67368 پروژکتور (پُ رُ ژِ تُ) [ فر . ] (اِ.) 1 - دستگاهی که برای ایجاد روشنایی زیاد به کار می رود، نورافکن (فره ). 2 - دستگاهی که به کمک آن تصویر را روی پرده نشان می دهند، فراتاب (فره ). 1


67369 پرویز (پَ) (اِ. ص .) پیروز، فاتح . 1


67370 پرویزن (پَ زَ) (اِ.)=پروزن : 1 - غربال . 2 - الک . 3 - هر آلت مشبک و سوراخ سوراخ . 1


67371 پرویش (پَ) (اِ.) تقصیر، درنگ، تنبلی . 1


67372 پروین (پَ) (اِ.) = پرون : 1 - ثریا، صورتی فلکی که بالای شاخ صورت فلکی گاو قرار دارد. 2 - نام منزلی از منازل قمر. 1


67373 پرپایه (پُ یِ) (اِمر.) هزارپا. 1


67374 پرپر (پُ. پَ) (اِمر.) 1 - پوشیده از پر. 2 - هر گیاهی که گلش بر اثر تربیت و توجه بیش از حد معمول گلبرگ داشته باشد. 1


67375 پرپر (پَ پَ) (اِمر.) 1 - صدا یا حالت پر زدن پرنده . 2 - (عا.) کنایه از: جان دادن و مردن . 1


67376 پرپره (پَ پَ رِ یا رَ) (اِ.) سکة کوچک تنگ را گویند؛ پشیز، فلوس، پولک . دینار. 1


67377 پرپری (پِ پِ) (ص .) 1 - هر چیز نازک و پوسته مانند. 2 - کبوتر ماده ای که پر و دمش را قیچی بزنند و با آن کبوتران نر را به بام خانه خوانند. 1


67378 پرپشت (پُ. پُ) (ص مر.) انبوه، فراوان، متراکم . 1


67379 پرپهن (پَ. پَ هَ) (اِ.) خرفه، فرفخ . 1


67380 پرچ کردن (پَ. کَ دَ) فرو کردن میخ در چیزی و پهن کردن سر یا ته آن بوسیلة ضربات چکش به منظور محکم کردن آن . 1


67381 پرچانه ( پرچانه .) (ص مر.) بسیارگوی، روده دراز، پرنفس . 1


67382 پرچانگی کردن (پُ نِ. کَ دَ) (مص ل .) پر - حرفی کردن، وراجی کردن . 1


67383 پرچم (پَ چَ) [ تر. ] (اِ.)1 - طره، کاکل، منگوله - ای از مو که بر سر نیزه، علم و گردن اسب می آویختند. 2 - زبانة آتش . 3 - علم، درفش، رایت . 4 - بخش های میله مانند گل که تخم ها در آن قرار دارند. 1


67384 پرچین (پُ) (ص مر.)پرپیچ و تاب، پرشکن . 1


67385 پرچین (پَ) (اِمر.) دیواری که از آمیختن گِل و شاخه های درخت و بوته، گرداگرد باغ یا کشتزار درست کنند. 1


67386 پرژک (پَ ژَ) (مص ل .) گریستن، گریه کردن . 1


67387 پرک (پَ رَ) (اِمصغ .) 1 - پر کوچک . 2 - چیزی مانند تاج . 3 - پلک . 1


67388 پرک ( پرک .) (اِ.) ستارة سهیل . 1


67389 پرک (پِ) (اِ.) 1 - بوی پیه گندیده . 2 - بوی ظرف چرب ناپاک شسته و مانند آن . 1


67390 پرکار (پُ) (ص مر.) فعال، پرتلاش . 1


67391 پرکاس (پَ) (اِ.) 1 - تلاش کردن و درهم آویختن . 2 - طلوع آفتاب . 1


67392 پرکاش (پَ) (اِ.) خاک اره، بُراده . 1


67393 پرکاوش (پَ وِ) (اِ.) پیرایش درخت، بریدن شاخه های زیادی درخت . 1


67394 پرکر (پَ کَ) (اِمص .) منتظر بودن، چشم به راه داشتن . 1


67395 پرکم (پَ کَ) (ص .)بی کار و ناچیز و از کار - افتاده . 1


67396 پرکنده (پَ. کَ د) (ص .) 1 - درمانده و عاجز. 2 - متفرق، پراکنده . 1


67397 پرگار (پَ) (اِ.) 1 - ابزاری برای کشیدن اشکال هندسی . 2 - فلک . 3 - بخت و اقبال . 1


67398 پرگاله (پَ لَ) (اِ.) 1 - وصله، پینه . 2 - پاره ای از هر چیز. 1


67399 پرگر (پَ گَ) (اِ.) طوق، طوقی زرین که پادشاهان بر گردن می کرده اند و گاه بر گردن اسب می انداختند. 1


67400 پرگرام (پُ رُ) [ فر. ] (اِ.) برنامه . 1


67401 پرگران کردن (پَ. گِ. کَ دَ) (مص ل .) کنایه از: فرود آمدن . 1


67403 پرگستردن (پَ. گُ تَ دَ) (مص ل .) 1 - بال گشودن، پرگشادن . 2 - فروتنی کردن . 1


67404 پرگنه (پَ گَ نَ یا نِ) (اِ.) زمینی را گویند که از آن مال و خراج بستانند. 1


67405 پرگوک (پَ) (اِ.) عمارت عالی . 1


67406 پری (پَ) (اِ.) 1 - مؤنث جن، که به صورت زنی زیبا تصور می شود. 2 - نوعی پارچة بسیار لطیف . 1


67407 پری (پَ) (ق .) مخفف پریر، بر سر واژه های شب و روز می آید و معنای دو شب پیش یا دو روز پیش را می دهد. 1


67408 پری افسا (پَ. اَ) (ص فا.) مانند پری، افسونگر، جن گیر، پری سای، پری بند، پری خوان . 1


67409 پری بند ( پری بند . بَ) (ص مر.) نک پری افسا. 1


67410 پری خوان ( پری خوان . خا) (ص فا.) نک پری افسا. 1


67411 پری دار ( پری دار .)(ص فا.) 1 - جن زده . 2 - دختری که واسطة بین پری افسا و جن قرار می گیرید. 1


67412 پری دیدن (پِ. دَ) (مص م .) کنایه از: دیوانه شدن . 1


67413 پری زاده (پَ د) (ص مف .) 1 - فرزند پری . 2 - بچة بسیار زیبا. 1


67414 پری نژاد (پَ . نِ) (ص مر.) 1 - پری زاده . 2 - معشوق . 3 - زیباروی . 1


67415 پری چهر (پَ. چِ) (ص مر.) = پری چهره : آن که چهره اش به زیبایی چهرة پریان است، زیبا، خوب روی، خوش صورت . 1


67416 پریاخته (پُ. تِ) (اِمر.) یک فرد از موجودات گیاهی یا جانوری که بدنش بیش از یک یاخته داشته باشد، جانور و گیاه پرسلولی . 1


67417 پریدن (پَ دَ) (مص ل .) 1 - پرواز کردن . 2 - برجستن و سوار شدن . 3 - جهیدن . 4 - تبخیر شدن . 1


67418 پریده (پَ د) (ص مف .) 1 - پرواز کرده . 2 - بخار شده . 3 - نابود شده . 1


67419 پریدوش (پَ) (ق مر.) پرندوش، پریشب . 1


67420 پریر (پَ) (ق .) پریروز. 1


67421 پریروز (پَ) (ق مر.) یک روز پیش از دیروز، روز قبل از دی، پریر. 1


67422 پریز (پَ) (اِ.) فریاد، نعره . 1


67423 پریز (پِ) [ فر . ] (اِ.) وسیله ای برای اتصال دو شاخه برق، تلفن، سیم آنتن یا سیم زمین که در محل ثابتی روی دیوار نصب می شود و گاهی هم به صورت سیار است . 1


67424 پریزن (پَ زَ) (اِ.) نک پرویزن . 1


67425 پریسای (پَ) (ص مر.) به سان پری . نک پری بند. 1


67426 پریش (پَ) (ص .) 1 - پریشان . 2 - به باد داده . 3 - (اِفا.) در ترکیب با واژه های دیگر معنی (پریشان کننده ) دهد: خاطرپریش . 4 - به صورت اضافه معنای پریشان می دهد، زلف پریش . 1


67427 پریشان (پَ) (ص فا.) 1 - ژولیده، آشفته . 2 - پراکنده . 3 - سرگردان، سرگشته . 1


67428 پریشانی ( پریشانی .) (حامص .) 1 - پراکندگی . 2 - تشویش، اضطراب . 3 - شوریدگی، آشفتگی . 4 - بینوایی . 1


67429 پریشب (پَ شَ) (ق مر.) شب قبل از دیشب، د و شب پیش . 1


67430 پریشن (پَ شَ) نک پریشان . 1


67431 پریشندگی (پَ شَ د)(حامص .)عمل پریشان کردن . 1


67432 پریشیدن (پَ دَ) (مص ل .) 1 - بدحال شدن، تهیدست شدن . 2 - آشفته گشتن . 1


67433 پریشیده (پَ د) (ص مف .) 1 - پریشان شده . 2 - برباد داده . 1


67434 پریشیدگی (پَ د) (حامص .) پریشان شدگی . 1


67435 پریم (پِ) [ فر. ] (اِ.) علامتی به این شکل « َ » در ریاضیات که بر بالای سمت راست یک حرف قرار می گیرد به معنی : الف - نخستین مشتق یک تابع . ب - نخستین نقطه یا مقداری که از جهت هایی مشابه نقطه یا مقدار مورد نظر است . 1


67436 پریموس (پِ) [ از انگ . ] (اِ.) نوعی چراغ نفتی که با تلمبه هوا را در مخزن نفت آن وارد می کنند. 1


67437 پرینت (پِ) [ انگ . ] (اِ.) نمونة چاپی به دست آمده از کامپیوتر. 1


67438 پرینتر (پِ تِ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاه خروجی رایانه که اطلاعات نوشتاری یا نگاره ای را بر سطح کاغذ یا مواد دیگر چاپ کند، چاپگر. (فره ) 1


67439 پریود (پِ یُ) [ فر. ] (اِ.) پریود 1 - قاعدگی . 2 - مدت زمان یک نوسان یا چرخة کامل، دوره، دورة تناوب . (فره ). 1


67440 پریوش ( پَ وَ) (ص مر.) پری وار، پری فش . 1


67441 پریون (پَ) (اِ.) گر، جرب . 1


67442 پز (پُ) [ فر . ] (اِ.) شکل، وضع، حالت . ؛ پز عالی جیب خالی خودآرایی و جلوه فروشی در عین بی پولی و بی هنری . 1


67443 پز (پَ) (اِ.) پشتة بلند، عقبه، کتل، پژ. 1


67444 پزاندن (پَ دَ) (مص م .) نک پزانیدن، پختن . 1


67445 پزاوه (پَ وَ) (اِ.) کوره که در آن ظروف سفالین و آجر و آهک را حرارت دهند. 1


67446 پزد (پَ) (اِ.) خون، جان . 1


67447 پزداغ (پِ) (اِ.) بزداغ، ابزاری برای زدودن زنگ تیغ یا شمشیر. 1


67448 پزشک (پِ ز) [ په . ] (ص . اِ.)کسی که حرفه اش معالجه امراض است، طبیب . 1


67449 پزشکی ( پزشکی .) 1 - (حامص .) طبابت، معالجة بیماران . 2 - (ص نسب .) منسوب به پزشک، طبی . ؛ پزشکی قانونی شاخه ای از فن پزشکی که از شناسایی آسیب های ناشی از جنایات بحث می کند. 1


67450 پزشکیار ( پزشکیار .)(اِمر.) کسی که در بیمارستان ها و یا مطب دستورهای پزشک را برای معالجه و بهبود مریض اجرا می کند. 1


67451 پزغند (پُ غَ) (اِ.) دانه ای پسته مانند که مغز ندارد و به وسیلة آن پوست حیوانات را دباغی کنند. 1


67452 پزنده (پَ زَ د) (ص فا.) آشپز، خوالگیر. 1


67453 پزوایی (پُ) (ص .) (عا.) 1 - سست و ضعیف به تن و به عقل و به فکر، بی حرکت و بی عمل، سخت ضعیف . 2 - بی حمیت . 1


67454 پزیدن (پَ دَ) (مص ل .) 1 - پخته شدن . 2 - رسیدن (میوه ). 1


67455 پس رفتن (پَ. رَ تَ)(مص ل .)1 - عقب رفتن . 2 - تنزل کردن . 1


67456 پس (پَ) 1 - (حر اض .) پشت، عقب، آن سوی . 2 - (ق .) پشت سر، دنبال . 3 - پس از همه، آخر کار. 4 - (حر رب .) آن گاه، آن وقت . 5 - از این رو، بنابراین . 6 - (اِ.) قسمت عقب، مؤخر. 7 - دبر، کون . ؛ پس و پیش جابه جا، به صورتی غیر از صورت اصلی . ؛ پس پسکی عقب عقب، در حال عقب رفتن . 1


67457 پس (پُ) [ په . ] (اِ.) پسر، پور. 1


67458 پس آب (پَ) (اِمر.) 1 - آب پس مانده، آبی که از تبخیر یا تقطیر چیزی می گیرند. 2 - چایی که چند بار آب جوش را در آن ببندند و چای کم رنگ و بی مزه ای به دست آورند. 1


67459 پس آهنگ ( پس آهنگ . هَ) (اِمر.) آهنی باشد که کفشگران در پس کفش نهند تا به آن کفش را فراخ کنند آنگاه که قالب را در کفش کنند. 1


67460 پس آوردن ( پس آوردن . وَ دَ) (مص م .) مراجعت دادن، برگرداندن چیزی . 1


67461 پس افت (پَ . اُ) (اِ. ص .) 1 - بدهی عقب افتاده . 2 - اندوخته، ذخیره . 1


67462 پس افتادن ( پس افتادن . اُ دَ) (مص ل .) 1 - عقب افتادن، عقب ماندن . 2 - افتادن به پشت و مردن . 1


67463 پس افکندن ( پس افکندن . اَ کَ دَ) (مص م .) پس انداز کردن، ذخیره کردن . 1


67464 پس انداختن (پَ. اَ تَ) (مص م .) 1 - تأخیر کردن . 2 - پس انداز کردن . 3 - (عا.) کنایه از: بچه به دنیا آوردن . 1


67465 پس انداز (پَ اَ) (اِ.) ذخیره، اندوخته . 1


67466 پس انداز کردن ( پس انداز کردن . کَ دَ) (مص م .) ذخیره کردن، صرفه جویی کردن . 1


67467 پس خور (پَ. خُ) 1 - (ص فا.) کسی که بازماندة غذای دیگران را می خورد. 2 - (ص مف .) بازماندة غذا. 1


67468 پس دوزی (پَ) (حامص .) دوختن لبه لباس با دست . 1


67469 پس ران (پَ) (اِفا.) = پس راننده : رانندة شتر، حاد. 1


67470 پس سر نمودن (پَ س ِ سَ. نِ دَ) (مص م .) 1 - کنایه از: روی برگردانیدن از شرم و خجالت . 2 - مزاحمی را از سر خود واکردن . 1


67471 پس شاشیدن (پَ. دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - بد شدن حال پیش از بهبودی . 2 - عقب رفتن، تنزل کردن . 1


67472 پس شام ( پس شام .) (اِمر.) سحری، غذای سحر. 1


67473 پس فردا ( پس فردا . فَ) (ق مر.) یک روز بعد از فردا. 1


67474 پس لرزه (پَ. لَ ز) (اِ.) لرزه های بعدی و معمولاً خفیف تری که پس از یک زمین لرزه روی می دهد. 1


67475 پس مانده (پَ. د) (ص مف .) 1 - عقب مانده، به دنبال مانده . 2 - باقی مانده از خوراک و نوشیدنی کسی، ته مانده . 3 - بقیة هر چیزی . 1


67476 پس نشینی کردن (پَ. نَ. کَ دَ) (مص ل .) عقب نشینی کردن . 1


67477 پس نماز (پَ. نَ)(اِ.)آن که پشت امام نمازگزارد، مأموم . مق پیش نماز. 1


67478 پس وازنک (پَ زَ نَ) (اِمر.) بازگشت مرض، رجعت بیماری، پس افتادگی، عود، نکس . 1


67479 پس کوهه (پَ کُ هِ) (اِمر.) 1 - قسمت عقب زین، مؤخر. 2 - قیقب ؛ مق . پیشکوهه، قربوس . 1


67480 پس کوچه ( پس کوچه . چِ) (اِ.) کوچه فرعی . 1


67481 پس گردنی ( پس گردنی . گَ دَ) (اِمر.) زدن با کف دست به پشت گردن کسی . 1


67482 پس گرفتن ( پس گرفتن گِ رِ تَ) (مص م .) چیز داده را گرفتن، بازگرفتن، واستدن، متاع فروخته شده را از مشتری بازگرفتن و رد بهای آن . 1


67483 پس گوش افکندن (پَ س ِ اَ کَ دَ) (مص م .) فراموش کردن . 1


67484 پسا (پَ) (ق .) وقت، نوبت . 1


67485 پسادست (پَ دَ) (اِ.) = پستادست : نسیه . 1


67486 پسانیدن (پَ دَ) (مص م .) آب دادن، آبیاری مزارع و باغ ها. 1


67487 پساوند (پَ وَ) (اِمر.) 1 - قافیة شعر. 2 - جزوی که به آخرکلمه اضافه شود و تغییری در معنی آن دهد. 1


67488 پساویدن (پَ دَ) (مص م .) دست مالیدن، لمس کردن . 1


67489 پساک (پَ) (اِ.) = بساک : تاجی که از انواع گل ها درست می کردند و پادشاهان و بزرگان در جشن ها و مراسم دیگر بر سر می گذاشتند. 1


67490 پست (پُ) (اِ.) مخفف پوست، جلد. 1


67491 پست ( پست .) [ فر. ] (اِ.) 1 - کار رساندن نامه ها و بسته ها از جایی به جای دیگر. 2 - سازمانی که عهده دار این کار است . 3 - محل خدمت . 4 - شغل و مقام اداری . 5 - وظیفة معین هر بازیکن در بازی های گروهی، نقش (فره ). ؛ پست الکترونیک ایمیل . ؛ پست اکسپرس نوعی خدمات پستی سریع السیر. ؛ پست پیشتاز نوعی پست سریع تر از پست اکسپرس . ؛ پست سفارشی نوعی پست که ادارة پست در قبال دریافت محموله قبض صادر می کند. ؛ پست رستانت نوعی خدمات پستی به صورت نگه داری نامه ها و بسته ها که آدرس مشخصی ندارند. 1


67492 پست (پَ) (ص .) 1 - پایین، نشیب . 2 - کوتاه، کم ارتفاع . 3 - فرومایه، بی سر و پا. 4 - خراب، بد. 5 - نابود، معدوم . 6 - ذلیل، زبون . 7 - دون، خوار. 8 - تنگ چشم، اندک بین . 9 - ناگوار، تلخ . 10 - هراسان، مشوش . 11 - بیزار، نفور. 12 - سست، ضعیف . 1


67493 پست (پِ یاپَ) (اِ.) 1 - هر نوع آرد. 2 - آرد بریان شدة گندم یا جو. 3 - سپوس، پوست گندم یا جو. 1


67494 پست خانه ( پست خانه . نِ) [ فر - فا. ] (اِمر.) اداره ای که به دریافت و ارسال نامه ها و بسته ها و امانات پستی مردم اشتغال دارد. 1


67495 پست دادن ( پست دادن . دَ) [ فر - فا. ] (مص ل .) کشیک دادن به نوبت . 1


67496 پست فطرت (پَ. فِ رَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) ناکس، دون، فرومایه، سفله . 1


67497 پست مدرن (پُ. مُ د رْ) [ انگ . ] (ص .)= پسامدرن : مربوط یا متعلق به پست مدرنیست . 1


67498 پست مدرنیسم ( پست مدرنیسم .) [ انگ . ] (اِ.) = پسامدرنیسم : گرایشی در ادبیات و هنر و معماری و تفکر اواخر سدة بیستم در مخالفت با مدرنیسم . 1


67499 پست کردن (پَ. کَ دَ) (مص م .) 1 - کشتن، نابود کردن . 2 - شکستن، ویران کردن . 3 - دور کردن، تهی کردن . 1


67500 پست گردیدن ( پست گردیدن . گَ دَ) (مص ل .) 1 - پایین آمدن . 2 - فرومایه شدن . 1


67501 پستا (پَ) (اِ.) 1 - اندوخته، ذخیره . 2 - نوبت، دفعه . 1


67502 پستان (پِ) (اِ.) اندامی در پستانداران که در جنس ماده دارای غده های تراوش شیر است و معمولاً رشد بیشتری دارد. ؛ پستان مادر را گاز گرفتن کنایه از ناسپاسی و حق نشناسی کردن . 1


67503 پستان بند ( پستان بند . بَ) (اِمر.) سینه بند، کرست . 1


67504 پستاندار (پِ) (اِمر.) رده ای از جانوران مهره دار خون گرم اغلب دارای بدن پوشیده از پشم یا مو به ویژه دارای غده های پستانی در ماده ها و معمولاً بچه زا. ج . پستانداران . 1


