48557 دو (دُ)(اِ.)نوبت، نوبت بازی در قمار و مانند آن . 1


48558 دو برادران (دُ. بَ دَ) (اِمر.) دو ستارة روشن که بر سینة دب اصغر است ؛ فرقدان . 1


48559 دو به هم زن (دُ. ب. هَ. زَ) (ص مر.) فتنه گر. 1


48560 دو به هم زنی ( دو به هم زنی .) (حامص .)ایجاد اختلاف و نزاع کردن . 1


48561 دو تا (دُ) (ص مر.) دولا، خمیده . 1


48562 دو ترکه ( دو ترکه . تَ کِ) (ق مر.) به صورت دو نفر که پشت سر یکدیگر و با هم بر اسب، دوچرخه یا موتور سوار شده اند. 1


48563 دو خواهر (دُ خا هَ) (اِمر.) دو ستارة شعرای شامی و شعرای یمانی . 1


48564 دو دل (دُ. د) (ص مر.) مردد، بی ثبات . 1


48565 دو دلی ( دو دلی .) (حامص .) شک و تردید. 1


48566 دو پهلو (دُ. پَ) (ص مر.) کنایه از: دارای دو مفهوم متفاوت . 1


48567 دوآتشه ( دوآتشه . تَ ش ) (ص .) 1 - دو بار پخته شده یا در معرض آتش قرار گرفته . 2 - کاملاً برشته . 3 - دو بار تقطیر شده : عرق دو آتشه . 4 - تند و افراطی . 1


48568 دوئل (دُ ئِ) [ فر . ] (اِ.) جنگ تن به تن بین دو تن به تلافی توهین و اعادة حیثیت . 1


48569 دوا (دَ) [ ع . دواء ] (اِ.) 1 - دارو. ج . ادویه . 2 - (عا.) مواد مخدر. 1


48570 دواب (دَ بْ یا بّ) [ ع . ] (اِ.) جِ دابه ؛ چهارپایان، حیوانات بارکش . 1


48571 دوات (دَ) [ ع . ] (اِ.) ظرفی که در آن مرکب ریزند. 1


48572 دواتگر (دَ گَ) [ ع - فا. ] (ص .) 1 - کسی که دوات می سازد؛ دویت گر. 2 - کسی که سماور و سینی و ظروف دیگر سازد. 3 - کسی که اشیاء فلزی را لحیم کند. 1


48573 دواج (دَ) [ طبر. ] (اِ.) لحاف، روانداز. 1


48574 دوادو (دَ دَ وْ) (ق مر) 1 - دوندگی . 2 - مجازاً سعی، کوشش . 1


48575 دوار (دَ وّ) [ ع . ] (ص .) بسیار گردنده . 1


48576 دوار (دَ یا دُ) [ ع . ] (اِ.) گردش سر، سرگیجه . 1


48577 دواری (دَ) (اِ.) مسکوک طلای رایج در قدیم که هر یک از آن معادل پنج «شیانی » بود (شیانی زری بود از طلای ده هفت به وزن یک درهم ). 1


48578 دوازده امامی ( دوازده . اِ) (اِمر.) مسلمان شیعه معتقد به امامت علی بن ابی طالب و یازده فرزند و فرزند زاده اش . 1


48579 دوازده (دَ دَ) (اِ.) عدد اصلی میان یازده و سیزده . 1


48580 دواعی (دَ) [ ع . ] (اِ.) جِ داعیه ؛ سبب ها، انگیزه ها. 1


48581 دوال پا ( دوال .) (ص مر.) کسی که پاهایش لاغر و دراز مانند دوال باشد. 1


48582 دوال (دَ) [ په . ] (اِ.) 1 - تسمه . 2 - تازیانة چرمی . ؛ بر طبل کسی دوال زدن کنایه از: از شهرت کسی استفاده کردن . 1


48583 دوالک (دَ لَ) (اِمصغ .) دوال کوچک و کوتاه . 1


48584 دوالک باختن ( دوالک باختن . تَ) (مص ل .) حیله ورزیدن، مکر کردن . 1


48585 دوالک باز ( دوالک باز .) (ص .) حیله گر. 1


48586 دوالی (دَ) (ص .) 1 - (کن .) رام، اهلی . 2 - حیله گر، مکار. 3 - شعبده باز. 1


48587 دوام (دَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - پایداری، ثبات . 2 - استمرار، همیشگی . 1


48588 دوان (دَ) (ص فا.) دونده، در حال دویدن . 1


48589 دواندن (دَ دَ) (مص م .) دوانیدن . 1


48590 دوانه (دَ نِ) (ق .) شتابان، دوان . 1


48591 دوانیدن (دَ دَ) (مص م .) 1 - کسی یا جانوری را به دویدن واداشتن، اسب را به تاخت درآوردن . 2 - بیرون کردن . 1


48592 دواهی (دَ) [ ع . ] (اِ.)جِ داهیه . 1 - کارهای سخت، امور عظیم . 2 - بلاها. 1


48593 دواوین (دَ) [ معر. ] (اِ.) جِ دیوان . 1


48594 دوایر (دَ یِ) [ ع . دوائر ] (اِ.) جِ دایره . 1


48595 دوبال (دُ) [ قس . دوبل ] (اِ.) مکر، حیله . 1


48596 دوبرجی (دُ بُ) (ص مر.) 1 - کبوتری که در کبوترخان مقیم نماند. 2 - کنایه از: زن بلهوس، روسپی . 1


48597 دوبل (دُ بَ) (ص .) بی وفا. 1


48598 دوبل (دَ یا دُ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خوک نر. 2 - خر کوچک اندام . 1


48599 دوبل [ فر . ] (ص .) دو برابر، مضاعف . 1


48600 دوبلاژ [ فر. ] (اِ.) برگرداندن مکالمة فیلم از زبانی به زبانی دیگر. 1


48601 دوبله (بْ لِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - فیلم ترجمه شده، دوبلاژ. 2 - توقف اتومبیلی به موازات اتومبیل دیگر. 3 - به شکل دو برابر. 1


48602 دوبلور (لُ) [ فر. ] (ص . اِ.) آن که در برگردان فیلم به زبان دیگر به جای هنرپیشة اصلی حرف می زند. 1


48603 دوبلکس (لِ) [ ازفر. ] (ص .) 1 - دارای اتاق هایی در دو طبقه با یک پلکان داخلی . 2 - دارای دو واحد جداگانه در یک دستگاه که هر یک می تواند جداگانه به کار افتد. 1


48604 دوبنده (دُ بَ د) (اِ.) لباس مخصوص کشتی به شکل شلوارکی متصل به بالاتنه ای رکابی . 1


48605 دوبیتی (دُ ب) [ فا - ع . ] (ص نسب .) 1 - شعری دارای دو بیت یا چهار مصراع که مصراع های اول و دوم و چهارم دارای یک قافیه هستند. 2 - یکی از گوشه های چهارگاه . 1


48606 دوبین (دُ) (ص فا.) لوچ، کسی که اشیاء را دوتا می بیند. 1


48607 دوتخمه ( دوتخمه . تُ مِ) (ص مر.) 1 - هر گیاه و جانور که از دو جنس مختلف بوجود آمده باشد. 2 - مولودی که پدر او سیاه و مادرش سفید باشد یا بعکس ؛ دو تیره . 3 - حرامزاده، خشوک . 1


48608 دوتهی ( دوتهی . تَ) (ص مر.) لباس آستر شده . 1


48609 دوجین (دُ) [ فا - فر . ] (ق مر.) دوازده عدد از یک شی ء، بستة دوازده تایی . 1


48610 دوحه (دَ حِ) [ ع . دوحة ] (اِ.) درخت بزرگ و پرشاخه . 1


48611 دوخاتون (دُ) [ فا - تر. ] کنایه از: 1 - دو سیاهی چشم، م ردمک های چشم . 2 - آفتاب و ماه . 1


48612 دوخت (مص مر.) دوختن . ؛ دوخت ُ دوز دوختن . 1


48613 دوختن (تَ) [ په . ] 1 - دو تکه پارچه را به وسیلة سوزن و نخ به هم پیوستن . 3 - با تیر یا نیزه درع و زره را به بدن دشمن پیوستن . 1


48614 دود [ په . ] (اِ.) جسمی تیره و بخاری شکل و شبیه ابر که به سبب سوخت اشیاء پدید آید و به هوا رود. ؛ دود از بینی برآمدن کنایه از: غمگین شدن، خشمگین شدن . ؛ دود از کنده بلند شدن کنایه از: از ریشه مایه گرفتن، از اصل بزرگتر سرچشمه گرفتن 1


48615 دودآهنگ (هَ) (اِمر.) دودکش، تنوره . 1


48616 دودمان (د) (اِمر.) خاندان، طایفه . 1


48617 دوده (د) [ په . ] (اِمر.) 1 - دودمان . 2 - ماده ای سیاه و نرم که از دود مواد نفتی، حاصل شود. 1


48618 دودوزه بازی کردن (دُ. ز. کَ دَ) (ص مر.) کنایه از: با هر دو طرف معامله یا مبارزه همدست شدن و هر دو را فریب دادن . 1


48619 دودکش (کِ) (ص فا. اِ.) 1 - آن چه که دود را کشد. 2 - لوله و منفذی که دود از آن بالا رود مانند لوله مطبخ، حمام، بخاری و غیره . 1


48620 دودگون (ص مر.) تیره، تار. 1


48621 دور [ په . ] (ص .) آن چه از ما فاصله ای زمانی یا مکانی دارد. 1


48622 دور (دُ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - گردش . 2 - حرکت دورانی چیزی . 3 - نوبت . 4 - پیرامون، محیط . 5 - عصر، زمان . 1


48623 دوراغ (اِ.) دوغ و ماستی که آب آن را کشیده باشند. 1


48624 دوران (دَ وَ) [ ع . ] (اِمص .) گردش، چرخش . 1


48625 دوران (دُ) (اِ.) روزگار، عهد، دوره، عصر. 1


48626 دوراندیش (اَ) (اِ.) (ص فا.) 1 - عاقبت اندیش . 2 - محتاط . 1


48831 دیمه (مِ یا مَ) (اِ.) روشنی، ضیاء. 1


48627 دورباش (اِمر.) 1 - نیزه ای دوشاخه با چوبی جواهرنشان که در قدیم پیشاپیش شاهان می برده اند تا مردم بدانند که پادشاه می آید و خود را به کنار کشند. 2 - تبرزین . 1


48628 دوربین (اِ.) نوعی وسیله برای گرفتن عکس یا فیلم برداری یا دیدن اجسام دور. 1


48629 دوربین 1 - (ص فا.) عاقبت اندیش . 2 - نوعی بیماری چشم که شخص دور را بهتر می بیند. 1


48630 دورنما (نَ) (ص فا.) (اِمر.) 1 - پردة نقاشی یا عکس که منظره ای دور رانشان دهد. 2 - منظره، چشم انداز. 1


48631 دورنویس (نِ) (اِ.) نک فاکس . 1


48632 دورنگار (نِ) (اِ.) نک فاکس . 1


48633 دوره (دُ رِ) [ ع . دورة ] (اِمص .) مدت زمان معین . 1


48634 دوره کردن ( دوره کردن . کَ دَ) (مص م .) 1 - درس را مرور کردن . 2 - محاصره کردن . 1


48635 دورو (دُ) 1 - (ص .) دارای پشت و روی یکسان . 2 - (عا.) دارای رفتار ریاکارانه، منافق . 1


48636 دورگه (دُ رَ گِ) (ص مر.) انسان یا جانوری که پدر و مادرش از دو نژاد باشند. 1


48637 دورگیر (دُ یا دَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - ساقی . 2 - میخواره . 3 - کنایه از: پادشاه . 1


48638 دوری (دُ) [ ع - فا. ] 1 - (ص نسب .) دورانی . 2 - (اِمر.) بشقاب بزرگ مقعر. 1


48639 دوز (ری . اِفا.) 1 - در ترکیب به معنی «دوزنده » می آید: 2 - (عا.) کلک، حقه بازی ؛ دوز ُ کلک حقه بازی و تقلب . 1


48640 دوز و کلک (زُ کَ لَ) (اِمر.) (عا.) حیله، توطئه . 1


48641 دوز چیدن (دَ) (مص ل .) توطئه چیدن، کَلَک زدن . 1


48642 دوزخ (زَ) [ په . ] (اِمر.) جهنم . 1


48643 دوزکومی (حامص .) (عا.) نک دوستکامی . 1


48644 دوس (دُ یا دَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پامال کردن چیزی را. 2 - پست کردن . 3 - صیقل دادن (شمیشر و جز آن ). 4 - زدودن . 5 - (اِمص .) پستی، خواری . 1


48645 دوسانیدن (دَ)(مص م .) 1 - چسبانیدن . 2 - خود را به کسی وابستن . 1


48646 دوست (ص .) 1 - یار، همدم . 2 - عاشق . 3 - معشوق . 1


48647 دوستاق بان [ تر - فا. ] (ص مر.) زندانبان . 1


48648 دوستدار (ص مر.) یار مهربان، دوست موافق . 1


48649 دوستکام (ص مر.) 1 - یار مهربان . 2 - معشوق . 1


48650 دوستکامی (اِ.) ظرف بزرگ مسی پایه دار که در آن شراب یا نوشیدنی ریخته در مجالس می گذارند. 1


48651 دوستکامی (حامص .) با دوستان یا به یاد ایشان شراب خوردن . 1


48652 دوستگان (تَ) (اِ.) معشوق . 1


48653 دوسره (دُ سَ رِ) (ص مر.) دو طرفه، دو جهتی : بلیط دو طرفه . 1


48654 دوسنده (سَ د) (ص فا.) 1 - چسبناک، چسبنده . 2 - زمینِ لیز. 1


48655 دوسیدن (دَ)(مص ل .)چسبیدن، چسبیدن برای مکیدن . 1


48656 دوسیه (دُ س یِ) [ فر. ] (اِ.) پرونده . 1


48657 دوش [ په . ] (اِ.) کتف، شانه . 1


48658 دوش [ په . ] (ق .) شب گذشته . 1


48659 دوش (اِ.) آلتی مشبک مانند سر آب پاش که در گرمابه به شیر آب بندند و در زیر آن شستشو کنند. ؛ دوش گرفتن : حمام کردن . 1


48660 دوشا 1 - (ص فا.) دوشنده . 2 - (ص .) قابلِ دوشیدن . 3 - هر حیوانی که شیر دهد. 1


48661 دوشاب (اِمر.) 1 - انگور. 2 - شیرة انگور. 1


48663 دوشنبه (دُ شَ ب) [ فا - عبر. ] (اِمر.) روز سوم از ایام هفته . 1


48664 دوشه (ش ) (اِمر.) ظرفی که در آن شیر بدوشند. 1


48665 دوشک (شَ) [ تر. ] (اِ.) توشک، تشک . 1


48666 دوشیدن (دَ) [ په . ] (مص م .) بیرون آوردن شیر از پستان . 1


48667 دوشیزه (ز) (اِمصغ .) دختر، دختر شوهر نکرده . 1


48668 دوشین (ش ) (ص نسب .) دیشبی . 1


48669 دوغ (اِ.) ماستی که در آن آب ریخته و به هم زده باشند. ؛ دوغ ُ دوشاب برای کسی فرق نداشتن کنایه از: خوب و بد را تمیز ندادن . 1


48670 دوغاب (اِمر.) 1 - آب دوغ . 2 - هر چیزی که در آن آب ریزند تا همچون دوغ سفید و آبکی شود. 3 - آب مخلوط با آهک که با آن دیوارها را رنگ کنند. 1


48671 دوغبا (اِمر.) آشی که در آن ماست ریزند، آش ماست . 1


48672 دوغو (اِمر.) ته نشستی که پس از گداختن روغن و کره در ته ظرف باقی ماند. 1


48673 دوقلو (دُ) [ تر. ] (ص مر.) = دوغلو: دو کودک که همزمان از یک شکم زاییده شوند. 1


48674 دول (دَ وَ) (اِ.) (عا.) مماطله، تأخیر در اجرای امری . 1


48675 دول (دُ) (اِ.) 1 - ظرف چرمین یا فلزی که با آن آب کشند. 2 - ظرفی که در آن شیر دوشند. 3 - سبد. 4 - برج دلو. 5 - (کن .) آلت رجولیت . 1


48676 دول (دُ وَ) [ ع . ] (اِ.) جِ دولت . 1


48677 دولاب (اِمر.) 1 - چرخ چوبی با ریسمان و سطل که به وسیلة آن از چاه آب کشند. 2 - گنجة کوچک دردار که توی دیوار درست کنند. 1


48678 دولت ( دولت .) [ ع . ] (اِ.) 1 - حکومت، سلطنت، هیئت وزیران . 2 - سعادت، طالع . 3 - جاه، مکنت . 4 - مدد، کمک . 1


48679 دولت (دُ لَ) [ ع . دولة ] (اِمص .) 1 - گردش خوشبختی و ثروت و دارایی از شخصی به شخص دیگری . 2 - نیکبختی، خوش اقبالی . 1


48680 دولتخواه ( دولتخواه . خا) [ ع - فا. ] (ص .) 1 - طرفدار حکومت . 2 - خیراندیش، خیرخواه . 1


52686 سیه کار (یَ) (ص .) نک سیاهکار. 1


48681 دولتمند ( دولتمند . مَ) [ ع - فا. ] (ص مر.)1 - خوشبخت سعادتمند. 2 - توانگر، ثروتمند. 1


48682 دولتی (دُ لَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - وابسته به حکومت، قدرتمند. 2 - سعادتمند. 1


48683 دولچه (چِ یا چَ) (اِمصغ .) دول کوچک، ظرف آب (اعم از بلوری، چینی و مسی ) پارچ . 1


48684 دولک (دُ لَ) (اِ.) چوب بزرگ در بازی «الک دولک »؛ مق . الک . 1


48685 دوما [ روس . ] (اِ.)مجلس نمایندگان ملت در کشور روسیه . 1


48686 دومان [ مغ . دومن ] (اِمر.) طوفان . 1


48687 دومیخ (دُ) (اِمر.) کنایه از: قطب شمال و قطب جنوب ؛ قطبین . 1


48688 دومینو (دُ نُ) [ انگ . ] (اِ.) نوعی بازی به وسیلة مهره . 1


48689 دون (ص .) فرومایه، پست . 1


48690 دون (ق .) پایین، فرود. 1


48691 دونگ (دَ وَ) (اِ.) (عا.) دروغ، نیرنگ . 1


48692 دوومیدانی (دُ. وَ مِ) (اِمر.) مسابقه ورزشی شامل چند رشته مانند: اقسام دو، پرش و پرتاب . 1


48693 دوپینگ (دُ) [ انگ . ] (اِ.) استفادة ورزشکار از داروی نیروزا و تقویتی پیش از شرکت در مسابقه، زورافزای (فره ). 1


48694 دوپیکر ( دوپیکر . پِ کَ) (اِ.) جوزا، سومین برج از برج های دوازده گانه که خورشید در حرکت ظاهری خود در خردادماه در این برج دیده می شود. 1


48695 دوچرخه (دُ چَ خِ) (اِمر.) نوعی وسیلة نقلیه دارای دو چرخ یکی در عقب و یکی در جلو، و دو رکاب و یک زنجیر که با فشار رکاب به وسیلة پا زنجیر به گردش در می آید و در نتیجه این وسیله به حرکت درمی آید . 1


48696 دوک (اِ.) آلتی که با آن نخ ریسند. 1


48697 دوک [ فر. ] (اِ.) یکی از القاب اشراف اروپا. 1


48698 دوکارد (دُ) (اِمر.) مقراض، جلمان . 1


48699 دوگانه (دُ نِ) (اِ.) دو جام شراب که پیاپی خورند. 1


48700 دوگاه (دُ) (اِمر.) اولین شعبه از شعب بیست و چهارگانة موسیقی است و آن از اسامی دساتین است که پارسیان نهاده اند. 1


48701 دوی (دَ) [ ع . ] (ص .) 1 - مریض، ناخوش . 2 - آن که ملازم مکانش باشد. 3 - آن چه باطنش فاسد باشد. مکان دوی : 1 - ناموافق برای صحت بدن . 2 - مکار، حیله گر. 1


48702 دویدن (دَ دَ) [ په . ] (مص ل .) رفتن به تعجیل، شتابان تاختن . 1


48703 دویک (دُ یَ) (اِمر.) 1 - کنایه از: دم آخر مردن . 2 - بحر سوم از هفده بحر اصول موسیقی . 3 - نشان دادن هر یک از دو طاس یک خال را در بازی تخته نرد. 1


48704 دّر یتیم (دُ رِّ یَ) [ ع . ] (ص مر.) گوهر نایاب و یگانه . 1


48705 دپارتمان (د تِ) [ فر. ] (اِ.) بخش سازمان یافتة اداری، بخش یا قسمتی از یک مؤسسه (فره ). 1


48706 دپو (د پُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - انبار اجناس، مخزن . 2 - محل تجمع وسایل و افراد یا نیروها برای انجام کاری . 3 - کارگاه تعمیر و توقف لکوموتیو و نگه داری تجهیزات و انباشت پارسنگ، آمادگاه (فره ). 1


