55509 غابه (ب یا بَ) [ ع . غابة ] (اِ.) 1 - زمین پست و هموار 2 - نیزة دراز. 3 - بیشه درختان انبوه و درهم پیچیده . ج . غاب و غابات . 1


55510 غاتی (ص .) (عا.) نک قاتی . 1


55511 غادر (د) [ ع . ] (اِفا.) بی وفا، خیانتکار. 1


55512 غادیه (یِ یا یَ) [ ع .غادیة ] 1 - (اِ.) ابر بامدادی . ج . غادیات و غوادی . 2 - بامداد. 3 - (اِفا.) مؤنث غادی، در بامداد رونده . 1


55513 غاذی [ ع . ] (اِفا.) غذادهنده، قوت دهنده . 1


55514 غار و غور (رُ) [ ع . ] (اِمر.) (عا.) = قار و قور: صدایی که در هنگام گرسنگی از شکم شنیده شود. 1


55515 غار [ ع . ] (اِ.) شکاف، شکاف در کوه یا زمین . 1


55516 غار [ ع . ] (اِ.) درختچه ای است از تیرة گل سرخیان و از دستة بادامی ها که منشأ آن را نواحی غربی آسیا (قفقازیه و ایران ) ذکر کرده اند ولی امروزه این گیاه را یا به جهت استفاده های دارویی آن یا به جهت زینت در غالب نقاط دنیا می کارند. برگ هایش متناوب، ساده، بی کرک، شفاف و دندانه دار با فاصلة زیاد و دارای دم برگ کوتاه است . درازی برگ آن بین 10 تا 20 سانتیمتر و پهنایش 4 تا 8 سانتیمتر است . میوه اش شفت و سیاه رنگ و دارای یک دانه و به ندرت دو دانه است . از برگ غار در پزشکی آب مقطر لوریه سریز تهیه می کنند که به مصارف دارویی می رسد؛ برگ بو، غار گیلاس، غار شیخی، غار کرزی نیز نامیده می شود. 1


55517 غارب (رِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) غروب کننده . 2 - (اِ.) کوهان شتر. 1


55518 غارت (رَ) [ ع . غارة ] (اِ.) چپاول کردن، به تاراج بردن . 1


55519 غارتگر ( غارتگر . گَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - کسی که مال مردم را به تاراج برد. 2 - راهزن، دزد. 1


55520 غارج (رِ) (اِ.) شرابی که به وقت صبح نوشند. 1


55521 غارس (رِ) [ ع . ] (اِفا.) غرس کننده . 1


55522 غارغارک (رَ) (اِمر.) آن چه سر و صدای زیاد و مزاحم داشته باشد (مانند بلندگو، رادیو، هواپیمای پر سر و صدا). 1


55523 غاز (اِ.) 1 - چاک، شکاف . 2 - پنبه، وصله . 3 - پنبة حلاجی شده . 1


55524 غاز (اِ.) نیاز، حاجت . 1


55525 غاز (اِ.) مرغی است شبیه مرغابی امابزرگ تر از آن با گردنی دراز و وزنی حدود 12 کیلوگرم که مانند مرغابی و اردک غذایش را در آب جستجو می کند. ؛ غاز چراندن کنایه از: بر اثر بیکاری وقت خود را بیهوده تلف کردن . 1


55526 غاز (اِ.) کوچک ترین واحد پول در عهد قاجاریه . 1


55527 غاز کردن (کَ دَ) (مص م .) پنبه یا پشم را برای ریسیدن آماده کردن . 1


55528 غازبین (ص فا.) کنایه از: بسیار لئیم . 1


55529 غازبیکی (بَ) (اِمر.) واحدی برای مسکوک در عهد صفویه و آن را «پول » هم می گفتند و از مس سکه زده می شد و ده غاز بیکی معادل یک شاهی بوده است . 1


55530 غازغاز (ص .) چاک چاک . 1


55531 غازغان [ تر. ] (اِ.) دیگ بزرگ مسی . 1


55532 غازل (ز) [ ع . ] (اِفا.) ریسنده . 1


55533 غازمه (مِ) (اِ.) کبره، پینه . 1


55534 غازه ( غازه .) (اِ.) صدا، آواز. 1


55535 غازه (ز) (اِ.) گلگونه، سرخاب . 1


55536 غازچران (چَ) (ص فا.) (عا.) کسی که کار بیهوده انجام می دهد. 1


55537 غازی [ ع . ] (اِفا.) جنگ جو، کسی که در راه خدا می جنگد. 1


55538 غازی (ص .) معرکه گیر، رسن باز. 1


55539 غازی خیری (خَ) [ تر - ع . ] (اِمر.) 1 - پول طلایی که ترکان عثمانی در عراق رایج ساختند و قیمت آن برابر 84 غروش بود. 2 - هر گونه سکه از طلا یا مس که آب طلا روی آن داده باشند. 1


55540 غازی عتیق (عَ) [ تر - ع . ] (اِمر.) پولی است که ترکان عثمانی در عراق رایج کردند و قیمت آن با 95 غروش رایج برابر بود. 1


55541 غاسق (س ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) تاریک شونده . 2 - (اِ.)ماه . 3 - شب تاریک . 1


55542 غاش (ص .) فریفته، عاشق . 1


55543 غاش (اِ.) = غاوش : 1 - خیار بزرگی که برای تخم نگاه دارند. 2 - خوشة انگور نارسیده ؛ غوره . 1


55544 غاش [ ع . ] (اِفا.) 1 - غش کننده . 2 - کسی که مردم را بفریبد. 1


55545 غاشیه (یِ) [ ع . غاشیة ] (اِ.) 1 - سورة هشتادو هشتم از قرآن کریم دارای بیست و شش آیه . 2 - روپوش زین . 3 - قیامت . 1


55546 غاشیه بر دوش ( غاشیه بر دوش . بَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) مطیع . 1


55547 غاشیه دار ( غاشیه دار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - خادم . 2 - مطیع . 1


55548 غاشیه کش ( غاشیه کش . کِ) [ ع . ] (ص فا.) خادم . 1


55549 غاشیه کشیدن ( غاشیه کشیدن . کِ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خدمت کردن، فرمانبرداری کردن . 1


55550 غاص (صّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - انباشته، پُر. 2 - گروه بسیاری از مردم که یک جا گِرد هم آیند. 1


55551 غاصب (ص ) [ ع . ] (اِفا.) غصب کننده . 1


55552 غاصبانه (ص نِ) [ ع - فا. ] (ق .) به صورت غصب، با زور. 1


55553 غاغمیشی [ مغ . ] (اِ.) بی التفاتی ؛ مق . سیور غامیشی . 1


55554 غافر (فِ) [ ع . ] (اِفا.) از نام های خداوند به معنای آمرزندة گناه . 1


55555 غافل (فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - ناآگاه، بی خبر. 2 - نادان، بی خرد. 1


55556 غافلگیر ( غافلگیر .) [ ع - فا. ] (ص .) شخصی که بی خبر با وضع یا کیفیتی مواجه شود. 1


55557 غال (اِ.) 1 - غار، شکاف کوه . 2 - جای خواب گوسفندان در کوه . 3 - سوراخی در زمین که جانورانی مانند روباه و شغال در آن زندگی می کنند. 1


55558 غال (اِ.) 1 - خانه، منزل . 2 - آشیانة زنبور. 1


55559 غالب (لِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) غلبه کننده، چیره . 2 - (ص .) افزون، بسیار. 1


55560 غالب آمدن ( غالب آمدن . مَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) چیره شدن . 1


55561 غالب کردن (لِ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - پیروز کردن، غلبه دادن . 2 - (عا.) کالای بد را با نیرنگ و حقه به خریدار به جای کالای خوب فروختن . 1


55562 غالباً (لِ بَ نْ) [ ع . ] (ق .) اغلب، بیشتر. 1


55563 غالوک (اِ.) 1 - گلوله، گلولة کمان گروهه . 2 - کمان گروهه . 1


55564 غالی [ ع . ] (اِفا.) 1 - غلو کننده . 2 - گران بها. 1


55565 غالیدن (دَ) 1 - (مص ل .) غلطیدن . 2 - (مص م .) غلطاندن . 1


55566 غالیه (یِ) [ ع . غالیة ] 1 - (ص .) مؤنث غالی، گران . 2 - (اِ.) بوی خوشی مرکب از مشک و عنبر و باله به رنگ سیاه که موی را بدان خضاب کنند. 1


55567 غالیه اندایه ( غالیه اندایه . اَ یِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) ابزاری که با آن غالیه را بر اندام می مالیدند. 1


55568 غالیه اندوده ( غالیه اندوده . اَ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) 1 - آن چه به غالیه اندوده باشد. 2 - سیاه . 1


55569 غالیه بار ( غالیه بار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) کنایه از: بوی خوش دهنده . 1


55570 غالیه سا ( غالیه سا .) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - غالیه ساز. 2 - عطرفروش . 1


55571 غالیه ساز ( غالیه ساز .) [ ع - فا. ] (ص فا.) نک غالیه سا. 1


55572 غالیه سودن ( غالیه سودن . دَ) [ ع - فا. ] 1 - ساییدن غالیه . 2 - عطر ساختن . 1


55573 غامر (مِ) [ ع . ] (اِفا.) بایر، خراب . 1


55574 غامض (مِ) [ ع . ] (اِفا.) دشوار، پوشیده . 1


55575 غامی (ص .) ضعیف، ناتوان . 1


55576 غامیش گذاشتن (گُ تَ) [ تر - فا. ] (مص ل .) کنایه از: مزاحم شدن . 1


55577 غان (اِ.) درختی است از تیرة پیاله داران و از دستة غان ها که دارای برگ هایی با دمبرگ دراز و دندانه دار و نوک تیز می باشد. از پوست آن در برخی نقاط مخصوصاً در روسیه نوعی قطران بنام قطران غان می گیرند. 1


55578 غانم (نِ) [ ع . ] (اِ.) غنیمت گیرنده . 1


55579 غانماً (نِ مَنْ) [ ع . ] (ق .) بهره گیرنده . ؛ سالماً غانماً تندرست و بهره گیرنده . 1


55580 غانی [ ع . ] (ص .) 1 - بی نیاز. 2 - توانگر. 1


55581 غانی [ ع . ] (ص .) سرود گوینده . 1


55582 غانیه (یِ) [ ع . غانیة ] (ص .) مؤنث غانی 1 - زنی زیبا که نیاز به آرایش نداشته باشد. 2 - زن پاکدامن شوهردار. 1


55583 غاو (اِ.) نک غال . 1


55584 غاوش (وَ یا وُ) 1 - خیاری که برای تخم بگذارند تا بزرگ شود. 2 - خوشة انگور رسیده که برای تخم نگه دارند. غاوشو و غاش نیز گویند. 1


55585 غاوشنگ (شَ) (اِمر.) چوبی که بدان گاو را رانند. 1


55586 غاوی [ ع . ] (اِفا.) گمراه . ج . غاوون ؛ غوات . 1


55587 غاژ (اِ.) زاغچه . 1


55588 غاژ کردن (کَ دَ) (مص م .) نک غاز کردن . 1


55589 غاژ کرده (کَ د) (ص مف .) پنبه یا پشم زده و مهیا برای رشتن . 1


55590 غاژدن (دَ) (مص م .) نک غاز کردن . 1


55591 غاک (اِ.) 1 - صدای کلاغ . 2 - فتنه و آشوب . 1


55592 غایات [ ع . ] (اِ.) جِ غایت . پایان، نهایت ها. 1


55593 غایب (یِ) [ ع . غائب ] (اِفا.) 1 - کسی که حضور نداشته باشد.2 - پنهان . 3 - سوم شخص . 1


55594 غایب باز ( غایب باز .) [ ع - فا. ] (ص فا.) شطرنج باز حرفه ای که از راه دور و به واسطة دیگری مهره ها را حرکت دهد و حریف را مات کند. 1


55595 غایت (یَ) [ ع . غایة ] (اِ.) 1 - پایان، نهایت . 2 - مقصد، مقصود. ؛ غایت مطلوب نهایت آرزو، تمامی مطلوب . 1


55596 غایر (یِ) [ ع . غائر ] 1 - (اِفا.) فرو شونده . 2 - (ص .) فرو رفتگی . 1


55597 غایره (یِ رِ یا رَ) [ ع . غائرة ] 1 - (اِفا.) مؤنث غایر. 2 - (اِ.) گرمگاه . 3 - نیمروز. 1


55598 غایط (یَ) [ ع . غائط ] (اِ.) 1 - زمین پست . 2 - مدفوع انسان . 1


55599 غایط کردن ( غایط کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مدفوع کردن . 1


55600 غایله (یِ لِ) [ ع . غائلة ] (اِ.) 1 - فساد، آشوب . 2 - آسیب، بلای ناگهانی . 1


55601 غایی [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به غایت، نهایی . 1


55602 غب (غِ بّ) [ ع . ] 1 - (ص .) یک روز در میان . 2 - (مص ل .) یک روز در میان آمدن تب . 1


55603 غباد (غُ) (اِ.) = قباد: گونه ای ماهی بی فلس با گوشتی لذیذ که در خلیج فارس فراوان است . 1


55604 غبار (غُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گرد، خاک نرم . 2 - نامی برای قلم و نوشته های بسیار ریز در خوش - نویسی . 1


55757 غرگی (غَ رِّ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - فریفتگی . 2 - تکبر. 1


55605 غبار برآمدن ( غبار برآمدن . بَ مَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کنایه از: کساد شدن، از رونق افتادن . 1


55606 غبارروبی ( غبارروبی .) [ ع - فا. ] (حامص .) پاک کردن گرد و غبار، رفت و روب جایی . 1


55607 غباری ( غباری .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به غبار. گردآلود، غبار آلوده . 2 - مجازاً: اندوه، رنج . 3 - خطی خفی در غایت نازکی و باریکی که به چشم عادی به زحمت دیده شود. 1


55608 غباری گرفتن ( غباری گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) اندوهناک شدن . 1


55609 غباز (غُ) (اِ.) چوبدستی شبانان و قلندران . 1


55610 غباوت (غَ وَ) [ ع . غباوة ] 1 - (مص ل .) کند ذهن شدن . 2 - ابله شدن . 3 - (اِمص .) گولی . 4 - احمقی، ابلهی . 1


55611 غبب (غَ بَ) [ ع . ] (اِ.) نک غبغب . 1


55612 غبرا (غَ) [ ع . غبراء ] (ص .) مؤنث اغبر، گرد - آلود، خاکی رنگ . 1


55613 غبطه (غِ یا غَ طِ) [ ع . غبطة ] 1 - (مص ل .) رشک بردن بر سعادت و نیکی کسی بدون بدخواهی نسبت به آن شخص . 2 - شادمانی، خوشحالی . 1


55614 غبغب (غَ غَ) [ ع . ] (اِ.) گوشت برجستة زیر چانه . ؛ باد به غبغب انداختن قیافه گرفتن، باد کردن . 1


55615 غبن (غَ بْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) زیان وارد کردن برکسی در معامله .2 - فریفتن . 3 - (مص ل .) زیان دیدن در خرید و فروش . 4 - (اِ.) ضرر، زیان . 5 - افسوس، دریغ . 1


55616 غبنا (غَ) [ ع - فا. ] (صت .) دریغا! افسوسا! 1


55617 غبوق (غَ) [ ع . ] (اِ.) شرابی که در شبانگاه نوشند. 1


55618 غبوق (غُ) [ ع . ] (مص ل .) شراب شبانگاهی خوردن . 1


55619 غبی (غَ یّ یا یْ) [ ع . ] (ص .) 1 - کندذهن، گول . 2 - نادان . 1


55620 غبین (غَ) [ ع . ] 1 - (ص .) فریب خوردگی در خرید و معامله . 2 - (اِ.) زیان . 1


55621 غت (غُ یا غَ) (ص .) 1 - جاهل، نادان . 2 - گول، کم فهم . 1


55622 غث (غَ) [ ع . ] (ص .)1 - لاغر. 2 - سخن نادرست و سُست . 1


55623 غثیان (غَ ثَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) استفراغ کردن . 2 - (اِ.) قی . 1


55624 غجر (غَ جَ) [ تر. ] (اِ.) 1 - کولی . 2 - فالگیر. 1


55625 غجرچی ( غجرچی . جِ) [ تر. ] (ص نسب .) دلیل، بلد، راهنما. 1


55626 غد (غَ) [ ع . ] (اِ.)1 - فردا. 2 - زمان دور. 3 - روز قیامت . 1


55627 غد (غُ) (ص .) (عا.) 1 - یکدنده، خودرأی . 2 - مغرور. 1


55628 غدا (غَ) [ ع . غداء ] (اِ.) بامداد. مق عشاء. 1


55629 غدات (غَ) [ ع . غداة ] (اِ.) بامداد، بین صبح کاذب و صبح صادق . 1


55630 غدار (غَ دّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بی وفا. 2 - در فارسی به معنی مکار، حیله گر، پیمان شکن . 1


55631 غداره (غَ دّ رِ) [ ع . ] (ص .) 1 - مؤنث غدار، زن بی وفا. 2 - زن حیله گر. 1


55632 غداره ( غداره .)(اِ.)1 - مأخوذ از «کتارة » هندی، سلاحی شبیه به شمشیر اما پهن و راست . 2 - پیکان پهن، پیکان نیزه . 1


55633 غداری ( غَ دُ ) [ ع - فا. ] (حامص .)1 - بی وفایی . 2 - حیله گری . 1


55634 غدایر (غَ یِ) [ ع . غدائر ] (اِ.) جِ غدیره ؛ گیسوان بافته . 1


55635 غدد (غُ دَ) [ ع . ] (اِ.) جِ غده . 1


55636 غدر (غَ دْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بی وفایی کردن، خیانت ورزیدن . 2 - (اِمص .) بی وفایی، خیانت . 3 - (اِ.) مکر، حیله . 1


55637 غدره (غَ رِ) (اِ.) نک غداره . 1


55638 غدرک ( غدرک .) (اِ.) نک غداره . 1


55639 غدرک (غَ رَ) (اِ.) جامة روز جنگ . 1


55640 غدنگ (غَ دَ) [ ع . ] (ص .) 1 - احمق، نادان . 2 - بدشکل، بد اندام . 1


55641 غده (غُ دِّ) [ ع . غدة ] (اِ.) 1 - قطعه گوشتی سفت که در بدن به علت بیماری بوجود می آید. 2 - عضوی گِرد یا بیضی در بدن که از خود مایع مورد نیاز بدن را ترشح می کند. 1


55642 غدو (غَ) [ ع . ] (مص ل .) آمدن کسی را به بامداد. 1


55643 غدو (غُ دُ وّ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - صبح رفتن . 2 - بیرون شدن . 1


55644 غدیر (غَ) [ ع . ] (اِ.) آبگیر، تالاب . 1


55645 غدیره (غَ رِ) [ ع . غدیرة ] (اِ.) گیسوی بافته . 1


55646 غذا (غَ) [ ع . غذاء ] (اِ.) خوردنی، آن چه خورده شود. 1


55647 غذاخوری ( غذاخوری . خُ) [ ع - فا. ] (اِمر.) مکانی معمولاً سرپوشیده برای خوردن غذا (کافه، رستوران و...). 1


55648 غر (غِ) (ص .) (عا.) = قر: جنباندن جز یا تمام بدن از روی ناز ؛ غر و غربیله ناز و ادا و اطوار. ؛ غر و غمزه جنبانیدن جز یا تمام بدن از روی ناز و توأم با اشارة چشم و ابرو. ؛ غر و فر الف - آرایش و زینت . ب - غر و غمزه . 1


55649 غر ( غر .) (ص .) 1 - شخصی که خصیه اش بزرگ شد. 2 - برآمدگی در اعضا. 3 - جمع کردن باد در دهان برای آن که با قبضة بسته بر آن زنند تا صدا کند. 1


55650 غر ( غر .) (ص .) 1 - ترکیده و شکسته . 2 - فرو رفته بر اثر ضربه . 1


55651 غر (غُ رّ) [ ع . ] (ص .) 1 - نیکو. 2 - بزرگوار. 3 - اسب پیشانی سفید. 1


55652 غر (غُ) (اِصت .) آواز غوک، صدای وزغ . 1


55653 غر ( غر .) (اِ.) مخفف غرد. خانة چوبین و نئین، به این معنی در ترکیب آید: بادغر. 1


55654 غر (غَ) (ص .) 1 - قحبه، زن فاحشه . 2 - مخنث . 1


55655 غر انداختن (غِ. اَ تَ) (مص م .) (عا.) چیزی را تا آخر مصرف کردن، تمام کردن . 1


55758 غری (غُ) (حامص .) قری ؛ دبه خایگی، فتق . 1


55656 غر زدن ( غر زدن . غر زدن .) (مص م .) قر زدن ؛ فریفتن دختر یا زنی برای کامجویی از او. 1


