَ) (مص م .) غارت کردن، یغما کردن . 1


58264 لاشبرگ (بَ) (اِ مر.) لایة تیره رنگی که در نتیجة پوسیدگی برگ های تازه یا خشک و ساقه های جوان افتاده بر روی خاک جنگل به وجود می آید. 1


58265 لاشخوار (شْ خا) 1 - (اِ.) جانوری که از اجساد حیوانات تغذیه می کند. 2 - آن که از راه های نامشروع زندگی کند. 1


58266 لاشه (ش )(اِ.) = لاش : 1 - مردار، لاشه، جسد. 2 - پست، زبون . 3 - تاراج، غارت . 4 - مجازاً سند مالی باطل شده که از اعتبار ساقط یا پرداخت شده . 1


58267 لاشک (شَ کّ) [ ع . ] (ق مر.) بی گمان، بی تردید. 1


58268 لاشی (ص .) (عا.) 1 - نامرغوب . 2 - جنده، فاحشه . 1


58269 لاشیدن (دَ)(مص م .)غارت کردن، تاراج کردن . 1


58270 لاصق (ص ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - چسبنده، دوسنده . 2 - (صباحیه، اسماعیلیه ) یکی از مراتب پایین صباحیه که افراد آن بیعت کرده بودند بدون آنکه به اغراض و معتقدات این مذهب پی برده باشند. 1


58271 لاطایل (یِ) [ ع . لاطائل ] (ص مر.) بیهوده، بی فایده، بدون نفع، سخنان بی معنی . 1


58272 لاطایلات [ ع . لاطائلات ] (ص مر.) جِ لاطایل ؛ سخنان بیهوده و بی معنی . 1


58273 لاطی [ ع . لاطی ء ] (اِفا.) امردباز، غلام باره . 1


58274 لاعب (ع ) [ ع . ] (اِفا.) بازی کننده، بازیگر. 1


58275 لاغ (اِ.) شوخی، مسخرگی . 1


58276 لاغ (اِ.) شاخه ای از گیاه . 1


58277 لاغر (غَ) (ص .) باریک، باریک اندام، نزار. 1


58278 لاغیدن (دَ) (مص ل .)شوخی کردن، مسخرگی کردن . 1


58279 لاغیر (غَ یْ) [ ع . ] (ق مر.) نه دیگری، نه چیز دیگر. 1


58280 لاف [ په . ] (اِ.) 1 - خودستایی بی اصل و گزاف . 2 - رجز. 1


58281 لاف زدن (زَ دَ) (مص ل .) خودستایی کردن غیرواقعی . 1


58282 لاف و گزاف (فُ گَ) (اِمر.) سخنان بیهوده، ادعای بی اصل . 1


58283 لافح (فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - به شمشیر زننده . 2 - سوزنده . 1


58284 لافیدن (دَ) (مص ل .) لاف زدن . 1


58285 لاق [ ازع . ] (ص .) (عا.) شایسته، سزاوار. 1


58286 لاقح (قِ) [ ع . ] (اِ.) (اِفا.) 1 - آن چه نخل را بدان گشنی دهند. 2 - بادی که ابر پیدا کند و درخت را بارور سازد. 3 - آبستن کننده، 4 - آبستن شونده . 1


58287 لاقه (قِ یا قَ) (اِ.) (عا.) تنگ، عدل، لنگه . 1


58288 لاقید (قَ یْ) [ ع . ] (ص .) سهل انگار، بی اعتناء. 1


58289 لاقیس [ ع . ] (ص .) وسوسه کننده . 1


58290 لال (ص .) بی زبان، گنگ . 1


58291 لال 1 - (ص .) سرخ، سرخ رنگ . 2 - (اِ.) لعل . 1


58292 لال و پتی (لُ پَ)(ص مر.)آن که زبان او گیرد و بعضی حروف رانتواند از مخرج خود ادا کند. 1


58293 لالا [ ع . ] (ص .) درخشنده . 1


58294 لالایی (حامص .) 1 - غلامی، خدمتکاری . 2 - تربیت بزرگزادگان . 3 - (اِمر.) نوعی پارچة کم ارزش . 1


58295 لالایی (ص نسب .) آوازی که مادران برای خواباندن کودک می خوانند. 1


58296 لالنگ (لَ) نان پارة گدایی، غذایی که آدم های فقیر از مهمانی ها با خود ببرند. 1


58297 لاله (لِ) (اِ.) 1 - نوعی گل سرخ رنگ که میان آن لکه های سیاه دارد. 2 - نوعی چراغ پایه دار که شمع را در آن می گذارند. 1


58298 لاله زار ( لاله زار .) (اِ.) زمینی که در آن لاله بسیار روییده است . 1


58299 لاله سرا ( لاله سرا . سَ) (اِمر.) غلامی که شرم وی را بریده باشند، خواجه سرا، خصی . 1


58300 لاله عباسی ( لاله عباسی . عَ)(اِمر.)تیره ای از گیاهان ویژه نواحی گرمسیری درختی، علفی و بوته ای ؛ با گل های زیبای معطر قیفی شکل به رنگ های سرخ و زرد و سفید. 1


58302 لالکا (لَ) [ ع . لالک ] (اِمر.) 1 - کفش، پای افزار. 2 - لاله گوش . 3 - تاج، تاج خ روس . 1


58303 لالی (لَ لِ) [ ع . ] (اِ.) جِ لؤلؤ؛ مرواریدها. 1


58304 لام (اِ.)صفحة شیشه ای ظریف که نمونه های تهیه شده از جاندارهای ذره بینی یا برش های جانوری و گیاهی پیش از بررسی با میکروسکوپ روی آن قرار می گیرد. 1


58305 لام (اِ.) لاف، گزاف . 1


58306 لام [ ع . ] (اِ.) کالبد مردم، شخص . 1


58307 لام (اِ.) خار، تیغ . 1


58308 لام (اِ.) 1 - کمربند، میان بند. 2 - ژندة درویش . 1


58309 لام (اِ.) نام بیست و هفتمین حرف از حروف الفبای فارسی . ؛ لام تا کام حرف نزدن هیچ نگفتن، دخالت نکردن . 1


58310 لام آوردن (وَ دَ) (مص ل .) حیله کردن، تزویر کردن . 1


58311 لام کشیدن (کِ دَ) (مص ل .) کشیدن خطی به صورت لام (ل ) از سپند سوخته و جز آن بر پیشانی کودکان و جز آنان برای دفع چشم زخم یا محبوبیت . 1


58312 لاما [ فر. ] (اِ.) شتر بی کوهان . 1


58313 لاما [ تبتی ] (اِ.) پیشوای مذهب لامایی . 1


58314 لامانی 1 - (اِ.) لاف و گزاف دروغ . 2 - (ص .) چاپلوس، چاپلوسی . 1


58315 لامح (مِ) [ ع . ] (اِفا.) درخشنده . 1


58316 لامحاله (مَ لِ) [ ع . لامحالة ] (ق مر.) ناچار، ناگزیر. 1


58317 لامذهب (مَ هَ) [ ع . ] (ص مر.) بی دین، ملحد. 1


58318 لامروت (مُ رُ وَّ) [ ع . ] (ص مر.)نامرد، ناجوانمرد. 1


58319 لامس (مِ) [ ع . ] (اِفا.) لمس کننده . 1


58320 لامسه (مِ س ) [ ع . لامسة ] (اِ.) از حواس پنجگانة انسان که به وسیلة آن گرمی و سردی و زبری و نرمی اشیاء احساس می شود. 1


58321 لامع (مِ) [ ع . ] (ص فا.) درخشان، روشن . 1


58322 لامپ [ فر. ] (اِ.)وسیله ای که جریان الکتریسیته را تبدیل به نور و روشنایی می کند و انواع گوناگون دارد. 1


58323 لامپا [ یو. ] (اِ.) چراغی که با نفت می سوزد و شامل لوله و سرپیچ می باشد، چراغ لامپا. 1


58324 لامچه (مْ چِ) (اِمصغ .) اسپند سوخته با مشک و عنبر که برای دفع چشم زخم بر پیشانی و بناگوش اطفال به صورت لام می کشند. 1


58325 لامک (مَ) (اِ.) پارچه ای که آن را روی دستار می بندند. 1


58326 لان (اِ.) 1 - گودال، مغاک . 2 - بی وفایی . 1


58327 لانجین (جِ) (اِ.) تغار، کاسة بزرگ . 1


58328 لاندن (دَ) (مص م .) جنباندن، تکان دادن . 1


58329 لانه (نِ) (اِ.) آشیانه، خانه . 1


58330 لانه ( لانه .) (ص .) بیکار، کاهل، تنبل . 1


58331 لانیدن (دَ) (مص م .)1 - جنبانیدن . 2 - افشاندن . 1


58332 لاهوت [ ع . ] (اِفا.) عالم غیب، عالم الهی، جهان مینوی . 1


58333 لاهوتی [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به لاهوت . مق ناسوت . 1


58334 لاهوره (رِ) (اِ.) یک قاچ و برش از خربزه یا هندوانه . 1


58335 لاو (اِ.) لو. ؛ به لاو دادن : مفت از چنگ دادن چیزی را. ؛ به لاو شدن : از دست رفتن، لو رفتن . 1


58336 لاو (اِ.) خاک سفیدی که آن را گلابه سازند و خانه را بدان سفید کنند. 1


58337 لاوه (وَ یا وِ)(اِ.)تملق، چرب زبانی، چاپلوسی . 1


58338 لاوه گر ( لاوه گر . گَ) (ص فا.) = لابه گر: 1 - متملق، چاپلوس . 2 - تضرع کننده . 1


58339 لاوک (وَ) (اِ.) تغار، ظرف بزرگ . 1


58340 لاپ (عا.) = لاف :1 - لاف وگزاف . 2 - زیر حرف خود زدن . 1


58341 لاپ آمدن (مَ دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - در قمار تقلب کردن و جر زدن . 2 - لاف و گزاف گفتن، کارهایی را به دروغ به خود نسبت دادن . 1


58342 لاپه (پِ یا پَ) (اِ.) قطعة بریده از چوب و الوار. 1


58343 لاپوشانی (حامص .) (عا.) با حیله و زرنگی عیب یا چیز ناخوشایندی را پوشاندن . 1


58344 لاچین [ تر. ] (اِ.) 1 - شاهین شکاری . 2 - نامی از نام های مردان . 1


58345 لاک [ فر. ] (اِ.) 1 - مادة شیمیایی رنگی که زنان برای تزیین به ناخن های بلند خود می زنند. 2 - مایع سفید رنگی که برای پوشاندن روی نوشته ها در غلط گیری به کار می رود. 3 - ماده ای که از ترکیب بعضی از اکسیدهای فلزی با مواد رنگی گیاهی به وجود می آید. 1


58346 لاک (اِ.) لاوک، تغار، کاسة چوبی که در آن آرد را خمیر می کردند. 1


58347 لاک (ص .) = لک . لکات : زبون، فرومایه، پست . 1


58348 لاک پشت (کْ پُ) (اِ.) سنگ پشت، جانوری از ردة خزندگان که سردستة خاصی به نام خود وی (لاک پشت ) در این رده می باشد. صفت مشخص این خزنده وجود و نمو بسیار غلاف یا لاک است که برای حفاظت اعضا به کار می رود و دارای بخش پشتی و شکمی است و برحسب محیط زیستی به چهار دسته تقسیم می شوند: 1 - رودخانه ای . 2 - دریایی . 3 - خاکی . 4 - بی لاکان که لاک در آن ها از چندصد قطعه استخوان کوچک بوجود آمده و به طور ناقص رشد کرده اند. 1


58349 لاکتاب (کِ) [ ع . ] (ص .) (عا.) بی دین، بی - مذهب . 1


58350 لاکتوز (تُ) [ فر. ] (اِ.) قند شیر که به مقدار تقریبی 65 گرم در یک لیتر شیر وجود دارد. ماده ای است دوقندی جامد، سخت و متبلور که در آب حل می شود. 1


58351 لاکردار (کِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) (عا.) بی - مروت، ناجوانمرد. 1


58352 لاکش (کِ) (اِ.) مکانی که یک جانب دیواره دارد و جانب دیگر ندارد، رومی . 1


58353 لاکی (ص .) دارای رنگ سرخ . 1


58354 لای (اِ.) 1 - گل نرم ته نشین شده . 2 - دردی شراب . 3 - میان چیزی، توی چیزی . 1


58355 لای چین کردن (کَ دَ) (مص م .) زنده کسی را به میان دیوار نهادن، گچ گرفتن . 1