48707 دچار (دُ) (اِ.) برخورد ناگهانی، تصادم ناگهانی . 1


48708 دچار ( دچار .) (ص .) گرفتار، مبتلا. 1


48709 دژ (د) = (اِ.) دز: حصار، قلعه . 1


48710 دژ (دُ) [ په . ] پیشوندی که در آغاز کلمات به معنی بد و زشت آید: دژآگاه، دژخیم . 1


48711 دژآباد ( دژآباد .) (ص مر.) خشمگین، غضبان . 1


48712 دژآلود ( دژآلود .) (ص مف .) 1 - خشمگین . 2 - بدخُلق، تندخو. 1


48713 دژآهنگ ( دژآهنگ . هَ) (ص مر.) نک دژآگاه . 1


48714 دژآگاه ( دژآگاه .) (ص مر.) 1 - بَددل، بداندیش . 2 - بدخوی . 3 - به خشم آمده . 1


48715 دژبان (د) (اِمر.) 1 - نگاهبان دژ، کوتوال . 2 - هر یک از افراد دژبانی . 1


48716 دژبانی ( دژبانی .)(حامص .)نگاهبانی دژ، کوتوالی . 1


48717 دژبانی ( دژبانی .)(اِمر.) بخشی کوچکی از سازمان ارتش که وظیفة مراقبت از اعمال افسران و سربازان را به عهده دارد. 1


48718 دژبراز (دُ. بُ) (ص مر.) 1 - بدنما، نازیبا. 2 - زشت خو، خام طمع . 1


48719 دژبرو ( دژبرو . بُ) (ص مر.) 1 - بدخو، زشت . 2 - خشم آلود، غضبناک . 1


48720 دژخیم ( دژخیم .) (ص مر.) 1 - بدنهاد، زشتخو. 2 - جلاد، زندان بان . 1


48721 دژدار ( دژدار .) (ص فا.) نگاهبان قلعه . 1


48722 دژم (دُ ژَ) (ص مر.) 1 - افسرده، دلتنگ . 2 - خشمگین، آشفته . 1


48723 دژمان (دُ) (ص مر.) متأسف، اندوهگین . 1


48724 دژنام (دُ) (ص مر.) دشنام، فحش . 1


48725 دژوان (دُ ژْ) (اِ.) دریغ، افسوس . 1


48726 دژپسند ( دژپسند . پَ سَ)(ص فا.) بدپسند، دشوار - پسند. 1


48727 دژپیه ( دژپیه . یِ) (اِمر.) غده های زیرپوستی . 1


48728 دژک (دُ ژَ) (اِمصغ .) 1 - غده . 2 - آبله، تاول . 1


48729 دژکام (دُ) (ص مر.) 1 - اندوهگین، تلخ کام . 2 - خشمگین . 3 - زاهد، پرهیزکار. 1


48732 دک ( دک .) 1 - (اِ.) پی دیواری که چینه بر بالای آن نهند، پایه، بنیان . 2 - (ص .) محکم، استوار. 1


48733 دک ( دک .) [ ع . ] (مص م .) 1 - ویران ساختن ساختمان و دیوار، کوبیدن . 2 - هموار ساختن پستی و بلندی زمین . 3 - دفع کردن . 1


48734 دک زده (دَ زَ د) (ص مف .) کسی که ریش و سبیل و مژه و ابرو را تراشیده باشد؛ چار ضرب زده . 1


48735 دک و پوز (دَ کُ پُ) (اِمر.) (عا.) سر و پوز، دک و دهان . 1


48736 دک کردن (دَ. کَ دَ) (مص م .) (عا.) کسی را با ترفند از جایی راندن . 1


48737 دکا گرم (د. گِ رَ) [ فر. ] (اِمر.) وزنی است معال ده گرم . 1


48738 دکالیتر (د) [ فر. ] (اِمر.) مقیاسی است معادل ده لیتر. 1


48739 دکان (دُ کّ) [ ع . ] (اِ.) مغازه، فروشگاه . ج . دکاکین . ؛درِ دکان کسی تخته شدن کنایه از: بازار کسی بی رونق شدن . 1


48740 دکاکین (دَ) [ ع . ] (اِ.) جِ دکان . 1


48741 دکتر (دُ تُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - کسی که بالاترین مراحل علمی را طی کرده و در رشته ای به درجة اجتهاد رسیده باشد. 2 - پزشک، داروساز. 1


48742 دکترا ( دکترا .) [ فر. ] (اِ.) درجة دکتری، اجتهاد. 1


48743 دکترین (دُ تُ رِ یْ) [ فر. ] (اِ.) نظریه، فکر، اندیشه . 1


48744 دکش (دَ کِ) (ص .) (عا.) سست و بلند قد (شخص ). 1


48745 دکل (دَ کَ) (اِ.) 1 - تیر بلندی در عرشة کشتی که بادبان را بر آن نصب کنند. 2 - تیر بلند فلزی یا چوبی برای نگه داشتن چیزی در ارتفاع . 1


48746 دکل ( دکل .) (ص .) = دگل : 1 - زمخت، گنده . 2 - امردی که ریش او تمام برنیامده باشد و دست و پای بزرگ و گنده داشته باشد. 1


48747 دکلته (د کُ تِ) [ فر. ] (ص . اِ.) لباس زنانه که قسمت بالاتنة آن باز است . 1


48748 دکلمه (د لَ مِ) [ فر. ] (اِ.) خواندن مطلبی با صدایی بلند و حالتی تأثیرگذار. 1


48749 دکه (دَ ک ِّ یا ک َّ ) (اِ.) بز کوهی، تکه . 1


48750 دکه ( دکه .) [ ع . دکة ] 1 - دکان کوچک . 2 - از ادات تمسخر و توهین . 1


48751 دکور (د کُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - مجموعة اشیاء و اثاثیه در صحنة نمایش و مانند آن . 2 - مجموعة وسایل و اثاثیة خانه . 1


48752 دکوراسیون (د کُ یُ) [ فر . ] (اِ.) 1 - عمل تزیین ص حنة نمایش یا سینما. 2 - منظرة یک صحنه . 1


48753 دکوپاژ (د کُ) [ فر. ] (اِمص .) بخش بندی نماهای یک فیلمنامه و ذکر جزییات فنی فیلم . 1


48754 دکیسه (دَ کّ س ) (ا ِ صت .) (عا.) از ادات تمسخر و توهین . 1


48755 دگراندیش (د گَ اَ) (ص .) دارای اندیشة متفاوت با اندیشة حاکم بر جامعه . 1


48756 دگردیسی (د گَ)(حامص .) بعضی دگرگونی ها در برخی حیوانات در طول مراحل رشد. 1


48757 دگش (دَ گِ) [ تر. ] (اِ.) عوض کردن . 1


48758 دگم (دُ) [ فر . ] (ص فا.) 1 - آن که متعصب در عقاید خود است . 2 - در سیاست در مورد کسانی به کار می رود که بدون دلیل و پایه و اساسی روی عقاید خود پافشاری می کنند. 1


48759 دگمه (دُ مِ) (اِ.) = دکمه . تکمه : پولکی که روی بعضی از نقاط لباس جهت زیبایی و یا برای وصل کردن دو قسمت آن می دوزند. 1


48760 دگنگ (دَ گَ نَ) (اِ.) نوعی چماق زرین که در زمان صفویه و قاجاریه، مأمورین تشریفات به دست می گرفتند. 1


48761 دی (د یْ) (اِ.) 1 - دهمین ماه هر سال شمسی . 2 - نامِ روزهای هشتم، پانزدهم و بیست و سوم هر ماه شمسی . 1


48762 دی ( د) [ په . ] (ق .) 1 - روز گذشته، دیروز. 2 - شب گذشته . 1


48763 دی . وی . دی . [ انگ D.V.D . ] (اِ.) نوعی دیسک فشرده که با سیستم دیجیتال قابل ضبط و پخش است و تصاویر را با دقت بیشتری نشان می دهد. 1


48764 دی به آذر (دَ. ب. ذَ) (اِمر.) نام روز هشتم از هر ماه شمسی . 1


48765 دی به مهر (دَ. ب. مِ) (اِمر.) 1 - نامِ روز پانزدهم از هر ماه شمسی . 2 - جشنی که در روز پانزدهم ماه دی برپا می کنند. 1


48766 دیابت (ب) [ فر. ] (اِ.) مرضی که به واسطة زیاد شدن مقدار قند خون تولید می گردد که موجب تشنگی مفرط و فزونی تولید پیشاب می شود، بیماری قند (فره ). 1


48767 دیار (دَ یّ) [ ع . ] (اِ.) کس، کسی . 1


48768 دیار ( دیار .) [ ع . ] (ص .) دیرنشین، ساکن دیر و صومعه . 1


48769 دیار [ ع . ] (اِ.) 1 - خانه، محل، مسکن . 2 - شهر، قبیله . 1


48770 دیافراگم [ فر. ] (اِ.) 1 - سوراخ جلو دوربین عکاسی که کوچک و بزرگ می شود، میان بند (فره ). 2 - حجاب حاجز، پردة دل، پردة بین دو سوراخ بینی . 1


48771 دیالوگ (لُ) [ فر . ] (اِ.) 1 - مکالمه، گفت و گوی دو جانبه . 2 - اثر ادبی که به صورت گفت و گو ارائه شود. 1


48772 دیالکتیک (لِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - روش بحث و مناظره . 2 - بحث، جدل . 1


48773 دیان (دَ یّ) [ ع . ] (ص .) 1 - قاضی . 2 - پاداش - دهنده، به حساب رسنده . 1


48774 دیانت (نَ) [ ع . دیانة ] 1 - (اِمص .) دینداری . 2 - (اِ.) آیین خداپرستی . 1


48775 دیبا [ په . ] (اِ.) پارچة ابریشمی رنگین . 1


48776 دیباج [ معر. ] (اِ.) دیبا. 1


48777 دیباجه (جِ) [ معر. دیباجه ] (اِ.) 1 - واحد دیباج . 2 - آغاز کتاب . 3 - مجموعة صحبت های بین شخصیت های یک نمایشنامه . 1


48778 دیبادین (دَ یا د) (اِمر.) نک دَی به دین . 1


48779 دیباچه (چِ) (اِ.) نک دیباجه . 1


48780 دیبه (د بَ هْ) (اِ.) دیبا. 1


48781 دیت (د یَ) [ ع . دیة ] (اِ.) دیه . 1


48782 دیجور (دَ) [ ع . ] (ص .) سیاه، تاریک . 1


48783 دیجیتال [ انگ . ] (ص .) ویژگی سیگنال یا دستگاهی که تغییرات ناپیوسته دارد و فقط می تواند دو مقدار داشته باشد، به صورت عدد یا رقم . مق آنالوگ . 1


48784 دید (مص مر.) دیدن، رؤیت کردن . 1


48785 دید (اِ.) 1 - بینایی، نظر. 2 - تخمین، حدس . 1


48786 دید زدن (زَ دَ) (مص م .) (عا.) 1 - تخمین زدن قیمت چیزی، برآورد کردن حاصل زراعت . 2 - چشم چرانی . 1


48787 دیدار [ په . ] (اِمص .)1 - دیدن، رؤیت . 2 - چهره، سیما. 3 - بصیرت، بینایی . 4 - (ص .) پدیدار، مریی . 5 - نظارت، مصلحت . 1


48788 دیدن (دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - نگاه کردن . 2 - زیارت کردن . 3 - عیادت کردن . 4 - صلاح دانستن، مصلحت دیدن . 1


48789 دیدن (دَ دَ) [ ع . دیدان ] (اِ.) خوی، عادت، روش . 1


48790 دیده (د) 1 - (اِ.) چشم، عین . ج . دیدگان . 2 - (ص مف .) رؤیت شده، منظور. 3 - نگاه، نظر. 4 - مردمک چشم . ؛ دیده سپید کردن کنایه از: کور شدن از شدت چشم به راهی . (دیده بان ( دیده .) (ص مر.) = دیدبان) : 1 - مأموری که بالای دیدگاه ایستد و هرچه از دور بیند به مافوق خود خبر دهد. 2 - نگاهبان، قراول . 1


48791 دیده بر کردن ( دیده بر کردن . بَ. کَ دَ)(مص ل .) چشم باز کردن، بیدار شدن . 1


48792 دیدگاه (اِمر.) 1 - جای پاسبانی دیدبان . 2 - منظره، چشم انداز. 1


48793 دیر (دَ یا د) [ معر. ] (اِ.) صومعه، محل عبادت راهبان مسیحی . ؛ دیر خراب آباد کنایه از: دنیا، جهان مادی . ؛ دیر مغان معبد زردشتیان . 1


48794 دیرانی (دَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به دیر. 2 - دیرنشین . 1


48795 دیرباز (ق مر.) زمان دور و دراز، زمان پیشین . 1


48796 دیرمدار (مَ) (ص .) کهنه، قدیمی . 1


48797 دیرند (رَ) (ق .) 1 - مدت دراز. 2 - بادوام . 1


48798 دیرپای (ص فا.) پایدار، بادوام . 1


48799 دیرک (رَ) (اِمصغ .) تیر بسیار بزرگ، تیرک . 1


48800 دیرکرد (کَ) (مص مر.) = دیر کردن : عقب افتادن، تأخیر. 1


48801 دیرگاه (ص مر.) 1 - زمان قدیم . 2 - دیروقت . 1


48802 دیریاز (ص فا.) آن چه که مدتی دراز بکشد، کهن، قدیمی . 1


48803 دیرین (ص نسب .) کهنه، قدیم . 1


48804 دیرین شناسی (ش ) (اِمر.) فسیل شناسی . 1


48805 دیرینه (نِ) (ص نسب .) دیرین . 1


48806 دیز (اِ.) 1 - رنگِ اسب یا استر. 2 - شبیه، مانند. 3 - دژ، قلعه . 1


48807 دیز (اِ.) = دیزی . دیزندان : نوعی دیگ و پاتیل . 1


48808 دیز (یِ) (اِ.) یکی از علامات تغییردهنده که قبل از نوت ها گذاشته شود. این علامت صدای نوت را نیم پرده بالا برده آن را زیر می کند؛ مق . بم . 1


48809 دیزاین [ انگ . ] (اِ.) 1 - طرح . 2 - طراحی . 1


48810 دیزج (دَ زَ) (اِ.) دیزه . 1


48811 دیزل (ز) [ آلما. ] (اِ.) دستگاه موتورهای روغنی که به وسیلة «دیزل » آلمانی اختراع گردیده و در آن ها انواع روغن و نفت را به جای بنزین به کار برند. 1


48812 دیزندان (زَ) (اِمر.) سه پایه ای آهنین که دیگ مسین را بر بالای آن گذارند و طعام پزند. 1


48813 دیزه (ز) (اِ.) 1 - رنگ، رنگ سیاه و کبود. 2 - اسبی که رنگش سیاه یا خاکستری باشد. دیزج و دیزک هم گفته شده . 1


48814 دیزی (اِمر.) ظرف سفالین یا سنگی که در آن معمولاً آبگوشت پزند. 1


48815 دیس (اِ.) رنگ، لون . 2 - شبیه، نظیر. 1


48816 دیس پسوند شباهت و لیاقت : طاقدیس، تندیس . 1


48817 دیسانتری (تِ) (اِ.) [ معر. ذوسنطاریا ] اسهال خونی . 1


48818 دیسک [ فر. ] (اِ.) 1 - هر نوع صفحة گرد و تخت آهنین . 2 - صفحه ای گرد و غضروفی در میان مهره ها که جابه جایی آن ایجاد درد می کند. 3 - نوعی صفحة گرد با وزنی حدود دو کیلوگرم که در ورزش پرتاب دیسک از آن استفاده می کنند. 4 - حافظة جانبی کامپیوتر برای نگه داری سیستم ها و برنامه ها یا داده ها. 1


48819 دیسکت (کِ) [ فر. ] (اِ.) صفحه ای از جنس پلاستیک با پوششی مغناطیسی برای ذخیرة اطلاعات در کامپیوتر. 1


48820 دیسیپلین [ فر. ] (اِ.) انضباط، نظم و ترتیب . 1


48821 دیشلمه (لَ مِ) [ تر. ] (ص مر.) چایی که شکر یا قند در آن حل نکرده باشند، قندپهلو. 1


48822 دیفتری (تِ) [ فر. ] (اِ.) بیماری ای که در گلو پدید آید و حلق و حنجره و قصبة الریه را مبتلا کند. 1


48823 دیفرانسیل (یِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - دستگاهی در اتومبیل که نیروی لازم را به چرخ ها منتقل می سازد. 2 - در ریاضی حاصل ضرب مشتق تابع در نمو متغیر مستقل . (فره ). 1


48824 دیفروجس (جِ) (اِ.) نک دیفروغس . 1


48825 دیفروغس (غِ) [ معر - یو. ] (اِ.) جسمی که پس از ذوب مس و طلا و نقره در ته کوره یا بوته باقی ماند. 1


48826 دیلاق (د) [ تر. ] (عا.) 1 - قد بلند. 2 - مجازاً بی قابلیت . 1


48827 دیلم (د لَ) (اِ.) 1 - دربان، زندانبان . 2 - غلام . 3 - نام ناحیه و قومی در گیلان . 1


48828 دیلم ( دیلم .) (اِ.) میله ای آهنی برای سوراخ کردن دیوار یا حرکت دادن اجسام سنگین . 1


48829 دیلماج (د) [ تر. ] (ص .) مترجم . 1


48830 دیم (د) [ ع . دیمة ] (ص .) زراعتی که آن را آبیاری نکنند بلکه با آب باران سیراب شود. 1


48832 دیمه ( دیمه .) (اِ.) کلیسا، معبد، بیعه . 1


48833 دیمه ( دیمه .) [ ع . دیمة ] (اِ.) بارانی است که همیشه می آید در آرامش، بی رعد و برق یا درنگ می کند پنج شش روز؛ ج . دیَم، دَیم . 1


48834 دیمومت (د یا دَ مَ) [ ع . دیمومة ] 1 - (مص ل .) همیشه بودن، خلود. 2 - (اِمص .) همیشگی، دوام . 1


48835 دیمی (د) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - غله ای که فقط با آب باران نمو کرده باشد. 2 - (عا.) بی مطالعه، الکی، خود بار آمده . 1


48836 دین (دَ یا د) [ ع . ] (اِ.) قرض، وام . ج . دیون . 1


48837 دین [ په . ] (اِ.) 1 - آیین، کیش . 2 - راه، روش . 3 - نام روز بیست وچهارم از هر ماه شمسی و نیز نام یکی از ایزدان زردشتی که نگهبان همین روز می باشد. 1


48838 دین دار (ص فا.) 1 - کسی که دارای دین و آیینی باشد، متدین . 2 - متدین به دین اسلام . 3 - متقی، با تقوی . 1


48839 دین پژوه (پَ) 1 - (ص فا.) پژوهندة دین، جویندة دین . 2 - (اِمر.) روز پانزدهم از هر ماه ملکی . 1


48840 دینار (اِ.) 1 - سکة طلا، مسکوک زر. 2 - واحد پول کنونی دولت عراق . 1


48841 دیناری (ص نسب .) 1 - پارچه ای است ابریشمین . 2 - نوعی شراب لعلی . 1


48842 دینام [ فر . ] (اِ.) دستگاهی که نیروی مکانیکی را به نیروی الکتریکی تبدیل کند و بالعکس . 1


48843 دینامیت [ فر . ] (اِ.) ماده ای قابل انفجار مرکب از نیتروگلیسرین و ماده ای متخلخل که موجب انفجار می گردد. 1


48844 دینامیک [ فر . ] (اِ.) 1 - پر از نیرو، متحرک، پویا. 2 - بخشی از علم مکانیک که حرکات را مورد مطالعه قرار می دهد، مبحث حرکت اجسام . 1


48845 دینه (نِ) (ص نسب .) دیروزی، دیروزین . 1


48846 دیه (د ه ْ ) (اِ.) ده، روستا. 1


48847 دیه (د یِ ) [ ع . دیة . ] (اِ.) خونبها. 1


48848 دیهول (اِ.) = داهول : تاج مرصع . 1


48849 دیهیم (د) [ یو. ] (اِ.) 1 - تاج، کلاهِ زرنشان . 2 - نوعی از گل آذین مانند آذین خوشه ای که گل های آن در یک سطح قرار دارد. 1


48850 دیو [ په . ] (اِ.) 1 - موجودی خیالی شبیه به انسان، اما بسیار تنومند و زشت دارای شاخ و دُم . 2 - ابلیس، شیطان . 1


48851 دیوار [ په . ] (اِ.) 1 - جداری از سنگ، چوب، آجر و غیره که اطراف خانه، زمین و باغ و غیره به جهت محصور کردن و حفاظت آن بنا می کنند. 2 - حایل میان دو چیز. ؛ دیوار کسی کوتاه بودن کنایه از: زبون و ناتوان بودن . ؛ دیوار حاشا بلند بودن کنایه از: همه چیز را آسان انکار کردن . 1


48852 دیوان (اِ.) 1 - مجموعة اشعار یک شاعر (به صورت کتاب ). 2 - وزارتخانه (در قدیم ). 3 - دفتر محاسبه . 4 - دولت . 5 - اداره (قدیم ). 6 - خزانه داری . ؛ دیوان سیاه کردن کنایه از: گناه کردن . 1