67505 پستانک (پِ نَ) (اِمصغ .) وسیله ای پلاستیکی به شکل سرپستان برای مکیدن کودکان شیرخوار. 1


67506 پستایی (پَ) (ص نسب .) 1 - رویة برش شدة چرم که آماده برای دوختن است . 2 - ذخیره، اندوخته . 1


67507 پسته (پِ تِ) (اِ.) درختی است از تیرة سماقی ها که دستة مخصوصی را تشکیل می دهد. میوه اش دانه ای است، دارای پوست سخت، مغز آن سبزرنگ و لذید و مقوی و روغن دار است . 1


67508 پستو ( پَ) (اِمر.) اطاق کوچکی که در پشت اتاق دیگری بسازند و اشیاء و لوازم خانه را در آن نهند. 1


67509 پستچی (پُ) [ فر - تر. ] (اِ.) نامه رسان ادارة پست، مأمور پست . 1


67510 پستک (پَ تَ) 1 - (ص .) کوتاه قد. 2 - (اِمر.) نیم تنة نمدی خشن . 1


67511 پستی (پَ)1 - (اِ.) نشیب، گودی . 2 - (حامص .) انحطاط . 3 - خواری، ذلت . 4 - نانجیبی، رذالت . 5 - تنگ چشمی، کوته نظری . 1


67512 پسر (پِ سَ) [ په . ] (اِ.) 1 - فرزند، طفل . 2 - فرزند نرینه، پور. 1


67513 پسراندر ( پسراندر . اَ دَ) (اِمر.) = پسندر: ناپسری، پسری که از شوهر پیشین زن باشد یا پسری که از زن پیشین مرد باشد. 1


67514 پسرانه ( پسرانه . نِ) (ص نسب .) منسوب و مربوط به پسر. مق . دخترانه . 1


67515 پسرخوانده ( پسرخوانده . خا د) (ص مف .) پسری که زنی یا مردی او را به جای پسر خود گرفته است . 1


67516 پسغده (پَ غَ د) (ص .) مهیا، ساخته، آماده . 1


67517 پسله (پَ سَ یا س ِ لِ) (اِ.) (عا.) جای نهانی، پنهان . 1


67518 پسله خور ( پسله خور . خُ) (ص فا.) کسی که پیش دیگران کم می خورد و در نهان بسیار. 1


67519 پسله گر ( پسله گر . گَ) (ص فا.) کسی که پشت سر دیگران حرف می زند. 1


67520 پسند (پَ سَ) [ په . ] 1 - (اِمص .) گزینش، انتخاب . 2 - (ص مف .) پسندیده، مقبول . 3 - نیک، خوب . 4 - دلخواه . 1


67521 پسندیدن (پَ سَ دَ) [ په . ] (مص م .)1 - پذیرفتن . 2 - برگزیدن . 3 - روا داش تن . 1


67522 پسندیده (پَ سَ د) (ص مف .) 1 - پذیرفته . 2 - خوش آمده . 3 - برگزیده . 1


67523 پسنگک (پَ سَ گَ) (اِ.) نک تگرگ . 1


67524 پسوا (پَ) (اِ.) پیرو، تابع ؛ مق . پیشوا. 1


67525 پسودن (پَ دَ) (مص م .) دست زدن، لمس کردن . 1


67526 پسوند (پَ وَ) (اِ.) نک پساوند. 1


67527 پسین (پَ) [ په . ] (ص نسب .) 1 - آخرین، متأخر. 2 - زمان بین ظهر و غروب و عصر. 1


67528 پسینه (پَ نِ) 1 - (اِ.) پستو. 2 - (ص .) پسین . 1


67529 پسیکانالیز (پِ) [ فر. ] (اِ.) روانکاوی . 1


67530 پسییان (پَ) (اِ.) جمع پسین، آیندگان . 1


67531 پش (پَ) (اِ.) یال گردن و کاکل اسب . 1


67532 پش ( پش .) (پس .) = وش . فش : معنی شبه و مانند آن بخشد. 1


67533 پشام (پَ) (ص .) هر چیز تیره رنگ . 1


67534 پشت (پُ) [ په . ] 1 - (اِ.) آن سوی هر چیزی . 2 - قسمت عقب هر چیز. مق جلو. 3 - (ص .) پشتیبان، یار. 4 - صُلب . 5 - تخم، تخمه، نژاد، نسل . 6 - بام، سقف . 7 - دنباله، ادامه . 8 - مقعد. 9 - باطن . مق . رو. 1


67535 پشت هم اندازی (پُ تِ هَ. اَ)(حامص .)حقه - بازی، حیله گری . 1


67536 پشت بام (پُ) (اِمر.) (عا.) استعمالی است به معنی بام و سطح بام . 1


67537 پشت بند ( پشت بند . بَ) (اِمر.) 1 - هر آن چیزی که پشت دیوار شکسته قرار دهند تا دیوار نیفتد. 2 - (عا.) آب یا شربت یا غذایی که پس از خوردن دارو بخورند. 3 - کوله بار. 4 - (ق .) بلافاصله، بی درنگ . 1


67538 پشت به پشت دادن ( پشت به پشت دادن . ب. پشت به پشت دادن . دَ) (مص ل .) 1 - متحد شدن . 2 - به هم کمک کردن . 1


67539 پشت دادن ( پشت دادن . دَ) (مص . ل ) 1 - به چیزی تکیه دادن . 2 - روگردانیدن، پشت به میدان جنگ کردن . 1


67540 پشت داشتن ( پشت داشتن . تَ) (مص ل .) 1 - همت داشتن . پشتکار داشتن . 2 - حامی داشتن، پشتوانه داشتن . 1


67541 پشت دری ( پشت دری . دَ) (اِمر.) پارچه یا پرده ای که پشت در یا پنجره بیآویزند. 1


67542 پشت دست خاییدن (پُ تِ دَ. دَ) (مص ل .) حسرت خوردن، افسوس خوردن . 1


67543 پشت دستی ( پشت دستی . دَ) (ص نسب .) (اِمر.) 1 - زدن به پشت دست کسی . 2 - دستکش بی پنجة زنان . 1


67544 پشت رو (ی ) ( پشت رو .) (ق .) وارونه، واژگونه . 1


67545 پشت مازه (پُ. ز) (اِمر.) 1 - تیرة پشت، ستون فقرات . 2 - گوشتی که بر دو طرف ستون فقرات جای دارد، راسته . 1


67546 پشت ماهی ( پشت ماهی .) (ص مر.) هر جسم پشت برآمده مانند ماهی . 1


67547 پشت میز نشین ( پشت میز نشین ِ نِ) (ص .) کنایه از: کسی که دارای شغل دفتری است . 1


67548 پشت نهادن ( پشت نهادن . نَ دَ) (مص ل .) پشت دادن، استناد. 1


67549 پشت نویسی ( پشت نویسی . نِ) (حامص .) نوشتن در پشت سند برای انتقال آن به دیگری . 1


67550 پشت پا زدن (پُ تِ. زَ دَ) (مص م .) 1 - به پشت پای کسی زدن تا بر زمین افتد. 2 - ترک کردن، رها کردن . 1


67551 پشت پایی (پُ) (ص نسب .) هیز، مخنّث . 1


67552 پشت کار (پُ) (اِمر.) پایداری، همت . 1


67553 پشت کار داشتن ( پشت کار داشتن . تَ) (مص ل .) همت داشتن . 1


67554 پشت گرمی ( پشت گرمی . گَ) (حامص .) 1 - به کسی متکی بودن، اعتماد. 2 - مددکاری . 1


67555 پشت گلی ( پشت گلی .گُ) (اِمر.) صورتی پررنگ، قرمز کم رنگ . 1


67556 پشت گوش انداختن (پُ تِ. اَ تَ) (مص م .) (عا.) در انجام دادن کاری سستی و اهمال کردن . 1


67557 پشتاره (پُ رَ) (اِ.) نک پشتواره . 1


67558 پشتاپشت (پُ. پُ) (ق مر.) 1 - پشت سر هم، پیاپی . 2 - دوشادوش . 1


67559 پشتدار ( پشتدار .) (ص فا.) پشتیبان، مددکار. 1


67560 پشته (پُ تِ) (اِمر.) 1 - کوله بار، پشتواره . 2 - تل، تپه . 3 - مقدار باری که بتوان با پشت حمل کرد. 4 - فاصلة میان دو چاه قنات . 1


67561 پشتو (پَ تُ) (اِ.) از زبان های ایرانی شرقی که بیشتر در باختر و جنوب افغانستان و شمال باختری پاکستان رواج دارد. 1


67562 پشتوار (پُ) (ص مر.) پشتیبان، یاری کننده . 1


67563 پشتواره (پُ رِ) (اِمر.) آن اندازه بار که با پشت توان حمل کرد. 1


67564 پشتوان (پُ) (ص مر.) نک پشتیبان . 1


67565 پشتوانه (پُ نِ) (اِمر.) 1 - سپردة بانکی . 2 - مقدار طلا و نقره و جواهر و مانند آن که از طرف دولت یا بانک ناشر اسکناس برای اعتبار چاپ اسکناس تعیین و نگه داری می شود. 1


67566 پشتک (پُ تَ) (اِ.) نوعی پرش در آب یا زمین که چند معلق در هوا زنند و سپس فرود آیند. 1


67567 پشتک وارو (پُ تَ) (اِمر.) قسمی معلق، پریدن کسی که پشت به آب ایستاده و معلق زند و بر آب فرود آید. 1


67568 پشتی (پُ) 1 - (اِ.) هر چیزی که پشت سر گذاشته و به آن تکیه بدهند. 2 - (ص .) کمک، یاور. 3 - (مص م .) یاری کردن، کمک کردن . 1


67569 پشتی کردن (پُ. کَ دَ) (مص م .) یاری کردن، حمایت کردن . 1


67570 پشتیبان (پُ) [ په . ] (ص مر.) پشت و پناه . 1


67571 پشتیبانی ( پشتیبانی .) (حامص .) یاری، حمایت . 1


67572 پشل (پَ پِا شَ یا ش ِ) (اِ.) دو چیز که بر یکدیگر زنند تا صدا کند، دو چیز است که با یکدیگر بگیرند و بکوبند. 1


67573 پشلنک (پُ یا پِ لَ) (اِ.) 1 - قلعه ای که بالای کوه سازند، کلات . 2 - ابزاری که بنایان به وسیلة آن دیوار را سوراخ می کنند. 1


67574 پشلنگ (پُ لَ) (ص .) هرزه، بیهوده، ناقص، معیوب . 1


67575 پشم (پَ) [ په . ] (اِ.) 1 - موهای بدن گوسفند و شتر. 2 - پرز بعضی میوه ها. 3 - (عا.) هیچ و پوچ . ؛ پشم در کلاه نداشتن کنایه از: اعتبار نداشتن، بی اعتباری . ؛ پشم و پیلی پشم و مانند آن . 1


67576 پشم ریختن ( پشم ریختن . تَ)(مص ل .) بی اعتبار شدن . 1


67577 پشم علی شاه ( پشم علی شاه . عَ) (اِ.) (عا.) به درویشان و درویش نماهای بی اطلاع و بی قدر اطلاق می شود. 1


67578 پشم کشیدن (پَ. کِ دَ) (مص ل .) 1 - دور کردن . 2 - تفرقه انداختن . 1


67579 پشماق (پَ) [ تر. ] (اِ.) کفش، بشماق، باشماق . 1


67580 پشمالو ( پشمالو .) (ص .) دارای موهای زیاد در صورت و بدن . 1


67581 پشماگند ( پشماگند گَ) (اِ.) = پشماکند: آگنده از پشم، روکشی برای پشت چهارپایان که آن را از پشم پر می کنند، پالان چهارپایان . 1


67582 پشمک (پَ مَ) (اِمصغ .) نوعی شیرینی از شکر و روغن بو داده که به شکل تارهای سفید و دراز شبیه پشم درست کنند. 1


67583 پشمین (پَ) (ص نسب .) نک پشمینه . 1


67584 پشمینه (پَ نِ) (ص نسب .) جامه ساخته شده از پشم . 1


67585 پشمینه پوش ( پشمینه پوش .) (ص فا.) 1 - کسی که جامة پشمینه پوشد. 2 - صوفی، زاهد. 1


67586 پشنجه (پَ شَ جِ) (اِ.) جاروب مانندی از موی یا گیاه و مانند آن که بدان آهار بر جامه و تانه افشانند. 1


67587 پشنجیدن (پَ شَ دَ)(مص م .) = بشنجیدن : آب و امثال آن پاشیدن، گل نم زدن، پشنگ زدن . 1


67588 پشنگ (پَ شَ) (اِ.) 1 - زنبه، تخته ای با چهار دسته که با آن خشت و گل و امثال آن را جا به جا می کنند. 2 - اهرم . 3 - تیشه . 1


67589 پشنگ زدن ( پشنگ زدن . زَ دَ) (مص ل .) ترشح، با دست آب پاشیدن . 1


67590 پشنگه (پَ شَ گِ) (اِ.) قطره، چکه . 1


67591 پشنگک (پَ شَ گَ) (اِمصغ .) 1 - شبنم . 2 - تگرگ . 1


67592 پشه (پَ ش ِ یا شِّ) (اِ.) حشره ای از راستة دو بالان جزو ردة بندپاییان که دارای اقسام و گونه های متعدد است : آنوفل، مالاریا، خاکی و مانند آن . 1


67593 پشه بند ( پشه بند . بَ) (اِمر.) وسیله ای از پارچة توری که برای جلوگیری از آزار پشه آن را با بندها یا میله هایی بر روی بستر نصب کنند. 1


67594 پشه غال ( پشه غال .) 1 - (ص .) جایی که پشه زیاد دارد. 2 - (اِ.) درختی از نوع نارون که پشة بسیار به خود جذب می کند. 1


67595 پشه نامه (پَ ش ِ مِ) (اِمر.) صورت و سیاهة جهیز و اسباب زن که به خانة شوهر برند و به امضای داماد رسانند. 1


67596 پشودن (پَ دَ) (مص م .) بانگ زدن و طرد کردن . 1


67597 پشور (پُ) (اِ.) نفرین، دعای بد. 1


67598 پشوریدن (پُ دَ) (مص م .) نفرین کردن . 1


67599 پشولیدن (پُ دَ) (مص م .) بر هم زدن، پاشیدن . 1


67600 پشک (پَ) (اِ.) موی مجعد. 1


67601 پشک (پَ شَ) (اِ.) شبنم، ژاله . 1


67602 پشک (پِ یا پُ) (اِ.) 1 - پشکل، سرگین گاو و گوسفند و شتر و بز و مانند آن . 2 - قرعه ای که چند نفر در میان خود برای تقسیم اسباب و اشیاء یا انجام کاری بیندازند. 1


67603 پشک انداختن ( پشک انداختن . اَ تَ) (مص ل .) قرعه کشیدن، قرعه کشی . 1


67604 پشکل (پِ کِ) نک پشک . 1


67605 پشکلیدن (پِ کِ دَ) (مص م .) خراشیدن، رخنه کردن، با ناخن یا چیز تیزی چیزی را خراشیدن . 1


67606 پشکم (پِ کَ) (اِ.) ایوان و بارگاه . 1


67607 پشیز (پَ) [ په . ] (اِ.) 1 - پول فلزی کم بها. 2 - خردترین سکة عهد ساسانیان، بشیز. 3 - سکة قلب . 4 - فلس ماهی، پولک . 1


67608 پشیزه (پَ ز) (اِ.) = پشیز: 1 - پولک فلزی ریز که بر جامه یا هر چیز دیگر بدوزند. 2 - چیزی است از برنج و امثال آن که مابین دسته و تیغة کارد وصل کنند برای استواری . 3 - چرمی که در دامن خیمه دوزند و پایزه بدان استوار کنند. 4 - آن چه از آهن که برای زینت بر در و تخته کوبند. 5 - فلس ماهی، پولک ماهی . 6 - فلس سیمین یا آهنین بر عنان اسب، زر یا سیم چون فلس ماهی که کمربند را سراسر بدان پوشند و از آن چون فلس جدا جدا کنند تا کمربند را توان تافت و نوردید. 1


67609 پشیم (پَ) 1 - (ص .) پشیمان . 2 - (اِ.) پراکندگی، جدایی، دوری از هم، تفرقه . 1


67610 پشیمان (پَ) [ په . ] (ص .) نادم، شرمگین . 1


67611 پشیمانی ( پشیمانی .) (حامص .) تأسف، حسرت . 1


67612 پشیک (پُ) (اِ.) = پشک . پوشک : گربه، سنور. 1


67613 پغار (پُ) (اِ.) تکبر، خودستایی . 1


67614 پغاز (پَ) (اِ.) = بغاز: چوبکی باشد که درودگران در شکاف چوب نهند تا زود شکافد، چوبکی که کفشدوزان در فاصلة کفش و کالبد فرو برند تا کفش گشاده شود؛ پهانه، پانه، فانه، گاوه، گوه . 1


67615 پغنه (پَ نِ) (اِ.) پله و پایه، زینة نردبان . 1


67616 پف (پُ) (اِصت .) 1 - بادی که در اثر جمع کردن هوا از دهان به در آید. 2 - آماس، ورم . 1


67617 پف آلود ( پف آلود .) (ص مف .) = پف آلود. پف - آلود: 1 - بادکرده، ورم کرده . 2 - آماسیده روی . 1


67618 پف تلنگر (پُ تِ لِ گَ) (اِمر.) نان از شب مانده که بار دیگر بر سر آتش نهاده و نرم کنند. 1


67619 پف نم (پُ. نَ) (اِمر.) (عا.) آب دهان . 1


67620 پفتال (پَ) (ص .) 1 - پیر، سالخورده . 2 - خوردنی و مشروبات گوناگون . 1


67621 پفج (پَ) (اِ.) = بفج : کف دهان، خیو، خدو. 1


67622 پفک (پُ فَ) (اِمصغ .) 1 - پف کرده، ورم کوچک . 2 - نوعی تنقلات که با تخم مرغ و مواد دیگر سازند. 3 - نی ای است که مهرهای گلی خشک شده را با دمیدن از آن پرتاب کنند. 1


67623 پفکی ( پفکی .) (ص نسب .) (عا.) بسیار سست و ضعیف، سخت بی دوام . 1


67624 پفیوز (پُ) (ص .) (عا.) بی غیرت، بی صفت . 1


67625 پل (پُ) [ په . ] ( اِ.) آن چه که دو قسمت جدا از هم را به یکدیگر وصل کند. ؛ پل خر بگیری کنایه از: معبری که به آسانی نتوان از آن گذشت . 1


67626 پل (پَ یا پِ) (اِ.) 1 - کرت، مرزی که فاصله شود میان قطعه های کشت . 2 - پا، پاشنة پا. 3 - هر چیز را که ریسمان بر کمرش بندند و در کشاکش آرند تا بانگ کند. 1


67627 پل شکستن (پُ. ش کَ تَ) (مص م .) کنایه از: بی بهره گردانیدن . 1


67628 پلاتین (پِ) [ فر. ] (اِ.) طلای سفید. 1


67629 پلاروید (پُ رُ) [ انگ . ] (اِ.) نوعی فیلم و دوربین عکاسی که عکس را فوری ظاهر می کند (در اصل نام تجاری است ). 1


67630 پلارک (پَ رُ) (اِ.) نک بلارک . 1


67631 پلاس (پَ) (اِ.) 1 - جامة پشمینه و خشن که درویشان پوشند. 2 - گلیم . 3 - تکه ای از پارچة کهنه . 4 - مکر و حیله و روش مکر و حیله دانستن . 5 - اثاثیة منزل . 1


67632 پلاس ( پلاس .) (ص .) (عا.) سرگردان . 1


70742 کین خواهی (خا) (حامص .) انتقام جویی . 1


67633 پلاس آخور ( پلاس آخور . خُ) (اِمر.) 1 - توبره . 2 - مجازاً شرم زن، آلت زن . 1


67634 پلاس انداختن ( پلاس انداختن . اَ تَ)(مص م .) 1 - گستردن پلاس . 2 - پریشان ساختن . 1


67635 پلاس باف (پَ) (ص فا.) سازنده و کنندة پلاس . 1


67636 پلاساندن (پَ دَ) (مص م .) پژمرده ساختن برگ و مانند آن . 1


67637 پلاستیک (پِ) [ انگ . ] (اِ.) نام عمومی اقسام فرآورده های پلیمری دارای منشأ آلی که در دمای معمولی پایدارند ولی به وسیلة حرارت یا فشار می توان آن ها را شکل داد و به صورت ورقه، میله یا رشته درآورد. 1


67638 پلاسما (پِ) [ انگ . ] (اِ.) بخش مایع خون یا لنف متشکل از آب، پروتئین ها و مواد معدنی . 1


67639 پلاسک (پَ سَ) (اِ.) فلاکت، نکبت، بدبختی، تنگی . 1


67640 پلاسیدن (پَ دَ) (مص ل .) 1 - پژمردن . 2 - فاسد شدن میوه . 1


67641 پلاسیده (پَ د) (ص مف .) پژمرده . 1


67642 پلان (پِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - طرح، نامه . 2 - تصویر افقی مجموعة ساختمانی زمین یا جزییات ساختمان . 3 - صحنه ای از یک فیلم که در یک نوبت و بدون قطع فیلم برداری شده است، نما (فره ). 1


