62612 مملکت راندن ( مملکت راندن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) فرمانروایی کردن . 1


62613 ممنوع (مَ) [ ع . ] (اِمف .) منع شده، بازداشته شده . 1


62614 ممنون (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نعمت داده شده، منت نهاده شده . 1


62615 ممه (مَ مَ یا مِ) [ تر. ] (اِ.) 1 - پستان . 2 - پستانک (به زبان کودکان ). ؛ ممه را لولو بردن از میان رفتن وضع یا کیفیت دلخواه یا مورد نظر. 1


62616 ممهد (مُ مَ هَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - گسترده شده . 2 - آماده شده . 1


62617 ممهور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) مهر شده . 1


62618 مموش (مَ) (اِ.) (عا.) فکلی، ژیگولو. 1


62619 مموه (مُ مَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - زراندود، آب زر داده . 2 - خوش ظاهر و بد باطن . 1


62620 ممکن (مُ مَ کَّ) [ ع . ] (اِمف .) برقرار شده، پابرجا. 1


62621 ممکن (مُ کِ) [ ع . ] (ص .) میسر، آسان . 1


62622 ممیت (مُ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - میراننده . 2 - خدای تعالی . 1


62623 ممیز (مُ مَ یَّ) [ ع . ] (اِمف .) تمیز داده شده . 1


62624 ممیز (مُ مَ یِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - جدا کننده، تمیز دهنده . 2 - ارزیاب مالیات، تشخیص دهندة مالیات . 1


62625 ممیزی (مُ مَ یِّ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - وارسی، رسیدگی . 2 - ارزیابی مالیاتی . 1


62626 من ( من .) (اِ.) سوراخ وسط شاهین ترازو که زبانة ترازو را از آن بگذرانند. 1


62627 من (مَ نّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نیکویی کردن دربارة کسی . 2 - بخشش نمودن و سپس منت گذاشتن . 3 - (اِمص .) منت . 1


62628 من (مَ) (اِ.) واحدی برای وزن برابر با سه کیلوگرم . 1


62629 من (مِ) [ ع . ] (حرف جر، حراض .) از. 1


62630 من ( من .) (ضم .) ضمیر اول شخص مفرد. 1


62631 من بعد (مِ بَ) [ ع . ] (ق .) پس از این، از این به بعد. 1


62632 من تشا (مَ تَ) (اِ.) چوب ستبر و گره دار که قلندران به دست می گرفتند. 1


62633 من حیث المجموع (مِ. حِ ثُ یا ثِ لْ مَ) [ ع . ] (ق مر.) ر وی هم رفته، جمعاً، مجموعاً. 1


62634 من درآوردی (مَ. دَ. وَ) (ص نسب .) (عا.) چیزی که جعلی است و پایه و اساس ندارد. 1


62635 من من (مِ مِ) (اِمر.) (عا.) سخن جویده جویده، تأنی و درنگ بسیار در سخن گفتن، تَمجْمُج . 1


62636 مناب (مَ) [ ع . ] (مص ل .) نیابت کردن، جانشین کسی شدن . 1


62637 منابت (مَ ب) [ ع . ] (اِ.) جِ منبت . 1


62638 منابر (مَ ب) [ ع . ] (اِ.) جِ منبر. 1


62639 منابع (مَ ب) [ ع . ] (اِ.) جِ منبع . 1


62640 منات (مَ) [ ع . ] (اِ.) نام بتی از بت های مورد پرستش بعضی از طوایف عرب پیش از اسلام . 1


62641 منات ( منات .) [ روس . ] (اِ.) پول رایج روسیه . 1


62642 مناجات (مُ) [ ع . مناجاة ] (مص ل .) راز و نیاز کردن با خداوند. 1


62643 مناجزت (مُ جِ زَ) [ ع . مناجزة ] (مص ل .) مبارزه کردن، با هم نزاع کردن . 1


62644 مناجی (مُ) [ ع . ] (اِ فا.) مناجات کننده، راز و نیاز کننده . 1


62645 مناحبت (مُ حِ بَ) [ ع . مناحبة ] (مص ل .) 1 - با هم نزد حاکم رفتن . 2 - بر یکدیگر بالیدن . 3 - گرو بستن . 1


62646 مناخ (مُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - محل اقامت . 2 - محل زانو زدن شتر. 1


62647 منادم (مُ د) [ ع . ] (اِفا.) همنشین، هم صحبت . 1


62648 منادمت (مُ د مَ) [ ع . منادمة ] (مص ل .) همنشینی کردن، همدم بودن . 1


62649 منادی (مُ دا) [ ع . ] 1 - (اِمف .) ندا داده شده، خوانده شده . 2 - (اِ.) خبری که با جار زدن اعلام می کنند. 3 - اسمی که پس از حرف ندا بیاید. 1


62650 منادی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) جار زننده، جارچی . 1


62651 منار (مَ) [ ع . ] (اِ.) نک مناره . 1


62652 مناره (مَ رِ) [ ع . منارة ] (اِ.) 1 - ستون بلندی در مساجد برای روشن کردن چراغ . 2 - جای اذان گفتن . ج . مناور، منائر. 1


62653 منازع (مُ ز) [ ع . ] (اِفا.) نزاع کننده، کسی که با دیگری ستیزه می کند. 1


62654 منازعت (مُ ز عَ) [ ع . منازعة ] 1 - (مص ل .) ستیزه کردن، خصومت کردن . 2 - (اِمص .) نزاع ستیزه . 1


62655 منازعه (مُ زَ عَ یا ز عِ) [ ع . منازعة ] نک منازعت . 1


62656 منازل (مَ زَ) [ ع . ] (اِ.) جِ منزل، مسکن ها. 1


62657 مناسب (مُ س ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - هم شکل، موافق و سازگار. 2 - سزاوار، شایسته . 1


62658 مناسبت (مُ س بَ) [ ع . مناسبة ] (مص ل .) با هم نسبت داشتن، هم شکل شدن . ج . مناسبات . 1


62659 مناسک (مَ س ) [ ع . ] (اِ.) جِ منسک، آیین های عبادی . 1


62660 مناص (مَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گریختن . 2 - (اِ.) گریزگاه، پناهگاه . 1


62661 مناصب (مَ ص ) [ ع . ] (اِ.) جِ منصب ؛ رتبه ها، درجه ها. 1


62662 مناصح (مُ ص ) [ ع . ] (اِفا.) نصیحت کننده، پند دهنده . 1


62663 مناصحت (مُ ص حَ) [ ع . مناصحة ] (مص م .) همدیگر را نصیحت کردن . 1


62664 مناصفه (مُ صَ فَ یا ص فِ) [ ع . مناصفة ] (مص م .) دو نیمه کردن، دو بخش کردن . 1


62665 مناضلت (مُ ض یا ضَ لَ) [ ع . مناضلة ] (مص ل .) نبرد کردن با هم، تیر به هم انداختن . 1


62666 مناط (مَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) درآویختن . 2 - (اِمص .) آویختگی، تعلیق . 3 - (اِ.) جای آویختن . 4 - ملاک، سند. 5 - مقصد، مطلب . 1


62667 مناطحه (مُ طَ حَ یا طِ حِ) [ ع . مناطحة ] 1 - (مص م .) شاخ زدن به یکدیگر. 2 - دفع کردن . 3 - (اِمص .) شاخ زنی . 4 - دفع، مدافعه . 1


62668 مناطق (مَ طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منطقه . 1


62669 مناظر (مُ ظِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) مجادله کننده، مباحثه کننده . 2 - (ص .) همانند، شبیه . 1


62670 مناظر (مَ ظِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منظر؛ منظره ها، چشم اندازها. 1


62671 مناظره (مُ ظَ رَ یا رِ) [ ع . مناظرة ] (مص ل .) با یکدیگر بحث و گفتگو کردن . 1


62672 مناع (مَ نّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار منع کننده، بازدارنده . 2 - بخیل، ممسک . 1


62673 مناعت (مَ عَ) [ ع .مناعة ] (مص ل .) بزرگ منشی، عالی طبعی . 1


62674 مناغات (مُ) [ ع . مناغاة ] (مص ل .) 1 - مغازله کردن با زنان . 2 - معارضه کردن با کسی . 3 - خوش زبانی کردن با کسی و مسرور کردن او را. 1


62675 منافات (مُ) [ ع . منافاة ] (مص ل .) 1 - یکدیگر را راندن و دور کردن . 2 - مخالفت، ضدیت . 1


62676 منافتت (مُ فَ یا فِ تَ) [ ع . منافتة ] 1 - (مص ل .) جوشیدن (دیگ ). 2 - غضبناک شدن، خشم گرفتن . 3 - (اِمص .) جوشش . 4 - خشمناکی . 1


62677 منافثت (مُ فِ ثَ) [ ع . منافثة ] 1 - (مص ل .) زیرگوشی گفتن . 2 - با هم صحبت کردن، 3 - پچ پچ کردن . 1