58356 لایتجزی (یَ تَ جَ زّا) [ ع . ] (ص .) جدانشدنی . 1


58357 لایتغیر (یَ تَ غَ یُِ) [ ع . ] (ص مر.) تغییر ناپذیر. 1


58358 لایتناهی (یَ تَ) [ ع . ] (ص مر.)بی انتها، بی نهایت . 1


58359 لایجوز (یَ) [ ع . ] 1 - (جملة فعلی ) شایسته، نیست . 2 - (ص مر.) ناروا. 1


58360 لایح (یِ) [ ع .لائح ] (اِفا.)1 - آشکار، پیداشونده . 2 - درخشان . 1


58361 لایحصی (یُ صا) [ ع . ] (ص مر.) بی شمار، بی اندازه . 1


58362 لایحه (یِ حِ) [ ع . لائحة ] (اِ.) مؤنث لایح . 1 - نوشته . 2 - طرح قانونی که از طرف دولت برای تصویب به مجلس فرستاده می شود. 1


58363 لایزال (یَ) [ ع . ] (ص مر.) ابدی، پایدار. 1


58364 لایشعر (یَ عَ) [ ع . ] (ص مر.) نادان . 1


58365 لایعد (یُ عَ دّ) [ ع . ] (ص مر.)بی شمار، بی حد، فزون از شمار. 1


58366 لایعقل (یَ قِ) [ ع . ] (ص مر.) نادان، بی خرد. 1


58367 لایعلم (یَ لَ) [ ع . ] (ص مر.) نادان . 1


58368 لایغفر (یُ فَ) [ ع . ] 1 - (جملة فع .) بخشوده نمی شود. 1


58369 لایق (یِ) [ ع . لائق ] (اِفا.) سزاوار، شایسته . 1


58370 لایقرأ (یُ رَ) [ ع . ] 1 - (جملة فعلی ) خوانده نمی شود. 2 - (ص .) ناخوانا، غیرقابل خواندن . 1


58371 لایم (یِ) [ ع . لائم ] (اِفا.) ملامت کننده، نکوهنده . 1


58372 لایموت (یَ) [ ع . ] (ص .) بی مرگ، بی موت . 1


58373 لاین [ انگ . ] (اِ.) محدودة باریکی به عرض سه تا چهار متر در سطح سواره رو که دو طرف آن با خط کشی ممتد یا مقطع مشخص می شود و خودرو باید در آن حرکت کند، خط عبور. (فره ). 1


58374 لاینحل (یَ حَ) [ ع . ] (ص .) حل ناشودنی . 1


58375 لاینده (یَ د) (اِفا.) 1 - هرزه گوی . 2 - ناله کننده . 1


58376 لاینفک (یَ فَ کّ) [ ع . ] (ص مر.) جدانشدنی، جدایی ناپذیر. 1


58377 لاینقطع (یَ قَ طِ) [ ع . ] (ص مر.) مدام، پیوسته . 1


58378 لاینی (یِ) (اِ.) جامة کوتاهی که درویشان و فقیران پوشند. 1


58379 لایه (یِ) طبقه، طبقة زمین . 1


58380 لایوصف (صَ) [ ع . ] (ص مر.) وصف ناشدنی . 1


58381 لایچه (چَ یا چِ) (اِ مصغ .) آب و گل کم که سیاه و گندیده باشد. 1


58382 لایی (اِمر.)1 - هر آنچه که لای چیزی بگذارند. 2 - پارچه ای که بین رویه و آستر لباس دوزند. 3 - (عا.) مخفی، پوشیده . 1


58383 لاییدن (دَ) (مص ل .) 1 - ناله کردن، زوزه کشیدن سگ . 2 - هرزه گویی کردن . 1


58384 لاییدن (دَ) (مص ل .) 1 - لاف زدن . 2 - زوزه و ناله کردن سگ . 1


58385 لاییک [ فر. ] (ص .) = لائیک : غیرمذهبی . 1


58386 لب (لُ بّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خالص و برگزیده از هر چیزی . 2 - مغز، مغز چیزی . 3 - عقل . ج . الباب . 1


58387 لب (لَ) [ په . ] (اِ.) 1 - کنارة هر چیزی . 2 - بخش بیرونی دهان . ؛ لب چشمه بردن و تشنه برگرداندن کنایه از: رند و هوشیار و سیاست مدار بودن . 1


58388 لب ( لب .) سیلی، تپانچه، کاج . ؛ تو لب رفتن شرمسار شدن، خجل شدن . ؛ لب تر کردن الف - سخن گفتن . ب - چیزی نوشیدن . ؛ لب گزیدن تأسف خوردن . 1


58389 لب به لب (لَ. ب. لَ) (ص مر.) پر، مملو. 1


58390 لب تر کردن ( لب تر کردن . تَ. کَ دَ)(مص ل .) 1 - کنایه از: آب آشامیدن . 2 - (عا.) اشاره مختصر که به انجام کاری منجر شود. 1


58391 لب ترکاندن ( لب ترکاندن . تَ دَ) (مص ل .) (عا.) سخن گفتن . 1


58392 لب خوانی ( لب خوانی . خا) (اِمر.) عمل دریافتن سخن گوینده از روی حرکت لب هایش . 1


58393 لب دادن ( لب دادن . دَ) (مص ل .) بوسه دادن . 1


58394 لب سنگ (لَ. سَ) (ص مر.) ساکت، خاموش . 1


58395 لب سوز ( لب سوز .) (ص فا.) داغ . 1


58396 لب شور ( لب شور .) (ص مر.) (عا.) دارای شوری اندک . 1


58397 لب شکری ( لب شکری . ش کَ) (ص نسب .) شکافته لب، کسی که یکی از دو لب او شکاف مادر - زادی داشته باشد. 1


58398 لب شیرین کردن ( لب شیرین کردن . کَ دَ) (مص ل .) تبسم کردن، شکرخند زدن . 1


58399 لب قیطانی (لَ. قِ) (ص نسب .) آن که دارای لبی باریک مانند قیطان است . 1


58400 لب نزدن (لَ. نَ زَ دَ) (مص ل .) (کن .) هیچ نخوردن . 1


58401 لب پر زدن ( لب پر زدن . پَ. زَ دَ) (مص ل .) سر ریز شدن . 1


58402 لب پریدگی ( لب پریدگی . پَ د) (حامص .) شکستگی لبة چیزی . 1


58403 لب چره ( لب چره . چَ رِ) (اِمر.) نخود و کشمش و انواع میوه های خشک که در مجالس بزم و وقت صحبت با یاران صرف کنند، شب چره، تنقلات . 1


58404 لب چین ( لب چین .) (اِمر.) قسمی کفش ستبر و خشن سربازی . 1


58405 لب گردان ( لب گردان . گَ) (ص مف . اِ.) کاسه و مانند آن که دارای لبه هایی مایل به شیب داشته باشد. 1


58406 لب گزیدن ( لب گزیدن . گَ دَ)(مص م .)تأسف خوردن، پشیمانی نمودن . 1


58407 لباب (لُ) [ ع . ] (اِ.) خالص و برگزیده از هر چیزی . 1


58408 لباد (لَ) (اِ.) جامه ای که در روزهای بارانی پوشند، لباده . 1


58409 لباد (لُ) (اِ.) چوبی که بر گردن گاو گردونه و زراعت گذارند، یوغ . 1


58410 لباده (لَ بّ د) [ ع . ] (اِ.) بارانی، بالاپوش بلند. (لباده در اصل به معنی بارانی نمدین است نظیر پوشش مخصوص شبانان و ساربانان که «نمدی » می گویند). 1


58411 لباس (لِ) [ ع . ] (اِ.) پوشاک، رخت، جامه . ؛ لباس بعد از عید کنایه از: چیز خوبی که چون دیرتر از وقت مناسب به دست آید دیگر به درد نخورد. 1


58412 لباسات (لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مکر، حیله . 2 - تملق، چاپلوسی . 1


58413 لباشن (لَ شَ) (اِ.) حلقة ریسمانی که بر سر چوبی نصب کنند و لب بالای اسب و خر چموش را در آن ریسمان نهند و تاب دهند تا عاجز شود و حرکات ناپسند نکند. 1


58414 لباقت (لَ قَ) [ ع . لباقة ] 1 - (مص ل .) زیرک شدن، ماهر گردیدن . 2 - (حامص .) چرب زبانی، زیرکی . 1


58415 لبالب (لَ لَ) (ص مر.) پر، مالامال . 1


58416 لباچه (لَ چِ) (اِ.) نوعی بالاپوش . 1


58417 لبب (لَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سرسینه . 2 - دوال زیر شکم اسب که یک سرش به سینه بسته باشد و سر دیگرش به تنگ ؛ بربند. 1


58418 لبث (لَ) [ ع . ] (مص ل .) درنگ کردن، مکث کردن . 1


58419 لبخند ( لبخند . خَ) (اِ.) خندة کوتاهی که تنها موجب حرکت لب هامی شود، تبسم . 1


58420 لبد (لَ بَ) [ ع . ] (اِ.) پشم گوسفند و شتر. 1


58421 لبد (لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نمد، نمط . 2 - نمد زین . 1


58422 لبریز (لَ) (ص .) لبالب، پر. 1


58423 لبس (لِ) [ ع . ] (اِ.) جامه، لباس . 1


58424 لبس (لَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پوشانیدن امر بر کسی، مشتبه ساختن . 2 - (اِ.) شبهه اشکال . 3 - (اِ.) مکر، حیله . 1


58425 لبق (لَ ب) [ ع . ] (ص .) 1 - زیرک، ماهر. 2 - چرب زبان . 1


58426 لبلاب (لَ بْ) [ ع . ] (اِ.) پیچک، عشقه . 1


58427 لبن (لَ بَ) [ ع . ] (اِ.) شیر، شیر انسان یا حیوان . 1


58428 لبنک (لَ بَ) (اِ.) موریانه . 1


58429 لبنی (لَ بَ) [ ع . ] (اِ.) مربوط به فرآورده های شیر. 1


58430 لبنیات (لَ بَ یّ) [ ع . ] (اِ.)شیر و محصولاتی که از شیر به دست آورند مانند ماست و پنیر و کره و خامه و... 1


58431 لبه (لَ ب) (اِ.) 1 - کنار، حاشیه . 2 - طرف برندة کارد. 1


58432 لبو (لَ) (اِ.) چغندر پخته . 1


58433 لبون (لَ) [ ع . ] (ص .) شیردار (میش، شتر)، ج . لبان . لبن، لبائن . 1


58434 لبوه (لَ وَ) [ ع . لبوة، لبؤة ] (اِ.) شیر ماده، مادینة اسد. 1


58435 لبچور ( لبچور .) (ص مر.) آن که دارای لبی کلفت است، ستبر لب . 1


58436 لبیب (لَ) [ ع . ] (ص .) خردمند، دانا. 1


58437 لبیدن (لَ دَ) (مص ل .) سخنان لاف و گزاف گفتن . 1


58438 لبینا (لَ) (اِ.) نام نوایی است از موسیقی . 1


58439 لبیک (لَ بَّ) [ ع . ] (شب جم .) امر تو را اطاعت می کنم (ذکری که حاجیان در مراسم حج تکرار می کنند) . 1


58440 لت ( لت .) 1 - (ص .) تکه و پاره از چیزی . 2 - (اِ.) واحدی برای اندازه گیری پارچه . 3 - یک ورق کاغذ. 4 - لنگه در، مصراع . 1


58441 لت ( لت .) (اِ.) 1 - گرز، عمود. 2 - چماق . 1


58442 لت (لَ) (اِ.) سیلی، چَک . 1


58443 لت ( لت .) (اِ.) شکم، بطن . 1


58444 لت انبار ( لت انبار . اَ) (ص مر.)شکم پرست، پرخور. 1


58445 لت انبان ( لت انبان . اَ) (ص مر.) لت انبار. 1


58446 لت خوردن ( لت خوردن . خُ دَ) (مص ل .) 1 - سیلی خوردن . 2 - زبون گشتن . 1


58447 لت لت (لَ. لَ) (ص مر.) لخت لخت، پاره پاره . 1


58448 لت و پار (لُ تُ) (ص مر.) (عا.) پاره پاره، قطعه قطعه . 1


58449 لت و پار کردن ( لت و پار کردن . کَ دَ) (مص م .) (عا.) از هم دریدن و پاره پاره کردن . 1


58450 لتراست (لِ س ) [ انگ . ] (اِ.) ورقه ای که حروف الفبا و نشانه های مختلف روی آن حک شده است که با فشار دادن آن نقش و حروف را به صفحة مورد نظر منتقل می کنند، حروف برگردان . 1


58451 لترمه کردن (لَ تِ مِ. کَ دَ) (مص م .) آغشتن، آلودن . 1


58452 لتره (لَ رَ یا رِ) (ص .) 1 - پاره پاره . 2 - کهنه . 1


58453 لتره (لُ رِ) (اِ.) = لوترا، لوتره : زبان قراردادی میان دو یا چندتن برای آن که دیگران حرف هایشان را نفهمند.2 - دهن لق، کسی که هر چه بشنود همه جا بگوید. 1