55657 غر زدن (غُ. زَ دَ) (مص ل .) (عا.) با خشم و اعتراض زیر لب سخن گفتن . 1


55658 غرا (غَ رّ) [ ع . غراء ] (ص .) مؤنث اغر. 1 - سفید و روشن و درخشان از هر چیزی . 2 - فصیح، بلیغ . 1


55660 غراب البین (غُ بُ لْ بَ) [ ع . ] (اِ.) زاغ جدایی، زاغی که عرب مشاهدة آن را شوم و سبب جدایی می داند. 1


55661 غرابت (غَ بَ) [ ع . غرابة ] (مص ل .)1 - غامض بودن، پوشیده بودن . 2 - دور بودن . 1


55662 غرابت داشتن ( غرابت داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) عجیب بودن . 1


55663 غرابی (غُ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - نوعی خرما. 2 - نوعی نان شیرینی . 1


55664 غرابیل (غَ) [ ع . ] (اِ.) جِ غربال . 1


55665 غرار (غِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دَم تیز شمشیر و نیزه . 2 - خواب اندک، هر چیز کم . 3 - کسادی بازار. 1


55666 غرار (غَ رّ) [ ع . ] (ص .) مکار، بسیار فریبنده . 1


55667 غرارت (غَ رَ) [ ع . غرارة ] 1 - (مص ل .) غافل شدن . 2 - فریب خوردن . 3 - (اِمص .) غفلت . 4 - بی تجربگی . 1


55668 غراره ( غراره .)(اِ.)جوالی که در آن کاه می ریزند. 1


55669 غراره ( غراره .) [ ع . ] نک غرارت . 1


55670 غراره (غَ رِ یا رَ) (اِ.) عمل گرداندن آب در دهان برای شستشو. 1


55671 غراش (غَ) (اِ.) 1 - زخم ناشی از خراشیدگی . 2 - قهر، خشم . 3 - اندوه . 1


55672 غراشیدن (غَ دَ) 1 - (مص م .) خراشیدن . 2 - (مص ل .) خشم گرفتن . 3 - اندوه خوردن . 1


55673 غراشیده (غَ د) (ص مف .) 1 - خراشیده . 2 - خشمگین . 1


55674 غرام (غَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) شیفتگی، عشق . 2 - آز. 3 - (اِ.) هلاک، عذاب . 1


55675 غرامات ( غ َ) [ ع . ] (اِ.) جِ غرامت . 1


55676 غرامت (غَ مَ) [ ع . غرامة ] (اِ.) 1 - تاوان . 2 - (اِ مص .) مشقت، ضرر. 3 - پشیمانی . 4 - عذاب . 1


55677 غرامت کشیدن ( غرامت کشیدن . کِ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) به عهده گرفتن غرامت . 1


55678 غران (غُ رّ) 1 - (ص فا.) آواز گران و مهیب برآورنده . 2 - (ق .) در حال غریدن، فریادکنان . 1


55679 غراورنگ (غَ رَ) (اِمر.) تخت بزرگ . 1


55680 غراچه (غَ چِ) (ص .) نک غرچه . 1


55681 غرایب (غَ یِ) [ ع . غرائب ] (ص .) جِ غریبه . 1


55682 غرایز (غَ یِ) [ ع . غرائز ] (اِ.) جِ غریزه . 1


55683 غرب (غَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پنهان شدن . 2 - دور شدن . 3 - (اِ.) یکی از چهار جهت اصلی، جای فرو شدن آفتاب، باختر. 4 - سرزمین های واقع در غرب (اعم از اروپا آمریکا). 1


55684 غربا (غُ رَ) [ ع . غرباء ] (ص .) جِ غریب . 1


55685 غربال (غَ یا غِ) (اِ.) = گربال : وسیله ای مشبک یا س وراخ سوراخ برای جدا کردن اجزای ریز و درشت یک جسم، الک . 1


55686 غربان (غَ) [ ع . ] (اِ.) جِ غراب . 1


55687 غربت (غُ بَ) [ ع . غربة ] (مص ل .) دور شدن، دور شدن از شهر و دیار. 1


55688 غربتی ( غربتی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به غربت . 2 - کولی، قرشمال . 3 - بیگانه، اجنبی . ؛ غربتی بازی درآوردن فریاد و جنجال بی اندازه کردن . 1


55689 غربزدگی (غَ زَ د) [ ع - فا. ] (حامص .) وضع یا کیفیت غرب زده شدن، پیروی از تمدن و فرهنگ کشورهای اروپایی . 1


55690 غربچه (غَ بَ چَ یا چِ) (ص مر.) دشنام است به معنی فرزند زن بدکار. 1


55691 غربی (غَ) (ص نسب .) 1 - منسوب به غرب . 2 - از مردم شمال آفریقا. 3 - مراکشی . در اصطلاح مورخان عهد مغول به خراسان و مازندران و عراق و آذربایجان و موصل و گرجستان و روم شرقی اطلاق می شده . 1


55692 غربیب (غِ ب) [ ع . ] (اِ.) نوعی انگور سیاه طائفی که از بهترین اقسام انگور است . 1


55693 غربیل (غَ) (اِ.) (عا.) غربال . 1


55694 غربیله (غَ لَ یا لِ) (اِ.) حرکت پیاپی قسمت تحتانی بدن مثل حرکت غربیل (غربال ). 1


55695 غرتشن ( غُ تَ شَ) (ص .) (عا.) قلتشن ؛ زورگو. 1


55696 غرتی (غِ) (ص .) (عا.) نک قرتی . 1


55697 غرد (غَ) [ ع . ] (اِ.) خانة نیین، خانة مسقف به چوب، خانة تابستانی . 1


55698 غردل (غَ رْ د) (ص مر.)ترسو، بی دل و جرأت . 1


55699 غرده (غَ د) (اِ.) گردونة چوبین . 1


55700 غرر (غَ رَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) هلاکت . 2 - خطر. 3 - (مص ل .) فریب خوردن . 1


55701 غرر (غُ رَ) [ ع . ] (اِ.) جِ غُرَّه . 1 - برگزیده ها، عالی ها. 2 - سپیدی های پیشانی . ؛ درر غرر الف - مرواریدهای بهتر و برگزیده . ب - سخنان استوار و برگزیده . 1


55702 غرر (غَ) [ ع . ] (اِ.) خانة نیین و خانة مسقف به چوب، خانه تابستانی . 1


55703 غرزن (غَ زَ) (ص مر.) 1 - زن بدکاره، روسپی . 2 - مردی که زن بدکاره دارد. 1


55704 غرس (غَ رْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) درخت کاشتن . 2 - (ص .) درخت نشانده، نهال . 1


55705 غرس (غَ یا غِ) (اِ.) خشم، قهر. 1


55706 غرش (غُ رِّ) (اِمص .) صدای مهیب، فریاد ترسناک . 1


55707 غرشمار (غِ رِ) (ص .) نک غرشمال . 1


55708 غرشمال (غِ رَ) (اِ. ص .) = قرشمال : 1 - کولی . 2 - کنایه از: خوش بنیه، لوند. 1


56010 غندرود (غُ) (اِمر.) نفیر. 1


55709 غرض (غَ رَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) مشتاق شدن . 2 - (اِمص .) آ رزومندی . 3 - (اِ.) هدف، نشانة تیر. 4 - هدف، مقصود. 5 - اراده، قصد. 6 - دشمنی، قصد بد. 1


55710 غرض داشتن ( غرض داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - نیت بد داشتن . 2 - کینه داشتن . 1


55711 غرض ورزی ( غرض ورزی . وَ) [ ع - فا. ] (حامص .) به کارگیری نیت های کینه جویانه، دوری از انصاف و بی طرفی . 1


55712 غرغر (غَ غَ) (اِ.) گلو، ابتدای گلو از طرف دهان . 1


55713 غرغر (غُ غُ) (اِمر.) سخنی که زیر لب از روی خشم گفته شود. 1


55714 غرغره (غَ غَ رِ)(اِ.) = قرقره :چرخی که ریسمان دور آن پیچیده می شود برای بالا کشیدن چیزی . 1


55715 غرغره ( غرغره .) (اِ.) خِرخِره، گلو، نای گلو. 1


55716 غرغره ( غرغره .) [ ع . ] (مص ل .) آب یا مایع شستشو دهندة دهان را در گلو گردانیدن . 1


55717 غرغرو (غُ غُ) (ص فا.) (عا.) آن که برای اظهار ناخشنودی بسیار غرغر کند. 1


55718 غرغشه (غَ غَ ش ) (اِ.) جنجال، غوغا. 1


55719 غرفج (غُ فَ) (اِ.) = گرفج : هر هیزمی که زود آتش در آن افتد. 1


55720 غرفه (غُ فِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بالاخانه، بام . 2 - اتاق یا قسمتی مجزا از یک سالن . 1


55721 غرق (غُ رُ) [ تر. ] (اِ.) نک قرق . 1


55722 غرق (غَ رْ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - در آب فرو رفتن، خفه شدن . 2 - کنایه از: محو چیزی شدن، بی نهایت جذب چیزی شدن . 1


55723 غرقاب (غَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) جای غرق شدن، جای عمیق در آب . مق . پایاب . 1


55724 غرقه (غَ قِ) (ص .) در آب فرو رفته، غرق شده . 1


55725 غرقی (غَ) (اِ.) 1 - زحمتی که در نگاهداری خرمن از آفت سیل متحمل شوند. 2 - در اصطلاح لوطیان : دخول . 1


55726 غرم (غُ) (اِ.) 1 - میش کوهی . 2 - قوچ جنگی . 1


55727 غرم ( غرم .) [ ع . ] (اِ.) 1 - تاوان، هرچه ادا کردنش لازم باشد. 2 - وام، قرض . 1


55728 غرما کردن (غُ رَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) تقسیم کردن طلبکاران مال بدهکار ور - شکسته ای را به نسبت طلب بین خود. 1


55729 غرمج (غَ مَ) (اِ.) ارزن پخته به چربی یا به گوشت . 1


55730 غرموت (غُ) = غرمود. قرموت : غذا و خوراک اسب . 1


55731 غرنبش (غُ رُ ب) 1 - (اِمص .) غرنبیدن . 2 - (اِ.) آواز مهیب . 1


55732 غرنبه (غُ رُ ب) 1 - (اِمص .) غرنبیدن . 2 - (اِ.) بانگ و فریاد، خروش . 1


55733 غرنبیدن (غُ رُ دَ) (مص ل .) 1 - بانگ و خروش برآوردن . 2 - غوغا کردن . 1


55734 غرند (غَ رَ) (ص .) دختری که در شب زفاف معلوم شود که باکره نیست . 1


55735 غرنوق (غُ یا غِ) [ ع . ] (اِ.) پرنده ای است از راستة پا بلندان، دارای بال های دراز و ساق های طویل که به فارسی آن را کلنگ خوانند. غِرنیق، غُرنیق، غُرانق ؛ ج . غَرانیق، غَرانق و غَرانقه . 1


55736 غرنگ (غَ رَ) (اِ.) صدایی که هنگام گریستن در گلو می پیچد. 1


55737 غرنگیدن (غَ رَ دَ) (مص ل .) ناله کردن . 1


55738 غره (غَ رِّ) [ ع . غرة ] 1 - (مص م .) گول زدن . 2 - (مص ل .) فریفته شدن . 3 - (اِمص .) بی - خبری، غفلت . 4 - (ص .) فریب خورده . 5 - گستاخ، مغرور. 1


55739 غره (غُ رِّ) (اِ.) 1 - صدای رعد یا غرّش جانوران درنده . 2 - فریاد سهمناک . 1


55740 غره (غُ رَّ) [ ع . غرة ] (اِ.) 1 - پیشانی . 2 - ماه نو. 3 - برگزیده و پسندیده از هر چیز. 4 - بزرگ و مهتر قوم . 5 - اول هر چیز. 1


55741 غره کردن (غَ رِّ . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) فریفتن، گول زدن . 1


55742 غرو (غَ رْ) (اِ.) نای، نی میان تهی . 1


55743 غرواش (غَ یا غُ) (اِ.) 1 - لیف شوی مالان و جولاهگان و کفشدوزان و آن گیاهی است که مانند جاروب بندند و بدان آب و آهار و شوربا بر جامه ای که بافند پاشند. غرواس و غورواشی و غورواشه نیز گویند. 2 - زنجبیل شامی . 1


55744 غروب (غُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) فرو رفتن و ناپدید شدن آفتاب یا هر ستارة دیگر. 2 - (اِ.) هنگام غروب آفتاب . 1


55745 غرور (غُ) [ ع . ] 1 - (مص م .) فریب دادن . 2 - (مص ل .) به خود بالیدن . 3 - (اِمص .) تکبر، نخوت . 4 - فریفتگی . ؛ غرور ملی احساس سربلندی و افتخار نسبت به فرهنگ و توانایی های ملت خویش . 1


55746 غرور خریدن ( غرور خریدن . خَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) متکبرانه رفتار کردن . 1


55747 غرور خوردن ( غرور خوردن . خُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) فریب خوردن . 1


55748 غرور دادن ( غرور دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) فریب دادن، گول زدن . 1


55749 غرولند (غُ رُّ لُ) (اِمر.) (عا.) سخن آهسته از روی خشم و اعتراض . 1


55750 غرولند زدن ( غرولند زدن . زَ دَ)(مص ل .)(عا.) آهسته سخن گفتن از سر خشم و اعتراض . 1


55751 غرچه (غَ چِ) (ص .) 1 - بی غیرت، دیوث . 2 - ابله . 3 - ناتوان در مردی . 1


55752 غرچه ( غرچه .) 1 - (ص .) اهل غرجستان . 2 - (اِ.) نوایی است در موسیقی قدیم . 1


55753 غرچک (غَ چَ) (ص .) نادان، ابله . 1


55754 غرچگی ( غرچگی .) (حامص .) نادانی . 1


55755 غرچی (غَ رَ) (ص .) 1 - کولی . 2 - کنایه از: زن بی شرم و پرهیاهو. 1


55756 غرگی (غَ رَ) [ ع - فا. ] (حامص .) = غره : 1 - فریفتگی . 2 - مغروری، خودبینی، تکبر. 1


55759 غری (غَ) (حامص .) غر بودن، قحبگی . 1


55760 غریب (غَ) [ ع . ] (ص .) 1 - هرچیز نادر و نو. 2 - دور از وطن . 3 - بیگانه . 1


55761 غریب آمدن ( غریب آمدن . مَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) عجیب به نظر آمدن . 1


55762 غریب زاده ( غریب زاده . د) [ ع - فا. ] (ص مف .) 1 - زادة کولی . 2 - کنایه از: حرامزاده . 1


55763 غریب شمار ( غریب شمار . شُ) [ ع - فا. ] (اِ. ص .) گمنام، مجهول . 1


55764 غریب گز ( غریب گز . گَ) [ ع - فا. ] (اِ.) 1 - حشره ای که به غریبه نیش می زند و بومیان نسبت به آن مصونیت دارند. 2 - عقرب . 3 - ساس، کَنِه . 1


55765 غریبه (غَ ب) [ ع . غریبة ] (ص .) 1 - مؤنث غریب . 2 - زن دور از وطن . 1


55766 غریبه ( غریبه .) [ ع - فا. ] (ص .) بیگانه، اجنبی، ناآشنا. 1


55767 غریبی کردن (غَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - سفر کردن . 2 - بیگانگی کردن . 3 - ترسیدن طفل از شخص ناشناس . 1


55768 غریدن (غُ رّ دَ)(مص ل .)فریاد زدن، خروشیدن . 1


55769 غریر (غَ) [ ع . ] (ص .) 1 - به باطل امیدوار شده، فریفته . 2 - پذیرفتار. 3 - جوان ناآز موده . 1


55770 غریزه (غَ ز) [ ع . غریزة ] (اِ.) سرشت، ذات . ؛ غریزه ی جنسی غریزة اطفاء شهوت که سبب تولید نسل و بقاع نوع است . 1


55771 غریزی (غَ) [ ع . ] (ص نسب .) ذاتی . 1


55772 غریق (غَ) [ ع . ] (ص .)غرق شده، در آب فرو - رفته . 1


55773 غریم (غَ) [ ع . ] (ص .) 1 - بدهکار، وامدار. 2 - وام خواه، طلب کار. 1


55774 غریو (غَ) (اِ.) 1 - فریاد، صدای غرش، صدای بم و گنگ بسیار بلند. 2 - گریه و زاری . 3 - نوایی است از موسیقی . 1


55775 غریویدن (غَ دَ) (مص ل .) 1 - فریاد زدن . 2 - نالیدن و گریستن . 1


55776 غریژنگ (غَ ژَ) (اِ.) = غریژن . غریزن . غلیزن : گل و لای سیاه که در بن حوض ها و ته تالاب ها و جوی ها است . 1


55777 غزا (غَ) [ ع . غزاء ] (مص ل .) جنگ کردن، جنگ کردن با دشمن دین . 1


55778 غزاء (غَ زّ) [ ع . ] (ص .) بسیار غزو کننده، بسیار جنگنده . 1


55779 غزات (غَ) [ ع . غزاة ] (مص ل .) با دشمن دین جنگیدن . 1


55780 غزارت (غَ رَ) [ ع . غزارة ] 1 - (مص ل .) فراوان شدن . 2 - (اِمص .) فراوانی . 1


55781 غزال (غَ زّ) [ ع . ] (ص .) ریسمان تاب، ریسمان - باف، ریسمان فروش ؛ ج . غزالون، غزالین . 1


55782 غزال (غَ) [ ع . ] (اِ.)1 - آهو. 2 - کنایه از: معشوق، زیبارو. 1


55783 غزاله (غَ لِ) [ ع . ] (اِ.)1 - آهو برة ماده . 2 - آفتاب . 1


55784 غزغن (غَ غَ) (اِ.) = غزغند: پوست غیر کیمخت که از آن کفش دوزند. 1


55785 غزل (غَ زَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) عشق بازی کردن . 2 - حکایت کردن از عشق به زنان . 3 - (اِ.) شعری مرکب از چند بیت که دارای یک وزن بوده و آخر مصراع اول با آخر مصراع های دوم هم قافیه باشد. ؛ غزل خداحافظی را خواندن کنایه از: مردن، از دنیا رفتن . 1


55786 غزل (غَ زْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) ریسیدن . 2 - (اِ.) رشته، ریسمان . 1


55787 غزل سرا ( غزل سرا . سَ) [ ع - فا. ] (ص فا.)1 - غزل - گوی . 2 - مطرب . 1


55788 غزل طراز ( غزل طراز . طَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) غزل - گوی . 1


55789 غزل پرداز ( غزل پرداز . پَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - غزل سرا. 2 - مطرب . 1


55790 غزلیات (غَ زَ یّ) [ ع . ] (اِ.) جِ غزلیه . در تداول معمولاً در مورد جمع غزل به کار برند. 1


55791 غزه (غَ ز) (اِ.) آواز، صدا. 1


55792 غزه ( غزه .) (اِ.) بیخ دم حیوانات چرنده و پرنده . 1


55793 غزو (غَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) جنگ کردن با دشمن . 2 - (اِ.) جنگ هایی که پیغمبر شخصاً در آن حضور داشتند. 1


55794 غزوات (غَ زَ) [ ع . ] (اِ.) جِ غزوه . 1


55795 غزوه (غَ وَ یا وِ) [ ع . ] (اِ.) یک غزو، یک بار جنگ کردن . 1


55796 غزیر (غَ) [ ع . ] (ص .) بسیار از هر چیز، وافر. 1


55797 غسات (غَ) [ ع . غساة . ] (اِ.) غوزة خرما، خرمای نارسیده . 1


55798 غساق (غَ سّ) [ معر. ] 1 - (ص .) سرد و گندیده، بدبو. 2 - (اِ.) چرکِ زخم، هرچیز گندیده و بدبو. 1


55799 غسال (غَ سّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار شوینده . 2 - جامه شوی . 3 - مرده شوی . 1


55800 غسال خانه ( غسال خانه . نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) مرده - شوی خانه . 1


55801 غساله (غُ لِ یا لَ) [ ع . غسالة ] (اِ.) آبی که بدان دست و روی شویند. 1


55802 غساک (غَ) (اِ.) بوی بد. 1


55803 غسق (غَ سَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) تاریک شدن شب . 2 - (اِ.) تاریکی اول شب . 1


55804 غسل (غُ سْ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - شستشو دادن با آب . 2 - شستشوی تن طبق آیین شرع . ؛ غسل ارتماسی فرو بردن تمام بدن یک مرتبه در آب . ؛ غسل ترتیبی شستن اعضای بدن به تدریج . بدین طریق که ابتدا سر و گردن و بعد نیمة راست بدن و سپس نیمة چپ آن شسته شود. 1


