44964 ثقت (ثِ قَ) [ ع . ثقة ] 1 - (مص ل .) اعتماد کردن، به کسی اعتماد داشتن . 2 - (ص .) کسی که مردم به او اعتماد کنند. 3 - (اِ.) اطمینان، استواری . 1


44965 ثقل (ثُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تفاله هر چیزی . 2 - دُرد شراب . 1


45057 جاجل (جُ) (اِ.) رختخواب . 1


48039 درویزه (دَ ز) (اِ.) نک دریوزه . 1


44966 ثقل (ثِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گران شدن . 2 - ظاهر شدن آبستنی زن . 3 - (اِمص .) سنگینی، گرانی . 4 - (اِ.) رخت و بار و بنة مسافر. 5 - کالای خانه . 6 - گناه، اثم . 7 - گنج زمین . 8 - دفینة زمین . ؛ ثقل سامعه سنگینی گوش . ؛ ثقل معده سوء هاضمه . ؛ قوة ثقل قوة جاذبة زمین . ؛ مرکز ثقل نقطه ای است که همة قوة جاذبه وارد از زمین در آن جا تمرکز یابد. 1


44967 ثقل (ثَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گران شدن . 2 - (مص م .) آزمودن وزن چیزی در دست . 1


44968 ثقل (ثِ قَ) [ ع . ] (مص ل .) سنگین شدن . 1


44969 ثقل کردن (ثِ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) (عا.) سخت شدن فضول در معده و اجابت نکردن آن با درد شکم . 1


44970 ثقلان (ثَ قَ) [ ع . ] (اِ.) انسان و جن . 1


44971 ثقلت (ثَ قَ لَ) [ ع . ثقلة ] (اِمص .) 1 - گرانی . 2 - گرانی طعام . 1


44972 ثقه (ثِ قِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) اعتماد کردن . 2 - (اِ.) کسی که مورد اعتماد باشد. 1


44973 ثقوب (ثَ) [ ع . ] (ص .) هیمة خشک و کوچک که با آن آتش افروزند؛ آتشگیر. 1


44974 ثقوب (ثُ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - شعله ور شدن آتش، روشن شدن ستاره . 2 - نافذ رای گردیدن . 1


44975 ثقوب ( ((.) [ ع . ] (اِ.) جِ ثقب ؛ سوراخ ها. 1


44976 ثقیف (ثَ) [ ع . ] (ص .) 1 - زیرک، چالاک . 2 - ماهر، حاذق . 3 - نام یکی از قبایل عرب ساکن بین طائف و مکه . 1


44977 ثقیل (ثَ) [ ع . ] (ص .) 1 - گران، سنگین . مق خفیف، سبک . 2 - گران جان . 3 - سخت بیمار. 4 - یکی از هفده بحر اصول موسیقی . 1


44978 ثقیله (ثَ لِ) [ ع . ثقیلة ] (ص .) مؤنث ثقیل . ؛اجسام ِ ثقیله اجسامی وزین مانند خاک و سنگ . 1


44979 ثلاث (ثَ) [ ع . ] (اِ.) سه، سه تا. 1


44981 ثلاثه غساله ( ثلاثه غساله ء. غَ سُ لِ) [ ع . ] (اِ.) سه گانة شوینده و آن سه جام شراب باشد که به هنگام صبح نوشند و شویندة معده و برطرف کننده غم باشد. 1


44983 ثلاثی (ثَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - سه تایی . 2 - کلمة سه حرفی در صرف . 1


44985 ثلث (ثُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - یک سوم . 2 - دو دانگ . 3 - نام یکی از خطوط اسلامی . 4 - یک سوم ترکة موصی در زمان فوت . 1


44986 ثلثان (تُ لُ) [ ع . ] (اِ.) دو سه یک، دو حصه از جملة سه حصه . 1


44988 ثلم (ثَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - رخنه کردن . 2 - شکستن . 1


44989 ثلمت (ثُ مَ) [ ع . ] (اِ.) سوراخ، رخنه، ترک . 1


44990 ثلّه (ثُ لَّ) [ ع . ] (اِ.) گروه مردم، جمعیت . 1


44991 ثمار (ثِ) [ ع . ] (اِ.) جِ ثمر، ثمره ؛ میوه ها. 1


44993 ثمانون (ثَ) [ ع . ] (اِ.) هشتاد. 1


44995 ثمانین (ثَ) [ ع . ] (اِ.) هشتاد. 1


44996 ثمانیه (ثَ یِ) [ ع . ] (اِ.) هشت . 1


44997 ثمر (ثَ مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - میوه، بار. 2 - حاصل، نتیجه . 1


44998 ثمره (ثَ مَ ر ِ) [ ع . ثمرة ] (اِ.) واحد ثمر. 1 - یک دانه میوه . 2 - نتیجه، حاصل . 3 - نسل، فرزند. 1


44999 ثمن (ثَ مَ) [ ع . ] (اِ.) بها، نرخ . ج . اثمان . 1


45000 ثمن (ثُ) [ ع . ] (اِ.) هشت یک، یک هشتم (18). سه تسو؛ ج . اثمان . 1


45001 ثمن بخس (ثَ مَ نِ بَ) [ ع . ] (اِ.) کم بها، بی - ارزش . 1


45002 ثمین (ثَ) [ ع . ] (ص .) گران بها، گران قیمت . 1


45003 ثنا (ثَ) [ ع . ثناء ] (اِ.) 1 - آفرین، تحسین . 2 - مدح، ستایش . 3 - سپاس، شکر. 4 - دعا. 1


45004 ثناخوان ( ثناخوان . خا) [ ع - فا. ] (ص فا.) مداح، ستایشگر. 1


45005 ثناگستری ( ثناگستری . گُ تَ) [ ع - فا. ] (حامص .) مداحی، ستایشگری . 1


45006 ثناگویی ( ثناگویی .) [ ع - فا. ] (حامص .)1 - مداحی، ستایشگری . 2 - دعاگویی . 1


45007 ثنایا (ثَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ثنیه . دندان های تیز پیشین، دندان های نیش . 1


45008 ثنوی (ثَ نَ یِّ) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به ثنویه . نک ثنویه . 1


45009 ثنویت (ثَ نَ یَُ) [ ع . ] (مص جع .) 1 - دوگانگی . 2 - دوگانه پرستی . 1


45010 ثنویه (ثَ یِّ) [ ع . ثنویة ] (ص . اِ.) گروهی که به دو مبدأ خیر و شر اعتقاد دارند، دوالیسم . 1


45011 ثواب (ثَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مزد، پاداش . 2 - احسان . ؛ ثواب کردن و کباب شدن عمل نیک شخص با سوءظن و عکس العمل ناخوشایند مواجه شدن . 1


45012 ثواب کار (ثَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که عمل نیکو و خیر کند. 1


45013 ثواب کاری ( ثواب کاری .) [ ع - فا . ] (حامص .)نیکویی، عمل درخور پاداش نیک . 1


45014 ثوابت (ثَ ب) [ ع . ] (اِ.) جِ ثابته ؛ ستارگان ثابت که مانند سیارات حرکت انتقالی ندارند. 1


45015 ثواقب (ثَ قِ) [ ع . ] (اِ.) جِ ثاقب . 1 - روشنی ها. 2 - ستاره های درخشان . 1


45016 ثوالث (ثُ لِ) [ ع . ] (اِ.) جِ ثالث . یک شصتم ثانیه . 1


45058 جاجم (جِ) (اِ.) نک جاجیم . 1


45060 جاجیم (اِ.) نوعی فرش که از نخ های رنگین پنبه ای یا پشمی بافته می شود. 1


45061 جاحد (حِ) [ ع . ] (اِفا.) انکار کننده حق کسی با وجود دانستن آن . 1


45017 ثوانی (ثَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ثانیه . ؛ ثوانی نجوم هر چه به زیر فلک قمر پیدا آید از چیزهای نورانی جز برق و صاعقه و از آن جمله است : انسی، جابیه، حربه، ذوذنب، ذوذؤابه، شهب، طیفور، عمود، فارس، قصعی، عصباحی، نیازک و روی ؛ و از آن روز آن ها را ثوانی نجوم گویند که در دلایل و احکام در مرتبة ثانی اند، و احکام و دلایل اولیه نجوم را باشد. 1


45018 ثوب (ثُ) [ ع . ] (اِ.) جامه، لباس . 1


45019 ثور (ثُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گاو نر. 2 - نام یکی از صورت های فلکی و دومین برج از بروج دوازده گانه که خورشید در حرکت ظاهری خود در اردیبهشت ماه در این برج دیده می شود. 1


45020 ثوران (ثَ وَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - هیجان، به هیجان آمدن . 2 - برخاستن گرد و غبار. 3 - برپا شدن فتنه . 1


45021 ثورت (ثُ رَ) [ ع . ثورة ] (اِمص .) 1 - هیجان . 2 - شورش، غوغا. 3 - انبوهی مال و مردم . 4 - کین، کینه . 1


45022 ثول (ثَ) [ ع . ] (مص ل .) احمق شدن، دیوانه شدن . 1


45023 ثوم [ ع . ] (اِ.) سیر (خوردنی ). 1


45024 ثکل (ثَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) مصیبت از دست دادن فرزند. 2 - گم کردن دوست . 3 - (اِمص .) فرزند مردگی . 4 - مرگ، هلاک . 1


45025 ثکلی (ثَ لا) [ ع . ] (ص .) مؤنث ثکل . 1 - زن فرزند مرده، بچه کم کرده ؛ ج . ثکالی . 2 - زن عزیز مرده، زن گم کرده دوست . 1


45027 ثیابی (ثِ) [ ع . ] (ص نسب .) بزاز، جامه دار. 1


45028 ثیب (ثَ یِّ) [ ع . ] (ص .) 1 - زن بیوه . 2 - مرد زن دیده، که اکنون بی زن است . مق پسر، عزب . 1


45029 ثیبه (ثَ یِّ ب) [ ع . ثیبة ] (ص .) مؤنث ثیب، زن شوی دیده و از شوهر جدا مانده . خواه به طلاق و خواه به مرگ شوی، بیوه . مق باکره، دوشیزه . 1


45030 ثیبوبت (ثَ بَ) [ ع . ثیبوبة ] (مص ل .) حالتی که پس از ثیبه شدن برای زن پیدا می شود. 1


45031 ثیل [ ع . ] (اِ.) گیاهی است از تیرة گندمیان، پنجه مرغ . 1


45032 ج (حر.) یکی از حروف صامت، ششمین حرف از الفبای فارسی است که در حساب ابجد برابر عدد 3 می باشد. گاهی به «ز» و گاهی به «گ » تبدیل می شود. 1


45033 جا [ په . ] (اِ.) 1 - مکان، موضع . 2 - رختخواب، بستر. 3 - منزل، مأوا. 4 - ظرف، بشقاب . 5 - قدر، منزلت . ؛از جا دررفتن کنایه از: عصبانی شدن، خشمگین شدن . ؛ جا تر است و بچه نیست کنایه از: فرد مورد نظر دررفته، آن شی ء از میان رفته . 1


45034 جا زدن (زَ دَ) (مص م .) 1 - جنس بدلی یا نامرغوب را به جای مرغوب و اصلی به کسی دادن یا فروختن، قالب کردن . 2 - از ترس، نظر و تصمیم خود را عوض کردن . 3 - کسی را به جای دیگری معرفی کردن . 1


45035 جا افتادن (اُ دَ) (مص ل .) 1 - با محیط یا شغل تازه سازگار شدن . 2 - در جای خود قرار گرفتن استخوان جابه جا شده . 3 - خوب پخته شدن غذا، به ویژه آش و مانند آن . 4 - با تجربه شدن، به کمال رسیدن . 1


45036 جا خالی کردن (کَ دَ) (مص ل .) خود را کنار کشیدن . 1


45037 جا خوردن (خُ دَ) (مص ل .) یکه خوردن، تعجب کردن . 1


45038 جا خوش کردن (خُ. کَ دَ) (مص ل .) 1 - در جایی به خوشی اقامت کردن .2 - کنایه از: بسیار ماندن در جایی . 1


45039 جا داشتن (تَ)(مص ل .)1 - گنجایش داشتن، ظرفیت داشتن . 2 - نگاهبان ساختن . 3 - (عا.) سزاوار بودن . 1


45040 جا کردن (کَ دَ) (مص م .) گنجاندن . 1


45041 جا گرفتن (گِ رِ تَ) (مص ل .) 1 - در جایی استقرار یافتن . 2 - جایی را به خود اختصاص دادن . 1


45042 جاآمدن (مَ دَ) (مص ل .) 1 - بهبود یافتن . 2 - به هوش آمدن، به خود آمدن . 1


45043 جاآوردن (وَ یا وُ دَ) (مص م .) شناختن دریافتن . 1


45044 جاافتاده (اُ د) (ص مف .) آدم پخته و به کمال رسیده . 1


45045 جاانداختن (اَ تَ) (مص م .) 1 - رختخواب انداختن . 2 - استخوان جابه جا شده را در جای خود قرار دادن . 3 - از قلم انداختن، چیزی را فراموش کردن . 1


45046 جابر (ب) [ ع . ] (اِفا.) سمتگر، ستمکار. 1


45047 جابرانه (ب نِ) [ ع - فا. ] (ق مر.) ظالمانه، ستمکارانه . 1


45048 جابلسا (بُ) (اِ.) کنایه از: حد نهایی غرب . 1


45049 جابلقا (بُ) (اِ.) کنایه از: حد نهایی شرق . 1


45050 جابه جا (ب) (ق .) فوری، بلافاصله، که بیشتر با فعل مردن به کار برده می شود. 1


45051 جابه جا شدن (ب. شُ دَ) (مص ل .) 1 - نقل مکان کردن . 2 - از محل خود خارج شدن استخوان . 1


45052 جابه جا کردن (ب. کَ دَ) (مص م .) 1 - نقل، انتقال . 2 - مرتب کردن، منظم کردن . 3 - پنهان کردن . 4 - ذخیره کردن . 1


45053 جات (پس جمع .) تازیان بعض کلمات فارسی مختوم به « ه » غیرملفوظ را تعریب کرده به «ات » جمع بسته اند و ایرانیان این گونه جمع معرب را از آنان اقتباس کرده و کلمات دیگر (اعم از فارسی و عربی و غیره ) را نیز به همان سیاق استعمال کرده اند. عوام به سیاق کلمات فوق، کلماتی را هم که مختوم به « ه » غیرملفوظ نیستند ولی به حروف مصوت «ا» یا «ی » ختم شوند به «جات » جمع بسته اند (برای احتراز از التقای دو حرف مصوت ): مرباجات، طلاجات، دواجات . 1


45054 جاثلیق (ثِ) [ معر. ] (اِ.) پیشوای ترسایان . 1


45055 جاثم (ثِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - بر سینه خفته . 2 - هلاک شده . 1


45062 جاحظ (حِ) [ ع . ] (ص .) مردی که چشمش درشت و برآمده باشد. 1


45063 جاخالی [ فا - ع . ] (اِ.) 1 - جایی که در آن چیزی یا کسی نباشد. 2 - قسمت سفید و بدون نوشته ای از کاغذ که هنگام حذف حرف یا کلمه یا عبارتی معمولاً نقطه چین نشان داده می شود. 3 - هدیه ای که بعد از رفتن کسی به مسافرت یا رفتن دختر به خانة بخت برای خانواده اش می برند. 1


45064 جاخالی انداختن (اَ تَ) [ فا - ع . ] (مص ل .) در بازی والیبال توپ را به نقاطی که حریف خالی کرده است انداختن . 1


45065 جاخاکستری (کِ تَ) (اِمر.)ظرفی که خاکستر (سیگار و مانند آن ) در آن ریزند. 1


45066 جاخسوک (اِ.) داس، ابزاری که با آن علف را درو کنند. 1


45067 جادار (ص فا.) فراخ، وسیع . 1


45068 جاده (دِّ) [ ع . ] (اِ.) شاهراه، راه بزرگ . ؛ جاده صاف کن کنایه از: آن که وسیلة پیشرفت یا پیروزی دیگران را فراهم می کند. 1


45069 جادو 1 - (ص .)افسونگر. 2 - (اِ.)سحر، ساحری . 3 - (کن .) چشم معشوق . 4 - دلفریب . 5 - محیل، مکار. 1


45070 جادو جنبل (جَ بَ) (اِمر.) (عا.) 1 - سحر، جادو. 2 - عنوانی تحقیرآمیز برای جادو. 1


45071 جادوگر (گَ) (ص فا.) ساحر، افسونگر. 1


45072 جادوگری ( جادوگری .) (حامص .) سحر. 1


45073 جادویی 1 - (حامص .) سحر، ساحری . 2 - (ص .) عجیب، شگفت آور. 1


45074 جادی [ ع . ] (اِ.) زعفران . 1


45075 جاذب (ذ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - جذب کننده . 2 - رباینده . 1


45076 جاذبه (ذ ب) [ ع . جاذبة ] (اِفا.) نیرویی که اجسام را به طرف خود می کشد. 1


45077 جاذبیت (ذ یَّ) [ ع . ] (مص جع .) کشندگی، دلربایی . 1


45078 جار (اِ.) فریاد، بانگ . 1


45079 جار [ ع . جاری ] (ص .) آب روان یا هر مایع که روان باشد، جاری . 1


45081 جار [ هند. ] (اِ.) چلچراغ . 1


45082 جار (رّ) [ ع . ] (اِفا.) جر دهنده، حرفی که مدخول خود را جر دهد. مدخول را مجرور گویند و مجموع را جار و مجرور. 1


45083 جار زدن (زَ دَ) (مص ل .) خبری را با صدای بلند در کوچه و خیابان به اطلاع مردم رساندن . 1


45084 جار و جنجال کردن (رُ جَ. کَ دَ) (مص ل .) هیاهو کردن . 1


45085 جار کشیدن (کَ یا کِ دَ) (مص ل .) فریاد زدن . 1


45086 جاربلجار (بُ) [ تر. ] (اِمر.) طلب و وعده . 1


45087 جارحه (رِ حِ یا حَ) [ ع . جارحة ] 1 - (اِفا.) مؤنث جارح . جراحت کننده . 2 - (اِ.) اسب ماده ؛ ج . جوارح . 3 - اندام آدمی، دست و اعضای دیگر. 4 - جانور شکاری از مرغ (شکره ) و سگ و دد؛ ج . جوارح . 1


45088 جارف (رِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) زمین کن . 2 - (اِ.) مرگ و میر. 1


45089 جارو (اِمر.) جاروب، درمنه . 1


45090 جارو (اِمر.) = جاروب : وسیله ای برای رُفتن خاک و خاشاک که از گیاه مخصوص جارو درست کنند. ؛ جارو برقی دستگاهی برقی دارای صفحة برس و لوله ای بلند و محفظة خالی که خاک و خاشاک را درون خود می مکد. 1


45091 جارور (رُ) (اِ. ص .) 1 - بداختر. 2 - سال قحطی و سختی . 1


45092 جارچی [ تر. ] (اِمر.) کسی که خبر یا حکمی را با صدای بلند در کوچه و خیابان به گوش مردم می رساند. 1


45093 جارکش (کِ یا کَ) (ص فا.) کسی که به آواز بلند مردم را به امری دعوت کند، جارزن، جارکشنده . 1


45094 جاری (اِ.) (عا.) دو زن که همسرِ دو برادر باشند. 1


45095 جاری [ ع . ] 1 - (ص .) روان . 2 - زمانی که در آن هستیم . 1


45096 جاری شدن (شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) روان شدن . 1


45097 جاریه (یَ یا یِ ) [ ع . ] (اِ.) 1 - (ص .) مؤنث جاری . 2 - کنیز. 3 - کشتی . 4 - آفتاب . 5 - آب روان . ؛سننِ جاریه عادات و رسوم رایج . 1


45098 جاز [ انگ . ] (اِ.) موسیقی ارکستری است که از تطابق موسیقی آوازی و ضربی سیاهان افریقا در امریکا به وجود آمده و معمولا برای رقص نواخته می شود. 1


45099 جازم (ز) [ ع . ] (اِفا.) 1 - قاطع، کسی که در قصد خود تردید نکند. 2 - قطع کننده، برنده . 1


45100 جازمه (ز مِ) [ ع . جازمة ] (اِفا.) 1 - مونث جازم . 2 - حرفی که چون بر فعل درآید آخر آن را ساکن گرداند. 1


45101 جاست (اِ.) جایی که انگور را در آن لگد زنند تا شیرة آن برآید. 1


45102 جاسر (س ) [ ع . ] (ص .) جسور، بی باک . 1


45103 جاسوس [ ع . ] (ص .) خبرچین، آن که خبر یا پیغامی را از جایی به جای دیگر می برد. ج . جواسیس . 1


45104 جاش (اِ.) غلة پاک کرده . 1


45105 جاشدان (اِمر.) 1 - انبارغله، 2 - صندوقچة نان . 1


45106 جاشو (اِ.) کسی که در کشتی کار می کند. 1


45107 جاعل (عِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - گرداننده، سازنده . 2 - جعل کننده . 1