58454 لته (لَ تُِ) (اِ.) 1 - تکه پارچة کهنه . 2 - تخته های مستطیلی که در بعضی نقاط گیلان و مازندران به جای سفال پشت بام به کار برند. 3 - (عا.) لنگه در. 1


58455 لته ( لته .) (اِ.) 1 - پالیز خربزه، هندوانه، خیار و غیره . 2 - کشتزار. 1


58456 لتکا (لُ) [ روس . ] (اِ.) کرجی، قایق، بلم . 1


58457 لثام (لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دهان بند. 2 - نقاب، روی بند. 1


58458 لثغه (لُ غَ یا غِ) [ ع . لثغة ] (مص ل .) گرفتن زبان و شکستگی آن به طوری که حرف سین را ثاء یا راء را غین گویند و مانند آن . 1


58459 لثم (لَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - با مشت بر بینی زدن . 2 - دهان بند نهادن . 3 - بوسه دادن . 1


58460 لثه (لَ ثِ) [ ع . لثة ] (اِ.) گوشت بن دندان . 1


58461 لج (لَ) (اِ.) لگد، تیپا. 1


58462 لج (لَ) [ ع . لجُ ] (مص ل .) ستیزه کردن، پافشاری در عناد و کینه . ؛ سرِ لج لج افتادن (کن .) عصبانی شدن، مخالفت کردن . 1


58463 لج باز (لَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) یک دنده، خودرأی . 1


58464 لجاج (لَ) [ ع . ] (مص ل .) عناد، ستیزه . 1


58465 لجاجت (لَ جَ) [ ع . لجاجة ] 1 - (مص ل .) ستیزه کردن . 2 - (اِمص .) یک دندگی . 1


58466 لجاره (لَ جّ رِ) (ص .) پُر سر و صدا، بی شرم . 1


58467 لجام (لِ) (اِ.) 1 - معرب لگام، دهانة اسب . 2 - آن چه که بدان فال بد گیرند. 1


58468 لجستیک (لُ جِ) [ انگ . ] (اِ.) بخشی از علوم نظامی که به حمل و نقل افراد و تجهیزات ارتش اختصاص دارد. 1


58469 لجلاج (لَ) (ص .) آن که زبانش به هنگام سخن گفتن بگیرد، الکن . 1


58470 لجن (لَ جَ) گل سیاه که در ته مرداب، جوی و آب های راکد می ماند. 1


58471 لجن مال (لَ جَ) (ص مف .) 1 - آن که یا آن چه به لجن مالیه شده . 2 - (کن .) بدنام شدن . 1


58472 لجنه (لَ نَ یا نِ) [ ع . لجنة ] (اِ.) گروه مردم که برای کاری فراهم آیند و بدان رضا دهند، انجمن . 1


58473 لجه (لُ جَّ) [ ع . ] (اِ.) میانة دریا. 1


58474 لجوج (لَ) [ ع . ] (ص .) بسیار لج باز و یک دنده . 1


58475 لجین (لُ جَ یا جِ) [ ع . ] (اِ.) سیم، نقره . 1


58476 لحاظ (لِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) به گوشة چشم نگریستن . 2 - (اِمص .) نگرش، دید، ملاحظه . 1


58477 لحاف (لِ) [ ع . ] (اِ.) رواندازی آکنده از پشم یا پنبه که هنگام خوابیدن بر روی خود می اندازند. 1


58478 لحاف کش ( لحاف کش . کِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) (کن .) جاکش، دیوث، قلبتان . 1


58479 لحان (لَ حَ) [ ع . ] (ص .) آن که در قرائت و اعراب خطا کند. 1


58480 لحد (لَ حَ) [ ع . ] (اِ.) گور، شکاف در گور که جای سر مرده است . 1


58481 لحظ (لَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) به گوشة چشم نگریستن چیزی را. 2 - (اِ.) چشم . ج الحاظ . 1


58482 لحظه (لَ ظَ یا ظِ) [ ع . لحظة ] (اِ.) 1 - یک چشم به هم زدن . 2 - یک دم . ج . لحظات . 1


58483 لحق (لَ حَ) [ ع . ] (مص م .) رسیدن، الحاق، آوردن . 1


58484 لحم (لَ) [ ع . ] (اِ.) گوشت . ج . لحوم . 1


58485 لحن (لَ حْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آواز خوش و موزون . 2 - سخن، معنی سخن . ج . الحان .3 - ویژگی یا چگونگی صدا یا موسیقی . 4 - صدایی با گام و ارتعاش معین . 5 - سبک یاشیوة بیان یک مطلب . 1


58486 لحوق (لُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - پیوستن چیزی به چیزی، به هم رسیدن . 2 - باریک میان گردیدن . 1


58487 لحیان (لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آب کم . 2 - گودالی که سیل کنده باشد. 1


58488 لحیانی (لِ) [ ع . ] (ص .) مرد ریش دراز. 1


58489 لحیم (لَ حِ) [ ع . ] 1 - (ص .) پرگوشت، فربه . 2 - (اِ.) جوشی مخصوص تعمیر ظروف مسی و برنجی . 1


58490 لحیه (لِ یَ یا یِ) [ ع . لحیة ] (اِ.) ریش، محاسن . ج . لحی . 1


58491 لحیه جنباندن ( لحیه جنباندن . جُ نْ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کنایه از: سخن گفتن، اظهار فضل کردن . 1


58493 لخا (لَ) (اِ.) کفش، پای افزار. 1


58494 لخت ( لخت .) (ص .)1 - (عا.)شل، بی حال . 2 - تنبل و بیکاره . 3 - صفتی برای مو که نرم و افشان باشد. 4 - بسته، منعقد. 1


58495 لخت (لُ) (ص .) برهنه، عریان . 1


58496 لخت (لَ) (اِ.) جزو، نوع، قسم . 1


58497 لخت ( لخت .) (اِ.) گرز، عمود. 1


58498 لخت دوز (لَ) (ص فا.) پینه دوز، پاره دوز 1


58499 لخت لخت ( لخت لخت . لَ) (ق مر.) قطعه قطعه، پاره پاره . 1


58500 لخته (لَ تِ) (اِ.) پاره ای از هر چیز، تکه . 1


58501 لخته ( لخته .) (ص .) بسته، منقعد، دلمه . 1


58502 لختی (لُ) (حامص .) برهنگی، عوری . ؛ لختی پُختی برهنه و بی سر و پا. 1


58503 لختی (لَ) (ق .) 1 - اندکی، کمی . 2 - بخشی، قسمتی . 1


58504 لخج (لَ) (اِ.) زاج سیاه که رنگزران به کار برند. 1


58505 لخشان (لَ) (ص .) 1 - لغزان . 2 - هموار. 1


58506 لخشه (لَ ش ) (اِمص .) لرزه، جنبش . 1


58507 لخشه ( لخشه .) (اِ.) شعلة آتش . 1


58508 لخشک (لَ شَ) (اِ.) 1 - نوعی از آش که با رشته های پهنی که از خمیر آرد گندم به دست می آیند، پخته می شود. 2 - جای لیز و لغزنده . 1


58509 لخشیدن (لَ دَ) (مص ل .) سُر خوردن، لیز خوردن . 1


58510 لخشیدن (لَ دَ) (مص ل .) درخشیدن، تابیدن . 1


58511 لخلخ (لَ لَ) (ص .) لاغر، ضعیف . 1


58512 لخلخه (لَ لَ خَ یا خِ) [ ع . لخلخة ] (اِ.) ترکیبی است از عطریات مختلف (عود قماری، لادن، مشک، کافور و غیره ) که از آن گویی سازند و بویند. 1


58513 لخم (لُ) (اِ.) (عا.) گوشت بی استخوان و بدون رگ و چربی و پی . 1


58514 لخچه (لَ چِ) (اِ.) شعله و اخگر آتش . 1


58515 لدادت (لِ دَ) [ ع .لدادة ] (مص م .) در لجاج بر خصم غلبه کردن . 1


58516 لدغ (لَ دْ) [ ع . ] (مص م .) گزیدن، نیش زدن . 1


58517 لدن (لَ دُ) [ ع . ] (ق .) نزد، نزدیک . 1


58518 لدنی (لَ دُ نُِ ی ) [ ع . ] (اِ.) فطری، ذاتی . 1


58519 لدی (لَ دا) [ ع . ] (ق .) 1 - نزد، نزدیک . 2 - وقت، هنگام . 1


58520 لدیغ (لَ) [ ع . ] (ص .) 1 - مارگزیده . 2 - گزنده (مار و غیره ). 1


58521 لذا (لِ) [ ع . ] (ق مر.) بدین جهت، از این رو. 1


58522 لذات (لَ ذّ) [ ع . ] (اِ.) جِ لذت ؛ خوشی ها. 1


58523 لذاع (لَ ذّ) [ ع . ] (ص .)1 - سوزاننده . 2 - گزنده . 1


58524 لذایذ (لَ یِ) [ ع . لذائذ ] (اِ.) جِ لذیذ. 1


58525 لذت (لَ ذَّ) [ ع . لذة ] (اِ.) خوشی . 1


58526 لذیذ (لَ) [ ع . ] (ص .) گوارا، خوشمزه . ج . لذائذ. 1


58527 لر (لُ)1 - (اِ.) مراد، مطلب . 2 - (ص .) ساده دل، سلیم . 1


58528 لر (لَ) (اِ.) 1 - جوی، آب کند. 2 - زیر بغل . 3 - لاغر، ضعیف . 1


58529 لرد (لِ) (اِ.) دُرد، ته نشستِ مایعات . 1


58530 لرد (لَ)(اِ.) 1 - خارج، بیرون . 2 - میدان، صحرا. 1


58531 لرد (لُ) [ انگ . ] (اِ.) عنوانی است اشرافی که در انگلستان به نجبا و بزرگ زادگان می دهند. 1


58532 لرز (لَ رْ) (اِ.) لرزه، رعشه . 1


58533 لرز کردن (لَ. کَ دَ) (مص ل .) لرزیدن بر اثر سرما یا تب . 1


58534 لرزان (لَ) (ق .) لرزنده، در حال لرزیدن . 1


58535 لرزاندن (لَ دَ) (مص م .) به لرزه درآوردن . 1


58536 لرزانک (لَ نَ) (اِ.) ژله، خوراکی سرد که از آب یا آب میوه همراه با نشاسته و شکر تهیه می شود. 1


58537 لرزانیدن (لَ دَ) (مص م .) نک لرزاندن . 1


58538 لرزش (لَ ز) (اِمص .) لرزیدن . 1


58539 لرزه (لَ ز) (اِمص .) لرزش، لرز، رعشه . 1


58540 لرزیدن (لَ دَ) (مص ل .) جنبیدن، تکان خوردن . 1


58541 لرک (لُ) (اِ.)شیر ترش که به سبب جوشیدن غلیظ شده باشد. 1


58542 لرکش (لُ. کُ) (ص فا.) قسمی کشمش پست دارای هسته های درشت و سخت . 1


58543 لری (لُ) (حامص .) 1 - منسوب به طایفة لُر. 2 - سادگی، ساده دلی . 1


58544 لزاقت (لِ قَ) [ ع . لزاقة ] (اِمص .) چسبندگی . 1


58545 لزج (لَ ز) [ ع . ] (ص .) لیز، چسبنده . 1


58546 لزوم (لُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - پیوسته ماندن با کسی . 2 - لازم شدن، ضرورت . 1


58547 لزوماً (لُ مَ نْ) [ ع . ] (ق .) ضرورتاً، حتماً. 1


58548 لزگه (لَ گَ یا گِ) (اِ.) (عا.) تکه، قطعه، قاچ . 1


58549 لزیر (لَ ز) (ص .) هوشمند، دانا. 1


58550 لس (لَ) (ص .) سُست، تنبل . 1


58551 لسان (لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زبان . ج . السنه، السن . 2 - سخن، کلام . 1


58552 لسان الغیب (لِ نُ لْ غَ) [ ع . ] (ص مر. اِمر.) 1 - آن که اسرار نهانی و پنهان گوید. 2 - لقب خواجه شمس الدین محمد حافظ غزل سرای نامی ایران . 1


58553 لست (لَ سْ) (ص .) 1 - خوب، نیکو. 2 - قوی . 1


58554 لسع (لَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - گزیدن (مار و عقرب و غیره ). 2 - اذیت کردن کسی را به زبان . 1