62678 منافذ (مَ فِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منفذ. 1


62679 منافر (مُ فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - داوری کننده با دیگری در حسب و نسب . 2 - افتخار کننده . 3 - در فارسی : رماننده، نافر؛ مق . ملائم . 1


62680 منافرت (مُ فِ رَ) [ ع . منافرة ] (مص ل .) 1 - در اصل و نسب به هم فخر کردن . 2 - از هم نفرت داشتن . 1


62681 منافسه (مُ فَ سَ) [ ع . منافسة ] (مص ل .) هم چشمی کردن، رقابت کردن . 1


62682 منافع (مَ فِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منفعت ؛ سودها، منفعت ها. 1


62683 منافق (مُ فِ) [ ع . ] (اِفا.) دورو، ریاکار. 1


62684 منافی (مُ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) طرد کننده، نیست کننده . 2 - (ص .) مخالف، ضد. 1


62685 مناقب (مَ قِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منقبت . 1


62686 مناقشه (مُ قَ شَ یا ق ش ) [ ع . مناقشة ] (مص ل .) ستیزگی، خصومت . 1


62687 مناقصه (مُ قَ صَ یا ق ص ) [ ع . مناقصة ] (مص م .) کم کردن، با هم رقابت کردن در کم کردن قیمت چیزی . 1


62688 مناقض (مُ قِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) شکننده، نقض کننده . 2 - مخالف . 3 - (ص .) ضد، نقیض . 1


62689 مناقضه (مُ قَ ضَ یا ض ) [ ع . مناقضه ] (مص ل .) مخالفت کردن، سخن برخلاف یکدیگر گفتن . 1


62690 مناقله (مُ قَ لَ یا قِ لِ) [ ع . مناقلة ] (مص ل .) به سرعت اسب تاختن . 1


62691 منال (مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جایی که از آن سود و حاصل به دست آید مانند مزرعه . 2 - مال، ثروت . ؛ مال و منال خواسته و ملک مستغل (منقول و غیرمنقول ). 1


62692 منام (مَ) [ ع . ] (اِ.) خوابگاه، بستر. 1


62743 منتقش (مُ تَ قَ) [ ع . ] (اِمف .) نقش شده، کنده کاری شده . 1


62693 منامه (مَ مَ یا مِ) [ ع . منامة ] (اِ.) 1 - جای خواب . 2 - جامة خواب . 3 - قبر، گور. 1


62694 منان (مَ نّ) [ ع . ] (ص .) بسیار نعمت دهنده . 1


62695 مناهبت (مَ هَ بَ) [ ع . مناهبة ] (مص ل .) 1 - برابر هم دویدن در مسابقه . 2 - غارت کردن . 1


62696 مناهج (مَ هِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منهج . 1


62697 مناهزت (مُ هِ زَ) [ ع . مناهزة ] (مص ل .) 1 - نزدیک شدن به هم . 2 - فرصت یافتن و غنیمت شمردن . 3 - پیش آمدن شکار را. 1


62698 مناهضت (مُ هِ ضَ) [ ع . مناهضة ] (مص ل .) برابری کردن در جنگ، مقاومت نمودن با هم . 1


62699 مناهی (مَ) [ ع . ] (اِ.) کارهایی که شرعاً و عرفاً منع و نهی شده . 1


62700 مناوات (مُ) [ ع . مناواة ] (مص ل .) 1 - دشمنی کردن با هم . 2 - مفاخرت کردن . 1


62701 مناوبت (مُ وِ بَ) [ ع . مناوبة ] 1 - (مص م .) چیزی را نوبتی کردن . 2 - عقوبت کردن . 1


62702 مناولت (مُ وِ لَ) [ ع . مناولة ] (مص م .) عطا کردن، عطا بخشیدن . 1


62703 مناکب (مَ کِ) [ ع . ] (اِ.) جِ منکب ؛ کتف ها، دوش ها. 1


62704 مناکحت (مُ کِ حَ) [ ع . مناکحة ] (مص م .) نکاح، ازدواج . 1


62705 مناکره (مُ کَ رَ یا کِ رِ) [ ع . مناکرة ] (مص ل .) با هم جنگیدن، کارزار کردن . 1


62706 منبت (مَ نْ بَ یا ب) [ ع . ] (اِ.) جای روییدن گیاه . 1


62707 منبت (مُ نَ بَّ) [ ع . ] (اِمف .) کنده کاری و ایجاد نقش های برجسته روی چوب، کنده - کاری شده . 1


62708 منبر (مِ یا مَ بَ) [ ع . ] (اِ.) کرسی پله دار که واعظ هنگام سخنرانی بالای آن می نشیند. ج . منابر. ؛بالای منبر رفتن (کن .) الف - نصیحت کردن، موعظه کردن . ب - غیبت کردن از کسی . 1


62709 منبسط (مُ بَ س ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پهن و گسترده شده . 2 - گشاده رو، خندان . 3 - دستخوش انبساط . 1


62710 منبع (مَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سرچشمه، جای بیرون آمدن آب . ج . منابع . 2 - محل پیدایش چیزی، منشأ، اصل . 1


62711 منبعث (مُ بَ عِ) [ ع . ] (اِفا.) برانگیخته شده، مبعوث گشته . 1


62712 منبل (مَ بَ) (ص .) 1 - تنبل، بیکار. 2 - بی - اعتقاد، بداعتقاد. 1


62713 منبه (مُ نَ بِّ هْ) [ ع . ] (اِفا.) آگاه سازنده، بیدار کننده . 1


62714 منت (مِ نَّ) [ ع . منة ] (اِ.) 1 - احسان، نیکویی . 2 - نیکویی و احسان دربارة کسی را به رخش کشیدن . ج . منن . 1


62715 منت داری (مِنَّ) [ ع - فا. ] (حامص .)سپاس داری، سپاس گزاری . 1


62716 منت داشتن ( منت داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مرهون احساس کسی بودن . 1


62717 منت کش (مِ نَّ. کِ) (اِفا.) کسی که با دیگری قهر است ولی به وسایلی سعی می کند توجه او را جلب و با وی آشتی کند. 1


62718 منت کشیدن ( منت کشیدن . کِ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) (عا.) پس از قهر با کسی به جلب رضایت و طلب آشتی با وی برآمدن . 1


62719 منت گذاشتن ( منت گذاشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) احسان و نیکویی در حق کسی را به یادش آوردن و به رخش کشیدن . 1


62720 منتبه (مُ نْ تَ ب هْ) [ ع . ] (اِفا.) بیدار، هوشیار، آگاه . 1


62721 منتج (مُ تِ) [ ع . ] (اِفا.) نتیجه دهنده، مفید، سودمند. 1


62722 منتجب (مُ تَ جَ) [ ع . ] (اِمف .) برگزیده، اختیار شده . 1


62723 منتجب (مُ تَ جِ) [ ع . ] (اِفا.) برگزیننده، اختیارکننده . 1


62724 منتجع (مُ تَ جِ) [ ع . ] (اِفا.) آنکه به طلب احسان و آب و علف رود. 1


62725 منتجع (مُ تَ جَ) [ ع . ] (اِ.) منزلی که در آن به جستجوی احسان و آب و علف روند. 1


62726 منتجه (مُ تَ جَ یا جِ) [ ع . منتجة ] (اِفا.) نتیجه دهنده . 1


62727 منتحل (مُ تَ حِ) [ ع . ] (اِفا.) انتحال کننده، به خود نسبت دهنده (شعر دیگری را). ج . منتحلین . 1


62728 منتخب (مُ تَ خَ) [ ع . ] (اِمف .) برگزیده شده . 1


62729 منتر (مَ تَ) [ سنس . ] (اِ.) 1 - افسون، کلام مؤثر. 2 - ذکری برای رام کردن و دفع گزند جانور درنده . 3 - (عا.) مسخره کرده شده . 1


62730 منتزع (مُ تَ زَ) [ ع . ] (اِمف .) کنده شده، جدا شده . 1


62731 منتسب (مُ تَ سَ) [ ع . ] (اِمف .) نسبت داده شده . 1


62732 منتسخ (مُ تَ س ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نسخ کننده، زایل کننده . 2 - نسخه (کتاب ) گیرنده . 1


62733 منتشر (مُ تَ ش ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - فاش، شایع . 2 - پراکنده، پاشیده . 3 - انتشار یافته . 1


62734 منتصب (مُ تَ صَ) [ ع . ] (اِمف .) نصب شده، برقرار شده . 1


62735 منتصر (مُ تَ صَ) [ ع . ] (اِفا.) نصرت یابنده، غالب . 1


62736 منتظر (مُ تَ ظِ) [ ع . ] (اِفا.) چشم به راه، کسی که انتظار می کشد. 1


62737 منتظم (مُ تَ ظِ) [ ع . ] (اِفا.) مرتب شده، به نظم درآمده . 1


62738 منتعش (مُ تَ عِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - آن که پای را به هنگام لغزش نگاه می دارد. 2 - آن که پس از افتادن برمی خیزد. 3 - به شده از بیماری، ناقه . 1