45108 جاف (اِ.) زن بدکار، فاحشه . جاجاف، جفجاف نیز گویند. 1


45109 جافی [ ع . ] (اِفا.) جفاکار. 1


45110 جالب (لِ) [ ع . ] (اِفا.) جلب کننده، دلربا. 1


45111 جالس (لِ) [ ع . ] (اِ.) نشیننده، نشسته . 1


45112 جاله (لِ یا لَ) (اِ.) قطعاتی از چوب و تخته که به مشک های پر باد بندند و در آب اندازند و روی آن نشسته از آب عبور کند. 1


45113 جالی [ ع . ] (اِفا.) 1 - روشن، واضح . 2 - جلا - دهنده، پاک کننده . ؛ ادویة جالی : دواهایی که عفونت های جلدی را با آن پاک کنند، ضد - عفونی های جلدی . 1


45114 جالیز (اِ.) کشتزار خربزه، هندوانه و خیار و مانند آن . 1


45115 جالیزکاری (حامص .) زراعت خربزه، هندوانه و غیره . 1


45116 جالینوس (اِ.) 1 - نوایی است از موسیقی قدیم . 2 - نام طبیب معروف یونانی . 1


45117 جالیه (یِ یا یَ) [ ع . ] (اِفا.) مؤنث جالی . غریبانی که از وطن خود هجرت کرده اند. 1


45118 جام [ په . ] (اِ.) 1 - پیاله، ساغر. 2 - هر یک از صفحات بزرگ و برش نخوردة آیینه یا شیشه . 3 - جایزه ای که در مسابقات ورزشی به برندگان داده می شود. ؛ جام جهانی مجموعه مسابقاتی که معمولاً در یک رشتة ورزشی میان تیم های برگزیده از قاره های مختلف برگزار می شود. ؛ جام حذفی مجموعه مسابقاتی که معمولاً در یک رشتة ورزشی برگزار می شود و در طی آن ت یم های بازنده از دور خارج می شوند. 4 - ظرفی برنجین که در آن آب خورند. 1


45119 جام جم (مِ جَ) (اِمر.) جام گیتی نما، جام جهان نما. جامی که جمشید چهارمین پادشاه پیشدادی اختراع کرد و در آن اوضاع جهان را مشاهده می کرد، این جام بعدها به کیخسرو و دارا رسید. در عرفان از این جام به دل تعبیر می شود. 1


45120 جام زدن (زَ دَ) (مص ل .) شراب خوردن . 1


45121 جام نمودن (نِ دَ) (مص ل .) وعدة عشرت دادن، سرِ دوستی داشتن . 1


45122 جاماندن (دَ) (مص ل .) فراموش شدن چیزی در جایی . 1


45123 جامة نادوخته ( جامة نادوخته ء ت ) (اِمر.) کفن . 1


45124 جامخانه (اِمر.) آیینه خانه، اطاقی که به دیوارهای آن آیینه نصب کرده باشند. 1


45125 جامد (مِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - یخ بسته، منجمد. 2 - آن چه که زنده نیست و رُشد ندارد مانند سنگ . 1


45126 جامع (مِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) جمع کننده، گرد - آورنده . 2 - (ص .) تمام، کامل . 3 - (اِ.) مسجدی که در آن نماز جمعه گزارند. 1


45127 جامع الاطراف (مِ عُ لْ اَ) [ ع . ] (ص مر.) کامل از هر نظر. 1


45128 جامع الشرایط (مِ عُ شَّ یِ) [ ع . ] (ص مر.) دارای شرایط کافی برای انجام کاری یا پذیرش مسئولیتی یا داشتن مقامی . 1


45129 جامعه (مِ عِ) [ ع . جامعة ] (اِ.) گروه مردم یک شهر، کشور، جهان یا صنفی از مردم مانند جامعة بشریت، سیاه پوستان، هنری، و... ؛ جامعه مدنی جامعه ای که بر مبنای خواست آزادانه و آگاهانة اکثریت مردم در شکل گیری حکومت و رعایت حقوق بشر و قانون مندانه اداره می شود. ؛ جامعه بی طبقه جامعه ای که طبقات در آن وجود ندارد و همة افراد از جهت درآمد و ثروت و امتیاز با هم برابرند. ؛ جامعه مصرفی جامعه ای که در آن بیش تر از تولید مصرف می کنند. 1


45130 جامعه شناسی ( جامعه شناسی . ش) (حامص . اِمر.) دانشی که بررسی و تحقیق دربارة مظاهر مختلف حیات اجتماعی انسان را از طریق علمی مورد مطالعه قرار می دهد. 1


45131 جامل (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گله شتر یا شتربانان . 2 - قبیله بزرگ . 1


45132 جامه (مِ) [ په . ] (اِ.) 1 - لباس، تن پوش . 2 - جام، صراحی . 3 - پارچه، پارچة نادوخته . ؛ جامه عباسیان کنایه از: لباس سیاه . ؛ جامه فرو نیل کردن کنایه از: سیاه کردن لباس به نشانة عزادار شدن . ؛ جامه قبا کردن کنایه از: پیراهن دریدن از شدت شور و وجد یا اندوه . 1


45133 جامه دار ( جامه دار .) (ص فا.) کارگری که در حمام جامه های مردم را نگه می دارد. 1


45134 جامه دان ( جامه دان .) (اِمر.) 1 - صندوقی که در آن جامه ها را گذارند. 2 - اتاقی که در آن جامه ها را حفظ کنند. 1


45135 جامه دران ( جامه دران . دَ) 1 - (ص فا.) در حال جامه دریدن از روی بی قراری و غم و یا وجد. 2 - (اِ.) گوشه ای در دستگاه شور و همایون و افشاری . 3 - از الحان قدیم ایرانی . 1


45136 جامه دریدن ( جامه دریدن . دَ دَ) (مص م .) بی تاب شدن، ناشکیبایی کردن . 1


45137 جامه کن ( جامه کن . کَ) (اِمر.) سربینه، رخت کن حمام . 1


45138 جامه کوب ( جامه کوب .) (ص فا.) رخت شوی، گازر. 1


45139 جامکاری 1 - (اِمص .)آیینه کاری . 2 - (مص م .) آیینه کاری کردن . 1


45140 جامگی (مِ) (اِ.) مستمری، مواجب . 1


45141 جامگی خوار ( جامگی خوار . خا)(اِ. ص .)خدمتکار، نوکر، خدمتکاری که حقوق می گیرد. 1


45142 جان [ په . ] (اِ.) 1 - روح انسانی . 2 - نفس . ؛ جان دادن و قبض را گرفتن کنایه از: مردن، جان به عزراییل تسلیم کردن . ؛ جان به طاق افکندن کنایه از: حالت احتضار و مرگ داشتن . 1


45143 جان آفرین (فَ)(ص فا.)خالق روح، آفریدگار. 1


45144 جان آهنج (هَ) (اِمر.) آنچه جان آدمی را بگیرد. 1


45145 جان افشاندن (اَ دَ)(مص ل .) مردن، جان دادن . 1


45146 جان اوبار (اَ یا اُ) (ص فا.) بلع کنندة جان، جان گیر. 1


45147 جان باز (ص فا.) کسی که جان خود را فدا کند. 1


45148 جان بازی (حامص .) 1 - فداکاری . 2 - دلیری، شجاعت . 1


45149 جان بر کف (بَ کَ) [ فا - ع . ] (ص .) ویژگی آن که در راه آرمان یا رسیدن به هدف حتی از جان خود می گذرد. 1


45150 جان بردن (بُ دَ) (مص ل .) سالم ماندن، زنده ماندن . 1


45433 جشیر (جَ) (اِ.) جولاهه، بافنده . 1


45151 جان به سر شدن (ب. سَ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - سخت بی تاب شدن . 2 - به حال مرگ افتادن . 1


45152 جان بوز (اِمر.) خانه و حفاظ . 1


45153 جان جانی (ص مر.) (کن .) بسیار عزیز، صمیمی . 1


45154 جان دادن (دَ) (مص ل .) 1 - مردن . 2 - مجازاً، نهایت تلاش و کوشش را کردن . 1


45155 جان دار (ص فا.) 1 - زنده، موجود زنده . 2 - قادر، توانا. 1


45156 جان دارو (اِمر.) نوشدارو، داروی جان بخش . 1


45157 جان ستان (س ) (ص فا.) جان ستاننده، قاتل . 1


45158 جان سخت (سَ) (ص مر.) مقاوم در برابر سختی ها. 1


45159 جان سختی ( جان سختی .) (حامص .) استقامت در مشقات . 1


45160 جان سپار (سَ یا س ) (ص فا.) فدایی . 1


45161 جان سپاری ( جان سپاری .) (حامص .) فداکاری . 1


45162 جان سپردن (سَ یا س پُ دَ) (مص ل .) مردن . 1


45163 جان فزا (ی ) (فَ) (ص فا.) 1 - افزایندة جان، آن چه که موجب نشاط روان شود. 2 - آب حیات، آب زندگانی . 1


45164 جان فشاندن (فَ یا فِ دَ) (مص ل .) جان خود را فدا کردن . 1


45165 جان پناه (پَ) (اِمر.) 1 - پناه جان، محافظ جان . 2 - موضعی از خاک که سرباز در پناه آن بتواند عملیات نظامی کند؛ پناهگاه . 1


45166 جان کندن (کَ دَ) (مص ل .) مردن . 1


45167 جان گرفتن (گِ ر تَ) (مص ل .) 1 - زندگانی یافتن . 2 - نیرو گرفتن پس از بیماری . 1


45168 جانان (اِمر.) معشوقه، محبوب . 1


45169 جانانه (نِ) (اِمر.) 1 - معشوق، محبوب . 2 - درست و حسابی، سخت و کامل . 1


45170 جانب (نِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پهلو، طرف . 2 - سوی، جهت . 3 - ناحیه . ج . جوانب . 1


45171 جانب دار (نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) حمایت کننده، طرفدار. 1


45172 جانب داری ( جانب داری .) [ ع - فا. ] (حامص .) طرفداری، حمایت . 1


45173 جانخانی (اِ.) نوعی کیسة بزرگ . 1


45174 جاندانه (نِ) (اِ.) آن بخش از جمجمه که در کودکی نرم است . 1


45175 جانشین (نِ) (ص فا.) 1 - قائم مقام . 2 - ولیعهد. 1


45176 جانشینی ( جانشینی .) (حامص .) قائم مقامی . 1


45177 جانفرسا (ی ) (فَ) (ص فا.) جان فرساینده، خسته کننده . 1


45178 جانفشانی (فَ یا فِ) (حامص .) جان فدا کردن . 1


45179 جانماز (نَ) (اِمر.) فرشی کوچک که بر کف اتاق یا زمین گسترند و روی آن نماز گزارند، سجاده . ؛ جانماز آب کشیدن تظاهر به پاکی و تقدس کردن . 1


45180 جانور (نِ وَ) (اِص .) 1 - زنده، جاندار. 2 - حیوان . ؛ جک و جانور جانوران گوناگون به ویژه حشرات موذی . 1


45181 جانورشناسی ( جانورشناسی . ش) (حامص .) علمی که موجودات زندة حیوانی رامورد مطالعه قرار می دهد، معرفة الحیوان . 1


45182 جانکاه (ص فا.) بسیار رنج دهنده . 1


45183 جانگداز (گُ) (ص فا.) گدازنده جان، بسیار دردناک . 1


45184 جانگزا (ی ) (گَ) (ص فا.) آنچه روح و جان را بیازارد. 1


45185 جانی (ص نسب .) گرامی، عزیز. 1


45186 جانی [ ع . ] (اِفا.) جنایتکار. 1


45187 جانیه (یِ) [ ع . جانیة ] (اِفا.) مؤنث جانی، زن جنایت کار، زن تبهکار. 1


45188 جاه (اِ.) مقام، منزلت . 1


45189 جاه طلب (طَ لَ) [ معر. ] (ص فا.) دوستدار مقام و درجه . 1


45190 جاهد (هِ) [ ع . ] (اِفا.) جهد کننده، کوشا. 1


45191 جاهل (هِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نادان . 2 - (عا.) لات، لوطی . 1


45192 جاهلیت (هِ یَّ) [ ع . جاهلیة ] (مص جع .) 1 - نادانی . 2 - دورة پیش از اسلام که عرب بت پرستی می کرد. 1


45193 جاودان (وِ) (ص مر.) جاویدان . 1


45194 جاودانه (وِ نِ) (ص مر.) جاویدان . 1


45195 جاورد (وَ) (اِ.) قسمی خار سفید رنگ، ثغام . 1


45196 جاورس (وَ) (اِ.) نک گاورس . 1


45197 جاوید [ په . ] (ص .) ابدی، دایم . 1


45198 جاویدان [ په . ] (ص مر.) جاودان . 1


45199 جاویدن (دَ) [ په . ] (مص م .) جویدن . 1


45200 جاپیچ (ص فا.) جاکش، دلال محبت، پاانداز. 1


45201 جاچ (اِ.) نک جاش . 1


45202 جاکش (کَ یا کِ) (ص فا.) کسی که امکانات ارضاء شهوت دیگران را فراهم آورد؛ دلال محبت . 1


45203 جاکشی (کِ) (حامص .)عمل و شغل جاکش . 1


45204 جاگیر (ص فا.) 1 - آن چه جایی را اشغال کند. 2 - شاغل . 1


45205 جای باش (اِمر.) 1 - محل اقامت . 2 - خانه، سرا، منزل . 1


45206 جایب (یِ) [ ع . جائب ] (اِفا.) خبررسنده از دور. 1


45207 جایخی (یَ) (اِ.) 1 - قسمت بالای یخچال خانگی که آب در آن یخ می زند. 2 - ظرفی که برای درست کردن یخ آب در آن می ریزند. 3 - یخدان . 1


45208 جایر (یِ) [ ع . جائر ] (اِفا.) 1 - ستمکار، ظالم . 2 - آن که از راه حق به راه باطل میل کند. 1


45209 جایز (یِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - روا. 2 - مباح . 3 - نافذ. ؛ جایز ُ جایز الخطا لغزش پذیر، دارای احتمال و امکان اشتباه . 1


45210 جایزه (یِ ز) [ ع . جائزة ] مؤنث جایز. انعام، پاداش . ج . جوایز. 1


45211 جایع (یِ) [ ع . جائع ] (ص . اِ.) گرسنه، . ج . جایعین . 1


45212 جایگاه (اِمر.) محل، مکان . 1


45213 جایگزین (گُ) (ص فا.) کسی که جایی را برای خویش انتخاب کند، آن که یا آن چه که در جایی استقرار یابد. 1


45214 جایی (اِ.) مستراح . 1


45215 جبا (جِ) [ ع . ] (اِ.) باج، خراج . 1


45216 جبابره (جَ ب ر یا رَ) [ ع . جبارة ] (ص . اِ.) جِ جبار. 1 - گردنکشان . 2 - شجاعان، دلاوران . 3 - پادشاهان مستبد. 1


45217 جبار (جَ بّ) [ ع . ] 1 - (ص .)قاهر، ستمگر.2 - مرد بلند قامت و قوی . 3 - یکی از صفات خدای تعالی است . 4 - نام یکی از صورت های فلکی جنوبی، دو ستارة پُر نور آن ابط الجوزا و قدم الجبار می باشد. 1


45218 جبال (جِ) [ ع . ] (اِ.) جِ جبل ؛ کوه ها. 1


45220 جبایت (ج یَ) [ ع . جبایة ] (مص م .) مالیات گرفتن، باج و خراج . 1


45221 جبت (جِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بت، صنم . 2 - سحر. 3 - ساحر. 4 - کسی که خیری در او نیست . 1


45222 جبر (جَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) کسی را به انجام کارهایی واداشتن . 2 - اصلاح کردن با زور و قهر. 3 - (اِ.) اکراه، ناچاری . 4 - نام یکی از مباحث ریاضی . 5 - شکسته بندی . 1


45223 جبران (جُ) [ ع . ] (مص م .) تلافی کردن . 1


45224 جبروت (جَ بَ) [ ع . ] (اِ.) قدرت و عظمت . 1


45225 جبریه (جَ یَ) [ ع . ] (اِ.) مجبره : نام یکی از فرقه های اسلام که انسان را صاحب اختیار در اعمال خودش نمی داند و همة اعمال را به ارادة خداوند نسبت می دهد. 1


45226 جبرییل (جِ رَ) [ عبر. ] (اِ.) = جبراییل :یکی از فرشتگان مقرب . 1


45227 جبسین [ معر. ] (اِ.) = جیبسین : گچ، حبص . 1


45228 جبغوت (جَ)(اِ.) 1 - پشم و پنبه که درون لحاف و ت وشک کنند. 2 - هرچیز آکنده از پشم و پنبه مانند توشک و بالش . جغبوت، جغبت و چغبت و چغبوت و چبغوت و چبغت نیز گویند. 1


45229 جبلت (ج ب لَُ) [ ع . ] (اِ.) نهاد، سرشت، منش . 1


45230 جبلی (جِ ب لِّ) [ ع . ] (ص نسب .) ذاتی، فطری، غریزی . 1


45232 جبه (جُ بِّ) [ ع . جبة ] (اِ.) جامة گشاد و بلند که بر روی جامه های دیگر پوشند. 1


45233 جبهه ( جبهه .) [ ع . ] (اِ.) پیشانی صورت فلکی شیر، و آن منزل دهم از منازل قمر است . 1


45234 جبهه (جَ هَ یا جِ هِ ) [ ع . جبهة ] (اِ.) 1 - پیشانی، جبین . 2 - بخش جلوی محل جنگ . 3 - گروه متحدی از احزاب یا سازمان های گوناگون که در جهت اهداف سیاسی مشترکی فعالیت می کنند: جبهة آزادی بخش فلسطین . 4 - محل برخورد یا منطقة مرزی دو توده هوای متفاوت یا دارای اختلاف دمای زیاد. 5 - دسته، گروه، مردم . 6 - رییس قوم . 1


45235 جبهه گرفتن ( جبهه گرفتن . گِ رِ تَ)(مص ل .) مخالفت کردن . 1


45236 جبون (جَ بُ) [ ع . ] (ص .) ترسو، بزدل . 1


45237 جبیره (جَ رَ یا رِ) [ ع . جبیرة ] (اِ.) تخته های باریک و نوارهایی که شکسته بند بدان ها محلی از بدن را که استخوانش شکسته می بندد، تخته بند. ج . جبائر (جبابر). 1


45238 جبین (جَ) [ ع . ] (اِ.)پیشانی، یک طرف پیشانی . 1


45239 جبین (جُ بّ) (اِ.) = چپین : طبق چوبین، سله . 1


45240 جت (جِ) [ انگ . ] (اِ.) هر یک از اسباب هایی که به وسیلة خروج ناگهانی و پرفشار سیال از دهانة مخزن کار کند. مانند: هواپیمای جت یا توربوجت . 1


45241 جثه (جُ ثِّ) [ ع . جثة ] (اِ.) بدن، تن . 1


45242 جحد (جَ) [ ع . ] (مص م .) انکار کردن . 1


45243 جحود (جُ حُ) (مص م .) انکار کردن، امری را دیده و دانسته منکر شدن . 1


45244 جحیم (جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - (اِ.) جهنم، دوزخ . 2 - جای بسیار گرم . 1


45245 جخت (جَ) (ق .) دقیقاً، درست . 1


45246 جخت ( جخت .) (اِ.) عطسة دوم، متضاد صبر، که آن را به فال نیک می گیرند. 1


45247 جخش (جَ) (اِ.) = جخج : نوعی تورم در گلو که درد ندارد. 1


45248 جد (جَ دّ) [ ع . ] (اِ.) پدربزرگ، نیا. ج . اجداد. 1


45249 جد (جِ دّ) [ ع . ] (مص ل .) کوشیدن، سعی کردن . 1


45250 جد ( جد . ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بهره، نصیب . 2 - کنار رود. 3 - بخت . 1


45251 جدا (جُ) (ص .) 1 - سوا، دور از هم . 2 - تنها، منفرد. 3 - ممتاز، مشخص . 1


45253 جدال (جِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نبرد کردن . 2 - (اِمص .) دشمن . 3 - (اِ.) جنگ، ستیز. 1


45254 جدامیشی (جَ) [ مغ - فا. ] (حامص .) جادوگری به وسیلة سنگ جده (=یده ). ضح . - مغولان و ترکان معتقد بودند که توسط چنین سحری می توانند طوفان های برف را در وسط تابستان ایجاد کنند. 1


45255 جداول (جَ وِ) [ ع . ] (اِ.) جِ جدول . 1


45256 جداً (جِ دَّ نْ) [ ع . ] (ق .) 1 - به راستی، بدون شوخی . 2 - با سعی و کوشش . 3 - به تأکید. 1