55805 غسل خانه ( غسل خانه . نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - حمام . 2 - مستراح . 1


55806 غسلین (غِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آن چه شسته شود از جامه و مانند آن . 2 - آن چه از جراحت ها پس از شستن بیرون آید. 3 - آبی که بدان جراحت یا چیز دیگر را شسته باشند. 4 - آن چه از پوست و گوشت دوزخیان روان گردد. 1


55807 غسول (غَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آبی که بدان خود را شویند؛ ج . غسولات . 2 - خطمی . 3 - اشنان . 1


55808 غسک (غَ سَ) (اِ.) ساس . 1


55809 غسیل (غَ) [ ع . ] (ص .) 1 - شسته . 2 - غسل داده شده . 1


55810 غش (غَ) (اِمص .) گرفته شده از عربی به معنای بی هوشی، مدهوشی . ؛ غش ُ ریسه رفتن به خود پیچیدن بر اثر خندة شدید و طولانی . 1


55811 غش (غِ شّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) خیانت کردن . 2 - فریب دادن . 3 - کدورت . 4 - (مص م .) آمیختن هر چیز کم بها در هر چیز گرانبها و ناخالص کردن آن . 1


55812 غش کردن (غَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) (عا.) بیهوش شدن . 1


55813 غش کردن (غِ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خیانت کردن، ناراستی کردن . 1


55814 غشاء ( غشاء .) [ ع . ] (اِ.) پردة پوششی حول و درون برخی اندام های درونی و قسمت سطحی سیتوپلاسم سلول های حیوانی و پردة سلولزی حول سلول های گیاهی . 1


55815 غشاء (غِ) [ ع . ] (اِ.) پرده، پوشش . 1


55816 غشاوه (غَ یا غِ یا غُ وِ) [ ع . غشاوة ] (اِ.) 1 - پرده، پوشش . 2 - تیرگی چشم . 1


55817 غشغرغ (غِ غِ رِ) (اِ.) (عا.) نک قشقرق . 1


55818 غشم (غَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) ستم، ظلم . 2 - (مص ل .) ستم کردن، ظلم کردن . 1


55819 غشمشم (غَ شَ شَ) [ ع . ] (ص .) خودرأی، بی - باک . ؛ میرزا غشمشم مرد خودرأی، مرد خودآرا. 1


55820 غشه رشه (غَ شَ رَ شَ یا ش ) (اِ.) یک دسته مردم بی سر و پا و پست، اوباش . 1


55821 غشی (غَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بیهوش شدن . 2 - (اِمص .) بیهوشی . 1


55822 غشی (غَ ش ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) کسی که بیماری صرع دارد، مصروع . 1


55823 غصب (غَ صْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) چیزی را به زور گرفتن . 2 - (اِ.) هر آن چه که به زور گرفته شود. 1


55824 غصن (غُ) [ ع . ] (اِ.) شاخة درخت . 1


55825 غصه (غُ صِّ) [ ع . غصة ] (اِ.) 1 - آن چه در گلو گیر کند و فرو نرود. 2 - اندوه گلوگیر. 1


55827 غض (غَ ضّ) [ ع . ] (مص م .) 1 - فروخوابانیدن چشم را. 2 - فرو داشتن آواز. 1


55828 غضاره (غَ رَ یا رِ) [ ع . غضارة ] (اِ.) 1 - سفال سبزی است که برای دفع چشم زخم به کار برند؛ طین حر. 2 - کاسة بزرگ ؛ ج . غضائر (غضایر). 1


55829 غضاضت (غَ ضَ) [ ع . غضاضة ] (اِمص .)1 - فرو خوابانیدن چشم . 2 - تر و تازه شدن . 3 - تازه روی شدن . 4 - خواری . 5 - نقصان . 1


55830 غضب (غَ ضَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) خشم گرفتن . 2 - (اِمص .) خشمگینی . 3 - (ا ِ.) خشم . 1


55831 غضبان (غَ ضْ) [ ع . ] 1 - (ص .) خشمناک . 2 - در فارسی : منجنیق و سنگی که در منجنیق گذارند. 1


55832 غضروف (غُ رُ) [ ع . ] (اِ.) استخوان نرم و سست مثل استخوان بینی و گوش . 1


55833 غضن (غَ ضْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) باز داشتن . 2 - (اِ.) چین و شکن زره . 1


55834 غضنفر (غَ ضَ فَ) [ ع . ] (اِ.) شیر درنده . 1


55836 غطاء (غِ) [ ع . ] (اِ.) پرده، پوشش . 1


55837 غطاس (غِ) [ ع . ] (اِ مص .) تعمید، غسل تعمید. 1


55838 غطریف (غ طْ) [ ع . ] (ص .) 1 - مهتر. 2 - جوانمرد. 1


55839 غطیط (غَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - غریدن شتر. 2 - خرخر کردن در خواب . 1


55840 غفار (غَ فّ) [ ع . ] (ص .) از صفات خداوند به معنای آمرزنده . 1


55841 غفج (غُ فْ) (اِ.) 1 - آبگیر، گودال . 2 - شمشیر آبدار. 3 - سندان آهنگری . 1


55842 غفج ( غفج .) (اِ.) 1 - دستة مو. 2 - شاخ راست و نازک . 1


55843 غفج کردن ( غفج کردن . کَ دَ) (م مص .) جدا کردن شاخه های راست و نازک و دسته کردن آن ها تا سپس در لیف پیچند و در خاک کنند. 1


55844 غفجی ( غفجی .) (حامص .) عمق، ژرفا. 1


55845 غفر (غَ فْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پوشاندن، چیزی را پوشاندن . 2 - (اِمص .) چشم پوشی از گناه، آمرزیدن . 1


55846 غفر ( غفر .) [ ع . ] (اِ.) منزل پانزدهم ماه که سه ستارة کوچک است در برج میزان . 1


55847 غفران (غُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) چشم پوشیدن از گناه . 2 - (اِمص .) آمرزش . 1


55848 غفلت (غِ لَ) [ ع . غفلة ] 1 - (مص م .) فراموش کردن، اهمال کردن . 2 - بی خبر شدن . 3 - (اِ مص .) فراموشی . 1


55849 غفلتاً (غِ لَ تَ نْ) [ ع . غفلتةً ] (ق .) ناگهان، بی خبر. 1


55850 غفه (غُ فِ یا فِّ) (اِ.)پوستین، پوستین نرم بره . 1


55851 غفور (غَ) [ ع . ] (ص .) از صفات خداوند به معنای آمرزنده . 1


55852 غفیر (غَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) غفران، مغفرت . 2 - (ص .) بسیار، فراوان . 1


55853 غفیله (غُ فَ یا فِ لِ یا لَ) [ ع . غفیلة ] (اِ.) نمازی است از نمازهای نافله که میان نماز مغرب و عشا خوانده شود و آن دو رکعت است به ترتیبی خاص . 1


55854 غل (غِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) کینه داشتن . 2 - حسد بردن . 3 - (اِ.) کینه . 4 - حسد. 5 - دشمنی . 1


55855 غل (غُ) [ ع . ] (اِ.)1 - گردن بند. 2 - بند و زنجیری که به گردن یا دست و پای مجرمان می بندند. 1


55856 غل (غَ لّ) [ ع . ] (مص م .) 1 - دست کسی را به گردن بستن . 2 - بند بر دست و پای و گردن کسی گذاشتن . 1


55857 غل خوردن (غ . خُ دَ) (مص ل .) (عا.) غلتیدن چ یزی گِرد. 1


55858 غل دادن ( غل دادن . دَ) (مص م .) (عا.) غلتاندن . 1


55859 غل زدن (غُ. زَ دَ) (مص ل .) (عا.) جوشیدن . 1


55860 غل کردن (غُ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) به بند کشیدن، اسیر کردن . 1


55861 غلاء (غَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گران شدن نرخ چیزی . 2 - (اِمص .) گرانی . 3 - قحطی، نایابی . 1


55862 غلاب (غَ لّ) [ ع . ] (ص .) بسیار چیره دست . 1


55863 غلات (غُ) [ ع . غلاة ] (ص .) جِ غالی . 1 - از حد درگذشتگان . 2 - کسانی که در عقاید مذهبی غلو کنند و از حد درگذرند: «علی اللهیه از غلاتند.» 1


55864 غلات (غَ لّ) [ ع . ] (اِ.) جِ غله ؛ دسته ای از گیاهان تیرة گندمیان که دانه های برخی از آن ها را آرد کنند. 1


55866 غلاف (غِ یا غَ) [ ع . ] (اِ.) پوشش، پوششی برای اشیایی مانند کتاب، شمشیر و... 1


55867 غلاف کردن ( غلاف کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - در غلاف گذاشتن . 2 - در درگیری و جدال از حریف ترسیدن و کوتاه آمدن . 1


55868 غلاله (غُ لِ) (اِ.) زلف . 1


55869 غلاله (غَ لَ یا لِ) [ ع . غلالة ] (اِ.) لباس زیر، آن چه که زیر لباس پوشند. 1


55870 غلام (غُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پسر، پسری که ریش در نیاورده باشد. 2 - بنده، اجیر، نوکر. 1


55871 غلام بچه ( غلام بچه . بَ چِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) پسر نابالغ که در خانه بزرگان و شاهان قاجار خدمت می کردند، خانه شاگرد. 1


55872 غلام گردش ( غلام گردش . گَ د) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - اتاقی که میان دو اتاق دیگر واقع باشد و به هر دو راه داشته باشد. 2 - ایوان و عمارت . 3 - دیوارپست حایل میان حرمسرا و دیوانخانه . 1


55873 غلامباره ( غلامباره . رِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) امردپرست . 1


55874 غلامبارگی ( غلامبارگی . رِ) [ ع - فا. ] (حامص .) شهوترانی با پسر بچه . 1


55875 غلب (غُ لُ) (اِ.) = غلپ : نک غلپ . 1


55876 غلباء (غَ لْ) [ ع . ] (ص .) 1 - باغ و مرغزار پر درخت . 2 - ستبر گردن . 1


55877 غلبه (غَ لَ ب) [ ع . غلبة ] 1 - (مص ل .) پیروز گشتن، چیره شدن . 2 - (اِمص .) چیرگی، پیروزی . 3 - تسلط، استیلا. 4 - کثرت، فراوانی . 5 - (اِ.) گروه بسیار، جمعیت، ازدحام . 6 - بانگ، فریاد. 1


55878 غلبه کن (غُ لْ ب کَ) (اِ.) (عا.) از بیخ کنده شدن . 1


55879 غلبیر (غَ) (اِ.) غربال . 1


55880 غلبیربند ( غلبیربند . بَ) (ص فا.) 1 - غربال بند. 2 - کولی، قرشمال، غرشمال . 1


55881 غلت (غَ لَ) [ ع . ] (مص ل .) اشتباه کردن در حساب و شماره . 1


55882 غلت (غَ لْ) (اِمص .) گشتن از یک پهلو به پهلوی دیگر. 1


55883 غلتاق (غَ) (اِ.) = غلطاق : چوب بندی زین . ؛ کهنه غلتاق زن پیر بدسابقه . 1


55884 غلتان (غَ) = غلطان : (ص فا.) 1 - چیزی که می غلتد، غلتنده . 2 - هرچیز گرد و مدور. 1


55885 غلتانیدن (غَ دَ) (مص م .) از سمتی به سمت دیگر گرداندن . 1


55886 غلتبان (غَ لْ تَ) 1 - (اِ.) سنگی به شکل استوانه که آن را روی بام های کاهگلی می غلتاندند تا کاهگل سفت شود. 2 - (ص .) مردی که آلت دست زنش باشد. 1


55887 غلته (غَ یا غُ تِ) (اِ.) چوبی استوانه ای شکل که با آن خمیر نان را پهن کنند. 1


55888 غلتک (غَ تَ) (اِ.) 1 - سنگی استوانه ای شکل که روی بام های کاهگلی می غلتانند تا کاهگل سفت و محکم شود، بام غلتان . 2 - وسیله ای برای تسطیح جاده و هموار ساختن آسفالت تازه خیابان ها. 3 - چوبی گرد و میان سوراخ که آن را پایة ارابه کنند. ؛روی غلتک افتادن کنایه از: پیشرفت کار سریع تر و آسان تر شدن . 1


55889 غلتیدن (غَ دَ) (مص ل .) از پهلویی به پهلوی دیگر گشتن . 1


55890 غلج (غَ) (اِ.) گره دوتا که به آسانی گشوده شود. 1


55891 غلس (غَ لَ) [ ع . ] (اِ.) ظلمت پایان شب چون با سپیدی درآمیزد، شبگیر. 1


55892 غلط (غَ لَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) اشتباه کردن . 2 - (ص .) نادرست . 3 - (اِ.) خطا. 4 - فضولی، تجاوز. ؛ چه غلط ها (کن .) چه فضولی ها. ؛ غلط چاپی غلطی که در چاپ به وسیلة حروفچین یا مصحح روی دهد. ؛ غلط مشهور (مصطلح ) کلمه ای که از لحاظ لغت و دستور زبان غلط ولی بسیار رایج و متداول است . 1


55893 غلط افتادن ( غلط افتادن . اُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) اشتباه پیدا شدن، خطا رخ دادن . 1


55894 غلط انداز ( غلط انداز . اَ) [ ع - فا. ] 1 - (ص فا.) آن چه که دیگران را به اشتباه بیندازد، دارای ظاهر آراسته و پرهیمنه ولی توخالی . 2 - (ص مف .) تیری که به نشانه نرسد. 1


55895 غلط غلوط ( غلط غلوط . غُ) [ ازع . ] (عا.) 1 - (ص مر.) پر غلط، بسیار غلط . 2 - (ق مر.) با غلط بسیار. 1


55896 غلط نامه ( غلط نامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) فهرست غلط های کتاب یا رسالة چاپ شده که معمولاً در آخر کتاب افزایند، جدول خطا و صواب . 1


55897 غلط گیری ( غلط گیری .) [ ع - فا. ] (حامص .) تصحیح نوشته یا گفتة کسی . 1


55898 غلظ (غِ لَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) ستبر گردیدن . 2 - (اِمص .) ضخامت . 1


55899 غلظت (غِ ظَ) [ ع . غلظة ] 1 - (مص ل .) غلیظ شدن، ستبر گردیدن . 2 - (اِمص .) ستبری . 1


55900 غلغل (غُ غُ) 1 - حکایت صوت جوشیدن آب و شراب و جز آن، آواز جوشیدن دیگ . 2 - همهمه و فریاد. 3 - صوت پرندگان مانند بلبل . 1


55901 غلغلاج (غُ غُ) (اِ.) چیزی را به زور و قوت تمام بر هوا انداختن . 1


55902 غلغله (غُ غُ لِ) (اِ.) 1 - هیاهوی . 2 - هنگامه، آشوب . ؛ غلغله ء شام کنایه از: ازدحام شدید. 1


55903 غلغلک (غِ غِ لَ) (اِمر.) به خنده آوردن کسی با تحریک زیر بغل یا شکمش . 1


55904 غلغلکی ( غلغلکی .) (ص نسب .) کسی که در برابر غلغلک حساس باشد و زود به خنده بیفتد. 1


55905 غلغونه (غُ نِ) (اِمر.) گلگونه، سرخاب . 1


55906 غلفتی ( غلفتی .) الکی، بیهوده . 1


55907 غلفتی (غِ لِ) (اِ.) پوست گوسفند یا هر حیوان دیگری که یکسره از بدن آن جدا کنند. 1


55908 غلفتی زدن ( غلفتی زدن . زَ دَ) (مص ل .) (عا.) بدل چیزی را به جای اصل آن به کسی دادن . 1


55909 غلفچ (غَ لَ) (اِ.) = غلفج : 1 - زنبور سرخ، زنبور عسل . 2 - زلو، زالو. 1


55910 غلق (غَ لَ) [ ع . ] (اِ.) کلون، چوبی که بدان در را بندند. 1


55911 غلق (غَ لِ) [ ع . ] (ص .) سخن دشوار و مشکل . 1


55912 غلمان (غِ لْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ غلام . 2 - پسران خوب روی بهشتی . 1


55913 غلمبه (غُ لُ ب) (اِ.) = غلنبه : 1 - هر چیز گرد و گلوله مانند که درشت و ناهموار باشد. 2 - جملات و عبارات مشکل و پیچیده که کسی برای اظهار فضل بیان می کند. 1


55914 غلمه (غُ مَ یا مِ) [ ع . غلمة ] 1 - (مص ل .) تیز شهوت شدن (زن و مرد). 2 - (اِ مص .) تیزی شهوت جماع . 1


55915 غلندوش (غَ لَ) (اِمر.) (عا.) کتف، دوش . 1


55916 غله (غَ لِ) (اِ.) بی قراری . 1


55917 غله (غَ لِّ یا لَُ) [ ع . غلة ] (اِ.) 1 - درآمد حاصل از کرایة مکان یا فروش زراعت . 2 - گندم، جو، شالی و حبوبات . ج . غلات . 1


55918 غله (غُ لَّ) (اِ.) = غلة : شاماکچه که زیر زره پوشند؛ شعاری که زیر لباس پوشند. 1


55919 غله باز دادن ( غله باز دادن . دَ) [ ع - فا. ] (م مص .) سود دادن، بهره دادن . 1


55920 غله بوم ( غله بوم .) [ ع - فا. ] (اِمر.) ملک یا مزرعه ای که غله فراوان داشته باشد. 1


55921 غله دان ( غله دان .) [ ع - فا. ] (اِمر.) انبار غله . 1


55922 غله کردن ( غله کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) غله دادن زمین و ملک . 1


55923 غلو (غُ لُ وّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) از حد گذشتن . 2 - (اِمص .) تجاوز، مبالغه . 3 - در شعر، بیان اغراق آمیز صفتی که در واقعیت محال و غیرممکن باشد. 1


55924 غلواء (غُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - از حد درگذشتن . 2 - گذشتن جوانی . 1


55925 غلوق (غُ) (اِ.) عوارضی که برای پذیرایی مأموران رسمی گرفته می شود. 1


55926 غلول (غُ) [ ع . ] (اِ.) جِ غُّل . 1


55927 غلپ (غُ لُ) (اِ.) = قلپ . غلب : یک جرعة بزرگ از آب یا مایعی دیگر که در دهان کنند. 1


55928 غلچ (غَ) (اِ.) آن چه در را بدان بندند از قفل و زنجیر و غیره . 1


55929 غلچ (غِ لَ) (اِ.) گره ای که به راحتی گشوده نشود. 1


55930 غلچه (غَ چَ یا چِ) (ص .)1 - روستایی . 2 - اوباش . 1


55931 غلچه ( غلچه .) (ص .) نامرد. 1


55932 غلچگی (غَ چِ) (حامص .) 1 - روستایی بودن . 2 - زندگانی کردن مانند اوباش . 1


55933 غلک (غُ لَّ) (اِ.) = قلک : کوزة سفالی کوچک که بچه ها پول خرد را در آن پس انداز می کنند. 1


55934 غلی (غَ) [ ع . ] (مص ل .) جوشیدن . 1


55935 غلیان (غَ لَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) به جوش آمدن . 2 - (اِمص .) جوشش . 3 - هیجان، جوش و خروش . 4 - تبدیل مایع به بخار. 1


55936 غلیج (غَ) (اِ.) 1 - بیلی که با آن زمین را هموار کنند. 2 - بتی که تراشند. 1


55937 غلیز (غَ یا غِ) (اِ.) گلیز، آب دهان بچه . 1


55938 غلیظ (غَ) [ ع . ] (ص .)1 - کلفت، ستبر. 2 - خشن، درشت . 3 - ناگوار، دیرهضم . 4 - تیره . 5 - پرمایه، برعکس رقیق . 1


55939 غلیغر (غِ غَ) (ص شغل .) گلکار، بنا. گلگیر و غلیگر و گلیگر نیز گویند. 1


55940 غلیفی (غِ یا غَ) (ص .) کنایه دار. 1


55941 غلیل (غُ) (اِ.) گلولة کمان گروهه . 1


55942 غلیل (غَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - تشنگی شدید. 2 - سوزش درون . 3 - دشمنی، حقه . 1


55943 غلیواج (غَ)(اِ.) = غلیواژ: زغن، مرغ گوشت رُبا. 1


55944 غلیژن (غَ ژَ) (اِ.) لجن، گِل و لای سیاهی که در ته حوض ها و جوی ها جمع می شود. 1


55945 غم (غَ) [ ع . ] (اِ.) اندوه، حزن . 1


55946 غم آهنج ( غم آهنج . هَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) بیرون کنندة غم . 1


55947 غم انگیز (غَ. اَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که تولید غم کند، غم آور. 1