62739 منتفع (مُ تَ فَ) [ ع . ] (اِمف .) سود برده شده، نفع برده شده . 1


62740 منتفع (مُ تَ فِ) [ ع . ] (اِفا.) سود یابنده، نفع برنده . 1


62741 منتفی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) نیست و نابود گشته . 1


62742 منتقد (مُ تَ ق ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - جداکنندة درم خوب از بد. 2 - انتقاد کننده . 1


62744 منتقض (مُ تَ قَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - ویران شده (بنا). 2 - شکسته شده (عهد و پیمان ). 3 - باطل . 1


62745 منتقل (مُ تَ قِ) [ ع . ] (اِفا.) جابه جا شونده . 1


62746 منتقم (مُ تَ قِ) [ ع . ] (اِ فا.) انتقام کشنده، عقوبت کننده . 1


62747 منتمی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) کسی که خود را به کسی یا چیزی، نسبت کند. 1


62748 منتها (مُ تَ) [ ع . منتهی ' ] 1 - (اِمف .) به پایان رسیده . 2 - (اِ.) پایان، انجام . 3 - (ص .) آخر، آخرین . ؛ منتها الیه پایان، انتها. 1


62749 منتهز (مُ تَ هِ) [ ع . ] (اِفا.) فرصت طلب، کسی که پی فرصت می گردد و آن را غنیمت می شمارد. 1


62750 منتهض (مُ تَ هِ) [ ع . ] (اِفا.) برخیزنده . 1


62751 منتهک (مُ تَ هِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - زشت کننده . 2 - آلوده کنندة ناموس کسی . 3 - مانده و فرسوده و لاغر کننده . 1


62752 منتهی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) به انتها رساننده، به پایان . 1


62753 منتکس (مُ تَ کِ) [ ع . ] (اِفا. ص .) سرنگون، نگونساز. 1


62754 منثلم (مُ ثَ لِ) [ ع . ] (اِفا.) رخنه دار و شکسته (شمشیر، آوند، دیوار و جز آن ها). 1


62755 منثور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پراکنده و متفرق . 2 - سخنِ غیرمنظوم . 1


62756 منج (مُ) (اِ.) 1 - زنبور عسل . 2 - مگس . 1


62757 منجح (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) پیروزمند، کامیاب، کامروا. 1


62758 منجر (مُ جَ رّ) [ ع . ] (اِمف .) کشیده شده، کشیده شده به جایی یا سویی . 1


62759 منجر شدن ( منجر شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) کشیده شدن . 1


62760 منجز (مُ نَ جَّ) [ ع . ] (اِمف .) روا شده (حاجت )، وفا شده (وعده ). 1


62761 منجز (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) وفاکننده، روا کنندة حاجت . 1


62762 منجس (مُ نَ جَّ) [ ع . ] (اِمف .) نجس کرده شده . 1


62763 منجل (مِ جَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ابزاری که با آن گیاه را درو کنند، داس . ج . مناجل . 2 - نیزه ای که زخم فراخ وارد آورد. 3 - کشت درهم پیچیده . 1


62764 منجلاب (مَ جَ) (اِمر.) 1 - آب بدبوی و گندیده . 2 - فاضلاب، جایی که آب های کثیف در آن جمع شود. 1


62765 منجلی (مُ جَ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - روشن، آشکار. 2 - کسی که جلای وطن کرده و از میهن خود بیرون رفته . 1


62766 منجم (مُ نَ جِّ) [ ع . ] (اِفا.) ستاره شناس، کسی که به دانش اخترشناسی می پردازد. 1


62767 منجم باشی ( منجم باشی .) [ ع - فا. ] (اِمر.) رییس منجمان . 1


62768 منجمد (مُ جَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) فسرده، یخ بسته، یخ زده . 1


62769 منجنیق (مَ جَ) [ معر. ] (اِ.) آلتی که در جنگ های قدیم برای پرتاب کردن سنگ یا گلوله های آتش مورد استفاده قرار می گرفت . ج . مناجیق . 1


62770 منجنیک (مَ جَ) (اِ.) نک منجنیق . 1


62771 منجوق (مَ یا مُ) (اِ.) 1 - گوی های ریز شیشه ای که به لباس های زنانه می دوزند. 2 - ماهچة عَلَم، آنچه که بر سر علم و رایت نصب کنند. 3 - چتر، سایبان . 1


62772 منجک (مَ جَ) (اِ.) نوعی شعبده که عبارت است از بیرون جهانیدن پاره های آهن و سنگ ریزه از کاسة آب یا قلم از دوات . 1


62773 منجی (مُ جا) [ ع . ] (اِ.) پناه، جای نجات . 1


62774 منجی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) نجات دهنده، رهایی - دهنده . 1


62775 منحت (مِ حَ) [ ع . منحة ] (اِ.) بخشش، عطا. 1


62776 منحدر (مُ حَ د) [ ع . ] (اِفا.) فرودآینده . 1


62777 منحرف (مُ حَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) کج شده، به راه کج رونده . 1


62778 منحسم (مُ حَ س ) [ ع . ] (اِفا.) بریده شونده . 1


62779 منحصر (مُ حَ ص ) [ ع . ] (اِمف .) انحصار یافته، محدود و محصور شده . 1


62780 منحط (مُ حَ طّ) [ ع . ] 1 - (ص .) انحطاط یابنده، پست شونده . 2 - (ص .) پست، پایین . 1


62781 منحل (مُ حَ لّ) [ ع . ] (ص .) 1 - حل شده . 2 - در فارسی برچیده شده، نیست شده . 1


62782 منحنی (مُ حَ) [ ع . ] (اِفا.) کج، خمیده . ؛خط منحنی خطی است که نه راست باشد نه شکسته . 1


62783 منحوت (مَ) [ ع . ] (اِمف .) تراشیده شده، نجاری شده . 1


62784 منحور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) گلو بریده، نحر کرده شده . 1


62785 منحوس (مَ) [ ع . ] (اِمف .) شوم، بدیمن . 1


62786 منحول (مَ) [ ع . ] (اِ مف .) سخن یا شعری که از دیگری باشد و به خود نسبت دهند. 1


62787 منخدع (مُ خَ د) [ ع . ] (اِفا.) فریفته شونده، گول خورنده . 1


62788 منخر (مِ خَ) [ ع . ] (اِ.) سوراخ بینی . ج . مناخر. 1


62789 منخرق (مُ خَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) پاره شونده، دریده گردنده . 1


62790 منخرم (مُ خَ رِ) [ ع . ] (ص .) بریده، شکافته . 1


62791 منخرین (مِ خَ رَ) [ ع . ] (اِ.) دو سوراخ بینی . 1


62792 منخزل (مُ خَ زَ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - منقطع، بریده . 2 - باتبختر رونده . 1


62793 منخسف (مُ خَ س ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پوشیده شونده، پنهان گردیده . 2 - ماه گرفته . 1


62794 منخفض (مُ خَ فَ) [ ع . ] (اِ.) محل انحطاط . 1


62795 منخفض (مُ خَ فِ) [ ع . ] (اِفا.) پست شده، به نشیب افتاده . 1


62796 منخل (مُ خَ یا خُ) [ ع . ] (اِ.) غربال، پرویزن . 1


62797 منخلع (مُ خَ لِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - از جای کنده . 2 - منقطع . 1


62798 مند (مَ) [ په . ] پساوند که در آخر کلمه درمی آید و معنی صاحب و دارنده را می رساند مانند: ارجمند، خردمند، دانشمند، هنرمند. 1


62799 مندبور (مَ دَ) بی چیز: (ص .) بدبخت، مفلوک . 1


62800 مندخانی (مَ نِ) (ص .) خانه ویران . 1


62801 مندرج (مُ دَ رِ) [ ع . ] (اِفا.)درج شده، گنجیده - شده . 1


62802 مندرس (مُ دَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) کهنه، فرسوده . 1


62803 مندف (مِ دَ) [ ع . ] (اِ.) کمان حلاجی . 1


62804 مندفع (مُ دَ فِ) [ ع . ] (اِفا.) دفع شونده، بیرون ریزنده، دور شونده . 1


62805 مندل (مَ دَ) (اِ.) مندله، دایره ای که جادوگران و دعاخوانان به دور خود می کشند و در میان آن نشسته دعا یا افسون می خوانند. 1


62806 مندمج (مُ دَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) داخل شونده . 1


62807 منده (مَ د) (اِ.) سبو، کوزة شکسته . 1


62808 مندوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - خوانده شده . 2 - انتخاب شده . 1


62809 مندور (مَ) (ص .) 1 - فقیر، درمانده، بدبخت . 2 - خسیس . 1


62810 مندور کردن ( مندور کردن . کَ دَ) (مص م .) 1 - بدبخت کردن . 2 - غمگین کردن . 1


62811 مندک (مُ دَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - برابر و هموار گردیده (مکان )، ویران شده، منهدم گشته . 2 - در فارسی : نابود. 3 - مجاب، مغلوب . ؛خسته و مندک : (عا.) خسته و کوفته . 1