45257 جداگانه (جُ نِ) (ص مر.) 1 - تنها. 2 - قطعه قطعه . 1


45258 جدایی (جُ) (حامص .) 1 - دور از هم بودن . 2 - تنهایی . 1


45259 جدب (جَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - تنگسالی، بی - حاصلی . 2 - عیب کردن . 3 - نازایی . 1


45260 جدت (جَ دَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - نو بودن، تازگی . 2 - توانگری . 1


45261 جدد (جَ دَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - راه راست . 2 - زمین رست . 3 - هامون، زمین هموار درشت . 1


45262 جدر (جَ) [ ع . ] (اِ.) دیوار. ج . جدار. 1


45263 جدران (جُ) [ ع . ] (اِ.) جِ جَدر؛ دیوارها. 1


45264 جدری (جُ دَ) [ ع . ] (اِ.) آبله، نوعی آبله که بر پاهای کودکان پدید آید، چیچک . 1


45265 جدع (جَ) [ ع . ] (مص م .) بریدن و قطع کردن . 1


45266 جدل (جَ دَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - ستیزه، کشمکش . 2 - بحث و گفتگو. 1


45267 جدل کردن ( جدل کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - جنگ کردن . 2 - بحث و گفتگو کردن . 1


45268 جده (ج دِّ) [ ع . ] (اِ.) مادربزرگ . 1


45269 جدول (جَ وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نهر کوچک . 2 - جوی آب . 3 - لبة جوی آب .4 - مربعی شطرنجی که بر خانه های آن حرف یا عدد نویسند. ؛ جدول ضرب جدولی که در آن حاصل ضرب اعداد را می نویسند. ؛ جدول ِ کلمات متقاطع جدولی که برای سرگرمی طررح ریزی می شود و باید خانه های آن را با کلمات مربوط به پاسخ سوالات مطرح شده تکمیل کرد. 5 - طرح، نقشه . 6 - نمودار. 1


45270 جدول بندی (جَ وَ بَ) [ ع - فا. ] (حامص .) نهرسازی . 1


45271 جدوی (جَ دْ وا) [ ع . ] (اِ.) 1 - بخشش و عطا. 2 - فایده، سود. 3 - پیشکش، هدیه . 1


45272 جدی (جُ دَ) [ ع . ] (اِ.) ستارة قطبی، ستاره ای در انتهای دُم خرس کوچک با اختلاف کمتر از 1 درجه از محل واقعی قطب شمال .میخگاه، سپاهبد و سپاهبدان هم گفته شده . 1


45273 جدی (جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بزغاله، برج دهم از بروج دوازده گانه . 2 - هزارة برانگیخته شدن زرتشت . 1


45274 جدیت (جِ دّ یَّ) [ ع . ] (مص جع .) کوشش . 1


45275 جدید (جَ) [ ع . ] (ص .) تازه، نو. 1


45276 جدیر (جَ د) [ ع . ] (اِ. ص .) 1 - چاردیواری . 2 - سزاوار، شایسته . 1


45277 جدیری (جُ دَ) [ ع . ] (اِ.) آبله مرغان . 1


45278 جذاب (جَ ذّ) [ ع . ] (ص .) جذب کننده، رباینده . 1


45279 جذابیت (جَ یَّ) [ ع . ] (مص جع .) دلربایی، زیبایی . 1


45280 جذاذ (جُ) [ ع . ] (اِ.) ریز، خرده پاش . 1


45281 جذاع (جَ) [ ع . ] (مص ل .) دشمنی کردن . 1


45282 جذام (جُ) [ ع . ] (اِ.) خوره، آکله ؛ نوعی بیماری عفونی و مزمن که ایجاد زخم و جراحت کرده و در بعضی اعضای بدن با ایجاد بی حسی، موجب فساد آن عضو می شود. 1


45283 جذب (جَ) [ ع . ] (مص م .) به سوی خود کشیدن، ربودن . 1


45284 جذبه (جَ ب) [ ع . جذبة ] (اِمص .) 1 - کشش، ربایش . 2 - (عا.) با هیبت، با اُبُهُت . 1


45285 جذر (جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بن، ریشه، اصل . 2 - در ریاضی عددی که در نفس خود ضرب شود. ؛ جذر اَصَم عددی که وقتی جذر آن را بگیریم، عدد تقریبی بدست می آید نه کامل . 1


45286 جذع (جِ) [ ع . ] (اِ.) تنة درخت . 1


45287 جذل (جَ ذَ) [ ع . ] (مص ل .) شادمانی کردن، نشاط . 1


45288 جذوب (جَ ذُ) [ ع . ] (ص .) بسیار کشنده . 1


45289 جذوه (جَ وَ یا وِ) [ ع . جذوة ] (اِ.) 1 - پارة آتش، اخگر. 2 - پارة هر چیز. 1


45290 جر (جِ رّ) (اِ) صدای پاره شدن پارچه . 1


45292 جر (جَ رّ) [ ع . ] (مص م .) کشیدن، فرو کشیدن . 1


45293 جر (جَ) (اِ.) 1 - شکاف، رخنه . 2 - شکاف زمین . 1


45294 جر خوردن (جِ. خُ دَ) (مص ل .) (عا.) پاره شدن . 1


45295 جر زدن (جِ. زَ دَ) [ ع . ] (مص ل .) (عا.) دبه درآوردن، لجبازی کردن . 1


45296 جرأت (جُ أ) [ ع . ] (اِمص .) دلیری، پردلی . 1


45297 جرا (جِ) [ ع . جری ] (اِ.) راتبه، وظیفة جنسی، اجرا، جیره . 1


45298 جرا (جَ) [ ع . ] (اِ.) نفقه، آن چه بدان معاش گذرانند، اخراجات . 1


45299 جراب (جِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - انبان ؛ توشه دان . 2 - غلاف . 1


45300 جرابه (جَ ب یا بَ) (اِ.) جوراب ساق کوتاه . 1


45301 جراثقال (جَ اَ) [ ع . ] (اِمر.) جرثقیل . 1


45302 جراثیم (جَ) [ ع . ] جِ جرثومه . 1


45303 جراح (جَ رّ) [ ع . ] (ص فا.) پزشکی که به علاج بیماری هایی می پردازد که نیاز به شکافتن بدن باشد. 1


45304 جراح (جِ) [ ع . ] (اِ.) جِ جراحت ؛ زخم ها. 1


45305 جراحت (جِ حَ) [ ع . ] (اِ.) زخم، خستگی . ج . جراحات . 1


45306 جراحی (جَ رّ) [ ع - فا. ] (حامص .) (اِ.) رشته ای از علم پزشکی که با قطع و برداشتن یا ترمیم اعضای ناسالم و معیوب به منظور بهبود حال بیمار سر و کار دارد. 1


45308 جرار (جَ رّ) [ ع . ] (ص .) 1 - انبوه، بیشمار. 2 - به سوی خود کشنده . 1


45309 جراره (جَ رِّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نوعی از عقرب زرد و درشت که دُمش را برزمین می کشد و زهر شدیدی دارد. 2 - کنایه از: زلف معشوق . 1


45310 جراسک (جَ سَ) (اِ.) نک جرواسک . 1


45311 جرانغار (جَ) [ مغ . ] (اِ.) جانب دست چپ، میسره ؛ مق . برانغار. 1


45312 جراید (یِ) [ ع . ] (اِ.) جِ جریده . 1 - روزنامه ها. 2 - دفترها. 1


45313 جرایر (یِ) [ ع . ] (اِ.) جِ جریره ؛ گناهان . 1


45314 جرایم (یِ) [ ع . جرائم ] (اِ.)جِ جریمه . 1 - گناهان . 2 - مجازات های نقدی . 1


45315 جرب (جُ رَ) (اِ.) دُرّاج، پرنده ای است شبیه کبک . 1


45316 جرب (جَ رَ) [ ع . ] (اِ.) نک گری . 1


45317 جرباء (جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آسمان . 2 - ناحیه ای از آسمان که در آن فلک ماه و آفتاب می گردد. (به باور قدما). 1


45318 جربز (جُ بُ) [ معر. ] (ص .) گربز، فریبنده، خدعه کننده . 1


45319 جربزه (جُ بُ ز) [ ع . ] (اِمص .) 1 - زیرکی، خدعه . 2 - توانایی برای انجام کاری . 1


45320 جرت و قوز (جِ تُ) (ص مر.) (عا.) سبک سر و بی ادب که به سر و وضع و لباس خود مغرور باشد. 1


45321 جرثقیل (جَ ثَ) [ ع . ] (اِ.) دستگاهی که با آن می توان بارهای سنگین را به حرکت درآورد. 1


45322 جرثوم (جُ) [ ع . ] 1 - (اِ.) اصل، ریشه . 2 - خاک اطراف ریشة درخت . 3 - خانة مورچه . 4 - میکروب، انگل . 5 - (ص .) اصیل، نجیب . ج . جراثیم . 1


45323 جرثومه (جُ ثُ مِ) 1 - اصل و بیخ هر چیز. 2 - ماده . 3 - تخم . ؛ جرثومه فساد مایة تباهی . 1


45324 جرح (جَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - باطل کردن گواهی و شهادت . 2 - زخم زدن، بد گفتن . 1


45326 جرد (جَ رَ) (ص .) زخمی، مجروح . 1


45327 جرد (جَ) (اِ.) تخت پادشاهی . 1


45328 جرد ( جرد .) (اِ.)پرنده ای کبود رنگ که پیوسته در کنار آب نشیند، خرچال . 1


45329 جرد ( جرد .) [ ع . ] (اِ.) 1 - زمین هموار بی گیاه . 2 - جامة کهنه ؛ ج . جرود. 1


45330 جرد (جَ رِ) [ ع . ] (ص .) بی گیاه . 1


45331 جرد (جُ) [ ع . ] (اِ.) ج . اجرد؛ بی مویان، خرد مویان، کوتاه مویان . 1


45332 جرده (جُ د) (اِ. ص .) اسب اخته شده، اسبی که پدرش عربی و مادرش از نژاد دیگر باشد. 1


45333 جرده (جَ د) (اِ. ص .) اسب زرد رنگ . 1


45334 جرذ (جُ رِ) [ ع . ] (اِ.) نوعی موش صحرایی . ج . جرذان . 1


45335 جرز (جِ) (اِ.) دیوار اطاق و ایوان . 1


45336 جرز (جَ) (اِ.) = چرز: پرنده ای است که حباری گویند. 1


45337 جرز (جَ یا جُ رَ یا رُ) [ ع . ] (اِ.) زمینی که بر وی گیاه نروید. 1


45338 جرس (جَ) (اِ.) 1 - (مص ل .) سخن گفتن . 2 - نغمه سرودن . 3 - (اِ.) آواز نرم 1


45339 جرس (جَ رَ) [ ع . ] (اِ.) زنگ، درای . 1


45340 جرس زدن یا جنباندن ( جرس زدن یا جنباندن . زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) اظهار وجود کردن . 1


45341 جرشفت (جَ شَ) (اِ.) هجو، شعری که در هجو کسی بگویند. 1


45342 جرعه (جُ عَ) [ ع . جرعة ] 1 - (مص ل .) کم کم نوشیدن . 2 - (اِ.) آن مقدار از آب یا هر چیز مانند آن که یک بار بیآشامند. 1


45343 جرعه ریز ( جرعه ریز .) [ ع - فا. ] 1 - (ص فا.) آن که جرعه (شراب و مانند آن ) ریزد. 2 - (اِمر.) جامی باشد ناوچه دار و آن دو قسم است : بزرگ و کوچک . با بزرگ آن زنان در حمام آب بر سر ریزند و با کوچک آن دارو و شربت و غیره در گلوی اطفال کنند. 1


45344 جرعه نوش ( جرعه نوش .) [ ع - فا. ] (ص فا.) شرابخوار. 1


45345 جرعه کش ( جرعه کش . کِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) ریزه خوار، طفیلی . 1


45346 جرقه (جِ رَ قِّ) (اِ.) 1 - ریزة آتش که از زغال یا هیزم در حالِ سوختن به هوا بجهد. 2 - برق آنی و کوچک که از اتصال ناگهانی دو سیم برق بوجود می آید. 1


45347 جرم (جِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جسم . 2 - رنگ . 3 - هر یک از اجرام آسمانی . 1


45348 جرم (جُ) [ ع . ] (اِ.) گناه، بزه . 1


45349 جرم (جِ) [ ع . ] (اِ.) دُرد، ته نشست هر چیزی . 1


45350 جرم نهادن (جُ. نَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) مجرم شناختن . 1


45351 جرنده (جِ رَ د) (اِ.) غضروف . 1


45352 جرنگ (جَ رَ) [ عا. جرینگ ] (ا ِ .) 1 - صدای زنگ و طاس و امثال آن ها. 2 - آواز زدن شمشیر و تیغ و خنجر وغیره . 1


45353 جرنگی (جِ رِ) (ق .) جیرنگی، نقد، پول نقد. 1


45354 جره (جُ رِّ) (اِ.) 1 - جنس نر جانوران از هر نوع . 2 - باز نر. 1


45355 جره (جَ رِّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دام برای شکار آهو و غیره . 2 - خرمهره . 3 - سبو. 1


45356 جره (جُ رِ) (ص مر.) نوجوان . 1


45357 جرو (جَ) (اِ.) 1 - هرچیز کوچک . 2 - بچة سگ یا شیر. 1


45358 جرواسک (جَ سَ) (اِ.) = جیرجیرک . چَزد: حشره ای شبیه ملخ اما کوچکتر از آن که صدای بلندی دارد، در اواخر خرداد و اوایل تیر شروع به خواندن می کند. 1


45359 جرور ( جرور .) (اِ.) چاه عمیق . 1


45361 جروم (جُ رُ) [ معر. ] (اِ.) جِ جَرْم، معرب گرم ؛ زمین بسیار گرم . 1


45362 جرگ (جُ) (اِ.) صحرا، دشت . 1


45363 جرگه (جَ گِ) (اِ.) 1 - گروه، دسته، عده ای از مردم . 2 - نوعی شکار که در آن صید را سواره و پیاده در میان گرفته، صید کنند. 1


45364 جری (جَ) [ ع . ] (ص .) گستاخ، بی باک . 1


45365 جری (جِ) (اِ.) ممال کلمة اجراء به معنی مستمری، راتبه . 1


45366 جریان (جَ رَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - روان شدن (آب و هر چیز مانند آن ). 2 - واقع شدن امری . 3 - دست به دست شدن پول . 1


45367 جریب (جَ) [ معر. ] (اِ.) 000/100 مترمربع، واحدی برای اندازه گیری زمین . 1


45368 جریبانه (جَ نِ) [ معر - فا. ] (ق مر.) مالیات یا عوارضی که به وسیلة اندازه گرفتن زمین تعیین می شود. 1


45370 جریحه (جَ حِ) [ ع . ] (اِ.) زخم . 1


45371 جریحه دار ( جریحه دار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) مجروح . 1


45372 جرید (جَ) [ ع . ] (ص .) تنها، تنهارو، منفرد. 1


45373 جریده (جَ د) [ ع . جریدة ] (اِ.) 1 - دفتر. 2 - روزنامه . 3 - عده ای سوار بدون پیاده . 4 - مجازاً س بکبار، مجرّد. 1


45374 جریر (جَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) رسنی که شتر را به جای افسار باشد. 2 - (ص .) جاری، روان . 3 - تندزبان، گویا. 1


45375 جریره (جَ رِ) [ ع . جریرة ] (اِ.) گناه، جنایت . 1


45376 جریم (جَ) [ ع . ] (ص .) ستبر، بزرگ جسم . 1


45377 جریم ( جریم .) [ ع . ] (ص .) گناهکار، مجرم . 1


45378 جریمه (جَ مِ) [ ع . جریمة ] (ص .) تاوان نقدی که از مجرم گیرند. 1


45379 جز (جُ) (حراستث .) غیر، مگر، لا، الا، به استثنای . 1


45380 جز (جِ) (اِ.) 1 - صدایی که از تماس آب با آتش یا فلز گداخته برخیزد. 2 - صدای تف دادن چیزی در روغن . 1


45381 جز زدن (جِ. زَ دَ)(مص ل .) ناله و زاری کردن . 1


45382 جزء (جُ) [ ع . ] (اِ.) بخشی از چیزی، پاره ای از شی ء مق کل . ج . اجزاء. 1


45383 جزء (جُ) [ ع . ] (اِ.) بخشی از چیزی، پاره ای از شی ء. ج . اجزاء. 1


45384 جزئی (جُ) [ ع . ] (ص نسب .) اندک، کم . 1


45385 جزئیات (جُ یّ) [ ع . ] (اِ.) جِ جزئیه . 1


45386 جزئیه (جُ یَّ یا یُِ) [ ع . ] (ص نسب .) مؤنث جزئی . مق کلیه . 1


45387 جزا (جَ) [ ع . جزاء ] 1 - (مص م .) مکافات . 2 - (اِمص .) پاداش . 3 - (اِ.) کیفر. 1


45388 جزالت (جَ لَ) [ ع . جزالة ] 1 - (ص .) استوار بودن . 2 - (اِمص .) استواری، محکم بودن الفاظ . 1


45389 جزایر ( جَ یِ) [ ع . جزائر ] (اِ.) جِ جزیره ؛ آبخست ها، جزیره ها. 1


45390 جزدر (جَ دَ) (اِ.) = جزدره : دنبة برشته کرده . 1


45391 جزر (جَ زَ) [ معر. ] (اِ.) گزر، هویج . 1


45392 جزر (جَ) [ ع . ] (مص ل .) پایین رفتن آب دریا. 1


45393 جزع (جَ یا جِ) [ ع . ] (اِ.) مهره اسب یمانی آمیخته از دو رنگ سیاه و سفید. 1


45394 جزع (جَ زَ) [ ع . ] (مص ل .) بی تابی کردن، ناشکیبایی کردن . 1


45395 جزعین (جَ ع ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) از جنس جزع . 1


45396 جزغال (جِ) (اِ.) دنبة برشته شده . 1


45397 جزغاله (جِ ل ) (اِ.) 1 - دنبة برشته شده . 2 - هرچیز برشته شده . جزدر و جزدره نیز گویند. 1


45398 جزل (جَ) [ ع . ] (ص .) 1 - استوار، محکم . 2 - بزرگ، عظیم . 3 - سخن فصیح و محکم . 1


45399 جزم (جَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - قطع کردن . 2 - عزم انجام کاری کردن بی تردید. 3 - ساکن گردانیدن آخرین حرف کلمه یا حذف آن براساس قواعد صرفی . 1


45401 جزو (جُ) [ ع . جزء ] (اِ.) 1 - نک جزء جز. 2 - سالک راه خدا. 1


45403 جزوع (جُ) [ ع . ] (مص ل .) بی تابی کردن، ناشکیبایی کردن . 1


45404 جزوع (جَ) (ص .) ناشکیبا. 1


45405 جزوه (جُ وِ) [ ع . جزوة ] (اِ.) 1 - دسته ای از کاغذ چاپ شده یا با دست نوشته شده . 2 - بخشی از کتاب . 3 - دفترچه . 1


45406 جزیره (جَ رِ) [ ع . جزیرة ] (اِ.) آبخوست ؛ قطعه زمینی که گرداگرد آن را آب فرا گرفته باشد. ج . جزایر. 1


45407 جزیل (جَ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار، فراوان . 2 - استوار، محکم . 1


45408 جزیه (جِ یِ) [ معر. ] (اِ.) خراجی که اهل کتاب سالانه به دولت اسلامی می پرداختند. 1


45409 جس (جَ) [ ع . ] (مص م .)مس کردن، برماسیدن . 1


45410 جساد (جَ) (اِ.) زعفران . 1


45411 جسارت (جَ رَ) [ ع . جسارة ] (مص ل .) دلیر شدن، گستاخی کردن . 1


45412 جسامت (جَ مَ) [ ع .جسامة ] (مص ل .) تنومند شدن، تناور گردیدن . 1


45413 جست وخیز (جَ تُ) (اِمص .) پرش . 1


45414 جستار (جُ) (اِمص .) بحث . 1


45415 جستجو (جُ تِ) (اِمص .) = جست وجوی : 1 - طلب . 2 - کوشش برای یافتن چیزی . 1


45416 جستن (جُ تَ) (مص م .) 1 - طلب کردن . 2 - جستجو کردن . 3 - یافتن . 1


45417 جستن (جَ تَ) (مص م .) 1 - پریدن، جهیدن . 2 - گریختن . 3 - خلاص شدن . 1


45418 جسته (جَ تِ)(ص مف .) 1 - طلب شده . 2 - یافته . 1


45419 جسته جسته (جَ تِ. جَ تِ) (ق .) اندک اندک، تدریجاً. 1


45420 جسته گریخته ( جسته گریخته . گُ تِ) (ق .) 1 - گه گاه، به ندرت . 2 - کم و بیش . 1


45421 جسد (جَ سَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کالبد، بدن . 2 - در فارسی : جسم انسان مرده . ج . اجساد. 1


45424 جسمانی ( جسمانی .) [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به جسم، جسمی . مق روحانی . 1