55948 غم خورک ( غم خورک . خُ رَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) پرنده ای ا ز راستة بلندپایان که جثه ای بزرگ دارد و دارای نوکی مخروطی شکل و طویل است و گردنی بلند و عاری از پر دارد. پاهایش نیز دراز است . در کنار مرداب ها و رودخانه ها زندگی می کند. حیوانی است گوشه گیر و محتاط . 1


55949 غم درکنک (غَ. دَ. کُ نَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) (عا.) داریه . 1


55950 غم زده (غَ. زَ د یا دَ) [ ع - فا. ] (ص مف .) آن که غم به وی رسیده، محزون، مغموم . 1


55951 غم فزا (ی ) (غَ. فَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که یا آن چه اندوه شخص را زیادتر کند. 1


55952 غم نشان (غَ. نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) تسکین - دهندة غم . 1


55953 غم کده ( غم کده . کَ د یا دَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - جایگاه غم، غمخانه . 2 - (کن .) دنیا، روزگار. 1


55954 غم گسار ( غم گسار . گُ) [ ع - فا. ] 1 - (ص فا.) آن چه که غم را ببرد. 2 - دوست، یار، همدم . 3 - غمخوار. 1


55955 غم گساری ( غم گساری .) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - غمخواری . 2 - دلسوزی، مهربانی . 1


55956 غمار (غَ یا غُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه مردم . 2 - انبوهی، بسیاری . 1


55957 غمار (غَ) [ ع . ] (اِ.) جِ غمر و غمره ؛ سختی ها، درشتی ها. 1


55958 غماز (غَ مّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار سخن چین . 2 - اشاره کننده با چشم و ابرو. 1


55959 غمازه (غَ مّ ز یا زَ) [ ع . غمازة ] (ص .) 1 - مؤنث غماز.2 - دختر نیکو پیکر در هنگام غمزه و اشاره . 1


55960 غمازک (غَ مّ زَ) [ ع - فا. ] (اِمصغ .) چوبکی که بر ریسمان قلاب و شست ماهیگیری بندند و در آب اندازند و آن چوبک به آب فرو نرود و هرگاه ماهی به قلاب آویزد، آن چوبک فرو رود و معلوم شود که ماهی به قلاب آویخته است . 1


55961 غمازی ( غَ مُ ) [ ع - فا. ] (حامص .) سخن چینی . 1


55962 غمام (غَ) [ ع . ] (اِ.) ابر، ابر سفید. 1


55963 غمخوار ( غمخوار . خا) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - آن که دارای غم و اندوه بود، مغموم . 2 - آن که در غم دیگری شریک باشد، دلسوز. 1


55964 غمد (غِ) [ ع . ] (اِ.) نیام شمشیر، غلاف تیغ . 1


55965 غمر (غَ مْ) [ ع . ] (مص م .) 1 - بالا آمدن و فرا گرفتن آب چیزی را. 2 - زیاده روی کردن در احسان به کسی . 1


55966 غمر (غُ مْ) [ ع . ] (ص .) 1 - ناآزموده، بی تجربه . 2 - گول، احمق . 1


55967 غمر (غَ مِ) [ ع . ] (ص .) آلوده به چربی، چربش آلود. 1


55968 غمره (غَ رَ) [ ع . غمرة ] (اِ.) 1 - شدت، سختی . 2 - انبوهی مردم . 1


55969 غمری (غَ مْ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - ناشی گری . 2 - غافلی، نادانی . 1


55970 غمز (غَ مْ زْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) با چشم و ابرو اشاره کردن . 2 - سخن چینی کردن . 3 - (مص م .) آشکار کردن راز کسی . 4 - (اِ.) ناز و کرشمه . 1


55971 غمزه (غَ ز) [ ع . غمزة ] 1 - (مص ل .) یک بار با چشم یا ابرو اشاره کردن . 2 - (اِمص .) اشارة با چشم و ابرو. 3 - پلک زدن از روی ناز و کرشمه . 1


55972 غمزکاره ( غَ. رِ) [ ع - فا. ] (ص مر.)سخن چین . 1


55973 غمس (غَ سْ) [ ع . ] (مص م .) کسی یا چیزی را در آب فرو کردن . 1


55974 غمض (غَ ضْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) آسان گرفتن بر کسی . 2 - چشم پوشی کردن . 3 - (اِمص .) آسان گیری . 4 - چشم پوشی . 1


55975 غمنامه ( غمنامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) نوشته ای که در آن رنج ها یا غم ها شرح داده شده است، تراژدی . 1


55976 غمناک ( غمناک .) [ ع - فا. ] (ص مر.) غم آلود، غمگین . 1


55977 غمنده (غَ مَ د) [ ع - فا. ] (ص مر.) غمگین . 1


55978 غموس (غَ) [ ع . ] (ص .) 1 - کار سخت و دشوار. 2 - سوگند دروغ . 1


55979 غموس (غُ) [ ع . ] (مص ل .)1 - فرو شدن، غایب شدن . 2 - به آب فرو رفتن . 1


55980 غموض (غُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) هامون شدن زمین . 2 - دور معنی و باریک شدن سخن . 3 - (اِمص .) پوشیدگی علم و هنر، مشکل هر فن . 1


55981 غموضت (غُ ضَ) [ ع . غموضة ] 1 - (مص ل .) پوشیده شدن سخن و درک نشدن معنای آن . 2 - (اِمص .) پوشیدگی سخن . 1


55983 غمکاه ( غمکاه .) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن چه یا آن که از غم بکاهد. 1


55984 غمگن ( غمگن . گِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) غمگین . 1


55985 غمگین ( غمگین .) [ ع - فا. ] (ص مر.) آن که دارای غم است، اندوهگین، مغموم . 1


55986 غمین (غَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) اندوهناک، اندوهگین . 1


55987 غن (غَ) (اِ.) 1 - سنگ عصاری . 2 - دست - آورنجن . 1


55988 غنا (غَ) [ ع . غناء ] (اِمص .) توانگری . 1


55989 غنا (غِ) [ ع . غناء ] 1 - (اِمص .) آوازخوانی . 2 - (اِ.) آواز خوش و طرب انگیز، سرود، نغمه . 1


55990 غناوه (غُ وَ یا وِ) (اِ.) 1 - سازی است که مطربان نوازند. 2 - تاب خوردن . 1


55991 غناگر ( غناگر . گَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) آوازه - خوان . 1


55992 غنایم (غَ یِ) [ ع . غنائم ] (اِ.) جِ غنیمت . 1


55993 غنایی (غِ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به غنا، شعری که بیانگر عواطف و احساسات باشد. 1


55994 غنج ( غنج .) (اِ.) 1 - نوزاد حشره که به صورت کرم است . 2 - یکی از آفات سیب و گوجه . 1


55995 غنج (غَ یا غِ) (اِ.) سرین، کفل . 1


55996 غنج (غُ نْ) (ص .) به هم آمده و گِرد شده . 1


55997 غنج ( غنج .) (پس .) پسوند دال بر آغشتگی و آلودگی : بیمارغنج . 1


55998 غنج ( غنج .) (ص .) نیکو، خوش . 1


55999 غنج (غَ نْ) (اِ.) جوال . 1


56000 غنج ( غنج .) [ ع . ] 1 - (مص ل .) ناز کردن . 2 - (اِ.) ناز و کرشمه . 1


56001 غنج ( غنج .) (اِ.) گلگونه، سرخاب، مجازاً آرایش . 1


56002 غنج زدن (غَ. زَ دَ) (مص ل .) بسیار مشتاق و آرزومند چیزی بودن . 1


56003 غنجار (غَ نْ) (اِ.) سرخاب . 1


56004 غنجال (غَ نْ) (اِمر.) میوة ترش . 1


56005 غنجموش (غَ) (اِ.) وزغ، غوک، قورباغه . 1


56006 غنجه (غَ جِ) [ ع . ] (اِمص .) ناز و کرشمه . 1


56007 غنجه غنجه (غِ جِ یا جَ) (اِمر.) پارچه ای لطیف که زنان از آن چارقد می ساختند. 1


56008 غنجیدن (غَ یا غُ دَ) (مص ل .) 1 - ناز و غمزه کردن . 2 - بذله گویی کردن . 1


56009 غند (غُ نْ) (ص .) هر چیز پیچیده و گلوله شده . 1


56014 غنده ( غنده .) 1 - (ص .) هرچیز پیچیده و گلوله شده . 2 - (اِ.) پنبة گلوله کرده . 3 - عنکبوت . 1


56015 غنم (غَ نَ) [ ع . ] (اِ.) گلة گوسفند. ج . اغنام . 1


56016 غنه (غُ نِّ یا نَُ) [ ع . غنة ] (اِ.) 1 - آوازی که از بینی بیرون آید. 2 - تحریری است از موسیقی که در هنگام غنا و سراییدن به خیشوم بینی ادا کنند. ؛ارباب غنه آوازخوانان . 1


56017 غنودن (غُ دَ) (مص ل .) خوابیدن، آرمیدن . 1


56018 غنوده (غُ د) (ص مف .) 1 - به خواب رفته . 2 - آسوده . 1


56019 غنوند (غُ وَ) (اِ.) پیمان، شرط . 1


56020 غنویدن (غُ نُ دَ) (مص ل .) غنودن . 1


56021 غنویده (غُ نُ دَ یا د) (ص مف .) 1 - خفته . 2 - آرمیده . 1


56022 غنپز (غُ نْ پُ) (اِ.) (عا.) نک قمپز. 1


56023 غنچة کبک دری ( غنچة کبک دری . کَ کِ دَ) (اِمر.) یکی از الحان باربدی . 1


56024 غنچه (غُ چِ) (اِ.) 1 - گل ناشکفته . 2 - حباب آب . 3 - گنبد. 1


56025 غنچه ( غنچه .) گلوله کرده، غنده . 1


56026 غنچه خاطر ( غنچه خاطر . طِ) [ فا - ع . ] (ص مر.) تنگدل، ملول . 1


56027 غنچه خسب ( غنچه خسب . خُ) (ص فا.) کسی که به سبب سرما و نبودن روانداز دست و پای خود را جمع کرده بخوابد. 1


56028 غنچه پیشانی ( غنچه پیشانی .) (ص مر.) 1 - ترش رو، عبوس . 2 - زشت روی . 1


56029 غنگ (غَ) (اِ.) 1 - هاون چوبین یا سنگین . 2 - آواز بلند. ؛خر غنگ خر عصاری . 1


56030 غنی (غِ نا) [ ع . ] 1 - (مص ل .) توانگر شدن . 2 - (اِمص .) بی نیازی، توانگری . 1


56032 غنیم (غَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - غنیمت . 2 - در فارسی به معنای دشمن . 3 - حریف در کُشتی . 1


56033 غنیمت (غَ مَ) [ ع . غنیمة ] (اِ.) هر آن چه که در ج نگ از حریف شکست خورده به دست آید. 2 - در فارسی هر مالی که بدون زحمت به دست آمده باشد. 1


56034 غنیمت شمردن ( غنیمت شمردن . شُ مُ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) فایده و سود دانستن . 1


56035 غنینه (غَ نِ) (اِ.) لانة زنبور و مانند آن . 1


56036 غنیه (غَ یَ یا یِ) [ ع . غنیة . ] 1 - (مص ل .) بی نیاز شدن، توانگر شدن . 2 - (اِمص .) بی نیازی، توانگری . 3 - (اِ.) چاره . 4 - (ص .) دارای جمال یا مال فراوان . 1


56037 غو (غَ) (اِ.) = قو: قسمی قارچ خشک کرده که در آن از چخماق آتش افکنند و زود درگیرد. 1


56038 غو (غَ) (اِ.) بانگ، فریاد. 1


56039 غواشی (غَ) [ ع . ] (اِ.) جِ غاشیه . 1


56040 غواص (غَ وّ) [ ع . ] (ص .) کسی که برای به دست آوردن مروارید، مرجان و مانند آن به زیر دریا می رود. 1


56041 غوامض (غَ مِ) [ ع . ] (ص .) جِ غامض و غامضه . 1


56042 غوانی (غَ) [ ع . ] (ص .) جِ غانیه . 1


56043 غوایت (غَ یَ) [ ع . غوایة ] 1 - (مص ل .) گمراه شدن . 2 - (اِمص .) گمراهی . 1


56044 غوت (اِ.) فلاخن . 1


56045 غوث (غُ) [ ع . ] 1 - (مص م .) یاری کردن، به فریاد رسیدن . 2 - (اِمص .) یاری . 1


56046 غور (غُ یا غَ وْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) فرو شدن، فرو رفتن . 2 - دقت کردن در کاری، تفکر و تأمل کردن . 3 - (اِمص .) گودی، فرورفتگی . 4 - قعر هر چیز. 5 - دقت، تأمل . 6 - (اِ.) نشیب، زمین پست . 1


56047 غور ( غور .) (ص .) مخنث، هیز. 1


56048 غور کردن (غَ یا غُ وْ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) در عمق مطلبی دقت کردن، به دقت رسیدگی کردن . 1


56049 غورت انداختن (اَ تَ) (عا.) دعوی باطل کردن، چیزی را از نیکی یا بدی به خود بستن . 1


56050 غورمگس (مَ گَ) (اِ.) مگس های سبزرنگی که بر روی اجساد و بقایای حیوانات خصوصاً بر روی خون های خارج شده از بدن حیوانات پس از ذبح آن ها زندگی می کنند. 1


56051 غوره (رِ) (اِ.) 1 - انگور نارسیده که ترش مزه است . 2 - هر میوة نارس . ؛آب غوره گرفتن (کن .) گریه کردن (در مقام سرزنش گویند). 1


56052 غوره توتیا ( غوره توتیا .) (اِمر.) دارویی است که از آب غوره برای چشم سازند. 1


56053 غورگاه (غَ وْ) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - جای فرو رفتن آب، محل غور. 2 - جای نهان شدن . 3 - منزل، جایگاه . 1


56054 غورگی (رِ یا رَ) (حامص .) نارسیدگی میوه، کالی . ؛از غورگی مویز بودن کنایه از: ناپخته و بی تجربه ادعای استادی و کارآزمودگی کردن . ؛در غورگی مویز کردن الف - پایمال کردن . ب - محروم کردن . 1


56055 غوزه (ز) [ معر. ] (اِ.) 1 - غلاف پنبه . 2 - غلاف و پوست بعضی گیاهان مانند شقایق، خشخاش . 1


56056 غوش (اِ.) 1 - سرگین حیوانات . 2 - نوعی چوب محکم که از آن زخمه می ساختند. 1


56057 غوش (اِ.) = گوش : 1 - گوش، اذن . 2 - جایی از آلات موسیقی ذوات الاوتار که روده یا سیم بدان بندند. 1


56058 غوشا (اِ.) 1 - سرگین، سرگین خشک شده حیوانات . 2 - جایی که دام های اهلی شب در آن به سر می برند. 1


56059 غوشاد (اِ.) = غوشا: 1 - جای فرود آمدن کاروان . 2 - قافله گاه . 1


56060 غوشت (شْ تْ) (ص .) 1 - برهنة مادرزاد. 2 - کسی که تنش مو ندارد. 1


56061 غوشنگ (غُ شَ) (اِمر.) مهمیز. 1


56062 غوشه (ش ) (اِ.) نک خوشه . 1


56063 غوشه (شَ یا ش ) (اِ.) نوعی از طعام که آن را ترینه سازند. 1


56064 غوشه کردن ( غوشه کردن . کَ دَ) (مص م .) دوانیدن دو اسب را با یکدیگر. 1


56065 غوص (غُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) فرو رفتن در آب . 2 - داخل شدن در چیزی . 3 - تأمل کردن . 1


56066 غوطه (غَ وْ طَ) [ ع . ] (اِ.) زمین پست و هموار. 1


56067 غوطه (طِ) [ ع . ] (اِ.) فرو رفتن در آب . 1


56068 غوطه خوردن ( غوطه خوردن . خُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - سر در آب فرو بردن . 2 - غرق شدن . 1


56069 غوغا (غُ) [ ع . غوغاء ] (اِ.) 1 - مردم بسیار و درهم آمیخته . 2 - در فارسی به معنی جار و جنجال زیاد و فغان . 1


56070 غوغاسالاری ( غوغاسالاری .) [ ع - فا. ] (اِمر.) حکومت یا سلطة اوباش . 1


56071 غول (اِ.) 1 - آغُل گوسفند و گاو. 2 - گوش . 1


56072 غول [ ع . ] 1 - (اِ.)موجودی افسانه ای که هیکلی درشت و ترسناک دارد. 2 - (ص .) بسیار بزرگ . ؛ غول بی شاخ و دم (عا.) شخص درشت اندام و بی ریخت . 1


56073 غول (اِ.) = قول : 1 - دست و بازو. 2 - فوجی دارای سردار. 1


56074 غولتاش (لْ) (اِ.) کلاهخود آهنین . 1


56075 غولدنگ (لْ دَ) (اِ.) (عا.) آدم درشت هیکل و بدترکیب . 1


56076 غوله (غُ لِ) (ص .) 1 - خام، نارس . 2 - بی عقل . 1


56077 غولین (لِ) (اِ.) کوزة دهن گشاد. 1


56078 غوچه (چِ) (ص .) لاف زن . 1


56079 غوچی (غَ) (اِ.) گودال . 1


56080 غوک (اِ.) قورباغه . 1


56081 غوک (غَ وَ) (اِ.) زمین کنده، عمیق، گودال . 1


56082 غوی (غَ) [ ع . ] (ص .) گمراه، بیراه . 1


56083 غوی ( غوی .) [ ع . ] (ص .) لاغر، نحیف، ناتوان . 1


56084 غپک (غَ پَ) (اِ.) گیاهی است که از آن بوریا بافند؛ لخ، روخ . 1


56085 غژ (غَ) 1 - (اِ.) نشسته راه رفتن مانند اطفال یا معلولین . 2 - شل . 3 - فلج، کسی که خود را روی زمین می کشد. 1


56086 غژب (غُ) (اِ.) 1 - حبة انگور. 2 - هستة انگور. 1


56087 غژغژان (غَ غَ) (ق .) خزنده، در حال خزیدن . 1


56088 غژم (غَ) (اِ.) خشم، قهر. 1


56089 غژم (غُ) (اِ.) هر دانة میوة انگور که به خوشه متصل است، یک عدد از میوة انگور که به خوشه متصل است، یک حبه انگور؛ غژمه، حبه، گله، غجمه نیز گویند. 1


56090 غژنده (غَ ژَ د) (ص فا.) رونده، خزنده . 1


56091 غژک (غَ ژَ) (اِ.) = غجک . غچک . غیچک . قیچک : سازی است از مطلقات ذوات - الاوتار و آن دارای کاسه ای است و بر سطح آن پوست کشند و به کمانه در عمل آورند و بر روی آن ده وتر (سیم ) بندند. 1


56092 غژیدن (غَ دَ) 1 - (مص ل .) خزیدن . 2 - به هم چسبیدن . 3 - (مص م .) طبقه طبقه روی هم گذاشتن . 1


56093 غک (غَ یا غُ) (ص .) کوتاه و چاق . 1


56094 غکه (غُ کِ) (اِ.) سکسکه . 1


56095 غی (غَ یّ) 1 - (مص ل .) گمراه شدن . 2 - (اِ مص .) گمراهی . 3 - تباهی، فساد. 4 - هلاک، نابودی . 5 - (اِ.) نام جایی است در دوزخ . 1


56096 غیاب [ ع . ] (مص ل .)غایب شدن، ناپدید شدن . 1


56097 غیاباً (بَ نْ) [ ع . ] (ق .) در نهانی، در قفا. 1


56098 غیاث [ ع . ] (اِ.) فریادرس، از نام های خداوند. 1


56099 غیار (غِ) [ ع . ] (اِ.) عسلی ؛ پارچه ای زرد رنگ که جهودان به لباس خود می دوختند تا از مسلمانان قابل تشخیص باشند. 1


56100 غیب (غِ یْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) غایب شدن . 2 - (ص .) ناپیدا، پنهان . 1


56101 غیب زدن (غِ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) (عا.) ناپدید شدن . 1


56102 غیب شدن ( غیب شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) ناپدید شدن . 1


56103 غیب گویی ( غیب گویی .) [ ع - فا. ] (حامص .) خبر دادن از رازهای پنهان . 1


56104 غیبت (غِ یْ بَ) [ ع . غیبة ] 1 - (مص ل .) ناپدید شدن . 2 - (اِمص .) ناپدیدی، عدم حضور. 1


56105 غیبت ( غیبت .) [ ع . غیبة ] (مص ل .) بد گفتن پشت سر کسی، عیب کسی را در غیاب وی گفتن . 1


56106 غیبه (غِ ب) (اِ.) 1 - پولک جوشن، تکه های آهنی که در جوش به کار می بردند. 2 - تیردان . 1