67643 پلان (پَ) ( اِ.) خوی گیر زین، عرق گیر. 1


67645 پلاژ (پِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - ساحل کم شیب دریا. 2 - مجموعة تأسیسات رفاهی یا تفریحی یا اقامتی کنار ساحل، ساحل سرا. (فره ). 1


67646 پلاک (پِ) [ فر. ] ( اِ.) 1 - ورقه یا صفحة معمولاً فلزی که اطلاعاتی روی آن حک شود. 2 - نوار پلاستیکی همراه مشخصات نوزاد که در بخش نوزادان که جهت شناسایی وی به مچ او می بندند. 3 - قطعه فلزی گرانبها که به صورت گردنبند یا دستبند به کار می رود. 4 - قطعه زمینی با مساحت و مرزهای معین و ثبت شده با شمارة مشخص . 1


67647 پلاکارد (پِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - آگهی بزرگی به اندازة حدوداً 1*2 یا2 * 3 متر که بر سر در سینمانصب و تصویر بازیگران اصلی و نام فیلم و نام دست اندرکاران و بازیگران مهم فیلم بر آن درج شود، نقش آگهی . (فره ). 2 - تخته، صفحه یا پارچه ای شامل نوشته ها و تصاویر تبلیغاتی یا اطلاعاتی که بر جایی نصب می شود یا در راهپیمایی ها آن را حمل می کنند. 1


67648 پلاکت (پِ کِ) [ فر. ] (اِ.) سلول خونی بدون هسته، گردة خون . 1


67649 پلت (پَ لَ) 1 - درختی از تیرة افراها که جزو تیره های نزدیک به گل سرخیان است و در سراسر جنگل های خزر وجود دارد. برگ هایش پنجه ای است ؛ گندلاش، پلاس، ستام، بلس . 2 - سفیدار. 3 - شیردار. 1


67650 پلتیک (پُ لِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - سیاست . 2 - نیرنگ، حقه بازی . 1


67651 پلخ (پَ لَ) ( اِ.) حلق، گلو. 1


67652 پلخم (پَ لَ) ( اِ.) نک فلاخن . 1


67653 پلستک (پِ لِ تُ) نک پرستو. 1


67654 پلشت (پِ لِ یا پَ لَ) (ص .) 1 - پلید. 2 - آلوده، چرکین . 1


67655 پلغده (پَ لَ دَ) (ص .) گندیده، تخم مرغ یا میوة گندیده . 1


67656 پلغیدن (پُ لُ دَ) (مص ل .) 1 - بیرون زدن چیزی از حد طبیعی، مانند برآمدگی چشم . 2 - صدای جوشیدن آب . 1


67657 پلفته (پُ لُ تَ یا تِ) (اِ.) پارچه ها و گلوله های علف سوخته که چون آتش در خانة علفی افتد زود آتش آن ها را بر هوا برد. 1


67658 پلم (پَ) (اِ.) خاک، گرد. 1


67659 پلماس (پَ) (اِ.) کورمال . 1


67660 پلماس کردن ( پلماس کردن . کَ دَ) (مص ل .) کورمال کورمال حرکت کردن . 1


67661 پلمب (پُ لُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - قطعة سرب یا موم آب شده ای که برای جلوگیری از دستکاری و سوءاستفاده به سر پاکت یا در مغازه یا خانه یا مکان دیگری مهر شود، مهرو موم . (فره ). 2 - مجازاً به معنی تعطیل کردن و بستن جایی . 1


67662 پلمس (پَ مَ) 1 - مضطرب شدن و دست و پا گم کردن، اضطراب . 2 - متهم ساختن . 3 - دروغ گفتن . 1


67663 پلمه (پَ مِ یا مَ) (اِ.) 1 - لوحی که ابجد و غیر آن بر آن می نوشتند تا اطفال بخوانند. 2 - نوعی از گل سخت شده و سیاه که ورقه ورقه جدا شود و می توان برای نوشتن به کار برد، سنگ لوح . 1


67664 پلنوم (پِ لِ نُ) [ فر. ] (اِ.) مجمعی با شرکت کلیة اعضای رهبری یا هیئت مدیرة یک حزب یا سازمان سیاسی . 1


67665 پلنگ (پَ لَ) (اِ.) جانوری از تیرة گربه سانان و گوشت خوار که روی پوست بدنش خال های سیاه بسیار وجود دارد و آن گونه های متعدد دارد. 1


67666 پلنگینه (پَ لَ نِ) (ص نسب .) 1 - جامه ای که از پوست پلنگ سازند. 2 - نوعی جامه که در قدیم از پوست پلنگ می ساختند. 1


67667 پله (پَ لِ یا لَ) (اِ.) = فله : شیر حیوان نوزاییده ؛ فله، آغوز، زهک . 1


67668 پله (پِ لِّ) (اِ.) 1 - هر مرتبه و پایه از نردبان . 2 - هر یک از مجموع پایه هایی که برای بالا رفتن از سطح زمین به اطاق یا بام و مانند آن و پایین آمدن از آن سازند ج . پلکان . ؛ پله برقی سیستم انتقال از یک طبقه به طبقة دیگر توسط برق با سرعتی معادل سرعت انسان . برای استفاده از آن کافی است که روی اولین پله بایستند و در هنگام رسیدن به طبقة بعدی از آن پیاده شود. 3 - کفة ترازو. 1


67669 پله (پَ) (اِ.) پول، وجه . 1


67670 پله ( پله .) (اِ.) 1 - مایة کم، سرمایة اندک . 2 - موی اطراف سر. 3 - کفة ترازو. 4 - درختی است . 1


67671 پلو (پُ لُ) (اِ.) خوراک ایرانی که از برنج پخته با کره یا روغن فراهم می شود و معمولاً با نوعی خورشت همراه است . 1


67672 پلواس (پَ) (اِ.) فریب دادن به چاپلوسی . 1


67673 پلوان (پُ) (اِ.) = پلون : 1 - بلندی اطراف زمینی را گویند که در میان آن زراعت کرده باشند و مزارعان بر بالای آن آمد و شد کنند تا زراعت پایمال نگردد و آب در زمین بایستد؛ بلندی گرداگرد زمین کاشته، پلون، مرز. 2 - پشتوارة کامل . 1


67674 پلوتن (پُ لُ تُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - نهمین سیاره از منظومة شمسی .2 - خدای عالم مردگان و دوزخ در اساطیر یونان . 1


67675 پلوخوری (پُ لُ. خُ)(اِمص .)مهمانی، ضیافت . 1


67676 پلورالیسم (پُ) [ انگ . ] (اِ.) کثرت باوری، نظریه ای که به لزوم کثرت عناصر و عوامل در جامعه و مشروعیت منافع آن ها باور دارد. 1


67677 پلوس (پُ) (اِ.) = پلواس : فریب دادن، چرب زبانی . 1


67678 پلوک (پَ وَ) (اِ.) 1 - تکیه گاه چوبین کنار بام، محجر. 2 - پتک و چکش آهنگران، مطراق . 1


67679 پلچی (پُ) (اِ.) = پلژی : خرمهره، خرز. 1


67680 پلک (پِ لْ یا پَ لَ) ( اِ.) پوست گرداگرد چشم که چشم را می پوشاند. 1


67681 پلکان (پِ لِّ) ( اِ.) جِ پله ؛ ساختاری به شکل ردیف یا مجموعه ای از پله های پشت سر هم میان دو یا چند سطح برای امکان رفت و آمد از یکی به دیگری . 1


67682 پلکن (پُ لُ کَ) (اِ.) = پلکه : طعنه، سرزنش . 1


67683 پلکیدن (پِ لِ دَ) (مص ل .) 1 - به آهستگی راه رفتن . 2 - رفت و آمد کردن . 3 - ول گشتن . 1


67684 پلی استر (پُ اِ تِ) [ فر. ] (اِ.) = پلیستر. پولیستر: نوعی پلیمر که در ساختن بطری های پلاستیکی، الیاف مصنوعی، بدنة عایق ها و نوار مغناطیسی ضبط صوت به کار می رود. 1


67685 پلی تکنیک (پُ تِ) [ فر. ] (اِ.) مؤسسة آموزش عالی معمولاً شامل چند دانشکدة فنی و صنعتی . 1


67686 پلی کلینیک (پُ کِ) [ فر. ] (اِمر.) مطبی که دارای درمانگاه های مختلف است و در صورت ل زوم امراض مختلف را در آن جا مورد مداوا قرار می دهند. 1


67687 پلیته (پِ لِ تِ) (اِ.) فتیله . 1


67688 پلید (پَ) (ص .) 1 - ناپاک، نجس . 2 - بدکار. 1


67689 پلیدازار (پَ اِ) (ص مر.) زناکار، زانیه . 1


67690 پلیدن (پَ دَ) (مص م .) 1 - جستجو کردن . 2 - آهسته به جایی در شدن . 1


67691 پلیدی (پَ) (حامص .) 1 - ناپاکی . 2 - نجاست . 1


67692 پلیس (پُ) [ فر . ] (اِ.) 1 - مجموعة نیروهای انتظامی یک کشور، شهر یا جامعه . 2 - پاسبان، آژان . 1


67693 پلیس (پَ) (اِ.) ناهمواری . 1


67694 پلیسه (پِ س ِ) [ فر. ] (ص .) چین دار، بانورد. 1


67695 پلیمر (پُ مِ) [ فر. ] (اِ.) مولکول عظیم - الجثه ای که از مولکول های ساده با جرم مولکولی کم ساخته شود، بسپار. (فره ). 1


67696 پماد (پُ) [ فر . ] (اِ.) مادة دارویی نرم که جهت استعمال خارجی مورد استفاده قرار می گیرد. 1


67697 پمپ (پُ) [ فر . ] (اِ.) دستگاهی برای جابه جا کردن مایعات، تلمبه . 1


67698 پمپاژ (پُ) [ فر. ] (اِمص .) بیرون کشیدن سیالات از جایی و داخل کردن آن به جای دیگر به کمک تلمبه یا پمپ، تلمبه زنی، پمپ زنی . (فره ). 1


67699 پناباد (پَ) (اِ.) سکة نقره به وزن نیم مثقال، رایج در زمان قاجاریه . 1


67700 پناغ (پَ) (اِ.) 1 - تار ابریشم . 2 - ریسمانی که دور دوک پیچیده باشند. 1


67701 پنالتی (پِ) [ انگ . ] (اِ.) جریمه ای که بر اثر خطای بازیکن به نفع حریف به او تعلق می گیرد و نوع آن در بازی های مختلف فرق دارد. 1


67702 پنام (پَ) [ په . ] (اِ.) پارچه ای چهارگوشه که در دو گوشة آن دو بند دوزند و پیشوایان زرتشتی در وقت خواندن اوستا یا نزدیک شدن به آتش آن را بر روی خود بندند تا چیزهای مقدس از دم آنان آلوده نشود. پدام هم گویند. 1


67703 پناه (پَ) [ په . ] 1 - (اِ.) حفظ، حمایت، امان . 2 - پناهگاه، جای استوار. 3 - (ص .) حامی، نگاهدار. 1


67704 پناه جو ( پناه جو .) (اِفا.) آن که خواستار پناهندگی به یک کشور بیگانه است . 1


67705 پناه گاه ( پناه گاه .) (اِمر.) جایی که برای حفظ جان و سلامتی به آن پناه برند، جای استوار، پناه جای . 1


67706 پناهنده (پَ هَ د یا دَ) (اِفا.) آن که به کسی یا چیزی پناه برد، زینهاری، ملتجی . ؛ پناهنده اجتماعی کسی که به خاطر رواج تعصب دینی یا اجتماعی یا ناامنی و جنگ در میهنش به کشور دیگری پناه می برد. ؛ پناهنده سیاسی کسی که به خاطر مبارزة سیاسی و مخالفت با حکومت کشورش به کشور دیگری پناه می برد. 1


67707 پنبه (پَ ب) (اِ.) گیاهی علفی و یک ساله که از غوزة آن ریسمان و پارچه درست کنند. ؛با پنبه سر کسی را بریدن آهسته و نرم نرم کسی را بی آن که متوجه باشد به نابودی کشاندن . 1


67708 پنبه درگوش ( پنبه درگوش . دَ) (ص مر.) غافل، پند نشنو. 1


67709 پنبه زدن ( پنبه زدن . زَ دَ) (مص ل .) 1 - بیرون کردن پنبه از تخم . 2 - پر کردن پنبه در چیزی . 1


67710 پنبه زن ( پنبه زن . زَ) (ص فا.) کسی که پنبه را با کمان می زند تا از هم باز شوند. 1


67749 پندار (پِ یا پَ) (اِ.) 1 - گمان . 2 - سوءظن . 3 - اندیشه . 4 - خودبینی . 1


67711 پنبه شدن ( پنبه شدن . شُ دَ) (مص ل .) 1 - نرم و سفید شدن . 2 - نرم و هموار شدن . 3 - گریختن . 4 - متفرق و پریشان گردیدن . 5 - از کسی بی موجب بریدن، به هرزه بریدن . 6 - بیهوده شدن، باطل و بی سود ماندن کار و سخن های پیشین . 1


67712 پنبه غاز کردن ( پنبه غاز کردن . کَ دَ) (مص م .) حلاجی کردن، پنبه زدن . 1


67713 پنبه کردن ( پنبه کردن . کَ دَ) 1 - (مص ل .) گریختن . 2 - (مص م .) پراکنده ساختن . 3 - خاموش کردن . 4 - منکر شدن . 5 - عاجز گردانیدن . 1


67714 پنتی (پِ) (ص .) (عا.) 1 - آن که از شوخی و پلیدی احتراز نکند، کسی که نظافت نداند. 2 - بیکار، لش، بی غیرت، لاابالی، (در اصطلاح م شتیان مقابل لوطی ). 1


67715 پنج و شش (پَ جُ ش ِ) (اِمر.) حواس پنجگانه و جهات شش گانه . 1


67716 پنج (پَ) 1 - عدد پس از چهار و پیش از شش . 2 - حواس خمسه . 3 - پنجه . 1


67717 پنج تن ( پنج تن . تَ) (اِمر.) پنج تن آل عبا، خمسه آل عبا، خمسة طیبه : مراد محمد رسول الله (ص )، علی (ع )، فاطمه (س )، حسن (ع )، حسین (ع ) است . 1


67718 پنج سیری (پَ) (اِمر.) 1 - وزنه ای معادل 375 گرم . 2 - مقدار عرقی که در یک بطری می ریختند. 1


67719 پنج شاخ ( پنج شاخ .) (اِمر.) پنج انگشت . 1


67720 پنج نوبت (پَ. نُ بَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) 1 - پنج بار نواختن کوس یا دهل و نقاره در مدت شبانه روز بر در سرای سلاطین . 2 - پنج وقت نماز. 1


67721 پنج نوبت زدن ( پنج نوبت زدن . زَ دَ) [ فا - ع . ] (مص ل .) اظهار جاه و سلطنت کردن . 1


67722 پنج نوش ( پنج نوش .) (اِمر.) معجونی که در قدیم پزشکان از پنج داروی مقوی می ساختند. 1


67723 پنج وشش وهفت وچهار (پَ جُ ش ِ شُ هَ تُ چَ) (اِمر.) کنایه از: پنج حس و شش جهت و هفت کوکب و چهار طبع . 1


67724 پنج پا (پَ) (اِمر.) 1 - خرچنگ . 2 - برج چهارم از دوازده برج فلکی، برج سرطان . 1


67725 پنج پوشیده ( پنج پوشیده . د) (اِمر.) خمسة محتجبه است و آن پنج علم است : اول کیمیا، دوم لیمیا، سوم سیمیا، چهارم ریمیا، پنجم هیمیا. 1


67726 پنجاه (پَ) [ په . ] (اِ.) عددی که بعد از چهل و نه و پیش از پنجاه و یک است . 1


67727 پنجاهه (پَ هِ) (اِمر.) 1 - مدت اعتکاف نصاری و آن پنجاه روز باشد چنان که چلة اهل اسلام چهل روز است ؛ خمسین . 2 - یاد کرد کسی در پایان پنجاه سال . 1


67728 پنجره (پَ جِ رِ) (اِ.) ساختاری در دیوار اتاق، ساختمان یا وسیلة نقلیه برای وارد شدن روشنایی، هوا یا هر دو و دیده شدن قضای بیرون یا درون . 1


67729 پنجشنبه (پَ شَ ب) (اِمر.) روز ششم هفته، روز قبل از جمعه . 1


67730 پنجم (پَ جُ) 1 - (ص .) دارای رتبه یا شمارة پنج . 2 - (اِ.) جزء پسین بعضی از کلمه های مرکب (همراه با عدد): یک پنجم . 1


67731 پنجه (پَ جِ) (اِ.) 1 - مخفف پنجاه . 2 - پنج انگشت با کف دست و پا باشد از انسان و حیوانات دیگر، پنج انگشت دست از مچ تا سر انگشتان . 3 - چنگال، جنگ، برثن، مخلب . 4 - پنج انگشت بدون کف دست . 5 - دست . 6 - صورت دستی که از طلا و نقره سازند و به مشاهد مقدس برای نیاز فرستند. 7 - گلوله های سنگ که دیدبانان برای جنگ نگاهدارند. 8 - سنگ منجنیق . 9 - سنگی که از کشتی به کشتی غنیم اندازند. 10 - پنجة دزدیده . 11 - ماهی . 12 - دام و قلاب و شست ماهی . 13 - قسمت زبرین دستة تار که گوشی بدان پیوندند. 14 - واحدی برای شمارش هر مرحله ساز زدن است . 15 - رقصی که جمعی دست یکدیگر را گیرند و با هم رقصند. 1


67732 پنجه برتافتن ( پنجه برتافتن . بَ. تَ) (مص ل .) به زور غلبه کردن، ستم کردن . 1


67733 پنجه بوکس ( پنجه بوکس . بُ) [ فا - انگ . ] (اِ.) سلاح سرد به صورت حلقه های به هم پیوسته دارای برآمدگی های نوک تیز که در پنجه می کنند. 1


67734 پنجه دزدیده ( پنجه دزدیده دُ د) (اِمر.) نک بهیزک . 1


67735 پنجه زدن ( پنجه زدن . زَ دَ) (مص م .) 1 - چنگ زدن . کسی را زخمی کردن . 2 - کنایه از: درافتادن با کسی، جنگیدن . 1


67736 پنجه طلایی ( پنجه طلایی . طَ) (ص مر.) کنایه از: مهارت و تبحر در حرفه های نوازندگی، نقاشی، پزشکی و مانند آن . 1


67737 پنجه مریم ( پنجه مریم ء مَ یَ) (اِمر.) گیاهی است خوشبو با ساقه کوتاه و گل های سرخ رنگ، گل نگونسار، گل سرنگون . 1


67738 پنجه کردن ( پنجه کردن . کَ دَ) (مص ل ) نبرد کردن، درافتادن . 1


67739 پنجول (پَ) (اِمر.) ناخن دست انسان یا پنجة برخی از حیوانات مانند گربه، پلنگ و مانند آن . 1


67740 پنجک (پَ جَ) (اِ.) = پنجه : 1 - پنجه دزدیده . 2 - نوعی رقص، رقص دستبند، فنجگان، چوپی . 1


67741 پنجگان (پَ) (عد. توزیعی ) 1 - پنج تا پنج تا. 2 - (اِمر.) نوعی تیر. 1


67742 پنجگانه (پَ نِ یا نَ) 1 - (ص مر.) پنج تایی، مخمس . 2 - (اِمر.) نمازهای پنج وقت . 1


67743 پنجگاه (پَ) (اِ.) گوشه ای از موسیقی ایرانی در دستگاه راست پنجگاه . 1


67744 پند (پَ) [ په . ] (اِ.) 1 - اندرز، نصیحت . 2 - عهد، پیمان . 1


67745 پند ( پند .) (اِ.) 1 - چاره، تدبیر، بند، فند، مکر، حیله . 2 - فن کشتی گیری، حیلة کشتی . 1


67746 پند (پِ) (اِ.) مقعد، نشستنگاه، دبر. 1


67747 پند گرفتن (پَ. گ ِ ر ِ تَ) (مص ل .) عبرت گرفتن . 1


67750 پنداره (پِ رِ) (اِ.) 1 - گمان . 2 - خیال . 3 - فکر، اندیشه . 1


67751 پنداری (پِ) 1 - (ص نسب .) خیال باف . 2 - خیالی، وهمی . 3 - کلمة فعل از پنداشتن : گویی، گویا. 1


67752 پنداریدن (پِ دَ) (مص م .) نک پنداشتن . 1


67753 پنداشتن (پِ تَ) [ په . ] (مص م .) 1 - گمان بردن، تصور کردن . 2 - سوءظن داشتن . 3 - تکبر نمودن . 4 - به حساب آوردن، شمردن . 5 - گمان نادرست کردن، تصور باطل نمودن . 1


67754 پنداشته (پِ تِ) (ص مف .) 1 - تصور کرده . 2 - موهوم . 1


67755 پنداشتی (پِ) (حامص .) 1 - خودبینی، تکبر. 2 - گمان نادرست . 3 - خیال . 4 - قهر. 1