48853 دیوان خانه (نِ) (اِمر.) عدلیه، دادگستری (صفویان و قاجاریان ). 1


48854 دیوان نویس (نِ) (ص فا.) = دیوان - نویسنده : منشی دیوان . 1


48855 دیوانه (نِ یا نَ) 1 - (ص مر.) همچون دیو، مانند دیوان . 2 - بی عقل، بی خرد، مجنون . ؛ دیوانه ء کسی بودن کنایه از: عاشق و بی قرار بودن کسی . 1


48856 دیوانگی (نِ) (ص مر.) بی عقل، بی خرد. 1


48857 دیوباد (اِمر.) 1 - گردباد. 2 - جنون، دیوانگی . 1


48858 دیوث (دَ یّ) [ ع . ] (ص .) بی غیرت . 1


48859 دیوجامه (مِ) (اِمر.) نوعی جامة خشن جنگی . 1


48860 دیوجان (ص مر.) 1 - شیطان صفت . 2 - سخت جان . 3 - بی رحم . 1


48861 دیود (یُ) [ فر. ] (اِ.) وسیله ای الکترونیکی برای یک طرفه کردن جریان الکتریکی . 1


48862 دیودار (ص فا.) دیوانه، مصروع . 1


48863 دیودل (د) (ص مر.) 1 - سیاه دل . 2 - شجاع، دلیر. 1


48864 دیوسار (ص مر.) 1 - دیو مانند. 2 - (کنا .) بدخو، تندخو. 3 - زشت . 1


48865 دیولاخ (اِمر.) 1 - جای دیو. 2 - جای دور و پَرت . 1


48866 دیون (دُ) [ ع . ] (اِ.) جِ دین ؛ وام ها، قرض ها. 1


48867 دیوه (وَ یا وِ) (اِ.) 1 - دیوک، زالو. 2 - کرم ابریشم . 1


48868 دیوپا (اِمر.) عنکبوت بزرگ . 1


48869 دیوچه (چِ) 1 - زالو. 2 - بیت، بید، حشره ای که پارچه های ابریشمی را می خورد و خراب می کند. 1


48870 دیوک (وَ) (اِمصغ .) دیوچه، دیوِ کوچک . 1


48871 دیوکلوچ (کُ) (ص مر.) کودک جن زده . 1


48872 دیویزیون [ فر. ] (اِ.) واحدی نظامی، لشکر. 1


48873 دیپرس (رِ) [ انگ . ] (اِمص .) فشار دادن، پایین فشردن، افسرده کردن، غمگین کردن . 1


48874 دیپلم (لُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - گواهی نامه (تحصیلی ). 2 - پروانه . 1


48875 دیپلمات (لُ) [ فر. ] (اِمر.) سیاستمدار. 1


48876 دیپلماتیک (لُ) [ فر. ] (ص مر.) مربوط به دیپلمات . 1


48877 دیپلماسی (لُ) [ فر. ] (اِمر.) علم سیاست . 1


48878 دیپلمه (لُ مِ) [ فر. ] (ص مر.) آن که دارای دیپلم است، دارندة گواهینامه . 1


48879 دیپورت (پُ) [ انگ . ] (اِمص .) رفتار کردن، سلوک کردن، از کشور میزبان اخراج کردن . 1


48880 دیک [ ع . ] (اِ.) خروس، خروه . 1


48881 دیکتاتور (تُ) [ فر. ] (اِ.) خودرأی، مستبد. 1


48882 دیکته (تِ) [ فر . ] (اِ.) مطلبی که کسی بخواند و دیگری بنویسد. 1


48883 دیکسیونر (یُ نِ) [ فر. ] (اِ.) فرهنگ لغت . 1


48884 دیگ [ په . ] (اِ.) ظرفی که در آن غذا پزند. ؛ دیگ را بار گذاشتن کنایه از: کار را شروع کردن . 1


48885 دیگ افزار (اَ) (اِمر.) = دیگ اوزار. دیگ ابزار: داروهای خوشبویی که در دیگ خوراک پزی ریزند مانند فلفل، زردچوبه، زیره، قرنفل، دارچین، هل و غیره ؛ توابل . 1


48886 دیگ جوش (اِمر.) نوعی آش کم بها که فقیران و معمولاً درویشان خانقاه خورند. ؛ دیگ جوش هم زدن کنایه از: وقت تلف کردن . 1


48887 دیگ نهادن (نَ دَ) (مص ل .) 1 - نهادن دیگ بر روی آتش، دیگ بار کردن . 2 - (کن .) کر و فر و خودنمایی کردن، لاف زدن . 1


48888 دیگ پختن (پُ تَ) (مص ل .) کنایه از: دربارة کسی فکر یا تصمیمی داشتن . 1


48889 دیگدان (اِمر.)1 - جای گذاشتن دیگ، دیگپایه . 2 - سه پایه . 3 - اجاق، آتشدان . 1


48890 دیگر (گَ) 1 - (ق .) علاوه بر این، باز. 2 - (ص .) شخص یا چیزی علاوه بر شخص و چیزی که پیشتر بیان کرده اند، غیر. 1


48891 دیگرگون (گَ) (ص مر.) = دگرگون . دیگرگونه : 1 - رنگی دیگر. 2 - جور دیگر، طور دیگر، نوع دیگر. 3 - سرنگون، واژگون . 4 - مضطرب، شوریده . 1


48892 دیگنیه (گِ نِ) (ق .) دیروزی، کهنه . 1


48893 دیگپایه (یَ یا یِ) (اِمر.) 1 - سه پایة آهنین که دیگ را روی آن می گذارند. 2 - نامِ ستاره ای است در صورت فلکی چنگ رومی، نسرواقع . 1


48894 دیگچه (چِ یا چَ) (اِمصغ .) دیگ کوچک . نوعی غذا که از شیر و برنج و گلاب و شکر به عنوان غذای نذری پزند و بین مستمندان تقسیم کنند. 1


48895 ذ (حر.) یازدهمین حرف از الفبای فارسی، برابر با عدد 700 در حساب ابجد. 1


48896 ذؤابه (ذُ ب یا بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پیشانی . 2 - محل روییدن موی بر پیشانی . 3 - شریف و اعلای هر چیز. 4 - ارجمندی . 1


48897 ذئب (ذ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گرگ . 2 - از صورت های فلکیِ جنوبی . ج . ذئاب، ذؤبان . 1


48898 ذا [ ع . ] (اِ.) صاحب، خداوند، مالک . 1


48899 ذابح (ب) [ ع . ] (اِفا.) سربرنده، ذبح کننده . 1


48900 ذابل (ب) [ ع . ] (اِفا. ص .) 1 - پژمرده، پلاسیده . 2 - لاغر، نزار. 3 - خشک شده از عطش . 1


48901 ذابه (ب) [ ع . ] (اِفا.) سربرنده، ذبح کننده . 1


48902 ذات [ ع . ] 1 - (پش .) پیشوندی است به معنای صاحب، دارنده . مؤنثِ «ذو». 2 - (اِ.) حقیقت هر چیز.3 - فطرت، جبلت . ذات 4 - جسم . 5 - جوهر، گوهر. 1


48903 ذات البروج (تُ لْ بُ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - دارندة برج ها، صاحب برج ها. 2 - در نجوم قدیم فلک هشتم محسوب می شده . 1


48904 ذات البین ( ذات البین . بَ) [ ع . ] (اِمر.) آنچه میان دو کسی باشد از خوبی و بدی، شادی و اندوه . 1


48905 ذات الجنب ( ذات الجنب . جَ) [ ع . ] (اِمر.) سینه پهلو، درد پهلو. 1


48906 ذات الریه (تُ رّ یِ) [ ع . ذات الرئة ] (اِمر.) عفونت و التهاب در نسج ریه خصوصاً به وسیلة میکربی به نام پنوموکوک . 1


48907 ذات الصدور (تُ صُّ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - افکار، اندیشه ها. 2 - حاجت ها. 1


48908 ذات الکرسی (تُ لْ کُ) [ ع . ] (اِ.) خداوند کرسی، دارندة کرسی، نامِ یکی از صورت های فلکیِ دور قطبی و آن تصویر زنی است که روی صندلی نشسته است، و دارای 55 ستاره می باشد. 1


48909 ذاتی [ ع . ] (ص نسب .) منسوب به ذات، متعلق به ذات . 1


48910 ذاخر [ ع . ] (اِفا.) مال اندوز، گنج نهنده . 1


48911 ذال [ ع ] (اِ.) حرف نهم از الفبای عربی و حرف یازدهم از الفبای فارسی . 1


48912 ذاهب (هِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - رونده، گذرنده . 2 - کوشنده . 1


48913 ذاهل (هِ) [ ع . ] (اِفا.) فراموش کننده . 1


48914 ذاکر (کِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - ذکرکننده، یادکننده . 2 - آن که ذکر مصیبت سیدالشهداء و اهل بیت را کند، روضه خوان . 1


48915 ذایب (یِ) [ ع . ذائب ] (اِفا.) ذوب شونده، گدازان . 1


48916 ذایع (یِ) [ ع . ذائع ] (اِفا. ص .) آشکار، فاش . 1


48917 ذایق (یِ) [ ع . ذائق ] (اِفا.) چشنده، مزه گیرنده . 1


48918 ذایقه (یِ قِ) [ ع . ذائقة ] (اِ.) حسی که به وسیلة آن طعم و مزة اغذیه و مواد دیگر درک می شود. 1


48919 ذب (ذَ بّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) راندن، دفع کردن . 2 - (اِمص .) منع، دفع . 1


48921 ذباله (ذُ لِ) [ ع . ذبالة ] (اِ.) ج . ذبیل، آشغال . 1


48922 ذباله (ذُ لَ) [ ع . ذبالة ] (اِ.) فتیلة شمع یا چراغ . 1


48923 ذباله دان ( ذباله دان .) [ ع - فا. ] (اِمر.) جایی که در آن آشغال ریزند. 1


48924 ذبایح (ذَ یِ) [ ع . زبائح ] (اِ.) جِ ذبیحه ؛ سر بریده ها، بسمل کرده ها. 1


48925 ذبح (ذ بْ) [ ع . ] (مص م .) 1 - بریدنِ سرِ گاو و گوسفند و مانند آن، بسمل کردن . 2 - خفه کردن، خبه کردن . 3 - پاره کردن . 4 - (ص .) ذبح شده، سر بریده . 1


48926 ذبح (ذُ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گزر دشتی، زردک صحرایی . 2 - نوعی قارچ، قسمی سماورغ . 3 - گیاهی است شیرین و آن را گلی سرخ است و شترمرغ خورد. 1


48927 ذبحه (ذُ حَ یا حِ) [ ع . ذُبحة ] (اِ.) ورمی باشد به هر دو جانب حلقوم، درد گلو. 1


48975 ذم (ذَ مّ) [ ع . ] (اِمص .) نکوهش، بدگویی . 1


48928 ذبذبه ( ذبذبه .) [ ع . ذبذبة ] 1 - (مص ل .) جنبیدن چیزی که در هوا آویخته باشد. 2 - (مص م .) جنبانیدن، حرکت دادن . 3 - (اِمص .) جنبش . 1


48929 ذبذبه (ذَ ذَ بَ یا ب) [ ع . ذبذبة ] 1 - (مص ل .) دو دلی کردن، تردد داشتن . 2 - (مص م .) دو دل کردن کسی را در کاری . 3 - (اِمص .) دودلی، تردد. 1


48930 ذبل (ذَ بْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گوش ماهی . 2 - سنگِ لاک پشت . 1


48931 ذبل ( ذبل .) [ ع . ] (مص ل .) 1 - پژمردن . 2 - باریک میان شدن . 1


48932 ذبول (ذَ) [ ع . ] (ص .) 1 - پژمرده . 2 - کاهیده، لاغر شده . 1


48933 ذبول (ذُ) [ ع . ] (مص ل .) پژمردن، خشکیده شدن، پژمرده گی . 1


48934 ذبیح (ذَ) [ ع . ] (ص .) گلو بریده، سر بریده . 1


48935 ذخایر (ذَ یِ) [ ع . ذخائر ] (اِ.) جِ ذخیره ؛ اندوخته ها. 1


48936 ذخر (ذُ خْ) [ ع . ] (اِ.) ذخیره، نگه داشته شده برای روز مبادا. ج . اذخار. 1


48937 ذخیره (ذَ رِ) [ ع . ذخیرة ] (اِ.) 1 - پس انداز، اندوخته . ج . ذخایر. 2 - آن که می تواند در صورت غیبت یا کناره گیری عضوی از یک گروه جانشین او شود. 3 - آن که به خاطر به وجود آمدن نیاز جنگی به خدمت در ارتش فراخوانده شود. 4 - (کن .) معلومات، افکار. 5 - (کن ) پول، مال، طلا. 1


48938 ذخیره سازی ( ذخیره سازی .) [ ع - فا. ] (اِمص .) عمل ذخیره کردن . 1


48939 ذخیره نهادن ( ذخیره نهادن . نَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) پس انداز کردن، ذخیره کردن . 1


48940 ذر (ذَ رّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مورچه . 2 - غبار پراکنده در هوا. 1


48941 ذرء (ذَ) [ ع . ] (مص م .) آفریدن، خلق . 1


48942 ذرات (ذَ رّ) [ ع . ] (اِ.) جِ ذره . 1


48943 ذراری (ذَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ذریه . 1 - فرزندان، اولاد. 2 - زنان . 1


48944 ذراریح (ذَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ذراح و ذروح ؛ نوعی حشرة بالدار به رنگ آبی یا سبز. این حشره دارای دو شاخک و شش دست و پا و مفاصل متعدد است و سم شدیدی دارد؛ آله کلو. 1


48945 ذراع (ذ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بازو. 2 - آرنج . 3 - واحدی برای طول، از نوک انگشتان تا آرنج . 1


48946 ذرت (ذُ رَّ) [ ع . ذرة ] (اِ.) گیاهی است از تیرة غلات که یک پایه است و برگ هایش پهن و دراز می باشد. دانه های آن گرد و سخت به رنگ های سفید، زرد یا قهوه ای مایل به قرمز است، دانه های ذرت را به صورت آرد درآورده به عنوان مغذی مصرف می کنند، بلال، گندم مکه . 1


48947 ذرخش (ذَ رَ) (اِ.) نک آذرخش . 1


48948 ذرع (ذَ رْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) اندازه گرفتن پارچه و مانند آن با ذراع . 2 - (اِ.) واحدی برای طول، برابر با 04/1 متر، گز. ؛ ذرع نکرده پاره کردن کنایه از: نیندیشیده و نسنجیده عمل کردن . ؛ ذرع ُ پیمان کردن اندازه گرفتن، گز کردن . 1


48949 ذرق (ذُ رَ) [ ع . ] (اِ.) شبدر وحشی . 1


48950 ذره (ذَ رِّ) [ ع . ذرة ] (اِ.) 1 - مورچه . 2 - هر چیز بسیار ریز، هر یک از اجسام بسیار ریز که درهوا هنگام تابش نور دیده می شود. 3 - مقیاسی است معادل یک صدم جو. ج . ذر. ذرات . 1


48951 ذره بین ( ذره بین .) [ ع - فا. ] (اِ.) عدسی شیشه ای یا بلوری، که دو سطح آن محدب است و چیزهای ریز را بزرگ نشان دهد. 1


48952 ذره بینی (ذَ رِّ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) آن چه که جز با ذره بین نتوان دید. 1


48953 ذرور (ذَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - داروی خشک، سوده یا کوفته شده، پراکندنی یا پاشیدنی در زخم و جراحات . ج . ذرورات . 2 - نوعی بوی خوش، عطر. ج . اذره . 1


48954 ذروه (ذ وِ) [ ع . ذروة ] (اِ.) 1 - نوک کوه، قله . 2 - تارک سر. 3 - بالای هر چیز. 1


48955 ذریات (ذُ رّ یّ) [ ع . ] (اِ.) جِ ذریه . 1


48956 ذریت (ذُ رّ یَّ) [ ع . ذریة ] (اِ.) نک . ذریه . 1


48957 ذریره (ذَ رَ یا رِ) [ ع . ذریرة ] (اِ.) 1 - داروی خشک، ذرور. 2 - نوعی بوی خوش، عطر. 3 - گل شیپوری ایتالیایی . 1


48958 ذریع (ذَ) [ ع . ] (ص .) 1 - تیزرو، سبک سیر. 2 - فراخ گام . 3 - فاش . 4 - فراوان، بسیار. 1


48959 ذریعه (ذَ عِ) [ ع . ذریعة ] (اِ.) وسیله، واسطه، دست آویز. ج . ذرایع . 1


48960 ذریه (ذُ رِّ یُِ) [ ع . ذریة ] (اِ.) نسل فرزندان . ج . ذراری و ذریات . 1


48961 ذق ذق کردن (ذُ. ذُ. کَ دَ) (مص ل .) (عا.) سوزش کردن جراحت . 1


48962 ذق زدن (ذ. زَ دَ) (مص ل .) (عا.) گریه کردن و بهانه گرفتن . 1


48963 ذقن (ذَ قَ) [ ع . ] (اِ.) زنخ، چانه . ج . اذقان . 1


48964 ذل (ذُ لّ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - خواری، ذلت، 2 - رامی، فروتنی . 1


48965 ذل (ذ لّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نرم و رام گردیدن . 2 - (اِمص .) نرمی، رفق . 3 - مهربانی . 4 - (اِ.) طور، روش . ج . اذلال . 1


48966 ذلاقت (ذَ قَ) [ ع . ذلاقة ] (اِمص .) فصاحت، شیوایی گفتار. 1


48967 ذلالت (ذَ یا ذُ لَ) [ ع . ذلالة ] (اِمص .) خواری، ذلت . 1


48968 ذلت (ذ لَ) [ ع . ذلة ] (اِمص .) خواری، زبونی . 1


48969 ذلق (ذ لِ) [ ع . ] (ص .) چیره زبان، تیززبان . 1


48970 ذلول (ذَ) [ ع . ] (ص .) رام، مطیع . ج . اذلة و ذُلُل . 1


48972 ذلیق (ذَ) [ ع . ] (ص .) زبان آور، فصیح . 1


48973 ذلیل (ذَ) [ ع . ] (ص .) خوار، زبون . ج . اَذلاّ ء یا اَذلّه . ؛ ذلیل مرده دشنامی است کسان را. 1


48974 ذلیلی (ذَ) [ ع - فا. ] (حامص .) ذلت، خواری . 1


48976 ذماء (ذ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) جنبیدن، حرکت کردن . 2 - قوی تر گردیدن . 3 - آشکار کردن قوت دل را. 4 - (اِ.) قوت دل، رمق . 1


48977 ذمام (ذ) [ ع . ] (اِ.) 1 - حق، واجب . 2 - حرمت، آبرو . 3 - زینهار، امان . 1


48978 ذمایم (ذَ یِ) [ ع . ذمائم ] (اِ.) جِ ذمیمه . نکوهیده ها. 1


48979 ذمه (ذ مِّ) [ ع . ذمة ] (اِ.) 1 - کفالت، ضمانت . 2 - عهد، پیمان . ؛ اهل ذمه اهل کتاب از زرتشتیان، یهودیان و ترسایان که در سرزمین مسلمان زندگی کنند (با شروط ذمه ). 1


48980 ذمی (ذ مّ) [ ع . ] (ص نسب .) غیرمسلمانی که به علت پرداخت جزیه، جان و مالش در پناه اسلام است . 1


48981 ذمیم (ذَ) [ ع . ] (ص .) زشت، نکوهیده . 1


48982 ذمیمه (ذَ مِ) [ ع . ذمیمة ] (ص .) مؤنثِ ذَمیم . 1


48983 ذن (ذ) (اِ.) از مذهب های بودایی که دستیابی به نور حقیقی را تنها از راه تفکر و مکاشفة شهودی مستقیم ممکن می داند. 1


48984 ذنابه (ذُ بَ یا ب) [ ع . ذنابة ] (اِ.) 1 - پایان هر چیزی . 2 - دنبال چیزی . 3 - خلاصه . 1


48985 ذنب (ذَ ن َ ) [ ع . ] (اِ.) د م، د نبال . ج . اذناب . 1


48986 ذنب (ذَ) [ ع . ] (اِ.) گناه، خطا. 1


48987 ذنوب (ذُ) [ ع . ] (اِ.) جِ ذنب ؛ گناها، جرم ها، خطاها. 1


48988 ذهاب (ذَ) [ ع . ] (مص ل .) رفتن، شدن، گذشتن . 1


48989 ذهاب ( ذهاب .) [ ع . ] (اِ.) جِ ذهبه ؛ باران های ریز و بسیار. 1


48990 ذهاب (ذ) [ ع . ] (اِ.) جِ ذهب . 1 - زرده های تخم مرغ . 2 - پیمانه های اهل یمن . 1


48991 ذهب (ذَ هَ) [ ع . ] (اِ.) زر، طلا، عسجد. 1


48992 ذهبی ( ذهبی .) [ ع . ] (ص نسب .) طلایی، زرین . 1


48993 ذهن (ذ) [ ع . ] (اِ.) 1 - فهم، دریافت . 2 - حافظه، یاد. 3 - هوش، خرد. ج . اذهان . 4 - باطن، درون . 1