56107 غیبوبت (غَ بَ) [ ع . غیبوبة ] 1 - (مص ل .) ناپدید شدن، نهان شدن . 2 - فرو شدن آفتاب . 3 - (اِ مص .) نهفتگی . 4 - غروب (ستارگان ). 5 - مفارقت، جدایی . 1


56108 غیث (غِ یْ) [ ع . ] (اِ.) باران . 1


56109 غیر ( غیر .) [ ع . ] 1 - (مص ل .) دگرگون گشتن . 2 - (اِمص .) تغییر حال . 1


56110 غیر (غَ یا غ یْ) [ ع . ] 1 - (ق .) جز، سوا، مگر. 2 - دیگر. 3 - (ص .) بیگانه . 4 - در تصوف عالم کون که اسم غیریت و سوائیت بر او اطلاق کنند. 5 - جزء پیشین بعضی از کلمه های مرکب که معنای مخالف به کلمه می دهد و معادل پیشوند «نا» است : غیرجایز (ناروا)، غیرعادلانه (ظالمانه ). 1


56111 غیرت ( غ رَ) [ ع . غیرة ] 1 - (مص ل .) رشک بردن . 2 - (اِمص .) حمیت، جرأت . 3 - ناموس پرستی . 4 - (اِ.) رشک . 1


56112 غیرت آوردن ( غیرت آوردن . وَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) حسد بردن، غبطه خوردن . 1


56113 غیرت نمودن ( غیرت نمودن . نِ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) به رشک و حسد واداشتن . 1


56114 غیرتی ( غیرتی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به غیرت، ناموس پرست . 1


56115 غیرزاد ( غیرزاد .) [ ع - فا. ] (ص مف .) روسپی زاده، غیرزاده، حرامزاده . 1


56349 فجایع (فَ یِ) [ ع . فجائع ] (اِ.) جِ فجیعه . 1


56116 غیرمترقبه (غَ رِ مُ تَ رَ قِّ ب) [ ازع . ] (ص مر.) دور از انتظار، پیش بینی نشده . 1


56117 غیرمنتظره ( غیرمنتظره مُ تَ ظِ رِ) (ص مر.) دور از انتظار، دور از پیش بینی . 1


56118 غیری (غِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - شخص دیگر. 2 - بیگانه . 1


56119 غیض (غِ یْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) کم شدن آب و فرو نشستن آن . 2 - اندک . 1


56120 غیظ (غِ یْ ظْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) به خشم آوردن . 2 - (اِ.) خشم . 1


56121 غیغاج (غِ) (ق .) نک قیقاج . 1


56122 غیل [ ع . ] (اِ.)1 - درختان انبوه و درهم . 2 - ب یشة شیر. ج . اغیال، غیول . 3 - جنگل . 1


56123 غیله (غ لِ) [ ع . غیلة ] (اِمص .) 1 - مکر، خدعه . 2 - ترور، قتل و کشتن ناگهانی . 1


56124 غیم (غِ یا غَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ابر، ابر بارنده . 2 - مه . 1


56125 غیمه (غَ یا غِ مَ یا مِ) [ ع . غیمة ] (اِ.) 1 - یک ابر، یک غیم . 2 - مهی غلیظ . 3 - یکی اسفنج . 1


56126 غین (غَ یا غ ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) شوریدن دل . 2 - ابری شدن آسمان . 3 - (مص م .) مشغول کردن چیزی ذهن را. 4 - غلبه کردن شهوت بر دل کسی . 5 - (اِمص .) تشنه بودن . 1


56127 غین (غَ) (اِ.) 1 - بیست و دومین حرف از الفبای فارسی . 2 - کنایه از بلبل : چون این حرف به حساب ابجد برابر با عدد 100 می باشد و بلبل را نیز هزار یا هزاردستان خوانند. 1


56128 غیه (یِ) (اِ.) فریاد، جیغ و داد. 1


56129 غیهب (غَ یا غِ هَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) سختی تاریکی شب . 2 - (ص .) سخت سیاه . ج . غیاهب . 1


56130 غیو (غِ) (اِ.) آواز بلند. 1


56131 غیوب (غَ) [ ع . ] (ص .) (مص ل .) غایب شدن، ناپدید شدن . 1


56132 غیوث (غُ) [ ع . ] (اِ.) جِ غیث ؛ باران ها. 1


56133 غیور (غَ) [ ع . ] (ص .) 1 - با حمیت، ناموس - پرست . 2 - غیرتمند، پُر غیرت، مجازاً دلیر و شجاع . 1


56134 غیورانه (غَ نِ) [ ع - فا. ] (ق مر.) از روی غیرت، به شیوه و روش غیرتمند. 1


56135 غیچ شدن (غ . شُ دَ) (مص ل .) سیخ شدن دست و جز آن، بی حرکت و خشک شدن موقت عضوی مانند دست یا پا. 1


56136 غیژ (اِصت .) (عا.) آواز طولانی تند رفتن چیز سخت در هوا. 1


56137 غیژان (غ ) 1 - (ص فا.) خیزنده . 2 - (ق .) در حال غیژیدن . 1


56138 غیژاندن (غِ دَ) (مص م .) به خیزیدن واداشتن . 1


56139 غیژنده (غِ ژَ د) (ص فا.) خزنده . 1


56140 غیژیدن (غِ دَ) (مص ل .) = غزیدن : خزیدن، سینه خیز رفتن . 1


56141 ف (حر.) بیست و سومین حرف از الفبای فارسی برابر با عدد 80 در حساب ابجد. 1


56142 فأس (فَ) [ ع . ] (اِ.) تبر، تیشه . 1


56143 فؤاد (فُ) [ ع . ] (اِ.) دل، قلب ؛ ج . افئده . 1


56144 فئتین (فِ ئَ تَ) [ ع . ] (اِ. تثنیة فئه ) 1 - دو گروه، دو دسته . 2 - دو دسته از لشکریان . 1


56145 فئه (فِ ئَ یا ئِ) [ ع . فئة ] (اِ.) 1 - گروه، دسته . 2 - دسته ای از لشکریان . 1


56146 فئودال (فِ ئُ) [ فر. ] (ص .) مالک، دارندة زمین های بسیار. 1


56147 فئودالیته (فِ ئُ تِ) [ فر. ] (اِ.) حکومت ملوک الطوایفی، نوعی حکومت که زمین داران بزرگ قدرت را در دست دارند. 1


56148 فئودالیسم (فِ ئُ) [ فر. ] (اِ.) نک فئودالیته . 1


56149 فا [ فر. ] (اِ.) نت چهارم از هفت نت موسیقی . 1


56150 فا (حراض .) 1 - با، به . 2 - به طرفِ، به سوی . 1


56151 فا بردن (بُ دَ) (مص م .) بردن، باز بردن . 1


56152 فابریک [ فر. ] (اِ.) 1 - کارخانه . 2 - در اصطلاح فنی آن چه که در کارخانة سازنده اصلی ساخته شده باشد، اصل . 1


56153 فابریکی [ فر - فا. ] (ص مر.) 1 - ساخته شده در کارخانه . 2 - مربوط به کارخانه . 1


56154 فاتح (تِ) [ ع . ] (اِفا.) گشاینده، تصرف کننده، پیروز. 1


56155 فاتحانه (تِ نِ) [ ع - فا. ] (ق مر.)پیروزمندانه، باپیروزی . 1


56156 فاتحة الکتاب (تِ حَ تُ لْ کِ) [ ع . ] (اِ.) سورة حمد، اولین سورة قرآن، آغاز کتاب . 1


56157 فاتحت (تِ حَ) [ ع . فاتحة ] نک فاتحه . 1


56158 فاتحه (تِ حِ یا حَ) [ ع . فاتحة ] 1 - (اِفا.) مؤنث فاتح . 2 - (اِ.) آغاز کار، اول چیزی . 3 - دعای خیر برای مرده . ؛ فاتحه ی چیزی را خواندن (کن .) الف - دیگر امید بازیافتن چیزی را نداشتن . ب - مصرف کردن و به اتمام رساندن . ؛ فاتحه نخواندن برای کسی یا چیزی (کن .) اهمیت ندادن به کسی یا چیزی . 1


56159 فاتحه خواندن ( فاتحه خواندن . خا دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خواندن سورة «الحمد» در مجلس سوگواری . 1


56160 فاتر (تِ) [ ع . ] (ص .) 1 - سست، ضعیف . 2 - آب نیم گرم . 1


56161 فاتق (تِ) [ ع . ] (اِفا.) شکافنده، پاره کننده . 1


56162 فاتن (تِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - فتنه انگیزنده . 2 - کسی که ارادة فجور با زنان کند. 3 - گمراه کننده . 4 - شیطان . 1


56163 فاتوریدن (تُ دَ)(مص ل .) = فاتولیدن : 1 - دور شدن، حذر کردن، دوری گزیدن . 2 - رمیدن . 1


56164 فاتک (تِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) یورش برنده، به ناگاه گیرنده . 2 - (ص .) دلیر، شجاع، خون ریز. 1


56165 فاجر (ج ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - گناهکار، تبهکار. 2 - زناکار. 1


56166 فاجره (ج رِ) [ ع . فاجرة ] (اِفا.) مؤنث فاجر. 1


56167 فاجع (ج ) [ ع . ] (اِفا.) درد آورنده، دردناک . 1


56168 فاجعه (ج عَ یا ع ) [ ع . فاجعة ] (اِ.) بلای سخت، حادثة ناگوار؛ ج . فواجع . 1


56169 فاجه (ج ) (اِ.) فاژ، فاژه ؛ خمیازه، دهان دره . 1


56170 فاحش (ح ) [ ع . ] (ص .) 1 - زشت، قبیح . 2 - بسیار، زیاد، آن چه از حد بگذرد. 1


56171 فاحشه (ح شَ یا ش ) [ ع . فاحشة ] 1 - (ص .) زن بدکاره، روسپی . 2 - (اِ.) کار بسیار زشت . ج . فواحش . 1


56172 فاحشه خانه ( فاحشه خانه . نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) خانه ای که در آن زنان فاحشه با مردان هماغوشی می کنند، روسپی خانه، جنده خانه . 1


56173 فاحشگی (ح ش ) [ ع - فا. ] (حامص .) عمل فاحشه، زناکاری . 1


56174 فاخته (خْ تِ) [ ع . فاختة ] (اِ.) کوکو، پرنده ای است خاکی رنگ شبیه کبوتر و کمی کوچک تر از آن که دور گردنش طوقی سیاه دارد. 1


56175 فاخته مهر ( فاخته مهر . م ) [ ع - فا. ] (ص مر.) کنایه از: مردم بی مهر و وفا. 1


56176 فاخر (خ ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نازنده، فخر کننده . 2 - (ص .) هر چیز گران بها و قیمتی . 1


56177 فاخواستن (خا تَ)(مص م .)بازخواستن، باز - خواست کردن . 1


56178 فاخور (خُ) (ص مر.) درخور، سزاوار. 1


56179 فادج (دَ) (اِ.) = فاذج : سنگی است زرد مایل به سفیدی و سبزی و رنگ های دیگر بر او ظاهر است . در قدیم آن را دافع همة سموم می دانستند؛ پادزهر کانی، فادزهر معدنی . 1


56180 فادزهر (زَ) (اِمر.) معرب پادزهر. 1


56181 فادوسیدن (دُ دَ)(مص ل .)دوسیدن ؛ چسبیدن، چسبیدن چیزی به چیز دیگر. 1


56182 فار [ فر. ] (اِ.) چراغ دریایی، فانوس دریایی . 1


56183 فار (رّ) [ ع . ] (اِفا.) گریزنده، فرار کننده . 1


56185 فاراد [ فر. ] (اِ.) واحد اندازه گیری ظرفیت الکتریکی . 1


56186 فارج (رِ) [ ع . ] (اِفا.) دورکننده اندوه، گشایندة غم . 1


56187 فارد (رِ) [ ع . قس . فرید ] (اِ). یکی از بازی - های هفتگانة نرد، دور اول از بازی نرد (در قدیم ). 1


56188 فارس (رِ) [ ع . ] (ص .) 1 - سوار، اسب سوار. 2 - جنگاور، دلیر. ج . فُرسان و فوارس . 1


56189 فارس (رْ) 1 - (اِ.) قوم پارس که در جنوب ایران ساکن بودند. 2 - نام سرزمین پارس . 3 - (ص .) ایرانی . 1


56190 فارس ( فارس .) (ص .) کسی که زبان مادری او فارسی باشد. 1


56191 فارسی (ص نسب .) 1 - پارسی، ایرانی . 2 - زبان مردم ایران . ؛ فارسی امروز فارسی رایج زمان حال . ؛ فارسی باستان زبان دورة هخامنشیان . ؛ فارسی دَری زبان سده های سوم تا ششم هجری و زبان رایج افغانستان . ؛ فارسی میانه زبان فارسی دورة اشکانی و ساسانی . 3 - نوعی بُرش چوب در نجاری . 1


56192 فارع (رِ) [ ع . ] (اِفا.) بالا رونده . 1


56193 فارغ (رِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.)دست کشنده از کاری . 2 - (ص .) آسوده، رها شده . 1


56194 فارغ الاکناف (رِ غُ لْ اَ) [ ع . ] (ص مر.)1 - محل امن . 2 - آسوده خاطر. 1


56195 فارغ التحصیل (رِ غُ تَّ) [ ع . ] (اِفا.)کسی که دورة درس ی معینی را به پایان رسانده باشد. 1


56196 فارغ شدن ( فارغ شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - آسوده شدن . 2 - زایمان کردن . 1


56197 فارغبال (رِ) [ ع . فارغ البال ] (ص مر.) آسوده - خاطر. 1


56198 فارق (رِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) جداکننده، آن که بین حق و باطل فرق می گذارد. 2 - (اِ.) تفاوت بین دو امر. 1


56199 فارقه (رِ قَ یا قِ) [ ع . فارقة ] (اِفا.) 1 - مؤنث فارق ؛ ج . فارقات . 2 - نشانه ای که برای امتیاز دو شی ء میان آن ها نهند. 3 - نشانه ای که معنی ای را از معنی دیگر جدا کند. 1


56200 فارماکولوژی (کُ لُ) [ فر. ] (اِ.) دانشی که به بررسی منشأ و ماهیت شیمیایی داروها، ویژگی ها و اثر آن ها بر موجودات زنده می پردازد، داروشناسی . 1


56201 فارنهایت (رِ نْ یْ) [ آلما. ] (اِ.) واحدی برای اندازه گیری حرارت که در آن نقطه انجماد آب ْ32 بالای صفر و نقطة جوش آب ْ212 بالای صفر است . 1


56202 فاروق [ ع . ] (ص .) 1 - جدا کنندة حق از باطل . 2 - تمیز دهنده و فرق گذارندة میان امور. 3 - مرد سخت ترسناک . 1


56203 فاریاب (رْ) (اِ.) = فاریاو: زراعت آبی . 1


56204 فاریدن (دَ) [ بخارایی ] (مص ل .) خوش آیند بودن، موافق طبع بودن، به دل نشستن . 1


56205 فاز [ فر. ] (اِ.)1 - سیم برقی که دارای الکتریسیتة مثبت است . 2 - مرحله و دورة مشخص در یک فرآیند، گام . (فره ). 3 - منطقه . 1


56206 فازمتر (مِ) [ فر. ] (اِ.) وسیله ای معمولاً به شکل پیچ گوشتی دارای لامپی کوچک که به وسیلة آن می توان وجود جریان برق را در پریز و... نشان داد. فازسنج، فازنما. 1


56207 فازه (ز یا زَ) (اِ.) = فاژه : خیمه، چادر. 1


56208 فاس (اِ.) (گیا.) 1 - گز. 2 - زبان گنجشک . 1


56209 فاستاندن (س دَ) (مص م .) بازستاندن، باز - گرفتن . 1


56210 فاستدن (س تُ دَ) (مص م .) نک فاستاندن . 1


56211 فاستونی (سْ تُ) [ روس . ] (اِ.) پارچة پشمی یا نخی که بیشتر برای دوختن کت و شلوار به کار می رود. 1


56212 فاسد (س ) [ ع . ] (ص .) 1 - ضایع، خراب . 2 - پوسیده، گندیده . 3 - پوچ . 4 - بی اثر. 5 - بد - خُلق . 6 - در فارسی به معنی زن بدکاره . 1


58855 لور (اِ.) شوخی، بی حیایی . 1


56213 فاسق (س ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - گناهکار، بدکار. 2 - در فارسی به معنی مردی که با زن شوهردار رابطة نامشروع دارد. 1


56214 فاسق گرفتن ( فاسق گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) رابطة نامشروع برقرار کردن زن شوهردار با مرد بیگانه . 1


56215 فاسقه (س قَ یا قِ) [ ع . فاسقة ] (اِفا.) مؤنث فاسق . 1


56216 فاسپردن (س پُ دَ) (مص م .) باز سپردن . 1


56217 فاش [ ع . ] (ق .) = فاشی . فاشّ: 1 - آشکارا، هویدا. 2 - پراکنده . 1


56218 فاشورانیدن (دَ) (مص م .)شوراندن، برانگیختن . 1


56219 فاشوریدن (دَ) (مص ل .) تحریک شدن بر - انگیخته شدن . 1


56220 فاشیست [ فر. ] (ص .)آن که پیرو مسلک سیاسی فاشیسم باشد. 1


56221 فاشیسم [ فر. ] (اِ.)1 - نام نظام سیاسی اقتصادی ایتالیا که در عهد موسولینی پی ریزی ش د و از 1922 تا شکست ایتالیا در جنگ جهانی دوم قدرت را در دست داشتند. نام آن از یکی از نشان های ر وم قدیم به نام فاسکس گرفته شده است . 2 - نام عمومی برای هر رژیمی ک ه اساس آن بر دیکتاتوری، ترور، تعصبات نژادی، سانسور، اختناق و... استوار باشد. 1


56222 فاصد (ص ) [ ع . ] (اِفا.) رگ زن، حجّام . 1


56223 فاصل (ص ) [ ع . ] (اِفا.)جداکنندة دو چیز از هم . 1


56224 فاصله (ص لَ یا لِ) [ ع . فاصلة ] 1 - (اِفا.) مؤنث فاصل . 2 - مسافت میان دو چیز. 1


56225 فاصله گرفتن ( فاصله گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) دوری کردن، پرهیز کردن . 1


56226 فاضح (ض ) [ ع . ] (اِفا.)1 - آشکارکننده، پرده - دری کننده . 2 - روشن، آشکار. 1


56227 فاضل (ض ) [ ع . ] (ص .) 1 - فزونی یابنده . 2 - دانشمند، صاحب هنر. 1


56228 فاضل آمدن ( فاضل آمدن . مَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - افزون شدن . 2 - برتری یافتن . 1


56229 فاضلاب (ض ) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - آب اضافه ای که از نهر یا رود به بیرون سرریز می کند. 2 - آب آلوده ای که از حمام ها و توالت ها و... به چاه سرازیر می شود. 1


56230 فاطر (طِ) (اِفا.) 1 - آفریننده، خالق . 2 - روزه گشاینده، افطار کننده . 1


56231 فاطمه (طِ مِ یا مَ) [ ع . فاطمة ] (اِفا. ص .) مؤنث فاطم . 1 - زنی که بچة دوساله را از شیر گرفته . 2 - از اعلام زنان است . 3 - نام دختر پیغمبر (ص ) و همسر علی (ع ) ملقب به زهراء. 1


56232 فاعل (عِ) [ ع . ] (اِفا.)انجام دهنده، عمل کننده . 1


56233 فافا (ص .) هر چیز خوب و بدیع و زیبا. 1


56234 فاق (اِ.) 1 - شکاف میانِ قلم . 2 - شکاف میان ریش بلند. 3 - سوفار، بخش انتهایی تیر. 4 - وسط چلة کمان .5 - طول شلوار از خشتک تا کمر. 1


56235 فاق [ ع . ] (اِ.) 1 - کاسة پر از طعام . 2 - روغن زیتون پخته . 3 - دشت هموار. 1


56236 فاقت (قَ) [ ع . فاقة ] (اِ.) نک فاقه . 1


56237 فاقد (ق ِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نایابنده، کسی که چیزی یا کسی را نداشته باشد. 2 - زنی که شوهر یا فرزند خود را از دست داده باشد. 1


56238 فاقعه (ق عَ یا ع ) [ ع . فاقعة ] (اِ.) سختی، بلا. ج . فواقع . 1


56239 فاقه (ق ِ) [ ع . فاقة ] (اِ.) فقر، تنگدستی . 1


56240 فال [ ع . فأل ] (اِ.) 1 - پیش بینی، پیش گویی . 2 - هرچیزی که با آن فال بگیرند. 3 - بخت، طالع . ؛ هم فال ُ هم تماشا کنایه از: هم کار و هم سرگرمی . 1