67756 پندام (پَ) (اِ.) آماس، ورم . 1


67757 پنداوسی (پَ یا پِ وَ) (اِ.) سکه ای در قدیم برابر با ارزش پنج دینار. 1


67758 پندش (پُ دَ) (اِ.) = پند. پندک . پنجش : (اِ.) گلولة پنجة حلاجی کرده ؛ پنجک، بند، بندک، باغنده، گلوج پنبه . 1


67759 پندنامه ( پندنامه . مِ) [ په . ] (اِمر.) 1 - اندرزنامه، نصیحت نامه .2 - نامة مشتمل بر پند و نصیحت . 1


67760 پنزه (پَ زَ یا ز) [ معر. ] (اِ.) = پنجه . پنجک . فنرج : رقص مخصوص و آن چنان است که جمعی دست یکدیگر را گیرند و با هم برقصند؛ فنزج . 1


67761 پنس (پِ) [ انگ . ] (اِ.) یک دوازدهم شلینگ (بیست شلینگ یک لیره است ). 1


67762 پنس (پَ) [ فر . ] (اِ.) 1 - گیره، انبر. 2 - دوشاخة دهان جانوران . 1


67763 پنهان (پِ) [ په . ] 1 - (ق .) ناپیدا، پوشیده . 2 - (اِ.) راز، سرّ. 1


67764 پنهانی ( پنهانی .) 1 - (ص نسب .) نهفته، نهانی، پوشیده، مخفی . مق . پیدا، آشکار. 2 - (ق مر.) مخفیانه، در خفا. 1


67765 پنچر (پَ چَ) [ فر . ] (اِ.) 1 - سوراخ شدن لاستیک چرخ . 2 - (عا.) خسته، زهوار دررفته . 1


67766 پنچرگیری ( پنچرگیری .) [ انگ - فا. ] 1 - (حامص .) ترمیم کردن و وصله انداختن لاستیک خودرو و مانند آن . 2 - (اِ.) محل انجام این کار. 1


67767 پنچه (پُ چِ) (اِ.) = پنجه . بنجه : 1 - پیشانی، ناصیه . 2 - موهای جلوی سر، طره . 1


67768 پنچه بند ( پنچه بند . بَ) (اِمر.) پیشانی بند، عصابه . 1


67769 پنک (پَ نَ) (اِ.) وجب، وژه، شبر. 1


67770 پنک (پِ) (اِ.) گرفتن و فشار دادن گوشت یا پوست بدن با دو سر انگشت چنان که به درد آید، نشگون . 1


67771 پنکه (پَ کِ) [ هند. ] (اِ.) بادبزن برقی . 1


67772 پنگ (پَ) (اِ.) خوشة خرما که خرماهای آن را گرفته باشند. 1


67773 پنگان (پَ) [ معر. ] (اِ.) کاسه ای مسی که ته آن سوراخ داشت و دهقانان در گذشته از آن برای تعیین مدت زمان استفاده از آب چشمه یا قنات استفاده می کردند. به این طریق که این کاسه را روی ظرفی از آب قرار می دادند، مدت زمان پر شدن این کاسه، فرصت استفاده هر دهقان از آب چشمه یا قنات بود. 1


67774 پنگوئن (پَ ئَ) [ فر. ] (اِ.) پرنده ای از راستة پرندگان دریایی و بی پرواز است . بال هایش از پره های پولک مانند به رنگ سیاه و سفید پوشیده شده و بدون شاهپر است . در زیر پوست چربی فراوان ذخیره دارد و می تواند به صورت قائم بایستد. در قطب جنوب دیده می شود. 1


67775 پنی سیلین (پِ) [ فر . ] (اِ.) نوعی آنتی بیوتیک که به صورت پودر، پماد، آمپول و قرص برای از بین بردن میکرب ها و باکتری ها مورد استفاده قرار گیرد. 1


67776 پنیر (پَ) [ په . ] (اِ.) خوراکی که از شیر بسته ترتیب دهند. 1


67777 پنیرتن ( پنیرتن . تَ) (اِمر.) ماده ای است سرخ - رنگ مایل به سیاهی که از جوشانیدن آب کشک حاصل کنند و آن به غایت ترش است، کشک سیاه، قره قورت، ترف سرخ، لیولنگ . 1


67778 پنیرک (پَ رَ) (اِمر.) گیاهی است بیابانی دارای برگ های پهن و گل های سرخ و بنفش، بلندیش تا 60 سانت می رسد، همراه با گردش آفتاب می چرخد. آفتاب گردک، ختمی کوچک، نان فلاخ هم می گویند. 1


67779 په (پِ) (اِ.) پیه، چربی . 1


67780 په (پَ) (شب جم .) خوشا، آفرین . 1


67781 پهره (پَ رَ یا رِ) (اِ.) نگهبانی، پاس . 1


67782 پهرو (پَ رُ) (اِ.) پینه، وصله . 1


67783 پهلو (پَ) 1 - دو طرف سینه و شکم . 2 - کنار، نزدیک . 3 - ضلع . 1


67784 پهلو (پَ لَ) (ص . اِ.) 1 - قومِ پارت . 2 - دلیر، شجاع . 3 - شهر. 1


67785 پهلو آکندن ( پهلو آکندن . کَ دَ) (مص ل .) فربه شدن . 1


67786 پهلو تهی کردن (پَ. تُ. کَ دَ)(مص ل .) کناره کردن از کاری . 1


67787 پهلو دادن ( پهلو دادن . دَ) (مص م .) 1 - به کسی سود رساندن، یاری کردن . 2 - نزدیکی کردن . 3 - کناره گرفتن . 1


67788 پهلو زدن ( پهلو زدن . زَ دَ) (مص ل .) برابری کردن با کسی . 1


67789 پهلو نهادن ( پهلو نهادن . نَ دَ) (مص ل .) خوابیدن، دراز کشیدن . 1


67790 پهلو نگه داشتن ( پهلو نگه داشتن . نِ گَ. تَ)(مص ل .)دوری ک ردن، احتراز کردن . 1


67791 پهلوان (پَ لَ) (ص نسب . اِمر.) 1 - دلیر، شجاع . 2 - نیرومند. 1


67792 پهلوان پنبه ( پهلوان پنبه . پَ ب)(اِمر.) پهلوان دروغین . 1


67793 پهلوانی (پَ لَ) (حامص .) 1 - دلیری، قهرمانی . 2 - مقام و رتبة پهلوان . 1


67794 پهلودار ( پهلودار . ) (ص مر.) صاحب مال، دارای مکنت . 1


67795 پهلوگاه ( پهلوگاه .) (اِمر.) 1 - پهلو، جنب . 2 - کنار. 1


67796 پهلوگرفتن ( پهلوگرفتن . گِ رِ تَ)(مص ل .) کناره گرفتن، در ساحل ایستادن کشتی . 1


67797 پهلوی (پَ لَ) (ص نسب .) 1 - پارتی، از قوم پارت . 2 - پادشاهی، سلطنتی . 3 - پهلوانی، قهرمانی . 4 - نام خط و زبان ایرانیان در زمان اشکانیان و ساسانیان . 5 - آهنگی است در موسیقی قدیم . 6 - نوعی سکة طلا با نقش پادشاهان پهلوی (آخرین سلسلة پادشاهی در ایران ). 1


67798 پهلوی نامه ( پهلوی نامه . مِ) (اِمر.) کتاب یا نوشته به زبان و خط پهلوی . 1


67799 پهمزک (پَ مَ زَ) (اِ.) خارپشت . 1


67800 پهن (پَ هَ) (اِ.) = پهنه : شیری که به سبب مهربانی در پستان مادر طغیان کند، پهنه . 1


67801 پهن (پَ)(ص نسب .)1 - فراخ، گشاد. 2 - عریض، پهناور. 3 - مسطح . 1


67802 پهن (پِ هِ) (اِ.) سرگین چهارپایان . ؛ پهن بار کسی نکردن کنایه از: کوچکترین ارزش و اهمیتی برای آن کس قایل نشدن . 1


67803 پهن کردن (پَ. کَ دَ)(مص م .) 1 - وسیع کردن، پهناور ساختن . 2 - گستردن . 1


67804 پهنا (پَ) [ په . ] (اِ.) 1 - فراخی، گشادی . 2 - عرض . 1


67805 پهنانه (پَ نِ) (اِ.) 1 - بوزینه، میمون . 2 - کلوچة روغنی . 1


67806 پهناور (پَ وَ) (ص مر.) 1 - فراخ، وسیع . 2 - بسیار عریض . 1


67807 پهند (پَ هَ) (اِ.) دامی باشد که بدان آهو گیرند، تله . 1


67808 پهنه (پَ نِ) (اِ.) 1 - ساحت، میدان . 2 - وسعت . 3 - نوعی چوگان که سر آن مانند کفچه پهن است . 1


67809 پهنه باختن ( پهنه باختن . تَ) (مص ل .) با پهنه بازی کردن . 1


67810 پهنی (پَ) (حامص .) 1 - وسعت، گشادگی . 2 - عرض، پهنا. مق درازی، طول . 1


67811 پهی (پَ) (اِ.) خربزة تلخ، حنظل . 1


67812 پهین (پَ) (ص .) فراخ، گشاده . 1


67814 پو گرفتن (گِ رِ تَ) (مص ل .) 1 - رفتن . 2 - دویدن . 1


67815 پوئن (پُ ئَ) [ انگ . ] (اِ.) واحد تعیین برتری افراد یا تیم های ورزشی در یک مسابقه یا یک دوره از مسابقات که نتیجة بازی یا مسابقه را مشخص می کند، امیتاز (فره ). 1


67816 پوت (اِ.) 1 - جگر گوسفند. 2 - خوراک قلیه که از جگر گوسفند درست می کنند. 1


67817 پوت (اِ.)انواع اطعمه و اشربه، اقسام خوردنی . 1


67818 پوتین [ فر . ] (اِ.) کفش محکم و ساق بلند. 1


67819 پود (اِ.) نخ های افقی پارچه . 1


67820 پودر [ فر . ] (اِ.) گرد، آرد. 1


67821 پودمانی (اِ.)(معادل واژة انگلیسی module .) 1 - واحد یا مؤلفة استانداردی از یک سازواره (سیستم ) که برای ترکیب یا استفادة آسان، طراحی یا ساخته می شود. 2 - واحدها یا دوره های مشخص آموزشی در دانشگاه ها و مدارس . 3 - واحدها و اجزای صنعتی همگون و مشابه . 4 - واحدهای تکراری و با اندازة مساوی در معماری ساختمان ها. 1


67822 پودنه (نِ) (اِ.) نک پونه . 1


67823 پوده (پُ) (ص .) کهنه، پوسیده . 1


67824 پودینگ [ انگ . ] (اِ.) از انواع شیرینی های انگلیسی است که از آرد و روغن و تخم مرغ و کشمش تهیه می شود. 1


67825 پور [ په . ] (اِ.) پسر، فرزند نرینه . 1


67826 پورسانتاژ [ فر . ] (اِ.) = پورسان : 1 - درصد. 2 - حق دلالی، حق العمل . 1


67827 پورمند (مَ) (ص .) پسردار، صاحب پسر. 1


67828 پورنوگرافی (پُ نُ گِ) [ فر . ] (اِمص .) توصیف و نمایش امور جنسی . 1


67829 پوره (پُ رِ) (اِ.) فضول افیون پس از سوختن آن برای کشیدن و آن غیر از شیره و سوختة تریاک است . 1


67830 پوره (رِ) [ فر. ] (اِ.) خوراکی است فراهم شده از حبوبات کوبیده شده و سبزیجات له شده با افزودن شیر به آن : پورة سیب زمینی، پورة اسفناج و مانند آن . 1


67831 پوره (رَ یا رِ) (اِ.)1 - پسر، پور. 2 - بچة ملخ، تخم ملخ . 1


67832 پورپورا (پُ پُ) (اِ.) عارضه ای که در دنبال بعضی از امراض عفونی (از قبیل حصبه و بت های بثوری و غیره ) در مریض موجب خونریزی زیر جلدی شود. علامت این خونریزی دانه ها و لکه های قرمز رنگی است که با فشار انگشت محو نمی شود و پس از چند روز محل این لکه ها تیره و کبود شده محو می گردد؛ خونریزی زیر جلد، داءالفرافیر، نزف الدم زیر جلدی . 1


67833 پوز (اِ.) = پوزه : تنه درخت، ساقة درخت . 1


67834 پوز (اِ.) 1 - پیرامون دهان جانوران چهارپا. 2 - دهان . 1


67835 پوزخند (خَ) (اِمر.) لبخند تمسخرآمیز. 1


67836 پوزش (ز) (اِمص .)1 - عذرخواهی، معذرت - خواهی . 2 - عذر، معذرت . 1


67837 پوزمالی (حامص .) (عا.) کنایه از: تنبیه کسی با دشنام، کتک یا جریمه . 1


67838 پوزه (ز) (اِ.) 1 - گرداگرد دهن جانوران . 2 - چانه . ؛ پوزه کسی را به خاک مالیدن شخص پرمدعایی را به شدت تحقیر و سرشکسته کردن . 1


67839 پوزیتیو (پُ) [ فر . ] (اِ.) مثبت، متضاد نگاتیو. 1


67840 پوزیتیویسم ( پوزیتیویسم .) [ فر . ] (اِ.) هرگونه مذهب فلسفی که مابعدالطبیعه را رد می کند، تجربه - گرایی . 1


67841 پوزیدن (پُ دَ) (مص ل .) 1 - زدودن، راندن، برطرف کردن . 2 - معذرت خواستن، عذر خواستن . 1


67842 پوسانه (پُ) (اِمص .) 1 - فروتنی . 2 - چاپلوسی، چرب زبانی . 1


67843 پوست (اِ.)1 - بیرونی ترین بخش بدن جانوران . 2 - پوشش بیرونی ساقه . 3 - پوشش تخم جانور و دانة گیاه . ؛ پوست کسی کنده شدن (کن .) متحمل عذاب شدید شدن . 1


67844 پوست باز کردن (کَ دَ) (مص ل .) 1 - پوست کندن . 2 - راز دل را گفتن . 1


67845 پوست باز کرده (کَ د) (ق .) بی پرده، آشکار. 1


67846 پوست تخت (تَ) (اِمر.) پوست خشک شدة حیوانات به ویژه گوسفند که برای نشستن از آن استفاده می کنند. 1


67847 پوست خر کن (خَ کَ) (ص فا.) 1 - کنایه از: آدم حریص و آزمند. 2 - اندک بین . 1


67848 پوست و استخوان شدن (تُ اُ تُ خا. شُ دَ) (مص ل .) لاغر و بسیار نزار شدن . 1


67849 پوست پیرا (ص فا.) دباغ، چرمگر. 1


67850 پوست پیراستن (تَ) (مص م .) دباغی کردن . 1


67851 پوست کلفت (کُ لُ) (ص مر.) 1 - کنایه از: آدم بی غیرت . 2 - کسی که در سختی ها تحملش زیاد است . 1


67852 پوست کلفتی (کُ لُ)(حامص .) 1 - بی شرمی، بی غیرتی . 2 - مقاومت در سختی ها. 1


67853 پوست کندن (کَ دَ) (مص م .) 1 - پوست گرفتن . 2 - قشری از مغز جدا کردن . 3 - غیبت کردن . 4 - صریح گفتن . 1


67854 پوست کنده (کَ د) (ص مف .) کنایه از: صریح، بی پرده . 1


67855 پوستر (پُ تِ) [ انگ . ] (اِ.) آگهی مکتوب و مصور، با ابعاد حدوداً 70 * 50 سانتی متر که قابل چاپ و تکثیر و نصب است، ورقة مصور بزرگ، اعلان (فره ). 1


67856 پوسته (اِ.) 1 - بیرونی ترین بخش پوست . 2 - پوشش اندام های درونی بدن . 3 - بخش کوچکی از پوست که یاخته های آن مرده است و از بقیة پوست جدا می شود. 4 - پوشش بیرونی دانه . 1


67857 پوستگال (اِمر.) = پوستگاله : پوست بی موی که زیر دنبة گوسفند باشد. 1


67858 پوستگر (پُ) (اِ. ص .) دباغ، پوست پیرا. 1


67859 پوستی (ص نسب .) 1 - منسوب به پوست ؛ جلدی، قشری . 2 - تنبل، کاهل . 1


67860 پوستین [ په . ] 1 - (ص نسب .) ساخته شده از پوست . 2 - (اِمر.) نوعی لباس زمستانی که از پوست حیوانات پشم دار درست می کنند. ؛در پوستین کسی افتادن کنایه از: عیبجویی کردن، بدگویی کردن . ؛ پوستین دریدن کنایه از: الف - افشا کردن راز. ب - عیب جویی کردن . 1


67861 پوسه (س ِ یا سَ) (اِ.) ریسمانی که به وقت رشتن بر دوک پیچند. 1


67862 پوسه ( پوسه .) (اِمر.) = پوسته : 1 - پوستکی بسیار نازک جدا شده از چیزی، ورقه، صحیفه، پشیزه . 2 - قطعات سفید و نازکی که هنگام شانه کردن موی سر - - زمانی که چرک باشد - - فرو ریزد، شوره 3 - تو، تا، لا. 1


67863 پوسیدن (دَ) (مص ل .) 1 - فرسوده شدن، فاسد شدن، کهنه شدن . 2 - عفونت یافتن . 3 - پژمرده شدن . 1


67864 پوش (اِ.) 1 - جامه، پوشش . 2 - خیمه، چادر. 3 - زره، جوشن . 4 - در ترکیب با بعضی واژه ها معنای فاعلی می دهد مانند: زره پوش . 5 - در ترکیب با بعضی واژه ها معنای مفعولی می دهد مانند: گالی پوش . 1


67865 پوشال (اِمر.) 1 - تراشة چوب . 2 - ساقة نازک بعضی گیاهان مانند: برنج، نی . 1


67866 پوشالی (ص نسب .) 1 - ساخته از پوشال . 2 - سست، ناتوان، بی دوام . 1


67867 پوشانیدن (دَ) (مص م .) 1 - جامه به تن کسی کردن . 2 - نهان کردن، پنهان ساختن . 1


67868 پوشاک (اِ.) پوشیدنی، جامه . 1


67869 پوشت (پُ ش ِ) (اِ.) دستمال ظریفی که بعضی در جیب کوچک سمت چپ بالای کت قرار دهند، جیب کوچک . 1


67870 پوشش (ش ِ) (اِمص .) 1 - پوشیدن . 2 - جامه، لباس . 3 - پرده، حجاب . 4 - سقف خانه . 1


67871 پوشنه (شَ نِ) (اِمر.) 1 - سرپوش، هر چیزی که با آن روی چیزی را بپوشند. 2 - هر چیز پوشیدنی . 1


67872 پوشه (ش ِ) (اِ.) 1 - پرده، هر چیزی که چیزی را بپوشاند. 2 - ورق نسبتاً بزرگ و تا شده ای از جنس مقوا یا پلاستیک که نوشته ها و اسناد مربوط به یک موضوع را در آن نگه داری می کنند. 1


67873 پوشک (شَ) (اِ.) فرآورده ای از الیاف نرم و جذب کنندة رطوبت با یک روکش نگه دارنده برای جذب ادرار و مدفوع کودک شیرخوار و پیشگیری از آلوده شده زیرجامه . 1


67874 پوشک (پُ شَ) (اِ.) گربه . 1


67875 پوشیدن (دَ) (مص م .) 1 - لباس پوشیدن . 2 - جامه بر تن کسی کردن . 3 - نهفتن، پنهان کردن . 1


67876 پوشیده (د) (ص .) 1 - جامه به بر کرده . 2 - مستور، محجوب . 3 - پنهان، نهفته . 1


67877 پوشیدگی (د) (حامص .) 1 - حالت هر چیز پوشیده . 2 - ابهام . 1


67878 پوشینه (نِ) (اِمر.) 1 - سرپوش هر چیزی . 2 - کپسول، غلاف، کیسه . 1


67879 پول [ یو . ] (اِ.) آن چه که معیار ارزش مادی است و به عنوان وسیلة مبادله مورد استفاده قرار می گیرد. ؛ پول چایی پولی که به عنوان انعام داده می شود. ؛ پول کسی از پارو بالا رفتن ثروت بی حساب داشتن . 1


67880 پول دار (ص مر.) ثروتمند، غنی، توانگر. 1


67881 پول درشت (لِ دُ رُ) (اِمر.) اسکناس های باارزش . 1


67882 پول سفید (لِ س ِ) (اِمر.) پول نقره، سکة نقره . 1


67883 پول سیاه (لِ) (اِمر.) پول خرد، پشیز، سکة مسی . 1


67884 پول و پله (لُ پَ لِ) (اِمر.) (عا.) پول زیادی . 1


67939 پژول (پَ) (اِ.) 1 - استخوان بین دو قوزک پا. 2 - پستان زنان . 1


67885 پولاد (اِ.) = فولاد:1 - آلیاژ سخت چکش خوارِ آهن با مقدار کم کربن . 2 - گرز. 1


67886 پولادخای (ص فا.) 1 - مرد قوی . 2 - اسب دونده و نیرومند. 1


67887 پولادسنج (سَ) (ص فا.) دلاور، جنگاور. 1


67888 پولادپوش (ص فا.) مرد جنگی، آن که زره بر تن کند. 1


67889 پولادین (ص نسب .) 1 - ساخته شده از پولاد. 2 - بسیار محکم، نیرومند. 1


67890 پولک (لَ) (اِمصغ .) 1 - پول خرد. 2 - دایره های کوچک فلزی به رنگ های مختلف که زنان به جامه های خود بدوزند. 3 - فلس ماهی . 1