48994 ذهنی ( ذهنی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) درونی، باطنی . 1


48995 ذهنیت (ذ یَّ) [ ع . ذهنیة ] 1 - (اِ.) نوع تفکر، بینش . 2 - (اِمص .) ذهنی بودن . مق عینیت . 1


48996 ذهول (ذُ) [ ع . ] (مص ل .) فراموش کردن، غافل شدن . 1


48997 ذهینه (ذ یِّ) [ ع . ذهنیة ] (ص نسب .) مؤنث ذهنی . (در علم منطق قضیه ای است که مصادیق و محکوم علیه و موضوع آن در ذهن باشد مانند قضیة «دونقیض با هم جمع نگردند.» موضوع - که نقیضان است - در ذهن است ). 1


48998 ذو (اِ.) [ ع . ] صاحب، دارنده . در عربی در حالت رفع «ذو» و در حالت جر «ذی » و در حالت نصب «ذا» می گویند. 1


48999 ذوات (ذَ) [ ع . ] جِ ذات . 1 - خداوندان، صاحبان . 2 - حقایق، ماهیات . 1


49000 ذوات الاذناب (ذَ تُ اَ) [ ع . ] 1 - (ص مر.) صاحبان دم . دمداران . 2 - (اِمر.) ستارگان دنباله دار. 1


49001 ذوات الاربع ( ذوات الاربع . اَ بَ) [ ع . ] (اِمر.) چارپایان . 1


49002 ذوات الارحام ( ذوات الارحام . اَ) [ ع . ] (ص مر.) اقربا، خویشاوندان . 1


49003 ذوات الصدور ( صُّ) [ ع . ] (اِ.) نک ذات - الصدور. 1


49004 ذوالاقتدار (ذُ لْ اِ تِ) [ ع . ] (ص مر.) دارای قدرت، مقتدر. 1


49005 ذوالاکرام ( ذوالاکرام . اِ) [ ع . ] (ص مر.) 1 - خداوند احسان . 2 - صفتی است از صفات خدای تعالی . 1


49006 ذوالبحرین ( ذوالبحرین . بَ رَ) [ ع . ] (اِمر.) شعری که دارای دو بَحر شعری باشد. 1


49007 ذوالبحور ( ذوالبحور . بُ حُ) [ ع . ] (ص مر.) شعری که دارای سه بحر شعری یا بیشتر باشد. 1


49008 ذوالجلال ( ذوالجلال . جَ) [ ع . ] (ص مر.) از صفات خداوند، دارندة جلال، صاحب بزرگواری . 1


49009 ذوالحجه ( ذوالحجه . حَ جَُ) [ ع . ذوالحجة ] (اِمر.) = ذی الحجه : آخرین ماه از سال قمری . 1


49010 ذوالعرش ( ذوالعرش . عَ) [ ع . ] (ص مر.) از صفات خداوند به معنای صاحب سریر، دارند ة تخت . 1


49011 ذوالفقار ( ذوالفقار . فَ) [ ع . ] (اِ.)نام شمشیر منبه بن حجاج (عاص بن منبه ) که به روز بدر کشته شد و آن شمشیر را رسول اکرم (ص ) برای خویش گزید و سپس آن را در غزوة احد به علی (ع ) عطا فرمود. گفته اند که چون بر پشت ذوالفقار خراش های پست و هموار بود، آن را بدین نام خواندند. 1


49012 ذوالقافیتین ( ذوالقافیتین . فْ یَ تَ) [ ع . ] (اِمر.) نک ذوقافیتین . 1


49013 ذوالقدر ( ذوالقدر . قَ) [ ع . ] (ص مر.) 1 - توانا. 2 - صاحب بزرگواری . 1


49014 ذوالقربی ( ذوالقربی . قُ با) [ ع . ] (اِمر.) خویش، خویشاوند؛ جِ ذوی القربی . 1


49015 ذوالقعده ( ذوالقعده . قَ دَ) [ ع . ذوالقعدة ] (اِمر.) = ذی القعده : ماه یازدهم از سال قمری . 1


49016 ذوالقوافی ( ذوالقوافی . قَ) [ ع . ] (ص مر.) شعری که بیش از دو قافیه داشته باشد. 1


49017 ذواللسانین ( ذواللسانین . لِ نَ) [ ع . ] (ص مر.) کسی که به دو زبان سخن گوید و نویسد. 1


49018 ذوالمجد ( ذوالمجد . مَ) [ ع . ] (ص مر.) دارندة مجد و بزرگی . 1


49019 ذوالمن ( ذوالمن . مَ ن ْ یا نُ) [ ع . ] (ص مر.) از صفات خداوند به معنی دارندة نعمت ها. 1


49020 ذوالمناقب ( ذوالمناقب . مَ قِ) [ ع . ] (ص مر.) صاحب منقبت ها، خداوند هنرها و کارهای نیکو. 1


49021 ذوالمنن ( ذوالمنن . مِ نَ) [ ع . ] (ص مر.) نک ذوالمن . 1


49022 ذوالمکارم ( ذوالمکارم . مَ رِ) [ ع . ] (ص مر.) صاحب مکرمت ها، خداوند کرم ها. 1


49023 ذوالنور (ذُ نّ) [ ع . ] (ص مر.) خداوند روشنایی . 1


49024 ذوالنون (ذُ نُّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - صاحب ماهی . 2 - لقب حضرت یونس (ص ) به خاطر رفتن در شکم ماهی . 1


49025 ذوالوجهین (ذُ لْ وَ هَ) [ ع . ] (ص مر.) شعری که محتمل دو معنای مدح و هجو باشد. 1


49026 ذوایب (ذَ یِ) [ ع . ذوائب ] (اِ.) جِ ذؤابه . 1 - پیشانی ها. 2 - روییدنگاه های موی بر پیشانی . 3 - گیسوان . 1


49027 ذوب (ذُ) [ ع . ] (مص ل .) گداختن، آب شدن . 1


49028 ذوب کردن (ذُ. کَ دَ) [ فا - ع . ] (مص م .) 1 - گداخته کردن، آب کردن . 2 - درجة حرارت موادی مانند سنگ، یخ، فلز و غیره را بالا بردن تا گداخته شود و سیلان یابد. 1


49029 ذوبان (ذَ وَ) [ ع . ] (مص ل .) آب شدن، گداختن . 1


49030 ذوبحرین (بَ رَ) [ ع . ] (اِمر.) نک ذوالبحرین . 1


49031 ذوجسدین (جَ سَ دَ یا د) [ ع . ] (ص مر.) 1 - دارند ة جسد. 2 - هر جسمی که مرکب از دو عنصر از عناصر چهارگانه باشد. 3 - سیارة عطارد از آن روی که خانة او جوزا (جسدین یا دوپیکر می باشد). 1


49032 ذوحسب (حَ سَ) [ ع . ] (ص مر.)دارایِ نژاد نیک . 1


49033 ذوحق (حَ قّ) [ ع . ] (ص مر.) نک ذی حق . 1


49034 ذوحیات (حَ) [ ع . ] (ص مر.) نک ذی حیات . 1


49035 ذوحیاتین (حَ تَ) [ ع . ] (اِ. ص .) صاحب دو زندگانی، دوزیستان . در اصطلاح جانور - ش ناسی جانورانی که ابتدا در آب زندگی می کنند و هنگامی که نموشان کامل شد از آب خارج می شوند و در خشکی ادامه حیات می دهند، مانند: غورباقه . 1


49036 ذوزنقه (زَ نَ قِ) [ ع . ذوزنقة ] (اِ.) شکلی است چهارضلعی که فقط دو ضلع آن با هم موازی هستند. 1


49037 ذوسنطاریا (س ) [ معر. ] (اِ.) اسهال خونی . 1


49038 ذوعقل (عَ) [ ع . ] (ص مر.) 1 - صاحب خرد. 2 - آن که خلق را ظاهر بیند و حق را باطن و حق نزد او آیینة خلق باشد. (ذوالعقل ). 1


49039 ذوفقار (فِ) [ ع . ] (ص مر.) ذی فقار. 1


49040 ذوفنون (فُ) [ ع . ] (ص مر.) = ذی فنون : دارندة فن ها، پُرهنر، هنرمند. 1


49041 ذوق (ذُ) [ ع . ] 1 - (مص م .) چشیدن . 2 - (اِمص .) چشایی . 3 - در فارسی نشاط، بشاشت، خوشی . 4 - علاقه و استعداد برای یادگیری . 5 - لذت . 6 - اولین مرحله از مراحل شهود. ؛ ذوق کسی را کور کردن او را دلسرد و بی علاقه کردن . ؛تو ذوق زدن الف - ناخوشایند بودن . ب - تولید نفرت کردن . ج - حال کسی را گرفتن . ؛ ذوق و شوق علاقه و اشتیاق فراوان . 1


49042 ذوق زده ( ذوق زده . زَ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) 1 - کسی که بر اثر شنیدن خبری خوش دچار هیجان و نشاط شده باشد. 2 - ویژگی چهره ای که در آن شادی نمایان است . 1


49043 ذوق یافتن ( ذوق یافتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) درک کردن، حس کردن . 1


49044 ذوقافیتین (فْ یَ تَ یا تِ) [ ع . ] (ص مر.) شعری که دارای دو قافیه باشد. 1


49045 ذوقی ( ذوقی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) مبتنی بر ذوق، سلیقه ای . 1


49046 ذوقیات ( ذوقیات .) [ ع . ] کارهای ذوقی، فعالیت - هایی که باعث ارضای روحی یا سرگرمی می شود. 1


49047 ذومطلعین (مَ لَ عَ یا عِ) [ ع . ] (ص مر.) قصیده ای که دو مطلع دارد. 1


49048 ذونسب (نَ سَ) [ ع . ] (ص مر.) دارای اصلی شریف، صاحب نسب عالی . 1


49049 ذووجهین (وَ هَ یا هِ) [ ع . ] (ص مر.) دارای دو وجه یا معنی . 1


49050 ذوی الاوتار (ذَ وِ لْ اَ) [ ع . ] (ص مر.) آلات موسیقی زهی . 1


49051 ذوی العقول (ذَ وِ لْ عُ قُ) [ ع . ذوالعقول ] (ص مر.) خردمندان، بخردان . 1


49052 ذوی القربی ( ذوی القربی . قُ با) [ ع . ذووالقربی ] (ص مر.) نزدیکان، خویشان . 1


49053 ذکاء (ذَ) [ ع . ] (اِمص .) هوشمندی، تیزهوشی . 1


49054 ذکاء (ذُ) [ ع . ] (اِ.) آفتاب، خورشید. 1


49055 ذکاوت (ذَ وَ) [ ازع . ] (اِمص .) تیزهوشی . 1


49056 ذکر (ذَ کَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نر، نرینه . ج . ذکور. 2 - آلت تناسلی مرد. 1


49057 ذکر (ذ) [ ع . ] 1 - (مص م .)یاد کردن، بیان کردن . 2 - (اِمص .) یادآوری . 3 - نام، آوازه . 4 - شرح حال، ترجمة احوال . 5 - پند، موعظه . ؛ ذکر جمیل یاد نیکو. ؛ ذکر خیر یاد نیکو. ؛ ذکر جلی ذکری که صوفیان به آواز بلند ادا کنند. ؛ ذکر خفی ذکری که صوفیان در دل گویند. ؛ ذکر مصیبت بیان کردن مصائب ائمه به ویژه امام حسین (ع ). ؛ ذکر خیر کسی را گفتن از وی به نیکی یاد کردن . 1


49058 ذکر (ذُ) [ ع . ] 1 - (اِ.)یادگار.2 - حفظ . 3 - (اِمص .) تذکر، یادآوری . 1


49059 ذکر سایر (ذ رِ یِ) [ ع . ] (اِمر.) شهرت . 1


49060 ذکر کردن (ذ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - یاد کردن، نام بردن . 2 - بیان کردن . 3 - تسبیح گفتن، تهلیل . 1


49061 ذکران (ذُ) [ ع . ] (اِ.) جِ ذَکَر؛ نران، نرینگان، ذکور. مق اناث . 1


49062 ذکور (ذُ) [ ع . ] (اِ.) جِ ذکر؛ مردان، نران . 1


49063 ذکی (ذَ) [ ع . ] (ص .) 1 - زیرک، هوشیار. 2 - تند - بوی . 1


49064 ذکیه (ذَ یِّ) [ ع . ذکیة ] (ص .) مؤنث ذکی . 1


49065 ذی [ ع . ] (اِ.) دارنده، خداوند، صاحب . در فارسی بیشتر ذی گفته می شود و درست است زیرا در فارسی عوامل رفع، نصب و جر نیست مانند:ذی حیات، ذیحق، ذیجاه . 1


49066 ذی جود [ ع . ] (ص .) بخشنده، سخی . 1


49202 رامیار (ص مر.) رمه یار؛ چوپان، شبان . 1


49067 ذی حساب (حِ) [ ع . ] (اِمر.)1 - صاحب حساب . 2 - نمایندة وزارت دارایی در یک مؤسسة دولتی . 1


49068 ذی حق (حَ قّ) [ ع . ] (ص مر.) دارندة حق، برحق . 1


49069 ذی حیات (حَ) [ ع . ] (ص مر.) دارای حیات، زنده، جاندار. 1


49070 ذی ربط (رَ) [ ع . ] (ص مر.) دارای رابطه با موضوع مورد نظر. 1


49071 ذی روح [ ع . ] (ص مر.) دارای روح، جاندار. 1


49072 ذی شعور (شُ) [ ع . ] (ص مر.) دارندة شعور، صاحب ادراک . 1


49073 ذی صلاحیت (صَ حِ یَّ) [ ع . ] (ص مر.) دارای صلاحیت، دارای شایستگی برای مداخله در امری یا انجام کاری . 1


49074 ذی عقل (عَ) [ ع . ] (ص مر.) خردمند، دارندة عقل، بخرد؛ ج . ذوی العقول . 1


49075 ذی علاقه (عَ قَ یا قِ) [ ع . ذی علاقة ] (ص مر.) صاحب علاقه، دلبسته . 1


49076 ذی فقار (فِ) [ ع . ] (ص مر.) مهره دار. 1


49077 ذی فن (فَ نّ) [ ع . ] (ص مر.) نک ذوفنون . 1


49078 ذی قعده (قَ دَ) [ ع . ذی القعدة ] (اِ.) نک ذوالقعده . 1


49079 ذی قیمت (قَ یا قِ مَ) [ ع . ذی قیمة ] (ص مر.) قیمتی، باارزش، گرانبها. 1


49080 ذی نفع (نَ) [ ع . ] (ص مر.) نفع داشتن در کاری . 1


49081 ذی نفوذ (نُ) [ ع . ] (ص .) دارای قدرت، متنفذ. 1


49082 ذیل (ذَ یا ذ یْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دامن جامه ؛ پایین هر چیز. 2 - آخر هر چیز. ج . اذیال . 3 - دنباله، پایین . 4 - دامنه . 5 - بخشی در پایین کتاب که برای توضیح بعضی مطالب متن نویسند. 6 - رساله یا کتابی که در تکمیل مطالب کتاب دیگر نویسند. 1


49083 ذیلاً (ذَ یا ذ لَ نْ) [ ع . ] (ق .) 1 - در ذیل، در پایین . 2 - بعد از این، سپس . 1


49084 ر (رِ) [ فر. ] (اِ.) دومین نت از نت های هفتگانة موسیقی غربی . 1


49085 ر (حر.) دوازدهمین حرف از الفبای فارسی که در حساب ابجد برابر با عدد 200 می باشد. 1


49086 رآکتور (تُ) [ فر. ] (اِ.) دستگاهی که در آن واکنش شیمیایی انجام شود، واکنشگاه . (فره ). ؛ رآکتور هسته ای دستگاه یا محیطی که در آن واکنش شکافت هسته ای به صورت مهار شده انجام شود، رآکتور اتمی . 1


49087 رأس (رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سر. 2 - بزرگ و مهترِ قوم . 3 - واحدی برای شمارش چهارپایان . 4 - بلندی ج . روؤس (رئوس ). 1


49088 رأس الجدی ( رأس الجدی ُ لْ ج َ دَ) [ ع . ] (اِمر.) بخشی از منطقة البروج به محاذات اول برج جدی . ورود خورشید به این منطقه برابر با اول زمستان است . 1


49089 رأس السرطان ( رأس السرطان ُ لْ سَ رَ) [ ع . ] (اِمر.) بخشی از منطقة البروج به محاذات اول برج سرطان . ورود خورشید به این منطقه، اول تابستان است . 1


49090 رأس المال ( رأس المال ُ) [ ع . ] (اِمر.) اصل سرمایه، مایه . 1


49091 رأفت (رَ فَ) [ ع . رأفة ] (اِمص .) 1 - مهربانی . 2 - رحم، ترحم . 1


49092 رأی (رَ) [ ع . ] (اِ.) نک رأی . ج . آراء. 1


49093 رأی العین ( رأی العین ُ لْ عَ) [ ع . ] (مص ل .) به چشم دیدن . 1


49094 رؤساء (رُ ؤَ) (اِ.) جِ رییس، سران، بزرگان، مهتران . 1


49095 رؤیا (رُ) [ ع . ] (اِ.) آن چه انسان در خواب بیند. 1


49096 رؤیت (رُ یَ) [ ع . رؤیة ] 1 - (مص م .) دیدن . 2 - (اِمص .) دیدار، دید. 3 - (اِ.) چهره . رئالیسم (رِ) [ فر. ] (اِمر.) واقع بینی، حقیقت - جویی، نمایاندن مناظر زندگی بی کم و زیاد و دخل و تصرف . 1


49097 رئوس (رُ) [ ع . رُؤس ] (اِ.) جِ رأس . 1 - سرها. 2 - اصول . 1


49098 رئوف (رَ) [ ع . ] (ص .) = روؤف : مهربان، مشفق . 1


49099 رئیس (رَ) [ ع . ] (ص .) آن که در رأس اداره یا کاری قرار گیرد؛ بزرگ، پیشوا. 1


49100 رئیس الرؤسا (رَ سُ رُ ؤَ) [ ع . ] (ص مر.) سرور سروران، مهتر مهتران . 1


49101 رئیس الوزراء (رَ سُ لْ وُ زَ) [ ع . ] (ص مر.) نخست وزیر (فره )، صدراعظم، وزیر اعظم . 1


49102 رئیس جمهور (رَ جُ) (اِ.) شخصی که از سوی انتخاب کنندگان مسئولیت اجرایی کشور را بر عهده دارد. 1


49103 را [ په . ] (حر.) 1 - نشانة مفعول صریح یا بی واسطه (مستقیم ): خانه را خریدم، کتاب را دادم . 2 - اختصاص را رساند به معنی برای : منت خدای را. 3 - دربارة، در حق : و آن آنچنان بود که ایشان موسی را گفتند پیس است . 4 - برای اعتراض و تمسخر یا تنبیه بعد از اسم و در جملة بی فعل می آید: آقا را! 1


49104 رائی [ ع . ] (اِفا.) بیننده ؛ مق . مرئی، دیده شده . 1


49105 راب [ ع . ] (اِ.) پدراندر. 1


49106 راب (اِ.) جانور نرم تن از ردة شکم پایان، شبیه حلزون . 1


49107 رابح (ب) [ ع . ] (اِفا.) سودبخش، سودآور، نافع . 1


49108 رابض (ب) [ ع . ] (اِ.) شیر درنده . 1


49109 رابط (ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پیوند دهنده .2 - واسطة میان دو تن . 1


49110 رابطه (ب طِ) [ ع . رابطة ] (اِ.) پیوند، بستگی . 1


49111 رابع (ب) [ ع . ] (ص .) چهارم، چهارمی . 1


49112 رابعاً (ب عَ نْ) [ ع . ] (ق .) چهارمین . 1


49113 رابه (بِّ) [ ع . رابة ] مادراندر، زن پدر. 1


49114 راتب (تِ) [ ع . ] (ص .) دایم، برقرار. 1


49115 راتب (تِ) [ ع . ] (اِ.) جیره، مستمری . 1


49116 راتع (تِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - چراکننده، چرنده . 2 - کسی که در نعمت و آسایش باشد. 1


49117 راتق (تِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - کسی که پارگی را درست کند. 2 - عالِم به انجام کار. 1


49118 راجح (جِ) [ ع . ] (اِفا.) غالب آمده، چربیده . 1


49119 راجز (جِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آنکه شعری از بحر رجز بخواند. 2 - کسی که رجز خواند، ارجوزه خوان . 1


49120 راجع (جِ) [ ع . ] (اِفا.) برگشت کننده، بازگردنده . 1


49121 راجل (جِ) [ ع . ] (اِفا.) کسی که پیاده راه رود، پیاده . 1


49122 راجه (جِ) (اِ.) عنوانی برای حاکم یا فرمانروا در هندوستان . 1


49123 راجی (جِ) [ ع . ] (ص .) امیدوار، امید دارنده . 1


49124 راح [ ع . ] (اِ.) 1 - شادمانی . 2 - باده، شراب . 1


49125 راحة الحلقوم (حَ تُ لْ حُ) [ ع . ] (اِمر.) نوعی شیرینی که از نشاسته و شکر تهیه کنند. 1