56241 فال (اِ.) 1 - قسمت های مساوی از یک چیز، مانند برش های یک اندازه از خربزه، گردو و ... 2 - بخش کوچک از یک چیز. 1


56242 فال انداز (اَ) [ ع - فا. ] (ص فا.)فالگیر، طالع بین . 1


56243 فال فال (لْ. لْ) (ق مر.) بخش بخش، چند تا چند تا. 1


56244 فالانژ (نْ ژْ) (اِ.) [ از فالانسخة اسپانیایی ] هر یک از افراد چماق دار سازمان یافته در گروه های فشار. مأخوذ از نام حزب فالانژ در اسپانیا که مانندفاشیست ها بر قدرت حاکمیت تکیه دادند. 1


56245 فالج (لِ) [ ع . ] (اِ.) فلج، بیماری ای که موجب سست شدن و از کار افتادن عضوی از بدن می شود. 1


56246 فالق (لِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) شکافنده . 2 - (اِ.) شکاف کوه . 3 - زمین پست میان دو پشته . 1


56247 فالنامه (مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) کتابی که در آن دستورات و آداب فال گرفتن نوشته شده است . فالوده (د) (اِ.) نک پالوده . ؛با شاه فالنامه نخوردن کنایه از: خود را بالاتر از دیگران دانستن و به آن ها اعتنایی نکردن . 1


56248 فالکباز (لَ) (ص فا.) فالگیر. 1


56249 فالگوش ایستادن (دَ) (مص ل .) 1 - در شب چهارشنبه سوری سر چهارراه ایستادن و به حرف های عابران گوش دادن و با تعبیر آن حوادث آینده را پیش گویی کردن . 2 - دزدیده گوش دادن به گفت و گوهای دیگران . 1


56250 فالگیر [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که فال می گیرد، طالع بین . 1


56251 فام 1 - پسوندی که در آخر برخی واژه ها می آید به معنای رنگ، نوع . 2 - مانند، شبیه . 1


56252 فام (مْ) (اِ.) وام، قرض . 1


56253 فامخواه (مْ خا) (ص فا.) وام خواه، بستانکار. 1


56254 فامدار (مْ) (ص فا.) بدهکار، مدیون . 1


56255 فامیل [ فر. ] (اِ.) خانواده، خویشاوند. 1


56256 فانتزی (نْ تِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - خیال، وهم . 2 - ذوق، تفنن . 3 - تجملی، زیبا. 1


56350 فجر (فَ جْ) [ ع . ] (اِ.)سپیدی صبح، سپیده دم . 1


56257 فانه (نِ) (اِ.) 1 - تکه چوبی که برای شکافتن چوب دیگر لای آن می گذارند. 2 - چوبی که پشت در می انداختند تا باز نشود. 3 - شمع ؛ چوبی که آن را بین دیوار و زمین مایل می کنند تا دیوار فرو نریزد. 1


56258 فانوس [ یو. ] (اِ.) چراغی که برای روشن کردن مسافت زیادی بر بالای منار و جز آن نصب کنند. 1


56259 فانوس دریایی ( س دَ) (اِمر.) چراغ دریایی، چراغی که بالای برج در بندرگاه نصب می کنند برای هدایت کشتی ها در شب . 1


56260 فانوسقه (ق ) [ روس . ] (اِ.) = فانسقه . فانسخه : کمربند یا حمایل چرمی که در خانه های آن فشنگ جا می دهند. 1


56261 فانی [ ع . ] (اِفا.) 1 - نابود شونده، نیست شونده . 2 - ناپایدار، بی ثبات . 1


56262 فانید (اِ.) = فانیذ. پانیذ. پانید.: 1 - شکر سرخ یا زرد. 2 - قند سفید. 1


56263 فاوا (ص .) شرمنده و رسوا. 1


56264 فاژ (اِ.) خمیازه، دهن دره . 1


56265 فاژیدن (دَ) (مص ل .)خمیازه کشیدن، دهن - دره کردن . 1


56266 فاکت (کْ) [ انگ . ] (اِ.) نمونة تاریخی یا رویداد یا کلامی که نشان دهندة واقعیتی معّین باشد. 1


56267 فاکتور (تُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - برگه ای حاوی فهرست و قیمت اجناس فروخته شده که فروشنده به خریدار ارائه می کند، صورت - حساب، برگ خرید. (فره ). 2 - چند جمله ای یا عددی که چند جمله ای یا عددی مفروضی بر آن بخش پذیر باشد (ریاضی )، عامل . (فره ). 1


56268 فاکس [ انگ . ] (اِ.) = فَکس : دستگاهی برای مخابرة تصویر نامه و اسناد و آن چه روی کاغذ آمده باشد، دورنگار (فره )، دورنویس، نمابر، پست تصویری . 1


56269 فاکه (کِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - میوه فروش . 2 - مرد خوش طبع . 1


56270 فاکهه (کِ هِ) [ ع . فاکهة ] (اِ.) 1 - میوه ؛ ج . فواکه . 2 - نوعی حلوا. 1


56271 فایبرگلاس (ب گِ) [ انگ . ] (اِ.) ماده ای مرکب از الیاف شیشه و رزین های پلیمری که در ساختن اشیاء مختلف از آن استفاده می شود، فیبر شیشه . 1


56272 فایت (یِ) [ ع . فائت ] (ص .) از میان رفته، نیست شده . 1


56273 فایتون [ انگ . ] (اِ.) درشکه . 1


56274 فایح (یِ) [ ع . فائح ] (اِفا.) بوی خوش دهنده . 1


56275 فایده (یِ د) [ ع . فائدة ] (اِ.) 1 - سود، بهره . 2 - سخن سودمند. ج . فواید. 1


56276 فایز (یِ) [ ع . فائز ] 1 - (اِفا.) رهایی یابنده، رستگار شونده . 2 - (ص .) رستگار، پیروز. 1


56277 فایض (یِ) [ ع . فائض ] 1 - (اِفا.) فیض دهنده، فیض رساننده . 2 - (اِ.) آبی که پس از از پُر شدن ظرف از اطراف آن فرو می ریزد. 1


56278 فایق (یِ) [ ع . فائق ] 1 - (اِفا.) مسلط شونده، چیره شونده . 2 - (ص .) نیکو و برگزیده از هر چیزی . 1


56279 فایقه (یِ قِ) [ ع . فائقه ] (اِفا.) مؤنث فائق، زنی که از حیث جمال بر همگان برتری داشته باشد. ؛ احترامات فایقه احترامات عالیه . 1


56280 فایل [ انگ . ] (اِ.) محفظه ای کشویی برای نگه داری پرونده ها، پَروَنجا. (فره ). 1


56281 فبها (فَ ب) [ ع . ] (شب ج .) چه بهتر! عالی . 1


56282 فت (فَ) (ص .) (عا.) فت و فراوان : بسیار زیاد. 1


56283 فت و فراوان (فَ تُّ فَ) (ق مر.) (عا.) بسیار زیاد، فراوان . 1


56284 فتا (فَ) [ ع . فتاء ] 1 - (مص ل .)جوان شدن . 2 - کَرَم کردن . 3 - (اِمص .) جوانی . 4 - کَرَم، جوانمردی . 1


56285 فتات (فُ) [ ع . فتاة ] (اِ.) 1 - ریزه و شکسته از هرچیز. 2 - ریزة نان . 1


56286 فتاح (فَ تّ) [ ع . ] (ص .) 1 - گشاینده، نصرت - دهنده . 2 - حاکم، داور. (از اسماء الهی ). 1


56287 فتادن (فُ یا فِ دَ) (مص ل .) نک افتادن . 1


56288 فتاده (فُ یا فِ د) (ص .) نک افتاده . 1


56289 فتارنده (فَ یا فِ رَ د) (ص فا.) 1 - شکافنده، درنده . 2 - جدا کننده . 3 - پاشنده، پراکنده کننده . 1


56290 فتاریدن (فَ یا فِ دَ) (مص م .) نک فتالیدن . 1


56291 فتاریده (فَ یا فِ د) (ص مف .) نک فتالیده . 1


56292 فتال (فَ یا فِ) 1 - (اِمص .) از هم گسستن، بریدن . 2 - شکستن . 3 - در ترکیب با برخی واژه ها معنای از هم پاشنده، پراکنده کننده می دهد. 1


56293 فتال (فَ تّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار تاب - دهنده . 2 - کسی که نخ و ریسمان و مانند آن ها را تاب داده و فتیله کند. 1


56294 فتالنده (فَ یا فِ لَ د یا دَ) (ص فا.) 1 - پریشان کننده، از هم پاشنده . 2 - شکافنده . 1


56295 فتالیدن (فَ یا فِ دَ) (مص م .) 1 - از جا کندن .2 - ریختن، افشاندن . 3 - دریدن، شکافتن . 4 - از هم گسستن . 5 - پریشان کردن، پراکنده کردن . 1


56296 فتالیده (فَ یا فِ د) (ص مف .) 1 - برکنده شده . 2 - ریخته شده، افشانده . 3 - دریده، شکافته . 4 - جدا شده . 5 - از هم پاشیده، پراکنده شده . 1


56297 فتان (فَ تّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار فتنه جو. 2 - بسیار زیبا و دل ربا. 1


56298 فتانه (فَ تّ نِ) [ ع . فتانة ] (ص .) مؤنث فتان . 1


56299 فتاوی (فَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فتوی . 1


56300 فتاک (فُ تّ) [ ع . ] (ص .) جِ فاتک ؛ دلیران . 1


56301 فتح (فَ تْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) باز کردن، گشودن . 2 - تسخیر کردن، پیروز شدن . 3 - (اِ مص .) گشایش . 4 - پیروزی . 1


56302 فتح الباب (فَ تْ حُ لْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گشودن در. 2 - آغاز کار. 1


56303 فتحه (فَ حِ) [ ع . فتحة ] (اِ.) علامت حرکت فتح که بالای حرف گذاشته می شود، زبر؛ ج . فتحات . 1


56304 فتر (فَ) [ ع . ] (اِمص .) ضعف، سستی . 1


56305 فترات (فَ تَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فترت . 1


56306 فتراک (فِ) (اِ.) ترک بند، تسمه و دوالی که از عقب زین اسب می آویزند و با آن چیزی را به ترک می بندند. 1


56307 فترت (فَ رَ) [ ع . فترة ] 1 - (اِمص .) سستی، ضعف . 2 - زمان بین دو نوبت تب . 3 - مدت زمان بین ظهور دو پیامبر یا بر تخت نشستن دو پادشاه . 1


56308 فتردن (فَ تَ دَ) (مص م .) = فتریدن : 1 - شکافتن، پاره کردن . 2 - پراکنده کردن . 1


56309 فتق (فَ تْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) شکافتن . 2 - گشودن، حل کردن . 3 - (اِمص .) گشادگی . 4 - (اِ.) هر جای گشاده و فراخ . 5 - غری، بیماری ورم بیضه . 1


56310 فتل (فَ) [ ع . ] (مص م .) تافتن چیزی را. 1


56311 فتلیدن (فَ تَ دَ) (مص م .) نک فتالیدن . 1


56312 فتن (فِ تَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فتنه . 1


56313 فتنه (فِ تْ نِ) [ ع . فتنة ] 1 - (مص ل .) اختلاف رأی و نظر داشتن . 2 - گناه ورزی . 3 - (اِ.) آشوب . 4 - عذاب، رنج . 5 - گناه . 6 - ستیزه، خلاف . 7 - شگفتی . 8 - (اِمص .) دیوانگی . 1


56314 فتنه شدن ( فتنه شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - شیفته شدن . 2 - آشوب برپا شدن . 1


56315 فتنه نشان ( فتنه نشان . نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آرام - کنندة آشوب و غوغا. 1


56316 فتنه گشتن ( فتنه گشتن . گَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) نک فتنه شدن . 1


56317 فته (فَ تِ) (اِ.) = پته : جواز، پروانه . 1


56318 فتو (فُ تُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - عکاس . 2 - کارگاه عکاسی . 3 - استودیو، عکاسخانه . 1


56319 فتوا (فَ) [ ع . ] (اِ.) نک فتوی . 1


56320 فتوت (فُ تُ وَّ) [ ع . فتوة ] (اِمص .) 1 - جو ا نی . 2 - جوانمردی، کرم، بخشندگی . ؛ فتوت نامه کتابی که در آن اصول و آداب فتوت نوشته شده است . 1


56321 فتوح (فُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) به دست آمدن غیر منتظرة چیزی . 2 - (اِمص .) گشایش . 3 - گشایش حالی که به سالک در مراحل سلوک دست دهد. 4 - (اِ.) نذر، مال یا چیزی که نذر عارف و سالک کنند. 1


56322 فتوح ( فتوح .) [ ع . ] (اِ.) جِ فتح ؛ پیروزی ها، گشایش ها. 1


56323 فتوحات ( فتوحات .) [ ع . ] (اِ.) جِ فتوح . 1 - پیروزی - ها، فتح ها. 2 - شهرهایی که با جنگ تصرف شده است . 1


56324 فتوحی ( فتوحی .) (اِمر.) جامه ای که بر سینه پوشند؛ صدیر. 1


56325 فتور (فُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) آرام شدن، سست شدن . 2 - آرام شدن پس از تندی و سختی . 3 - (اِمص .) بی حا لی، ضعف . 4 - کندی، آرامی . 1


56326 فتور کردن ( فتور کردن . کَ دَ) (مص ل .) (عا.) غلو کردن، سخت از اندازه درگذشتن . 1


56327 فتوره (فَ رِ) (اِ.) پارچه، قماش . 1


56328 فتوشاپ (فُ تُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - کارگاه عکاسی . 2 - نام خاص یک برنامة کامپیوتری که مخصوص طراحی و کار با تصاویر است . 1


56329 فتون (فُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) در فتنه افتادن . 2 - دل باختن . 3 - (مص م .) در فتنه انداختن، به شگفت آوردن . 1


56330 فتوکرومیک ( فتوکرومیک . کُ رُ) [ فر. ] (ص .) ویژگی ماده ای که رنگ آن در برابر نور تغییر می کند و با تابش بیشتر نور تیره تر می گردد. 1


56331 فتوکپی (فُ تُ کُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - عمل عکس - برداری از سندی با دستگاهی مخصوص . 2 - دستگاهی که توسط آن ازاسناد عکس می گیرند. 3 - تصویری که به وسیلة آن دستگاه به دست می آید. 1


56332 فتوی (فَ وا) [ ع . ] (اِ.) حکم و رأی فقیه و حاکم شرع . 1


56333 فتک (فَ تْ) [ ع . ] (مص م .)1 - غافلگیر کردن . 2 - به ناگاه کشتن . 1


56334 فتی (فَ تا) [ ع . ] (اِ. ص .) 1 - جوان . 2 - سخی، جوانمرد. 1


56335 فتی شیست (فِ) [ فر. ] (ص .) کسی که علاقة شدید به یکی از اعضا یا البسة معشوق خود دارد. 1


56336 فتی شیسم ( فتی شیسم .) [ فر. ] (اِ.) نوعی بیماری روحی که مبتلایان به آن به یکی از اعضا یا البسة معشوق خود دل می بندند. 1


56337 فتیان (فِ) [ ع . ] (اِ. ص .) جِ فتی . 1 - جوانان . 2 - جوانمردان . 1


56338 فتیت (فَ) [ ع . ] 1 - (ص .) کوفته و ریزه ریزه کرده . 2 - نان خشک نرم ساییده . 1


56339 فتیدن (فُ دَ) (مص ل .) افتادن . 1


56340 فتیده (فُ د) (ص مف .) افتاده . 1


56341 فتیل (فَ) [ ع . ] 1 - (ص .) تافته، مفتول . 2 - ریسمان باریک از پوست خرمابن . 3 - آن چه از چرک بدن که با انگشتان تابند. 1


56342 فتیله (فِ لِ) [ ع . ] (اِ.) = پلیته : 1 - پنبه یا پارچة تابیده شده ای که از آن در چراغ های نفتی یا سوختن تدریجی هر مادة سوختنی دیگر استفاده می کنند. 2 - ریسمان مانندی است برای انفجار مواد منفجره از فاصلة دور. 1


56343 فتیله کردن ( فتیله کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - تافتن، تابیدن . 2 - نام یکی از فنون کشتی . 1


56344 فج (فَ) [ ع . ] (اِ.) راه فراخ و گشاده میان دو کوه . 1


56345 فج (فُ یا فِ) (ص .) آن که لب زیرینش فروافتاده باشد. 1


56346 فجأةً (فُ أَ تَ نْ) [ ع . ] (ق .) ناگهان . 1


56347 فجا (فِ) [ ع . فجاء ] 1 - (مص م .) غافلگیر کردن و گرفتن . 2 - (ص .) ناگهانی . 1


56348 فجار (فُ جّ) [ ع . ] (ص .) جِ فاجر. 1


56351 فجره (فَ جَ رَ یا رِ) [ ع . فجرة ] (ص .) جِ فاجر. 1 - بدکاران، بدکرداران . 2 - زناکاران . 1


56352 فجل (فَ جْ یا جَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - نرم و فروهشته گردیدن . 2 - ستبر شدن، غلیظ گشتن . 1


56353 فجور (فُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گناه کردن، زنا کردن . 2 - (اِمص .) سرپیچی از حق، تباهکاری . 1


56354 فجی ء (فَ) [ ع . ] (ص .) ناگهانی . 1


56355 فجیع (فَ) [ ازع . ] (ص .) دردناک، ناگوار. 1


56356 فجیعانه (فَ نَ یا نِ) [ ع - فا. ] (ق .) به نحوی دردناک، به زاری . 1


56357 فجیعت (فَ عَ) [ ع . فجیعة ] (اِ.) 1 - سختی . 2 - اندوه، دردناک . ج . فجایع . 1


56358 فجیعه (فَ عِ) [ ع . فجیعة ] (اِ.) نک فجیعت . 1


56359 فحاش (فَ حّ) [ ع . ] (ص .) بدزبان، ناسزاگو. 1


56360 فحاشی ( فحاشی .) [ ع - فا. ] (حامص .) بدزبانی، ناسزاگویی . 1


56361 فحاوی (فَ) [ ع . ] (اِ.) جِ فحوی '. 1


56362 فحش (فُ حْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بدی را از حد گذراندن، بسیار بد کردن . 2 - (اِ.) دشنام، ناسزا. 1


56363 فحشا (فَ) [ ع . فحشاء ] (اِ.) 1 - گناه، کار زشت . 2 - زنا. 1


56364 فحص (فَ حْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) کاویدن، جستجو کردن . 2 - (اِمص .) کاوش، جستجو. 1


56365 فحل (فَ حْ) [ ع . ] (ص .) 1 - گشن، جنس نر از هر حیوان . 2 - بسیار دانا. 3 - دلیر و نیرومند؛ ج . فحول . 1


56366 فحم (فَ) [ ع . ] (اِ.) اخگر خاموش، انگشت . 1


56368 فحولیت (فَ یَّ) [ ع . فحولة ] (مص جع .)نری، م ردانگی . 1


56369 فحوی (فَ حْ وا) [ ع . ] (اِ.) مضمون، مفهوم سخن . 1


56370 فخ (فَ) [ معر. ] (اِ.) دام، تله . ج . فخاخ، فخوخ . 1


56371 فخار (فَ) [ ع . ] (مص ل .) نازیدن، بالیدن . 1


56372 فخار (فَ خّ) [ ع . ] (ص .) بسیار فخر کننده . 1


56373 فخار ( فخار .) [ ع . ] (اِ.) 1 - سفال، گل خشک . 2 - سبو. 3 - در فارسی به معنای کوزه گر. 1


56374 فخامت (فَ مَ) [ ع . فخامة ] 1 - (مص ل .) ستبر گردیدن . 2 - بزرگوار گشتن، گرامی شدن . 3 - (اِمص .) بزرگواری . 1


56375 فخت (فَ) (ص .) پخت، پهن، پخش . 1


56376 فخذ (فَ یا فِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ران . ج . افخاذ. 2 - خویشاوندان مرد که از نزدیک ترین عشیرة او باشد. ج . افخاذ. 1


56377 فخر (فَ خْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .)نازیدن، مباهات کردن . 2 - (اِمص .) بزرگ منشی، افتخار. 1


56378 فخفره (فَ فَ رِ) (اِ.) 1 - سبوس آرد گندم یا جو. 2 - نخاله، زنگ زده . 3 - کهنه و مانده . 1


56379 فخم (فَ خَ) [ ع . ] (اِ.) جرعه ای از آب . 1


56380 فخم (فَ خْ) [ ع . ] (ص .) 1 - گرامی، بزرگوار. 2 - سخن جزل و فصیح . 1


56381 فخمنده (فَ مَ د) (ص فا.) کسی که پنبه را بزند تا پنبه را از دانه آن جدا کند. 1