62812 مندیل (مَ یا مِ) [ ع . ] (اِ.) دستار و عمامه . ج . منادیل . 1


62813 منذر (مُ ذ) [ ع . ] (اِفا.) آگاه سازنده، ترساننده . 1


62814 منذور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نذر شده، عهد و پیمان شده . 1


62815 منزجر (مُ زَ جِ) [ ع . ] (ص .) رانده شده، ترسانده شده . 1


62816 منزحف (مُ زَ حِ) [ ع . ] (اِفا.) دور شونده از اصل . 1


62817 منزعج (مُ زَ عِ) [ ع . ] (اِفا.) پریشان، ناراحت، بی آرام . 1


62818 منزل (مَ ز) [ ع . ] (اِ.) 1 - خانه، سرای . 2 - جای فرود آمدن . ج . منازل . 1


62819 منزل (مُ زَ) [ ع . ] (اِمف .) فرو فرستاده شده، فرود آمده . ؛ وحی منزل وحی ای که از جانب خداوند نازل شده . 1


62820 منزل کردن (مَ ز . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) اقامت کردن، ساکن شدن . 1


62821 منزلت (مَ ز لَ) [ ع . منزلة ] (اِ.) 1 - مقام، درجه . 2 - حرمت، احترام . 1


62822 منزلگاه ( منزلگاه .) [ ع - فا. ] (اِ.) جای فرود آمدن، منزل . 1


62823 منزه (مُ نَ زَّ) [ ع . ] (اِمف .) پاکیزه، مقدس . 1


62824 منزه (مُ نَ زِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پاک کننده . 2 - پاک داننده . 3 - در تصوف : سالکی که ذات حق را به صفت تنزیه شناسد و از حیثیت ظهور در مناظر ندیده و ندانسته باشد. 1


62825 منزوی (مُ زَ) [ ع . ] (اِفا.) گوشه نشین، گوشه - گیر. 1


62826 منساق (مُ) [ ع . ] (اِفا.) سوق یابنده، کشانیده . 1


62827 منساق (مَ) [ ع . ] (ص .) 1 - خویشاوند. 2 - تابع، پیرو. 1


62828 منسجم (مُ سَ جِ) [ ع . ] (ص .) همآهنگ، سازگار، بانظم . 1


62829 منسد (مُ سَ دّ) [ ع . ] (ص .) بسته شده، گشوده ناشدنی . 1


62830 منسرح (مُ سَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - حیوان تند و آسان رونده . 2 - یکی از بحرهای عروضی . 1


62831 منسلک (مُ سَ لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - داخل شونده، درآینده . 2 - آنکه وارد مسلکی شده . 3 - در رشته کشیده . 1


62832 منسوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نسبت داده شده، دارای نسبت . 1


62833 منسوج (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) بافته شده . 2 - (اِ.) پارچه . 1


62834 منسوخ (مَ) [ ع . ] (اِمف .) مطرود شده، رد کرده شده . 1


62835 منسک (مَ س یا سَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای قربانی ک ردن . 2 - راه و روش عبادت . ج . مناسک . 1


62836 منسی (مَ) [ ع . ] (اِمف .) فراموش شده . 1


62837 منسی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) آنکه یا آنچه سبب فراموشی گردد. 1


62838 منش (مَ نِ) [ په . ] (اِمص .) خوی، سرشت . 1


62839 منشآت (مُ شَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نوشتجات منشیانه . 2 - مجموعة نامه ها. 1


62840 منشاء (مَ شَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای پیدایش . 2 - اصل، مبداء. 1


62841 منشار (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ارّه . 2 - چوب پنجه دار که به وسیلة آن غله را بر باد دهند. 3 - اره ماهی . 1


62842 منشال (مِ) [ ع . ] (اِ.) چنگک ؛ ج . مناشل . 1


62843 منشد (مُ ش ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - خواننده و آورندة شعر از دیگری . مق منشی . 2 - راه نماینده . 3 - هجو کننده . 1


62844 منشد (مُ شَ) [ ع . ] (اِمف .) شعر خوانده شده از دیگری . 1


62845 منشرح (مُ شَ رِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) شادمان، خوشدل . 2 - (ص .) باز، گشاده . 1


62846 منشعب (مُ شَ عِ) [ ع . ] (اِ فا.) شعبه شعبه و شاخه شاخه شده . 1


62847 منشف (مِ شَ) [ ع . ] (اِ.) دستمال، رومال ؛ ج . مناشف . 1


62848 منشور (مَ) [ ع . ] 1 - (اِ مف .) نشر شده، گسترده شده . 2 - برانگیخته شده، مبعوث . 1


62849 منشور (مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - فرمان، فرمان پادشاهی . 2 - شکلی هندسی که قاعده هایش یک چند ضلعی و وجوه جانبیش متوازی الاضلاع باشد. 3 - جسمی از جنس بلور به شکل منشور که نور پس از عبور از آن تجزیه می شود. 1


62894 منعکس (مُ عَ کِ) [ ع . ] (اِفا.) انعکاس یافته، برگشته . 1


62896 منغر (مَ غُ) (اِ.) نوعی پول ریزة کوچک . 1


62850 منشویسم (مِ نْ شُ) [ روس . ] (اِ.) نام مرام سیاسی سوسیالیست های میانه رو روسیه به رهبری پلخانوف که از «حزب سوسیال دموکرات » روسیه منشعب شدند (1903). این حزب با بلشویک ها (لنین و هوادارانش ) که طرفدار انقلاب فوری و برقراری دیکتاتوری پولتاریا بودند اختلاف داشتند. منشویک ها معتقد بودند که قبل از رسیدن به مرحله سوسیالیسم باید مرحلة دموکراسی و بورژوازی را مانند کشورهای اروپایی بگذرانند و از تودة مردم استمداد کنند، در حالی که بلشویک ها طرفدار حزبی کوچک ولی با انضباط بودند. این جزب بعد از به قدرت رسیدن بلشویک ها در سال 1917 سرکوب شد. 1


62851 منشی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) نویسنده، دبیر. 1


62852 منصب (مَ صَ) [ ع . ] (اِ.) مقام، شغل رسمی . ج . مناصب . 1


62853 منصرف (مُ صَ رِ) [ ع . ] (اِ فا.) صرف نظر کرده، رجعت نموده . 1


62854 منصرم (مُ صَ رِ) [ ع . ] (اِ فا.) بریده، جدا، منقطع . 1


62855 منصف (مُ ص ) [ ع . ] (اِ فا.) انصاف دهنده، عادل . 1


62856 منصفانه (مُ ص نِ) [ ع - فا. ] (ص . ق .) از روی عدل و انصاف . 1


62857 منصفه (مُ ص فِ) [ ع . منصفة . ] (اِفا.) مؤنث منصف . ؛ هیئت منصفه در بعضی جرایم گروهی به تعداد معین از افراد عادی طبق قانون در دادگاه شرکت می کنند و پس از ختم دادرسی با هیئت دادرسان به مشاوره می پردازند و نظر خود را اظهار می کنند. 1


62858 منصه (مِ نَ صَّ) [ ع . منصة ] (اِ.) 1 - تخت، سریر. 2 - جای ظاهر شدن چیزی . 1


62859 منصوب (مَ) [ ع . ] (اِ مف .) 1 - برقرار شده . 2 - به شغل و مقامی گماشته شده . 1


62860 منصور (مَ) [ ع . ] (اِ مف .) یاری کرده شده، نصرت داده شده . 1


62861 منصوری (مَ) [ ع - فا. ] (اِ.) یکی از گوشه های چهارگاه . 1


62862 منصوص (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - معین شده . 2 - به ثبوت رسانیده . 3 - آنچه از آیات قرآن و احادیث که صریح و آشکار باشد و محتاج به تأویل نبود. 1


62863 منضج (مُ ضَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پخته شده . 2 - بار رسیده شده . 1


62864 منضج (مُ ض ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پزنده . 2 - دوایی که خلط و ماده را بپزد و مهیای دفع کند. 1


62865 منضد (مُ نَ ضَّ) [ ع . ] (اِ مف .) 1 - به رشته کشیده شده . 2 - مرتب، منظم . 1


62866 منضم (مُ ضَ مّ) [ ع . ] (اِ مف .) ضمیمه شده، پیوسته شده . 1


62867 منضود (مَ) [ ع . ] (اِمف .) برهم نهاده . 1


62868 منطبع (مُ طَ ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نقش شونده، نقش شده . 2 - چاپ شده، طبع شده . 1


62869 منطبق (مُ طَ ب) [ ع . ] (اِ فا.) مطابق، برابر، بر روی هم نهاده شده، تطبیق یافته . 1


62870 منطفی (مُ طَ) [ ع . ] (اِ فا.) خاموش شده، فرو نشانده . 1


62871 منطق (مَ طِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - استدلال عاقلانه . 2 - علمی که با به کار بستن اصول و قواعد آن می توان از فکر غلط یا استدلال نادرست پرهیز کرد. 3 - دلیل، علت . 4 - فکر درست . 1