45426 جسک (جَ) (اِ.) = جَسگ : 1 - رنج، آزار. 2 - ناخوشی، آفت . 1


45427 جسیم (جَ) [ ع . ] (ص .) تناور، ستبر. 1


45428 جش (جَ) (اِ.) مهره ای شیشه ای به رنگ کبود که برای دفع چشم زخم به لباس کودکان دوزند. 1


45429 جشان (جَ) [ په . ] (اِ.) گز استادان خیاط و بنا، چوبی که بدان زمین و امثال آن را پیمایند. 1


45430 جشن (جَ) (اِ.) 1 - مجلس شادی و شادمانی . 2 - مهمانی . 3 - سور و سرور. 1


45431 جشن (جَ شَ) (اِ.) تب، بالا رفتن دمای بدن . 1


45432 جشنواره (اِمر.) جشنی (معمولاً) فرهنگی که در فاصله های زمانی معین برگزار می شود. 1


45436 جعال (جِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اجرتی که به سپاهیان در زمان جنگ دهند. 2 - اجرت عامل، حق العمل . 1


45437 جعال (جَ عّ) [ ع . ] (ص .) جعل کننده، دروغ پرداز. 1


45438 جعاله (جُ لِ) [ ع . ] 1 - مزد، حق العمل . 2 - نوعی قرارداد با بانک جهت گرفتن وام برای کارهای جزیی ساختمانی . 1


45439 جعبه (جَ ب) [ ع . جعبة ] (اِ.) 1 - تیردان . 2 - صندوقچه، هر چیز قوطی مانند. ؛ جعبه سیاه اسبابی به صورت یک واحد کامل الکترونیکی در وسی له های پرنده برای گردآوری اطلاعات از عملکرد وسیله در جریان پرواز، به ویژه در فهم علت سقوط . ؛ جعبه تقسیم قاب سرپوشیده ای برای انتقال یا انعشاب مدارهای الکترونیکی . ؛ جعبه ابزار جعبه ای برای نگهداری و حمل ابزارهای دستی . 1


45440 جعد (جَ) [ ع . ] (اِ.) موی پیچیده، موی تاب - دار. 1


45441 جعشوش (جُ) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - گدا. 2 - مرد پست و زشت روی . 3 - مرد دراز و کوتاه . ج . جعاشیش . 1


45442 جعفر (جَ فَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - رود، نهر. 2 - ماده شتر پر شیر. 1


45443 جعفری ( جعفری .) (ص نسب .) مذهب شیعة امامیه، منسوب به امام جعفر صادق (ع ) امام ششم . 1


45444 جعفری (جَ فَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - یکی از سبزی های خوردنی است با ساقه های نازک راست و برگ های بریده که گل هایش سفید رنگ و چتری است، آهن، فسفر و ویتامین - های A.B.C. را نیز دارا می باشد. 2 - نوعی سکة زر. 3 - نوعی گل زردرنگ که در باغچه کارند. 1


45445 جعل (جَ) [ ع . ] (مص ل .) برگردانیدن، تقلب کردن . 1


45446 جعل (جُ عَ) [ ع . ] (اِ.)سرگین غلطان، حشره ایست که روی مدفوع حیوانات می نشیند. 1


45447 جعلق (جُ عَ لَّ) (ص .) آدم بی سر و پا. 1


45448 جغ (جُ) (اِ.) 1 - یوغ، چوبی که بر گردن گاو قلبه کش و زراعت کننده نهند. 2 - چوبی که دوغ را بدان زنند تا مسکه برآید. 1


45449 جغاله (جُ) (اِ.) دستة پرندگان . 1


45450 جغبوت (جَ)(اِ.) = جغبت :پنبة لحاف و تشک و نهالی . 1


45451 جغجغه (جِ جِ غِ) (اِ.) نوعی اسباب بازی کودکان شبیه قوطی که موقع تکان دادن صدا از آن برآید. 1


45452 جغد (جُ) (اِ.) پرنده ای است با صورتی پهن، منقاری خمیده و چشم هایی درشت و پاهای بزرگ، در دو طرف سرش دو دسته پر شبیه گوش گربه قرار دارد، در ویرانه ها زندگی می کند و به نحوست معروف است، بوم و بوف هم گویند. 1


45453 جغرات (جُ) (اِ.) ماست، ماست چکیده . 1


45454 جغرافی (جُ) [ معر - یو. ] (اِمر.) دانشی است که در بارة زمین و تقسیمات طبیعی، سیاسی، جغرافی و انسانی آن بحث می کند و آن شامل اقسامی است . 1


45455 جغرافیا ( جغرافیا .) (اِ.) نک جغرافی . 1


45456 جغه (جِ غِّ) (اِ.) 1 - تاج، افسر. 2 - هر چیز تاج مانند که به کلاه نصب کنند. 1


45457 جف (جَ فَّ) [ ع . ] (ص .) خشک، بی آب، پژمرده . 1


45458 جف (جُ فّ) [ ع . ] (اِ. ص .) 1 - هر چیز تُهی . 2 - سالخورده، کهن . 1


45459 جفا (جَ) [ ع . جفاء ] (مص م .) 1 - آزردن، بی مهری کردن . 2 - بی وفایی کردن . 1


45460 جفاف (جَ) [ ع . ] (مص ل .) خشک شدن . 1


45461 جفاله (جُ لِ یا لَ) [ ع . جفالة ] (اِ.) 1 - گروه مردم، جماعت . 3 - دسته مرغان (فارسی ). 1


45462 جفت ( جفت .) [ په . ] (اِ.) 1 - زوج، دو عدد از یک چیز. 2 - زن و شوهر، همسر. 3 - همتا، همانند. 4 - همراه، همدم . 1


45463 جفت (جُ) (اِ.) عضوی عروقی که در هنگام بارداری، از طریق بند ناف مواد لازم را به جنین رسانده و مواد دفعی را می گیرد. 1


45464 جفت (جَ) (اِ.) = جفته . چفته : نک چفت . 1


45465 جفت گیری کردن (جُ. کَ دَ) (مص ل .) آمیزش، جماع کردن حیوانات . 1


45466 جفته (جَ تَ یا تِ) (ص .) خمیده، کج . 1


45467 جفته (جُ تَ یا تِ) (اِ.) 1 - لگد اسب و شتر و غیره، جفتک . 2 - سرین، کفل . 3 - گره ریسمان . 1


45468 جفتک (جُ تَ) (اِ.) لگد حیوانات . 1


45469 جفر (جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - علمی که به کمک آن امور پنهانی و آینده را بازگویند. 2 - چاه فراخ . 1


45470 جفن (جَ فْ) [ ع . ] 1 - پلک چشم . 2 - غلاف شمشیر. ج . اجفان، جفون، اجفن . 1


45471 جفنگ (جَ فَ)(ص .) (عا.) بیهوده، بی معنی . 1


45472 جفون (جُ فُ) [ ع . ] (اِ.) جِ جَفن، پلک چشم . 1


45473 جل (جَ لَّ) [ ع . ] (فع .) بزرگ است، کبیر است . ؛ جل الخالق بزرگ است آفریننده . ؛ جل جلاله بزرگ است شکوه او (خدای ). 1


45474 جل (جُ لّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پارچه از هر جنس . 2 - پوششی برای چارپایان، پالان . 1


45475 جل (جَ) (اِ.) نک چکاوک . 1


45476 جل و پلاس (جُ لُ پَ) (اِمر.) اسباب و اثاثیة ناچیز و کم ارزش . 1


45477 جلا (جَ) [ ع . جلاء ] (مص م .) 1 - واضح و روشن کردن . 2 - صیقل دادن . 1


45478 جلا (جَ) [ ع . ] (مص ل .) کوچ کردن، از وطن دور شدن، آوارگی . 1


45479 جلاء (جِ) [ ع . ] (اِ.) سرمه، کحل . 1


45480 جلاب (جُ لّ) [ ع . ] [ معر. ] (اِمر.) گلاب . 1


45481 جلاب (جَ لّ) [ ع . ] (ص .) جلب کننده . 1


45482 جلاجل (جَ جِ) [ ع . ] (اِ.) جِ جلجل . 1 - زنگوله ها. 2 - دف، دایرة زنگوله دار. 3 - سینه بند اسب یا شتر که به آن زنگوله های کوچک بسته باشند. 4 - نام مرغی خوش آواز. 1


45483 جلاد (جَ لّ) [ ع . ] (ص .) مأمور تازیانه زدن یا کشتن محکومان، دژخیم . 1


45484 جلادت (جَ دَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) چابک بودن . 2 - (اِمص .) چابکی . 1


45485 جلافت (جَ فَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - میان تهی بودن . 2 - بدخُلقی کردن . 3 - سبکسری، بی - خردی . 1


45486 جلال (جَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - بزرگی، عظمت . 2 - شکوه . 1


45487 جلالت (جَ لَ) [ ع . جلالة ] (مص ل .) بزرگواری . 1


45488 جلاهق (جَ هِ) [ معر. ] (اِ.) 1 - کمان گروهه . 2 - مهره و گلولة گلی که با کمان گروهه پرتاب کنند. 1


45489 جلب (جَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - کشیدن، ربودن . 2 - بازداشت، دستگیری . 1


45490 جلب (جَ لَ) [ ع . ] (ص .) 1 - هر چیز فاسد. 2 - حقه باز. 3 - زن بدکار. 1


45491 جلب کردن (جَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - کشانیدن، آوردن . 2 - دستگیر کردن، بازداشت کردن . 1


45492 جلباب (جَ) (اِ.) 1 - جامه گشاد. 2 - چادر زنان . 1


45493 جلبک (جُ بَ) (اِ.) نوعی رُستنی بدون ریشه و ساقه و برگ، به رنگ سبز و گاهی قهوه ای یا سرخ که روی آب ها و تنه درختان به وجود می آید. 1


45494 جلبیز (جَ) 1 - (اِ.) کمند. 2 - (ص .) مفسد، غماز. جلویز و جلیز نیز گویند. 1


45495 جلجل (جُ جُ) [ ع . ] (اِ.) زنگوله، زنگ . 1


45496 جلد (جِ) [ ع . ] 1 - پوست . 2 - چیزی که کتاب، دفتر و مانند آن را پوشش دهد، جلد کتاب، جلد دفتر. ؛ توی جلد کسی رفتن کسی را وسوسه کردن و از کاری منصرف ساختن یا به کاری برانگیختن . 1


45498 جلدی (جَ) [ ع - فا. ] (حامص .) چالاکی، چستی . 1


45499 جلدی (جِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) بیماری های پوستی . 1


45500 جلسا (جُ لَ) [ ع . ] جِ جلیس ؛ همنشینان . 1


45501 جلسه (جَ لَ س ) [ ع . جلسة ] 1 - (مص ل .) نشستن . 2 - (اِ.) یک نشست، یک بار نشستن . 3 - مجمع، انجمن . ج . جلسات . 1


45502 جلف (جِ) [ ع . ] (ص .) 1 - سبکسر، بی خرد. 2 - احمق، ابله . 3 - میان تهی . 4 - بی ادب . 1


45503 جلفی ( جلفی .) [ ع - فا. ] (حامص .) سبکسری . 1


45504 جلق (جَ) [ ع . ] (مص ل .) ارضاء کردن غریزه جنسی به روش غیرطبیعی، استمناء. 1


45505 جلقاب (جُ) (اِ.) پارچة کهنه . 1


45506 جلنبر (جُ لُ بُ) (ص .) = جلمبر: آدم ژنده - پوش و ژولیده . 1


45507 جله ( جله .) [ ع . جلة ] (اِ.) 1 - ظرف مایعات مانند خم، کدوی شراب . 2 - کدوی بزرگ از تمر و خرما. 1


45508 جله (جُلِّ) (اِ.) گره، گره ریسمان . 1


45509 جلو (جُ یا جِ لُ) [ تر. جیلاو ] 1 - (ق .) پیش، مقابل . 2 - (اِ.) لگام مرکوب، عنان، افسار. 3 - پیش از دیگران یا دیگر چیزها. 1


45510 جلو (جَ) (ص .) شوخ و شنگ . 1


45511 جلو ( جلو .) (اِ.) سیخ کباب (چوبی یا آهنی ). 1


45512 جلوبر شدن ( جلوبر شدن . بُ شُ دَ) (مص ل .) مورد حمله و هجوم واقع شدن . 1


45513 جلوبندی ( جلوبندی . بَ) [ تر - فا. ] (اِ.) مجموعة اهرم ها و قطعات قسمت جلو خودرو که تنظیم حرکت چرخ ها و چرخش آن ها را بر عهده دارد. 1


45514 جلوت (جَ وَ) [ ع . ] (مص م .) آشکار کردن . 1


45515 جلوخان (جُ یا جِ لُ) [ تر - فا. ] (اِ.) پیشگاه خانه . 1


45516 جلودار (جُ لُ) [ تر - فا. ] (ص فا. اِمر.) 1 - کسی که زمام اسب ارباب خود را در دست گرفته راه برد. 2 - طلایه، پیش قراول . ؛ جلودار کسی بودن توان مبارزه با آن کس را داشتن . 1


45517 جلوس (جُ) [ ع . ] (مص ل .) نشستن . 1


45518 جلوه (جِ وِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - خود را نشان دادن . 2 - آشکار ساختن . 3 - تابش انوار الهی بر قلب عارف . 1


45519 جلوگیر (جُ یاجِ لُ) [ تر - فا. ] (ص فا.) مانع . 1


45520 جلوگیری ( جلوگیری .) (حامص .) ممانعت . 1


45521 جلویز (جَ)= جلبیز. جلیز: 1 - کمند، مقود. 2 - (ص .) مفسد، غمار. 3 - برگزیده، منتخب . 1


45522 جلگه (جُ گِ) (اِ.) زمین صاف و هموار. 1


45523 جلی (جَ لّ) [ ع . ] (ص .) 1 - آشکار، روشن . 2 - صیقل داده شده . 1


45524 جلیت (جَ لّ یَ) [ ع . ] نک جلیه . 1


45525 جلیتقه (جِ قِ) [ تر. ] (اِ.) نیم تنة کوتاه بی آستین که روی پیراهن پوشند. 1


45527 جلید (جَ) [ ع . ] (ص .) چالاک، چابک . 1


45528 جلیس (جَ) [ ع . ] (ص .) همنشین، مصاحب . 1


45530 جلیل (جُ لَ) (اِ.) پرده، پوشش مهد و کجاوه . 1


45531 جلیه (جَ) [ ع . ] (اِ.) یخ، شبنمی که یخ زده باشد. 1


45532 جلیه (جَ یِّ) [ ع . ] 1 - واضح، آشکار. 2 - حقیقت امر. 1


45533 جم (جُ) (اِ.) حرکت، تکان کم . 1


45534 جم (جَ) (اِ.) مخفف جمشید، پسر طهمورث، چهارمین پادشاه پیشداد ی . 1


45535 جماد (جَ) [ ع . ] (اِ.) هر موجود بی جان و بی حرکت . ج . جمادات . 1


45536 جمادی (جَ) (اِ.) ماه پنجم و ششم از ماه های قمری : جمادی الاول، جمادی الثانی . 1


45537 جمار (جَ) [ ع . ] (اِ.) گروهی از مردم که در جایی گرد آیند، جماعت . 1


45538 جمار (جَ) [ ع . ] (اِ.) جِ جمره ؛ سنگریزه ها. 1


45539 جماز (جَ مّ) [ ع . ] (ص .) تندرو، سریع السیر. 1


45540 جمازه (جَ مّ ز) [ ع . جمازة ] (اِ.) شتر تیزرو. 1


45541 جماش (جَ مّ) (ص .) 1 - شوخ، مست . 2 - فریبنده . 3 - آرایش کننده . 1


45542 جماع (جِ) [ ع . ] (مص ل .) نزدیکی کردن مرد با زن . 1


45543 جماعت (جَ عَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه، گروهی از مردم . 2 - اطرافیان، کسان . 3 - صنف . 1


45544 جمال (جَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) زیبا بودن . 2 - (اِمص .) زیبایی . 1


45545 جمال (جَ مّ) [ ع . ] (ص .) شتربان، ساربان . 1


45546 جمان (جُ) [ ع . ] (اِ.) مروارید، لؤلؤ. 1


45547 جماهیر (جَ) [ ع . ] (اِ.) جِ جمهور؛ توده ها. 1


45548 جمبوری (جَ) [ انگ . ] (اِ.) اجتماع پیشاهنگان نقاط مختلف در یک محل، کنگره پیشاهنگان . 1


45549 جمجمه (جُ جُ مِ) [ ع . جمجمة ] (اِ.) کاسة سر. 1


45551 جمرات (جَ مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ جمره ؛ جمرات حج سه م وضع است در منی و مکه که آن ها را جمرة الاولی، جمرة الوسطی و جمرة العقبه گویند و حاجیان در آن ها باید جمره (سنگریز ه ) بریزند. 1


45552 جمره (جَ رِ) [ ع . جمرة ] (اِ.) 1 - تکه ای آتش . 2 - سنگ ریزه . 3 - در فارسی، بخاری که در آخر زمستان از زمین بلند می شود، که حمل بر نفس کش یدن زمین است . 1


45553 جمست (جَ مَ) (اِ.) جوهری است فرومایه و کم قیمت و رنگش کبود مایل به سرخ و زرد و سفید باشد. گمست و جمشت نیز گویند. 1


45554 جمشاک (جَ) (اِ.) کفش، پای افزار. چمشاک و جمشک نیز گویند. 1


45555 جمع (جَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) گرد کردن . 2 - فراهم کردن، فراهم آوردن . 3 - آسوده (صفتی است برای خاطر): خاطرجمع . 4 - (اِ.) انجمن، مجمع . 5 - گروه، جمعیت . 6 - مجموع، همه . 7 - یکی از چهار عمل اصلی و آن افزودن دو یا چند عدد است به یکدیگر. 8 - کلمه ای که بر دو به بالا دلالت دارد (دستور). 1


45556 جمع آوری ( جمع آوری . وَ) (حامص .) 1 - جمع کردن، گ رد کردن، فراهم آوردن . 2 - پیش گیری از انتشار یا گسترش . 3 - نظم دادن به چیزهای آشفته و در هم بر هم . 1


45557 جمعه (جُ عِ) [ ع . جمعة ] (اِ.) هفتمین روز هفته مسلمانان . 1


45558 جمعیت (جَ یَّ) [ ع . جمعیة ] (مص ل .) 1 - گرد هم آمدن، مجتمع شدن . 2 - گروه مردم . 1


45560 جمل (جُ مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ریسمان ضخیم . 2 - طناب کشتی . 3 - حساب حروف ابجد. 1


45561 جمله (جُ لِ) [ ع . جملة ] (اِ.) 1 - همگی، همه . 2 - کلام و سخنی که معنی داشته و کامل باشد (دستور). 3 - سخن، کلام . 4 - تماماً، سراسر. 5 - خلاصه، مجمل . 1


45562 جملگی (جُ لَ یا لِ) [ ع - فا. ] (ق .) همگی . 1


45563 جمنده (جُ مُ د یا دَ) 1 - جنبنده، متحرک . 2 - دابه، چهارپا. 3 - شپش . 1


45564 جمهره (جَ هَ رِ یا رَ) [ ع . جمهرة ] (اِ.) تودة ریگ . 1


45565 جمهور (جُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - توده، گروه، جماعت مردم . ج . جماهیر. 2 - معظم از هر چیزی . 1


45566 جمهوری ( جمهوری .) [ ع . ] (اِ.) نوعی از حکومت که رییس آن از سوی مردم کشور برای مدتی محدود برگزیده شود و آن انواع مختلف دارد: جمهوری اسلامی، جهموری سوسیالیستی، جمهوری دموکراتیک، جهموری فدرال و غیره . 1


45567 جمهوریت (جُ یَّ) [ ع . جمهوریة ] (مص جع .) حکومت جمهوری . 1


45568 جموح (جُ) [ ع . ] (مص ل ) 1 - سرکشی کردن اسب . 2 - (ص .) اسب سرکش و تندرو. 1


45569 جمود (جُ) (مص ل .) جامد شدن . 1


45570 جمیع (جَ) [ ع . ] (ق .) همگی، همگان . 1


45571 جمیعاً (جَ عَ نْ) [ ع . ] (ق .) همگی، همگان . 1


45572 جمیل (جَ) [ ع . ] (ص .) زیبا، نیکو. 1


45573 جمیله (جَ لِ) [ ع . جمیلة ] (ص .) زن زیبارو. 1


45574 جن (جِ نّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پری، موجود نامریی . 2 - شکوفه . 3 - اول هر چیزی . ؛ جن و بسم الله کنایه از: دو شخص یا شی ء مخالف و ضد یکدیگر. 1


45575 جن (جَ) (اِ.) طرف، جانب، سوی . 1


45576 جن زده (جِ زَ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) کسی که دچار صرع باشد، دیوانه . 1


45577 جناب (جَ) [ ع . ] (اِ.)1 - درگاه، آستانه . 2 - واژه ای ا ست که برای احترام، پیش از نام بزرگان گفته می شود. 1