49126 راحت (حَ) [ ع . راحة ] (اِمص .)آسودگی، آسایش . 1


49127 راحت باش ( راحت باش .) (اِمر.) فرمانی که نشانة پایان یافتن یا تعطیل کوتاه مدت تمرین نظامی است . 1


49128 راحل (حِ) [ ع . ] (اِفا.) کوچ کننده، رحلت کننده . ج . راحلین . 1


49129 راحله (حِ لِ) [ ع . راحلة ] (اِ.) مَرْکب، چهارپای بارکش . 1


49130 راحم (حِ) [ ع . ] (اِفا.) رحم کننده، بخشاینده . 1


49131 راخ (اِ.) اندوه، غم . 1


49132 راد [ په . ] (ص .) 1 - جوانمرد، بخشنده . 2 - دانشمند، دانا. 1


49133 رادار [ فر. ] (اِ.) 1 - سیستمی که در آن از باریکه های امواج الکترومغناطیسی با بسامدهای رادیویی بازتابیده از سطح اشیا برای آشکارسازی آن ها استفاده شود (فره ). 2 - مجازاً به معنی جاسوس، خبرچین . 1


49134 رادبو (اِمر.) داربوی، عود. 1


49135 رادع (د) [ ع . ] (اِفا.) بازدارنده . 1


49136 رادمنش (مَ نِ) (ص مر.) دارای طبع و منش جوانمردان . 1


49137 رادی (حامص .) 1 - جوانمردی . 2 - بخشندگی . 3 - شجاعت . 1


49138 رادی [ ع . ] (اِفا.) ساقط، افتاده . 1


49139 رادیاتور (تُ) [ فر. ] (اِ.) دستگاهی است که برای خنک کردن موتورهای احتراقی مورد استفاده قرار می گیرد. 1


49140 رادیو (یُ) [ فر. ] (اِ.) دستگاه گیرنده که صوت را از فواصل دور ضبط و پخش کند. 1


49141 رادیواکتیو ( رادیواکتیو . اَ) [ فر. ] (اِمر.) جسمی که دارای تشعشعات اتمی (آلفا، بتا، گاما) باشد، پرتوزا (فره ). 1


49142 رادیوتراپی ( رادیوتراپی . تِ) [ فر. ] (اِمر.) درمان بیماری با استفاده از پرتوهای نافذ مانند پرتوهای ایکس و آلفا و بتا و گاما که یا از دستگاه تابیده می شوند یا از داروهای حاوی مواد نشان دار شده ساطع می شوند، پرتودرمانی (فره ). 1


49143 رادیوسکوپی ( رادیوسکوپی . کُ) (اِمر.) بررسی تصویر پرتو ایکس روی پرده یا صفحة حساس، پرتوبینی . (فره ). 1


49144 رادیوضبط ( رادیوضبط . ضَ) [ فر - ع . ] (اِمر.) دستگاه گیرندة امواج صوتی و ضبط و پخش ن وار . 1


49145 رادیولوژی ( رادیولوژی . لُ) [ فر. ] (اِمر.) شاخه ای از پزشکی که با استفاده از پرتو ایکس و انواع پرتوها به تشخیص و درمان بیماری کمک می کند، پرتوشناسی (فره ). 1


49146 رادیولوژیست ( رادیولوژیست .لُ) [ فر. ] (اِمر.) = رادیولگ : پرتوشناس (فره ). 1


49147 رادیولگ ( رادیولگ . لُ) [ فر. ] (اِمر.) پرتوشناس، رادیولوژیست . 1


49148 رادیوم (یُ) [ فر. ] (اِ.) عنصری است طبیعی و کمیاب و پرقیمت . دارای تشعشع خاص که در 1898 به وسیلة مادام کوری و شوهرش در معادن اورانیوم کشف گردید. این عنصر جسمی است سفید و درخشنده و موجد حرارت . 1


49149 رادیوگرافی ( رادیوگرافی . گِ) [ فر. ] (اِمر.) شیوة بررسی بدن با تاباندن پرتوهای ایکس بر آن و تولید تصویرهایی بر روی کلیشه یا پرده های حساس، پرتونگاری (فره ). 1


49150 رادیکال [ فر. ] (ص .) 1 - ریشه ای، اساسی . 2 - طرف دار اصلاحات کامل در امور کشور. 3 - دراصطلاح ریاضی : علامت جذر و کعب . 4 - ریشة n ام یک عدد یا یک عبارت که با علامت ّنشان داده شود. 1


49151 رادیکالیسم [ فر. ] (ص مر.) 1 - بنیادگرایی . 2 - تندروی . 1


49152 راز [ په . ] (اِ.) مطلب پوشیده، امر پنهان . 1


49153 راز (اِ.) = رز: رنگ، لون . 1


49154 راز [ معر. ] (اِ.) 1 - یکی از آلات بنایان ج . رازه . 2 - گلکار، طیان . 1


49155 رازبان (ص مر.) 1 - رازدار. 2 - در گذشته به کسی که عرایض حاجتمندان را به عرض شاه و امیر می رسانید می گفتند. 1


49156 رازق (ز) [ ع . ] (اِفا.) روزی دهنده، روزی - رسان . 1


49157 رازقی ( رازقی .) (اِ. ص .) 1 - نام گلی است سفید و کوچک و پرپر و خوشبو که از آن عطر هم می گیرند. 2 - نوعی انگور که دانه های ریز دارد. 1


49158 رازقیه (ز یِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جامه کتانی سفید. 2 - باده، می، شراب . 1


49159 رازک (زَ) (اِ.) گیاهی است از تیرة گزنه ها از دستة شاهدانه ها. نباتی است دو پایه و بالارونده و پیچنده . بوی گل هایش معطر و مطبوع و شبیه بوی سنبل الطیب و طعم آن ها تلخ و بااحساس سوزش و گرما همراه است . حشیشة الدینار، جنجل و همل نیز نامیده می شود. 1


49160 رازی (ص نسب .) منسوب به ری، اهل ری . 1


49259 راژ (اِ.) تودة غلة پاک شده و از کاه برآمده . 1


49161 رازیانه (نِ) (اِ.) بادیان، والان ؛ گیاهی است خوشبو با دانه های ریز که برای نفخ مفید است . 1


49162 راسب (س ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) ته نشین شونده، ته نشین گردیده . 2 - (اِ.) درد که در ته ظرف ماند. 3 - مادة دارویی که در ته لولة آزمایش یا ته بالن و دیگر ظروف آزمایشگاهی ته نشین شود. 4 - گل و لای و دیگر مواد مخلوط با آب که در بستر رودخانه ها و کف دریاچه ها و دریاها رسوب کند. 1


49163 راست [ په . ] 1 - (ص .) بی انحراف، مستقیم . 2 - سالم، بی عیب . 3 - صواب، درست . 4 - (ق .) درست، دقیقاً. 5 - (اِ.)مقابل چپ . 6 - (اِ.) اصطلاحی است سیاسی که به افراد محافظه کار مخالف با هرگونه دگرگونی و تحولات انقلابی اطلاق می شود این اصطلاح ب رگرفته از انقلاب فرانسه است که در مجمع ملی آن محافظه کارها در سمت راست مجلس می نشستند. ؛ راست و ریس آماده و فراهم . 1


49164 راست پنجگاه (پَ)(اِمر.)یکی از هفت دستگاه موسیقی ایرانی است و آن از لحاظ مقام با ماهور اختلافی ندارد. معمولاً راست پنجگاه را در تار در مایة «وفا» و در ویولن در مایة «سل » یا «لا» می نوازند. 1


49165 راست آمدن (مَ دَ) (مص ل .) سازگار شدن، هماهنگی یافتن . 1


49166 راست بین (ص فا.) حقیقت بین . 1


49167 راست خانه (نِ یا نَ) (ص مر.) کنایه از: 1 - شخصی که با همه کس از قرار راستی و درستی و امانت و دیانت رفتار کند. 2 - هر چیز راست و درست . 1


49168 راست راستکی (تَ)(ص مر.)حقیقی، واقعی . 1


49169 راست روده (د) (اِمر.) قسمت انتهایی رودة بزرگ که به مخرج ختم می شود، رودة مستقیم، رکتوم . 1


49170 راست کردن (کَ دَ)(مص ل .) 1 - آماده شدن، آماده کردن . 2 - ترتیب دادن . 3 - مُسخّر کردن . 4 - (عا.) میل کردن، هوس کردن . 5 - مطابق کردن، برابر کردن . 1


49171 راستا (اِ.) 1 - راستی . 2 - راست، جانب راست . 3 - امتداد. 1


49172 راستاحسینی (حُ س ) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - (عا.) راست و درست، ساده و بی ریا. 2 - (اِمر.) مقامی است در موسیقی . 1


49173 راسته (تِ) 1 - (ص .) راست، مقابل چپ . 2 - عادل . 3 - (اِ.) صِنف، رده . 4 - محله، ناحیه 5 - (عا.) گوشتی که به طور مستقیم و در دو جانب ستون فقرات حیوان قرار دارد. 6 - یکی از مدارج تقسیم بندی گیاهان یا جانوران . 1


49174 راستی (حامص .) 1 - صداقت . 2 - حقیقت، درستی . 1


49175 راستین (ص نسب .) حقیقی، واقعی . 1


49176 راسخ (س) [ ع . ] (ص .) استوار، پایدار، ج . راسخون، راسخین . 1


49177 راسو (اِ.) موش خرما؛ حیوانی است پستاندار و گوشت خوار با پوزة باریک و موهای سفید یا زرد. 1


49178 راش (اِ.) 1 - تودة غلة پاک شده . 2 - انبار غله . 3 - نام درختی جنگلی که چوب بسیار محکمی دارد و در کوهستان های شمال ایران می روید. 1


49179 راشد (ش ِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - به راه راست رونده . 2 - راه راست یافته . 1


49180 راشی [ ع . ] (اِفا.) رشوه دهنده و رشوه گیرنده . راشیتیسم [ فر. ] (اِ.) عارضة نرم شدن استخوان های بدن که بر اثر کمبود ویتامین D و کمبود املاح کلسیم در بدن حاصل می شود. 1


49181 راصد (ص ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - مراقب، چشم دارنده . 2 - چشم به راه . 3 - منجم، اخترشمار. ج . راصدین . 1


49182 راضع (ض ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - شیرخوار. 2 - بخیل، خسیس . 1


49183 راضی [ ع . ] (ص .) خشنود، قانع . 1


49184 راعی [ ع . ] (اِفا.) 1 - چرانندة گله . 2 - پشتیبان، نگهبان . 3 - حاکم، والی . 1


49185 راغ (اِ.) 1 - مرغزار. 2 - دامن کوه . 3 - صحرا. 1


49186 راغب (غِ) [ ع . ] (اِفا.) مایل، خواهان . ج . راغبین . 1


49187 رافض (فِ) [ ع . ] (اِفا.) ترک کننده، رهاکننده . 1


49188 رافضه (فِ ض ) [ ع . رافضة ] 1 - (اِفا.) مؤنث رافض . 2 - گروهی که به پیشوای خویش پشت کرد ه و او راترک کنند. 1


49189 رافضی ( فِ) [ ع . ] (ص .) 1 - ترک کننده . 2 - اصطلاح سنّییان دربارة شیعه به علت ترک رأی صحابه در بیعت با ابوبکر و عمر . 1


49190 رافع (فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - بالابرنده، بلند کننده . 2 - بردارندة قصه به شاه یا امیر، عرض حال دهنده . 1


49191 راقد (قِ) [ ع . ] (ص فا.) خوابنده، خوابیده . 1


49192 راقم (قِ) [ ع . ] (اِفا.) نویسنده، محرر. 1


49193 راقی [ ع . ] (اِفا.) 1 - بالا رونده، جلو رونده . 2 - افسونگر. 3 - تحصیل کرده . 1


49194 رالی [ انگ . از فر. ] 1 - نوعی مسابقة اتومبیل - رانی با مساحت طولانی که در جاده ها و با قوانین مشخص از نظر سرعت و زمان و مسیر مسابقه برگزار می شود. 2 - در ورزش هایی مانند بدمینتون و تنیس رد و بدل کردن متوالی توپ بین حریفان تا کسب امتیاز. 1


49195 رام [ په . ] (ص .) 1 - مطیع، فرمانبردار. 2 - خو گرفته، آموخته . 3 - در آیین زردشتی، یکی از ایزدان و نام بیست ویکم از هر ماه شمسی . 1


49196 رامح (مِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نیزه زن . 2 - نیزه دار. 1


49197 رامش (مِ) [ په . ] 1 - (اِمص .) آرامش، آسودگی . 2 - (اِ.) طرب، شادی . 1


49198 رامشگر (مِ گَ) (ص .) خواننده و نوازنده . 1


49199 رامشی (مِ) (ص نسب .) نوازنده، خواننده . 1


49200 رامی [ انگ . ] (اِ.) نوعی بازی ورق . 1


49201 رامی [ ع . ] (اِفا.) 1 - پرتاب کننده . 2 - تیرانداز. 1


49203 ران (ص فا.) در ترکیب به معنی «راننده » آید: کالسکه ران، سخنران، قایقران . 1


49204 ران [ په . ] (اِ.) قسمتی از پا یا اندام خلفی جانوران که بین مفصل زانو و مفصل خاصره قرار دارد؛ فخذ، آلست . 1


49205 رانت [ فر. ] (اِ.) درآمدی که از فرصت ها و موقعیت های برتر به دست آمده باشد، ثروت حاصل از کار غیرتولیدی و بادآورده . 1


49206 راند [ فر. ] (اِ.) دور بازی، مرحله ای از یک مسابقه . 1


49207 راندمان (د) [ فر. ] (اِ.) کارکرد، نتیجة کار. 1


49208 راندن (دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - بیرون کردن . 2 - راه انداختن چهارپا. 3 - طرد کردن . 1


49209 رانده (د) (ص مف .) طرد شده . 1


49210 رانش (نِ) (اِمص .) 1 - راندن . 2 - حرکت، جابجایی . 1


49211 راننده (نَ د) (ص فا.) آن که وسایل نقلیه را می راند، شوفر. 1


49212 رانندگی (نَ د) (حامص .) عمل و شغل راننده . 1


49213 رانکی (نَ) (اِ.) تسمة عقب پالان که بر ران چهارپا قرار گیرد، پاردم . ؛ رانکی کسی بودن کنایه از: منحرف شدن از جادة عفاف یا دیانت . 1


49214 رانگا [ روس . ] (اِ.) = رامکا: سینی فلزی مستطیل که حروف چیده شدة دستی را در آن گذارند. 1


49215 رانین (نَ یا نِ) (اِ.) 1 - شلوار. 2 - نوعی زره، که هنگام جنگ ران ها را با آن می پوشانیدند. 1


49216 راه (اِ.) = رای . راج . راجه : پادشاه هندوستان . 1


49217 راه [ په . ] (اِ.) 1 - جاده، گذرگاه . 2 - قانون، روش . 3 - پردة موسیقی، نغمه . 1


49218 راه انجام (اَ) (اِمر.)1 - اسباب سفر. 2 - مرکب - سواری . 3 - پیک، قاصد. 1


49219 راه بریدن (بُ دَ) (مص ل .) 1 - راه پیمودن . 2 - دزدی از مسافران، راهزنی . 1


49220 راه دادن (دَ) (مص ل .) رخصت دادن . 1


49221 راه داشتن (تَ) (مص ل .) قطع طریق کردن، راهزنی کردن . 1


49222 راه راه (ص .) دارای خطوط موازی . 1


49223 راه نرفته (نَ رَ تِ) (ص مر.) تجربة نادیده . 1


49224 راه نشین (نِ) (ص فا.) 1 - گدای سر راه . 2 - غریب، بی کس . 1


49225 راه و رسم (هُ رَ) (اِمر.) شیوه، روش، طریق . 1


49226 راه و چاه (هُ) (اِمر.) روش، طریقه . 1


49227 راه وبیراه (هُ) 1 - (اِ.) راه های اصلی و فرعی . 2 - (ق .) گاه و بیگاه، در هر فرصت . 1


49228 راه پیما (پَ یا پِ) (ص فا.) 1 - راه پیماینده، راه رونده . 2 - مسافر. 3 - تندرو، سریع السیر. ج . راه پیمایان . 1


49229 راه گرفتن (گِ رِ تَ) (مص م .) راه را سد کردن، سر راه را گرفتن . 1


49230 راه گستر (گُ تَ) (ص فا.) تندرو، راهوار. 1


49231 راه گیر (ص فا.) = راه گیرنده : 1 - راه رو، مسافر. 2 - راهزن، قاطع طریق . 1


49232 راهب (هِ) [ ع . ] (اِ.) عابد مسیحی، پارسا و گوشه نشین . جِ رهبان، راهبین . 1


49233 راهبر (بَ) (ص فا.) آن که کسی را در راهی هدایت کند، هادی، دلیل، راهنما. 1


49234 راهبه (هِ ب) [ ع . راهبة ] (ص .) زن ترسای پارسا ج . راهبات . 1


49235 راهدار (ص .)1 - نگهبان راه . 2 - راهزن . 3 - راه - راه، مخطط . 1


49236 راهداری 1 - (حامص .) نگهبانی راه . 2 - دزدی، راهزنی . 3 - (اِمر.) ادارة نگهبانی و محافظت راه . 1


49237 راهرو (رُ)(ص فا.) 1 - سالک . 2 - مسافر، عارف . 1


49238 راهزن (زَ)(ص فا.) 1 - دزدی که اموال مسافران را غارت می کند. 2 - نغمه خوان، سرودگوی . 1


49239 راهن (هِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - گرو گذارنده . 2 - رهن گذارنده . 3 - ثابت، دایم . 1


49240 راهنامه (مِ) (اِمر.) 1 - نقشة راه . 2 - سفرنامه . 1


49241 راهنما (نَ) (ص فا.) 1 - پیشوا، هادی . 2 - بلد، بلد راه، کسی که مسیر را می داند. 1


49242 راهنمایی ( راهنمایی .) (حامص .) عمل راهنما، هدایت، راهبری . ؛ ادارة راهنمایی و رانندگی اداره ای که موظف به انتظام رفت و آمد و عبور و مرور وسایل نقلیه است . 1


49243 راهنمون (نَ) (ص مر.) راهنما، راهبر. 1


49244 راهنورد (نَ وَ) (ص فا.) 1 - مسافر، پیک . 2 - تندرونده . 1


49245 راهوار (ص مر.) تندرو. 1


49246 راهواره (رِ) (اِمر.) سوغات سفر، ره آورد. 1


49247 راهوی (هُ) (اِ.) یکی از آهنگ های موسیقی قدیم . 1


49248 راهگان (ص مر.) رایگان . 1


49249 راهگذار (گُ) (ص فا.) 1 - عابر. 2 - مسافر. 1


49250 راهی (ص نسب .)1 - مسافر، رونده . 2 - راه نشین . 3 - فرستاده . 1


49251 راود (وَ) (اِ.) سبزه زار، چراگاه . 1


49252 راوق (وُ) [ معر. ] (اِ.) نک راوَک . 1


49253 راوچه (وْ چِ)(اِ.) نوعی انگور، انگور پیش رس . 1


49254 راوک (وَ) 1 - (اِ.) ظرفی که در آن شراب را صاف کنند. 2 - (ص .) صاف، لطیف . 3 - شراب صاف و بی دُرد. 1


49255 راوی [ ع . ] (اِفا.) روایت کننده . ج . روات . 1


49256 راویه (یَ یا یِ) [ ع . راویة ] (اِ.) 1 - مشک بزرگی که در آن آب را حمل و نقل کنند. 2 - چارپایی که مشک آب را بر آن بار کنند. 1


49257 راپرت (پُ) [ فر. ] (اِ.) گزارش، سخن چینی . 1


49258 راپرتچی ( راپرتچی .) [ فر - تر. ] (اِفا.) 1 - گزارش گر. 2 - خبرچین، جاسوس . 1


49260 راک (اِ.) رشتة سوزن، نخ . 1


49261 راک [ انگ . ] (اِ.) نوعی رقص پر جنب و جوش . 1


49262 راک (اِ.) کاسة چوبی، آبخوری . 1


49263 راک [ په . ] (اِ.) گوسفند جنگی، قوچ . 1


49264 راکاره (رِ) (ص .) زن بدکاره، روسپی . 1


49265 راکب (کِ) [ ع . ] (اِفا.) سوار، سواره . 1


49266 راکت (کِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - ابزاری به شکل یک صفحة توری گرد مسطح دارای دستة بلند که در بازی تنیس مورد استفاده قرار می گیرد. 2 - موشک . 1


49267 راکد (کِ) [ ع . ] (اِفا.) ایستاده، بی حرکت . 1


49268 راکع (کِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - رکوع کننده، 2 - فروتنی . 1


49269 راگو (گُ) [ فر . ] (اِ.) غذایی که از گوشت ران گوساله یا گوسفند، هویج، سیب زمینی، لوبیا سبز و مانند آن ها تهیه شود. 1


49270 رای (اِ.) راه، طریق . 1


49271 رای [ هند. ] (اِ.) نک راجه . 1


49272 رای [ ع . رأی ] (اِ.) 1 - اندیشه، فکر. 2 - تدبیر. 3 - عقیده، اعتقاد. 4 - شور، مشورت . 5 - قصد، عزم . 1