58555 لسن (لَ س ِ) [ ع . ] (ص .) فصیح، زبان آور. 1


58556 لسیع (لَ) [ ع . ] (ص .) گزیده (مار و کژدم ). 1


58557 لسین (لَ س ) [ ع . ] (ص .) زبان آور، فصیح . 1


58558 لش ( لش .) (اِ.) لاشه، جیفه . 1


58559 لش (لُ) (اِ.) گل و لای تیره که در بن حوض و ته تالاب باشد، لجن . 1


58560 لش (لَ) (ص .) بی کار، تنبل، بی عار. 1


58561 لش بازی (لَ) (حامص .) (عا.) هرزگی، حرکاتِ جلف و سبک . 1


58562 لش و لوش (لَ شُ)(ص مر.) بی غیرت، بی عار. 1


58563 لش کش (لَ کِ یا کَ) (ص فا.) = لش کشنده : 1 - ارابه و جز آن که با آن لش گوسفند را به دکان های قصابی برند. 2 - مردی که لش گوسفند را به دوش در لش کش نهد یا از آن برگیرد و به دکان قصابی برد. 1


58564 لش کشی (لَ. کِ) (حامص .) مرده کشی . 1


58565 لشاب (لَ) (اِمر.) جایی که در آن آب ایستاده و در وی علف و نی بروید، باتلاق . 1


58566 لشتن (لِ تَ) (مص م .) لیسیدن، لیس زدن . 1


58567 لشن (لَ شَ) (ص .)1 - نرم . 2 - هموار. 3 - ساده، بی نقش و نگار. 1


58569 لشک لشک (لَ. لَ)(ص مر.)پاره پاره، لخت - لخت . 1


58570 لشکر (لَ کَ) (اِ.) 1 - سپاه . 2 - واحد نظامی که به طور متوسط شامل سه تیپ است . 1


58571 لشکر شکوف ( لشکر شکوف . ش )(ص فا.)لشکر شکاف، دلیر. 1


58572 لشکرآرایی ( لشکرآرایی .) (حامص .) آماده کردن سپاه . 1


58573 لشکرگاه ( لشکرگاه .) (اِمر.) جایی که لشکر اقامت کند. 1


58574 لشکرگشا (ی ) ( لشکرگشا . گُ) (ص فا.) فاتح . 1


58575 لشکری ( لشکری .) (ص نسب .) سپاهی، سرباز. 1


58576 لص (لَ یا لُ یا لِ صّ) [ ع . ] (اِ. ص .) دزد، سارق . ج . لصوص، الصاص . 1


58577 لصق (لَ صْ) [ ع . ] (مص م .) 1 - چسبانیدن . 2 - پیوند دادن، لحیم کردن . 1


58578 لطافت (لَ فَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - نرمی و نازکی . 2 - زیبایی و نیکویی . 1


58579 لطام (لِ) [ ع . ] (مص م .) تپانچه زدن یکدیگر را. 1


58580 لطایف (لَ یِ) [ ع . لطائف ] (اِ.) جِ لطیفه . 1


58638 لغو گفتن ( لغو گفتن . گُ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) بیهوده گفتن، سخن باطل گفتن . 1


58581 لطایف الحیل (لَ یِ فُ لْ حِ یَ) [ ع .لطائف - الحیل ] (اِمر.) تدبیرها و چاره جویی های لطیف . 1


58582 لطف (لُ طْ) [ ع . ] 1 - (اِمص .)نرمی، مهربانی، خوش رفتاری . ج . الطاف . 2 - کرم، بخشش . 1


58583 لطف (لَ طَ) [ ع . ] (اِمص . از الطاف ) 1 - توفیق خدای . 2 - نرمی . 3 - نیکویی، بر، نیکوکاری . 4 - (اِ.) آن چه به کسی فرستند، هدیه . 1


58584 لطفاً (لُ فَ نْ) [ ع . ] (ق .) از روی لطف، از روی مهربانی . 1


58585 لطم (لَ طْ) [ ع . ] (مص م .) سیلی زدن . 1


58586 لطمات (لَ طَ) [ ع . ] (اِ.) جِ لطمه . 1


58587 لطمه (لَ مِ) [ ع . لطمة ] (اِ.)1 - صدمه . 2 - سیلی، تپانچه . 3 - آسیب . ج . لطمات . 1


58588 لطمه خوردن ( لطمه خوردن . خُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - سیلی خوردن . 2 - صدمه دیدن، زیان دیدن . 1


58589 لطیف (لَ) [ ع . ] (ص .) 1 - نرم و نازک . 2 - نیکو، نغز. 1


58590 لطیفه (لَ فَ یا فِ) [ ع . لطیفة ] (اِ.) 1 - هر چیز نیکو. 2 - حکایت نغز و معنی دار. 3 - بذله، شوخی . 1


58591 لطیم (لَ) [ ع . ] 1 - (ص .)اسب سفیدروی . 2 - (اِ.) اسب نهم در مسابقه . 3 - (ص .) آن که پدر و مادرش مرده باشند. 1


58592 لطیمه (لَ مَ یا مِ) [ ع . لطیمة ] (اِ.) 1 - مشک . 2 - طبلة مشک . 1


58593 لظی (لَ) [ ع . ] (اِخ .) 1 - طبقة پنجم از طبقات جهنم . 2 - دوزخ . 1


58594 لعاب (لَ عّ) [ ع . ] (ص .) بازیگر، بازیکن . 1


58595 لعاب (لُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آب دهن، هر آبی که اندکی غلیظ و چسبنده باشد. 2 - روکش مخصوصی که روی سفال و کاشی و مانند آن می کشند. 1


58596 لعاب دار (لَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - دارای لعاب . 2 - لعابی . 1


58597 لعاع (لُ) [ ع . ] (اِ.) گیاه نورسته، علف تازه روییده . 1


58598 لعان (لَ عّ) [ ع . ] (ص .) بسیار لعن کننده، بسیار نفرین کننده . 1


58599 لعان (لِ) [ ع . ] (مص م .) یکدیگر را لعن و نفرین کردن . 1


58600 لعب (لَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - بازی . 2 - شوخی، مزاح . 1


58601 لعب (لَ ع ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) بازی، لعب . 2 - لهو و لعب . 3 - بازی و لهو. 4 - (ص .) بازیگر. 1


58602 لعبت (لُ بَ) [ ع . لعبة ] (اِ.) 1 - بازیچه، هر آن چیزی که با آن بازی کنند، عروسک . 2 - معشوق، بُت، دلبر. 1


58603 لعبت باز (لُ بَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) بازیگر، عروسک باز. 1


58604 لعبه (لُ بَ) [ ع . لعبة ] 1 - (اِمص .) بازی . 2 - (اِ.) نوبت بازی . 3 - آنچه بدان بازی کنند مانند شطرنج . 4 - تمثال، پیکر. 5 - احمقی که او را ریشخند کنند. 6 - مهر گیاه . 1


58605 لعل (لَ) [ معر. ] (اِ.) از سنگ های گرانبها به رنگ سرخ . 1


58606 لعل سیراب ( لعل سیراب ) [ معر - فا. ] (اِ. ص .) لعل آبدار، لعل خوش رنگ . 1


58607 لعل کردن ( لعل کردن . کَ دَ) [ معر - فا. ] (مص م .) قرمز کردن . 1


58608 لعن (لَ) [ ع . ] (اِمص .) نفرین، دشنام . 1


58609 لعنت (لَ نَ) [ ع . لعنة ] (اِمص .) نفرین، دشنام . 1


58610 لعنتی ( لعنتی .) (ص .) [ ع - فا. ] سزاوار دشنام و نفرین . 1


58611 لعوق (لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - لیسیدنی . 2 - دارویی که آن را بلیسند. ج . لعوقات . 1


58612 لعیب (لَ) [ ع . ] (ص .) 1 - همبازی . 2 - بازیگر. 1


58613 لعین (لَ) [ ع . ] (ص .) نفرین شده، ملعون . 1


58614 لغ (لَ) (ص .) 1 - زمینی که در آن علف و گیاه نروید، بیابان خشک بی گیاه . 2 - بی موی . 1


58615 لغ (لِ) (ص .) لخت، برهنه . 1


58617 لغاز (لُ) (اِ.) گوشوار دیوار. 1


58618 لغاز (لُ) [ ازع . ] (اِ.) (عا.) 1 - عیب، خرده . 2 - به کنایه از کسی بد گفتن . 1


58619 لغام (لُ) (اِ.) لگام، دهنة اسب . 1


58620 لغایت (لِ یَ) (ق .) تا پایان تاریخی معین، مثل لغایت سال 80 . 1


58621 لغت (لُ غَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زبان و کلام هر قوم . 2 - واژه، کلمه . ج . لغات . 1


58622 لغت نامه ( لغت نامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِ.) واژه نامه، فرهنگ، کتاب لغت . 1


58623 لغز (لُ غُ) (اِ.) (عا.) خُرده، عیب، ایراد. 1


58624 لغز (لُ غَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چیستان، سخن سر بسته و مشکل . 2 - راه های کج و معوج . 1


58625 لغزان (لَ) (ص فا.) لیز، لغزنده . 1


58626 لغزاندن (لَ دَ) (مص م .) لیز دادن، سر دادن . 1


58627 لغزانیدن (لَ دَ) (مص م .) لغزاندن . 1


58628 لغزخوانی (لُ غَ. خا) (حامص .) (عا.) عیب - گیری، طعنه زنی . 1


58629 لغزش (لَ ز) (اِمص .) لغزیدن . 1


58630 لغزنده (لَ زَ دَ یا د) (ص .) لیز. 1


58631 لغزه (لَ زَ یا ز) (اِ.) (عا.) برشی از میوه، قطعه ای از پرتقال، لیمو و مانند آن : یک لغزه پرتقال . 1


58632 لغزیدن (لَ دَ) (مص ل .) سُر خوردن و افتادن . 1


58633 لغسر (لَ سَ) (ص مر.) کچل، بی موی . 1


58634 لغم (لَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - کفک انداختن شتر از دهان . 2 - خبر دادن از چیزی که یقین نداشته باشند. 1


58635 لغن (لَ غْ) (اِ.) نان، خبز. 1


58636 لغو (لَ غْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سخن بیهوده و باطل . 2 - آنچه که به حساب و شمار نیاید. 1


58637 لغو شدن ( لغو شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) باطل شدن . 1


58640 لغوب (لَ یا لُ) [ ع . ] (اِمص .) رنجوری، ماندگی . 1


58641 لغونه (لَ نِ) (اِ.) آرایش، زینت . 1


58642 لغوی ( لُ غَ یُ) [ ع . ] (ص نسب .)منسوب به لغت . 1 - لغت شناس . 2 - وابسته به لغت . ج . لغویون . 1


58643 لغیط (لَ) [ ع . ] (مص ل .) بانگ کردن کبوتر و سنگخوار. 1


58644 لف (لَ فّ) [ ع . ] (مص م .)پیچیدن، درنوردیدن . 1


58645 لف لف خوردن (لَ لَ. خُ دَ)(مص م .) با تمام دهان خوردن . 1


58646 لفاظ (لَ فّ) [ ع . ] (ص .) زبان باز، پُرحرف . 1


58647 لفاظی ( لفاظی .) [ ع - فا. ] 1 - (ص نسب .) مربوط به لفظ . 2 - (اِ.) عمل بازی کردن با واژه ها، آوردن واژه های آهنگین یا دشوار برای فریفتن شنونده یا خواننده . 1


58648 لفاف (لِ یا لَ فّ) [ ع . ] (اِ.) پارچه و کاغذی که بر چیزی پیچند. 1


58649 لفافه (لَ فِ) [ ع . لفافة ] (اِ.) پارچه ای که روی چیزی پوشند. 1


58650 لفایف (لَ یِ) [ ع . لفائف ] (اِ.) جِ لفافه . 1


58651 لفت دادن (لِ. دَ) (مص م .) (عا.) طول دادن کاری . 1


58652 لفت و لعاب (لِ تُ لُ) (اِمر.) (عا.) زرق و برق . 1


58653 لفت و لیس کردن ( لفت و لیس کردن کَ دَ) (مص ل .) (عا.) اختلاس، پولی غیر قانونی و از راه نامشروع درآوردن . 1


58654 لفتره (لَ تَ رَ یا رِ) (ص .) سفله، فرومایه، پست . 1


58655 لفج (لَ) (اِ.) لب، لب ستبر. 1


58656 لفجن (لَ جِ) (ص .) لفچن، کسی که لب بزرگ و ستبر دارد. 1


58657 لفظ (لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - واژه، کلمه . 2 - سخن گفتن . ج . الفاظ . ؛ لفظ قلم صحبت کردن صحبت به شیوه و روش نوشتن . 1


58658 لفچن (لَ چَ) (اِ.) = لفچ : 1 - زن بدکاره . 2 - گوشت بی استخوان . 1


58659 لفچه (لَ چِ) (اِ.) = لفچ . لفج . لفجن : 1 - لب گنده . 2 - گوشت بی استخوان . 1


58660 لفیف (لَ) [ ع . ] (ص .) 1 - گروه پراکنده از مردم . 2 - درپیچیده . ج . لفایف . 1