45578 جناب عالی (جَ) [ از ع . ] (اِمر.) واژة احترام آمیز و رسمی برای مخاطب قرار دادن فرد. 1


45579 جنابت (جَ بَ) [ ع . جنابة ] (مص ل .) 1 - دور شدن . 2 - نجس شدن، جُنب شدن . 1


45580 جنابه (جُ ب یا بَ) (ص .) توأم، دوقلو. 1


45581 جنات (جَ نّ) [ ع . ] (اِ.) جِ جنت . 1 - بهشت ها. 2 - بوستان ها. 1


45582 جناح (جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بال . 2 - هر یک از دو طرف لشکر. 1


45583 جناح (جُ) [ معر. ] (اِ.) گناه، بزه . 1


45584 جنازه (جَ یا جِ ز) [ ع . جنازة ] (اِ.) جسد مرده . 1


45585 جناس (جِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - همجنس بودن . 2 - آوردن دو یا چند کلمه که در لفظ یکی و در معنی مختلف باشند. 1


45586 جناع (جَ) (اِ.) دامن زین، طاق پیشین زین . 1


45587 جناغ (ج ) (اِ.) 1 - استخوانی به شکل عدد 7 که جلوی سینة مرغ قرار دارد، استخوانی در جلو سینة انسان که از پایین به دنده ها و در بالا به استخوان های ترقوه وصل می شود. 2 - سه پایه . 3 - شرط و گروی که دو کس با هم بندند، جناب . 1


45588 جناغ شکستن ( جناغ شکستن . ش کَ تَ) (مص ل .) شرط بندی کردن دو تن با شکستن جناغ مرغ . 1


45590 جنان (جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دل، قلب . 2 - درون چیزی، باطن . 3 - شب، تاریکی شب ؛ ج . اجنان . 1


45591 جنایت (جِ یَ) [ ع . ] (مص ل .) گناه کردن . ج . جنایات . 1


45592 جنب (جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پهلو، کنار. 2 - سمت . 1


45593 جنب (جُ نُ) [ ع . ] (ص .) 1 - کسی که به علت خروج منی، غُسل بر او واجب است . 2 - بیگانه، بعید، دور. 1


45594 جنباندن (جُ دَ) (مص م .) حرکت دادن، تکان دادن . 1


45595 جنبانیدن (جُ دَ) (مص م .) نک جنباندن . 1


45596 جنبش (جُ ب) [ په . ] (اِمص .) 1 - حرکت، تکان . 2 - لرزش . 1


45597 جنبنده (جُ بَ د) (ص فا.) متحرک . 1


45598 جنبه (جَ ب یا بَ) [ ع . جنبة ] (اِ.) 1 - پهلو، طرف، جهت، ناحیه . 2 - ظرفیت، طاقت، توان . 3 - جلوه ای خاص از محتوای یک چیز. 4 - حالت، ویژگی، خاصیت . 1


45599 جنبه داشتن ( جنبه داشتن . تَ) (ص .) (عا.) ظرفیت داشتن . 1


45600 جنبیدن (جُ دَ) (مص ل .) 1 - حرکت کردن . 2 - لرزیدن . 1


45601 جنت (جَ نَّ) [ ع . جنة ] (اِ.) 1 - بهشت، فردوس . 2 - بوستان، باغ . 1


45602 جنتلمن (جِ تِ مَ) [ انگ . ] (ص .) باتربیت، باوقار، نجیب، نجیب زاده . 1


45603 جنجال (جَ یا جِ) (اِ.) 1 - شور و غوغا، داد و فریاد. 2 - بحث و مجادلة شدید همراه با شایعات . 1


45604 جنجالی ( جنجالی .) (ص نسب .) 1 - کسی که جنجال برپا کند، آن که داد و فریاد کند. 2 - پرسر و صدا. 1


45605 جنحه (جُ حِ) [ ع . ] (اِ.) گناه، بزه کوچک . 1


45606 جند (جُ) [ معر. گند ] (اِ.) لشگر، سپاه، ج . جنود. 1


45607 جندار (جِ) [ معر. ] (اِ.) سربازی که مأمور حفاظت فرمانده قشون حاکم و جزو آنان است، نگهبان . ج . جنادره . 1


45608 جندبیدستر (جُ د دَ تَ) [ معر ] (اِمر.) = جندبادستر. گندبیدستر: بیضة بیدستر است که سابقاً در تداوی ضددردهای عصبی و ناراحتی های روحی و ضایعات سیفلیسی و امراض عفونی دیگر به کار می رفته است ؛ خصیة الکلب البحر، خایة سگ آبی . 1


45609 جندر (جَ دَ) (اِ.) رخت، جامه . 1


45610 جندره (جَ دَ رِ) (اِ. ص .) 1 - ناتراشیده، هر چیز پرچین و چروک . 2 - چوبی که با آن رخت و فرش را مالند. 1


45611 جنده (جِ د) (ص .) (عا.) فاحشه، روسپی . 1


45612 جندک (جَ دُ) (اِ.) مسکوک مسین کوچک که کمتر از نیم پول، قیمت داشته است . 1


45613 جندی (جُ) [ معر - فا. ] (ص نسب ) 1 - لشکری، سپاهی . 2 - زنی روسپی که در میان لشکریان به کار می پردازد. 1


45614 جنرال (جِ نِ) [ انگ . ] نک ژنرال . 1


45615 جنس (جِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - صنف، دسته . 2 - کالا. 3 - در منطق، هر آن چه که انواع زیادی را شامل شود، مانند حیوان، که شامل انسان و دیگر جانوران است . 1


45616 جنسی (جِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) آنچه مربوط به امور شهوانی است . 1


45617 جنسیت (جِ یَّ) [ ع . ] (مص جع .) 1 - چگونگی جنس . 2 - زن یا مرد بودن افراد. 1


45618 جنم (جَ نَ) (اِ.) 1 - ذات، سرشت . 2 - صورت، قیافه . 1


45619 جنه (جُ نَّ) [ ع . جنة ] (اِ.) سپر. 1


45620 جنه (جِ نَّ) [ ع . ] (ق .) دیوانگی . 1


45621 جنوب (جَ یا جُ) [ ع . ] (اِ.) یکی از چهار جهت اصلی که مقابل شمال است . 1


45622 جنوب (جُ) [ ع . ] (ص .اِ.) جِ جنب . 1 - پهلوها، کنارها. 2 - جهت ها و نواحی . 1


45623 جنود (جُ) [ ع . ] (اِ.) جِ جند؛ لشکرها، سپاه ها. 1


45624 جنون (جُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دیوانگی، تباه گشتن عقل . 2 - شیفتگی، اشتیاق . 3 - کم عقلی، نادانی . 1


45625 جنون آمیز ( جنون آمیز .) [ ع - فا. ] (ص فا.) آمیخته به دیوانگی . 1


45626 جنون آور ( جنون آور .) (ص فا.) آن چه تولید دیوانگی کند. 1


45627 جنگ (جُ) (اِ.) 1 - کشتی . 2 - دفتری که در آن اشعار و مطالب دیگر نوشته شود. 3 - مجموعه ای از برنامه ها دربارة موضوعی خاص مانند: جُنگ هنر. 4 - آلبوم عکس ها و تصویرها. 1


45628 جنگ (جَ) (اِ.) 1 - جدال، ستیز. مق آشتی . 2 - ناسازگاری، کشمکش . 3 - برخورد مسلحانه . مق صلح . ؛ جنگ زرگری جنگ ساختگی و مصلحتی با کسی برای فریب دادن دیگران . ؛ جنگ روانی تبلیغات و سایر اقدامات طرح - ریزی شده که به منظور نفوذ در عقاید، احساسات، رفتار و تمایلات گروه های هدف اجرا می شود. ؛ جنگ سرد جنگی که ضمن آن کشورها به جای توسل به زور به جنگ های تبلیغاتی و روانی علیه یکدیگر اکتفا می کنند. 1


45629 جنگاور (جَ وَ) (ص فا.) جنگجو، شجاع . 1


45630 جنگاوری ( جنگاوری .) (حامص .) شجاعت . 1


45631 جنگل (جَ گَ) (اِ.)زمین وسیعی که از درخت های انبوه و بسیار پوشیده باشد. 1


45632 جنگل بان ( جنگل بان .) (ص مر.)آن که مأمور حفاظت از جنگل است . 1


45633 جنگل بانی ( جنگل بانی .) (حامص .) 1 - شغل و عمل جنگل بان .2 - اداره ای از شعب وزارت کشاورزی که مراقبت از جنگل ها را به عهده دارد. 1


45634 جنگلی (جَ گَ) (ص نسب .) 1 - منسوب به جنگل . 2 - آن که در جنگل زندگی می کند. 1


45635 جنگنده (جَ گَ د یا دَ) (اِفا.) آن که می جنگد، رزم کننده . 1


45636 جنگولک بازی (جَ لَ) (اِمص .) (عا.) = جنغولک بازی : شلوغ کردن و سر و صدای بچگانه راه انداختن . 1


45637 جنگی (جَ) 1 - (ص نسب .) منسوب به جنگ . 1


45638 جنگیدن (جَ دَ) (مص ل .) نبرد کردن، رزم کردن . 1


45640 جنیبت (جَ بَ) [ ع . ] (اِ.) یدک، اسب کتل . 1


45641 جنین (جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هرچیز پوشیده . 2 - موجودی که هنوز در رحم مادر به رشد خود ادامه می دهد. 1


45642 جنیه (جُ نَ) [ ع . ] (اِ.) لیرة مصری برابر با 100 غرش یا 1000 ملیم . 1


45643 جه (جِ) [ په . ] (ص .) 1 - زن بدکار، روسپی . 2 - دختر اهریمن . 1


45645 جهاد (جِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - کارزار کردن . 2 - جنگیدن در راه حق . ؛ جهاد اصغر جنگ با دشمنان دین خدا. ؛ جهاد اکبر جنگ با نفس و تحمل رنج برای مبارزه با امیال نفسانی . 1


45646 جهار (جِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - آشکار کردن . 2 - بلند کردن آواز. 3 - کسی را رویارو و بی حجاب دیدن . 4 - جنگ تن به تن کردن . 5 - آشکارا. 1


45647 جهاراً (جِ رَ) [ ع . ] (ق .) آشکارا. 1


45648 جهارت (جَ رَ) [ ع . جهارة ] (مص ل .) نک جهار. 1


45649 جهاز ( جَ یا جِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ساز و برگ . 2 - اسباب و اثاثیه . 3 - مجموعة اعضایی که در بدن عمل معینی راانجام می دهند، جهاز هاضمه . 4 - اثاثیه ای که عروس با خود به خانة داماد می برد. 5 - پالان شتر. 6 - دستگاه . 1


45650 جهال (جُ هّ) [ ع . ] (اِ.) جِ جاهل ؛ نادانان . 1


45651 جهالت (جَ لَ) [ ع . جهالة ] (مص ل .) نادان بودن . 1


45652 جهان (جَ) [ په . ] (اِ.) 1 - عالم، دنیا. 2 - زمین . 1


45653 جهان (جَ یا جِ) (ص فا.) جهنده . 1


45654 جهان بین ( جهان بین .) (اِمر.) کنایه از: چشم، دیده . 1


45655 جهان نما (ی ) ( جهان نما . نَ یا نُ یا نِ) (اِمر.) نقشة جغرافیا که زمین را به صورت دو نیمکرة شمالی و جنوبی نشان می دهد. 1


45656 جهان وطنی ( جهان وطنی . وَ طَ) (اِمر.) مکتبی که هواداران آن خواهان از میان برداشتن مرزهای ملی و تشکیل یک حکومت جهانی هستند، انترناسیونال . 1


45657 جهان پهلوان ( جهان پهلوان . پَ لَ) (ص مر.) (اِمر.) بزرگترین پهلوان، قهرمان دنیا. 1


45658 جهان گشا (ی ) ( جهان گشا . گُ) (ص فا.) کشورگیر. 1


45659 جهان گشایی ( جهان گشایی . گُ) (حامص .) جهانگیری . 1


45660 جهانبان ( جهانبان .) (ص مر.) خداوند. 1


45661 جهانبانی ( جهانبانی .) (حامص .) سلطنت، پادشاهی . 1


45662 جهاندار ( جهاندار .) (ص فا.) 1 - پادشاه . 2 - نام یزدان . 3 - صفت برای خداوند. 1


45663 جهانداری ( جهانداری .) (حامص .) سلطنت . 1


45664 جهاندن (جَ دَ) (مص م .) خیزاندن، تازاندن . 1


45665 جهاندیده (جَ د) (ص مر.) 1 - جهانگرد. 2 - باتجربه . 1


45666 جهانگرد ( جهانگرد . گَ) (ص فا.) سیاح، کسی که زیاد سفر می کند. 1


45667 جهانگردی ( جهانگردی . گَ) (حامص .) سیاحت . 1


45668 جهانگیر ( جهانگیر .) (ص فا.) گیرندة جهان . 1


45669 جهانیدن (جَ دَ) (مص م .) نک جهاندن . 1


45670 جهبذ (جِ بَ) [ معر. ] (ص . اِ.) 1 - گهبد، دانشمند بزرگ . ج . جهابذه . 2 - واسطه و دلالی که مؤدیان مالیات، مالیات خود را توسط او به دیوان می پرداختند. 1


45671 جهت (جِ هَ) [ ع . جهة ] (اِ.)1 - سوی، طرف . 2 - در علم جغرافی هر یک از جهات اربعه . 3 - روی . 4 - ناحیه . ج . جهات . 1


45672 جهد (جَ) [ ع . ] (مص ل .) کوشیدن، رنج بردن . 1


45673 جهد (جُ) [ ع . ] (اِمص .) توانایی، استقامت . 1


45674 جهر (جَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) با صدای بلند خواندن . 2 - (اِ.) آشکار. 1


45675 جهش (جَ یا جِ هِ) (اِمص .) جست و خیز. 1


45676 جهل (جَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نادان بودن . 2 - (اِمص .) نادانی . 1


45677 جهلا (جُ هَ) [ ع . جهلاء ] (ص . اِ.) جِ جاهل و جهول ؛ نادان . 1


45678 جهله (جَ هَ لِ) [ ع . جهلة ] (اِ.) جِ جاهل . 1


45679 جهنده (جَ هَ د ) (ص فا.) جست و خیزکننده . 1


45680 جهنم (جَ هَ نَّ) [ معر. ] (اِ.) دوزخ . ؛ جهنم را جلو چشم کسی آوردن (کن .) کسی را به شدت زجر دادن . ؛ سر به جهنم زدن (کن .) بسیار گران شدن . 1


45681 جهود (جُ) (ص . اِ.) یهود، یهودی . 1


45682 جهودانه (جُ نِ) 1 - (اِمر.) عَسَلی، پارچة زردی که جهودان برای بازشناخته شدن از مسلمانان بر دوش خود می دوختند. 2 - (ق مر.) مانند جهودان، جهودی . 1


45683 جهوری (جَ وَ) [ ع . ] (ص .) بلندآواز. 1


45684 جهول (جَ) [ ع . ] (ص .) نادان، بی خرد. 1


45685 جهیدن (جَ دَ) (مص ل .) جست زدن . 1


45686 جهیر (جَ) [ ع . ] (ص .) بلندآواز. 1


45687 جهیز (جَ) (اِ.) واژه ای است گرفته شده از عربی به معنی اسباب و اثاثیه ای که عروس با خود به خانه داماد می برد. 1


45688 جهیز (جَ) [ ع . ] (اِ.) اسب چابک و تندرو. 1


45689 جهیزیه (جَ یّ) نک جَهیز. 1


45690 جو (اِ.) = جوغ . یوغ . جغ . جوه : چوبی که به وقت شیار کردن زمین بر گردن گاو گذارند. 1


45691 جو (جُ) (اِ.) گیاهی از خانوادة گندمیان جزو دستة غلات که دارای سنبلة ساده ای است . 1


45692 جو [ په . ] (اِ.) رود کوچک . 1


45693 جو (جَ وّ) [ ع . ] 1 - هوای گرداگرد زمین، اتمسفر. 2 - کنایه از: اوضاع و احوال . 1


45694 جواب (جَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) پاسخ . 2 - آن چه پس از حل مسئله یا معادله به دست می آید. 3 - (اِمص .) جبران، تلافی . 4 - نتیجة آزمایش یا آزمون . 1


45695 جواب کردن ( جواب کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) به کسی جواب رد دادن . 1


45696 جواد (جَ) [ ع . ] (ص .) بخشنده، راد. 1


45697 جواد (جَ وّ) [ ع . ] (ص .) بسیار بخشنده . 1


45698 جواد (جَ) [ ع . ] (ص .) اسب تندرو. 1


45699 جوار (جِ) [ ع . ] (اِ.) همسایگی، نزدیکی . 1


45700 جوارح (جَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ جارحه . 1 - اندام ها. 2 - مرغان شکاری . 1


45701 جوارش (جَ رِ) [ معر. گوارش ] (اِ.) 1 - نوعی حلوا. 2 - ترکیبی است که به جهت هضم طعام خورند. 3 - معجونی مفرح و مقوی و محلل ریاح و مصلح اغذیه . 1


45702 جواری (جَ) (اِ.) ذرت، بلال . 1


45703 جواری (جَ) [ ع . ] (اِ.) جِ جاریه . 1 - کنیزکان . 2 - کشتی های بزرگ . 1


45704 جواز (جَ) (اِ.) = گواز: چوبدستی که با آن گاو و خر را رانند. 1


45705 جواز (جَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) اجازه دادن، رخصت دادن . 2 - (اِ.) گذرنامه، پاسپورت .3 - (مص ل .) گذشتن، گذشتن از جایی . 1


45706 جواز (جُ) (اِ.) 1 - هاون سنگین و چوبین، مهراس . 2 - چوبی که ستوران را بدان رانند. 1


45707 جواسق (جَ س ) [ ع . ] (اِ.) جِ جوسق . 1


45708 جوال (جَ وّ) [ ع . ] (ص .) بسیار جولان کننده . 1


45709 جوال (جُ یا جَ) (اِ.) 1 - کیسه، کیسه بزرگ ساخته شده از پارچة خشن . 2 - پارچة خشن و یا ضخیم . 3 - یک لنگه بار. 4 - بدن (انسان ). 5 - چیزی گشاده . ؛در جوال کسی نگنجیدن فریب کسی را نخوردن . 1


45710 جوال دوز ( جوال دوز .) (اِمر.) سوزن بزرگی که برای دوختن جوال و پارچه های ضخیم به کار می رود. 1


45711 جوال رفتن ( جوال رفتن . رَ تَ) (مص ل .) با کسی مقابله و معارضه کردن و از پسش برآمدن . 1


45712 جواله (جَ لِ یا لَ) [ ع . جوالة ] (اِ.) بسیار جولان کننده، بسیار گردنده . 1


45713 جوامع (جَ مِ) [ ع . ] (اِ. ص .) جِ جامعه و جامع . 1


45714 جوان (جَ) [ په . ] (ص . اِ.) هر چیز کم سن . مق پیر. 1


45715 جوانب (جَ نِ) [ ع . ] (اِ.) جِ جانب ؛ کناره ها. 1


45716 جوانمرد (جَ مَ) (ص مر.) کریم، بخشنده . 1


45717 جوانمردی ( جوانمردی .) (حامص .) بخشندگی، سخاوت . 1


45718 جوانه (جَ نِ) (اِ.) شاخة تازة درخت . 1


45719 جواهر (جَ هِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ جوهر؛ گوهران . 2 - هر یک از سنگ های گرانبها مانند الماس یاقوت، زمرد و مانند آن که به عنوان زینت و زیور به کار می رود. 1


45720 جواهرآلات ( جواهرآلات .) [ ع . ] (اِ.) اشیاء زینتی که از جواهر می سازند. 1


45721 جواهرات ( جواهرات .) [ ع . ] (اِ.) جِ جواهر. جج . جوهر. 1


45722 جوایز (جَ یِ) [ ع . ] (اِ.) جِ جایزه . 1


45724 جوجادو (جَ یا جُ) (اِمر.) حبه ای است شبیه به جو و باریک تر و درازتر از آن . 1


45725 جوجه (جِ) (اِ.) 1 - نوزاد پرندگان . 2 - نوزاد مرغ خانگی . ؛ جوجه سوخاری خوراکی که تکه های جوجة مرغ را در آرد سوخاری می غلتانند و سپس سرخ می کنند. ؛ جوجه کباب خوراکی از قطعه های بریده شدة مرغ یا جوجه مرغ در مخلوطی از پیاز و زعفران و آب لیمو که به سیخ می کشند و کباب می کنند. ؛ جوجه ماشینی جوجه ای که به وسیلة ماشین جوجه کشی تولید شده است . 1


45726 جوجه تیغی ( جوجه تیغی .) (اِمر.) حیوانی پستاندار و حشره خوار با بدنی پوشیده از تیغ های تیز که به عنوان وسیلة دفاعی از آن استفاده می کند. 1