67891 پولکی ( پولکی .) (ص نسب .) 1 - پول دوست . 2 - آن که رشوه پذیرد. 1


67892 پولکی ( پولکی .) (اِ.) نوعی آب نبات شبیه پولک . 1


67893 پولیش (پُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - گرد مایع که برای پرداخت کردن یا حفاظت سطح، روی آن می مالند. 2 - ماده ای حاوی عوامل شیمیایی یا ساینده جهت برق انداختن سطوح مختلف، پرداخت (فره ). 1


67894 پولیپ (پُ) [ فر . ] (اِ.) = پلیپ : تومور پایه داری از بافت های تازه نمو کرده است که خصوصاً در غشاهای مخاطی مانند بینی، مثانه، معده، رودة بزرگ یا رحم پدید می آید. اغلب خوش خیم است اما ممکن است بدخیم شود. 1


67895 پوند (پُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - پول رایج انگلستان . 2 - واحد وزن در انگلستان برابر با 453 گرم . 1


67896 پونز (نِ) [ فر . ] (اِ.) میخ کوچک با سر مسطح و گرد. 1


67897 پونه (نِ) (اِ.) پودنه، گیاهی است خوشبو با ساقة بسیار کوتاه دارای برگ هایی مانند برگ نعناع، در کنار نهرها می روید و خوردنی است . 1


67898 پونگ (پُ) (اِ.) کَپک، گرد سبز رنگی که بر روی نان و چیزهای دیگر بر اثر فاسد شدن پیدا شود. 1


67899 پوپ (پُ) (اِ.) تاج و کاکل پرندگان . 1


67900 پوپش (پِ) (اِ.) = پوپه . پوپک . پوپو. بوبو: هدهد، شانه به سر. 1


67901 پوپو (اِ.) هدهد، شانه سر. 1


67902 پوپک (پَ)(اِ.) 1 - هدهد، شانه سر. 2 - دوشیزه . 1


67903 پوچ (ص .) 1 - بیهوده، بی فایده . 2 - فاقد معنی و ارزش . 3 - پوک . 1


67904 پوچ شدن (شُ دَ) (مص ل .)فاسد شدن چیزی . 1


67905 پوچال (اِمر.) تراشة چوب، پوشال . 1


67906 پوک (ص .) هر چیز تو خالی، میان تهی . 1


67907 پوکر (پُ کِ) [ انگ . ] (اِ.) نوعی قمار با ورق . 1


67908 پوکه (کِ) (اِ.) 1 - غلاف فشنگ بی سرب و باروت، فشنگ که مادة سوزنده ندارد. 2 - پوک . 3 - زغال پوک . 1


67909 پوی (اِمص .)1 - رفتن به شتاب . 2 - در ترکیب با بعضی واژه ها، معنای پوینده می دهد: راه پوی . 1


67910 پویا (ص فا.) نک پویان . 1


67911 پویان (ص فا.) 1 - روان . 2 - دوان . 1


67912 پویش (یِ) (اِ.) حرکت و فعالیت پی گیر در جستجوی چیزی . 1


67913 پوینده (یَ د) (ص فا.) 1 - رونده . 2 - دونده . 3 - جست وجو کننده . 4 - چارپا، ستور. 1


67914 پویه (یِ) (اِمص .) نک پوییدن . 1


67915 پوییدن (دَ) (مص ل .) دویدن، به شتاب رفتن . 1


67916 پُشک (پُ) (اِ.) خم . خمچه . 1


67917 پپلس (پَ لُ) (اِ.) 1 - تریدی که از نان خشک و روغن و دوشاب سازند. 2 - اشکنه ای که از روغن و پیاز با روغن بریان کرده و آب و نان خشک سازند. 1


67918 پپه (پَ پِ) ( اِ.) (عا.) ساده لوح، گول . 1


67919 پچ پچ کردن (پِ پِ. کَ دَ) (مص ل .) نجوی ' کردن، درگوشی صحبت کردن . 1


67920 پچشک (پِ چِ) ( اِ.) طبیب، پزشک . 1


67921 پچشک (پُ چُ) ( اِ.) پشکل گوسفند و بز و مانند آن . 1


67922 پچل (پِ چَ) (ص .) 1 - شلخته . 2 - کثیف، پلید. بچل، چپل و پچول نیز گویند. 1


67923 پچپچه (پِ پِ چِ) (اِصت .) سخنی که بر سر زبان ها بیفتد و مردم آن را به طور درگوشی به یکدیگر بگویند. 1


67924 پچکم (پِ کَ) ( اِ.) 1 - خانه ای که از همه سوی در و پنجره دارد. 2 - گرگ، ذئب . 1


67925 پژ (پَ)(اِ.) 1 - چرک، پلیدی . 2 - کهنه، مندرس . 1


67926 پژ (پَ) (اِ.) 1 - کتل . 2 - زمین پست و بلند. 1


67927 پژاوند (پَ وَ) (اِمر.) = پژوان . پژوند: 1 - چوبی که برای محکمی در، پشت آن افکنند تا کسی نتواند باز کند. 2 - چوبی که جامه را به وقت شستن بر او زنند؛ چوب گازران، کدین . 1


67928 پژاگن (پَ گِ) (ص مر.) 1 - چرکین . 2 - زشت، نازیبا. 1


67929 پژردن (پِ ژُ دَ) (مص م .) (عا.) پرستاری کردن از کودک، پیر یا بیمار. 1


67931 پژمان (پِ) [ په . ] (ص .) 1 - افسرده، اندوهگین . 2 - پشیمان . 3 - ناامید. 1


67932 پژمردن (پَ مُ دَ) (مص ل .)1 - افسردن، غمناک شدن . 2 - پلاسیده شدن . 3 - بی رونق . 1


67933 پژمرده (پَ مُ د) (ص مف .) 1 - اندوهگین، افسرده . 2 - بی طراوت، بی رونق . 3 - پلاسیده، خشک شده . 1


67934 پژمردگی (پَ مُ د)(حامص .) 1 - افسردگی، پلاسیدگی . 2 - غمناکی . 1


67935 پژمریدن (پَ مُ دَ) (مص ل .) نک پژمردن . 1


67936 پژند (پَ ژَ) (اِ.) گیاهی است خودرو و خوشبو مانند اسفناج که خام و پخته آن را می خورند. 1


67937 پژهان (پُ) (اِ.) = بژهان : آرزو، غبطه، خواهش دل . 1


67938 پژواک (پِ) (اِ.) بازتاب صدا در کوه، طنین . 1


67940 پژولانیدن (پِ دَ) (مص م .) = پژولاندن : 1 - پژمرده کردن . 2 - رنجه کردن . 3 - نرم گردیدن . 1


67941 پژولش (پِ لِ) (اِمص .) 1 - پریشانی . 2 - پژمردگی . 1


67942 پژولیدن (پِ دَ) (مص ل .)نک پژولانیدن . 1


67943 پژولیده (پِ د) (ص مف .) 1 - پژمرده شدن . 2 - افسرده . 1


67944 پژوم (پَ) (ص .) 1 - درویش، گدا. 2 - خوار، ذلیل . 1


67945 پژوه (پِ) (اِمص .) 1 - بازجُستن، جست و جو کردن . 2 - مؤاخذه، بازخواست . 3 - در ترکیب با واژه های دیگر معنای پژوهنده می دهد مانند: دانش پژوه . 1


67946 پژوهش (پِ یا پَ هِ)(اِمص .) 1 - جست و جو، تحقیق . 2 - تحقیقات علمی و بازخواست . 3 - مؤاخذه . 4 - خبر، خبر داشتن . 1


67947 پژوهنده (پِ یا پَ هَ د) (ص فا.) 1 - جست و جو کننده . 2 - کارآگاه، خبرچین . 3 - خردمند، دانا. 1


67948 پژوهیدن (پِ دَ) [ په . ] (مص ل .) 1 - جست و جو کردن . 2 - بازپرسیدن . 3 - خواستن، طلب کردن . 1


67949 پژوژ (پَ) (اِ.) اصرار، الحاح . 1


67950 پژوین (پَ) (ص .) چرکین، پلید. 1


67951 پک ( پک .) (ص .) 1 - بی هنر. 2 - خودپسند. 3 - پله، پله های نردبان . 1


67952 پک (پُ) (اِ.) (عا.) 1 - یک بار کشیدن سیگار و چپق . 2 - برجستن و فروجستن . 1


67953 پک ( پک .) (اِ.) 1 - گنده و درشت . 2 - جامة سخت و درشت . 1


67954 پک (پِ) (اِ.) بند انگشت دست یا پا. 1


67955 پک (پَ) (اِ.) وزغ، قورباغه . 1


67956 پک و پوز (پَ کُ پُ) (اِمر.) (عا.) 1 - ریخت، شکل، هیأت ظاهری، وجنات (زشت )، بد پک وپوز. 2 - دهان و اطراف آن . 1


67957 پک وپهلو (پَ کُ پَ) (اِمر.) سینه و قسمت راست و چپ آن . 1


67958 پکر (پَ کَ) (ص .) (عا.) افسرده، نومید. 1


67959 پکمز (پَ مَ) (اِ.) 1 - دوشاب، شیره، دبس . 2 - شراب . 1


67960 پکن (پَ کَ) (اِ.) نک ارزن . 1


67961 پکند (پَ کَ) (اِ.) نان، خبز. 1


67962 پکنه (پَ نَ یا نِ) (ص .) مردم فربه کوتاه بالا، خپله . 1


67963 پکول (پَ) (اِ.) تالاری باشد که بر بالا خانه سازند. 1


67964 پکوک (پَ) (اِ.) 1 - پتک آهنگران . 2 - نردة جلو ایوان . 1


67965 پکیج (پَ کِ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - دستگاهی برای تولید آب گرم . 2 - بستة نرم افزاری کامپیوتر. 1


67966 پکیدن (پَ دَ) (مص ل .) 1 - پاره شدن . 2 - ترکیدن، مردن . 1


67967 پگ (پَ) (اِ.) زن نار پستان، زن و دختر لیمو پستان، کاعب . 1


67968 پگاه (پِ) (ق مر.) 1 - صبح زود. 2 - زود. 1


67969 پگمال (پَ یا پِ) (اِ.) افزار کفشگران که بدان خط کشند، خط کش کفاشان . 1


67970 پی (پِ) (اِ.) عصب، رشته سفید رنگ و سختی در بدن انسان و حیوان . 1


67971 پی (اِ.) 1 - سیزدهمین حرف الفبای یونانی ( پی ) و آن نمایندة ستاره های قدر شانزدهم است . 2 - نشانة رابطة ثابت میان محیط دایره با قطر آن و آن تقریباً مساوی با 14/3 است . 1


67972 پی هم (پِ یِ هَ) (ق مر.) پی درپی، پشت سر هم . 1


67973 پی (پَ یا پِ) (اِ.) 1 - پا، قدم، گام . 2 - فاصلة میان دو کف پا هنگام راه رفتن . 3 - بنیاد. 4 - نشان پا، ردُ پا. 5 - تاب، توان . 6 - مقدار کف پا. 7 - عقب، پس . 1


67974 پی .اچ .دی (اِ) [ انگ . ]Ph.D (اِ.) دکترای تخصصی در رشته های دانشگاهی . 1


67975 پی آمد (پَ مَ) (اِ.) 1 - عارضه . 2 - حادثه . 1


67976 پی آوردن ( پی آوردن . وَ دَ) (مص ل .) تاب آوردن، طاقت داشتن . 1


67977 پی افکندن (پِ. اَ کَ دَ) (مص م .) بنیاد نهادن . 1


67978 پی برداشتن (پِ. بَ تَ) (مص م .) تعقیب کردن . 1


67979 پی بردن ( پی بردن . بُ دَ) (مص ل .) آگاه گشتن، اطلاع یافتن . 1


67980 پی جامه (مِ) (اِمر.) زیر جامه، شلوار پارچه ای راحتی که در خانه پوشند؛ پیژاما. 1


67981 پی جر (پِ جِ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاهی که به وسیلة آن، شخص برای تماس گرفتن از طریق تلفن با شخص مورد نظر فراخوانده شود، پی جو (فره )، فراخوان . 1


67982 پی جوی (پَ یا پِ) (ص فا.) 1 - جویندة ردّ پا یا اثر چیزی . 2 - جست و جو کننده . 1


67983 پی جویی ( پی جویی .) (حامص .) جست و جو، کاوش . 1


67984 پی درپی (پِ دَ پِ) (ق مر.) پیاپی، متوالی، یکی پس از دیگری . 1


67985 پی ریزی (پِ) (حامص .) بنیان گذاری . 1


67986 پی سپار (پِ یا پَ. س ِ) (ص فا.) رونده، راهرو. 1


67987 پی سپار کردن ( پی سپار کردن . س ِ. کَ دَ) 1 - (مص ل .) گذشتن . 2 - (مص م .) لگدمال کردن . 1


67988 پی سپاردن ( پی سپاردن . س ِ دَ) (مص ل .) پی سپردن، راه رفتن . 1


67989 پی سپر ( پی سپر . س پَ)1 - (ص فا.)رونده، سالک . 2 - (ص مف .) پایمال شده، لگدکوب شده . 1


67990 پی سپردن ( پی سپردن . س ِ پَ دَ)(مص م .) 1 - پایمال کردن . 2 - عبور کردن . 1


67991 پی سپید (پَ یا پِ س ِ) (ص مر.)=پی سفید: شوم قدم، نامبارک . 1


67992 پی فراخ (پِ. فَ) (ص مر.) تندرو، افراطی . 1


67993 پی فشردن (پِ. فِ شُ دَ) (مص .ل ) پافشاری، اصرار. 1


67994 پی کردن (پِ. کَ دَ) (مص م .) رگ و پی پا را قطع کردن، عاجز کردن . 1


67995 پی کور کردن (پِ. کَ دَ) (مص م .) از بین بردن اثر چیزی، پی گم کردن . 1


67996 پی گرد ( پی گرد . گَ) 1 - (مص مر.) گشتن در پی چیزی . 2 - (ص .) کسی که در پی چیزی می گردد. 1


67997 پی گم ( پی گم . گُ) (ص مر.) گم و ناپیدا، ناپدید، مفقودالاثر. 1


67998 پی گیر ( پی گیر .) (ص فا.) دنبال کننده . 1


67999 پی گیری ( پی گیری .) (حامص .) 1 - تعقیب، دنبال . 2 - ادامه دادن . 1


68000 پیا (ص . اِ.) 1 - مرد کامل . 2 - باارج، ارزنده . 3 - متمول، صاحب اعتبار. 1


68001 پیاب (اِمر.) نک پایاب . 1


68002 پیاده (د) (ص . اِ.) 1 - کسی که با پای راه می رود و سواره نیست . 2 - بخشی از ارتش که سواره نیستند. 3 - ضعیف، مسکین . 4 - یکی از مهره های شطرنج . 5 - عامی، بی سواد. 1


68003 پیاده رو ( پیاده رو . رُ) (اِمر.) قسمی از دو جانب خیابان که محل رفت و آمد عابران پیاده است . 1


68004 پیاده شدن ( پیاده شدن . شُ دَ)(مص ل .)1 - عزل کردن . 2 - (عا.) هزینة سنگین را متحمل شدن، پیشامد هزینه بَر. 1


68005 پیاده نظام ( پیاده نظام . نِ) [ فا - ع . ] (اِمر.) بخشی از لشکر که افراد آن پیاده اند. 1


68006 پیاده کردن ( پیاده کردن . کَ دَ) (مص م .) (عا.) 1 - تعمیر کردن موتور ماشین . 2 - ضرر رساندن . 1


68007 پیاز (اِ.) گیاه علفی از تیره سوسنی ها با برگ های نوک تیز گل های سفید مایل به سبز یا گلی مایل به بنفش که غدة متورم آن خوراکی است، دارای طعم و بوی تند و مرکب از لایه های نازک تو در توست . ؛ پیاز کسی کونه کردن (کن .) پیشرفت کردن، موفق شدن، ثابت و مستقر شدن . 1


68008 پیازداغ (اِمر.) پیاز خلال شده که در روغن سرخ می کنند و در غذا می ریزند. ؛ پیازداغ داغ چیزی زیاد شدن (کن .) کیفیت ظاهری چیزی دو چندان شدن . 1


68009 پیازچه (چِ)(اِمصغ .)1 - پیاز خرد، پیاز کوچک . 2 - گونه ای از پیاز و کوچک تر از پیاز که جزو سبزی های خوردنی استفاده می شود. 1


68010 پیازی (اِ.) 1 - نوعی لعل گرانبها. 2 - گرزی با چند گوی فولادی و دستة چوبی . 1


68011 پیاله (لِ) (اِ.) 1 - ظرفی که با آن شراب یا هر نوشیدنی دیگری را می نوشند. 2 - یکی از لوازم آتشگاه که در تشریفات دینی زرتشتیان به کار رود. 1


68012 پیاله دار ( پیاله دار .)(ص فا.)1 - ساقی . 2 - شراب - خوار، باده نوش . 1


68013 پیاله زدن ( پیاله زدن . زَ دَ) (مص ل .) باده نوشیدن، می خوردن . 1


68014 پیاله کش ( پیاله کش . کِ) (ص فا.) شراب خوار، باده - نوش . 1


68015 پیام (پَ) (اِ.) 1 - خبر یا سخنی را به دیگری رساندن . 2 - سلام، درود. 3 - وحی، الهام . 1


68016 پیام دادن (پَ. دَ) (مص م .) 1 - پیغام فرستادن . 2 - تبلیغ رسالت کردن . 1


68017 پیامبر (پَ بَ) (ص فا.) 1 - پیک، کسی که پیغام را می برد. 2 - نبی، فرستادة خدا. 1


68018 پیامبری ( پیامبری .) (حامص .) 1 - پیام آوری . 2 - قاصدی . 3 - نبوت، رسالت . 1


68019 پیامگیر ( پیامگیر .) (اِ.) اسبابی الکترونیکی برای دریافت و ضبط پیام کسانی که به شمارة معینی تلفن می کنند، منشی تلفنی . 1


68020 پیان (ص .) مست مست، مستی که سر از پای نشناسد. 1


68021 پیانو (نُ) [ انگ . ] (اِ.) یکی از ابزارهای موسیقی که دارای شاسی است و با فشار سر انگشتان دست بر روی شاسی ها نواخته می شود. 1


68022 پیانیست [ فر. ] (ص فا.) نوازندة پیانو. 1


68023 پیاپی (پِ یا پَ پِ) (ق مر.) 1 - پشت سر هم . 2 - هم قدم، هم عنان . 1


68024 پیت (اِ.) جعبه ای از آهن یا حلب برای نفت و روغن و غیره . 1


68025 پیت (اِ.) = بید. پت : نک پید. 1


68026 پیتزا [ ایتا. ] (اِ.) نوعی غذای ایتالیایی که برای تهیة آن از خمیر و پنیر مخصوص به همراه انواع فرآورده های گیاهی و گوشتی استفاده می کنند و آن را در فر می پزند، پیزا نیز گفته می شود. 1


68027 پیج (پِ) [ انگ . ] (اِمص .) عمل فراخواندن کسی، معمولاً به طور مکرر، برای مراجعة فوری، پی جویی . (فره ). 1


68028 پیخ (اِ.) 1 - چرک، شوخ، مدفوع . 2 - قِی چشم . 1


68029 پیخال (اِمر.) 1 - فضله، سرگین . 2 - چرک، شوخ . 1


68030 پیختن (تَ) (مص م .) 1 - پیچیدن . 2 - پخش کردن، افشاندن . 1


68031 پیخته (تِ یا تَ) (ص مف .) پیچیده . 1


68032 پیختگی (تِ) (حامص .) پیخته بودن . 1


68033 پیخست (پَ خُ یا خَ)(ص مف .) = پی خوست . پی خسته : پایمال شده، لگدمال شده، لگد - مال . 1


68034 پیخستن (پَ خُ تَ یا پِ خَ تَ) (مص م .) 1 - خستن با پای . 2 - درمانده کردن . 1


68035 پیخسته (پَ خُ تِ یا پِ خَ تِ) (ص مف .) 1 - لگدمال شده . 2 - درمانده شده . 1


68036 پید (اِ.) 1 - بی فایده، بی ارزش . 2 - تار و مار. 1


68037 پیدا (پَ یا پِ) (ص . ق .) 1 - روشن، آشکار. 2 - ظاهر، ضد باطن . 3 - مشخص، متمایز. 1


68038 پیدا آمدن ( پیدا آمدن . مَ دَ) (مص ل .) 1 - ظاهر شدن . 2 - حاصل شدن . 1


68039 پیدا شدن (پِ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - ظاهر شدن . 2 - معلوم گشتن . 3 - یافته شدن . 4 - به وجود آمدن . 1


68040 پیدا کردن ( پیدا کردن . کَ دَ) (مص م .) 1 - آشکار کردن . 2 - یافتن، جستن . 1