56382 فخمیدن (فَ دَ) (مص م .) جدا کردن پنبه از پنبه دانه . 1


56383 فخور (فَ) [ ع . ] (ص .) بسیار فخر کننده . 1


56384 فخیم (فَ) [ ع . ] (ص .) بزرگوار، گرامی . 1


56385 فدا (فِ) [ ع . فداء ] 1 - (اِ.) آن چه که نثار می شود. 2 - (مص ل .) مالی یا چیزی را برای رهایی خود یا دیگری دادن . 3 - (اِ.) سربها، آن چه اسیران برای رهایی خود دهند. 1


56386 فدا شدن ( فدا شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) در راه کسی یا هدفی جان خود را دادن، قربانی شدن . 1


56387 فدایی ( فدایی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) کسی که جان خود را برای کسی یا هدفی بدهد. 1


56388 فدراسیون (فِ یُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - اتحادیه ای مرکب از چند کشور یا استان . 2 - سازمان یا انجمنی که برای ادارة یک رشته ورزشی تشکیل می شود. 1


56389 فدرال (فِ د) [ فر. ] (ص .) نوعی حکومت مرکب از دولت های مستقل ایالتی و یک دولت مرکزی که توسط مردم همة ایالت ها انتخاب می شود. 1


56390 فدرنجک (فِ دْ رَ جَ) (اِ.) بختک، کابوس . 1


56391 فدرنگ (فَ رَ) (اِ.) 1 - چوبی که پشت در می انداختند تا در باز نشود. 2 - چوبی که رختشوی ها رخت را به هنگام شستن به آن می کوبیدند. 1


56392 فدره (فَ رِ یا رَ) (اِ.) بوریایی که از برگ خرما و غیره بافند و بر بالای چوب ها و پروارهای سقف اتاق ها اندازند و گل و خاک بر بالای آن ریزند. 1


56393 فدفد (فَ فَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - فلات سخت و دشوار. 2 - دشت، زمین هموار. 1


56394 فدوی (فَ دَ) [ ع . ] 1 - (ص نسب .) منسوب به فداء؛ فدایی، جان نثار. 2 - بنده، برده . 1


56395 فدیات (فِ) [ ع . ] (اِ.) جِ فدیه . 1


56396 فدیت (فِ یَ) [ ع . فدیة ] نک فداء. 1


56397 فدیه (فِ یِ) [ ع . فدیة ] (اِ.) نک فداء. 1


56398 فذلکه (فَ ذْ لَ کَ یا کِ) [ ع .فذلکة ] 1 - (مص م .) به پایان رسانیدن حساب . 2 - مطلبی را به اجمال آوردن . 3 - (اِ.) خلاصة کلام . 1


56400 فر (فَ رّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گریختن . 2 - (اِ مص .) گریز. 1


56401 فر (فَ رْ یا رّ) [ په . ] (اِ.) 1 - فروغی ایزدی که بر دل هر کس بتابد اورا بر دیگران برتری می دهد. 2 - شکوه، جلال . 3 - زیبایی، برازندگی . 1


56450 فراخا (فَ) (حامص .) فراخی، گشادگی . 1


56451 فراخاستن ( فراخاستن . تَ) (مص ل .) قیام کردن، برخاستن . 1


56402 فر (فِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - نوعی کوره یا اجاق در بسته برای پخت و پز. 2 - نوعی ابزار فلزی گرم شونده برای چین و شکن دادن به موی سر. 3 - ابزار مشابهی که در گل سازی برای شکل دادن به گل ها به کار می رود، اتوی گل سازی . 1


56403 فر زدن (فِ. زَ دَ) [ فر - فا. ] (مص م .) آرایش کردن موی سر و ایجاد چین و شکن و تاب با آلات مخصوص . 1


56404 فرآوردن (فَ وَ یا وُ دَ) (مص م .) حاصل کردن، به دست آوردن . 1


56405 فرا (فَ رّ) [ ع . فرُاء ] (ص .) 1 - پوستین دوز، پوستین فروش . 2 - پوست پیرا، واتگر. 1


56406 فرا (فَ) [ ع . = فراء ] (اِ.) گورخر. 1


56407 فرا (فَ) [ اوس . ] 1 - (پ ی ش .) بر سر فعل درآید و آن در اصل به معنی به، به سوی، در باشد: فرارو. 2 - (حراض .) نزد، نزدیک : فرااو رفتم . 3 - به، با. 4 - سوی، جانب . 5 - (ص .)بلند، عالی . 6 - در میان : فراچنگ . 7 - دورتر یا بالاتر: فراتر. 8 - پیرامون، گرداگرد: فرابار. 1


56408 فرا آب کردن (فَ. کَ دَ) (مص م .) نیست کردن، به نیستی افکندن . 1


56409 فرا آوردن ( فرا آوردن . وَ یا وُ دَ) (مص م .) 1 - به دست آوردن . 2 - ساختن . 1


56410 فرا آورده ( فرا آورده . وَ یا وُ د) (ص مف .) 1 - به دست آمده . 2 - محصول، ساخته شده . 1


56411 فرا افکندن ( فرا افکندن . اَ کَ دَ) (مص م .) به میان آوردن . 1


56412 فرا بردن (فَ . بُ دَ) (مص م .) پیش بردن . 1


56413 فرا بریدن ( فرا بریدن . بُ دَ) (مص م .) 1 - به پایان رساندن . 2 - مسکوت گذاشتن مطلب یا کاری . 1


56414 فرا دادن (فَ. دَ) (مص م .) 1 - بیان کردن . 2 - گردانیدن، متوجه کردن . 1


56415 فرا داشتن ( فرا داشتن . تَ) (مص م .) 1 - بر سر دست گرفتن، بلند کردن . 2 - به سویی متوجه کردن . 3 - نگه داشتن . 1


56416 فرا دید (فَ) (ق مر.) پدید، هویدا. 1


56417 فرا رسیدن (فَ. رَ دَ) (مص ل .) نزدیک شدن و رسیدن وقت چیزی یا کاری . 1


56418 فرا شدن (فَ. شُ دَ)(مص ل .)1 - داخل شدن، درآمدن . 2 - خشمگین شدن . 3 - رفتن . 1


56419 فرا پشت کردن ( فرا پشت کردن . پُ. کَ دَ) (مص م .) بر دوش انداختن جامه و مانند آن . 1


56420 فرا کردن (فَ. کَ دَ) (مص م .) 1 - پیش آوردن . 2 - دست دراز کردن . 3 - برگزیدن . 4 - برانگیختن . 5 - بستن . 1


56421 فرابر (فَ بَ) (اِ.) در هر میوه دو قسمت موجود است : یکی هسته، دیگری فرابر که از هر طرف هسته را فرا گرفته است . 1


56422 فرابه (فَ ب) (ص مر.) پر آب . 1


56423 فراتر ( فَ تَ) (ق .) 1 - پیش تر، جلوتر. 2 - نزدیک تر. 3 - بلندتر، بالاتر. 4 - باارزش تر. 1


56424 فراته (فُ تِ) (اِ.) باسلق، نوعی شیرینی که با شیرة انگور و آرد گندم و نشاسته همراه با مغز گردو یا بادام درست کنند. 1


56425 فراخ (فِ) [ ع . ] (اِ.) جِ فرخ ؛ جوجه . 1


56426 فراخ (فَ) [ په . ] (ص .) 1 - گشاد، وسیع . 2 - پهناور، گسترده . 3 - بسیار فراوان . 4 - مسرور، شادمان . 5 - آسوده . 1


56427 فراخ آستین ( فراخ آستین . خْ) (ص مر.) کنایه از: بخشنده، جوانمرد. 1


56428 فراخ آهنگ ( فراخ آهنگ . هَ) (ص مر.) دورپرواز، تیری که هدف های دور را بزند. 1


56429 فراخ ابرو ( فَ . اَ) (ص مر.)گشاده رو، خوش - رو. 1


56430 فراخ بال (فَ) (ص مر.) آسوده خاطر. 1


56431 فراخ بر ( فراخ بر . بَ) (ص مر.) فراخ سینه، پهن - سینه . 1


56432 فراخ بین ( فراخ بین .) (ص فا.) بلندنظر، دارای وسعت دید. 1


56433 فراخ دست (فَ . دَ) (ص مر.) 1 - کریم، بخشنده . 2 - توانگر، ثروتمند. 1


56434 فراخ دهن ( فراخ دهن . دَ هَ) 1 - کسی که دهان گشاد دارد. 2 - کنایه از: آدم پر حرف . 1


56435 فراخ دیده ( فراخ دیده . د) (ص مر.) نک فراخ بین . 1


56436 فراخ رفتن ( فراخ رفتن . رَ تَ) (مص ل .) با شتاب رفتن، به عجله رفتن . 1


56437 فراخ رو ( فراخ رو . رَ یا رُ) (ص فا.) 1 - به شتاب رونده، به عجله رونده . 2 - کسی که از حد خود تجاوز کند. 3 - ولخرج، اسراف کار. 1


56438 فراخ رو ( فراخ رو .) (ص مر.) 1 - گشاده رو، خوش - رو. 2 - خوش گذران . 1


56439 فراخ روزی ( فراخ روزی .) (ص مر.) کسی که رزق و روزی فراوان دارد. 1


56440 فراخ روی ( فراخ روی . رَ) (حامص .) 1 - به شتاب رفتن . 2 - تجاوز از حد خود. 3 - ولخرجی، اسراف . 1


56441 فراخ زیست ( فراخ زیست .) (ص مر.) آن که در نعمت و راحتی زندگی کند. 1


56442 فراخ سال ( فراخ سال .) (ص مر.) سالی که در آن محصول فراوان باشد. 1


56443 فراخ سخن ( فراخ سخن . سُ خَ) (ص مر.) پرحرف، پُرسخن . 1


56444 فراخ شلوار ( فراخ شلوار . شَ) (ص مر.) 1 - کسی که شلوار گشاد دارد. 2 - کنایه از: تنبل، تن پرور. 1


56445 فراخ شکم ( فراخ شکم . ش کَ) (ص مر.) 1 - کسی که شکم بزرگ دارد. 2 - کنایه از: پرخور، شکم پرست . 1


56446 فراخ عیش ( فراخ عیش . عِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) نک فراخ روزی . 1


56447 فراخ کام ( فراخ کام .) (ص مر.) 1 - خوشحال . 2 - توانگر، ثروتمند. 1


56448 فراخ کندوری ( فراخ کندوری . کَ نْ دُ) (ص مر.) فراخ - سفره، بخشنده، جوانمرد. 1


56449 فراخ کونی ( فراخ کونی .) (حامص .) 1 - گشادی مقعد. 2 - کنایه از: تنبلی، کاهلی . 1


56454 فراخزیدن ( فراخزیدن . خَ دَ) (مص ل .) به پیش خزیدن . 1


56455 فراخنا ( فراخنا .) 1 - (حامص .) فراخی، گشادگی . 2 - پهنا. 3 - (اِمر.) جای گشاد و وسیع . 1


56456 فراخه (فَ خِ) (اِمص .) لرزه، رعشه . 1


56457 فراخور (فَ خُ) (ص مر.)1 - درخور، سزاوار. 2 - متناسب . 1


56458 فراخی (فَ) (حامص .) 1 - گشادگی، وسعت . 2 - پهنا. 3 - فراوانی . 1


56459 فراخیدن (فَ دَ) (مص ل .) 1 - راست شدن موی بدن . 2 - از هم جدا شدن . 1


56460 فرادر ( فرادر . دَ) (اِمر.) چوبی که در پس در خانه اندازند. 1


56461 فرادی (فُ دا) [ ع . ] (ص .) ج . فَرَد؛ تک، تنها. ؛ نماز فرادی نمازی که تنها خوانده شود. مق نماز جماعت . 1


56462 فرار (فَ رّ) [ ع . ] (ص .) بسیار گریزنده . 1


56463 فرار (فِ یا فَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گریختن . 2 - (اِمص .) گریز. 1


56464 فرارون (فَ) (ص .) 1 - مترقی، پیش رو. 2 - خوب، عالی . 3 - راست، مستقیم . 4 - در اصطلاح نجوم به معنی سَعْد، اوج . 1


56465 فراروی (فَ) 1 - (ق مر.) پیش روی، برابر. 2 - (ص مر.) سرشناس، معروف . 1


56466 فراز (فَ) [ په . ] 1 - (اِ.) بلندی، اوج . 2 - سربالایی . 3 - (ص .) باز، گشاده . 4 - بسته . 5 - جمع . 6 - (ق .)کنار، نزد، پیش . 7 - نخست، ازل . 1


56467 فراز ( فراز .) [ فر. ] (اِ.) جمله، عبارت . 1


56468 فراز آمدن ( فراز آمدن . مَ دَ) (مص ل .) 1 - نزدیک شدن . 2 - رسیدن، دسترسی پیدا کردن . 3 - وارد شدن . 4 - بر شدن، بالا رفتن . 5 - بسته شدن . 6 - پدید آمدن . 1


56469 فراز آوردن ( فراز آوردن . وَ یا وُ دَ) (مص م .) 1 - آوردن، پیش آوردن . 2 - یافتن، به دست آوردن . 3 - فراهم آوردن، گرد کردن . 1


56470 فراز بردن (فَ . بُ دَ) (مص م .) نزدیک بردن، پیش بردن . 1


56471 فراز بستن ( فراز بستن . بَ تَ) (مص م .) بستن . 1


56472 فراز دادن ( فراز دادن . دَ) (مص م .) پس دادن . 1


56473 فراز داشتن ( فراز داشتن . تَ)(مص م .)1 - پیش آوردن، نزدیک ساختن . 2 - پایین آوردن . 3 - در برابر چیزی نگه داشتن . 1


56474 فراز رسیدن ( فراز رسیدن . رَ یا رِ دَ)(مص ل .) 1 - ر سیدن، نزدیک شدن . 2 - درآمدن، داخل شدن . 3 - فراهم آمدن، پیدا شدن . 1


56475 فراز رفتن ( فراز رفتن . رَ تَ) (مص ل .) نزدیک رفتن . 1


56476 فراز شدن ( فراز شدن . شُ دَ) (مص ل .) 1 - نزدیک شدن . 2 - گشوده شدن . 3 - بسته شدن . 4 - برخاستن . 5 - داخل شدن . 6 - پیش رفتن . 1


56477 فراز کردن ( فراز کردن . کَ دَ) (مص م .) 1 - باز کردن . 2 - بستن . 3 - نزدیک کردن . 4 - پیش آوردن، پیش بردن . 5 - ساختن . 1


56478 فراز کشیدن ( فراز کشیدن . کِ دَ) (مص م .) 1 - پیش کشیدن، به سوی خود کشیدن . 2 - بیرون کشیدن . 1


56479 فراز گرفتن ( فراز گرفتن . گِ رِ تَ) (مص م .) پس گرفتن، باز گرفتن . 1


56480 فرازانیدن (فَ دَ) (مص م .) 1 - افراختن، بالا بردن . 2 - روشن کردن . 1


56481 فرازنده (فَ زَ د) (ص فا.) 1 - بلند کننده . 2 - گشاینده . 3 - مسدود کننده . 1


56482 فرازی (فَ) (حامص .) بلندی، سربالایی . 1


56483 فرازیدن (فَ دَ) (مص م .) 1 - افراشتن . 2 - آراستن . 3 - گشودن . 4 - بستن . 1


56484 فرازیده (فَ د) (ص مف .) 1 - افراشته، بالا - برده . 2 - بسته . 1


56485 فراست (فَ سَ) [ ع . فراسة ] (مص ل .) 1 - سواری کردن . 2 - مهارت داشتن در اسب - شناسی . 1


56486 فراست (فِ سَ) [ ع . فراسة ] 1 - (مص م .) ادراک و دریافتن باطن چیزی با دیدن ظاهر آن . 2 - (اِمص .) ادراک، دریافت . 3 - زیرکی، هوشیاری . 1


56487 فراستو (فَ) (اِ.) پرستو. 1


56488 فراستوک ( فراستوک .) (اِ.) پرستو. 1


56489 فراسر (فَ سَ) (حراض . ق مر.) 1 - بالای سر، گرد سر. 2 - زیر سر. 1


56490 فراش (فَ رّ) [ ع . ] (ص .) 1 - گسترندة فرش . 2 - در فارسی به معنی پیشخدمت، خدمتکار. 1


56491 فراش (فِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بستر، رختخواب، هر چیز گستردنی . 2 - همسر. ؛ تجدید فراش کردن دوباره زن گرفتن، زن دیگر خواستن . 1


56492 فراش باشی ( فراش باشی .) [ ع - تر. ] (اِمر.) رییس فراشان . 1


56493 فراشتن (فَ تَ) (مص م .) افراشتن . 1


56494 فراشته (فَ تِ) (ص مف .) افراشته . 1


56495 فراشتک (فَ تُ) (اِ.) پرستو. 1


56496 فراشه (فَ شَ یا ش ) [ ع . فراشة ] (اِ.) پروانه . 1


56497 فراشیدن (فَ دَ) (مص ل .) نک فراخیدن . 1


56498 فراص (فِ) [ ع . ] (ص .) 1 - درشت . 2 - سخت سرخ رنگ . 3 - جامه . 1


56499 فراص ( فراص .) [ ع . ] (مص م .) مفارصه، به همدیگر نوبت آب دادن . 1


56500 فراعنه (فَ عِ نِ یا نَ) [ ع . فراعنة ] (اِ.) جِ فرعون . 1


56501 فراغ (فُ) [ ع . ] (اِ.) روشنایی، فروغ . 1


56502 فراغ (فَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) فارغ شدن، دست از کار کشیدن . 2 - در فارسی به معنی آسوده شدن . 3 - (اِمص .) آسایش، آسودگی . 1


56503 فراغ (فِ) [ ع . ] (اِ.) (اِ.) ظرف بزرگ، قدح بزرگ . 1


56504 فراغ افتادن ( فراغ افتادن . اُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - آسوده شدن . خلاص شدن . 2 - کاری را به پایان رساندن و آسوده گشتن . 1


56505 فراغ خطی (فَ. خَ طُ) [ ع - فا. ] (حامص .) رهایی، خلاص . 1


56506 فراغبال ( فراغبال .) [ ع . فارغ البال ] (ص مر.) آسوده خاطر. 1


56507 فراغت (فَ غَ) [ ع . فراغة ] 1 - (مص ل .) بی - تاب شدن . 2 - (اِمص .) بی تابی، ناشکیبایی . 3 - در فارسی به معنی آسودگی، آسایش . 1


56508 فراغت خانه ( فراغت خانه . نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - جایی که در آن به عیش و عشرت پردازند. 2 - جایی که در آن به آسایش پردازند. 1


56509 فراغت دادن ( فراغت دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - آرام کردن، آسایش دادن . 2 - فرصت دادن . 3 - بی نیاز کردن . 1


56510 فراغت داشتن ( فراغت داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - آرامش داشتن . 2 - فرصت داشتن . 3 - فراموش کردن . 1


56511 فرافر (فَ فَ) (اِ.) آواز نای و نفیر. 1


56512 فرافکنی (فَ فِ کَ) (اِمص .) 1 - خوی و خصلت هایی خود را ناآگاهانه به دیگران نسبت دادن . 2 - تعارض ها و ستیزهای درونی خود را به دنیای خارج نسبت دادن . 1


56513 فراق (فِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) جدا شدن، دور شدن . 2 - (اِمص .) جدایی، دوری . 1


56514 فراماسون (فِ سُ) [ انگ . ] (اِ.) عضو جمعیت فراماسونری . 1


56515 فراماسونری (فِ سُ نِ) [ انگ . ] (اِ.) شبکه های وسیعی از جمعیت اخوت پنهانی در سراسر جهان که خود را معتقد به قدرتی ماورای طبیعی، کتابی آسمانی، اطاعت از قانون کشور، برادری جهانی، آزادی و بردباری فکری می دانند ولی به خاطر مشهور بودن به توطئه، جاسوسی و زد و بند سیاسی در اغلب کشورها غیرقانونی شناخته شده اند. نظر به این که کلمة «فراماسون » فرانسوی و «فرامیسن » انگلیسی لفظی و معنوی با کلمة «فراموشی » رابطه دارد، در ایران این انجمن را «فراموشخانه » نامیده اند. 1


56516 فرامش (فَ مُ) نک فراموش . 1


56517 فرامشت ( فرامشت .) (ق مر.)در مشت، میان مشت . 1


56518 فرامشت (فَ مُ) نک فراموش . 1


56519 فراموش (فَ) [ په . ] (ص .) از یاد رفته، از خاطر محو شده . 1


56520 فراموش خانه ( فراموش خانه . نِ) (اِمر.) این کلمه را به جای فراماسونری در فارسی به کار می برند. 1


56521 فراموش کار ( فراموش کار .) (ص فا.) کم حافظه، کسی که چیزی را زود فراموش کند. 1