45727 جوجه خروس ( جوجه خروس . خُ) (اِمر.) کنایه از: جوانِ تازه به دوران رسیده . 1


45728 جوجه فکلی ( جوجه فکلی . فُ کُ) (اِمر.) تازه به دوران رسیده، ندید بدید. 1


45729 جوجه کشی ( جوجه کشی . کِ)(حامص .) عمل خواباندن بعضی مرغ خانگی، بوقلمون کبوتر و جزو آن ها روی تخم تا جوجه تولید شود. ؛ماشین جوجه کشی ماشینی که به وسیلة حرارت معینی که به تخم بعض طیور می دهد، تولید جوجه کند. 1


45730 جوخه (جُ خِ) [ تر. ] (اِ.) 1 - فوج، گروه . 2 - کوچکترین واحد نظامی که تعداد افراد آن بیش از هشت نفر است . 1


45731 جود [ ع . ] (اِ.) 1 - بخشش، کرم . 2 - جوانمردی . 1


45732 جودان (جَ یا جُ) (اِمر) 1 - نوعی کافور به غایت خوشبو که آن را خورند؛ مق . کافور میت . 2 - نوعی از چوب بید که از آن دستة بیل سازند، جودانک . 3 - سیاهی ای شبیه به دانة جو در میان دندان اسب و خر و مانند آن که جوانی و پیری آن ها را از آن شناسند. 4 - جنسی از انار که دانة آن خشک و بی آب باشد؛ جودانه . 1


45733 جودان ( جودان .) [ = جو + دان، پس . مکان ] (اِمر.) چینه دان مرغ . 1


45734 جودت (جُ دَ) [ ع . جودة ] (مص ل .) نیک بودن، نیکو گشتن . 1


45735 جودر (جُ دَ) (اِ.) نک جوذر. 1


45784 جولاه (جُ) 1 - (ص .) بافنده، نساج . 2 - (اِ.) عنکبوت . 1


45736 جودو (جُ دُ) [ انگ . ] (اِ.) از روش های دفاع فردی و ورزش های رزمی برای به هم زدن تعادل، بلند کردن و زمین زدن حریف . 1


45737 جوذر (جُ ذَ) [ ع . ] (اِ.) گاو، بچه گاو وحشی . 1


45738 جور (جُ وْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) ستم کردن، ظلم کردن . 2 - (اِ.) ستم، ظلم . 1


45739 جور (اِ.) 1 - نوع، گونه . 2 - منظم، مرتب . 1


45740 جور کردن (کَ دَ) (مص م .) یکسان کردن، یکنواخت گردانیدن . 1


45741 جوراب (اِ.) پوششی که آن را از نخ های پنبه ای یا پشمی و یا ابریشمی بافند و پا را با آن پوشانند. ؛ جوراب شلواری جورابی که همراه با شلواری از همان جنس و چسبیده به آن بافته شده باشد. 1


45742 جوربور (اِمر.) تذرو، قرقاول . 1


45744 جوز هندی (جُ ز هِ) (اِمر.) نک نارگیل . 1


45745 جوزا (جُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دو پیکر، نام یکی از صورت های فلکی جنوب شرقی .2 - نام سومین برج از منطقة البروج که خورشید در حرکت ظاهری خود در خردادماه در این صورت فلکی دیده می شود. 3 - نام هشتمین منزلِ ماه که عرب آن را نثره گوید. 1


45746 جوزاغند (جُ غَ) (اِمر.) هلو یا شفتالوی خشک کرده که مغز گردو در میان آن آکنده باشند. 1


45747 جوزبویا (جَ یا جُ ز) (اِمر.) [ معر. ] گیاهی از تیرة بسباسه ها که درختی است دو پایه به ارتفاع 8 تا 10 متر، دارای برگ های دایمی و کامل و پایا و ساده و متناوب و بیضوی و نوک تیز بدون گوشوارک و نسبتاً ضخیم است ؛ جوزالطیب، بسباسه، گوزبویا، جوزبوآ نیز گویند. 1


45748 جوزغند (غَ) (اِمر.) جوزاغند. 1


45749 جوزغه (جُ زَ غِ) [ معر. ] (اِ.) غلاف پنبه . 1


45750 جوزن (جَ یا جُ زَ) (ص فا. اِمر.) = جوزننده : طایفه ای در هند که دانة جو و گندم را به زعفران زرد کنند و افسونی بر آن خوانند و کسی را که خواهند مسخر خود سازند از آن دانه ها بر وی زنند، ساحر، افسونگر. 1


45751 جوزه (جَ ز یا زَ) [ ع . جوزة ] (اِ.) 1 - واحد جوز، یک گردو. ؛ جوزه مطلقه : واحد وزن معادل نه درخمی و نزد بعضی مساوی چهار مثقال . ؛ جوزه ملکبه : واحد وزن معادل شش درخمی . ؛ جوزه نبطیه : واحد وزن معادل یک بندقه و به قولی یک مثقال . 1


45752 جوزهر (جُ زَ هَ) [ ع . ] (اِمر.) فلک اول، فلک قمر. 1


45753 جوزینه (جَ نِ) (اِ.) نک گوزینه . 1


45754 جوسق (جُ سَ) [ معر. ] (اِ.) کوشک، قصر، کاخ . 1


45755 جوسنگ (جُ سَ) (اِمر.) مقدار یک جو. 1


45756 جوسه ( جُ س ) (اِ.) 1 - کوشک، قصر. 2 - بالاخانه . 1


45757 جوش 1 - (اِمص .) جوشش، غلیان . 2 - آشفتگی . 3 - هیجان، اضطراب . 4 - (اِ.) دانه ای ریز که بر پوست بدن ظاهر می شود. 5 - شورش دل . 1


45758 جوش (اِ.) نک گوش . 1


45759 جوش بره (بَ رَ یا رِ) (اِمر.) آشی است که آن را از خمیر گندم به شکل قطعات مثلث و مربع سازند و از گوشت و سبزی و مصالح دیگر پر کنند و در آب جوشانند و ماست و کشک بر آن ریخته صرف کنند. 1


45760 جوش خوردن (خُ دَ) (مص ل .) 1 - به هم چسبیدن، به هم پیوند خوردن . 2 - سر گرفتن معامله . 1


45761 جوش دادن (دَ) (مص م .) به هم پیوستن دو چیز سخت (مخصوصاً فلز)، لحیم کردن . 1


45762 جوش زدن ( جوش زدن . زَ دَ) 1 - (مص ل .) (عا.) خشمگین شدن، داد و فریاد کردن . 2 - (مص م .) جوش دادن . 1


45763 جوش کوره (رِ یا رَ) (اِمر.) مواد مختلفی که در نتیجة ذوب سنگ های معدنی در کوره متحجر شوند و باقی مانند؛ اقلیمیا، کلیمیا نیز گویند. 1


45764 جوش گرفتن (گِ رِ تَ) (مص ل .) مضطرب شدن . 1


45765 جوشاندن (دَ) (مص م .) به جوش آوردن هر مایع به وسیلة حرارت . 1


45766 جوشانده (د) (ص مف .) گیاهی دارویی که آن را در آب جوشانیده سپس آب آن را صاف کرده برای معالجه به کار برند. 1


45767 جوشانیدن (دَ) (مص م .) نک جوشاندن . 1


45768 جوشاک (اِمص .) جوشیدن (مایعات )، جوشش . 1


45769 جوشش (ش ) (اِمص .) 1 - عمل جوشیدن . 2 - خونگرمی، مهربانی . 3 - سازش، همدمی . 1


45770 جوشن (جُ شَ) [ ع . ] (اِ.) زره، لباس ویژه جنگ . 1


45771 جوشن ور ( جوشن ور . وَ) [ ع - فا. ] (اِ. ص .) جوشن دار، دارای جوشن . 1


45772 جوشکاری (حامص .) جوش دادن قطعات فلزی، لحیم کاری . 1


45773 جوشی (ص .)عصبانی، کسی که زود خشمگی ن می شود. 1


45774 جوشیدن (دَ) (مص ل .) 1 - به جوشش آمدن . 2 - فوران کردن آب از زمین . 1


45775 جوشیده مغز (د. مَ) (ص مر.) 1 - خشمناک . 2 - هوشیار. 1


45778 جوغ (اِ.) 1 - چوبی که روی گردن جفت گاو می گذاشتند و گاوآهن را بدان می بستند تا زمین را شیار زده و شخم کنند. 2 - جوی آب . 1


45779 جوغن (جَ غَ) (اِ.) هاون سنگی . 1


45780 جوف (جُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) فراخ شدن . 2 - (اِ.) شکم و داخل هر چیزی .3 - زمین فراخ و وسیع . 1


45781 جوق [ تر. ] 1 - (اِ.) گروه . 2 - (ص .) بسیار کثیر. 1


45782 جوقه (قِ) [ تر. ] (اِ.) دسته، گروه . 1


45783 جولان (جُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) تاختن، تاخت زدن . 2 - (اِمص .) تاخت و تاز. 1


45786 جولخ (جو یا جُ لَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - نوعی پارچة پشمین خشن که از آن خ و رجین و جوال درست کنند. 2 - جامه پشمین که درویشان و قلندران پوشند. 1


45787 جولخی (جُ لَ) [ معر. ] (ص نسب .) پشمینه - پوش، جولقی . 1


45788 جوله (جو یا جُ لِ) (اِ.) سبزه، چمن . 1


45789 جوله (جُ لَ) (ص .) بافنده، جوله . 1


45790 جوله (جُ لِ یا لَ) (اِ.) 1 - تیردان، ترکش . 2 - خارپشت بزرگ . 1


45791 جولیدن (جُ دَ) نک ژولیدن . 1


45792 جولیک (جُ) (ص .) رند، زیرک . 1


45794 جون (جَ وَ) (اِ.) چوبی که در زیر آن غلطک ها نصب کرده و بر گردن گاو می بستند و بر بالای غله ای که از کاه جدا نشده بود می گرداندند تا غله از کاه جدا شود. 1


45795 جوندگان (جَ وَ دَ یا د) (اِ.) 1 - جِ جونده . 2 - دسته ای از پستانداران تیزدندان که دندان های پیشین آن ها پیوسته رشد می کند، به طوری که جانور ناچار است برای کوتاه کردن آن ها هر چیز را که در دسترس می یابد بجود، مانند: موش، سنجاب . 1


45796 جوهر (جُ هَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - اصل و عصارة هر چیز. 2 - هر چیزی که قایم به ذات خودش است . 3 - هر سنگ گرانبها. 1


45797 جوهردار ( جوهردار .) [ معر - فا. ] (ص مر.) 1 - نژاده، اصیل . 2 - مستعد، کاری . 3 - شمشیر و تیغ آبداده و تیز. 1


45798 جوهرفرد ( جوهرفرد فَ) (اِ.) کوچکترین بخش هر جسم که دیگر قابل تجزیه نباشد. 1


45799 جوهری (جُ هَ) [ معر. ] (ص نسب .) 1 - هر چیز جوهردار. 2 - جواهرفروش . 1


45800 جوژک (جُ ژَ) (ا.) جوجه . 1


45801 جوگندمی (جُ گَ دُ) 1 - (ص نسب .) منسوب به جوگندم . 2 - (کن .) موی سر و ریش که سیاه و سفید باشد. 1


45802 جوگی [ هن د . ] (اِ.) یوگی، مرتاض هندی . 1


45803 جویا (ص فا.) جوینده، جستجو کننده . 1


45804 جویان (ص فا.) جستجو کننده . 1


45805 جویبار (اِمر.) 1 - کنار جوی . 2 - جوی بزرگی که از جوی های کوچک تشکیل شده باشد. 1


45806 جویدن (جَ دَ) (مص م .) غذا یا هر چیز دیگر را زیر دندان له کردن . 1


45807 جویده (جَ د) (ص مف .) آن چه که زیر دندان نرم و خرد شده باشد. 1


45808 جوین (جَ یا جُ) (ص نسب .) منسوب به جو، آنچه که از جو سازند: نان جوین . 1


45809 جوینده (یَ د) (ص فا.) جستجو کننده . 1


45810 جُرده (جُ د) (اِ.) برهنگی . 1


45811 جک ( جک .) [ انگ . ] (اِ.) دستگاهی به شکل اهرم که برای بالا بردن و نگاه داشتن اشیاء سنگین مانند اتومبیل و غیره به کار برند. 1


45812 جک (جَ)(اِ.) = چک :1 - برات . 2 - شب پانزدهم ش عبان، شب برات . 1


45813 جکوزی (جَ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجارتی نوعی وان حمام که با پاشیدن آب همراه با هوا از منفذهای متعدد گرداب ایجاد می کند و به وسیلة جریان آب ماهیچه ها را مالش می دهد، آبزن (فره ) . 1


45814 جگاره (جَ رَ یا رِ) (اِ.) نک جدکاره . 1


45815 جگر تشنه ( جگر . تِ نِ)(ص مر.) بسیار مشتاق . 1


45816 جگر (جَ یا جِ گَ) [ په . ] (اِ.) کبد، یکی از اعضای داخلی بدن انسان و حیوان به رنگ سرخ تیره که نقش مهمی در سیستم گوارشی بدن دارد. ؛ جگر به دندان گرفتن (کن .) تحمل کردن، شکیبایی کردن . ؛ جگر ِ کسی آتش گرفتن (کن .) الف - احساس تشنگی شدید کردن . ب - احساس دلسوزی یا ناراحتی شدید کردن . 1


45817 جگر خوردن ( جگر خوردن . خُ دَ) (مص ل .) 1 - رنج کشیدن . 2 - غصه خوردن . 1


45818 جگرآور ( جگرآور . وَ) (ص فا.) پردل، دلیر. 1


45819 جگربند ( جگربند . بَ) (اِمر.) 1 - دل و جگر و شش و مجموع آن . 2 - فرزند. 1


45820 جگرتاب ( جگرتاب .) (ص فا.) جگرسوز. 1


45821 جگرخراش ( جگرخراش . خَ) (ص فا.) عذاب دهنده . 1


45822 جگرکی (جِ گَ رَ) (ص نسب .) کسی که دل و جگر گوسفند را کباب می کند و می فروشد. 1


45823 جگرگوشه (ج گَ. ش ) (اِمر.) فرزند. 1


45824 جگن (جَ گَ) (اِ.) 1 - گیاهی است باتلاقی که دارای الیاف محکم می باشد، ژگن و گجن هم گویند. 2 - پوشال . 1


45825 جگوار (جَ) (اِ.) پستاندار گوشتخوار از تیرة گربه سانان . دارای جثه ای درشت تر از پلنگ . یوزپلنگ آمریکا. 1


45826 جی جی باجی (ق .) جان جانی، صمیمیت زیاد بین خانم ها. 1


45827 جیب (جَ یا جِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گریبان، یخه . ج . جیوب . 2 - سینه، دل . 1


45828 جیب (اِ.) کیسه مانندی که به لباس می دوزند تا در آن پول یا کیف پول و امثال آن را قرار دهند. ؛ جیب خود را پر کردن (کن .) مال اندوختن (از راه نامشروع ). ؛ جیب کسی را زدن پول کسی را دزدیدن . ؛ توی جیب خود گذاشتن (کسی را). (کن .) بسیار قوی تر یا زرنگ تر بودن (از کسی ). ؛ جیب خالی، پز عالی (کن .) در حال تنگدستی ظاهری آراسته داشتن . 1


45829 جیب بر (بُ) (ص فا.) دزدی که پول و مال کسان را از جیب آنان برباید، کیسه بر. 1


45830 جیب برکشیدن (جِ یا جَ. بَ کِ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) در لاک خود فرورفتن، گوشه گرفتن . 1


45831 جیبی [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - آن چه در جیب جا می گیرد، مناسب جیب . 2 - قطع کتاب در اندازة 11 * 5/16 سانتی متر. 1


45832 جیحون (جَ یا جِ) [ ع . ] (اِ.) رود، رودخانه . 1


45833 جید (جَ یِّ) [ ع . ] (ص .) نیکو، نیک . ج . جیاد. 1


45834 جید (جِ) [ ع . ] (اِ.) گردن . ج . اجیاد و جیود. 1


45835 جیر [ ع . ] (اِ.) آهک زنده . 1


45836 جیر و ویر کردن (رُ .کَ دَ) (مص ل .) داد و فریاد کردن . 1


45837 جیر (اِ.) پوست دباغی شدة نرم که از آن لباس، کفش، کیف و غیره تهیه کنند. 1


45839 جیران (جِ) [ ع . ] (اِ.) جِ جار؛ همسایگان . 1


45840 جیران (جَ یا جِ) [ تر. ] (اِ.) آهو، غزال . 1


45841 جیرجیر (اِ.) صدای بعضی پرندگان و حشرات مانند گنجشک و سوسک . 1


45842 جیرجیرو (ص .) آدم پر سر و صدا. 1


45843 جیرجیرک (رَ) (اِ.) نک جرواسک . 1


45844 جیره (رِ) (اِ.) جنس (از خوردنی و نوشیدنی و پوشاک ) یا پولی که به مزدوران و سربازان دهند. مق مواجب . 1


45845 جیره خوار ( جیره خوار . خا) (ص فا.) 1 - کسی که جیره دریافت می کند. 2 - مجازاً نوکر. 1


45846 جیزگر (گَ) (اِ. ص .) رباخوار، نزول خوار. 1


45847 جیش (جَ یا جِ) [ ع . ] (اِ.) لشکر، سپاه . 1


45848 جیغ (اِ.) (عا.) فریاد، هر صدای بلند. 1


45849 جیغ زدن (زَ دَ) (مص ل .) فریاد کشیدن . 1


45850 جیغو (ص .) (عا.) آدم پر سر و صدا. ؛ جیغ جیغو بسیار جیغ کشنده . 1


45852 جیفه (جِ فِ) [ ع . ] (اِ.) مردار، لاشه . هرچیز پست و ناپایدار. 1


45853 جیل [ ع . ] (اِ.) گروه، دسته . 1


45854 جیم (اِ.) نام حرف ششم الفبای فارسی . ؛ جیم شدن گریختن، پنهان شدن . 1


45855 جین [ انگ . ] (اِ.) 1 - نوعی پارچة کتانی ضخیم و محکم که از آن لباس دوزند. 2 - شش عدد از هر چیز. 1


45857 جیوه (وِ) [ معر. ] (اِ.) سیماب، فلزی است نقره ای رنگ که از مادة معدنی شنجرف به دست می آید و گاهی به طور خالص در طبیعت وجود دارد. وزن مخصوصش 6/13 است که در دمای 357 درجه به جوش می آید و در تقریباً 40 زیر صفر درجه منجمد می گردد. 1


45858 جیپ [ انگ . ] (اِ.) نوعی اتومبیل محکم و سبک که برای گذشتن از جاده های ناهموار ساخته شده است . 1


45859 جیک (اِ.) یک جانب قاب که با آن بازی کنند. 1


45860 جیک جیک (اِ.) 1 - آواز مرغان . 2 - سخنی که فهمیده نشود، کلام غیرفصیح . 1


45861 جیک زدن (زَ دَ) (مص ل .) اعتراض کردن . ؛ جیک زدن کسی در نیامدن جرئت اعتراض نداشتن، تحمل کردن و هیچ نگفتن . 1


45862 ح (حر.) هشتمین حرف از الفبای فارسی، برابر با عدد 8 در حساب ابجد. 1


45863 حاتم (تِ) [ ع . ] (اِ. ص .) 1 - حاکم، قاضی . 2 - غُراب، زاغ . (حاج (جّ) [ ع . ] (اِفا.)) حج کننده، حج گزار. ج . حجاج . 1


45864 حاجات [ ع . ] (اِ.)جِ حاجت ؛ نیازها، خواهش ها. 1


45865 حاجب (جِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ابرو. 2 - پرده دار، دربان . 1


45866 حاجت برداشتن ( حاجت . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مراد خواستن، نیاز بردن . 1


45867 حاجت (جَ) [ ع . حاجة ] (اِ.) 1 - ضرورت، نیاز. 2 - امید، آرزو. ج . حاجات، حوائج . 1


45868 حاجت داشتن ( حاجت داشتن . تَ) [ ع - فا . ] (مص ل .) احتیاج داشتن، نیازمند بودن . 1


45869 حاجت روایی ( حاجت روایی . رَ) [ ع - فا . ] (حامص .) 1 - برآمدن حاجت . 2 - برآوردن حاجت، روا کردن حاجت . 1


45870 حاجتمند ( حاجتمند . مَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) 1 - تهی - دست . 2 - نیازمند. 1


45871 حاجز (جِ) 1 - (اِفا.) جدا کنندة دو چیز، آنچه میان دو چیز واقع شود، مانع، حایل . 2 - (اِ.) پردة میان اعضای سینه و اعضای شکم . 1


45872 حاجی [ ازع . ] (ص نسب .) کسی که در مکه مراسم حج به جا آورد.نک حاج . مؤنث آن حاجیه . ؛ حاجی مکه (عا.) در مورد کسی گویند که به جایی می رود و تا دیری باز - نمی گردد. 1