62872 منطق (مِ طَ) [ ع . ] (اِ.) کمربند. ج . مناطق . 1


62873 منطقة البروج (مِ طَ قَ ةُ لْ بُ) [ ع . ] (اِ.) مسیر حرکت ظاهری خورشید در میان ستارگان را منطقه البروج می نامند که از دوازده برج تشکیل شده و خورشید در هر ماه در یکی از این برج ها قرار می گیرد. 1


62874 منطقه (مِ طَ قِ) [ ع . منطقة ] (اِ.) 1 - کمرو هر آن چه بر میان بندند. 2 - بخشی از کرة زمین که مختصات مخصوص به خود را دارد. ج . مناطق . 1


62875 منطقی (مَ طِ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به منطق : منطق دان، عالم منطق . 2 - آن چه از روی تفکر و تعقل گفته شود. 1


62876 منطمس (مُ طِ مِ) [ ع . ] (اِ فا.) محو شونده، ناپدید. 1


62877 منطوق (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) نطق کرده شده، گفته شده . 2 - (اِ.) ظاهر هر سخن ؛ مق . مفهوم . 1


62878 منطوی (مُ طَ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - درپیچیده شونده، ن وردیده . 2 - در فارسی : حاوی، مشتمل . 1


62879 منطیق (مِ) [ ع . ] (ص .) زبان آور، خوش کلام . 1


62880 منظر (مَ ظَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چهره، سیما. 2 - نگاه، نظر. 3 - جای نگریستن . ج . مناظر. 1


62881 منظره (مَ ظَ رَ یا رِ) [ ع . منظرة ] (اِ.) جای نگریستن، چشم انداز. 1


62882 منظم (مُ نَ ظَّ) [ ع . ] (اِمف .) مرتب شده . 1


62883 منظور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - در نظر گرفته شده . 2 - مقصود، مراد. 1


62884 منظور کردن ( منظور کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) در نظر گرفتن، پذیرفتن . 1


62885 منظور گشتن ( منظور گشتن . گَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - مورد توبه قرار گرفتن . 2 - منزلت یافتن . 1


62886 منظوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - به رشته کشیده شده . 2 - شعر. 1


62887 منظومه شمسی (مَ مِ ة شَ) (اِمر.) خورشید و سیاراتی که به دورش می چرخند تشکیل منظومة شمسی را می دهند. 1


62888 منع (مَ) [ ع . ] (مص م .) بازداشتن، دور کردن . 1


62889 منعدم (مُ عَ د) [ ع . ] (اِفا.) نیست شونده، نابود گردنده . 1


62890 منعطف (نُ عَ طِ) [ ع . ] (اِفا.) خم گیرنده، خمیده . 1


62891 منعقد (مُ عَ قِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) بسته شده، برقرار شده . 2 - (ص .) سفت شده، بسته شده . 1


62892 منعم (مُ عِ) [ ع . ] (اِفا.) توانگر، مال دار. 1


62893 منعم (مُ عَ) [ ع . ] (اِمف .) انعام داده، احسان کرده شده ؛ ج . منعمین . 1


62897 منغص (مُ نَ غَّ) [ ع . ] (اِمف .) تیره، ناگوار. 1


62898 منغص (مُ نَ غِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - تیره گرداننده . 2 - ناخوش کننده . 1


62899 منغمر (مُ غَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) فرو رونده (در آب ). 1


62900 منفاق (مِ) [ ع . ] (ص .) مرد پر هزینه، مردی که نفقه خوار زیاد دارد. 1


62901 منفجر (مُ فَ جِ) [ ع . ] (اِفا.) گشوده شده، شکافته . 1


62902 منفذ (مَ فَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - راه، محل نفوذ. 2 - سوراخ . ج . منافذ. 1


62903 منفرج (مُ فَ رِ) [ ع . ] 1 - رخنه دارنده . 2 - (ص .) دور، جدا. 1


62904 منفرجه (مُ فَ رِ جِ) [ ع . منفرجة ] مؤنث منفرج ؛ زاویه منفرجه زاویه ای که بیشتر از 90 درجه باشد. 1


62905 منفرد (مُ فَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) مجرد، تنها. 1


62906 منفسح (مُ فَ س ) [ ع . ] (اِفا. ص .) شاد، خرم، گشاده دل . 1


62907 منفسح (مُ فَ سَ) [ ع . ] (اِمف .) گشاد، گشاده . 1


62908 منفسخ (مُ فَ س ) [ ع . ] (اِفا. ص .) فسخ شده، برانداخته شده، لغو شده (عهد، بیع، نکاح و جز آن ها). 1


62909 منفصل (مُ فَ ص ) [ ع . ] (اِفا.) جدا شده، بریده شده . 1


62910 منفصم (مُ فَ ص ) [ ع . ] (ص .) قطع شده، گسسته . 1


62911 منفعت (مَ فَ عَ) [ ع . منفعة ] (اِ.) سود، فایده . 1


62912 منفعل (مُ فَ عِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - اثر پذیرفته . 2 - خجل، شرمسار. 1


62913 منفق (مُ فِ) [ ع . ] (اِفا.) کسی که در راه خدا چیزی دهد، نفقه دهنده . 1


62914 منفور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) ناپسند، مورد نفرت . 1


62915 منفک (مُ فَ کّ) [ ع . ] (اِفا.) جدا شده . 1


62916 منفی (مَ فا) [ ع . ] (اِ.) محل تبعید، تبعیدگاه . 1


62917 منفی (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نفی کرده شده، دور کرده شده . 2 - نیست شده . 3 - تبعید شده (از شهر خود). 4 - سخنی که در آن حرف نفی باشد (دستور). 5 - دارای حالت نفی، مخالفت یا رد و انکار. مق مثبت . 1


62918 منفی باف ( منفی باف .) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که همیشه جنبة منفی امور را می بیند. 1


62919 منقا (مُ نَ قّ) [ ع . منقی ] (اِمف .) پاک شده . 1


62920 منقاد (مُ) [ ع . ] (اِمف .) مطیع، فرمان بردار. 1


62921 منقار (مِ) [ ع . ] (اِ.) نوک، نوک پرندگان . ج . مناقیر. 1


62922 منقاش (مِ) [ ع . ] (اِ.) موچینه، مقاش، ابزاری که با آن مو را از بدن می کنند. 1


62923 منقبت (مَ قَ بَ) [ ع . منقبة ] (اِ.) هنر و کار نیکو که موجب ستایش شود. ج . مناقب . 1


62924 منقبض (مُ قَ ب) [ ع . ] (اِفا.) درهم کشیده، جمع شده . 1


62925 منقح (مُ نَ قَّ) [ ع . ] (اِمف .) پاک کرده شده، کلام اصلاح شده . 1


62926 منقذ (مُ قِ) [ ع . ] (اِفا.) رهاننده، نجات دهنده . 1


62927 منقرض (مُ قَ رِ) [ ع . ] (اِفا.) از میان رفته، نابود شده . 1


62928 منقسم (مُ قَ س ) [ ع . ] (اِفا.) بخش بخش شده، قسمت شده . 1


62929 منقش (مُ نَ قَّ) [ ع . ] (اِمف .) نقش و نگار داده شده، رنگ آمیزی شده . 1


62930 منقش (مُ نَ قِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نقش کننده . 2 - کنده کاری کننده (بر نگین و جز آن ). 1


62931 منقصت (مَ قَ صَ) [ ع . منقصة ] (اِ.) 1 - کمی، کاستی . 2 - عیب ؛ ج . مناقص . 1


62932 منقض (مُ نَ قَ ضّ) [ ع . ] (اِفا. ص .) 1 - سواری که بر دشمن هجوم آورد. 2 - بازی که از هوا بر شکار فرود آید. 3 - دیوار افتاده یا دیواری که نزدیک افتادن باشد. 4 - ستارة از هوا فرود آمده . 1


62933 منقضی (مُ قَ) [ ع . ] (اِفا.) تمام شده، به آخر رسیده . 1


62934 منقط (مُ نَ قَّ) [ ع . ] (اِمف .) نقطه دار، منقوط . 1


62935 منقطع (مُ قَ طِ) [ ع . ] (اِفا.) جدا شده، بریده شده، قطع شده . 1


62936 منقل (مَ قَ) [ ع . ] (اِ.) آتشدان، مجمر. 1


62937 منقلب (مُ قَ لِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - برگشته، حال به حال شده . 2 - به هم خوردن حال . 1


62938 منقلع (مُ قَ لِ) [ ع . ] (اِفا.) برکنده، از بن کنده . 1


62939 منقله (مَ قَ لَ یا لِ) [ ع . منقلة ] (اِ.) جای زغال، انگشت دان . 1


62940 منقلی (مَ قَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به منقل . 2 - (عا.) تریاکی، عملی، کسی که معتاد به کشیدن تریاک باشد. 1


62941 منقور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - کنده شده، نقر شده، کنده . 2 - سوراخ شده . 3 - ساییده شده . 1


62942 منقوش (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نقش شده، نگاشته . 1