49273 رایات [ ع . ] (اِ.) جِ رایت ؛ درفش ها، بیرق ها، علم ها. 1


49274 رایانه (نِ) (اِ.) نک کامپیوتر. 1


49275 رایت (یَ) [ ع . رایة ] (اِ.) پرچم، درفش . 1


49276 رایج (یِ) [ ع . ] (اِفا.) جاری، روان . 1


49277 رایح (یِ) [ ع . رائح ] (اِفا.) 1 - بو دهنده . 2 - بو کننده . 1


49278 رایحه (یِ حِ) [ ع . رایحة ] (اِ.) بوی، بوی خوش . 1


49279 راید (یِ) [ ع . رائد ] (اِفا.) 1 - پیشرو. 2 - جوینده . 3 - جاسوس . 4 - کسی که او را برای یافتن جای مناسب از پیش می فرستادند. 1


49280 رایزن (زَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - مشاور. 2 - آن که در سفارت خانة دولتی در امور (فرهنگی، تجاری، نظامی ) مشغول باشد. 1


49281 رایزنی ( رایزنی .) [ ع - فا. ] (حامص .) مشاورت . 1


49282 رایش (یِ) [ ع . رائش ] (اِفا.) واسطة میان رشوه گیرنده و رشوه دهنده . 1


49283 رایش ( رایش .) [ ع . ] (اِ.) تیر با پر. 1


49284 رایض (یِ) [ ع . رائض ] (اِفا.) رام کنندة ستوران . 1


49285 رایع (یِ) [ ع . رائع ] (اِفا.) 1 - رساننده، بالنده . 2 - زیبا. 1


49286 رایق (یِ) [ ع . رائق ] (اِفا.) 1 - صاف، صافی . 2 - خوش آیند. 1


49287 رایکا (اِ.) پسر. پسر محبوب، معشوق . 1


49288 رایگان (یِ) (ص مر.) 1 - مفت، مجانی . 2 - باطل، بیهوده . 1


49289 رب (رَ بّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خداوند. 2 - مالک، ارباب . 1


49290 رب ( رُ) [ ع . ] (اِ.) آب گوجه فرنگی، انار و غیره را گرفته می جوشانند و از آن مادة غلیظ و خوش رنگی به دست می آید که برای خوش رنگ و خوشمزه شدن انواع غذاها از آن استفاده می کنند. 1


49291 رب الارباب (رَ بُّ لْ اَ رْ) [ ع . ] (اِمر.) خداوند، خداوند جان، خدای بزرگ . 1


49292 رب النوع ( رب النوع . نُ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - خدای نوع، خدای هر یک از انواع موجودات به عقیدة برخی ملل باستانی، مانند خدای آب، آتش، زمین ... 2 - فرشتة موکل بر هر یک از انواع موجودات . نمونة روحانی و جاودانی موجودات در عالم معنا که محافظ نوع خود در جهان مادی می باشند. 1


49293 رب دشامبر (رُ دُ) [ فر. ] (اِمر.) لباس خانه . 1


49294 ربا (رِ) [ ع . ] (اِ.) پولی که بستانکار از بدهکار بابت منافعِ پول خود می گیرد. 1


49295 رباب (رَ) [ ع . ] (اِ.) ابر، ابرسفید. 1


49296 رباب (رَ یا رُ) [ ع . ] (اِ.) از آلات موسیقی زهی، مانند طنبور که با دست یا آرشه نواخته می شود. 1


49297 رباح ( رباح .) [ ع . ] (اِ.) جِ ربح ؛ سودها. 1


49298 رباح (رَ) [ ع . ] (اِ.) خمر، شراب . 1


49299 رباخوار (رِ. خا) [ ع - فا. ] (ص فا.) نزول خور، آن که ربا خورد. 1


49300 رباط (رِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - رشته، پیوند. 2 - نسج غضروفی و لیفی شکل که سبب ارتباط انساج مختلف و استحکام آن ها در جای خود می شوند. 3 - گروه اسبان . 4 - گروه سواران . 5 - جایی که در کنار جاده جهت استفاده کاروانیان سازند، کاروان سرا. ج . رباطات . 1


49301 رباط (رِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - رشته، بند. 2 - زردپی . 3 - کاروانسرا. 4 - جایی که برای فقرا یا صوفیان ساخته شود. 1


49302 رباع (رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نیکویی حال . 2 - شأن . 3 - طریقه، روش . 1


49303 رباع (رُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چهارگان، چهارچهار. 2 - چهارخال تاس در بازی نرد. 3 - هر چیز که مشتمل بر چهار قسمت باشد. 1


49304 رباعی (رُ) [ ع . ] (ص نسب .) هر آن چه که از چهار جزء تشکیل شده ؛ چهارتایی . 1


49305 رباعی ( رباعی .) [ ع . ] (اِ.) شعری دارای چهار مصراع که مصراع های اول و دوم و چهارم هم قافیه و بر وزن «لاحول ولا قوة الابالله» باشند. 1


49306 رباعیات (رُ یّ) [ ع . ] (اِ.) جِ رباعیه (رباعی ). 1 - اشعار چهار مصراعی . 2 - دندان های اربعة انسان بین ثنایا و انیاب . 1


49307 ربانی (رَ بّ) [ ع . ] (ص نسب .) عابد، عارف، خداشناس . ج . ربانیون، ربانیین . 1


49308 ربایش (رُ یِ) (اِمص .) ربودن . 1


49309 رباینده (رُ یَ د) (ص فا.) 1 - جذب کننده . 2 - دزد. 1


49310 ربایندگی (رُ یَ د) (حامص .) عمل رباینده . 1


49311 ربح (رِ) [ ع . ] (اِ.) سود. ج . ارباح . 1


53353 شمیم (شَ) [ ع . ] (اِ.) بوی خوش . 1


49312 ربض (رَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دیوار گرداگرد شهر. 2 - جای گوسفندان . 1


49313 ربط (رَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) بستن، پیوند دادن . 2 - (اِمص .) بستگی، پیوستگی . 1


49314 ربط (رُ بُ) (مص ل .) (اِ.) ج . رباط . 1 - کاروانسراها. 2 - پیوندها. 3 - زردپی ها. 1


49315 ربع (رُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - یک چهارم . 2 - یک چهارم یک ساعت، پانزده دقیقه . 1


49316 ربع (رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سرا، خانه . 2 - جای فرود آمدن ج . ربوع . ارباع . 1


49317 ربقه (رِ قِ) [ ع . ربقة ] (اِ.) حلقه، حلقة طناب . 1


49318 ربن (رَ بَّ) [ ع . ] (اِ.) مجتهد یهوده، مفتی یهودان . 1


49319 ربه (رَ بَ یا ب) [ ع . ربة ] (اِ.) مؤنث رب، بتی به صورت زن ساخته شده . 1


49320 ربو (رَ) [ ع . ] (اِ.) پشته، بلندی . 1


49321 ربو ( ربو .) [ ع . ] (اِ.) تنگی نفس، آسم . 1


49323 ربوبت (رُ بَ) [ ع . ربوبة ] (اِمص .) خدایی . 1


49324 ربوبی (رُ) [ ع . ] (ص نسب .) خدایی، الهی . 1


49325 ربوبیت (رُ یَّ) [ ع . ربوبیة ] (مص جع .) خدایی، خداوندی، پروردگاری . 1


49326 ربوخه (رَ خَ یا خِ) (اِ.) 1 - خوشی عموماً، لذت . 2 - لذتی که به وقت جماع دست دهد. 1


49327 ربودن (رُ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - دزدیدن . 2 - جذب کردن . 1


49328 ربوده (رُ د یا دَ) (ص مف .) 1 - دربرده . 2 - تاراج شده . 3 - مجذوب . 1


49329 ربوشه (رُ ش ) (اِ.) سرپوش زنان، مقنعه . 1


49330 ربون (رَ) (اِ.) پولی که پیش از کار به مزدور دهند. 1


49331 ربوه (رَ وَ یا وِ) (اِ.) پشته، بلندی . 1


49332 ربیئه (رَ ئَ یا ئِ) [ ع . ربیئة ] (ص . اِ.) 1 - دیده بان . 2 - طلایه . 1


49333 ربیب (رَ) [ ع . ] (اِ.) پسر زن از شوهر پیشین . 1


49334 ربیبه (رَ بَ یا ب) [ ع . ربیبة ] (اِ.) دختر زن از شوهر سابق . 1


49335 ربیع (رَ) [ ع . ] (اِ.) فصل بهار. 1


49336 ربیع خوردن ( ربیع خوردن . خُ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) مجازاً سبزه خوردن، علف خوردن . 1


49337 رت (رُ یا رَ) (ص .) 1 - لخت، برهنه . 2 - تهی، خالی . 1


49338 رتاتیو (رُ) [ فر. ] (اِ.) ماشین چاپ سریع که علاوه بر چاپ، برش کاغذ و دسته کردن آن را نیز خود انجام می دهد و معمولاً با بوبین (قرقره ) کار می کند. 1


49339 رتبه (رُ بَ یا ب) [ ع . رتبة ] (اِ.) 1 - درجه، منزلت، مقام . 2 - درجه ای از درجات اداری، فرهنگی، قضایی یا نظامی که حقوق ماهیانه خاص به حساب آن تعلق می گیرد. اشل، پایه . ج . رتب . 1


49340 رتق (رَ) [ ع . ] (مص م .) بستن، دوختن . 1


49341 رتوش (رُ) [ فر. ] (اِ.) دستکاری عکس و فیلم برای زیباتر کردن آن، پرداخت (فره ). 1


49342 رتیل (رُ تِ یْ) [ ع . رتیلاء ] (اِ.) جانوری است از شاخة بندپایان شبیه به عنکبوت با شکمی بزرگ و پاهایی کوتاه که سم کشنده ای دارد. 1


49343 رث (رَ) [ ع . ] (ص .) کهنه، پوسیده، فرسوده . ج . رثاث . 1


49344 رثاء (رَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گریستن بر مرده . 2 - سوک سرود، شعر گفتن برای مرده با تأسف و اندوه . 3 - (اِمص .) مرده ستایی، مویه گری . 1


49345 رثاثه (رَ ثَ) [ ع . رثاثة ] (اِمص .) 1 - پوسیدگی . 2 - بدحالی . 1


49346 رج (رَ) (اِ.) 1 - صف، رده . 2 - ریسمان . 1


49347 رجاء (رَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) امیدوار شدن، امید داشتن . 2 - (اِمص .) امیدواری، توقع . 3 - (اِ.) امید، آرزو. 1


49348 رجاء ( رجاء .) [ ع . ] (اِ.) ناحیه ؛ ج . ارجاء. 1


49349 رجاحت (رَ حَ) [ ع . رجاحة ] 1 - (مص ل .) فزون آمدن، چربیدن . 2 - (اِمص .) فزونی، فضیلت، برتری . 1


49350 رجاف (رُ) [ ع . ] (اِ.) آواز و صدای کوس و نقاره . 1


49351 رجال (رِ) [ ع . ] (اِ.)جِ رجل . 1 - مردان . 2 - بزرگان . 1


49352 رجال الغیب (رِ لُ لْ غَ) [ ع . ] (اِمر.) هفت تن از مردان خدا که زنده اند ولی به چشم جهانیان دیده نمی شوند. 1


49353 رجاله (رَ جّ لِ) [ ع . رجالة ] (اِ.) جِ راجل . 1 - پیادگان . 2 - اوباش، فرومایگان . 1


49354 رجب (رَ جَ) [ ع . ] (اِ.) ماه هفتم از سال قمری . 1


49355 رجحان (رُ) [ ع . ] (اِمص .) برتری، فزونی . 1


49356 رجز (رِ یا رُ) [ ع . ] (اِمص .) پلیدی، بت - پرستی . 1


49357 رجز (رَ جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شعری که به هنگام جنگ هر یک از طرفین در ستایش قوم و افتخارات خویش می خوانند. 2 - یکی از بحرهای شعر که از تکرار سه یا چهار بار «مستفعلن » به دست می آید. 1


49358 رجزخوانی ( رجزخوانی . خا) [ ع - فا. ] (حامص .) خود - ستایی . 1


49360 رجع (رَ) [ ع . ] (مص ل .) برگشتن، بازگشتن . 1


49361 رجعت (رَ عَ) [ ع . رجعة ] (مص ل .) 1 - بازگشت . 2 - بازگشت مرد به سوی زن طلا ق دادة خود. 1


49362 رجغک (رَ غَ) (اِ.) نک رجک . 1


49363 رجل (رَ جُ) [ ع . ] (اِ.) مرد. ج . رجال . 1


49364 رجل (رِ) [ ع . ] (اِ.) پا، پای . ج . اَرجُل . 1


49365 رجم (رَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - سنگسار کردن . 2 - دشنام دادن . 3 - طرد کردن، راندن . 1


49366 رجه (رَ جِ) (اِ.) 1 - ریسمان، بند رخت . 2 - ریسمانی که در بنایی به کار می رود. 1


49367 رجوع (رُ) [ ع . ] (مص ل .) بازگشتن، برگشتن . 1


49368 رجولیت (رُ یَّ) [ ع . رجولة ] (مص جع .) 1 - مرد بودن . 2 - مردی، مردانگی . 1


49369 رجوم (رُ جُ) [ ع . ] (مص م .) 1 - سنگسار کردن . 2 - راندن . 3 - دشنام دادن . 1


49370 رجک (رَ جَ) (اِ.) آروغ . 1


49371 رجیم (رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - سنگسار شده . 2 - رانده، مطرود. 3 - نفرین شده . 1


49372 رحا (رَ) (اِ.) نک رحی . 1


49373 رحال (رَ حّ) [ ع . ] (ص .) نیک دانا و ماهر در پالان نهادن ؛ ج . رحاله . 1


49374 رحال ( رحال .) [ ع . ] (ص .) بسیار سفر کننده ؛ ج . رحاله . 1


49375 رحال (رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ رحل . 1 - پالان شتر. 2 - اسباب و اثاث سفر. 1


49376 رحب (رَ) [ ع . ] (ص .) فراخ، گشاده . 1


49377 رحبه (رَ حَ بَ یا ب) [ ع . رحبة ] (اِ.) 1 - زمین وسیع پرگیاه . 2 - ساحت خانه . 3 - وسط سرای . ج . رحاب . 1


49378 رحل (رَ) [ ع . ] (مص ل .) کوچ کردن، رحلت کردن . 1


49379 رحل ( رحل . ) [ ع . ] (اِ.)1 - اسباب و اثاث . 2 - منزل، مأوا. 3 - پالان شتر. 4 - وسیله ای که قران یا کتاب را هنگام خواندن روی آن می گذارند. ج . رحال . 1


49380 رحلت (رِ لَ) [ ع . رحلة ] (مص ل .) 1 - کوچیدن، کوچ کردن . 2 - مردن . 1


49381 رحلی (رَ) [ ع . ] (اِ.) نوعی قطع کتاب یا نشریه برابر با 22 * 25 سانتی متر. ؛ رحلی بزرگ قطع کتاب در اندازة 34 * 58 سانتی متر. ؛ رحلی کوچک قطع کتاب در اندازة 16 * 27. 1


49382 رحم (رَ حْ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - مهربانی . 2 - بخشودن، گذشتن . 1


49383 رحم (رَ حِ) [ ع . ] (اِ.) زهدان، بچه دان . 1


49384 رحمان (رَ) [ ع . رحمن ] (ص .) 1 - مهربان . 2 - بخشاینده، از صفات خداوند. 1


49385 رحمت (رَ مَ) [ ع . رحمة ] (اِمص .) 1 - مهربانی، دلسوزی . 2 - بخشایش، عفو. 1


49386 رحمت العالمین (رَ مَ تُ لْ لَ) [ ع . رحمة العالمین ] (ص مر.) موجب رحمت جهانیان (پیغامبر اسلام ). 1


49387 رحمت اللهعلیه ( رحمت اللهعلیه . لا عَ لَ ) [ ع . رحمة الله علیه ] بخشایش خدای بر او باد (جملة دعایی ). 1


49388 رحموت (رَ حَ) [ ع . ] (اِمص .) بخشودگی، مهربانی . 1


49390 رحیب (رَ) [ ع . ] (ص .) فراخ، گشاده . رحیق (رَ) [ ع . ] 1 - (ص .) خالص . 2 - (اِ.) شراب بی غش و ناب . 1


49391 رحیل (رَ) [ ع . ] (مص ل .) کوچ کردن، کوچیدن . 1


49392 رحیم (رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - مهربان . 2 - بخشاینده، از صفات خداوند. 1


49393 رخ (رَ) (اِ.) 1 - رخنه، شکاف . 2 - خط هایی که از کشیدن سوهان بر روی فلزات ایجاد شود. 1


49394 رخ (رُ) (اِ.) 1 - گونه، چهره، هر یک از دو طرف گونه . 2 - سوی، طرف . 3 - عنان اسب، افسار. 1


49395 رخ ( رخ .) [ معر. ] (اِ.) یکی از مهره های شطرنج که به شکل برج است . 1


49396 رخ ( رخ .) [ ع . ] (اِ.) پرنده ای موهوم و بزرگ مانند سیمرغ و عنقا. 1


49397 رخ ( رخ .) (ص . اِ.) جنگجو، پهلوان . 1


49398 رخ فروز (رُ. فُ) 1 - (ص فا.) آن که چهرة خویش نماید. 2 - (اِمر.) روز هفتم از ماه های ملکی . 3 - (اِ.) دستینه ای که آن را چهارتو مانند ریسمانی تابیده باشند. 1


49399 رخاء (رُ) [ ع . ] (اِ.) باد نرم . 1


49400 رخاء (رَ) [ ع . ] (اِمص .) فراوانی نعمت، فراخ شدن زندگانی . 1


49401 رخام (رُ) [ ع . ] (اِ.) مرمر، سنگ مرمر. 1


49402 رخاوت (رَ وَ) [ ع . رخاوة ] (اِمص .) سستی، نرمی . 1


49403 رخبین (رُ) (اِ.) 1 - کشک، قره قروت . 2 - ماست چکیده . 1


49404 رخبینه (رُ نِ) (اِ.) نک رخبین . 1


49405 رخت (رَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - لباس، جامه . 2 - کالا، متاع . 3 - بار و بنه . 1


49406 رخت انداختن ( رخت انداختن . اَ تَ) (مص ل .) اقامت کردن، فرود آمدن . 1


49407 رخت بربستن ( رخت بربستن . بَ. بَ تَ) (مص ل .) 1 - آمادة سفر شدن . 2 - مردن، درگذشتن . 1


49408 رخت برگرفتن ( رخت برگرفتن . بَ. گِ رِ تَ) (مص ل .) کوچ کردن . 1


49409 رخت ساختن ( رخت ساختن . تَ) (مص ل .) آماده شدن، آماده سفر شدن . 1


49410 رخت شو (ی ) (رَ) (ص فا.) آن که لباس ها را شوید. 1


49411 رخت کن ( رخت کن . کَ) (اِمر.) اتاقی که در آن لباس از تن درآورند و در جارختی گذارند، جایی از گرمابه که در آن لباس ها را از تن درآورند. 1


49412 رخت گرداندن ( رخت گرداندن . گَ دَ) (مص ل .) جابه جا شدن، نقلِ مکان کردن . 1


49413 رخسار (رُ) (اِمر.) روی، چهره . 1


49414 رخساره (رُ رِ) (اِمر.) رخسار. 1


49415 رخش ( رخش .) (اِ.) رنگ سرخ و سفید درهم آمیخته . 1


49416 رخش ( رخش .) (اِ.) 1 - اسب . 2 - نام اسب رستم دستان . 1


49417 رخش (رَ خْ) [ اَوس . ] (اِ.) 1 - روشنایی، پرتو. 2 - صاعقه، برق . 1


49418 رخشان (رَ) (ص فا.) رخشنده، تابان . 1


49419 رخشنده (رَ شَ د) (ص فا.) درخشنده، تابنده . 1


49420 رخشیدن (رَ دَ)(مص ل .) تابیدن، پرتو افکندن . 1


49421 رخص (رَ) [ ع . ] (ص .) نرم و نازک . 1


49422 رخص (رُ) [ ع . ] (اِمص .) ارزانی، کم بهایی . 1


49484 رزمجویی ( رزمجویی .) (حامص .) جنگجویی . 1


49423 رخصت (رُ صَ) [ ع . رخصة ] 1 - (اِمص .) اجازه، دستور، اذن . 2 - (اِ.) جواز، پروانه . 1


49424 رخمه (رَ مِ) [ ع . رخمة ] (اِ.) کرکس، لاشخوار. 1


49425 رخنه (رِ نِ) (اِ.) سوراخ، شکاف . 1


49426 رخنه (رُ نَ یا نِ) (اِ.) کاغذ. 1


49428 رخوت (رِ وَ) [ ع . رخوة ] (اِمص .) سستی . 1


49429 رخچ (رُ) (اِ.) فرق سر، تارک . 1


49430 رخیدن (رَ دَ) (مص ل .) تند نفس کشیدن به سبب حمل باری سنگین . 1


49431 رخیص (رَ) [ ع . ] (ص .) ارزان، کم بها. 1


49432 رخیم (رَ) [ ع . ] (ص .) نرم آواز. 1


49433 رد (رَ) [ په . ] (ص .) 1 - جوانمرد، راد. 2 - دانا، بخرد. 3 - سرور، پیشوای دینی زردشتیان . 1