68041 پیدازا (پِ) (ص فا.) هر گیاه که دارای ریشه و ساقه و برگ و گل باشد. 1


68042 پیداوسی (پَ وَ) (اِ.) نک پنداوسی . 1


68043 پیدایش (پَ یِ) (اِمص .) 1 - ظهور، پدیدار گشتن . 2 - خلقت، آفرینش . 1


68044 پیدایی (پِ) (حامص .) 1 - آشکار بودن . 2 - دانش، معرفت . 1


68045 پیر [ په . ] (ص . اِ.) 1 - سالخورده . 2 - مراد، مرشد. 3 - دانا، خردمند. ؛ پیر ِ کسی در آمدن متحمل رنج فراوان شدن . ؛ پیر ِ کسی را در آوردن کسی را به سختی اذیت کردن . 1


68046 پیرار (ق .) سال پیش از پارسال . 1


68047 پیراستن (تَ) (مص ل .) 1 - کم کردن و کاستن برای زیبا ساختن . 2 - آرایش کردن . 3 - صیقل دادن . 1


68048 پیراسته (تِ) [ په . ] (ص مف .) زیبا شده، خوش نما شده . 1


68049 پیراشکی (اِ.) 1 - نوعی خوراک به صورت خمیر نان که در آن گوشت، مربا یا سبزی گذارند. 2 - نوعی نان روغنی . 1


68050 پیرامن (مَ) (اِ.) نک پیرامون . 1


68051 پیرامون [ په . ] (اِ.)1 - گرداگرد، حوالی . 2 - محیط . 1


68052 پیرانه (نِ) (ص ق .) مانند پیر. 1


68053 پیرانه سر ( پیرانه سر . سَ) (ق مر.) هنگام پیری، در عهد پیری . 1


68054 پیراهن (هَ) [ په . ] (اِ.) تن پوش، لباس . ؛ پیراهن عثمان کردن بهانه کردن، دستاویز قرار دادن . ؛ پیراهن بیشتر پاره کردن کنایه از: سن و تجربة بیشتر داشتن . 1


68055 پیراهن خواب ( پیراهن خواب . خا) (اِمر.) پیراهن گشاد و راحت برای هنگام خواب . 1


68056 پیراپزشکی (پِ ز) (اِ.) هر یک از فنون و حرفه های مربوط به حفظ یا بازگرداندن سلامتی که معمولاً باید زیر نظر یا مشورت پزشک انجام گیرد مانند: فیزیوتراپی، گفتاردرمانی، کاردرمانی، پرتونگاری . 1


68057 پیرایش (یِ) (اِمص .) 1 - با کم کردن و کوتاه نمودن چیزی را زیبا ساختن . 2 - زینت کردن . 1


68058 پیرایشگر (یِ گَ) (ص .) 1 - سلمانی . 2 - دباغ . 1


68059 پیراینده (یَ د) (ص فا.) 1 - پیرایش دهنده . 2 - زینت دهنده . 1


68060 پیرایه (یِ) (اِ.) زیور، زینت . 1


68061 پیرزا (ص مف .) 1 - آن که از پدر و مادری سالخورده زاده و بدین سبب ضعیف می باشد. 2 - کسی که با موی سفید و به هیئت پیران ترنجیده پوست و زشت به دنیا آید. 1


68062 پیرند (پِ رَ) (ص .) ضعیف، ناتوان . 1


68063 پیرهن چاک (هَ) (ص مر.) کنایه از: عاشق بی پروا. 1


68064 پیرو (پَ یا پِ رُ یا رَ) (ص فا.) پس رو، دنبال رو. 1


68065 پیرو (اِمصغ .) پیر کوچک اندام . 1


68066 پیرو (اِ.) کیسه، کیسة پول . 1


68067 پیروز (ص .) 1 - مظفر، چیره . 2 - مبارک، خجسته . 1


68068 پیروزه (ز) (اِ.) 1 - فیروزه . 2 - به رنگ فیروزه . 1


68069 پیروزه فام ( پیروزه فام .) (ص مر.) به رنگ فیروزه . 1


68070 پیروزی (حامص .) 1 - ظفر، فتح . 2 - کامیابی، چیره گی . 1


68071 پیروی (پَ یا پِ رَ) (حامص .) پس روی، متابعت . 1


68072 پیروی کردن ( پیروی کردن . کَ دَ) (مص ل .) اقتدا کردن، متابعت کردن . 1


68073 پیرپاتال (اِمر.) (عا.) پیر، فرتوت . 1


68074 پیرچشمی (چَ) (حامص .) عارضه ای که در نتیجة کار زیاد یا پیری در چشم ظاهر می گردد. 1


68075 پیرکس (رِ) [ فر. ] (اِ.) نام تجارتی برخی ظرف های شیشه ای پایدار در برابر گرما و مواد شیمیایی، شیشة نسوز. 1


68076 پیری (حامص .) سالخوردگی، کهنسالی . 1


68077 پیزر (زُ) (اِ.) 1 - گیاه باتلاقی . 2 - پوشال یا هر چیزی که با آن لای پالان را پر می کنند. ؛ پیزر لای پالان گذاشتن با تعریف و تمجید کسی را فریب دادن . 1


68078 پیزری ( پیزری .) (ص نسب .) سست، بی دوام . 1


68079 پیزه (پِ ز یا زَ) (اِ.) = پیزی : 1 - شکم . 2 - (عا.) مقعد، مخرج . 1


68080 پیزی (اِ.) انتهای رودة راست که به مقعد می رسد. ؛ پیزی کاری را نداشتن جرئت یا عرضة انجام دادن کاری را نداشتن . 1


68081 پیزی گشاد (گُ) (ص مر.) تنبل، کاهل، راحت طلب . 1


68082 پیس 1 - (اِ.) نوعی بیماری پوستی که بر روی پوست لکه های سفید پیدا می شود. 2 - (ص .) ابرص، پیسه . 1


68083 پیس (یِ) [ فر. ] (اِ.) نمایشنامه . 1


68084 پیست [ فر. ] (اِ.) میدانی برای ورزش، رقص و غیره . 1


68085 پیست (اِ.) = پیس : شخص مبتلا به برص، ابرص، پیس . 1


68086 پیستوله (لِ) [ فر . ] (اِ.) 1 - اسلحة کمری گرم، هفت تیر، تپانچه . 2 - دستگاهی که با آن رنگ را می پاشند، اسپری . 3 - نوعی خط کش که برای ترسیم منحنی های نامنظم به کار می رود. 1


68087 پیستون [ فر . ] 1 - (اِ.) استوانة متحرکی که در سیلندر (موتور پمپ ) حرکت می کند. 2 - حمایت کننده، پارتی (در تداول ). 1


68088 پیسه (س ِ) (ص .) 1 - لکة سیاه و سفید به هم آمیخته، ابلق . 2 - مبتلا به برص . 1


68089 پیسه (سَ) (اِ.) پول، پول نقد. 1


68090 پیسه ابلق ( پیسه ابلق . اَ لَ) اسب دو رنگ . 1


68091 پیسی [ تُر. ] (اِ.) (حامص .) 1 - رفتار بد و ناهنجار. 2 - خنسی، بیچارگی . ؛ به پیسی افتادن دچار عسرت یا تنگی معیشت شدن و به مخمصه افتادن . 1


68092 پیش قدم (قَ دَ) (ص مر.) آن که پیش از دیگران به کاری دست بزند. 1


68188 پیل (اِ.) 1 - فیل . 2 - یکی از مهره های شطرنج به شکل فیل . 1


68093 پیش 1 - (ق .) جلو، قبل، قدام . 2 - پس، بعد. 3 - (حراض .) نزد. 4 - سوی، طرف . 5 - (اِ.) یکی از سه حرکت حروف ؛ ضمه . 1


68094 پیش آمد (مَ) (اِمر.) حادثه، روی داد. 1


68095 پیش آمدن (مَ دَ) (مص ل .) 1 - نزدیک آمدن . 2 - اتفاق افتادن، روی دادن . 1


68096 پیش آگهی (گَ) (اِمر.) آگهی ای که پیش از زمان پرداخت سند، برای وام دار فرستاده می شود، اخطاریه . 1


68097 پیش افتادن (اُ دَ) (مص ل .) 1 - جلو زدن . 2 - برتری یافتن . 1


68098 پیش افکندن (اَ کَ دَ) (مص م .) 1 - پیش انداختن . 2 - پایین انداختن . 1


68099 پیش اندیش ( اَ ) (ص .) محتاط، عاقل . 1


68100 پیش بخاری (بُ) (اِمر.) حفاظ مانندی که جلوی بخاری قرار می دادند تا مانع از جهیدن آتش به بیرون از بخاری شود. 1


68101 پیش بردن (بُ دَ) (مص م .) 1 - پیروز شدن، کامیاب شدن . 2 - انجام دادن، اجرا کردن . 1


68102 پیش بند (بَ) (اِمر.) پارچه ای که به وسیلة آن قسمت جلو سینه و دامن را می پوشانند تا هنگام کار لباس کثیف نشود. 1


68103 پیش بها (بَ) (اِمر.) پولی که پیش از دریافت کالا به فروشنده دهند تا هنگام تحویل کالا بقیه پول را بپردازند، بیعانه . 1


68104 پیش بین (ص فا.) با احتیاط، دوراندیش . 1


68105 پیش بینی (حامص .) 1 - عاقبت اندیشی . 2 - حزم، احتیاط . 1


68106 پیش بینی کردن (کَ دَ) (مص ل .) 1 - احتیاط کردن . 2 - پی بردن به حوادث قبل از وقوع آن ها. 1


68107 پیش تاز (ص فا.) پیشرو، طلایه دار. 1


68108 پیش خان (اِمر.) پیش خان، میز درازی که فروشندة کالا پشت آن می ایستد. 1


68109 پیش خانه (نِ) (اِمر.) 1 - پیشگاه خانه . 2 - ایوان . 3 - لوازم و اسباب سفر که از پیش فرستاده شود. 1


68110 پیش خوان ( پیش خوان .) (ص فا.) 1 - کسی که در مجلس تازه واردان را معرفی می کند. 2 - کسی که پیش از وعظ و روضه خوانی، مجلس را با روضه خواندن آماده می کند، پامنبری . 1


68111 پیش خواندن (خا دَ) (مص م .) احضار کردن . 1


68112 پیش خور (خُ) (اِمص .) گرفتن و مصرف کردن پول کالایی که تحویل داده نشده یا کاری که انجام نشده . 1


68113 پیش دادن (دَ) (مص م .) 1 - دادن از پیش، دادن از قبل . 2 - درس را به معلم پس دادن . 3 - ضمه دادن حرف، مضموم خواندن حرفی را. 4 - مضموم نوشتن حرفی را. 1


68114 پیش دانشگاهی (نِ) (ص نسب . اِ.) مربوط یا منسوب به پیش از آموزش دانشگاهی . 2 - دورة یکسالة تحصیلی پایان دبیرستان برای آماده کردن داوطلب جهت ورود به دانشگاه . 1


68115 پیش دبستانی (دَ ب) (ص نسب . اِ.) 1 - مربوط به کودکانی که هنوز به دبستان نرفته اند. 2 - دورة آموزش پیش از دبستان، دورة آمادگی . 1


68116 پیش درآمد (دَ مَ) 1 - مقدمه . 2 - قطعه ای که در آغاز دستگاهی خوانند یا نوازند. 1


68117 پیش رفتن (رَ تَ) (مص ل .) نزدیک رفتن . 1


68118 پیش فاکتور (تُ) [ فا - انگ . ] (اِ.) برگه ای که نشان می دهد فروشنده آمادگی فروش کالایی را به بهای اعلام شده دارد. 1


68119 پیش فروش (فُ) (اِمص .) فروختن مال یا غله قبل از مهیا شدن، دریافت پول پیش از تحویل مال یا غله . 1


68120 پیش فنگ (فَ) (اِمر.) عملی است که سربازان با تفنگ انجام دهند بدین طریق : نخست تفنگ عمودی به زمین و مماس با پای راست قرار دارد با یک حرکت تفنگ را با دست راست از زمین بلند کنند و در هوا بچرخانند و پاشنة آن را در کف دست چپ گذارند و با حرکت دیگر دست راست را به جای خود برند. 1


68121 پیش قبض (قَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) 1 - نوعی از اسلحه . 2 - فنی است از کشتی و آن عبارت است از دست بر دست حریف گذاشتن و به انواع مختلف زور زدن . 3 - محلی است از قسمت جلو کمر و نواحی مجاور که طرف با دست آن را تواند گرفت . 1


68122 پیش قراول (قَ وُ) [ فا - تر. ] (اِ.) 1 - سربازی که پیش از دیگران برای دیده بانی و نگهبانی حرکت می کند. 2 - جلودار. 1


68123 پیش قسط (قِ) (اِمر.) 1 - مساعده، وجهی که پیشکی دهند. 2 - قسمت نخست از چند قسط . 3 - بیعانه . 1


68124 پیش مرگ (مَ) (ص مر.) 1 - کسی که حاضر است پیش از مرگ عزیزش بمیرد، قربانی، فدا. 2 - کسی که پیش از پادشاه، اندکی از غذای او را می خورد تا از سالم بودن آن اطمینان حاصل شود. 1


68125 پیش نشین (نِ) (ص فا.) کسی که در بالای مجلس نشیند. 1


68126 پیش نماز (نَ) (اِمر.) امام جماعت . 1


68127 پیش نهاد (نَ یا نِ) (اِمر.) اندیشه یا طرحی که کسی مطرح می کند تا دیگران نیک یا بد بودنش را تأیید کنند. 1


68128 پیش نویس (نِ)(اِمر.)نوشته ای که هنوز پاک - نویس نشده و پس از حک و اصلاح، پاک - نویس می شود. 1


68129 پیش پا افتاده (ش ِ اُ د)(ص مف .)بی قدر، ناچیز. 1


68130 پیش پرداخت (پَ) (اِمر.) پولی که پیش از موعد مقرر به کارگران و حقوق بگیران پرداخت شود، مساعده . 1


68131 پیش پرده (پَ د) (اِ.) فیلم کوتاهی که دربردارندة منتخبی از نماهای حساس و جذاب فیلم اصلی باشد و نمایش فیلم اصلی را در آینده ای نزدیک نوید دهد. 1


68132 پیش پیش (ق مر.) جلو جلو، پیشاپیش . 1


68133 پیش کردن (کَ دَ) (مص م .) فرستادن، از پیش فرستادن . 1


68134 پیش کسوت (کِ وَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - مقدم، پیشگام، پیشرو، پیش قدم . 2 - یکی از مدارج طریقت، آن که درجة پیش کسوتی دارد. 3 - قدیم ترین و بزرگ ترین پهلوان یک زورخانه که حق تقدم در پهلوانی دارد. 1


68135 پیش کسوتی ( پیش کسوتی .) [ فا - ع . ] (حامص .)1 - مقامی بالاتر از مرید و فروتر از شیخ . 2 - در ورزش، کسی که بر دیگران سابقه بیشتری در آن ورزش دارد. 1


68136 پیش کشیدن (کِ دَ) (مص م .) مطرح کردن، عنوان کردن . 1


68137 پیش گیری (حامص .) 1 - جلوگیری کردن . 2 - پیش از بروز بیماری اقدام کردن . 1


68138 پیشاب (اِمر.) شاش، بول . 1


68139 پیشادست (دَ) (اِمر.) 1 - دستمزد پیش از انجام کار. 2 - معاملة نقد. 1


68140 پیشان (پِ) (اِ.) 1 - پیشپیش را گویند که از آن پیشتر چیزی نباشد، ازل . 2 - لیاقت و شایستگی . 1


68141 پیشانی (اِ.) 1 - جبین، جلوی سر بین ابرو و موی سر. 2 - بخت، اقبال . 1


68142 پیشانی بلند (بُ لَ) (ص مر.) خوش اقبال، نیک اختر. 1


68143 پیشانی سودن (دَ) (مص ل .) کرنش کردن . 1


68144 پیشانی نهادن (نَ دَ) (مص ل .) تواضع کردن، سر فرود آوردن . 1


68145 پیشاهنگ (هَ) (ص مر.) پیشرو. طلایه دار. 1


68146 پیشاوند (وَ) (اِمر.) کلمه ای که در اول کلمات دیگر درآید معنی آن را تغییر دهد مانند: بر، بی، فرا. 1


68147 پیشاپیش (ق مر.) پیشتر از همه، جلوتر از همه . 1


68148 پیشباز (اِ.) استقبال، پیشواز. 1


68149 پیشداد (اِ.) هر یک از پادشاهان سلسلة پیشدادی . 1


68150 پیشداد (ص مر.) نخستین قانونگزار؛ هوشنگ پیشداد به موجب داستان های قدیم ایران، اولین کسی بود که قانون را وضع کرد. 1


68151 پیشدست (دَ) (اِمص .) معاون، پیشکار. 1


68152 پیشدستی ( پیشدستی .) (اِمر.) ظرفی کوچک تر از بشقاب غذاخوری که هنگام غذا یا خوردن میوه کنار دست مهمان می گذارند. 1


68153 پیشدستی ( پیشدستی .) (حامص .) در کاری بر کسی پیشی گرفتن . 1


68154 پیشرفت (رَ) (مص مر.) 1 - پیش رفتن، جلوتر رفتن . 2 - ترقی، رشد. 1


68155 پیشرفته (رَ تِ) (ص مف .) 1 - پیشین، مقدم . 2 - عالی، رشد کرده . 1


68156 پیشروی (رَ) (حامص .) 1 - پیشرفت . 2 - رشد. 3 - پیشوایی . 1


68157 پیشن (شَ) (اِ.) = پیشند: لیف خرما که از آن رسن تابند. 1


68158 پیشه (ش ِ) (اِ.) 1 - کار، حرفه . 2 - عادت، خوی . 1


68159 پیشه ور ( پیشه ور . وَ) (ص مر.) دارای پیشه، کسی که دارای کار و هنری است . 1


68160 پیشه گانی ( پیشه گانی .) (اِمص .) پیشه وری، پیشه گری . 1


68161 پیشه گرفتن ( پیشه گرفتن . گِ رِ تَ)(مص م .) کاری را به عنوان پیشه قرار دادن . 1


68162 پیشوا (ص مر.) رهبر، سردار. 1


68163 پیشواز (اِمر.) = پیشباز: استقبال . 1


68164 پیشواز آمدن (مَ دَ) استقبال کردن . 1


68165 پیشوند (وَ) (اِمر.) نک پیشاوند. 1


68166 پیشکار (اِ.) 1 - نوکر، پیشخدمت . 2 - کارپرداز و مباشر افراد بزرگ و محتشم . 3 - شاگرد نانوا. 1


68167 پیشکاری ( پیشکاری .) (حامص .) 1 - خدمتکاری، چاکری . 2 - معاونت، مباشرت . 1


68168 پیشکش کردن (کِ. کَ دَ) (مص م .) تقدیم کردن هدیه ای به کسی . 1


68169 پیشکوهه (هِ) (اِمر.) برآمدگی جلو زین اسب . 1


68170 پیشکی (شَ) (ق مر.) 1 - کاری که پیش از وقت انجام شود. 2 - پولی که پیش از وقت پرداخت شود. 1


68171 پیشگاه (اِمر.) 1 - نزدیک تخت پادشاه، بالای مجلس . 2 - پادشاه، افراد محتشم . 3 - تخت، مسند. 4 - جلو ایوان . 5 - فرشی که پیش در بگسترانند. 1


68172 پیشگو (ص فا.) 1 - کسی که رویدادی را پیش از روی دادن می گوید. 2 - کسی که حرف مردم را به عرض شاهان و بزرگان می رساند. 1


68173 پیشی گرفتن (گِ رِتَ) (مص ل .) 1 - سبقت گرفتن، جلو زدن . 2 - برتری پیدا کردن . 1


68174 پیشیار (اِمر.) 1 - شاش، ادرار. 2 - شیشه ای که ادرار بیمار در آن کنند و پیش طبیب برند؛ قاروره . 1


68175 پیشیار (ص مر.) 1 - پیشکار، معاون . 2 - خدمتکار، شاگرد. 1


68176 پیشین 1 - (ص نسب .) گذشته، قبلی . 2 - کسی که در سال های گذشته می زیسته . ج . پیشینیان . 3 - (ق .) پیشتر، جلوتر. 4 - اول، نخست . 5 - نیمروز، ظهر. 1


68177 پیشین گاه ( پیشین گاه .) (اِمر.) وقت نماز ظهر. 1


68178 پیشینه (نِ) (اِمر.)1 - قدیم، دیرینه . 2 - نخستین، اولین . 3 - سابقه . 1


68179 پیشینیان (اِ.) جِ پیشین ؛ گذشتگان، سابقان . مق پسینیان . 1


68180 پیغاره (پِ رِ) (اِ.) سرزنش، ملامت . 1


68181 پیغاله (پِ لِ) (اِ.) قدح شراب، ساغر، پیاله . 1


68182 پیغام (پِ) (اِ.) خبر، پیام، مژده . 1


68183 پیغامبر (پِ بَ) (ص فا.) نک پیامبر. 1


68184 پیغان (پِ) (اِ.) پیمان، عهد. 1


68185 پیغمبر (پِ غَ بَ) (ص فا.) نک پیامبر. 1


68186 پیغوله (پِ لِ) (اِ.) کنج و گوشه، دور از مردم، گوشة خانه . بیغوله، پیغله و بیغله نیز گویند. 1