62943 منقوص (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - کم کرده شده، آن چه در وی نقصان واقع شود. 2 - در علم عروض : نقص آن است که از «مفاعیلن » معصوب نون بیندازی، «مفاعیل » بماند به ضم لام و «مفاعیل » چون از «مفاعلتن » منشعب باشد، آن را منقوص خوانند. 3 - کلمه ای که آخر آن یاء باشد مانند قاضی و صافی . 1


62944 منقول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نقل شده، روایت شده . 2 - مالی که قابل حرکت و جابه جا شدن باشد. 1


62945 منقی (مُ نَ قّا) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پاک کرده شده . 2 - آن چه که مغز آن را بیرون آورده باشند. 1


62946 منم منم (مَ نَ. مَ نَ) (اِمر.) (عا.) خودستایی، لاف زدن . 1


63000 منیه (مُ یَ) [ ع . منیة ] (اِ.) آرزو. 1


63002 مه ( مه . ) [ په . ] 1 - حرف نفی به معنای «نه ». 2 - نشانة دعای منفی که قدما به کار می بردند. 1


62947 مننژیت (مِ نَ) [ فر . ] (اِ.) بیماری پرده های مننژیت (پرده هایی که از خارج روی مغز تیرة مهره داران را می پوشاند) که ضمن آن فضای زیر عنکبوتیه ملتهب می شود. 1


62948 منها (مِ) [ ع . ] 1 - (حر اض .+ ضم ) از آن (مونث یا جمع ). 2 - (اِ.) تفریق، کاهش (ریاضی ). 1


62949 منهاج (مِ) [ ع . ] (اِ.) راه، راه آشکار. ج . مناهج . 1


62950 منهتک (مُ هَ تِ) [ ع . ] (اِفا.)1 - دریده، شکافته شده . 2 - مردی که از رسوایی و بی پردگی باک ندارد؛ بی پروا. 1


62951 منهج (مِ یا مَ هَ) [ ع . ] (اِ.) راه، روش، طریقه . ج . مناهج . 1


62952 منهدم (مُ هَ د) [ ع . ] (اِفا.)از هم ریخته، ویران، خراب . 1


62953 منهزم (مُ هَ ز) [ ع . ] (اِفا.) شکست خورده، مغلوب شده . 1


62954 منهضم (مُ هَ ض ) [ ع . ] (اِفا. ص .) هضم شده و به تحلیل رفته (طعام ). 1


62955 منهل (مَ هَ) [ ع . ] (اِ.) جای نوشیدن آب، آبخور، آبشخور؛ ج . مناهل . 1


62956 منهمک (مُ هَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) کوشنده در کاری، کوشش کننده . 1


62957 منهوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) غارت شده، چپاول شده . 1


62958 منهی (مَ یّ) [ ع . ] (اِمف .) نهی کرده شده، باز داشته . 1


62959 منهی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) خبردهنده، آگاه کننده . ج . منهیان . 1


62960 منوال (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - روش، طریقه . 2 - دستگاه بافندگی جولاه . ج . مناویل . 1


62961 منوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) کسی که در کاری نایب و جانشین دیگری شده . 1


62962 منور (مُ نَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) روشن، درخشان . 1


62963 منوط (مَ) [ ع . ] (اِمف .) متعلق، وابسته . 1


62964 منون (مُ نَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) کلمه ای که به آن تنوین داده شده . 1


62965 منوی (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نیت کرده شده، قصد شده . 1


62966 منکب (مَ کِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - محل اتصال بازو و کتف . 2 - دوش، کتف . ج . مناکب . 1


62967 منکر (مُ کِ) [ ع . ] (اِفا.) انکارکننده، ردکننده . 1


62968 منکر (مُ کَ) [ ع . ] (اِمف . ص .) 1 - ناشناخته . 2 - کار ناشایست، زشت، ناپسند. 1


62969 منکر (مُ کَ) [ ع . ] (اِ.) نام فرشتة پرسنده در قبر. 1


62970 منکرات (مُ کَ) [ ع . ] (اِ.) کارها و چیزهای ناشایست و ناپسند. 1


62971 منکسر (مُ کَ س ) [ ع . ] (اِفا.) شکسته . 1


62972 منکسف (مُ کَ س ) [ ع . ] (اِفا.) آفتاب یا ماه یا سیاره ای که تمام یا بخشی از آن گرفته شده باشد. 1


62973 منکشف (مُ کَ ش ) [ ع . ] (اِفا.) کشف شده، نمایان شده . 1


62974 منکوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) رنج دیده، سختی کشیده . 1


62975 منکوح (مَ) [ ع . ] (اِمف .) نکاح کرده، عقد زناشویی بسته . 1


62976 منکوس (مَ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) نگونسار شده، سرنگون . 2 - (اِ.) شکلی است از اشکال رمل . 1


62977 منگ ( منگ .) (اِ.)1 - قمار، قماربازی . 2 - روش، قاعده . 3 - بنگ ؛ تخم شاهدانه . 1


62978 منگ (مُ) (اِ.) زنبور عسل . 1


62979 منگ (مَ) (ص .) 1 - کودن، کم هوش . 2 - دزد، راهزن . 3 - (عا.) گیج، سرگشته . 1


62980 منگل ( منگل .) (اِ.) شترگلو، مجرای آب در زیر زمین . 1


62981 منگل (مُ گُ) [ انگ . ] (اِ.) = منگول : مبتلا به منگلی، نوعی نقص عقلی است که مبتلایان به آن دارای چشم های بادامی و قیافه ای مغولی هستند. 1


62982 منگل (مَ گُ) (ص .) دزد، راهزن . 1


62983 منگله (مَ گُ لِ) (اِ.) 1 - ترة دشتی . 2 - آویز نخی یا ابریشمی . 1


62984 منگنز (مَ گَ نِ) [ فر . ] (اِ.) فلزی است با علامت اختصاری Mn سخت، شکننده و سفید مایل به قرمز به صورت پیرولوزیت در طبیعت فراوان است و در برابر هوا بسیار دیر اکسید می شود. 1


62985 منگنه (مَ گَ نِ) (اِ.) ابزاری که چیزی را در میان یا زیر آن می گذارند و سوراخ می کنند یا تحت فشار قرار می دهند. 1


62986 منگول (مَ) (ص .)(عا.)1 - بچة زیبا و بانمک . 2 - شاد و بانشاط . 1


62987 منگوله (مَ لِ) (اِ.) آویز، آویزی که به شکل رشته و گلوله درست می کنند و به کلاه یا جامه یا هر چیز دیگر آویزان می کنند. 1


62988 منگیا (مَ) (اِ.) قمار، قمارخانه . 1


62989 منگیاگر (مَ. گَ) (ص فا.) قمارباز. 1


62990 منگیدن (مَ دَ) (مص ل .) از روی خشم آهسته در زیر لب سخن گفتن . 1


62991 منی (مَ) (حامص .) خودبینی، کِبر. 1


62992 منی (مَ یّ) [ ع . ] (اِ.) مایع جنسی معمولاً بارورساز در جاندار بالغ نر، اسپرم . 1


62993 منی کردن (مَ. کَ دَ) (مص ل .) لاف زدن، به خود بالیدن . 1


62994 منیت (مَ نِ یَّ) [ ع . منیة ] (اِ.) 1 - اجل، مرگ . 2 - سرنوشت . 1


62995 منیت (مَ یَّ) (مص جع .) غرور، خودبینی . 1


62996 منیر (مُ) [ ع . ] (اِفا.) تابان، درخشان . 1


62997 منیزیم (مَ یِ یُ) [ فر . ] (اِ.) = منیزیوم : فلزی است سبک و با جلای نقره ای که در هوا به آسانی جلای خود را از دست می دهد و کدر می شود. با نور سفید خیره کننده ای می سوزد و به اکسید منیزیم تبدیل می شود. این فلز از عناصر فراوان طبیعت است ولی به حالت آزاد وجود ندارد. 1


62998 منیع (مَ) [ ع . ] (ص .) استوار، بلند. 1


62999 منیف (مُ) [ ع . ] (ص .) بلند، مرتفع، برآمده . 1


63003 مه ( مه . ) (اِ.) بخاری است که گاهی در هوای مرطوب تولید می شود و در فضا پراکنده می گردد. 1


63004 مه (مِ) [ په . ] (ص .) بزرگ، سرور. ج . مهان . مق که . 1


63005 مه ( مه . ) [ فر. ] (اِ.) پنجمین ماه از سال میلادی . 1


63006 مهابت (مَ بَ) [ ع . مهابة ] (اِ.) 1 - بیم، ترس . 2 - شکوه، عظمت . 1


63007 مهاجات (مُ) [ ع . مهاجاة ] (مص م .) یکدیگر را هجو کردن، عیب همدیگر را گفتن . 1


63008 مهاجر (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) هجرت کننده آن که از وطن خود هجرت کرده در جایی دیگر مسکن گیرد. 1


63009 مهاجرت (مُ جِ رَ) [ ع . مهاجرة ] (مص ل .) هجرت کردن، از جایی به جای دیگر رفتن و در آن جا مسکن گزیدن . 1