49434 رد (رَ د یا دّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پس دادن، بازگردانیدن . 2 - (اِ.) اثر پای، نشانة قدم . 1


49435 رد زدن (رَ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) رد پای کسی را گرفتن . 1


49436 رد شدن ( رد شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - گذشتن، عبور کردن . 2 - پذیرفته نشدن . 1


49437 رداء (رَ) [ ع . ] (اِ.) بالاپوش، جبُه . ج . اردیه . 1


49438 رداء افشاندن ( رداء افشاندن . اَ دَ) [ ع - فا. ] (اِ.) (مص ل .) 1 - ستردن گرد و خاک از رداء. 2 - کنایه از: توجه به ظاهر. 1


49439 ردائت (رَ ئَ) [ ع . ردائة ] (اِمص .) 1 - فساد، تباهی . 2 - پستی، بدی . 1


49440 رداس (رَ دّ) [ ع . ] (ص فا.) مرد سنگ انداز. 1


49441 ردع (رَ دْ) [ ع . ] (مص م .) بازداشتن، منع کردن . 1


49442 ردف (رِ دْ) [ ع . ] (ص .) 1 - پیرو، تابع . 2 - ترک، کسی که پشت سرِ سوار می نشیند. 3 - هر الف و واو و یای ماقبل «روی » مانند شجاع، نفور، بغیر چنین قافیه ای را «مُردَف » خوانند. 1


49443 ردم (رَ) [ ع . ] (مص م .) رخنه بستن، پینه کردن، درپی کردن . 1


49444 ردن (رُ) [ ع . ] (اِ.) بن آستین و تریز. ج . ادان . 1


49445 ردنگت (رِ دَ گُ) [ فر. ] (اِ.) قسمی جامة مردانه مانند پالتو، طویل تر و عریض تر از بالاپوش معمولی . 1


49446 رده (رَ د) (اِ.) 1 - صف، قطار، دسته . 2 - هر چیز که در یک راسته باشد. 1


49447 رده (رِ یا رَ دِّ) [ ع . ] (مص ل .) از دین برگشته . 1


49448 رده بندی ( رَ د بَ) (حامص .) طبقه بندی . 1


49450 ردی (رَ) [ ع . رداء ] (اِ.) بالاپوش . 1


49451 ردی (رَ دا) [ ع . ] (اِمص .) هلاک، تباهی . 1


49452 ردیف (رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - رده، رسته . 2 - کلمه یا کلماتی که عیناً در آخرِ مصراع ها تکرار شود. 3 - پایه و رکن اساسی موسیقی ملی ایران است که به «مقام »، «دایرة ملایم » و «آواز»، تقسیم می شود، دستگاه . 1


49453 رذالت (رَ لَ) [ ع . ] (اِمص .) فرومایگی . 1


49454 رذایل (رَ یِ) [ ع . ] (اِ.) جِ رذیله ؛ فرومایگی ها، پستی ها. 1


49455 رذل (رَ) [ ع . ] (ص .) فرومایه، پست . 1


49456 رذیل (رَ) [ ع . ] (ص .) فرومایه، دون . 1


49457 رذیلت (رَ لَ) [ ع . رذیلة ] (اِمص .) فرومایگی، پستی . 1


49458 رز (رَ) (اِ.) 1 - درخت انگور. 2 - انگور. 1


49459 رز ( رز .) (اِ.) زهر هلاهل . 1


49461 رزء (رُ) [ ع . ] (اِ.) مصیبت بزرگ، پیش آمد بد. ج . ارزاء 1


49462 رزاز (رَ زّ) [ ع . ] (ص .) 1 - برنج کوب . 2 - برنج - فروش . 1


49463 رزازی ( رزازی .) [ ع - فا. ] 1 - (حامص .)برنج کوبی . 2 - برنج فروشی . 3 - (اِمر.) دکان برنج فروش . 1


49464 رزاق (رَ زّ) [ ع . ] (ص .) روزی دهنده . 1


49465 رزانت (رَ نَ) [ ع . رزانة ] (مص ل .) باوقار بودن، سنگین بودن . 1


49466 رزایا (رَ) [ ع . ] (اِ.) ج . زریئه، رزیه ؛ پیش - آمدهای ناگوار. 1


49467 رزبان (رَ) (ص مر.) 1 - محافظ باغ انگور. 2 - باغبان . 1


49468 رزبن (رَ. بُ) (اِمر.) درخت رز، نهال رز. 1


49469 رزد (رَ) نک رژد. 1


49470 رزرو (رِ ز) [ فر. ] (اِ.) 1 - یدک . 2 - (در بازی های تی می ) بازیکنی که در مواقع لزوم با نظر مربی جانشین بازیکن اصلی تیم شود. ذخیره (فره ). 3 - آن چه که برای استفادة کسی کنار گذاشته می شود. 1


49472 رزم (رَ) (اِ.) جنگ، نبرد. 1


49473 رزم آزما ( رزم آزما . زْیا ز) (ص فا.) جنگ آزموده . 1


49474 رزم آزما (ی ) ( رزم آزما .)(ص فا.)1 - پهلوانی که در رزم هنرمند باشد. 2 - فرماندهی که مقدمات جنگ را آماده سازد. 1


49475 رزم آزمودن ( رزم آزمودن . زْ یا ز دَ) (مص ل .) جنگ کردن . 1


49476 رزم آور (وَ) (ص فا.) جنگجو، جنگاور. 1


49477 رزم توز ( رزم توز .) (ص فا.) جنگجو. 1


49478 رزم توزی ( رزم توزی .) (حامص .) جنگجویی . 1


49479 رزم زن ( رزم زن . زَ) (ص فا.) جنگاور. 1


49480 رزم نامه ( رزم نامه . مِ) (اِمر.) داستان جنگی (معمولا منظوم ). 1


49481 رزم یوز (رَ) (ص فا.) جنگجوی . 1


49482 رزم یوش ( رزم یوش .) (ص فا.) جنگجوی . 1


49483 رزمجو ( رزمجو .) (ص فا.) جنگجو. 1


49487 رزمه (رَ مِ) [ ع . رزمة ] (اِ.) بقچة لباس . 1


49488 رزمکار ( رزمکار .) (ص فا.) جنگجو. 1


49489 رزمگاه ( رزمگاه .) (اِمر.) میدان جنگ . 1


49490 رزمگه ( رزمگه . گَ) (اِمر.) رزمگاه . 1


49491 رزمی (رَ) 1 - (ص نسب .) جنگجوی . 2 - (اِ.) نام عمومی نوعی ورزش شامل، کاراته، تکواندو، کونک فو. 1


49492 رزنانس (رِ زُ نّ) [ فر. ] (اِ.) طنین اندازی، انعکاس صوت و تموج آن . 1


49493 رزه (رَ ز) (اِ.) حلقه ای که برای قفل کردن در، قفل را از آن رد کنند. 1


49494 رزیئه (رَ ئِ یا ئَ) [ ع . رزیئة ] (اِ.) مصیبت عظیم، پیش آمد ناگوار. ج . رزایا. 1


49495 رزیدن (رَ دَ) (مص م .) رنگ کردن . 1


49496 رزیدنت (رِ د) [ انگ . ] (اِ.) پزشکی که مشغول گذراندن دورة تخصصی است، دستیار. 1


49497 رزیستانس (رِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - مقاومت، پایداری . 2 - مقاومت جسم هادی الکتریک در برابر جریان برق . 1


49498 رزین (رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - محکم، استوار. 2 - باوقار، سنگین . 1


49499 رزین (رِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - صمغ، سقز. 2 - روکش چرخ بعضی وسایل نقلیة موتوری . 1


49500 رزیه (رَ یَّ) [ ع . رزیئة ] (اِ.) مصیبت عظیم، پیش آمد ناگوار؛ ج . رزایا. 1


49501 رس ( رس .) (ص .) حریص، حریص به خوردن . 1


49502 رس ( رس .) [ ع . ] (مص م .) 1 - بند کردن و بازداشتن کسی را. 2 - اصلاح کردن میان قومی را. 3 - افساد کردن (از اضداد است ) 4 - چاه کندن . 5 - در زیر خاک پنهان کردن چیزی را. 6 - در گور کردن مرده را. 7 - دانستن امور قوم و خبر آن ها. 1


49503 رس (رُ) (اِ.) 1 - خاک مخصوص کوزه گری . 2 - (ص .) محکم، سخت ؛ رس کسی را بالا آوردن کنایه از: او را اذیت و آزار کردن . ؛ رس کسی را کشیدن او را بی نهایت خسته کردن . 1


49504 رس (رَ) (اِ.) ریسمان . 1


49505 رسا (رَ) (ص فا.) 1 - بلند. 2 - رسنده . 3 - بالغ . 4 - تندهوش . 1


49506 رسالت (رِ لَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پیغام بردن . 2 - (اِمص .) پیامبری . 3 - پیام آوردن از جانب خداوند. 1


49507 رساله (رِ لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کتاب، جزوه . 2 - نامه، نوشته . 1


49508 رسام (رَ سّ) [ ع . ] (ص .) رسم کننده، نقاش . 1


49509 رسان (رَ یا رِ) (ص فا.) در ترکیب به معنی «رساننده » آید: نامه رسان، روزی رسان . 1


49510 رساندن (رَ یا رِ دَ) (مص ل .) 1 - چیزی یا خبری را به کسی دادن . 2 - پروراندن . 1


49511 رساننده (رَ یا رِ نَ یا نِ د) (ص فا.) کسی که چیزی یا کسی را به چیزی یا کسی دیگر برساند. 1


49512 رسانه (رِ نِ) (اِ.) هر وسیلة انتقال دهنده . 1


49513 رسانه (رَ نِ) (اِ.) اندوه، حسرت . 1


49514 رسانیدن (رَ یا رِ دَ) (مص م .) نک رساندن . 1


49515 رسایل (رَ یِ) [ ع . ] (اِ.) جِ رساله . 1


49516 رسایی (رَ یا رِ) (حامص .) کمال، بلوغ . 1


49518 رستاخیز (رَ) (اِمر.) رستخیز، قیامت، به پا خاستن مردگان . 1


49519 رستاد (رَ) (اِ.) جیره، مقرری . 1


49520 رستار (رَ) (ص مر.) رستگار. 1


49521 رستاق (رُ) [ معر. ] (اِ.) ده، روستا. 1


49522 رستخیز (رَ سْ) (اِمر.) نک رستاخیز. 1


49523 رستخیز برآوردن ( رستخیز برآوردن . بَ. وَ دَ) (مص ل .) هلاک کردن، دمار برآوردن . 1


49524 رستخیز نمودن ( رستخیز نمودن . نِ دَ)(مص م .) برانگیختن . 1


49525 رستم (رُ تَ) [ په . ] 1 - (اِ.) جهان پهلوان ایران از مردم زابلستان که دارای قدرتی فوق بشری بود. 2 - (ص .) شجاع، دلیر، پهلوان . ؛ رستم و یک دست اسلحه کنایه از: تنها وسیله یا امکان موجود. 1


49526 رستن (رَ تَ) (مص ل .) نجات یافتن، رها شدن . 1


49527 رستن (رُ تَ) [ په . ] (مص ل .) روییدن، نمو کردن . 1


49528 رستنی ( رستنی .) (ص .) گیاه، روییدنی . 1


49529 رسته (رَ تِ) [ معر. ] (اِ.) 1 - صف، قطار. 2 - دکان های واقع شده در یک ردیف در بازار. 3 - دسته و گروهی که هم شغل باشند. 1


49530 رستوران (رِ) [ فر. ] (اِ.) جایی که در آن غذا می خورند، غذاخوری (فره ). 1


49531 رستگار (رَ) (ص فا.) رها شونده . 1


49532 رستگاری ( رستگاری .) (حامص .) رهایی، نجات - یافتگی . 1


49533 رستی (رُ) (ص نسب .) منسوب به رست . 1 - آن چه از خاک و گل رست تعبیه کنند. 2 - زمین هایی که جنس آن ها از رست باشد. 3 - سنگ هایی که مادة اصلی آن ها رست باشد. 1


49534 رستی (رُ) 1 - (حامص .) چیرگی . 2 - دلیری . 3 - آسایش، راحتی . 4 - (اِ.) روزی، رِزق . 1


49535 رستی خوار ( رستی خوار . خا) (ص فا.)= رستی - خوارنده : 1 - روزی خوار، روزی خور. 2 - بهره برنده، متمتع . 1


49536 رسخ (رَ) [ ع . ] (اِمص .) تعلق گرفتن روح انسانی پس از مفارقت بدن به جسمی جمادی . 1


49537 رسد (رَ سَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - بهره، نصیب به حصه . 2 - سهم مالیاتی . 1


49538 رسد ( رسد .) (اِ.) دسته، واحدی نظامی شامل سه جوخه . 1


49539 رسداق (رُ) [ معر. ] (اِ.) نک رستاق . 1


49588 رشن ( رشن .) [ ع . ] (مص ل .) 1 - مهمان ناخوانده گردیدن . 2 - داخل کردن سگ و مانند آن سر خود را در ظرف . 1


49540 رسغ (رُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - (اِ.) پیوندگاه کف دست و پا به ساق، استخوان های خرد مچ دست و پا. ؛ رسغ پا مچ پا. ؛ رسغ دست مچ دست . 2 - (اِمص .) سستی و فروهشتگی دست و پای ستور. 1


49541 رسل (رُ سُ) [ ع . ] (اِ.) جِ رسول ؛ پیامبران . 1


49542 رسم (رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - روش، قاعده، آیین . 2 - عادت، عُرف . 3 - دستور، ترتیب . 4 - نشانی سرای و منزل . 1


49543 رسم ( رسم .) [ ع . ] (مص ل .) کشیدن شکل یا خطی روی کاغذ، نوشتن، خط کشیدن . 1


49544 رسم الخط ( رسم الخط ُ لْ خَ) [ ع . ] (مص مر.) طرز نوشتن کلمه یا کلمات . 1


49545 رسماً (رَ مَ نْ) [ ع . ] (ق مر.) به طور رسمی، برابر با اصول و مقررات پذیرفته شده، در عمل . مق اسماً. 1


49546 رسمی (رَ) 1 - (ص .) معمول، متداول . 2 - (ق .) خشک، به صورت جدی و برابر با مقررات . مق خودمانی، دوستانه . 1


49547 رسمیت (رَ یَّ) [ ع . ] (مص جع .) رسمی بودن . 1


49548 رسن (رَ سَ) [ ع . ] (اِ.) ریسمان، طناب . 1


49549 رسوا (رُ) (اِ.) بدنام، بی حُرمت . 1


49550 رسوایی ( رسوایی .) (حامص .) بدنامی . 1


49551 رسوب (رُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) ته نشین شدن، ته نشینی . 2 - (اِ.)دُرد، ته نشست . 1


49552 رسوخ (رُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) ثابت و استوار شدن . 2 - (اِ.) نفوذ، رخنه . 1


49553 رسول (رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - قاصد، پیک . 2 - سفیر. 3 - پیغامبر، نبی . 1


49554 رسوم (رُ) [ ع . ] (اِ.) جِ رسم ؛ آیین ها، عادات . 1


49555 رسید (رِ یا رَ) 1 - (مص مر.) رسیدن . 2 - (اِ.) نوشته ای که به موجب آن دریافت کنندة پول یا شی ء، دریافت آن را تأیید می کند.، قبض . 1


49556 رسیدن (رَ دَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - آمدن، وارد شدن . 2 - پیوند، تلاقی . 3 - پخته شدنِ میوه . 4 - کامل شدن، بالغ شدن . 5 - مواظبت کردن . 6 - اثر کردن، تأثیر گذاشتن . 1


49557 رسیده (رَ د) (ص مف .) 1 - آمده، وارد. 2 - متصل، پیوسته .3 - پخته، پخته شده . 4 - کامل و بالغ شده . 1


49558 رسیدگی (رَ د) (حامص .) 1 - پختگی و پخته شدن میوه .2 - بلوغ . 3 - تحقیق و دقت در امری . 1


49559 رسیل (رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - فرستاده شده . 2 - هم آواز. 3 - دمساز، موافق . 1


49561 رش ( رش .) (اِ.) نوعی جامة ابریشمین گرانبها. 1


49562 رش (رَ) (اِ.) 1 - پشته، تپه . 2 - زمین پشته پشته . 1


49563 رش ( رش .) [ ع . ] 1 - (مص ل .) چکیدن آب و خون و اشک . 2 - باران اندک و ریزه باریدن . 3 - (اِ.) باران ریزه، باران اندک ؛ ج . رشاس . 1


49564 رش (رَ شّ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - آب پاشیدن . 2 - آب زدن به متاع برای سنگین شدن آن . 1


49565 رش ( رش .) (اِ.) 1 - بازو. 2 - واحد طول، از نوک انگشت میانه تا آرنج . 1


49566 رش (رَ) [ په . ] (اِخ .) نام روز هجدهم از هر ماه شمسی . 1


49567 رش (رُ) (اِ.) چشم غره، نگاه خشمگین . 1


49568 رشاء (رِ) [ ع . ] (اِ.) ریسمان . ج . ارشیه . 1


49569 رشاد (رَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) از گمراهی درآمدن، به راه راست رفتن . 2 - (اِمص .) راستی، رستگاری . 1


49570 رشادت (رَ دَ) [ ازع . ] (اِمص .) دلیری، شجاعت . 1


49571 رشاش (رَ) [ ع . ] (اِ.) آن چه از خون و اشک و آب و غیره بچکد. 1


49572 رشاقت (رَ قَ) [ ع . رشاقة ] (مص ل .) نیک اندام بودن . 1


49573 رشت (رَ شْ) (اِ.) 1 - آن چه که از جایی فرو می ریزد، آوار. 2 - خاکروبه، گرد و غبار. 3 - مرکز استان گیلان . 1


49574 رشت (رُ شْ) (اِ.) روشنایی، فروغ . 1


49575 رشتن (رِ تَ) (مص م .) تافتن، تابیدن . 1


49576 رشتن (رُ تَ) (مص ل .) افروختن، تافتن . 1


49577 رشته (رِ تِ) (ص مف .) 1 - تافته تابیده شده . 2 - (اِ.) ریسمان . 3 - تار، نخ . 4 - فرقه، سلسله . ؛ رشته ها را پنبه کردن کنایه از: نتیجه و حاصل کاری را از میان بردن . 1


49578 رشته فرنگی ( رشته فرنگی . فَ رَ) (اِمر.) ماکارونی . 1


49579 رشته پلو ( رشته پلو . پُ) (اِمر.) نوعی پلو که در آن رشته، گوشت و گاه کشمش یا خرمای سرخ کرده می ریزند. 1


49580 رشتی (رَ) 1 - (ص نسب .) منسوب به رشت، از مردم رشت . 2 - آن چه که در رشت ساخته شود. 3 - (حامص .) فروتنی، خاکساری . 4 - (اِ.) آن که لجن پاک کند و خاک و خاکروبه برد. 1


49581 رشح (رَ شْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) تراویدن آب . 2 - (اِمص .) تراوش . 1


49582 رشحه (رَ حِ) [ ع . رشحة ] (اِ.) آب، چکه . 1


49583 رشد (رُ شْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) به راه راست رفتن، هدایت شدن . 2 - بالیدن، نمو کردن . 3 - (اِمص .) نمو، ترقی . 1


49584 رشد (رَ شَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) هدایت داشتن، به راه راست شدن . 2 - (اِمص .) هدایت . مق . گمراهی، ضلال . 1


49585 رشف (رَ) [ ع . ] (مص م .) مکیدن آب یا مایعی دیگر را، نوشیدن همة آبی را که در ظرف است . 1


49586 رشق (رَ شْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) تیرانداختن . 2 - (اِمص .)تیراندازی کردن . 3 - (اِ.)آواز کلک . 1


49587 رشن (رَ شْ) [ په . ] (اِ.) 1 - نامِ روز هجدهم از هر ماه شمسی .2 - فرشتة عدالت، ایزدی که روز سوم پس از مرگ، سر پلِ چینْود به اعمال خوب و بد در گذشتگان رسیدگی می کند. 1


49589 رشنیق (رَ) (ص .) عامی، غیر سید (مخصوصاً طالب علم غیر سید). 1


49591 رشوه (رِ یارُ وِ) [ ع . رشوة ] (مص م .) دادن پول یا مال دیگر به کسی برای انجام کارِ ناحق . 1


49592 رشوه خوار ( رشوه خوار . خا) [ ع - فا. ] (ص فا.) رشوه گیر، کسی که رشوه دریافت می کند. 1


49593 رشک ( رشک .)(ص .) مردی که ریش انبوه دارد. 1


49594 رشک (رِ شْ) (اِ.) تخم شپش . 1


49595 رشک (رَ) [ په . ] (اِ.) 1 - حسد، غبطه . 2 - غیرت . 1


49596 رشکن (رَ کِ)(ص نسب .) 1 - حسود. 2 - باغیرت . 1


49597 رشکور (رَ وَ) (ص مر.) رشکن . 1


49598 رشید (رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - رشد یافته، رستگار. 2 - دلیر. 3 - نیک اندام، راست قامت . 1