45873 حاجی فیروز (اِمر.) مردی که از چند روز مانده به نوروز تا پایان نوروز، چهره خود را سیاه کرده و لباس قرمز می پوشد و در کوچه و خیابان ها دایره به دست می خواند و می رقصد، آمدن نوروز رابه مردم یادآوری کرده، پول می گیرد. 1


45874 حاجی لک لک (لَ لَ) (اِمر.) نک لک لک . 1


45875 حاد (دّ) [ ع . ] (ص .) 1 - تند، برنده . 2 - طعم تند. 3 - بحرانی، خطرناک . 1


45876 حادث (د) [ ع . ] (اِفا.) تازه، نو. 1


45877 حادثه (د ثِ) [ ع . حادثة ] (اِفا.) 1 - آن چه نو پدید آمده . 2 - رویداد، اتفاق . ج . حادثات، حوادث . 1


45878 حادثه جو ( حادثه جو . ) [ ع - فا . ] (ص فا.) آن که همواره در پی حوادث و وقایع تازه است، آن که از مخاطرات نترسد. 1


45879 حادی [ ع . ] (ا ِ فا.) شتر ران، کسی که با خواندن شترها را می راند. 1


45880 حاذق (ذ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - ماهر، استاد. 2 - دانا. 1


45881 حار (رّ) [ ع . ] (ص .) گرم، سوزان . 1


45882 حارب (رِ) [ ع . ] (اِفا.) جنگنده، رزم کننده . 1


45883 حارث (رِ) [ ع . ] (اِفا.) برزگر، کشاورز. ج . حراث . 1


45884 حارس (رِ) [ ع . ] (اِفا.) پاسدار، پاسبان . ج . حراس، احراس . 1


45885 حاره (رِّ) [ ع . حارة ] (ص .) نک حارُ. 1


45886 حازم (ز) [ ع . ] (اِفا.) دوراندیش، هوشیار. 1


45887 حاس (سّ) [ ع . ] (اِفا.) حس کننده . مق . محسوس . 1


45888 حاسب (س ِ) [ ع . ] (اِفا.)حساب کننده، شمارگر. ج . حاسبین . 1


45889 حاست (سَّ) [ ع . ] (اِفا.) حس کننده . 1


45890 حاسد (س ) [ ع . ] (اِفا.)1 - بدخواه . 2 - رشک - برنده . 1


45891 حاسر (س ِ) [ ع . ] (ص .) 1 - بی زره . 2 - بی خود. 3 - برهنه . 1


45892 حاسه (سِّ) [ ع . حاسة ] (اِفا.) نک حاس . 1


45893 حاشا [ ع - فا. ] (ق .) هرگز، مبادا. ؛ حاشا و کلا اصلاً، ابداً، هرگز. ؛دیوار حاشا بلند است به سهولت می توان موضوع را انکار کرد. 1


45894 حاشا کردن (کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .)انکار کردن . 1


45895 حاشیه (یِ) [ ع . حاشیة ] (اِ.) 1 - کناره، کناره لباس، ناحیه و غیره . 2 - شرحی که بر کنارة رساله یا کتاب نویسند. 3 - اطرافیان از اهل و عیال و خدمتگزاران . 4 - مصاحبان، همدمان . 1


45896 حاشیه رفتن ( حاشیه رفتن . رَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) از موضوع اصلی خارج شدن . 1


45897 حاشیه نشین ( حاشیه نشین . نِ) [ ع - فا. ] (اِفا.) 1 - آن که در فعالیت گروهی شرکت نمی کند. 2 - آن که در حاشیه شهر سکونت دارد. 3 - کسی که در کنار مجلس نشیند. 1


45898 حاصد (ص ) [ ع . ] (اِفا.) دروگر. ج . حصاد. 1


45899 حاصر (ص ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - محاسب، شمارنده . 2 - آن چه یا آن که سد نماید. 1


45900 حاصر ( حاصر .) [ ع . ] (اِفا.) حصیر بافنده . 1


45901 حاصل (ص ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - به دست آمده . 2 - نتیجه، ثمره . 3 - نفع سود. 4 - مالیات، خراج . 5 - باقی مانده . ؛ حاصل ضرب نتیجه ای که از عمل ضرب کردن عددی در عدد دیگر به دست آید. ؛ حاصل مصدر کلماتی که دال بر معنی مصدر باشند ولی از فعل مشتق نباشند. مانند: نیکی، بدی، دیوانگی . 1


45902 حاصلخیز ( حاصلخیز .) [ ع - فا. ] (ص مر.) بارور، برومند. 1


45903 حاضر (ض ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آماده، مستعد. 2 - موجود. 3 - کسی که در حضور است . مق . غایب . 1


45904 حاضر غیاب ( حاضر غیاب . ) [ ع . ] (مص ل .) خواندن نامه های جمعی برای تعیین کسانی که غایبند؛ چنان که معلم شاگردان را و صاحب منصب سربازان را. 1


45905 حاضرجواب ( حاضرجواب . جَ) [ ع . ] (ص مر.) کسی که مهیای جواب گفتن است . 1


45906 حاضرجوابی ( حاضرجوابی . جَ) [ ع - فا . ] (حامص .) 1 - پاسخ دادن بدون اندیشه، زود جواب گفتن . 2 - بذله گویی . 1


45907 حاضری ( حاضری .) (اِ.) غذای (مص ل .) مختصر، غذایی که احتیاج به پخت وپز ندارد. 1


45908 حاضریراق ( حاضریراق . یَ) [ ع - تر. ] (ص مر.) مهیا، آماده . 1


45909 حاضنه (ضَ نِ) [ ع . حاضنة ] (ص فا.) دایه، پرستار کودک . 1


45910 حافد (فِ) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - فرزندزاده . 2 - خدمتکار. ج . حفده . 1


45911 حافر (فِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) حفر کننده . 2 - (اِ.) سُم . ج . حوافر. 3 - کفش چوبی . 1


45912 حافظ (فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نگهبان، حارس . 2 - از بَر کنندة قرآن . 1


45913 حافظه (فِ ظِ) [ ع . حافظة ] (اِفا.) ذهن، قوه ای که ضبط و نگهداری مطالب را به عهده دارد. 1


45914 حافه (فِ) [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - فرزندزاده . 2 - خدمتکار. ج . حفده . 1


45915 حافی [ ع . ] (اِفا.) پابرهنه . ج . حفاة . 1


45916 حاق (قّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - واقع و حقیقت مطلب . 2 - وسط چیزی، میان شی . 1


45917 حاقد (قِ) [ ع . ] (اِفا.) کینه جوی، بداندیش . 1


45918 حاقن (قِ) [ ع . ] (اِفا.) آن که وی را بول به شتاب گرفته باشد، حبس کنندة ادرار. 1


45919 حال [ ع . ] (اِ.) 1 - کیفیت چیزی . 2 - زمان حاضر. 3 - وضعیت جسمی یا روحی انسان . 4 - در عرفان، وضعیتی که موجب صفای قلب سالک شود. ؛ حال ِ کسی را جا آوردن کنایه از: کسی را تنبیه کردن . ؛به هم خوردن حال ِ کسی الف - تغییر حال دادن . ب - غش کردن . ج - استفراغ کردن . 1


45920 حال [ ع . ] (اِفا.) حلول کننده، فرود آینده . 1


45921 حال آمدن (مَ دَ) (مص ل .) بهبود یافتن، چاق شدن . 1


45922 حال آوردن (وَ دَ) [ ع - فا. ] ( مص م .) ایجاد حال و سرخوشی کردن . 1


45923 حال داشتن (تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - ذوق داشتن . 2 - حوصله داشتن . 3 - خوب بودن . 1


45924 حال کردن (کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) شاد و خوش بودن، لذت بردن . 1


45925 حالا [ ع . حالاً ] (ق .) اکنون، در این وقت . 1


45926 حالا حالا (ق مر.) (عا.) مأخوذ از عربی به معنی به این زودی . 1


45927 حالت (لَ) [ ع . حالة ] (اِ.) 1 - چگونگی، وضع . 2 - خوشی، سرمستی . 3 - کیفیت نواختن قطعات موسیقی به شرط حفظ اصل آن . 4 - در نمایش تجسم افکار و احساسات به وسیلة حرکات متناسب چهره و بدن . 5 - در عرفان، وجد، طرب . 1


45928 حالق (لِ) [ ع . ] (اِفا.) ماده و دوایی که زایل کننده و سترندة موی باشد مانند زرنیخ و نوره و سفید آب و خاکستر و غیره، حلاق . 1


45929 حالک (لِ) [ ع . ] (ص .) بسیار تیره . 1


45930 حالی (ق .) = حالا: 1 - همین که، به محض این که . 2 - آن گاه، آن زمان . 1


45931 حالی ( حالی .) [ ع . ] (اِفا.) آراسته، مزین، متحلی . 1


45932 حالی شدن (شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) (عا.) فهمیدن، درک کردن . 1


48138 دست نماز ( دست نماز . نَ) (اِمر.) وضو. 1


45933 حالی کردن (کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) (عا.) فهماندن، فهمانیدن . 1


45934 حالیا (ق .) اکنون، حالا. 1


45935 حامد (مِ) [ ع . ] (اِفا.) ستاینده، ستایشگر. 1


45936 حامض (مِ) [ ع . ] (اِفا. ص .) ترش، ترش مزه . 1


45937 حامل (مِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - حمل کننده . 2 - آبستن . 3 - برای نوشتن نت، پنج خط افقی موازی را که به فاصلة مساوی رسم شده باشد به کار می برند و نت را در روی خطوط و مابین آن ها می نویسند. مجموع این پنج خط را حامل می گویند. 1


45938 حامله (مِ لِ) [ ع . حاملة ] (اِفا.) مؤنث حامل . آبستن، زن باردار. 1


45939 حامی [ ع . ] (اِفا.) نگهبانی کننده، حمایت کننده . 1


45940 حانوت [ ع . ] (اِ.)1 - دکان . 2 - میکده .ج . حوانیت . 1


45941 حاوی [ ع . ] (اِفا.) دربردارنده، شامل . 1


45942 حاکم (کِ) [ ع . ] (اِ. ص . اِفا.) 1 - فرماندار، والی . ج . حکام . 2 - قاضی، داور. 3 - آن که بر دیگران حکومت کند. ؛ حاکم شرع عالمی روحانی که بر امور شرعی مردم حکومت کند. 1


45943 حاکمیت (کِ یَّ) [ ع . ] (مص جع .) 1 - حاکم بودن، مسلط بودن . 2 - اعمالی که دولت ها برای اعمال قدرت و حل مسایلی که به حفظ نظم عمومی وابسته است انجام دهند. ؛ حاکمیت ِ ملی حقی است که سازمان ملل برای هر ملتی شناخته است و به موجب آن ملت ها باید برسرنوشت خود حاکم باشند و هیچ ملتی حق مداخله در تعیین سرنوشت ملت دیگر را ندارد. 1


45944 حاکی [ ع . ] (اِفا.) حکایت کننده، بیان کننده . 1


45945 حایر (یِ) [ ع . حائر ] (اِفا.) سرگشته، سرگردان . 1


45946 حایز (یِ) [ ع . حائز ] (اِفا.) 1 - دربردارنده، دارا. 2 - گردآورنده، جامع . 1


45947 حایض (یِ) [ ع . حائض ] (اِفا. ص .) زنی که در حالت حیض است، بی نماز. 1


45948 حایط (یِ) [ ع . حائط ] (اِ.) دیوار. 1


45949 حایل (یِ) [ ع . حائل ] (ص .) 1 - مانع میان دو چیز. 2 - جداکننده . 1


45950 حایک (یِ) [ ع . حائک ] (اِفا. ص .) جولاه، بافنده . 1


45951 حب (حَ بّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هرچیز گرد کوچک که کمابیش به اندازة نخودی باشد، دانه . 2 - قرص . ج . حبوب، جج . حبوبات . 1


45952 حب (حُ بّ) [ ع . ] (اِ.) محبت، عشق . ؛ حب الوطن میهن دوستی، وطن پرستی . 1


45953 حبائل (حَ ئِ) [ ع . ] جِ حباله، دام ها. 1


45954 حباب (حُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - برآمدگی کوچک که به علت سقوط چیزی در آب ایجاد می شود. در فارسی آب سوار گویند. 2 - روپوش شیشه ای که روی چراغ گذارند. 1


45955 حباب (حِ) [ ع . ] (مص م .) دوست داشتن . 1


45956 حباحب (حُ حِ) [ ع . ] (اِ.) کرم شب تاب . 1


45957 حبال (حِ) [ ع . ] (اِ.)جِ حبل ؛ ریسمان ها، رشته ها. 1


45958 حباله (حِ لِ) [ ع . حبالة ] (اِ.) 1 - قید، بند. 2 - دام . ؛ حباله نکاح قید ازدواج . 1


45959 حبایل (حَ یِ) [ ع . حبائل ] (اِ.) جِ حباله . 1


45960 حبذا (حَ بَّ) [ ع . ] (فعل ) چه خوب است، چه نیکوست، آفرین، خوشا. 1


45961 حبر (حِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مداد، مرکب . 2 - دانشمند یهود. 1


45962 حبس (حَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) زندانی کردن، بازداشتن . 2 - (اِ.) زندان . 1


45963 حبسگاه (حَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) زندان، محبس، ندامتگاه . 1


45964 حبسیه (حَ یِّ) [ ع . حبسیة ] (اِ.) شعری که شاعر در مدت زندانی بودن در وصف حال خود گفته باشد. ج . حبسیات . 1


45965 حبق (حَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هر گیاه مابین درخت و علف ؛ بته، بوته . 2 - پودنة بری . 1


45966 حبل ( حبل .) [ ع . ] 1 - (اِمص .) آبستنی . 2 - (اِ.) بچه ای که در شکم مادر است . 1


45967 حبل (حِ) [ ع . ] (ص .اِ.) 1 - دانشمند. 2 - زیرک، داهیه ؛ ج . حبول . 1


45968 حبل (حَ) [ ع . ] (اِ.) رشته، ریسمان . ج . احبال، حبال . 1


45969 حبلی (حُ لا) [ ع . ] (ص .) آبستن . 1


45970 حبه (حَ بِّ) [ ع . حبة ] (اِ.) 1 - یک دانه، یک حب . ج . حبات . 2 - مقدار کم، اندکی . 3 - یک ششمِ دانگ . 1


45971 حبوب (حُ) [ ع . ] (اِ.) جِ حبه و حب . 1


45972 حبوه (حَ وَ) [ ع . حَبْوة ] 1 - (مص م .) بخشیدن، عطا کردن . 2 - (ص .) لاغری زیاد. 3 - بازداشتن . 1


45973 حبک (حُ بُ) [ ع . ] (اِ.) جِ حبیکه . 1 - مسیر ستاره ها. 2 - چین و شکن مو و مانند آن . 1


45974 حبیب (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دوست، یار. 2 - معشوق، محبوب . 1


45975 حتف (حَ) [ ع . ] (اِ.) مرگ، موت . 1


45976 حتم (حَ) [ ع . ] (ص .) لازم، بایسته . 1


45977 حتم (حَ) [ ع . ] (مص ل .) لازم کردن . 1


45978 حتماً (حَ مَ نْ) [ ع . ] (ق .) بی شک، یقیناً. 1


45979 حتمی (حَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - قطعی، یقینی . 2 - بایسته، ضروری . 1


45980 حتوف (حُ) [ ع . ] (اِ.) جِ حتف ؛ مرگ ها، هلاک ها. 1


45981 حتی (حَ تّا) [ ع . ] (حراض .) تا، تا آن که . 1


45982 حتی الامکان (حَ تَّ لْ اِ) [ ع . ] (ق .) تا بتوان (فره )، تا آن جا که ممکن است، تا دست دهد. 1


45983 حتی المقدور ( حتی المقدور . مَ) [ ع . ] (ق مر.) تا می شود، تا بتوان، تا حد توانایی . 1


45984 حث (حَ ثّ) [ ع . ] (مص م .) برانگیختن، تشویق کردن . 1


45985 حج (حَ جّ) [ ع . ] (مص م .) 1 - قصد کردن . 2 - قصد زیارت کعبه کردن . 1


45986 حج کول (حَ. کُ) [ ع - فا. ] (اِمر.) کسی که خود توانایی مالی برای رفتن به حج را ندارد و از طریق گدایی کردن از دیگران، امکان رفتن به حج را فراهم کند. 1


45987 حجاب (حِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پرده، ستبر. 2 - نقابی که زنان چهرة خود بدان پوشانند، روبند، برقع . 3 - چادری که زنان سرتاپای خود را بدان پوشانند. 1


45988 حجاب (حُ جّ) [ ع . ] (اِ.) جِ حاجب ؛ پرده داران . 1


45989 حجابت (حِ بَ) [ ع . حجابة ] (اِمص .)1 - پرده - داری . 2 - دربانی . 1


45990 حجاج (حَ جّ) [ ع . ] (ص .) بسیار حج کننده . 1


45991 حجاج (جُ جّ) [ ع . ] (اِ.) جِ حاج ؛ کسانی که حج گزارند. 1


45992 حجار (حِ) [ ع . ] (اِ.) جِ حجر؛ سنگ ها. 1


45993 حجار (حَ جّ) [ ع . ] (ص . اِ.) سنگتراش . 1


45994 حجاره (حِ رِ) [ ع . حجارة ] ( اِ.) جِحجر ؛ سنگ ها. 1


45995 حجاز (حِ) [ ع . ] (اِ.)یکی از دوازده مقام موسیقی . 1


45996 حجام (حَ جّ) [ ع . ] (ص فا.) حجامت کننده، کسی که کارش حجامت کردن و خون گرفتن است . 1


45997 حجامت (حِ مَ) [ ع .حجامة ] (مص م .) بادکش کردن و خون گرفتن از بدن از طریقِ مکیدن به وسیلة شاخ و تیغ زدن بر محل مکیده شده . 1


45998 حجب (حَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - پوشانیدن . 2 - منع کردن . 1


45999 حجب (حُ) [ ع . ] (اِ.) شرم، حیا. 1


46000 حجب (حُ جُ) [ ع . ] (اِ.) جِ حجاب ؛ پرده ها. 1


46001 حجت (حُ جَّ) [ ع . حجة ] (اِ.) 1 - دلیل، برهان . 2 - سبب، موجب . 3 - یکی از مراتب دعوت اسماعیلیان . 1


46002 حجت الاسلام (حُ جَّ تُ لْ اِ) [ ع . حجة - الاسلام ] لقبی است که به برخی روحانیان عالی مقام و فقها می دهند. ؛ حجت الاسلام والمسلیمن عنوانی برای علمای دینی که از جهت علم و مقام پایین تر از آیت الله است . 1


46003 حجت القائم ( حجت القائم . ئِ) [ ع . حجة القائم ] (اِمر.) لقب خاص امام دوازدهم شیعه، حجت عصر، مهدی موعود. 1


46004 حجت گرفتن (حُ جَّ. گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - تضمین گرفتن، متعهد ساختن . 2 - دلیل آوردن . 3 - بهانه کردن، بهانه قرار دادن . 1


46005 حجج (حُ جَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حجت ؛ دلایل . 1


46006 حجر (حَ جَ) [ ع . ] (اِ.) سنگ . ج . احجار. 1


46007 حجر (حِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کنار، بغل . 2 - خرد. 3 - پناه . 1


46008 حجر (حَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - منع کردن، باز - داشتن . 2 - منع کردن دادگاه و قاضی کسی را از تصرف در اموال خویش . 1


46009 حجرات (حُ جَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حجره . 1


46010 حجره (حُ رِ) [ ع . حجرة ] (اِ.) خانه، اتاق . ج . حجرات . 1


46011 حجز (حَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - باز داشتن . 2 - در میان آمدن . 1


46012 حجل (حَ جَ) [ ع . ] (اِ.) کبک . کبک نر. 1


46013 حجله (حِ لِ) [ ع . حجلة ] (اِ.) اتاق آراسته و مزین برای عروس و داماد در شب اول عروسی . 1


46014 حجم (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - برآمدگی و کُلفتی چیزی . 2 - مقداری از فضا که جسم آن را اشغال می کند. 1


46015 حجی (حَ) [ ع . ] (ص .) سزاوار، شایسته . 1


46017 حجیم (حَ) [ ع . ] (ص .) دارای حجم، جسمی که حجمش زیاد باشد. 1


46018 حد (حَ دّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - حایل میان دو چیز. 2 - انتها، کرانه . 3 - تیزی . 4 - اندازه . 5 - کیفر و مجازات شرعی . 1


46019 حداء (حُ یا حِ) [ ع . ] (اِ.) سرود و آوازی که ساربانان هنگام راندن شتر می خوانند. 1