68187 پیفه (فِ) (اِ.) چوب پوسیده که به جای آتشگیره به کار ببرند؛ پد، پود. 1


68189 پیل [ فر. ] (اِ.) دستگاهی که نیروی حاصل از فعل و انفعالات شیمیایی را به صورت الکتریستة جاری درمی آورد. 1


68190 پیل افکن (اَ کَ) (ص فا.) کنایه از: مرد نیرومند و شجاع . 1


68191 پیل افکندن (اَ کَ دَ) (مص م .) 1 - کنایه از: عاجز کردن . 2 - ترک غرور کردن . 1


68192 پیل اوژن (اُ ژَ) (ص فا.) پیل افکن، پیل کش . 1


68193 پیل بار (اِمر.) پیلوار، آن مقدار که بر پشت پیل حمل شود. 1


68194 پیل سم (سُ) (ص مر.)1 - سم ستبر و درشت و محکم . 2 - اسبی که سم های بزرگ و ستبر دارد. 1


68195 پیل عماری (لِ عِ) (اِمر.) 1 - پیلی که با آن کجاوه را حمل کنند، 2 - کنایه از: رام و مطیع . 1


68196 پیل مرغ (مُ) (اِمر.) بوقلمون . 1


68197 پیل پا (اِمر.) قدح بزرگ شرابخوری . 1


68198 پیل پیلی خوردن (خُ دَ) (مص ل .) تلوتلو خوردن در راه رفتن، به چپ و راست مایل شدن . 1


68199 پیلبان (ص مر.) = فیلبان : آن که از پیل مراقبت کند، نگهبان فیل . 1


68200 پیلتن (تَ) (ص مر.) عظیم الجثه، زورمند. 1


68201 پیلسته (لَ تِ) (اِمر.) 1 - استخوان فیل، عاج . 2 - انگشت دست و ساعد که مانند عاج سفید است . 1


68202 پیله (لِ) (اِ.) 1 - محفظه ای که کرم ابریشم و بعضی حشرات دیگر با لعاب دهان خود، دور خود درست می کنند و پس از طی کردن دورة د گردیسی و بالغ شدن، از آن خارج می شوند. 1


68203 پیله ( پیله .)(اِ.) 1 - چرک و ورم کردن پای دندان، آبسه . 2 - جوش مانندی که در پلک چشم بوجود می آید. 1


68204 پیله ( پیله .) (اِ.) (عا.) کینه، عداوت . 1


68205 پیله ( پیله .) (اِ.) دارو، دوا. 1


68206 پیله ور ( پیله ور . وَ)(اِمر.)1 - دست فروش، دوره گر د. 2 - عطار، پزشک . 1


68207 پیله کردن ( پیله کردن . کَ دَ) (مص ل .) پافشاری کردن، اذیت کردن . 1


68208 پیلوت (لُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - شمعک . 2 - طبقة همکف ساختمان که ارتفاع آن از بقیة طبقه ها کمتر است و معمولاً به عنوان پارکینگ و موتورخانه و یا انباری استفاده می شود. 1


68209 پیلور (وَ) (اِمر.) داروفروش . 1


68210 پیلپا (اِمر.) 1 - پای پیل . 2 - مرضی است که پای آدمی باد می کند و بزرگ می شود. 1


68211 پیلک (لَ) (اِ.) نک بیلک . 1


68212 پیلگوشک (شَ) (اِمر) ترشک، ریواس . 1


68213 پیلگون (ص مر.) 1 - به رنگ پیل، خاکستری . 2 - مانند فیل از بزرگی و سنگینی . 1


68214 پیمان (پَ یا پِ) (اِ.) 1 - عهد، قرارداد. 2 - شرط . 1


68215 پیمان نامه ( پیمان نامه . مِ) (اِمر.) تعهدنامه، عهدنامه . (فره ). 1


68216 پیمان کار ( پیمان کار .) (ص .) کسی که انجام دادن کاری را در برابر گرفتن پول معینی به عهده می گیرد، مقاطعه کار، کنتراتچی . 1


68217 پیمانه (پَ یا پِ نِ) (اِمر.) 1 - ظرفی برای اندازه گیری غلات، مایعات و ... 2 - جام شراب . 3 - مجازاً، شراب، نوشیدنی . 1


68218 پیمانه کش ( پیمانه کش . کِ) (ص فا.) شرابخوار، باده گسار. 1


68219 پیمانه گسار ( پیمانه گسار . گُ) (ص فا.) شراب خوار، باده نوش . 1


68220 پیمانی (پِ) (ص نسب .) کارمندی که استخدام رسمی نباشد؛ قراردادی . 1


68221 پیمایش (پِ یِ) (اِمص .) 1 - پیمودن، طی کردن . 2 - اندازه گیری، مساحت کردن . 1


68222 پیماینده (پِ یَ د) (ص فا.) 1 - وزن کننده . 2 - نوشنده، آشامنده . 1


68223 پیمودن (پِ دَ) (مص م .) 1 - اندازه گرفتن . 2 - مساحت کردن . 3 - طی کرده راه . 1


68224 پیمودنی ( پیمودنی .) (ص .) 1 - وزن کردنی . 2 - نوشیدنی، قابل نوشیدن . 1


68225 پیموده (پِ د) (ص مف .) 1 - اندازه گیری شده . 2 - طی کرده، سپرده . 1


68226 پینه (نِ) (اِ.) 1 - تکه پارچه ای که بر قسمت پاره شدة جامه دوزند. 2 - پوست کلفت و ضخیم شدة کف دست در اثر کار زیاد. 1


68227 پینه دوز ( پینه دوز .) (ا.) حشرة کوچکی که بر پشت سرخ رنگ آن خال های سفید دارد، روی درخت زندگی می کند و از شتة آن تغذیه می کند. کفش دوزک هم گویند. 1


68228 پینه دوز ( پینه دوز .) (ص فا.) پاره دوز، کسی که کفش های کهنه و پاره را می دوزد. 1


68229 پینو (پِ) (اِ.) کشک، قره قروت . 1


68230 پینووا (اِ.) پینوبا، آش کشک، آش قره قروت . 1


68231 پینک (نَ) (اِمصغ .) (عا.) 1 - پیشانی خرد، پیشانی ناچیز. بخت، اقبال . 1


68232 پینکی ( پینکی .) (اِمر.) (عا.) چُرت، خواب سبک . 1


68233 پینگ پنگ (پُ) [ انگ - فر. ] (اِ.) تنیس روی میز که با توپ تخم مرغی و راکت و میز مخصوصی که وسط آن دارای تور است انجام می شود. 1


68234 پیه (یِ) (اِ.) چربی، روغن، به ویژه چربی حیوانی . ؛ پیه چیزی را به تن مالیدن خود را برای تحمل امر ناگواری آماده کردن . 1


68235 پیه سوز ( پیه سوز .) (اِمر.) نوعی چراغ با ظرف سفالی یا فلزی که در آن پیه یا روغن کرچک را به جای نفت می ریختند و فتیله ای پنبه ای را برای روشن کردن در آن قرار می دادند. 1


68236 پیهودن (پِ دَ) (مص ل .) = بیهودن : نیم - سوخته گشتن به وسیلة تابش آتش ؛ بیهودن . 1


68237 پیو (اِ.) پارة گل خشک شده، کلوخ . 1


68239 پیوره (پِ رِ) [ فر. ] (اِ.) بیماری لثه و دندان که بر اثر آن لثه ها عفونی و متورم شده، باعث خرابی ریشة دندان می شود. 1


68240 پیوس (اِ.) = بیوس : 1 - انتظار، امید. 2 - طمع، توقع . 1


68241 پیوست (پِ وَ) (اِ.) ضمیمه . 1


68242 پیوستن (پِ وَ تَ) (مص م .) 1 - وصل کردن، اتصال دادن . 2 - افزودن، ملحق کردن . 3 - وصلت کردن، ازدواج کردن . 4 - سرودن، به نظم درآوردن . 1


68243 پیوسته (پِ وَ تَ یا تِ ) 1 - (ص مف .) وصل شده، به هم بسته . 2 - مقرب، ندیم . 3 - (ق .) همیشه، مدام . 1


68244 پیوسته شدن ( پیوسته شدن . شُ دَ) (مص ل .) 1 - متصل شدن، مربوط شدن . 2 - دوام یافتن . 1


68245 پیوستگی (پِ وَ تِ) (حامص .) 1 - به هم بستگی، ارتباط . 2 - خویشاوند شدن، خویشی . 1


68246 پیوند (پَ یا پِ وَ) (اِ.) 1 - پیوستگی، اتصال . 2 - بستگی، وصلت . 3 - خویشاوند، قوم . 4 - رشته هایی که ماهیچه ها را به یکدیگر متصل می کنند. 5 - وصل کردن شاخة درختی به درختی دیگر از همان نوع که میوه هایش نامرغوب است، برای بهتر شدن میوه ها. 6 - ترکیب . 1


68247 پیوندگاه ( پیوندگاه .) (اِمر.) جای به هم پیوستن دو استخوان . مفصل، بند. 1


68248 پیوندی ( پیوندی .) (ص نسب .) گیاه یا درختی که بر اثر پیوند بوجود آمده باشد. 1


68249 پیوک (اِ.) پیو، رشته . 1


68250 پیوگ (اِ.) = پیوگ . بیو: عروس . 1


68251 پیپ [ فر. ] (اِ.) چپق کوچک دسته کوتاه . 1


68252 پیچ 1 - (اِمص .) خم هر چیز کج . 2 - (اِ.) نوعی میخ . 3 - در ترکیب به معنی پیچنده ؛ پاپیچ . 4 - (ص مف .) در ترکیب به معنی پیچیده ؛ رختخواب پیچ . 1


68253 پیچ و تاب (چُ) (اِمر.) 1 - خم و شکن . 2 - رنج و مشقت . 1


68254 پیچ و خم ( پیچ و خم ُ خَ) (اِمر.) 1 - چین و شکن، گردش و تاب . 2 - دارای پیچ و تاب . 1


68255 پیچ واپیچ (ص مر.) 1 - با پیچ های بسیار، دارای پیچ و خم . 2 - خم اندر، شکن در شکن . 1


68256 پیچ پیچ (پِ پِ) (ص مر.) 1 - رشک و حسد. 2 - تشویش و اضطراب . 1


68257 پیچ گوشتی (اِمر.) ابزاری است که به وسیلة آن پیچ ها را باز می کنند. 1


68258 پیچازی (ص نسب .) پارچة شطرنجی، پارچه ای که طرح آن مانند صفحة شطرنج باشد. 1


68259 پیچان (ص فا) 1 - مشوش، مضطرب . 2 - در حال پیچیدن . 1


68260 پیچان شدن (شُ دَ) (مص ل .)1 - خم شدن . 2 - پریشان و مضطرب گشتن . 1


68261 پیچاندن (دَ) (مص م .) 1 - خم کردن، تاب دادن . 2 - رنج دادن، فشار آوردن . 1


68262 پیچانیدن (دَ) (مص م .) نک پیچاندن . 1


68263 پیچاپیچ (ص مر.) سخت پیچیده، با پیچ و خم های بسیار، پرپیچ و خم . 1


68264 پیچاک (اِ.) پیچیدگی، پیچ و خم بسیار. 1


68265 پیچش (چِ) (اِمص .) 1 - پیچیدگی، کجی . 2 - گره خوردن . 3 - از درد به خود پیچیدن . 1


68266 پیچه (چِ) (اِ.) 1 - نوعی روبند بافته شده از موی یال و دم اسب به رنگ سیاه که زنان بر چهره می زنند، نقاب، حجاب . 2 - گیس عاریه . 3 - سایبان بالای در. 1


68267 پیچک (چَ) (اِ.) 1 - گیاهی است رونده با برگ های ریز دندانه دار و گل هایی به رنگ سفید، آبی و بنفش که دور درختان یا گیاهان دیگر می پیچند و بالا می روند. 2 - هر چیز پیچیده شده و گلوله شده مانند گلولة نخ و ابریشم و ... 1


68268 پیچی ئیل [ تر . ] (اِمر.) سال میمون، به حساب منجمان ترکستان نهمین سال از دوره اثناعشری . 1


68269 پیچیدن (دَ) (مص م .) 1 - حلقه زدن . 2 - درنوردیدن . 3 - در هم کردن . 1


68270 پیچیده (د) (ص مف .) 1 - تابیده . 2 - درنوشته . 3 - نامفهوم، دیریاب . 4 - دشوار، بغرنج . 1


68271 پیژاما [ انگ . ] (اِ.) نک پی جامه . 1


68272 پیک [ فر. ] (اِ.) ورق بازی که بر آن صورتی چون سر نیزه است و به همین مناسبت آن را بدین نام خوانند. 1


68273 پیک (پَ یا پِ) (اِ.) قاصد، نامه بر. 1


68274 پیک [ فر. ] (اِ.) ورق بازی که بر آن صورتی چون سر نیزه است و به همین مناسبت آن را بدین نام خوانند. 1


68275 پیک نیک [ انگ . ] (اِ.) گردش و تفریح دسته - جمعی در بیرون شهر. 1


68276 پیکادور (دُ) [ فر. ] (اِ.) سوارکاری که در تاخت حیوانی مهاجم مانند گاو و جز آن را به نیزه زند. 1


68277 پیکار (پَ یا پِ) (اِ.) 1 - جنگ، نبرد. 2 - ستیزه، بدخویی . 1


68278 پیکارگاه ( پیکارگاه .) (اِمر.) میدان جنگ، رزمگاه . 1


68279 پیکارگر (پِ. گَ) (ص فا.) مبارز، جنگی . 1


68280 پیکان (پِ) (اِ.) آهن نوک تیز سر تیر و نیزه . 1


68281 پیکانی ( پیکانی .) (ص نسب .) نوعی از لعل به شکل پیکان . 1


68282 پیکر (پِ کَ) (اِ.) 1 - کالبد، جسم . 2 - صورت، تصویر. 3 - شکل، ریخت . 4 - رقم . 5 - نقش و نگاری که برای آرایش و زینت باشد. 1


68283 پیکرتراش ( پیکرتراش . تَ) (ص فا.) مجسمه ساز. 1


68284 پیکرنگار (پِ کَ. نِ) (ص فا.)نقاش، صورت - ساز. 1


68285 پیکره (پِ کَ رِ) (اِ.) 1 - تصویر، نقش . 2 - مجسمه، تندیس . 1


68286 چ (حر.) هفتمین حرف از الفبای فارسی که در حساب ابجد، برابر عدد 3 می باشد و در زبان عرب وجود ندارد. 1


68287 چابک (بُ)(ص .) 1 - چست و چالاک، زرنگ . 2 - ماهر، زبردست . 1


68288 چابک دست ( چابک دست . دَ)(ص مر.) ماهر، زبردست . 1


68289 چابک سوار ( چابک سوار . سَ) (ص مر.) سوارکار ماهر. 1


68290 چابکی ( چابکی .) 1 - (حامص .) چالاکی، چستی . 2 - (اِ.) اسب راهوار که اگر تازیانه بر او زنند راه را غلط نکند. 1


68291 چاتمه (مِ یا مَ) [ تر. ] (اِ.) وضع استوار چند تفنگ بر روی زمین بدین نحو که ته آن ها را با فاصلة کمی از هم روی زمین قرار و سر آن ها را به هم تکیه دهند تا به صورت مخروطی درآید. 1


68292 چاتمه زدن ( چاتمه زدن . زَ دَ) [ تر - فا. ] (مص م .) 1 - قرار دادن تفنگ ها به شکل چاتمه . 2 - توقف عده ای از قراولان در محلی . 1


68293 چاتمه فنگ ( چاتمه فنگ . فَ) (اِمر.) = چاتمه تفنگ : فرمانی است که فرمانده به سربازان دهد و آنان تفنگ های خود را به شکل چاتمه بر روی زمین قرار دهند. 1


68294 چاخان [ تر. ] (ص .) دروغگو، حقه باز. 1


68295 چاخچور (اِ.) نک چاقچور. 1


68296 چادر (دُ)(اِ.)1 - پوششی برای خانم ها. 2 - خیمه، پردة بزرگ . 3 - سایبان . 1


68297 چادرشب ( چادرشب . شَ) (اِمر.) پارچه ای که رختخواب را در آن می پیچند. 1


68298 چادرنشین ( چادرنشین . نِ) (ص مر.) صحرانشین، طوایفی که در یک جا ساکن نبوده، ییلاق و قشلاق می کنند. 1


68299 چادرنماز ( چادرنماز . نَ) (اِمر.) چادری از جنس پارچه های نازک که زنان در خانه یا به هنگام نماز بر سر می کنند. 1


68300 چادرچاقچوری ( چادرچاقچوری .) (ص مر.) 1 - دارای هر دو پوشش چادر و چاقچور. 2 - (کن ) پی گیر در پوشاندن سر و روی . 1


68303 چارت [ انگ . ] (اِ.) نمودار یا طرحی که مجموعه ای از اطلاعات را به صورت فشرده نشان می دهد. 1


68304 چارق (رُ) [ تر. ] (اِ.) کفشی چرمی با بندهای بلند که به دور پا پیچیده می شود. 1


68305 چارقب (قَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) نوعی از لباس پادشاهان و امراء. ضح - برخی «چارقد» را محرف همین کلمه دانند. 1


68306 چارقد (قَ) (اِمر.) روسری ؛ پارچه ای نازک و چهارگوش که خانم ها دو تا کرده و با آن موهای سر را می پوشانند. 1


68307 چاره (رِ) [ په . ] (اِ.) 1 - گریز، درمان . 2 - تدبیر. 3 - مکر، حیله . 1


68308 چاره ساز ( چاره ساز .) (ص فا.) 1 - چاره کننده . 2 - علاج کننده . 3 - خدای تعالی . 1


68309 چاروا (اِمر.) چارپا، اسب، خر، استر. 1


68310 چاروادار (ص فا.) کسی که حیوانات بارکش را می راند یا با آن ها باربری کند. 1


68311 چارپار (اِ.) چهارپا. 1


68312 چارپهلو شدن (پَ. شُ دَ) (مص ل .) 1 - سیر شدن، غذای بسیار خوردن . 2 - به پشت خوابیدن . 1


68313 چارچار (اِ.) = چهار چهار: روز آخر چلة بزرگ و چهار روز اول چلة کوچک در زمستان که سردترین روزهای سال است . 1


68314 چارچار (اِ.) برابری، همچشمی . 1


68315 چارچنگولی (چَ) (ص .) = چهارچنگالی : 1 - انگشتان دست و پای جمع و خمیده شده . 2 - (عا.) ب ا تمام نیرو و اشتیاق و جدیت . 3 - با دو دست و دو پا. 1


68316 چارک (رَ) (اِمر.) 1 - یک چهارم هر چیز. 2 - واحد وزن، یک چهارم من که معادل ده سیر یا 750 گرم می باشد. 3 - یک چهارم زرع که معادل چهار گره است . 1


68317 چارک ( چارک .) [ سنس . ] (ص . اِ.) چاووش، نقیب قافله . 1


68318 چاشت [ په . ] (اِ.) 1 - اول صبح، بخش نخستِ روز. 2 - غذایی که به هنگام چاشت خورند. 1


68319 چاشتگاه (ق .) ظُهر، نزدیک ظهر. 1


68320 چاشنی [ په . ] (اِ.) 1 - مقداری از غذا که برای مزه کردن، بچشند. 2 - مقدار ترشی که به غذا می زنند. 3 - مادة قابل اشتعالی که به فشنگ یا هر مواد منفجره ای وصل کنند. 1


68321 چاشنی گرفتن (گِ رِ تَ) (مص م .) 1 - مزه کردن، چشیدن . 2 - مزه کردن غذا توسط کسی که مأمور این کار بود، پیش از غذا خوردن پادشاه . 1


68322 چاشنی گیر (ص فا.) 1 - مزه چِش، کسی که اندکی از غذا را برای معلوم کردن طعم و مزة آن می چشد. 2 - مدیر مطبخ، حاکم آشپزخانه، توشمال . 3 - قسمت کنندة طعام . 1


68323 چاق [ تر. ] 1 - (ص .) فربه . 2 - تنومند. 3 - تندرست، سالم . 4 - (اِ.) صحت، سلامت . ؛دماغش چاق است الف - سالم و تندرست است . ب - کار و بارش خوب است . ؛ چاق ُ چله چاق و فربه . 1


68324 چاق کردن (کَ دَ) (مص م .) (عا.) 1 - سرِ حال آوردن . 2 - آماده کردن قلیان، چپق یا وافور برای استعمال . 1


68325 چاقو (اِ.) آلتی مرکب از تیغة فولادین که به دسته ای وصل است و آن برای بریدن و تراشیدن به کار رود. ؛ چاقو ی بی دسته ساختن کنایه از: کار ناتمام و بی ارزش کردن . 1


68326 چاقوکش (کِ) (ص فا.) 1 - کسی که دیگران را با چاقو تهدید می کند. 2 - کسی که خرج خود را از راه زد و خورد و تهدید دیگران به وسیلة چاقو تأمین می کند. 1