58661 لق (لَ) (ص .) = لغ : 1 - نااستوار، هر چیزی که در جای خود محکم نباشد. 2 - بی موی . 3 - صحرای خشک و بی علف . 1


58662 لق شدن (لَ. شُ دَ) (مص ل .) (عا.) شل شدن، نااستوار شدن . 1


58663 لقاء (لِ) [ ع . ] (مص م .) دیدار کردن، دیدار. 1


58664 لقاح (لَ) [ ع . ] (مص ل .) آبستن شدن، بارور شدن . 1


58665 لقاح (لِ) [ ع . ] (اِ.) آب نر، منی . 1


58666 لقاطه (لُ طَ) [ ع . ] (اِ.) چیزی بی ارزش که روی زمین افتاده باشد. ج . القاط . 1


58667 لقانطه (لُ طَ یا طِ) [ تر. ] (اِ.) رستوران، مهمان خانه . 1


58668 لقب (لَ قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بَر نام، اسمی غیر از اسم اصلی که شخص به آن شهرت پیدا می کند. 2 - نامی که دلالت بر مدح یا ذم شخص کند. ج . القاب . 1


58669 لقط (لَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - از زمین برداشتن چیزی را. 2 - چیدن (دانه و غیره ). 1


58670 لقطه (لُ قْ یا قَ طَ) [ ع . لقطة ] (اِ.) 1 - آن چه برچیده و برداشته شود (خوشه و جز آن ). 2 - بچه ای که او را از سر راه برداشته باشند. 1


58671 لقلق (لَ لَ) [ معر. ] (اِ.) لک لک . 1


58672 لقلقه (لَ لَ قِ) [ معر. ] (اِ.) 1 - آواز لک لک . 2 - هر آوازی که توأم با حرکت و اضطراب باشد. 1


58673 لقلقو (لَ لَ) (ص .) (عا.) شُل، سُست، لرزان، صفتی برای افراد بسیار پیر و فرتوت . 1


58674 لقمه (لُ مِ) [ ع . لقمة ] (اِ.) مقدار غذایی که یک بار در دهن گذاشته شود. ؛ لقمه گنده تر از دهان برداشتن کنایه از: تقبل کار و تعهد خارج از توان . ؛ لقمه را دور سر چرخاندن کنایه از: کار را از راه غلط و پردردسر انجام دادن . 1


58675 لقمه شمار ( لقمه شمار . شُ) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - کسی که بی دعوت به مهمانی رود.2 - بخیل، خسیس . 1


58676 لقمه لقمه ( لقمه لقمه . لقمه لقمه .) [ ع . ] (ق مر.) 1 - کم کم، اندک اندک . 2 - پاره پاره . 1


58677 لقمه لقمه شدن ( لقمه لقمه شدن . لقمه لقمه شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) تکه تکه شدن، پاره پاره شدن . 1


58678 لقمه چیدن ( لقمه چیدن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کنایه از: گدایی کردن . 1


58679 لقمه گرفتن ( لقمه گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - لقمه ساختن برای کسی . 2 - کنایه از: کاری برای کسی در نظر گرفتن . 1


58680 لقوه (لَ وِ) [ ع . لقوة ] (اِ.) نوعی بیماری که در صورت انسان باعث کج شدن لب ودهان و فک می شود. 1


58681 لقیدن (لَ دَ) (مص ل .)= لغیدن : نااستوار بودن در جای خود، جنبیدن . 1


58682 لقیده (لَ قّ دَ یا د) (ص مف .) شل و نااستوار شده در جای خود. 1


58683 لقیط (لَ) [ ع . ] (ص .) 1 - از زمین برگرفته . 2 - بچة افکنده که بردارند، کودک سر راهی . 3 - انسان گم شده ای که متکفلی ندارد و خود نیز نمی تواند مستقلاً زیست کند. ملتقط موظف است حفاظت و تربیت لقیط را عهده دار شود. 4 - حرامزاده . 1


58684 لقیه (لُ یَ یا یِ) [ ع . لقیة ] (مص م .) 1 - یک بار دیدن . 2 - د یدار کردن، ملاقات کردن . 1


58685 لقیه (لُ یَ) [ ع . ] (مص ل .) دیدن، دیدار کردن . 1


58686 لله (لِ لْ لا) [ ع . ] (ق .) برای خدا، برای رضای خدا. 1


58687 لله (لَ لِ) (اِ.) مردی که مربی و پرستار کودک است . 1


58688 لم (لَ) [ ع . ] (حر نفی .) نه، نا. 1


58690 لم (لِ مَ) [ ع . ] 1 - (ق . استفهام .) برای چه ؟ بهر چه ؟ 2 - (اِ.) سبب پرسی، سؤال . 1


58691 لم (لَ) (اِ.) حالتی بین دراز کشیدن و نشستن . 1


58692 لم (لِ) (اِ.) (عا.) فوت و فن کار، قِلِق کار. 1


58693 لم دادن (لَ. دَ) (مص ل .) (عا.) تکیه دادن . 1


58694 لم یزرع (لَ. یَ رَ) [ ع . ] (ص .) بایر، غیر قابل کشت . 1


58695 لم یزل (لَ . یَ زَ) [ ع . ] (ص .) بی زوال، جاودان . 1


58696 لماز (لَ مّ) [ ع . ] (ص .) نمُام، بدگوی، سخن - چین . 1


58697 لماع (لَ مّ) [ ع . ] 1 - (ص .) بسیار درخشان . 2 - (اِ.) شمشیر درخشنده . 1


58698 لمالم (لَ لَ) (ص .) لبالب، پر. 1


58699 لمباندن (لُ دَ) (مص م .) (عا.) غذا را با حرص و عجله خوردن . 1


58700 لمبر (لُ بَ) (اِ.) = لنبر: 1 - (عا.) تکان، لرزش . 2 - فشاری که از حمل زاید بر قوت حامل پدید آید (بنا). 1


58701 لمبر ( لمبر .) (عا.) سرین، کفل . 1


58702 لمتر (لَ تُ) (ص .) 1 - تنبل و بی غیرت . 2 - فربه، پرگوشت . 1


58703 لمح (لَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - دزدیده و باشتاب به چیزی نگاه کردن . 2 - درخشیدن . 1


58704 لمحات (لَ مَ) [ ع . ] (اِ.) ج . لمحة . 1


58705 لمحه (لَ حَ یا حِ) [ ع . لمحة ] (اِ.) 1 - زمان کم . 2 - یک بار و با شتاب به چیزی نگاه کردن . ج . لمحات . 1


58706 لمحه لمحه ( لمحه لمحه . لمحه لمحه .) [ ع . ] (ق مر.) دمبدم، همیشه، همواره . 1


58707 لمس ( لمس .) (ص .)(عا.)سُست، شُل، بی حس . 1


58708 لمس (لَ) [ ع . ] (مص م .) دست مالیدن به چیزی . 1


58709 لمس شدن ( لمس شدن . شُ دَ) (مص ل .) بی حس و حرکت شدن . 1


58710 لمشک (لَ مِ) (اِ.) ماستی که در آن شیر و نمک بریزند و بخورند. 1


58711 لمع (لَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) درخشیدن . 2 - (اِ مص .) درخشیدگی، درخشش . 1


58712 لمعان (لَ مَ) [ ع . ] (مص ل .) درخشیدن، تابیدن . 1


58713 لمعه (لُ عَ) [ ع . ] (اِ.)1 - پارة گیاه خشک . 2 - گروه مردم . 3 - موی سفید که میان موی سیاه باشد. ج . لمع . 1


58714 لمعه (لَ عِ) [ ع . لمعة ] (اِ.) پرتو، روشنی . 1


58715 لملمه (لُ لُ مَ یا مِ) (اِ.) انبوهی و ازدحام عدة بسیار از هر چیزی در حال جنبش . 1


58716 لمپن (لُ پَ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - لات . 2 - پست - ترین فرد جامعه از قبیل چاقوکش، باج گیر، خبرچین و پاانداز. 1


58717 لمیاء (لَ) [ ع . ] (ص . مؤنث المی ) زن سیاه لب یا گندم گون لب . 1


58718 لمیت (لِ مّ یَّ) [ ع . لمیة ] (مص جع .) چرایی، کیفیت . 1


58719 لمیدن (لَ دَ) (مص ل .) بر بالش یا مخده یا صندلی راحتی و غیره برای تمدد اعصاب و استراحت تکیه دادن، لم دادن . 1


58720 لن (لَ) [ ع . ] (حر.) هرگز، هرگز نه . 1


58721 لن ترانی (لَ تَ) [ ع . ] (جملة فعلیه .) 1 - هرگز مرا نبینی . 2 - (اِ.) (عا.) متلک، سخن درشت و پرخاش آمیز. 1


58722 لنب (لُ) (اِ.) بزرگ و سنگین . 1


58723 لنبان (لَ) (ص .) زن فاحشه ای که واسطه برای زن های دیگر می شود. 1


58724 لنبر (لَ بَ) (ص .) مردم قوی هیکل و فربه و گنده . 1


58725 لنبر (لُ بَ) (اِ.) ران، سرین . 1


58726 لنبه (لُ ب) (ص .) نک لَنبر. 1


58727 لنبوس (لُ) (اِ.) اندرون دهان، گردبرگرد رخساره از جانب درون، لب . 1


58728 لنبک (لُ بَ) (ص .) نک لَنبر. 1


58730 لنت ترمز (لِ. تُ مُ) [ روس . ] (اِمر.) نواری به شکل نیم دایره که روی کفشک ترمز بسته می شود و در وقت لازم به کاسة ترمز می چسبد و آن را از چرخیدن باز می دارد. 1


58731 لنتر (لَ تَ) [ فر. ] (اِ.) نوعی چراغ به بزرگی کاسه ای بزرگ که در آن روغن یا پیه کنند و فتیله ای دارد و آن را با دو زنجیر از سقف آویزند. 1


58732 لنتی (لِ) (اِ.) کبوتری که به مهربانی فرود آید و هر جا پیش آید بنشیند. 1


58733 لنج (لُ نْ) (اِ.) لُپ . 1


58734 لنج (لَ نْ) (اِ.) خرام، ناز. 1


58735 لنج (لَ یا لِ) (اِمص .) بیرون کشیدن، بیرون بردن چیزی را از جایی به جایی . 1


58736 لنج (لَ) (ص .) = لنگ : شل، اعرج، لنگ . 1


58738 لنجه (لُ جَ یا جِ) (اِ.) 1 - لب، لنج . 2 - گرد بر گرد دهان . 1


58739 لنجه (لَ جِ) (اِ.) رفتاری از روی ناز و عشوه . 1


58740 لنجیدن (لَ دَ) (مص م .) 1 - درآوردن، بیرون کشیدن . 2 - خرامیدن . 1


58741 لند (لُ) (اِ.) سخن گفتن زیر لب از روی خشم و اوقات تلخی . 1


58742 لند (لَ) (اِ.) 1 - پسر. 2 - آلت تناسل مرد. 1


58743 لندره (لَ دَ رَ یا رِ) (اِ.) 1 - لباسی بوده مانند بارانی . 2 - دوخته ای از پارچه و چرم که روپوش کجاوه و امثال آن می کرده اند. 1


58744 لندلند (لُ لُ) (اِمر.) غرغر. 1


58745 لندلند کردن ( لندلند کردن . کَ دَ) (مص ل .) غرغر کردن . 1


58746 لنده ره دوزی (لَ دَ رِ) (حامص .) گل و بوتة چرمین که به چادر و تجیری می دوزند. 1


58747 لندهور (لَ د یا دَ) (ص .) (عا.) درشت اندام، قوی هیکل . 1


58856 لور (اِ.) 1 - سیل، سیلاب . 2 - زمینی که آن را سیلاب کنده باشد. 1


58748 لندوک (لَ) (عا.)1 - (ص .) دراز و لاغر. 2 - (اِ.) جوجة مرغ که هنوز پر بر نیاورده باشد. 1


58749 لندیدن (لُ دَ) (مص ل .) غرغر کردن . 1


58750 لنز (لِ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - عدسی . 2 - عدسی نازک و بسیار شفافی از جنس پلاستیک یا شیشه نشکن که برای اصلاح شکست نور مستقیماً روی کرة چشم گذاشته می شود. 1


58751 لنف (لَ) [ انگ . ] (اِ.) مایعی زرد رنگ یا بی رنگ و شفاف که در عروق لنفاوی جریان دارد، از جدار مویرگ ها به خارج می تراود و تنها دارای یک نوع گویچة سفید است . 1


58752 لنکاک (لَ) (اِ.) سخن زشت و درشت . 1


58753 لنگ (لَ) (ص .) انسان یا حیوان که پایش آسیب دیده باشد و نتواند به درستی راه رود. 1