46020 حداثت (حَ ثَ) [ ع . حداثة ] 1 - (مص ل .) نو شدن، تازه گردیدن . 2 - (اِمص .) نوی، تازگی . 3 - نوخاستگی، نوجوانی . 4 - (اِ.) ابتدای هرچیز، اول هر امر. 1


46021 حداد (حَ دّ) [ ع . ] (ص .) آهنگر، آهن فروش . 1


46022 حدایق (حَ یِ) [ ع . حدائق ] (اِ.) جِ حدیقه ؛ باغ ها. 1


46023 حدب (حَ دَ) [ ع . ] (اِمص .) گوژپشتی . 1


46024 حدبه (حَ یا حُ دَ بَ) [ ع . حدبة ] (اِمص .) 1 - گوژپشتی . 2 - برآمدگی (در زمین و مانند آن ). 1


46025 حدت (حِ دَّ) [ ع . حدة ] (اِمص .) 1 - تندی، تیزی . 2 - خشم، غضب . 1


46026 حدث (حَ دَ) [ ع . ] (ص . اِ.)1 - امری که تازه واقع شده، نو. 2 - امری که در سنت و شرع معروف نباشد . 3 - برنا، جوان . 4 - نوزاد. 5 - غایط . 1


46027 حدثان (حَ دَ) [ ع . ] (اِ.) پیشامدها، حوادث . 1


46028 حدثان (حِ) [ ع . ] (اِ.) آغاز، ابتداء چیزی . 1


46029 حدج (حَ) [ ع . ] (اِ.) کجاوه، هودج . 1


46030 حدس (حَ) [ ع . ] (مص م .) گمان بردن، تخمین زدن . 1


46031 حدقه (حَ دَ قِ) [ ع . حدقة ] (اِ.) 1 - مردمک چشم . ج . حدقات، احداق . 2 - در فارسی، کاسة چشم . 1


46032 حدو (حَ) [ ع . ] (مص ل .) راندن شتر با آواز و سرود. 1


46033 حدوث (حُ) [ ع . ] (مص ل .) نو پیدا شدن، تازه واقع شدن . 1


46034 حدود (حُ) [ ع . ] (اِ.) جِ حد؛ اندازه ها. 1


46035 حدوداً (حُ دَ نْ) [ ع . ] (ق .) تقریباً، در حدود. 1


46036 حدی (حُ) [ ع . حداء ] (اِ.) سرود و آوازی که ساربانان عرب خوانند تا شتران تیزتر روند. 1


46037 حدیث (حَ) [ ع . ] 1 - (ص .) تازه، جدید. 2 - (اِ.) خبر. 3 - خبری که از رسول (ص ) و ائمه نقل کنند. ج . احادیث . 1


46039 حدیده (حَ د) [ ع . حدیدة ] (اِ.) 1 - صفحه ای فلزی و سوراخ دار که فلزات را با گذرانیدن از آن به شکل میلة نازک و مفتول درآورند. 2 - ابزاری که به وسیلة آن میلة فلزی را رِزوه کرده به شکل پیچ درآورند. 1


46040 حدیقه (حَ قِ) [ ع . حدیقة ] (اِ.) باغ، بوستان . ج . حدایق . 1


46041 حذاء (حِ) [ ع . ] 1 - (ق .) روبرو، برابر. 2 - (اِ.) کفش . 3 - (مص ل .) روبرو شدن . 1


46042 حذاقت (حَ یا حِ قَ) [ ع . حذاقة ] (اِمص .) مهارت، چیره دستی . 1


46043 حذر (حَ ذَ)(مص ل .)1 - پرهیز کردن . 2 - ترسیدن . 1


46044 حذر (حَ ذ) [ ع . ] (ص .) پرهیزنده، پرهیز - کننده، ترسنده، ترسان . 1


46045 حذف (حَ) [ ع . ] (مص م .) انداختن، افکندن . 1


46046 حذق (حَ یا حِ) [ ع . ] (اِمص .) مهارت، چیره - دستی، استادی . 1


46047 حذو (حَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - برابر کردن . 2 - پیروی، تتبع کردن (شاعر یا نویسنده ای را). 1


46048 حذور (حَ) [ ع . ] (ص فا.) ترسنده، پرهیزکننده . 1


46049 حر (حُ ر یا رّ) [ ع . ] (ص . اِ.) آزاده، آزاده مرد. 1


46050 حر (حَ ر یا رّ) [ ع . ] (اِ.) گرما، گرمی . 1


46051 حراب (حِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) جنگیدن، محاربه . 2 - (اِ.) جِ حربه . 1


46052 حراث (حَ رّ) [ ع . ] (ص .) برزگر، کشاورز. 1


46053 حراث (حُ رّ) [ ع . ] (اِ.) جِ حارث . 1


46054 حراثت (حِ ثَ) [ ع . حرائة ] (مص ل .) کشاورزی کردن، شخم زدن . 1


46055 حراج (حَ) [ ع . ] (اِمص .) چیزی را با مزایده به فروش گذاشتن . 1


46056 حرارت (حَ رَ) [ ع . حرارة ] (اِ.) 1 - گرما، گرمی . 2 - تندی، تیزی . 1


46057 حراس (حُ رّ) [ ع . ] (ص . اِ.)جِ حارس ؛ پاسبانان، نگاهبانان . 1


46058 حراست (حِ سَ) [ ع . حراسة ] (اِمص .) نگاهبانی، پاسبانی . 1


46059 حراص (حِ) [ ع . ] (ص .) جِ حریص ؛ آزمندان . 1


46060 حراف (حَ رّ) [ ازع . ] (ص .) پرگوی، پرچانه . 1


46061 حرافت (حَ فَ) [ ع .حرافة ] 1 - (مص ل .) تند بودن، زبانگز بودن . 2 - (اِمص .) تیزی، زبان - گزی، تندمزگی . 1


46062 حراق (حُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آب بسیار شور. 2 - اسب تندرو. 1


46063 حراق (حَ رّ) [ ع . ] (ص .) بسیار سوزان . 1


46064 حراقه (حُ قِ یا قَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سوختة چخماق . 2 - شعله . 1


46065 حرام (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ناروا، ناشایست . 2 - کاری که اسلام از نظر شرعی آن را منع کرده و ارتکاب آن گناه باشد. مق حلال . 3 - ضایع، تباه . 1


46066 حرام خوار ( حرام خوار . خا) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - کسی که مال حرام می خورد. 2 - رشوه خوار، رشوه گیر. 3 - مفت خور، تنبل . 1


46067 حرامزاده ( حرامزاده . د) [ ع - فا. ] (ص مر.)1 - فرزند نامشروع، ناپاک زاده . مق . حلال زاده . 2 - (کن .) بسیار زرنگ و زیرک، بسیار محیل . 1


46068 حرامی (حَ) 1 - (ص نسب .) حرامکار. 2 - (اِ.) دزد، راهزن . 1


46069 حراک (حَ) [ ع . ] (اِمص .) جنبش . 1


46070 حرب (حَ) [ ع . ] (اِ.) جنگ، نبرد. 1


46071 حرباء (حَ) [ ع . ] (اِ.) آفتاب پرست . 1


46072 حربه (حَ ب) [ ع . حربة ] (اِ.) سلاح . 1


46073 حرث (حَ) [ ع . ] (مص م .) شخم زدن . 1


46074 حرج (حَ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تنگی، فشار. 2 - جای تنگ . 3 - گناه، بزه . 1


46075 حرجول (حَ) [ ع . حرجل ] (اِ.) نوعی ملخ، میگو. 1


46076 حرز (حِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای استوار. 2 - پناهگاه . 1


46077 حرس (حَ) [ ع . ] (مص م .) نگاهبانی کردن . 1


46078 حرس (حَ رِ) (اِفا. ص .) پاسبان، نگاهبان . 1


46079 حرشف (حَ شَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - فلس ماهی . 2 - ملخ که هنوز بال در نیاورده باشد. 1


46080 حرص (حِ) [ ع . ] (اِ.) آز، آزمندی . 1


46081 حرص خوردن (حِ. خُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - خشمگین شدن . 2 - به خود فشار آوردن . 1


46082 حرص و جوش (حِ صُ) (اِمر.)خشم و نگرانی . 1


46083 حرصاء (حُ رَ) [ ع . ] (ص .) جِ حریص ؛ آزمندان . 1


46084 حرض (حَ رَ) [ ع . ] (اِ.) هلاک، موت . 1


46085 حرف (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هر یک از واحدهای الفبا. ج . حروف، احراف . 2 - سخن، گفتار. 3 - در دستور زبان کلمه ای که معنی مستقل ندارد و تنها برای پیوند دادن کلمه ها یا جمله ها یا نسبت دادن کلمه ای به کلمة دیگر به کار می رود مانند: با، از، تا، که، را... ؛ حرف ِ خود را به کرسی نشاندن کنایه از: سخن خود را به دیگران قبولاندن . ؛ حرف توی دهان کسی گذاشتن کنایه از: سخنی را به کسی تلقین کردن . 1


46086 حرف (حِ رَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حرفه ؛ پیشه ها، صنعت ها. 1


46087 حرف حساب (حَ فِ حِ)(ص مر.)سخن معقول و منطقی، سخن صریح و بدو ن مجامله . 1


46088 حرف درآر (حَ. دَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) شایعه ساز، دروغ پرداز، مفتری . 1


46089 حرف زدن ( حرف زدن . زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) سخن گفتن . 1


46090 حرف زور ( حرف زور ) [ ع - فا. ] (ص مر.) سخن ناحق، سخن تحکم آمیز و ناروا. 1


46091 حرف شنو ( حرف شنو . ش نُ) [ ع - فا. ] (ص مر.) معقول، سر به راه، نصیحت پذیر. مق . حرف نشنو. 1


46092 حرف گیر ( حرف گیر .) [ ع - فا. ] (ص فا.) نکته گیر، عیب جو. 1


48233 دشنگی (دَ شَ) (اِ.) روزگار، دنیا. 1


46093 حرف گیری ( حرف گیری .) [ ع - فا. ] (اِمص .) خرده گیری، عیب جو. 1


46094 حرفه (حِ فِ) [ ع . حرفة ] (اِ.) پیشه، کار. 1


46095 حرق (حَ) [ ع . ] (مص م .) سوختن، سوزانیدن . 1


46096 حرقت (حُ قَ) [ ع . حرقة ] (اِمص .) 1 - سوزش، سوختگی . 2 - حرارت، گرمی . 1


46097 حرقفه (حِ قَ فَ یا فِ) [ ع . حرقفة ] (اِ.) خاصره . 1


46098 حرم (حَ رَ) (اِ.) 1 - گرداگرد خانه . 2 - اندرون خانه . 3 - گرداگرد کعبه و اماکنِ مقدس . 4 - جای اهل و عیالِ مرد. 1


46099 حرمان (حِ) [ ع . ] (مص ل .) بی بهره بودن، بیرون ماندن . 1


46100 حرمت (حُ مَ) [ ع . حرمة ] (اِ.) 1 - آبرو، عزت . 2 - آن چه که محترم داشتن و نگه داشتن آن واجب باشد. 1


46101 حرمسرا (ی ) (حَ رَ. سَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) محل زنان حرم . 1


46102 حرمله (حَ مَ لِ یا لَ) [ ع . حرملة ] (اِ.) توت - فرنگی درختی . 2 - قضبان . 1


46103 حره (حُ رّ) [ ع . حرة ] (اِ.) زن آزاده . 1


46104 حره (حَ رَّ) [ ع . ] (اِ.) سنگستان . 1


46105 حروب (حُ) [ ع . ] (اِ.) جِ حرب ؛ جنگ ها، رزم ها، کارزارها. 1


46106 حرور (حُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گرما، حرارت آفتاب . 2 - باد گرم . 1


46107 حروف (حُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ حرف ؛ حرف ها. 2 - هر یک از قطعه های ریخته گری یا شکل های ترسیمی که در حروفچینی یا ماشین نویسی به کار رود. ؛ حروف ِ الفبا نشانه هایی که واژه های یک زبان به وسیلة آن ها نوشته می شود. ؛ حروف ِ ایتالیک نوعی حروف چاپی لاتینی و یونانی به شکل خوابیده . ؛ حروف ِ ایرانیک نوعی حروف چاپی فارسی به شکل خوابیده . 1


46108 حروفچین ( حروفچین .) [ ع - فا. ] (ص فا.) کارگر چاپخانه که حرف های سربی را برای چاپ کردن طبق نمونه می چیند که امروزه این کار توسط کامپیوتر و با برنامة خاص خود انجام می گیرد. 1


46109 حروم (حُ رُ) [ ع . ] (اِ.) جِ حریم . 1


46110 حرون (حَ) [ ع . ] (ص .) اسب یا استر سرکش . 1


46111 حرکات (حَ رَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حرکت . 1 - جنبش ها. 2 - کارها، اعمال . 1


46112 حرکت (حَ رَ کَ) [ ع . حرکة ] 1 - (مص ل .) تکان خوردن، جنبیدن . 2 - جابه جا کردن، تکان دادن . 3 - جنبش، فعالیت . 4 - رفتار، عمل . 5 - (اِ.) هر یک از سه نشانة نوشتاری واکه های کوتاه شامل فتحه، کسره و ضمه . 6 - خروج از حالت موجود به طور تدریج (فلسفه ). 1


46113 حری (حَ) [ ع . ] (ص .) سزاوار، شایسته . 1


46114 حریت (حُ رّ یَّ) [ ع . حریة ] (اِمص .) آزادگی، آزادمنشی . 1


46115 حریر (حَ) [ ع . ] (اِ.)1 - پرنیان، ابریشم . 2 - پارچة ابریشمین . 1


46116 حریره (حَ رِ) [ ع . حریرة ] (اِ.) 1 - قطعه حریر. 2 - خوراکی رقیق از آرد برنج، شکر و مغز بادام، معمولاً برای کودکان شیرخوار و بیماران . 1


46117 حریز (حَ) [ ع . ] (ص .) سخت محکم، جای امن . 1


46118 حریص (حَ) [ ع . ] (ص .) 1 - آزمند. 2 - سخت خواستار چیزی و شتابناک برای دست یافتن به او. 1


46119 حریف (حَ) [ ع . ] (ص .) 1 - هم پیشه، همکار. 2 - هماورد. 3 - هم پیاله . 1


46120 حریق (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سوزش . 2 - زبانة آتش . 1


46121 حریم (حَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پیرامون و گرداگرد خانه . 2 - مکانی که حمایت و دفاع از آن واجب باشد. ج . احرم . حروم . 1


46122 حزار (حَ زّ) [ ع . ] (ص .) کسی که مقدار محصول زمین یا میوة درختی را تخمین زند. 1


46123 حزام (حِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هر چه که به آن چیزی را ببندند. 2 - تنگ اسب . 1


46124 حزب (حِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه، دسته . 2 - هر یک از 120 جزو قرآن مجید. 1


46125 حزب الله (حِ بُ) [ ع . ] (اِمر.) حزبی که اعضای آن فقط معتقد به اسلام و تابع مکتب الله هستند. 1


46126 حزر (حَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) اندازه گرفتن به حدس، تخمین زدن . 2 - در علم نجوم تقدیر ستارگان . 1


46127 حزم (حَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - استواری . 2 - پیش - بینی، دوراندیشی . 1


46128 حزن (حَ یا حُ زَ) [ ع . ] (اِ.) اندوه . 1


46129 حزیران (حَ) [ ع - سر . ] (اِ.) ماه نهم از سال سریانی، بین ایار و تموز. 1


46130 حزین (حَ) [ ع . ] (ص .) اندوهناک، غمگین . 1


46131 حس (حِ سّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) دریافتن، ادراک کردن . 2 - (اِمص .) دریافت، ادراک . 1


46132 حساب (حِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) شماره کردن . 2 - (اِمص .) شماره، اندازه . 3 - (اِ.) دانش ریاضی . 4 - تخمین، برآورد. 5 - بدهی، قرض . ؛ حساب ِ کار خود را کردن متوجه خطر یا دشواری کار شدن . ؛ حساب ِ کار دست کسی بودن هوشیار بودن . 1


46133 حساب بردن ( حساب بردن . بُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) (عا.) ترسیدن، ترس داشتن . 1


46134 حساب برگرفتن ( حساب برگرفتن . بَ. گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) قیاس کردن . 1


46135 حساب رس ( حساب رس . رَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که کارش رسیدگی به حساب های یک مؤسسه یا دفترهای حسابداری آن است . 1


46136 حساب سازی ( حساب سازی .) [ ع - فا. ] (اِمص .) تنظیم کردن صورت حساب های غیرواقعی . 1


46137 حسابدار ( حسابدار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) (ص مر.) کسی که حساب معاملات و دخل و خرج اداره یا مؤسسه ای را در دفاتر مخصوص ضبط کند. 1


46138 حسابگر ( حسابگر . گَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که همة جوانب امور را دقت کند و بسنجد. 1


46139 حسابی ( حسابی .) [ ع - فا. ] 1 - (ص نسب .) منسوب به حساب . 2 - (ص .) دارای نظام و اصول درست . 3 - (ق .) به طور کامل . 1


46140 حساد (حُ سّ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ حاسد. بد - خواهان، بداندیشان . 1


46141 حسادت (حَ دَ) [ ع . حسادة ] (مص ل .) رشک بردن، حسد بردن . 1


46142 حساس (حَ سّ) [ ع . ] (ص .) 1 - حس کننده، دریابنده . 2 - کسی که موضوعی را زود درک کند. 3 - در فارسی : زود رنج . 1


46143 حساسیت (حَ سّ یَّ) [ ع . حساسیة ] (مص جع .) 1 - حساس بودن . 2 - تأثر شدید در مقابل یک عامل خارجی ؛ آلرژی . 1


46144 حسام (حُ) [ ع . ] (اِ.) شمشیر بران، شمشیر تیز. 1


46145 حسان (حِ) [ ع . ] جِ حسن و حسناد؛ نیکوان، خوبرویان . 1


46146 حسب (حَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) شمردن، شماره کردن . 2 - (اِمص .) شرافت، بزرگی . 1


46147 حسب (حَ سَ) [ ع . ] (ق .) وفق، طبق . 1


46148 حسبان (حِ) [ ع . ] (اِمص .) گمان، گمان کردن، پنداشتن . 1


46149 حسبان (حُ) [ ع . ] (اِمص .) شمارش، حساب . 1


46150 حسبت (حِ بَ) [ ع . حسبة ] (اِ.) 1 - مزد، اجر. 2 - ثواب از خدای . 1


46151 حسد (حَ سَ) [ ع . ] (مص ل .) رشک بردن . 1


46152 حسد بردن ( حسد بردن . بُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) رشک بردن . 1


46153 حسر (حَ) [ ع . ] (مص م .) برهنه کردن . 1


46155 حسران (حَ) [ ع . ] (ص فا.) آن که حسرت برد، افسوس خور. 1


46156 حسرت (حَ رَ) [ ع . حسرة ] (اِ.) افسوس، دریغ . 1


46157 حسل (حِ) [ ع . ] (اِ.) بچة سوسمار. 1


46159 حسن (حَ سَ) [ ع . ] (ص .) نیکو، جمیل . ج . حِسان . 1


46160 حسن (حُ) [ ع . ] (اِمص .) زیبایی، نیکویی، خوبی . 1


46161 حسناء (حَ) [ ع . ] (ص .) مؤنث حَسَن، زن خوب روی . 1


46162 حسنه (حَ سَ نِ) [ ع . حسنة ] (اِ.) کار نیک، عمل خیر. 1


46163 حسنی (حُ نا) [ ع . ] (ص .) مؤنث «احسن ». 1 - نیکوتر. 2 - (اِ.) عاقبت نیکو. 3 - کار نیک . 4 - رؤیت خدا. 5 - فیروزی . 6 - شهادت . ؛اسماء حسنی نام های خدا که شمارة آن ها 99 است، مانند رحیم، کریم، رازق و غیره . 1


46164 حسود (حَ) [ ع . ] (ص .) کسی که به برتری دیگران رشک می برد. 1


46165 حسی (حِ یِّ) [ ع . ] (ص نسب .) آن چه با حس ظاهری درک شود؛ مقابل عقلی . 1


46166 حسیب (حَ) [ ع . ] (ص .) حساب کننده، محاسب . 1


46167 حسیر (حَ) [ ع . ] (ص .) درمانده، حسرت خور. 1


46168 حسین (حُ سَ یا س ِ) [ ع . ] (ص .) مصغر حسن . 1


46169 حسینقلی خانی (حُ س قُ) (ص نسب .) (عا.) کنایه از: هرج و مرج . 1


46170 حسینیه (حُ س ِ یِ) [ ع . ] (ص نسب . اِمر.) محلی است که مراسم عزاداری حضرت سیدالشهدا حسین بن علی (ع ) در آن جا برگزار می شود، تکیه . 1


46171 حشا (حَ) [ ع . ] (اِ.) درون، اندرون . 1


46172 حشاش (حَ شّ) [ ع . ] (ص .) 1 - جمع کننده یا فروشندة علف خشک . 2 - معتاد به حشیش . 1