63010 مهاجم (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) هجوم کننده . 1


63011 مهاجمه (مُ جَ مَ یا جِ مِ) [ ع . مهاجمة ] 1 - (مص ل .) هجوم کردن، حمله کردن . 2 - (اِمص .) هجوم، ج . مهاجمات . 1


63012 مهاد (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بستر. 2 - گهواره . 3 - زمین پست . 1


63013 مهادات (مُ) [ ع . مهاداة ] (مص ل .) هدیه دادن به یکدیگر. 1


63014 مهادنت (مُ د نَ) [ ع . مهادنة ] (مص ل .) صلح کردن . 1


63015 مهار ( مهار .) (اِ.) ماهار. 1 - قسمتی که در هواپیما بال ها را به هم وصل می کند. 2 - چین جلدی موجود در سطح تحتانی آلت مرد در خط وسط و در مجاورت شیار حشفه ای قلفه ای که در حقیقت دیواره ای است که شیار حشفه ای قلفه ای را به دو قسمت چپ و راست تقسیم می کند. 3 - نام هر یک از دو چین مخاطی واقع در خط وسط قسمت دهلیزی دهان و عضلات لب ها ( بین قوس های فکی و عضلات لب ها)، مهار لبی . 1


63016 مهار (مَ) [ ع . ] (اِ.) افسار، چوبی که در بینی شتر کنند و ریسمان بر آن بندند. 1


63017 مهاراجه (مَ جِ) [ سنس . ] (ص .) توانگر، ثروتمند. 1


63018 مهارب (مَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مهرب . 1


63019 مهارت (مَ رَ) [ ع . مهارة ] (مص ل .) چیره دستی، توانایی در کار. 1


63020 مهارشه (مَ رَ شَ یا رِ ش ) [ ع . مهارشة ] (مص م .) بر یکدیگر برانگیختن (سگان و جز آن ها را). 1


63021 مهازله (مُ زَ یا ز لَ) [ ع . مهازلة ] 1 - (مص ل .) بازی کردن، بیهودگی کردن . 2 - هزل گفتن، شوخی کردن . 3 - (اِمص .) بازی، بیهودگی . 4 - هزل گویی . 1


63022 مهالک (مَ لِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مهلکه . 1


63023 مهام (مَ مّ) [ ع . ] (اِ.) جِ مهم ؛ کارهای بزرگ و سخت . 1


63024 مهامه (مَ مِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مهمه، مهمهه ؛ بیابان های خشک، دشت های ویران و خالی . 1


63025 مهان (مُ) [ ع . ] (اِمف .) خوار کرده شده . 1


63026 مهانت (مَ نَ) [ ع . مهانة ] (مص ل .) خواری، سستی . 1


63027 مهانل (مَ نُ) (اِ.) افیون، تریاک . 1


63028 مهاوی (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مهوی . 1 - فضاهای بین دو کوه و مانند آن . 2 - شکاف ها. 1


63029 مهب (مَ هَ بّ) [ ع . ] (اِ.) محل وزیدن باد. ج . مهاب . 1


63030 مهبط (مَ ب یا بَ) [ ع . ] (اِ.) جای فرود آمدن . ج . مهابط . 1


63031 مهبل (مَ بَ یا ب) [ ع . ] (اِ.) زهدان، رحم زن . 1


63032 مهتاب (مَ) (اِ.) پرتو ماه، روشنی ماه، تابش نور ماه . 1


63033 مهتابی (مَ) (اِمر.) 1 - ایوان جلوی عمارت . 2 - نوعی لامپ که نورش به رنگ مهتاب است . 1


63034 مهتدی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) راه راست یافته . 1


63035 مهتر (مِ تَ) (ص تف .) 1 - بزرگ، رییس، سرور. 2 - (اِ.) خدمتکار ستور. ج . مهتران . 1


63036 مهتم (مُ تَ مّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - غم خوار، اندوه مند. 2 - توجه کننده به کاری . 1


63037 مهتوک (مَ) [ ع . ] (ص .) 1 - پرده دریده . 2 - مرده، فوت شده، درگذشته . 1


63038 مهجع (مَ جَ) [ ع . ] (اِ.) خوابگاه . 1


63039 مهجع (مِ جَ) [ ع . ] (ص .) 1 - غافل . 2 - احمق، گول . 1


63040 مهجع (مُ جِ) [ ع . ] (ص .) آن که گرسنگی را تسکین دهد. 1


63041 مهجه (مُ جَ یا جِ) [ ع . مهجة ] (اِ.) روح، روان . 1


63042 مهجو (مَ جُ وّ) [ ع . ] (اِمف .) هجو کرده شده . 1


63043 مهجور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) دور افتاده، جدا افتاده . 1


63044 مهجوری ( مهجوری . ) (حامص .) جدایی، دوری . 1


63045 مهد (مَ) [ ع . ] (اِ.) گهواره، بستر. 1


63046 مهدم (مَ دُ) (اِ.) 1 - پرنده ای است صاحب مخلب و دم او ابلق می باشد و او را پر تیر سازند. 2 - کبوتری که تمام پرش سیاه و دمش سفید باشد. 1


63047 مهدوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) بنای شکسته و ویران . 1


63048 مهدوی (مَ دَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به مهدی (مطلق ). 2 - منسوب به مهدی صاحب الزمان (ع ) امام دوازدهم شیعیان . 1


63049 مهدویت (مَ دَ یَ) [ ع . مهدویة ] (مص جع .) وضع یا کیفیت مهدی (امام منتظر) بودن . 1


63050 مهدی (مَ یّ) [ ع . ] (اِمف .) هدایت شده، ارشاد شده . 1


63051 مهدی (مُ دا) [ ع . ] (اِمف .) هدیه داده شده . 1


63052 مهذار (مِ) [ ع . ] (ص .) بیهوده گوی، یاوه - سرای . 1


63053 مهذب (مُ هَ ذَّ) [ ع . ] (اِمف .) پاکیزه شده از عیب و نقص . 1


63054 مهر (مَ) [ ع . ] (اِ.) کابین، مهریه . 1


63098 مهمیز (مِ) (اِ.) آلتی فلزی که بر پاشنة چکمه می بندند و هنگام سواری بر تهیگاه اسب می زنند. 1


63055 مهر (مُ) (اِ.) 1 - آلتی از جنس فلز یا لاستیک که روی آن اسم شخص یا بنگاهی را نقش می کنند و از آن به جای امضاء در پای نامه ها و قراردادها استفاده می کنند. ؛ مهر و موم کردن الف - بستن چیزی از طریق موم چسباندن به در آن و بعد مهر زدن به موم به طوری که به جز فرد مورد نظر کسی نتواند در آن دست ببرد و آن را باز کند. ب - ضبط اموال متوفای مدیون یا مجرم از طرف مراجع قضایی . 2 - نگین، خاتم . 3 - قطعه ای گل پخته که نمازگزاران شیعه هنگام سجده پیشانی خود را روی آن می گذارند. 1


63056 مهر (مِ) (اِ.) 1 - آفتاب، خورشید. 2 - دوستی، مهربانی . 3 - نام ماه هفتم از سال شمسی . 4 - نام روز شانزدهم از ماه مهر که ایرانیان جشن مهرگان را در این روز بر پا می دارند. 1


63057 مهر دهان (مُ. دَ) (ص مر.) روزه دار. 1


63058 مهر زدن ( مهر زدن . زَ دَ) (مص م .) نشان کردن بر چیزی . 1


63059 مهرا (مُ هَ رّ) [ ع . مهرأ ] (ص .) 1 - نیک پخته شده، گوشت نرم پخته که از استخوان جدا شده باشد. 2 - مضمحل گشته . 1


63060 مهراس (مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هاونی است که با آن گندم و مانند آن می کوبند. 2 - سنگی که درون آن را خالی کرده باشند و در آن چیز گذارند یا آب ریزند و بدان وضو گیرند. 3 - شتر پر زور و بارکش سخت خور. 1


63061 مهراسفند (مِ اِ فَ) (اِمر.) روز بیست و نهم هر ماه شمسی . 1


63062 مهرب (مَ رَ) [ ع . ] (اِ.) جای فرار و گریز. ج . مهارب . 1


63063 مهربان (مِ) (ص .) با محبت، نیک اندیش . 1


63064 مهره (مُ رِ) (اِ.) 1 - گلولة کوچک از شیشه یا سفال و جز آن ها. 2 - نام هر یک از استخوان های کوچکی که در تشکیل ستون فقرات جانداران شرکت دارند. 1


63065 مهره باختن ( مهره باختن . تَ) (مص ل .) 1 - بازی نرد. 2 - قمار، قمار کردن . 3 - حقه بازی کردن . 1


63066 مهره باز ( مهره باز .) (ص .) قمارباز. 1


63067 مهرگان (مِ) (اِ.) جشنی که ایرانیان در روز شانزدهم ماه مهر برگزار می کنند. 1