56522 فرامین (فَ) [ معر. ] (اِ.) جِ فرمان . 1


56523 فرانج (فَ نَ) (اِ.) کابوس، بختک . 1


56524 فرانشیز (فِ) [ انگ . ] (اِ.) میزان (درصد) معافیت شخص بیمه شده از پرداخت هزینه خدمات بیمه . 1


56525 فرانق (فُ نِ) [ ع . ] (اِ.) معرب پروانک . 1 - سیاه گوش، حیوانی که همراه شیر حرکت می کند و با صدای خود جانوران را از آمدن شیر باخبر می کند. 2 - راهنما و پیش رو لشکر. 1


56526 فرانمودن (فَ نُ یا نِ دَ) (مص م .) 1 - آشکار کردن . 2 - نشان دادن . 1


56527 فرانک (فِ) [ فر. ] (اِ.) واحد پول کشورهای فرانسه، سوئیس، بلژیک . 1


56528 فراهت (فَ هَ) [ ع . فراهة ] (اِمص .) شادمانی، انبساط، نشاط . 1


56529 فراهختن (فَ هِ تَ) (مص م .) نک فراهیختن . 1


56530 فراهم (فَ هَ) (ص .) 1 - گردآمده، جمع شده . 2 - اندوخته شده . 1


56531 فراهیختن (فَ تَ) (مص م .) 1 - برکشیدن . 2 - تربیت کردن، ادب آموختن . 1


56532 فراهیخته (فَ تِ) (ص مف .) = فراهخته : 1 - برکشیده . 2 - تربیت شده، ادب آموخته . 1


56533 فراواریدن (فَ دَ) (مص م .)فرو بردن، بلعیدن . 1


56534 فراوان (فَ) (ص .) بسیار، زیاد. 1


56535 فراوانی ( فراوانی .) (حامص .) بسیاری، وفور. 1


56536 فراورده (فَ وَ یا وُ د) (ص مف .) نک فراآورده . 1


56537 فراوند (فَ وَ) (اِمر.) چوب بزرگی که پشت در می انداختند تا در باز نشود. 1


56538 فراویز (فَ) (اِ.) فرویز، پروز؛ سجاف، سجاف لباس . 1


56539 فراپایه (فَ. یِ) (ص مر.) بلندپایه، گرانقدر. 1


56540 فراپوشیدن ( فراپوشیدن . دَ) 1 - (مص ل .) پوشیدن . 2 - چشم پوشی کردن . 3 - (مص م .) پوشانیدن . 1


56541 فراپیش ( فراپیش .) (ق .) پیش، جلو. 1


56542 فراچیدن (فَ. دَ) (مص م .) برچیدن، جمع کردن . 1


56543 فراک (فِ) [ فر. ] (اِ.) کت دنباله دار سیاه رنگ بلندی که در تشریفات و مراسم رسمی می پوشند. 1


56544 فراک (فُ) 1 - (اِ.) پشت، ظهر. مق رو. 2 - (ص .) هیز، مخنث . 3 - پلید، پلشت . 1


56545 فراکسیون (فِ یُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - گروه های همفکری که در داخل یک حزب یا مجمع به وجود می آیند. 2 - در علم ریاضی خارج قسمت دو کمیت، کسر، بَرخه . (فره ). 1


56546 فراکشیدن (فَ. کَ یا کِ دَ) (مص م .) 1 - پیش کشیدن، به سوی خود کشیدن . 2 - بالا کشیدن . 1


56547 فراکن ( فراکن . کَ) (اِ.) نک فرکن . 1


56548 فراکندن ( فراکندن . کَ دَ)(مص م .)کندن، حفر کردن . 1


56549 فراگذاشتن ( فراگذاشتن . گُ تَ) (مص م .) رها کردن . 1


56550 فراگرفتن ( فراگرفتن . گِ رِ تَ) (مص م .) 1 - گرفتن، بازگرفتن . 2 - تصرف کردن . 3 - محاصره کردن . 4 - در برگرفتن، شامل شدن . 5 - آموختن، یاد گرفتن 6 - معلوم کردن . 7 - گسترش یافتن . 8 - پر کردن . 9 - عادت کردن . 1


56551 فراید (فَ) [ ع . فرائد ] جِ فرید و فریده . 1


56552 فرایض (فَ یِ) [ ع . فرائض ] (ص .) جِ فریضه . 1


56553 فرایند (فَ یَ) مجموعة عملیات و مراحل لازم برای رسیدن به یک هدف مشخص . 1


56554 فربه (فَ ب) [ په . ] (ص .)1 - پُرگوشت، چاق . 2 - عظیم، سنگین .3 - نیرومند.4 - سخت، شدید. 5 - آبادان، پر رونق . 6 - بسیار، فراوان . 7 - ضخیم، ستبر. 1


56555 فربه کردن ( فربه کردن . کَ دَ) (مص م .) پروراندن و چاق کردن (گوسفند و مانند آن ). 1


56556 فربهی (فَ ب) (حامص .) چاقی . مق لاغری . 1


56557 فربی (فَ) (ص .) فربه، چاق . 1


56558 فرت (فَ رْ) (اِ.) تار، تار جامه . 1


56559 فرت فرت (فِ تْ فِ) (ق .) = فرت و فرت : تندتند، به شتاب . 1


56560 فرتوت (فَ) (ص .) = فرتود: پیر، سالخورده و از کار افتاده . 1


56561 فرتوک (فَ) (اِ.) پرستو. 1


56562 فرتی (فِ رْ) (ق .) (عا.) به چابکی، به سهولت . 1


56563 فرث (فَ) [ ع . ] (اِ.) سرگین در شکنبه . 1


56564 فرج (فَ رَ) [ ع . ] (اِمص .) گشایش، گشایش در کار و مشکل . 1


56565 فرج (فَ رْ) (اِ.) ورج، ارج ؛ فره، شأن، شوکت، قدر. 1


56566 فرج ( فرج .) [ ع . ] (اِ.) 1 - سوراخ، شکاف . 2 - عورت زن، آلت تناسلی زن . 1


56567 فرجار (فَ) [ ع . ] (اِ.) معرب پرگار. 1


56568 فرجاری (فِ) [ معر. ] (ص نسب .) پرگاری، دایره ای . 1


56569 فرجام (فَ رْ) [ په . ] (اِ.) 1 - پایان، انجام . 2 - نتیجه . 1


56570 فرجام خواستن (خا تَ) (مص ل .) تقاضای تجدی دنظر در حکم صادره از طرف قاضی یا دادگاه . 1


56571 فرجام دادن ( فرجام دادن . دَ) (مص ل .) نک فرجام خواستن . 1


56572 فرجامگاه ( فرجامگاه .) (اِمر.) 1 - گور، قبر. 2 - روز رستاخیز، قیامت . 1


56573 فرجه (فُ رْ جِ) [ ع . فرجة ] (اِ.) 1 - رخنه، شکاف ؛ ج . فُرُج . 2 - مهلت . 3 - فاصلة زاویة میان دو صفحه . 1


56574 فرجی (فَ رَ) (اِ.) خرقه، نوعی لباس بلند. 1


56575 فرح (فَ رَ) [ ع . ] (مص ل .) شاد شدن، شادمان گردیدن، مسرور گشتن . 1


56576 فرح بخش ( فرح بخش . بَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن چه که شادی آورد، شادی بخش . 1


56577 فرحت (فَ حَ) [ ع - فرحة . ] 1 - (اِمص .) شادی، ش ادمانی . 2 - (اِ.) مژدگانی . 1


56578 فرخ (فَ رُّ) (ص .) 1 - خجسته، مبارک . 2 - زیبا. 1


56580 فرخ دیم (فَ رُّ. د) (ص مر.) زیباروی . 1


56581 فرخ روز ( فرخ روز .) (اِ.) نام لحنی از سی لحن باربد. 1


56582 فرخ فال (فَ رُّ) [ فا - ع . ] (ص مر.) خوشبخت، نیک بخت . 1


56583 فرخ لقا ( فرخ لقا . لِ) [ فا - ع . ] (ص مر.) خوش - صورت، زیباروی . 1


56584 فرخ پی (فَ رُّ. پِ) (ص مر.) خوش قدم . 1


56585 فرخار (فَ) [ سغ . ] 1 - (اِ.) بتکده، بتخانه . 2 - شهری در تبت که بتخانه های آن معروف بوده . 1


56586 فرخاردیس ( فرخاردیس .) (ص مر.) 1 - مانند بتخانه . 2 - مانند بتکده زیبا و آراسته . 1


56587 فرخاش (فَ) (اِ.) نک پرخاش . 1


56588 فرخال (فَ) (ص .) موی فروهشته که چین و شکن نداشته باشد. 1


56589 فرختار (فُ رُ) (ص فا.) فروشنده . 1


56590 فرخج (فَ رَ خْ) (ص .) 1 - زشت، نازیبا. 2 - نامتناسب، ناشایسته . 3 - ناپاک، پلید. 4 - سست، ضعیف . 1


56591 فرخزاد ( فرخزاد .) (ص مف .) = فرخزاده : مبارک - زاده . 1


56592 فرخسته (فَ خَ تِ) (ص مف .) خسته، کشته و بر زمین کشیده شده . 1


56593 فرخش (فَ رَ خْ) پرخچ : کفل، سرین . 1


56594 فرخشه (فَ رَ ش ) (اِ.) = فرخشته : لوزینه، نوعی شیرینی که با آرد، شکر، روغن و مغز بادام درست می کنند. 1


56595 فرخمیدن (فَ دَ) = فخمیدن . فخمدان : (مص م .) پنبه را از پنبه دانه جدا کردن . 1


56596 فرخنج (فَ رْ خَ) (اِ.) نصیب، بهره . 1


56597 فرخنده (فَ رْ خُ د) (ص .) مبارک، خجسته . 1


56598 فرخو (فَ رْ خُ) (اِمص .) = پرخو : 1 - بریدن شاخه های زائد درخت . 2 - وجین، کندن علف های هرز. 1


56599 فرخواگ (فَ خا) (اِ.) قلیه و گوشتابه که بر بالای آن تخم مرغ بریزند و بخورند. 1


56600 فرخویدن (فَ دَ) = پرخویدن : (مص م .) بریدن شاخه های زیادی درخت، پیراستن شاخه ها. 1


56601 فرد (فَ رْ) [ ع . ] (ص .) 1 - تنها، یگانه . 2 - بی نظیر، بی مانند. 3 - یک بیت شعر. 4 - هر عددی که پس از تقسیم بر دو باقی مانده اش یک باشد. 1


56602 فردا (فَ) [ په . ] (اِ.) 1 - روز بعد از امروز، روزی که پس از امروز خواهد آمد. 2 - کنایه از: آینده . 1


56603 فردانی (فَ) [ ع . ] (ص نسب .) یگانه، بی نظیر. 1


56604 فرداًفرد (فَ دَ نْ فَ) [ ع . ] (ق مر.) یکایک، یکی یکی . 1


56605 فردایی ( فَ ) (ص نسب .) 1 - منسوب به فردا، آ ن چه که در آینده می آید. 2 - کنایه از: کسی که معتقد به جهان دیگر و پاداش و کیفر در آن است . 1


56606 فردخانه (فَ رْ دْ. نِ) [ ع - فا. ] (اِ.) خلوت خانه، چله خانه، اطاقی در خانقاه برای چله نشستن . 1


56607 فردر (فَ رْ دَ) (اِ.) = فردرد: چوبی که پشت در می انداختند تا در باز نشود. 1


56608 فردوس (فِ دُ) 1 - باغ، بوستان . 2 - بهشت . 1


56710 فرمان روا ( فرمان روا . رَ) (ص مر.) حاکم . 1


56609 فردیت (فَ یَّ) [ ع . فردیة ] (مص جع .) 1 - یکتایی، یگانگی . 2 - طاق بودن . 1


56610 فرز (فِ رْ) (ص .) (عا.) چابک، چالاک . 1


56611 فرز ( فرز .) (اِ.) سبزی ای که در غایت تری و طراوت باشد. فرزد، فریز، فریس، فرزه، پریز، فریژ و فریج نیز گفته می شود. 1


56612 فرزام (فَ) (ص .) شایسته، سزاوار. 1


56613 فرزان ( فرزان .) [ ع . ] (اِ.) معرب فرزین، مهرة وزیر در شطرنج . 1


56614 فرزان (فَ) (ص .) عاقل، حکیم . 1


56615 فرزانه ( فرزانه .) [ په . ] (ص .) دانشمند، حکیم . ج . فرزانگان . 1


56616 فرزانگی (فَ رْ نِ) [ په . ] (حامص .) دانایی، حکمت . 1


56617 فرزجه (فَ زَ جَ یا جِ) [ معر. ] (اِ.) آن چه زنان به خود برگیرند؛ شیاف، شافه، پرزه، پرزگ نیز گویند. 1


56618 فرزد (فَ رَ زْ دْ) (اِ.) سبزه ای است بسیار تر و تازه و سبز. 1


56619 فرزند (فَ زَ) [ په . ] (اِ.) بچة آدم، پسر یا دختر. 1


56620 فرزند خوانده ( فرزند خوانده . خا د) [ په ] (اِمر.) پسر یا دختری که انسان او را به فرزندی خود قبول می کند. 1


56621 فرزنگ (فَ رْ زَ) (اِ.) نک فرسنگ . 1


56622 فرزی (فَ رْ) نک فرزین . 1


56623 فرزین (فَ رْ) (اِ.) مهرة وزیر در بازی شطرنج . 1


56624 فرزین بند ( فرزین بند . بَ) (اِ.) مهره ای که پشتیبان وزیر (فرزین ) باشد. 1


56626 فرس راندن (فَ رَ. دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - اسب راندن . 2 - کنایه از: جستجو کردن، تفحص کردن . 1


56627 فرس ماژور (فُ ژُ) [ فر. ] (اِ.) حالتی که شخص برخلاف میل مجبور به انجام یا ترک فعلی شود، قوة قهریه، زور و فشار به گونه ای که نتوان از آن اجتناب کرد. 1


56628 فرس نامه (فَ رَ مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) کتابی که از اسب، اندام و انواع آن بحث کند. 1


56629 فرس نهادن (فَ رَ. نَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) شکست خوردن، درمانده شدن . 1


56630 فرسان (فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فارس . 1


56631 فرسای (فَ) (ص فا.) در ترکیب به معنی فرساینده آید، به معانی ذیل ؛ الف - خسته - کننده، رنج دهنده . ب - محو کننده، نابود - کننده . ج - ساینده : گردون فرسای . 1


56632 فرسایش (فَ یِ) (اِمص .) فرسودن . 1


56633 فرساییدن (فَ دَ) (مص م .) فرسودن . 1


56634 فرستادن (فِ رِ دَ) (مص م .) روانه کردن، راهی کردن . 1


56635 فرستاده (فِ رِ د) (ص مف .) 1 - روانه کرده . 2 - سفیر. 3 - پیغامبر، رسول . 1


56636 فرستنده (فِ رِ تَ د یا دَ) (ص فا.) 1 - آن که چیزی را به جایی می فرستد، گسیل دارنده . 2 - دستگاهی که به کمک امواج الکترومغناطیس، صوت یا تصویر قابل دریافت منتشر می کند. 1


56637 فرسته (فِ رِ تِ) (ص مف .) نک فرستاده . 1


56638 فرستو (فَ رَ) (اِ.) پرستو. 1


56639 فرستوک (فَ رَ) (اِ.) پرستو. 1


56640 فرستک (فِ رِ تَ) (اِ.) پرستو. 1


56641 فرسخ (فَ رْ سَ) [ معر. ] (اِ.) نک فرسنگ . 1


56642 فرسطو (فَ رَ) (اِ.) قپان . 1


56643 فرسنگ (فَ سَ) [ په . ] (اِ.) = فرسخ : واحدی برای اندازه گیری مسافت، تقریباً شش کیلومتر. 1


56644 فرسودن (فَ دَ) 1 - (مص ل .) ساییده شدن . 2 - کهنه و پوسیده شدن . 3 - (مص م .) ساییدن . 4 - کهنه و پوسیده کردن . 1


56645 فرسوده (فَ د) (ص مف .) 1 - ساییده . 2 - کهنه و پوسیده شده . 3 - آزرده شده . 1


56646 فرسپ (فَ رَ) (اِ.) = فرسب : 1 - شاه تیره، چوب بزرگی که در ساختن سقف خانه به کار می رود. 2 - پارچه های رنگارنگ که در نوروز و جشن های دیگر در و دیوار دکان ها و خانه ها را بدان آرایش کنند. 1


56647 فرسک (فِ رِ) [ فر. ] (اِ.) نقاشی به وسیلة آب رنگ بر سطح گچی مرطوب دیوار. در فرسک سازی از آن جهت آب رنگ به کار می برند که رنگ ها از متن دیوار نفوذ کنند و جزو زمینه به نظر آیند. 1


56648 فرش (فُ) (اِ.) شیری که از حیوان نوزاییده دوشند؛ آغوز، فله، فرشه نیز گویند. 1


56649 فرش (فُ رُ) [ ع . ] (اِ.) جِ فراش . 1


56650 فرش (فَ رْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هر چیز گستردنی . 2 - قالی . 1


56651 فرشته (فِ رِ تِ) (اِ.) مَلَک، از موجودات روحانی و ملکوتی که به ستایش خداوند مشغولند و با چشم دیده نمی شوند. 1


56652 فرشتوک (فَ رَ) (اِ.) پرستو. 1


56653 فرشک (فَ رِ) (اِ.) سه چهار دانة انگور درهم بسته، غوره . 1


56654 فرصاد (فِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - درخت توت یا توت سرخ . 2 - میوة توت . 3 - رنگی است سرخ . 1


56655 فرصت (فُ صَ) [ ع . فرصة ] (اِ.) 1 - وقت مناسب برای انجام دادن کاری . 2 - مجال، وقت . 1


56656 فرصت دانستن ( فرصت دانستن . نِ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) غنیمت شمردن . 1


56657 فرصت شماردن ( فرصت شماردن . ش دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) وقت را غنیمت داشتن، فرصت را از دست ندادن . 1


56658 فرصت طلبی ( فرصت طلبی . ط َ لَ) [ ازع . ] (حامص .) 1 - استفاده از هر زمان و فرصت مناسب برای رسیدن به مقاصد شخصی . 2 - تغییر جهت و نظر بر مبنا و فراخور دگرگونی اوضاع، اپورتونیسم . 1


56711 فرمان روایی ( فرمان روایی . رَ) (حامص .) حکومت . 1


56659 فرصت نگه داشتن ( فرصت نگه داشتن . نِ گَ. تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .)1 - درنگ کردن، تأنی کردن . 2 - منتظر فرصت مناسب بودن . 1


56660 فرصت کردن ( فرصت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مجال داشتن، وقت مناسب و کافی داشتن . 1


56661 فرض (فَ رْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) واجب گردانیدن . 2 - پنداشتن . 3 - (اِ.) آن چه که خداوند بر انسان واجب کرده . 4 - گمان، پندار. 1


56662 فرض گزاردن (فَ. گُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) واجب کردة خداوند را به جا آوردن، مانند: نماز خواندن . 1


56663 فرضه (فُ ضَ یا ض ) [ ع . فرضة ] (اِ.) 1 - رخنه و سوراخی که از آن آب کشند. 2 - سوراخ پاشنة در. 3 - دهانة جوی . 4 - جای درآمدن به کشتی از لب دریا. 5 - دهان دوات . 1


56664 فرضی ( فرضی .) [ ع . ] (ص نسب .) تصوری، خیالی . 1


56665 فرضیات (فَ یّ) [ ع . ] (اِ.) جِ فرضیه . 1


56666 فرضیه (فَ یِّ) [ ع . فرضیة ] (اِ.) 1 - حدس، گمان . 2 - حدس و گمان دربارة یک موضوع علمی . 1


56667 فرط (فَ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نشان راه . 2 - کسی که پیش از قوم حرکت می کند تا اسباب کار را تهیه کند. 1


56668 فرط (فَ رْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) از حد گذشتن . 2 - چیره شدن . 3 - پیشدستی کردن . 4 - (اِمص .) زیاده روی . 5 - چیرگی . 6 - بسیاری، فراوانی . 1


56669 فرع (فَ رْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آن چه که از اصل چیزی جدا شود. 2 - شعبه، شاخه . 3 - سود پول . 1


56670 فرعون (فِ عُ) [ معر. ] (اِ.) 1 - عنوان هر یک از پادشاهان قدیم مصر. 2 - مجازاً ستمکار، ظالم . 1


56671 فرعی (فَ رْ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به فرع . 2 - غیراصلی . 1


56672 فرغار (فَ رْ) (ص مف .) 1 - خیسانیده، خیسیده . 2 - سرشته . 1


56673 فرغاردن (فَ رْ دَ) (مص م .) نک فرغاریدن . 1