58754 لنگ ( لنگ .) (اِ.) = لنگه : آلت تناسل مرد، شرم مرد، نره . 1


58755 لنگ (لِ) (اِ.) (عا.) هنگام، وقت . 1


58756 لنگ ( لنگ .) (اِ.) 1 - پا. 2 - لنگه، لنگه بار. ؛ لنگ ِ کسی در هوا بودن کنایه از: وضع مبهم و نابسامان داشتن . 1


58757 لنگ (لُ) (اِ.) پارچه ای که در گرمابه به کمر بندند. 1


58758 لنگ انداختن (لُ . اَ تَ)(مص م .)1 - جدا کردن دو کشتی گیر در گود زورخانه با انداختن لنگ میان گود توسط مرشد. 2 - کنایه از: اظهار فروتنی کردن و تسلیم شدن . 1


58759 لنگ ماندن (لَ. دَ) (مص ل .) (عا.) معطل ماندن، بیچاره شدن . 1


58760 لنگ و لوک (لَ گُ) (ص مر.) آن که پا و دستش معیوب باشد. 1


58761 لنگا (لِ) (ص .) کجی و انحنا در پارچه . 1


58762 لنگا (لَ) (اِ.) 1 - چرم نرم . 2 - کفش . 1


58763 لنگر (لَ گَ) [ یو. ] (اِ.) آهن زنجیرداری که برای نگاه داشتن کشتی به کار می رود. 1


58764 لنگر انداختن ( لنگر انداختن . اَ تَ) [ یو - فا. ] (مص ل .) 1 - توقف کردن کشتی بندر. 2 - کنایه از: ماندن زیاد در جایی . 1


58765 لنگر نگاه داشتن ( لنگر نگاه داشتن . نِ. تَ) [ یو - فا. ] (مص ل .) کنایه از: زمام اختیار را از دست ندادن . 1


58766 لنگرگاه ( لنگرگاه .) [ یو - فا. ] (اِمر.) جای توقف کشتی در بندر. 1


58767 لنگری (لَ گَ) [ یو - فا. ] (اِمر.) قاب بزرگ غذاخوری با سرپوش . 1


58768 لنگه (لِ گِ) (اِ) 1 - یکی از دو قسمت بار، عدل، تاجه . 2 - فرد، نقیض جفت . 3 - یکی از دو قسمت در، لت، لخت، مصراع . 4 - عدیل، نظیر. 1


58769 لنگه (لَ گِ یا گَ) (اِ.) = لنگ : آلت تناسل . 1


58770 لنگه به لنگه ( لنگه به لنگه . ب. لِ گِ) (ص مر.) ناجور، ناهمگون . 1


58771 لنگوته (لُ تَ یا تِ) [ هند. ] (اِ.) لنگی است کوچک که درویشان و فقیران و مردم بی سر و پا بر میان بندند. 1


58772 لنگوته بستن ( لنگوته بستن . بَ تَ) [ هند - فا. ] (مص م .) (کن .)ترک دنیا کردن و عزلت گزیدن . 1


58773 لنگیدن (لَ دَ) (مص ل .) لنگان لنگان راه رفتن . 1


58774 لنینیسم (لِ) (اِ.) مکتبی سیاسی، اقتصادی، اجتماعی مبتنی بر اصول و عقاید لنین . (1870 - 1924م ). 1


58775 له (لِ) (ص .) کوبیده و نرم شده . 1


58776 له (لَ) (اِ.) شراب، بادة انگوری . 1


58777 له ( له .) [ ع . ] (ق .) برای او، به نفع او. 1


58778 له (لُ) (اِ.) = آله . آلوه . اله : عقاب . 1


58779 له شدن (لِ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - مضمحل گشتن . 2 - حسرت خوردن . 1


58780 له له زدن (لَ لَ. زَ دَ) [ ازع . ] (عا.) 1 - بر اثر تشنگی مفرط زبان را پیاپی و به سرعت از دهان بیرون آوردن . 2 - بسیار تشنه بودن . 3 - زبان بیرون آوردن سگ و نفس زدن وی با صدا و سرعت براثر تشنگی یا گرما. 4 - ملتهب بودن از شدت گرما. 1


58781 له و لورده (لِ هُ لَ وَ د) (ص مر.) (عا.) سخت کوفته و خسته . 1


58782 لهاز (لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چوب پاره ای که به وسیلة آن سوراخ تبر و چرخ چاه را تنگ کنند. 2 - داغی که بر زیر گوش اشتر نهند. 1


58783 لهاشم (لَ شُ) (ص .) هر چیز بد و زشت، زبون، پست . 1


58784 لهانیدن (لِ دَ) (مص م .) له کردن . 1


58785 لهب (لَ هَ) [ ع . ] (اِ.) شعلة آتش . 1


58786 لهبان (لَ هَ) [ ع . ] (اِمص .) لهیب، زبانه زدن آتش . 1


58787 لهبله (لَ بَ لِ) (ص .) ابله، نادان، احمق . 1


58788 لهجه (لَ جِ) [ ع . لهجة ] (اِ.) 1 - زبان . 2 - طرز سخن گفتن و تلفظ . 3 - شعبه ای از زبان . 4 - تلفظ واژه های یک زبان به شیوة خاص یک منطقه . 1


58789 لهذا (لِ ها) [ ع . ] (ق .) از این جهت، از این رو. 1


58790 لهر (لَ هَ) (اِ.) 1 - شراب خانه، میخانه . 2 - فاحشه خانه . 1


58791 لهر ( لهر .) (اِ.) موج آب، موج دریا. 1


58792 لهف (لُ فَ) [ ع . ] (اِ.) صورتی که دختران از پارچه سازند و با آن بازی کنند. ج . لهفتان . 1


58793 لهف (لَ) [ ع . ] (اِ.) حسرت، اندوه . 1


58794 لهف (لَ هَ) [ ع . ] (مص ل .)1 - اندوهگین گردیدن، حسرت خوردن . 2 - افسوس خوردن، دریغ ورزیدن . 1


58795 لهنج (لَ هَ) (اِ.) 1 - سنگی که گازران جامه بر آن زنند و شویند. 2 - فسان . 1


58796 لهنه (لُ نَ) [ ع . لُهنَة ] (اِ.)1 - غذای کم و مختصر که سیر نکند. 2 - ارمغان، سوغات . 1


58797 لهنه ( لهنه .) (اِ.) سنگ، حجر. 1


58798 لهنه (لُ نِ) (ص .) ابله، احمق، نادان . 1


58799 لهو (لَ وْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بازی کردن . 2 - (اِ.) آنچه مایة سرگرمی و بازی باشد. 3 - بازی، طرب، لعب . 1


58800 لهوتن (لَ وْ تَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) مشغول - کننده، سرگرم کننده . 1


58801 لهی (لِ) (اِ.) رخصت، اجازه . 1


58802 لهیب (لَ) [ ع . ] (اِ.) شعله و زبانة آتش . 1


58803 لهیدن (لِ دَ) (مص ل .) له شدن، له و په شدن . 1


58804 لهیده (لِ د) (ص مف .) له شده، کوبیده شده . 1


58805 لهیف (لَ) [ ع . ] (ص .)اندوهگین، دریغ خورنده . 1


58807 لو (لَ یا لُ) (اِ.) 1 - نوعی از حلوا. 2 - صفراء، زردآب . 1


58808 لو ( لو .) (اِ.) پشته، بلندی . 1


58809 لو ( لو .) [ ع . ] (حر. ربط . شرط ) اگر، گر. لولو. 1


58810 لو (اِ.) خال (در بازی ورق ). ؛ یک لو ورقی که یک خال داشته باشد. ؛ دو لو ورقی که دو خال داشته باشد. 1


58811 لو (لُ) (اِ.) دام، تله (این کلمه به تنهایی کاربرد ندارد.) ؛ لو دادن راز کسی را فاش کردن مشت کسی را باز کردن . ؛ لو رفتن گرفتار شدن به دلیل برملا شدن راز. 1


58812 لو دادن (لُ. دَ) (مص م .) 1 - مشت کسی را باز کردن . 2 - اسرار قلبی یا خطای خود را فاش کردن . 1


58813 لواء (لِ) [ ع . ] (اِ.) پرچم، بیرق . ج . الویة . 1


58814 لواء بستن (لَ . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) نصب کردن درفش پادشاهی . 1


58815 لواحق (لَ حِ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ لاحقه و لاحق . 1


58816 لوازم (لَ ز) [ ع . ] (اِ.) جِ لازمه . 1 - چیزهای لازم، ضروریات . 2 - وسایل، آلات، ادوات . 1


58817 لواش (لَ) (اِ.) نوعی نان نرم و نازک و پهن . 1


58818 لواشک (لَ شَ) (اِ.) نوعی خوراکی پهن و نازک همانند لواش از میوه هایی ترش و آبدار که به عنوان چاشنی یا تنقلات به کار می رود. 1


58819 لواط (لِ) [ ع . ] (مص م .) آمیزش جنسی دو انسان ذکور. 1


58820 لواط (لَ وّ) [ ع . ] (ص .) غلامباره، شاهدباز. 1


58821 لواطه (لَ طَ یا طِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) درآمیختن با امرد، لواط . 2 - (اِمص .) غلامبارگی، شاهدبازی . 1


58822 لواعب (لَ عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ لاعبه . 1


58823 لواف (لَ وّ) [ ع . ] (ص فا.) 1 - زیلوباف . 2 - سازندة لوازم چادر و خیمه . 2 - جوال باف . 1


58824 لواقح (لَ قِ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ لاقح و لاقحه ؛ آبستن کنندگان (بادها و جز آن ها). 2 - آبستن شدگان . 1


58825 لوالوا (لَ لَ)(ص .)مرد سبک و بی وقار، جلف . 1


58826 لوام (لَ وّ) [ ع . ] (ص .) بسیار نکوهنده، بسیار نکوهش کننده . 1


58827 لوامع (لَ مِ) [ ع . ] (ص .) جِ لامعه، لامع ؛ درخشنده ها، رخشان ها. 1


58828 لوامه (لَ وّ مَ یا مِ) [ ع . لوامة ] (ص .) بسیار ملامت کننده، نکوهنده . 1


58829 لواهب (لَ هِ) [ ع . ] (ص .) جِ لاهب و لاهبه ؛ آتش های شعله زن . 1


58830 لواهی (لَ) [ ع . ] (ص .) جِ لاهی و لاهیه ؛ بازدارنده ها، شواغل . 1


58831 لوایح (لَ یِ) [ ع . لوائح ] (اِ.) جِ لایحه و لایح . 1


58832 لوایم (لَ یِ) [ ع . لوائم ] (اِ.) جِ لائمه . 1


58833 لوبشه (بَ شَ یا ش ِ) (اِ.) غلة کوفته شده که هنوز از کاه جدا نشده باشد. 1


58834 لوبیا (اِ.) گیاه علفی بالارونده که به دور چوبی که در کنارش قرار می دهند می پیچد و بالا می رود. دانه های خوارکی آن در غلافی شبیه غلاف باقلا قرار دارد و انواع مختلف دارد: لوبیا سفید، لوبیا چیتی، لوبیا قرمز و... 1


58835 لوت (ص .) برهنه، عریان . 1


58836 لوت (اِ.) پسر ساده، امرد، تاز. 1


58837 لوت [ فر. ] (اِ.) سازی است که در ایران به نام عود معروف می باشد. پیانونوازان فرانسوی در قرون 17 و 18 م . برای این ساز قطعات سبکی می ساختند که بعدها تحت عنوان پرلود، کورانت، ساراباند، کاوت، ژیگ و غیره ظاهر شد. 1


58838 لوت (اِ.) غذا، خوردنی . 1


58839 لوت باره (رِ) (ص مر.) پرخور، حریص . 1


58840 لوت و پوت (تُ) (اِمر.) انواع طعام های لذیذ. 1


58841 لوترا (تَ) (اِ.) نک لُتره . 1


58842 لوتو (لُ تُ) [ فر. ] (اِ.) نوعی بازی قمار است که به وسیلة کارت هایی که در آن شماره هایی ثبت شده انجام می گیرد. در این بازی گردونه ای اعداد مختلف را اعلام می کند که اگر با شماره های کارت ها موافق باشد صاحب کارت برنده اعلام می شود. 1


58843 لوث (لَ) [ ع . ] (اِمص .) آلودگی، پلیدی . 1


58844 لوث کردن ( لوث کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) آلوده کردن . 1


58845 لوح (لَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هرچه پهن باشد. 2 - تختة چوب و جز آن . ج . الواح . 1


58846 لوح ناخوانده ( لوح ناخوانده خا د) [ ع - فا. ] (اِمف .) درس نخوانده . 1


58847 لوحه (لَ حِ) [ ع . ] (اِ.) صفحة تصویر. 1


58848 لوخ (ص .) خمیده، گوژپشت . 1


58849 لوخ (اِ.) نوعی نی که در آب می روید. 1


58850 لودر (لُ د) [ انگ . ] (اِ.) ماشینی دارای بیل بزرگ و گود برای برداشتن موادی مثل برف یا خاک و ریختن آن ها در جای دیگر، خاک بردار (فره ). 1