49599 رشیق (رَ) [ ع . ] (ص .) خوش اندام . 1


49600 رصاد (رَ صّ) [ ع . ] (ص .) 1 - رصد کننده . 2 - رصد خانه . 3 - پاسبان، شبگرد. 1


49602 رصانت (رَ نَ) [ ع . رصانة ] 1 - (مص ل .) محکم بودن . 2 - (اِمص .) استواری . 1


49603 رصد (رَ صَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) نظر دوختن، مراقب بودن . 2 - (اِ.) جایی که در آن با ابزار نجومی به مطالعة ستارگان می پردازند. 1


49604 رصدبستن ( رصدبستن . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) تعیین کردن مختصات و حرکات ستارگان در رصدخانه . 1


49605 رصدبند ( رصدبند . بَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) ستاره - شناس . 1


49606 رصدخانه ( رصدخانه . نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) جایی که در آن به نگاه کردن و مطالعة ستارگان می پردازند. 1


49607 رصدی ( رصدی .) [ ع - فا. ] (ص نسب ) 1 - عالم هیئت، رصدکننده . 2 - راهدار، محافظ راه . 3 - باجگیر. 1


49608 رصف (رَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - پیچیدن پی را بر پیکان تیر. 2 - پای بر پای پیچیدن . 3 - سنگ بر هم نهادن در بنا. 1


49609 رصف (رَ صَ) [ ع . ] (اِ.) آبی که از کوه بر سنگی ریزد. 1


49610 رصید (رَ) [ ع . ] (ص .) مراقب، مواظب . 1


49611 رصین (رَ) [ ع . ] (ص .) محکم، پابرجا. 1


49612 رضا (رِ) [ ع . رضاء ] 1 - (اِمص .) خشنودی . 2 - صلاحدید. 1


49613 رضا دادن ( رضا دادن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) راضی شدن، رضایت دادن . 1


49614 رضاع (رِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - شیر خوردن کودک از پستان مادر. 2 - شیر دادن به کودکی که مادرش فاقد شیر طبیعی می باشد. 3 - بچة شیرخوار را به دایه سپردن . 1


49615 رضاعت (رِ عَ) [ ع . رضاعة ] 1 - (مص ل .) شیر خوردن کودک از پستان مادر. 2 - (اِمص .) شیرخوارگی . 1


49616 رضایت (رِ یَ) [ ع . ] (اِمص .)1 - قبول، رضامندی . 2 - خوشحالی، خشنودی . 3 - رخصت، اجازه . 1


49617 رضایت بخش ( رضایت بخش . بَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) راضی کننده، رضایت بخشنده . 1


49618 رضایت نامه ( رضایت نامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِ.) نوشته ای که در آن کسی رضایت و خشنودی خود را از کار یا رفتار دیگری اعلام می کند. 1


49619 رضخ (رَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) عطای اندک دادن . 2 - (اِ.) سهمی از غنایم جنگی برای کسانی که در جنگ شرکت کرده اند. 1


49620 رضع (رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - شیرخواره . 2 - بخیل، ناکس . 1


49621 رضوان (رِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) خشنود شدن . 2 - (اِ.) بهشت، نگهبان بهشت . 1


49622 رضوی (رَ یا رِ ضَ) [ ع . ] 1 - (ص نسب .) منسوب به امام رضا(ع ). 2 - (اِمر.) یکی از گوشه های شور (موسیقی ). 1


49623 رضی (رَ) [ ع . ] (ص .) مرد خشنود. 1


49624 رضیع (رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - شیرخواره . 2 - برادر هم شیر. 1


49625 رطب (رَ طْ) [ ع . ] (ص .) تر و تازه . 1


49626 رطب (رُ طَ) [ ع . ] (اِ.) خرمای تازه . 1


49627 رطل (رَ طْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - واحدی است برای وزن . 2 - در فارسی معنای پیالة شراب می دهد. 1


49628 رطل کشیدن ( رطل کشیدن . کِ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) شراب خوردن . 1


49629 رطوبت (رُ بَ) [ ع . رطوبة ] 1 - (مص ل .) تر شدن . 2 - (اِمص .) نمناکی، تری . 1


49630 رعات (رُ) [ ع . رعاة ] (اِ.) جِ راعی ؛ چوپان ها. 1


49631 رعاع (رَ) [ ع . ] (ص .) مردم پست . 1


49632 رعاف (رُ) [ ع . ] (مص ل .) خون دماغ شدن . 1


49633 رعایا (رَ) [ ع . ] (اِ.) جِ رعیت . 1


49634 رعایت (رِ یَ) [ ع . رعایة ] 1 - (مص م .) نگاه داشتن حق و حرمت کسی . 2 - (اِمص .) نگه - داری، پاسبانی . 3 - ملاحظه، احترام . 4 - چرانیدن گوسفندان و حیوانات گیاه خوار. 1


49636 رعد (رَ) [ ع . ] (اِ.) تندر، آسمان غرنبه . 1


49637 رعدآسا ( رعدآسا .) [ ع - فا. ] (ص مر.) مانند رعد، همچون تندر. 1


49638 رعده (رِ دَ یا د) [ ع . رعدة ] (اِمص .) لرزه، جنبش، تشنج . 1


49639 رعشه (رَ ش ِ) [ ع . رعشة ] 1 - (مص ل .) لرزیدن . 2 - (اِمص .) ارزش . 1


49640 رعناء (رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - خودپسند، متکبر. 2 - در فارسی به معنای خوش قد و قامت . 1


49641 رعنایی (رَ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - خودآرایی . 2 - خودبینی . 3 - خوش قامتی، زیبایی . 1


49642 رعونت (رُ نَ) [ ع . رعونة ] (اِمص .) 1 - خود - پسندی . 2 - خودآرایی . 3 - کم ع قلی . 1


49643 رعی (رَ) [ ع . ] (مص م .) چرانیدن . 1


49644 رعیت (رَ یَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - عموم مردم . 2 - کسانی که به کِشت و زرع برای یک مالک می پردازند. 3 - بنده، مردم تحت فرمان پادشاه . 1


49646 رغادت (رَ دَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - فراوانی .2 - خوشی و آسایش . 1


49647 رغام (رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خاک . 2 - خاک نرم . 3 - ریگ آمیخته به خاک . 1


49648 رغایب (رَ یِ) [ ع . رغائب ] (اِ.) ج . رغیبه . 1 - چیزهای مرغوب و پسندیده . 2 - عطاها، دهش ها. 3 - شب جمعة اول ماه رجب . 4 - لیلة رغایب . 1


49649 رغبت (رِ بَ) [ ع . رغبة ] 1 - (مص ل .) خواستن . 2 - (اِمص .) میل . ج . رغبات . 1


49650 رغد (رَ غَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - فراوانی . 2 - خوشی . 1


49651 رغم (رَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - برخلاف میل کسی عمل کردن . 2 - غلبه کردن، به خاک مالیدن . 1


49652 رغیب (رَ) [ ع . ] (ص .) پسندیده، مطلوب . 1


49653 رغیف (رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گردة نان . 2 - گلولة خمیر. ج . ارغفه . رغفان . 1


49655 رفاء (رَ) [ ع . ] (ص فا.) (اِمص .) پیوستگی، سازگاری . 1


49656 رفاء (رَ فّ) [ ع . ] (ص .) رفوگر، رفوکننده . 1


49657 رفات (رُ) [ ع . ] (اِ.) پوسیده، شکسته . 1


49658 رفاده (رِ دَ یا د) [ ع . رفادة ] (اِ.) 1 - زخم بند. 2 - زین . 1


49659 رفاغ (رَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - فراخی . 2 - خوشگذرانی . 1


49660 رفاق (رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ رفقه . یاران، همراهان . 1


49661 رفاقت (رِ قَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) دوستی کردن، همراهی کردن . 2 - (اِمص .) همراهی، یاری . 1


49662 رفاه (رَ) [ ع . ] (اِمص .) آسودگی، تن آسانی . 1


49663 رفت وآمد (رَ تُ مَ) (مص مر.) رفتن و آمدن، ایاب و ذهاب . 1


49664 رفت وروب (رُ تُ) (مص مر.) روبیدن، جارو کردن . 1


49665 رفتار (رَ) (اِمص .) 1 - روش . 2 - طرز حرکت، سلوک . 1


49666 رفتن (رُ تَ) (مص م .) نک روبیدن . 1


49667 رفتن (رَ تَ) [ په . ] (مص ل .) 1 - روان شدن، حرک ت کردن . 2 - کوچ کردن، رحلت کردن . 3 - گذش تن، سپری شدن . 4 - مردن . 5 - تأثیر کردن . 6 - شدن، گذشتن . 7 - صورت پذیرفتن، انجام گرفتن . 9 - (عا.) شبیه بودن . 10 - بی حال شدن . 11 - انجام دادن . 12 - قطع شدن، بریده یا کنده شدن . 1


49668 رفتنی (رَ تَ) (ص لیا.) 1 - حرکت کردنی . 2 - درگذشتنی . 3 - فناپذیر، مردنی . 1


49669 رفته (رَ تِ) (ص مف .) 1 - روانه شده . 2 - کوچ کرده .3 - گذشته، سپری شده .4 - درگذشته، مرده . 1


49670 رفته (رُ تِ) (ص مف .) روبیده . 1


49671 رفته رفته (رَ تِ. رَ تِ) (ق مر.) اندک اندک، به تدریج . 1


49672 رفتگر (رُ گَ) (ص .) مأمور شهرداری که به تمیز کردن کوچه ها و خیابان ها می پردازد. 1


49673 رفد (رَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) عطا کردن، بخشش کردن، 2 - یاری کردن، کمک کردن . 3 - (اِمص .) بخشش، 4 - یاری . 1


49674 رفراندوم (رِ دُ) [ فر. ] (اِ.) همه پرسی، رأی گیری از عموم مردم برای انجام کاری . 1


49675 رفرف (رَ رَ) [ ع . ] (اِ.) فرش، گستردنی . 1


49676 رفرم (رِ فُ) [ فر. ] (اِ.) تغییر، اصلاح . 1


49677 رفض (رَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - واگذاشتن، ترک کردن . 2 - دور افکندن، طرد کردن . 1


49678 رفع (رَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - بالا بردن، برکشیدن . 2 - ترقی دادن . 3 - برطرف کردن . 1


49679 رفعت (رَ عَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بلندمرتبه شدن . 2 - (اِمص .) والایی، بزرگواری . 1


49680 رفق (رِ فْ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) مدارا کردن . 2 - (اِمص .) مدارا. 1


49681 رفقاء (رُ فَ) [ ع . ] (اِ.) جِ رفیق ؛ دوستان، یاران . 1


49682 رفقه (رَ یارِ یا رُ قِ) [ ع . رفقة ] (اِ.)همسفران، گروه همراه . ج . رفاق . 1


49683 رفل (رَ) [ ع . ] (مص ل .) خرامیدن، به ناز رفتن . 1


49684 رفلکس (رِ لِ) [ انگ . ] (اِ.) فعالیتی خودکار یا غیرارادی که از طریق مدارهای عصبی نسبتاً ساده روی دهد، بی آن که لزوماً شعور در آن دخالت داشته باشد، بازتاب . (فره ). 1


49685 رفو (رُ) [ معر. ] (اِ.) دوخت دررفتگی ها و پارگی های پارچه یا فرش به طوری که به آسانی قابل تشخیص نباشد. 1


49686 رفوزه (رِ ز) [ فر. ] (اِمف .) رد شده در امتحان . 1


49687 رفوگر (رَ گَ) (ص شغل .) آن که رفو کند. 1


49688 رفیده (رَ دَ یا د) (اِ.) بالش کوچکی که خمیر نان را بر بالای آن گسترانند و بر تنور بندند. 1


49689 رفیع (رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - بلند، مرتفع . 2 - بلند - قدر. 1


49690 رفیق (رَ) [ ع . ] (ص .) دوست، یار، همنشین، همدم . ج . رفقاء. ؛ رفیق نیمه راه کنایه از: کسی که به همراهی خود تا پایان ادامه ندهد. 1


49691 رفیق باز ( رفیق باز .) [ ع - فا. ] (ص فا.) (عا.) کسی که به دوستی ودوستان اهمیت بسیار می دهد. 1


49692 رفیقه (رَ قِ) [ ع . رفیقة ] (اِ.) مؤنث رفیق، دختر یا زنی که با مردی که همسرش نیست، رابطة عاشقانه داشته باشد. 1


49693 رق (رِ قّ) [ ع . ] (اِمص .) بندگی، بنده شدن . 1


49694 رق ( رق .) [ ع . ] (اِ.) هر چیز نازک، پوست نازک که بر آن چیزی نویسند. 1


49695 رقاب (رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ رقبه . 1 - گردن ها. 2 - پس گردن ها. 1


49696 رقابت (رَ بَ) [ ع . رقابة ] (مص ل .) هم چشمی کردن . 1


49698 رقاراق (رَ) (اِ.) صدای دست و پای ستور. 1


49699 رقاص (رَ قّ) [ ع . ] (ص .) رقص کننده . 1


49700 رقاصه (رَ ص ) [ ع . رقاصة ] (اِ.) مؤنث رقاص . زنی که کارش رقصیدن باشد. 1


49701 رقاصک (رَ قَّ صَ) [ ع - فا. ] (اِمص .) پاندول ساعت . 1


49702 رقاع (رِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ رقعه ؛ نامه ها، نوشته ها. 2 - پینه هایی که بر جامه زنند. 3 - نام نوعی خط که ابن مقله اختراع کرد. 1


49704 رقایم (رَ یَ) [ ع . رقائم ] (اِ.) جِ رقیمه ؛ نامه ها. 1


49705 رقبا (رُ قَ) [ ع . رقباء ] (اِ.) جِ رقیب . 1


49706 رقبات (رَ قَ) [ ع . ] (اِ.) جِ رقبه . 1


49707 رقبه (رَ قَ ب) [ ع . رقبة ] (اِ.) 1 - گردن . 2 - بنده، غلام . 3 - مِلکی که به کسی سپرده می شودکه تا پایان عمر از آن بهره ببرد. 1


49708 رقبی (رُ با) [ ع . ] (اِ.) حق انتفاعی که به موجب عقدی از جانب مالک برای مدتی معین به شخصی داده شود. 1


49709 رقت (رِ قَّ) [ ع . رقة ] (اِمص .) 1 - نازکی . 2 - نرمی و لطافت . 3 - مهربانی . 4 - آبکی بودن . 1


49710 رقت انگیز ( رقت انگیز . اَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) چیزی که ترحم و دلسوزی شخص را تحریک کند. 1


49711 رقت بار ( رقت بار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) برانگیزانندة ترحم و دلسوزی . 1


49712 رقص (رَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .)جنبیدن . 2 - حرکاتی موزون همراه آهنگ موسیقی اجرا کردن ؛ پای کوفتن . 3 - (اِمص .) پایکوبی . ؛ خوش رقص ی خوش خدمتی تا حد شتابزدگی چاپلوسانه . 1


49713 رقصیدن (رَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) پای کوفتن، رقص کردن . 1


49714 رقعه (رُ عِ یا عَ) [ ع . رقعة ] (اِ.) 1 - تکه، قطعه . 2 - پینه که به جامه دوزند، وصله . 3 - قطعه کاغذی که روی آن نویسند. 4 - نامه، مکتوب . ج . رقاع و رُقع . 1


49715 رقعه نویس ( رقعه نویس . نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) نامه - نویس . 1


49716 رقعی (رُ) (اِ.) قطع کتاب در اندازة 14 * 22 سانتی متر. 1


49717 رقم (رَ قَ) [ ع - فا. ] (اِ.) 1 - نشان، علامت . 2 - خط، نوشته . 3 - عدد، نشانة اعداد. ج . ارقام . 1


49718 رقم آموز ( رقم آموز .) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - کسی که نوشتن یا نقاشی می آموزد. 2 - آنکه حساب آموزد. 1


49719 رقم زدن ( رقم زدن . زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .)1 - نوشتن . 2 - نقاشی کردن . 1


49720 رقم زده ( رقم زده . زَ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) 1 - نوشته شده . 2 - نقاشی شده . 1


49721 رقم نویس ( رقم نویس . نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.)1 - نویسنده . 2 - محاسب . 3 - حکاک . 1


49722 رقمکار ( رقمکار .) [ ع - فا. ] (ص فا.) 1 - کسی که پیشه اش رقم زدن و نشان کردن حروف و علامت است . 2 - حکاک . 3 - محاسب . 4 - نویسنده، کاتب . 1


49723 رقود (رُ) [ ع . ] (اِ.) جِ راقد؛ خوابیدگان . 1


49725 رقیب (رَ قِ) [ ع . ] (ص .)1 - نگهبان، پاسبان . 2 - مراقب، مواظب . 3 - در فارسی : رقابت کننده . 1


49726 رقیت (رِ قّ یَّ) [ ازع . ] (اِمص .) بندگی، غلامی . 1


49727 رقیع (رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - کسی که وصله کند، آن که پینه دوزد. 2 - آن که نویسد، رقعه نویس . 3 - احمق، گول . 1


49729 رقیق الفکر (رَ قُ لْ فِ) [ ع . ] (ص مر.) نازک - اندیش . 1


49730 رقیم (رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نوشته شده، نوشته . 2 - نامه . 3 - دوات . 1


49731 رقیمه (رَ مِ) [ ازع . ] (اِ.) 1 - نوشته . 2 - مراسله . 1


49732 رقیه (رُ یِ) [ ع . رقیة ] (اِ.) 1 - دعا، تعویذ. 2 - افسون . 1


49733 رل (رُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - وظیفه ای که بازیگر یا هنرپیشه بر عهده دارد. 2 - وظیفه، عمل . 3 - آلتی که راننده به وسیلة آن ماشین را به هر طرف که بخواهد حرکت دهد، فرمان . 1


49734 رله (رِ لِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - دستگاه تقویت کنندة امواج صوتی . 2 - دستگاه تکرار کنندة صوتی یا تصویری . 3 - دستگاه تبدیل مدار الکتریکی . 4 - تقویت امواج صوتی یا تصویری . 1


49735 رم (رَ) (اِمص .) ترس، فرار. 1


49736 رم ( رم .) (اِ.) گلة چارپایان، رمه . 1


49737 رم (رِ) (اِ.) مخففِ ریم، چرک . 1


49738 رم (رَ یا رُ) (اِ.) گرداگرد دهان . 1


49739 رم (رِ مّ) [ ع . ] 1 - (اِ.) آب آورد. 2 - کاه ریزه هایی که بر زمین قرار گیرد. 3 - مغز استخوان . 4 - (اِمص .) تری، نمی . 1


49740 رم ( رم .) [ ع . ] 1 - (اِ.) چیز، شی ء. 2 - چاره، حیله . 3 - (مص م .) اصلاح کردن، نیکو کردن چیز. 4 - گرفتن ستور چوب ها را به دهان و خوردن . 5 - (مص ل .) پوسیده شدن استخوان، پوسیدن . 1


49741 رم دادن (رَ. دَ) (مص م .) ترساندن، گریزاندن . 1


49742 رماتیسم (رُ) [ فر. ] (اِ.) درد مفاصل . 1


49743 رماح (رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ رمح ؛ نیزه ها. 1


49744 رماد (رَ) [ ع . ] (اِ.) خاکستر. ج . اَرمِدَه . 1


49745 رمارم (رَ رَ) (ق مر.) 1 - دسته دسته، گروه گروه . 2 - مقابل، برابر. 3 - پیاپی، پی در پی . 1


49746 رماس (رَ) (اِ.) مصطکی ؛ صمغی سفید رنگ و نرم و خوشبو، شیرین و چسبنده که از درختی در شام به دست می آید. 1


49747 رمال (رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ رمل . 1 - ریگ ها. 2 - ریگستان ها. 1


49748 رمال (رَ مّ) [ ع . ] (ص .) فالگیر. 1


49749 رمالی ( رمالی .) [ ع - فا. ] (حامص .) فالگیری . 1


49750 رمام (رِ) [ ع . ] (اِ.)جِ رمه ؛ استخوان های پوسیده . 1


49751 رمان (رُ) [ فر. ] (اِ.) داستان، داستانِ بلند خیالی . 1


49752 رمان (رُ مّ) [ ع . ] (اِ.) درخت انار. 1


49753 رمانتیک (رُ) [ فر. ] (ص .) داستانی، افسانه ای، شاعرانه . 1


49754 رماندن (رَ دَ)(مص م .)1 - ترساندن، گریزاندن . 2 - متنفر ساختن . 1


49755 رمانس (رُ) [ فر. ] (اِ.) آهنگی حساس و عاشقانه برای ساز یا آواز. 1


49756 رمانی (رُ مّ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به رمان ؛ بسیار سرخ . 1


49757 رمانیدن (رَ دَ) (مص م .) نک رماندن . 1


49758 رماک (رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ. رمکه ؛ مادیان ها. 1