68327 چاقچور (اِ.) شلوار گشاد و بلند زنانه، که از کف پا تا کمر را می پوشاند. 1


68328 چال [ سنس . ] (اِ.) نوعی مرغابی . 1


68329 چال (اِ.) اسب، اسبی که موهای سرخ و سفید داشته باشد. 1


68330 چال 1 - (اِ.) گودال . 2 - آشیانة مرغان . 3 - (ص .) گود، عمیق . 1


68377 چاچولباز (ص فا.) حقه باز، حیله گر. 1


68331 چال کردن (کَ دَ) (مص ل .) 1 - گودال درست کردن . 2 - زیر خاک کردن، دفن کردن . 1


68332 چالانچی [ تر. ] (ص نسب .) سازنده، نوازنده، ساززن . 1


68333 چالاک (ص .) چست، جلد، زرنگ . 1


68334 چالش (لِ) (اِمص .) 1 - با ناز و غرور خرامیدن ؛ رفتار از روی کبر و غرور. 2 - جولان . 1


68335 چالش ( چالش .) (اِ.) زد و خورد، جنگ و جدال . 1


68336 چالشگر ( چالشگر . گَ) (ص فا.) 1 - کسی که از روی کبر و غرور می خرامد. 2 - جنگجو. 1


68337 چالشگری ( چالشگری .)(حامص .) جنگجویی، مبارزه . 1


68338 چاله (لِ) (اِ.) گودال، گو، گودال معمولا کم عمق . 1


68339 چاله میدانی ( چاله میدانی . مِ) (ص نسب .) 1 - منسوب به چاله میدان محله ای در جنوب تهران . 2 - (عا.) تربیت نشده، لات . 3 - خالی از ادب، لات منشانه . 1


68340 چالیک (اِ.) الک دولک . 1


68341 چام (اِ.) خم، پیچ و خم . 1


68342 چام چام (اِمر.) پرپیچ و خم . 1


68343 چامه (مِ) (اِ.) سرود، شعر. 1


68344 چامه سرا ( چامه سرا . سَ) (ص فا.) 1 - آوازخوان . 2 - شاعر، تصنیف ساز. 1


68345 چامه گو (ی ) (ص فا.)1- شاعر. 2- سرود - ساز. 1


68346 چامیدن (دَ)(مص ل .)1 - شاشیدن .2 - خرامیدن . 1


68347 چامین (اِ.) شاش، بول . 1


68348 چانه (نِ) (اِ.) استخوان زنخ، فک اسفل . ؛ چانه خود را خسته کردن حرف های بی نتیجه زدن . 1


68349 چانه ( چانه .)(اِ.) گلولة خمیر شده ؛ چونه . 1


68350 چانه ( چانه .) (اِ.) سخن منثور؛ مق . چامه . 1


68351 چانه انداختن ( چانه انداختن . اَ تَ) (مص ل .) آخرین حرکت فرد محتضَر پیش از مرگ . 1


68352 چانه داشتن ( چانه داشتن . تَ)(مص ل .) قدرت پرگویی داشتن، پرگویی کردن . 1


68353 چانه زدن ( چانه زدن . زَ دَ) (مص ل .) 1 - پرحرفی کردن . 2 - سخن بسیار گفتن برای پایین آوردن قیمت چیزی . 1


68354 چاه [ په . ] (اِ.) گودالی به شکل استوانه که در زمین حفر کنند و از آن آب بالا کشند، یا فاضلاب را در آن ریزند. 1


68355 چاه یوز (اِمر.) قلابی باشد که بدان چیزی را که به چاه افتد برآرند. 1


68356 چاهخو (ص فا.) = چاخو: کسی که پیشه اش کندن چاه یا لاروبی کاریز یا تنقیة مستراح است، مقنی، چاه کن . 1


68357 چاهک (هَ) (اِ.) چاه کوچک، چاه کم عمق، گودال چاه مانند. 1


68358 چاو [ چینی . ] (اِ.) پول کاغذی که در زمان سلطنت گیخاتوخان پادشاه مغولی ایران در سال 693 ه .ق . معمول گردید. 1


68359 چاودار (اِ.) گیاهی از نوع غلات که ارتفاعش تا دو متر هم می رسد.خوشه های دراز و برگ های پهن دارد. بیشتر در زمین های خشک و آهکی می روید، دانه هایش برای تهیة آرد و نان به کار می رود. 1


68360 چاوش (وُ) [ تر. ] (ص . اِ.) 1 - پیشرو لشکر و قافله . 2 - کسی که پیشاپیش قافله یا کاروان زایران حرکت کند و آواز خواند. 3 - حاجب . 1


68361 چاوله ( چاوله .) (ص .) کج، معوج . 1


68362 چاوله (لِ) (اِ.) گل صدبرگ که به غایت رنگین است . 1


68363 چاوچاو (اِصت .) 1 - ناله و زاری . 2 - سر و صدای پرنده ای کوچک مانند گنجشک هنگامی که پرندة دیگر به او حمله کند یا کسی به لانة او تجاوز نماید تا بچه اش را بگیرد. 1


68364 چاویدن (دَ) (مص ل .) 1 - نالیدن . 2 - راز و نیاز عاشقانه کردن . 1


68365 چاپ [ هند. ] (اِ.) نقش کردن نوشته ها و تصاویر روی کاغذ به وسیلة ماشین های ویژة این کار، طبع . ؛ چاپ سنگی طبع نوشته ها و غیره به وسیلة تحریر بر روی صفحة مخصوص و انعکاس آن بر روی کاغذ. ؛ چاپ سربی طبع نوشته ها و غیره به وسیلة حروف سربی . ؛ چاپ مسطح طبع نوشته ها به وسیلة حروف چاپی . ؛ چاپ سیلک نوعی طریقة چاپ بر روی مقوا، چرم، پارچه و مانند آن بااستفاده از پارچة ابریشمی (ارگاندی ). ؛ چاپ افست نوعی طریقة چاپ توسط زینگ . 1


68366 چاپ خانه (نِ) [ هند - فا. ] (اِمر.) محل چاپ کردن، جای چاپ کردن، مطبعه . 1


68367 چاپ چی [ هند - تر. ] (ص مر.) 1 - چاپ کننده . 2 - کارگر چاپ خانه . 1


68368 چاپار [ تُر. ] (اِ.) پیک، نامه بر. 1


68369 چاپارخانه (نِ) [ تر - فا. ] (اِ.) پستخانه . 1


68370 چاپلوس (ص .) تملق گو، چرب زبان . 1


68371 چاپنده (پَ د) (ص فا.) آن که مال مردم را به یغما می برد، غارت کننده . 1


68372 چاپگر (اِمر.) دستگاه الکترونیکی برای چاپ داده های کامپیوتری، پرینتر. ؛ چاپگر جوهرافشان چاپگری که با پرتاب ذرات جوهر بر کاغذ نقش ایجاد کند. ؛ چاپگر سوزنی چاپگری که در آن حرف یا نماد ماتریسی از نقاط است و بر این نقاط مرکب افشانده یا ضربه همراه با مرکب وارد شود. ؛ چاپگر لیرزی چاپگری که در آن از پرتو لیرز برای نشاندن جوهر بر کاغذ استفاده شود. ؛ چاپگر سطری چاپگری که در آن اطلاعات در یک سطر یکجا چاپ شود. ؛ چاپگر صفحه ای چاپگری که متن یک صفحه را یکجا چاپ کند. 1


68373 چاپیدن (دَ) [ تُر - فا. ] (مص م .) غارت کردن، تاراج کردن . 1


68374 چاچ (اِ.) نام شهری در ماورالنهر که کمان و تیر آن معروف بود. 1


68375 چاچله (چَ لِ) (اِ.) کفش، پاپوش . 1


68376 چاچول (اِ.) حقه، نیرنگ . 1


68378 چاک (اِ.) 1 - شکاف . 2 - پاره . 3 - سفیدة صبح . 4 - دریچه . ؛ به چاک زدن گریختن، فرار کردن . 1


68379 چاک (اِ.) = چک . جک : قبالة باغ و خانه و مانند آن . 1


68380 چاک دادن (دَ) (مص م .) شکافتن، دریدن، پاره کردن . 1


68381 چاکاچاک (اِصت .) نک چکاچک . 1


68382 چاکاچاک (ص مر.) دارای شکاف بسیار، پرشکاف، پاره پاره . 1


68383 چاکر (کِ) (اِ.) نوکر، بنده، خدمتگزار. 1


68384 چاکسو (اِ.) دانه ای ریز و سیاه به اندازة دانة به که در طب قدیم برای مداوای چشم به کار می رفته است . 1


68385 چاکوچ (اِ.) = چکوچ : 1 - پتک آهنگران و مسگران، مطراق . 2 - چکش . 1


68386 چای (اِ.) مأخوذ از چینی، درختی است کوچک دارای برگ های سبز و دندانه دار. گل هایش سفید و معطر در جاهای معتدل و مرطوب می روید. برگ هایش را هر سال می چینند و در ماشین های مخصوص تخمیر و خشک می کنند و سپس آن را دم کرده و مصرف می کنند. ؛ چای قندپهلو (دیشلمه ) چایی که آن را شیرین نکرده اند و با حبه قند نوشیده می شود. ؛ چای فوری پودری که با حل کردن در آب جوش به صورت چای آماده درآید. ؛ چای کیسه ای خرده چای خشک که درون کیسة نازک کوچکی جای دارد و برای استفاده آن را در آب جوش اندازند. 1


68387 چایخانه (نِ) (اِمر.) محلی برای عرضة چای و نوشیدنی های معمولی دیگر و غالباً به همراه قلیان و غذا به مشتریان در مکان های عمومی . 1


68388 چایش (یِ) (اِمص .) نک چاییدن . 1


68389 چایمان (اِمص .) چایش، چاییدن . 1


68390 چاییدن (دَ) (مص ل .) سرما خوردن، ناخوش شدن . 1


68391 چبین (چُ) (اِ.) سبد چوبی، سبدی که از چوب بید بافند. 1


68392 چت (چَ تْ) [ انگ . ] (اِمص .) صحبت دوستانه، درد دل، ارتباط محاوره ای از طریق اینترنت . 1


68393 چتر (چَ) (اِ.) سایبان کوچک دسته دار که برای حفظ خود از آفتاب یا باد و باران و بالای سر نگه دارند. ؛زیر چتر خود گرفتن کنایه از: حمایت کردن . 1


68394 چتر نجات ( چتر نجات نِ) (اِمر.) چتری که چتربازان به پشت خود می بندند و هنگام پریدن از هواپیما به خارج باز می شود و به وسیلة آن فرود می آیند. 1


68395 چترباز ( چترباز .) (اِمر.) 1 - کسی که با چتر نجات از هواپیما به زمین فرود آید. 2 - سربازی که به وسیلة چتر نجات در خاک دشمن یا میدان جنگ فرود آید. 3 - (عا.) طفیلی . 1


68396 چتری ( چتری .) (ص نسب .) 1 - منسوب به چتر، مانند چتر. 2 - درخت یا بوته ای که شاخه - های آن مدور و مانند چتر باشد. 3 - زلف گسترده بر روی پیشانی به شکل نیم دایره . 1


68397 چتول (چَ وَ) [ روس . ] (اِ.) (عا.) = چتور: یک چهارم بطر مشروب (معادل 125 میلی لیتر). 1


68398 چتوک (چُ) (اِ.) گنجشک . 1


68399 چخ (چِ) (اِصت .) کلمه ای است که برای نهیب زدن به سگ و راندن او گویند. 1


68400 چخ (چَ) (اِ.) غلاف کارد، شمشیر و مانند آن . 1


68401 چخ ( چخ .) (اِمص .) 1 - کوشش، سعی . 2 - خصومت، جنگ . 1


68402 چخ ( چخ .) (اِ.) چرک، ریم . 1


68403 چخاچخ (چَ چَ) (اِصت .) نک چکاچک . 1


68404 چخماق (چَ) [ تر. ] (اِ.) 1 - سنگ آتشزنه . 2 - آلتی در اسلحه که به سوزن چاشنی ضربه می زند و موجب انفجار می شود. 1


68405 چخماقی ( چخماقی .) [ تر - فا. ] (ص نسب .) = چخماخی : 1 - منسوب به چخماق، از سنگ چخماق . 2 - آن که سنگ چخماق دارد یا سنگ چخماق می زند. ؛سبیل چخماقی سبیل تاب داده که از دو سوی به طرف بالا گراییده . 1


68406 چخنده (چَ خَ د) (ص فا.) 1 - کوشنده، ساعی . 2 - ستیزه کننده . 3 - دم زننده . 1


68407 چخیدن (چَ دَ)(مص ل .) 1 - کوشیدن . 2 - ستیزه کردن . 1


68408 چخیده (چِ د) (ص مف .) 1 - کوشیده . 2 - ستیزه کرده شده . 3 - دم زده . 1


68409 چخین (چَ) (ص .) چرکین، چرک آلود. 1


68410 چدن (چَ دَ) (مص م .) 1 - چیدن میوه و مانند آن . 2 - برگزیدن و جدا کردن . 1


68411 چدن (چُ دَ) (اِ.) فلزی است مرکب از آهن و زغال که تقریباً صدی پنج کربن دارد. 1


68412 چر (چُ) (اِ.) = چل . چول : آلت تناسلی مرد، جل . 1


68413 چرا (چَ) (اِمص .) چریدن . 1


68414 چرا (چِ) از ادات استفهام به معنی برای چه ؟ 1


68415 چرابه (چَ ب) (اِ.) چربی ای که روی شیر بندد. 1


68416 چراخوار (چَ خا) (اِمر.) چراگاه . 1


68417 چراغ (چِ) [ په . ] (اِ.) آلتی که در تاریکی آن را روشن کنند و آن دارای اقسامی چند است . ؛ چراغ چشمک زن نوعی چراغ راهنمایی که به طور متناوب و لحظه ای خاموش و روشن می شود. ؛ چراغ جادو یا چراغ علاءالدین چراغی افسانه ای منسوب به علاءالدین یکی از پهلوانان داستان های «هزارو یک شب » که به وسیلة آن کارهای عجیب و سحرآمیز انجام می داد. 1


68418 چراغ بره ( چراغ بره . بَ رِ) (اِمر.) نک چراغواره . 1


68419 چراغانی (چِ) (ص نسب .) 1 - منسوب به چراغان ؛ چراغ های بسیاری که در جشن ها و عروسی ها روشن کنند. 2 - مجلس شادمانی که در آن چراغ های بسیار روشن کنند. 1


68420 چراغله (چَ غَ لِ) (اِمر.) کرم شب تاب . 1


68421 چراغواره (چِ رِ) (اِمر.) قندیل، جاچراغی از جنس شیشه که چراغ را در آن گذارند تا باد آن را خاموش نکند. 1


68422 چراغپا ( چراغپا .) (اِمر.) = چراغپایه : 1 - پایة چراغ، آن چه که چراغ را روی آن گذارند. 2 - حالت ایستادن اسب هنگامی که هر دو دست خود را بلند کند و روی دو پای خویش بایستد. 1


68423 چراغک (چِ غَ) (اِمصغ .) کرم شب تاب . 1


68424 چراغینه (چِ) (اِمر.) کرم شب تاب . 1


68425 چرامین (چَ) (اِمر.) 1 - چراگاه . 2 - کاه، علف . 1


68426 چراندن (چَ دَ) (مص م .) نک چرانیدن . 1


68427 چرانیدن (چَ دَ) (مص م .) علف خورانیدن به حیوانات . 1


68428 چراگاه (چَ) (اِمر.) جای چریدن حیوانات علفخوار. 1


68429 چرب (چَ) [ په . ] (ص .) روغن دار، روغن آلود، روغنی . 1


68430 چرب ترازو ( چرب ترازو . تَ) (ص مر.) کسی که اعمال نیکش بر اعمال بدش فزونی دارد. 1


68431 چرب زبان ( چرب زبان . زَ) (ص مر.) 1 - شیرین زبان . 2 - چاپلوس . 1


68432 چرب زبانی ( چرب زبانی . زَ)(حامص .) 1 - شیرین زبانی . 2 - چاپلوسی . 1


68433 چربدست ( چربدست . دَ)(ص مر.)1 - چابک . 2 - ماهر، زبردست . 1


68434 چربدستی ( چربدستی . دَ) (حامص .) 1 - چابکی . 2 - مهارت . 1


68435 چربش (چَ ب) [ په . ] (اِ.) = چربیش : پیه سوختنی، چربی . 1


68436 چربه (چَ بَ یا ب) (اِ.) = چربک . چربی . چربو: 1 - کاغذ چرب و تنک که نقاشان بر روی صفحة تصویر و طرح گذارند و با قلم مو صورت و نقش آن را بردارند. 2 - پرده ای که بر روی شیر بندد؛ قیماق . 1


68437 چربو (چَ) (اِمر.) چربی . 1


68438 چربک (چَ بَ) (اِ.) 1 - نوعی نان روغنی . 2 - سرشیر. 1


68439 چربک (چَ بَ یا چُ بَ) (اِ.) دروغ، بهتان . 1


68440 چربی (چَ) [ په . ] (اِمر.) 1 - (اِمص .) پیه . 2 - مادة روغنی که روی آبگوشت جمع می شود. 3 - سرشیر، قیماق . 4 - (مص ل .) به ملایمت رفتار کردن، مهربانی نمودن . 1


68441 چربیدن (چَ دَ) (مص ل .) 1 - سنگین تر شدن چیزی بر چیز دیگر از حیث وزن . 2 - چیره شدن کسی بر دیگری . 1


68442 چرت (چُ) (اِ.) خواب سَبُک، حالت بین خواب و بیداری . 1


68443 چرتکه (چُ کِ) [ روس . ] (اِ.) = چتکه : ابزاری است برای محاسبه و آن چهارچوبی است دارای تعدادی میله که هر میله خود دارای تعدادی مهره است که به وسیلة آن عمل جمع و تفریق را انجام می دهند. البته این نوع روش حساب در قدیم بیشتر مرسوم بود. 1


68444 چرخ ( چرخ .) (اِ.) 1 - هر وسیله مدور که حرکت دورانی داشته باشد و حول محور خود بچرخد مانند چرخ دوچرخه یا چرخ اتومبیل . 2 - هر دستگاهی که با گردش دور محوری کار کند مثل چرخ دولاب، چرخ عصاری . ؛ چرخ خیاطی دستگاه مخصوص دوخت پارچه و همانند آن . ؛ چرخ گوشت دستگاه مخصوص خُرد کردن گوشت . 3 - گرد کسی یا چیزی گردیدن . 1


68445 چرخ (چَ) [ په . ] (اِ.)1 - کنایه از: آسمان . 2 - نوعی کمان سخت . ؛ چرخ کسی لنگ زدن (کن .) با مشکل و دشواری مواجه شدن . 1


68446 چرخ انداز (چَ. اَ) (ص فا.) تیرانداز، کمانگیر. 1


68447 چرخ ریسک (چَ. سَ) (اِمر.) پرنده ای است کوچک مانند گنجشک که به رنگ های آبی، خاکستری، زرد و سیاه وجود دارد. 1


68448 چرخ زدن ( چرخ زدن . زَ دَ) 1 - چرخیدن، گشتن . 2 - آوارگی، سرگشتگی . 1


68449 چرخ فلک ( چرخ فلک چرخ فلک .) [ فا - ع . ] (اِمر.) نوعی اسباب تفریحی کودکان که عبارت از دستگاه گردنده ای است که بر آن صندلی هایی ساخته شده که در آن می نشینند و در هوا دور محوری می چرخند. 1


68450 چرخ فلک (چَ خِ فَ لَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) آسمان، سپهر، چرخ گردنده . 1


68451 چرخ کردن ( چرخ کردن . کَ دَ) (مص م .) 1 - به وسیلة دستگاه مخصوص عصارة چیزی را گرفتن . 2 - با دستگاه مخصوصی چاقو و مانند آن را تیز کردن . 3 - به وسیلة دستگاهی گوشت را ریزریز کردن . 4 - در پزشکی با دستگاه خاصی دندان را تراشیدن . 1


68452 چرخاب (چَ) (اِمر.) چرخی که به قوة آب حرکت کند. 1


68453 چرخاندن (چَ دَ) (مص م .) نک چرخانیدن . 1


68454 چرخانیدن (چَ دَ) (مص م .) حرکت دادن چرخ به دور محورش . 1


68455 چرخشت (چَ خُ) (اِ.) 1 - چرخی که با آن آب انگور گیرند. 2 - حوضی که در آن انگور بریزند و لگد کنند تا آبش گرفته شود. 1


68456 چرخه (چَ خِ) (اِ.) 1 - زنجیره ؛ مجموع فرایندهای مرتبط با هم . 2 - فاصله زمانی ای که در طی آن یک حادثه یا پدیدة منظم رخ می دهد، سیکل . 1


68457 چرخی (چَ) (اِمر.) جامة نازک ابریشمی . 1


68458 چرخیدن (چَ دَ) (مص ل .) دور خود یا چیزی گردیدن . 1


68459 چرد (چَ) (اِ.) = چرده . چرته : رنگ، لون (مخصوصاً در چارپایان ). 1


68460 چرد ( چرد .) (اِ.) جایی که چارچوب در خانه را بر آن کار گذارند؛ آستانه . 1


68461 چرده (چَ د) (اِ.) 1 - رنگ . 2 - رنگ پوست . 1


68462 چرز (چَ) (اِ.) چکاوک، قبره . 1


68463 چرس (چَ رَ) (اِ.) 1 - بند، زندان . 2 - شکنجه، آزار. 1