58851 لوده ( لوده .) (عا.) خوش طبع، بذله گوی . 1


58852 لوده (لَ د) (اِ.) سبد، کواره . 1


58857 لور [ ماز - قزوینی . ] (اِ.) مادة پنیری که از شیر بریده حاصل شود، چون آب شیر را که مایع پنیر زده باشند و آب آن خارج شده، بجوشانند مایعی سفیدرنگ مانند پنیر به دست می آید که آن را لور گویند. 1


58858 لورانک (نَ) (اِ.) دبة روغن . 1


58859 لوره (رِ) (اِ.) نک لورکند. 1


58860 لورک (رَ) (اِمصغ .) کمان حلاجی . 1


58861 لورکند (کَ) (اِمر.) زمینی که سیلاب آن را کنده و گود کرده باشد. 1


58862 لوری (اِ.) 1 - کولی، غربتی . 2 - نوازنده، خواننده . 3 - خوره، جذام . 1


58865 لوز ( لوز .) (اِ.) = لوزه : قسمی شیرینی که خود ا نواع مختلف دارد: لوز بادام، لوز شیرازی، لوز عسل، لوز نارگیل . 1


58866 لوز ( لوز .) (ص . اِ.) امرد، تاز. 1


58867 لوز (لُ یا لَ) (اِ.) بادام . 1


58868 لوزالمعده (لُ زُ لْ مِ د) [ ع . ] (اِ.) اندام غده ای شکل بادامی که در زیر و پشت معده قرار دارد و ترشح خارجی آن شیرة لوزالمعده و ترشح داخلی آن انسولین است . 1


58869 لوزه (لُ ز) (اِ.) هر یک از دو جسم بادامی شکل کوچک که از بافت لنفی تشکیل شده و در دو طرف حلق قرار دارد. 1


58870 لوزی (لُ) (اِ.) چهار ضلعی که چهار ضلعش برابر است و زاویه های مقابل آن دو به دو مساوی باشند. 1


58871 لوزینه (لُ یا لَ نِ) (اِ.) یک قسم شیرینی است که از شکر و گلاب و بادام و پسته ساخته شود. 1


58872 لوس 1 - (اِ.) چاپلوس، چرب زبان . 2 - (عا.) (ص .) کسی که خود را بی جهت نزد دیگران عزیز می کند. 1


58873 لوس (اِ.) = لس : چاشنی، مزه . 1


58874 لوسانه (نِ) (اِ.) 1 - چاپلوسی . 2 - وسیلة فریب . 1


58875 لوستر [ فر. ] (اِ.) 1 - حباب شیشه ای، چینی یا فلزی چراغ مخصوصاً نوعی که از سقف آویزان می شود. 2 - چراغی که دارای یک یا چند حباب است، نورافشان (فره ). 3 - جار. 1


58876 لوسیدن (دَ) (مص ل .) چاپلوسی کردن . 1


58877 لوش (اِ.) لجن، گل سیاه . 1


58878 لوش (ص .) آن که دهانش کج باشد، کسی که به مرض جذام مبتلی باشد. 1


58879 لوش (لَ یا لُ) (اِ.) خربزه ای که خراب شده و قابل خوردن نباشد. 1


58880 لوش لوش (ص مر.) پاره پاره، قطعه قطعه . 1


58881 لوشه (لَ یا لُ ش ) (اِ.) = لویشه . لبیشه : لب (حیوان و انسان )، لوچه . 1


58882 لوطی (ص .) 1 - جوانمرد، بخشنده . 2 - غلامباره . 1


58883 لوطی خور (خُ) (ص مف .) مورد سوءاستفاده قرار گرفته . 1


58884 لوطی گری (گَ) (حامص .) جوانمردی . 1


58885 لوعت (لَ عَ) [ ع . لوعة ] (مص ل .) 1 - بی تابی کردن . 2 - سوزش دل از غم یا عشق . 1


58886 لوغیدن (دَ)(مص م .)1 - آشامیدن . 2 - دوشیدن . 1


58887 لول (ص .) = لور: بی شرم، بی حیا. 1


58888 لول (ص .) 1 - نشئه، سرمست، بانشاط . 2 - هر لوله از تریاک . 1


58889 لول شدن (شُ دَ) (مص ل .) نشئه شدن، سرمست شدن . 1


58890 لولا (لُ) (اِ.) قطعه ای فلزی که در یا پنجره را به چهارچوبه وصل کند. 1


58892 لولاگر (لُ. گَ) (ص شغل .) آن که لولا سازد، لولاساز. 1


58893 لولب (لَ یا لُ لَ) (اِ.) آب بسیار که جهت بسیاری و تنگی دهانة کاریز یا ماسوره به هنگام جریان بگردد و به صورت نایژه باشد. 1


58894 لوله (لِ)(اِ.)هرچیز میان تهی دراز و استوانه ای شکل . 1


58895 لوله کردن ( لوله کردن . کَ دَ) (مص م .) در نوردیدن، درپیچیدن . 1


58896 لولهنگ ( لُ لَ هِ) (اِ.) = لولهین . لولین . لولئین : آفتابه گلی، ابریق . ؛ لولهنگ کسی زیاد آب گرفتن کنایه از: دارای نفوذ و اعتبار بودن . 1


58897 لولو (اِ.) شکل موهومی که بچه را با آن بترسانند. 1


58898 لولو خرخره (خُ خُ رِ) (اِمر.) نک لولو. 1


58899 لولی (ص نسب .)1 - کولی، بی خانمان . 2 - بی شرم، بی حیا. 1


58900 لولیدن (دَ) (مص ل .) 1 - (عا.) در جای خود جنبیدن و پیچیدن . 2 - رفت و آمد کردن به آهستگی . 3 - نمو کردن کودک به طوری که خود بتواند راه برود. 1


58901 لولیده (د) (اِمف .) 1 - (عا.) در جای خود جنبیده . 2 - به آهستگی رفت و آمد کرده . 1


58902 لوم (لُ) [ ع . ] (مص م .) نکوهش، سرزنش . 1


58903 لون (لُ) [ ع . ] (اِ.) رنگ، گونه . ج . الوان . 1


58904 لونالون (لُ لُ) [ ع - فا. ] (ص مر.) رنگارنگ، رنگ به رنگ . 1


58905 لوند (لَ وَ) (ص .) 1 - روسپی، فاحشه . 2 - عشوه گر. 1


58906 لووردراپه (وِ د پِ) [ فر. ] (اِ.) نوعی پردة عمودی به صورت نوارهای باریک متعدد، پردآویز (فره ). 1


58907 لوچ (ص .) (عا.) دوبین، احول . 1


58908 لوچه (لُ چِ) (عا.) لب، لب کوچک . 1


58909 لوژ [ فر. ] (اِ.) گردونه ای کوچک که روی آن نشینند و در پیست های اسکی روی برف سر خورند. 1


58910 لوک (اِ.) آن که روی زانو و کف دست راه رود. 1


58911 لوک (اِ.) نوعی شتر کم موی بارکش . 1


58912 لوکس [ فر. ] (ص .) شیک، زیبا، قشنگ، پر - شکوه، تجملی . 1


58913 لوکه ( لوکه .) (اصت .) آواز و نالة گربه و سگ . 1


58914 لوکه (کِ یا کَ) 1 - آرد (مطقاً). 2 - آردی که از گندم و نخود بریان شده به دست آید؛ آرد پست . 1


58915 لوکه ( لوکه .) (اِ.) پنبه که پنبه دانه را از آن جدا کرده باشند و هنوز حلاجی نشده باشد. 1


58916 لوکیدن (دَ)(مص ل .)1 - چهار دست و پا رفتن . 2 - بد راه رفتن اسب و شتر که سوار را تکان دهد. 1


58917 لوی (لَ وا) [ ع . ] (اِمص .) پیچش شکم و درد آن . 1


58918 لوی ئیل [ تر. ] (اِمر.) سال نهنگ، سال پنجم از دورة دوازده سالة ترکان . 1


58919 لوید (لَ) (اِ.) دیگ مسی بزرگ . 1


58920 لویشه (لَ شَ یا ش ) (اِ.) ریسمانی که به شکل حلقه بر سر چوبی نصب کنند و اسب و خر چموش را در آن حلقه نهند و بتابند تا حرکات ناپسند نکنند؛ لویش و لویشن و لبیشه و لبیشن و لباشه و لواشه و لباچه نیز می گویند. 1


58921 لویه (یَ یا یِ) (اِ.) هر تا از پارچه و لباس، لای، تاه، تو. 1


58922 لپ (لُ پّ) (اِ.) هر یک از دو سوی چهره، دو سوی دهان . ؛ لپ . لپ خوردن کنایه از: حریصانه و عجولانه خوردن . 1


58923 لپان (لِ) (ص .) درخشان، درخشنده . 1


58924 لپه (لَ پِّ) (اِ.) 1 - هر یک از دو نیمة دانة باقلا و نخود و لوبیا و دیگر حبوبات که قابل نیمه شدن باشند. 2 - برگ اولیه یا رویانی در دانه . 3 - فرآورده ای از نخود، به ویژه نخود سیاه . 1


58925 لچ (لَ) (اِ.) چهره، رخ، رخسار. 1


58926 لچ (لُ) (ص .) = لوچ . لوج : لخت، برهنه، عریان . 1


58927 لچر ( لچر .) (اِ.) (عا.) متلک، لیچار. 1


58928 لچر (لَ چَ یا چَّ) (ص .) (عا.) فرومایه، پست . 1


58929 لچن (لُ چَ) (اِ.) قحبه، روسپی . 1


58930 لچک (لَ چَ یا چَّ) [ تر. ] (اِ.) چارقد، روسری . ؛ لچک به سر کنایه از: زن، دشنامی است مردان ترسو و بی جربزه را. 1


58931 لچکی ( لچکی .) (ص نسب .) منسوب به لچک . 1 - سه گوش، مثلث شکل . 2 - پارچه یا نقشی به صورت متساوی الاضلاع . 1


58932 لژ (لُ) [ فر. ] (اِ.)1 - جایی خاص در تماشا - خانه ها. 2 - بخش ممتاز سالن سینما، دورترین بخش از پرده . 3 - جایگاه (فره ) . 1


58933 لژن (لَ ژَ) (اِ.) لجن . 1


58934 لژیون (لِ یُ) [ فر. ] (اِ.) از تقسیمات ارتش روم که از سه هزار تا شش هزار نفر تشکیل می شد. 1


58935 لژیونر (لِ یُ نِ) [ فر. ] (اِ.) هر یک از افراد لژیون رومی . 1


58936 لک ( لک .) (اِ.) قسمی رفتن شتر و اسب و جز آن ها میان یورتمه و قدم . 1


58937 لک (لُ) [ افغا. ] (ص .) گنده و ناتراشیده . 1


58938 لک ( لک .) (ص .) بی دست، دست بریده، اشل . 1


58939 لک ( لک .) (اِ.) سخنان بیهوده و هرزه . 1


58940 لک (لَ) (اِ.) اثری از کثیفی بر روی پارچه یا جامه . 1


58941 لک ( لک .) (ص .) 1 - ابله، نادان . 2 - خسیس، فرومایه . 1


58942 لک ( لک .) (اِ.) 1 - پارچه و لتة کهنه و پاره پاره . 2 - لباسی که روستاییان پوشند، خواه نو خواه کهنه . 1


58943 لک (لِ) (اِ.) 1 - هوبره . 2 - مرغابی بزرگ . 1


58944 لک ( لک .) (اِ.) دمل شکم و کند. 1


58945 لک آوردن (لَ. وَ دَ) (مص ل .) (عا.) نقطه ای از سفیدی یا سیاهی و یا سرخی در چشم ظاهر شدن . 1


58946 لک برداشتن (لَ. بَ تَ) (مص ل .) (عا.) قسمتی از میوه که بر اثر آسیب و فساد به رنگ دیگری درآمدن . 1


58947 لک دیدن ( لک دیدن . د دَ) (مص ل .) دیدن لکه های خون غیر عادی در زنان که دلیل بیماری زنانه است . 1


58948 لک زدن ( لک زدن . زَ دَ) (مص ل .) به سختی در آرزوی چیزی بودن . 1


58949 لک شدن ( لک شدن . شُ دَ) (مص ل .) (عا.) رنگ نقطه ای از پارچه یا جامه به سببی به رنگ دیگر درآمدن، لکه دار شدن . 1


58950 لک لک (لَ لَ) (اِ.) = لکلکه : 1 - سخنان هرزه و یاوه . 2 - پرنده ای است با پاهای بلند و گردن دراز که در جاهای بلند لانه درست می کند و خزندگان و حشرات را شکار می کند. 1


58951 لک لکونه (لُ لُ نَ یا نِ) (عا.) حق و حساب . 1


58952 لک و لک کردن (لِ کُ لِ. کَ دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - کاری را آهسته و به تأنی انجام دادن . 2 - با رنج و تهیدستی عمر گذرانیدن . 1


58953 لک و مک (لَ کُ مَ) (اِمر.) خال های سرخ و سیاه و متعدد و بدون برآمدگی بر پوست . 1


58954 لک و پک (لُ کُ پُ) (ص مر.) هر چیز گنده و ناتراشیده . 1


58955 لک و پک (لَ کُ. پَ) 1 - (اِمر.) اسباب و اثاثیة خانه . 2 - آمد و شد، تکاپو. 1


58956 لک و پیس (لَ کُ) (اِمر.) (عا.) لکه هایی که در صورت و بدن انسان پیدا شود. 1


58957 لک گذاشتن ( لک گذاشتن . گُ تَ) (مص م .) (کن .) متهم کردن، رسوا کردن . 1


58958 لکا (لَ)(اِ.)1 - کفش، پای افزار، چارق . 2 - رنگ سرخ . 1


58959 لکات (لَ) (اِ.) هر چیز پست و زبون . 1


58960 لکات (لَ) (اِ.) یکی از چهار صورت ورق های بازی آس است که بر آن صورت زنی منقوش است (نظیر بی بی در بازی های دیگر). 1


58961 لکات ( لکات .) (ص .) ضایع و زبون . 1


58962 لکاته (لَ کّ تِ) (ص .) زن بی حیا، فاحشه . 1


58963 لکالک کردن (لَ لَ. کَ دَ) (مص ل .) چانه زدن . 1


58964 لکام (لُ) (ص .) بی ادب، بی حیا، بی شرم . 1


58965 لکانه (لَ نِ) (اِ.) رودة گوسفند که آن را از گوشت سرخ کرده پر کرده باشند. 1


58966 لکل (لِ کَ) (اِ.) گلابی . 1


58967 لکلک (لِ لِ) (اِ.) = لکلکه : چوبکی است که بر دول آسیا طوری نصب کنند که چون آسیا به گردش درآید، سر آن چوب حرکت کند و به دول خورد و دول را بجنباند و دانه به تندی در گلوی آسیا ریزد. 1


58968 لکلکانه (لُ لُ نَ یا نِ) (اِ.) 1 - پرداختی پس از پرداختی گزاف . 2 - اخذی پس از اخذی نامشروع . 3 - زیانی بر سر زیانی . 1


58969 لکن (لا کِ) [ ع . ] (حر رب .) اما، لیکن، ولی . 1


58970 لکنت (لُ نَ) [ ع . لکنة ] (اِمص .) گرفتگی زبان . 1


58971 لکنته (لَ کَ تِ) (ص .) (عا.) قراضه، از کار افتاده . 1


58972 لکه (لُ کَ یا کِ) (اِ.) نان قندی . 1


58973 لکه (لَ ک ِّ ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بخشی از یک سطح که براثر آلودگی به چیزی به رنگ دیگر درمی آید. 2 - اثر آلودگی چیزی . 3 - تغییر رنگ نقطه ای از سطح چیزی . 4 - مجازاً: آلودگی بدنامی . 1


58974 لکه دار شدن ( لکه دار شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) بی آبرو شدن . 1


58975 لکه کردن (لُ کَ یا کِ. کَ دَ) (مص م .) (عا.) جمع کردن، توده کردن . 1


58976 لکهن (لَ هَ) [ هند. ] (اِ.) روزه ای که هندوها می گیرند. 1


58977 لکوموتیو (لُ کُ مُ) [ انگ . ] (اِ.) وسیله نقلیه موتوری که روی خط آهن حرکت می کند و برای کشیدن واگن های قطار به کار می رود. 1


58978 لکین (لُ) (اِ.) نمد که از پشم گوسفند مالند. 1


58979 لگ (لَ) (اِ.) رنج، محنت، الم . 1


58980 لگاریتم (لُ) [ فر. ] (اِ.) نمادی است در ریاضی که نشان می دهد عدد A (مبنای لگاریتم ) به چه توانی برسد تا عدد معینی به دست آید. 1


58981 لگام (لِ) (اِ.) دهنه، دهانه، افسار. 1


58982 لگام انداختن ( لگام انداختن . اَ تَ) (مص م .) مرکب را از سرکشی باز داشتن . 1


58983 لگام لیسیدن ( لگام لیسیدن . دَ) (مص ل .) (کن .) مطیع بودن، فرمانبردار بودن . 1


58984 لگام پیچیدن ( لگام پیچیدن . دَ) (مص ل .) 1 - روی برگردانیدن . 2 - سر باز زدن، سرپیچی کردن . 1


58985 لگام کشیدن ( لگام کشیدن . کِ دَ) (مص م .) 1 - متوقف ساختن . 2 - به زیر فرمان آوردن . 1


58986 لگام گسیخته ( لگام گسیخته . گُ تِ یا تَ) (ص مف .) بی بند و بار، لاقید، لاابالی . 1


58987 لگد (لَ گَ) (اِ.) 1 - ضربه ای که با پا زده شود. 2 - حرکت یا ضربة قهقرایی تفنگ یا توپ هنگام تیراندازی . ؛ لگد به بخت خود زدن به ضرر خود اقدام کردن . 1


58988 لگد انداختن ( لگد انداختن . اَ تَ) (مص ل .) 1 - جفتک انداختن . 2 - کنایه از: سرکشی کردن . 1


58989 لگدکوب ( لگدکوب .) 1 - (ص فا.) آن که لگد زند. 2 - (ص مف .) پایمال شده، لگد خورده . 3 - (اِمص .) پایمال کردن، کوفتن، لگد و غیره . 1


58990 لگن (لَ گَ) (اِ.) ظرف بزرگ لبه دار. 1


58991 لگنه (لِ نَ یا نِ) (اِ.) 1 - بیخ ران تا سر انگشتان پا. 2 - فنی است از کشتی . 1


58992 لگو (لِ گُ) [ انگ ] (اِ.)اسباب بازی به صورت قطعه های کوچک چوب، فلز و مخصوصاً پلاستیک در شکل ها و رنگ های مختلف و قابل جفت شدن با یکدیگر برای ساختن بازیچه های گوناگون مثل خانه، صندلی و.... 1


58993 لگوری (لَ) (ص .) (عا.) لقبی که به زنان بدکاره می دهند. 1


58994 لی لی (اِ.) پوشال یا پیزر که به عنوان لایی به کار می رود. ؛ لی لی به لالای کسی گذاردن از کسی تعریف و تمجید کردن، کسی را بی خود لوس کردن، ناز او را کشیدن . 1


58995 لی لی (ل ل ) (اِ.) نوعی بازی کودکانه که در آن تنها با یک پایشان حرکت و پای دیگر را بالا نگه می دارند. 1


58996 لی لی حوضک (حُ ضَ) (اِ.) نوعی بازی برای کودکان بسیار خردسال که کف دست آن ها را قلقلک دهند و گویند: لی لی حوضک ... 1


58997 لیات (لِ) [ انگ . ] (اِمص .) = لی آوت : صفحه آرایی (چاپ و نشر). 1


58998 لیاقت (قَ) [ ع . لیاقة ] (مص ل .) سزاواری، شایستگی . 1


58999 لیالی (لَ) [ ع . ] (اِ.) جِ لیل ؛ شب ها. 1


59000 لیان (لَ یا ل ) (ص .) درخشان، تابان . 1


59001 لیبرال (ب) [ فر. ] (اِ.) آزادیخواه، طرفدار آزادی . 1


59002 لیبرالیسم (ب) [ فر. ] (اِ.) نوعی منش و خط مشی آزاد سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی و مذهبی که در آن فرد مخالف دخالت حاکمیت است . 1


59003 لیبل (لِ ب) [ انگ . ] (اِ.) برچسب . 1


59004 لیبیدن (دَ) (مص م .) جویدن، خاییدن . 1


59005 لیت (لَ یا لِ) [ ع . ] (ق .) کاش، ای کاش . 1


59006 لیت شدن (شُ دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - آب افتادن میوه ای به سبب فشار چنان که به حد اضمحلال رسد، له شدن . 2 - بسیار پخته شدن بادنجان و کدو و بامیه به طوری که به لزجی گراید. 1


59007 لیتر [ فر. ] (اِ.) واحدی برای اندازه گیری آب برابر با یک کیلوگرم . 1


59008 لیته (تِ) (اِ.) 1 - بادمجان پخته . 2 - ترشی بادمجان . 1


59009 لیتوگرافی (تُ گِ) [ فر. ] (اِ.) تهیه و کپی و مونتاژ فیلم و زینگ کارهای چاپی . 1


59010 لیتک (تَ) (ص .) 1 - مفلس . 2 - بی سر و پا و لات . 1


59011 لیث (لَ یا لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شیر، اسد. 2 - برج اسد. 1


59012 لیدر (د) [ انگ . ] (اِ.) رهبر، سردسته . 1


59013 لیر [ از آرا. ] (اِ.) آب غلیظی که از دهان و گوشه های لب فرو ریزد. و بیرون آید. 1


59014 لیرت (رَ) (اِ.) 1 - خود آهنی که به هنگام جنگ بر سر گذارند، مغفر. 2 - نوعی از سلاح، عزاره . 1


59015 لیره (رِ) [ انگ . ] (اِ.) واحد پول بریتانیا، ایرلند، مصر، سودان، سوریه، لبنان، ترکیه و قبرس . 1


59016 لیره (ر یا رَ) [ ایتا. ] (اِ.) (اِ.) سکه ای که ارزش آن در ازمنه و امکنة مختلف فرق می کند. 1


59017 لیز (ص .) سُر، لغزنده . 1


59018 لیز خوردن (خُ دَ) (مص ل .) سر خوردن، لیزیدن . 1


59019 لیزابه (بَ یا ب) (اِمر.) = لیزآب : 1 - آب لزج که از دهان و بینی انسان و جانوران برآید. 2 - آب لزج که از میوه (مثلاً هندوانه ای که زمستانی بر آن گذشته ) برآید. 1


59020 لیزر (لِ ز) [ انگ . ] (اِ.) 1 - وسیله ای برای تولید پرتوهای نوری . 2 - پرتو باریک و پرقدرت نور تک رنگ که در اجسام مختلف نفوذ می کند و می تواند الماس را هم سوراخ کند و در پزشکی و صنعت کاربرد فراوان دارد. 1


59021 لیزر (لِ ز) [ انگ . ] (اِ.) اسبابی که نوسان طبیعی اتم ها یا مولکول ها را در سطح های انرژی برای تولید تابش الکترومغناطیسی در ناحیه های نورمریی، فرابنفش یا فرا قرمز طیف مورد بهره برداری قرار می دهد. 1


59022 لیزم (زُ) (اِ.) کباده کمان نرم که با آن تمرین کمان کشیدن کنند. 1


59023 لیزیدن (دَ) (مص م .) لیز خوردن، سر خوردن . 1


59024 لیس (اِ.) قسمی بازی و قمار با پول . 1


59025 لیس 1 - (ری . اِمص .) لیسیدن : لفت و لیس . 2 - (ص فا.) در ترکیب به معنی لیسنده آید: کاسه لیس . 1


59026 لیس بازی (حامص .) 1 - قسمی بازی و قمار با سکه بدین طریق که سکه را به فاصله ای اندازند و بعد با سکه ای دیگر آن را هدف قرار دهند. 2 - شیر یا خط بازی . 1


59027 لیس پس لیس (پَ) (اِ.) نوعی بازی که در آن بازیکنان در پشت خط معینی می ایستند، یکی سکه یا شیئی دیگر را به جلو پرتاب می کند و دیگران می کوشند شی ء خود را هرچه نزدیک تر به آن پرتاب کنند تا برنده شوند. 1


59028 لیسانس [ فر. ] (اِ.) 1 - پروانه . 2 - دانش نامه . 1


59029 لیسانسیه (یِ) [ فر. ] (ص .) آن که دورة تحصیلات لیسانس را به پایان رسانیده . 1


59030 لیست [ فر. ] (اِ.) فهرست، صورت اسامی افراد یا اشیا یا هر چیز دیگر، سیاهه، صورت . (فره ). ؛ لیست سیاه نام مخالفان و متهمان . 1


59031 لیسه (س ) (اِ.) نوعی آفت درختانی مانند سیب و گوجه . 1


59032 لیسه (سَ یا س ) (اِ.) سنگی که در آغل نسب کنند و بر سر آن نمک نهند تا چارپایان بلیسند. 1


59033 لیسه ( لیسه .) (اِ.) ورقه ای است فولادی که سطح چوب را برای بطانه و رنگ هموار می کند. 1