63068 مهرگانی ( مهرگانی . ) (ص نسب .) خزانی، پاییزی . 1


63069 مهرگانی ( مهرگانی . ) (اِ.) نام لحن بیست و پنجم باربد. 1


63070 مهرگیاه (مِ) (اِ.) 1 - معشوق و چهرة معشوق . 2 - گیاه محبت و مهر، گویند گیاهی است که هرکس با خود داشته باشد، مردم او را دوست می دارند. 1


63071 مهریه (مَ یُِ) [ ع . ] (اِ.) مقدار مال یا وجهی است که به هنگام ازدواج یا پس از آن شوهر در عوض تمتع به زن می دهد و باید مقدار آن معلوم باشد، مهر، کابین . 1


63072 مهزول (مَ) [ ع . ] (ص .) لاغر، ضعیف . ج . مهازیل . 1


63073 مهزوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) شکست خورده، هزیمت یافته . 1


63074 مهست (مِ هَ) [ په . ] (ص .) مهمترین و بزرگترین . 1


63075 مهستی (مَ هِ یا مَ س ) (اِمر.) 1 - ماه خانم، بانوی بزرگ . 2 - نامی است از نام های زنان . 1


63076 مهشید (مَ) (اِ.) مهتاب و پرتو ماه . 1


63077 مهضوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) هضم شده . 1


63078 مهفهفه (مُ هَ هَ فَ) [ ع . مهفهفة ] (ص .) زن باریک میان . ج . مهفهفات . 1


63079 مهل (مَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) آهسته کار کردن . 2 - (اِمص .) آهستگی، مهلت . 3 - (اِ.) آهسته کاری، نرمی، مهلت . 1


63080 مهل (مُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - فلزات کانی مانند: مس، آهن و... 2 - قطران تنک و رقیق . 3 - روغن زیتون و دُردی آن . 4 - زرداب و ریم که از لاشة مرده پالاید. 1


63081 مهلت (مُ لَ) [ ع . مهلة ] (اِ.) درنگ، تأخیر. 1


63082 مهلل (مُ هَ لَّ) [ ع . ] (ص .) منحنی مانند هلال، هلالی شکل . 1


63083 مهلهل (مُ هَ هِ) [ ع . ] (اِفا.) آن که شعر نیکو و ظریف گوید. 1


63084 مهلهل (مُ هَ هَ) [ ع . ] (ص .) 1 - جامة تنگ بافته . 2 - شعر نیکو گفته . 1


63085 مهلک (مُ لِ) [ ع . ] (اِفا.) هلاک کننده، نابود کننده . 1


63086 مهلکه (مَ لَ کَ) [ ع . مهلکة ] (اِ.) جای هلاک شدن . ج . مهالک . 1


63087 مهم (مُ هِ مّ) [ ع . ] (اِ.) کار بزرگ و خطیر. ج . مهام . 1


63088 مهمات (مُ هِ مّ) [ ع . ] (اِ.) جِ مهمه ؛ 1 - کارهای بزرگ و دشوار. 2 - در فارسی به معنای ابزارآلات جنگی . 1


63089 مهماز (مِ) [ ع . ] (اِ.) مهمیز. ج . مهمامیز. 1


63090 مهمان (مِ) [ په . ] (اِ.) = میهمان : 1 - کسی که به خانة کسی دیگر برود و پذیرایی شود. 2 - آن که از سوی دیگری دعوت می شود و مورد پذیرایی قرار می گیرد. 2 - ویژگی آن که به طور موقت در یک فعالیت، بازی و مانند آن ها شرکت می کند. 1


63091 مهمان خانه ( مهمان خانه . نِ) (اِمر.) 1 - مهمان سرا، رستوران . 2 - اتاق مخصوص پذیرایی مهمان . 1


63092 مهماندار ( مهماندار . ) (اِفا.) 1 - میزبان . 2 - خدمة هواپیما. 1


63093 مهمانی کردن ( مهمانی کردن . کَ دَ) (مص م .) جشن گرفتن و ضیافت کردن . 1


63094 مهمل (مُ مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - بیهوده و بیکار گذاشته شده . 2 - کلام بیهوده . ج . مهملات . 1


63095 مهمه (مَ مَ) [ ع . ] (اِ.) بیابان خشک، دشت پهناور بی آب و علف . 1


63096 مهموز (مَ) [ ع . ] (اِمف .) کلمه ای که یکی از حروف اصلی آن همزه باشد. 1


63097 مهموم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) اندوهگین، غمگین . 1


63099 مهنا (مُ هَ نّ) [ ع . ] (اِمف .) گوارا، خوش آیند. 1


63101 مهند (مُ هَ نَّ) [ ع . ] (اِ.) شمشیری که از فولاد هندی ساخته شده باشد. 1


63102 مهندس (مُ هَ د) [ معر. ] (اِفا.) دانا به علم هندسه، عالِم هندسه . 2 - کسی که فارغ التحصیل رشته هایی مانند معماری، برق و... باشد. 1


63103 مهندم (مُ هَ د) (ص .) 1 - ظریف و استوار کرده . 2 - تراشیده و صیقلی . 1


63104 مهوار (مَ) (ص .) مانند ماه . 1


63105 مهوس (مُ هَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - به هوس افتاده . 2 - دیوانه، ابله . 1


63106 مهوش (مَ وَ) (ص .) زیبا، مانند ماه زیبا. 1


63107 مهوع (مُ هَ وِّ) [ ع . ] (اِفا.) تهوع آور، قی آور. 1


63108 مهول (مَ) [ ع . ] (ص .) مخوف، ترسناک . 1


63109 مهپاره (مَ رِ) (ص مر.) زیبا، زیبارو. 1


63110 مهک (مَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - ساییدن چیزی را. 2 - نرم کردن چیزی را. 1


63111 مهی (مَ) (حامص .) بزرگی، عظمت . 1


63112 مهیا (مُ هَ یّ) [ ع . ] (اِمف .) آماده، آماده شده . 1


63113 مهیب (مَ) [ ع . ] (ص .) سهمگین، ترسناک . 1


63114 مهیج (مُ هَ یُِ) [ ع . ] (اِفا.)هیجان آور، برانگیزنده . 1


63115 مهیر (مَ) (اِ.) ماه، قمر. 1


63116 مهیره (مَ رَ یا رِ) [ ع . مهیرة ] (اِ.) 1 - زن، کدبانو. 2 - زن اصل زادة گران کابین . 1


63117 مهیل (مَ) [ ع . ] (اِ.) جای ترسناک . 1


63118 مهیمن (مُ هَ مِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - ایمن کننده، نگهبان . 2 - از نام های خداوند. 1


63119 مهین (مِ) (ص نسب .) بزرگتر، بزرگترین . 1


63120 مهین (مَ) (ص نسب .) 1 - منسوب به ماه . 2 - نامی است از نام های زنان . 1


63121 مهین ( مهین .) [ ع . ] (ص .) 1 - سست، ضعیف . 2 - خوار، زبون . 1


63122 مهین (مُ) [ ع . ] (اِفا.) خوار دارنده، اهانت کننده . 1


63123 مو (مَ) (اِ.) درخت انگور. 1


63124 مو (اِ.) 1 - رشد خارجی روی پوست به صورت رشته های محکم نخ مانند به ویژه رشته های رنگیزه داری که پوشش ویژة یک پستاندار است . 2- پوشش مویی یک جانور یا بخشی از بدن به ویژه پوشش مویی سر انسان . ؛ مو ی دماغ (کن .) مزاحم . ؛ مو را از ماست کشیدن (کن .) بسیار دقیق بودن (به ویژه در حساب و کتاب ). ؛ مو ها را در آسیاب سفید نکردن (کن .) گذشت عمر و داشتن تجربه . 1


63125 مو به مو (ب) (ق مر.) در کمال دقت، دقیقاً. 1


63126 موات (مَ) [ ع . ] (ص .) 1 - بی جان، مرده . 2 - زمینی که در آن کشت نشده باشد. 1


63127 مواثقت (مُ ثِ قَ) [ ع . مواثقة ] (مص ل .) با هم عهد و پیمان بستن . 1


63128 مواثیق (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ میثاق ؛ عهدها. 1


63129 مواج (مَ وّ) [ ع . ] (ص .) موج زننده، متلاطم، دارای موج . 1


63130 مواجب (مَ جِ) [ ع . ] (اِ.) مزد، حقوقِ ماهیانه یا سالیانه . 1


63131 مواجه (مُ جِ) [ ع . ] (اِفا.) رویاروی، مقابل . 1


63132 مواجهه (مُ جَ هَ یا جِ هِ) [ ع . مواجهة ] (مص ل .) روبرو شدن . 1


63133 مواخات (مُ) [ ع . مؤاخاة ] (مص ل .) برادری، دوستی و برادری . 1


63134 مواد (مَ دّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ ماده . 2 - (عا.) در فارسی به معنای مواد مخدّر. 3 - بندهای لایحه، قانون، قرارداد و مانند آن ها. 4 - دروس، درس ها. 5 - وسایل، اسباب . 1


63135 موادعه (مُ دَ عَ یا د ع ) [ ع . موادعة . ] (مص ل .) آشتی کردن، صلح کردن . 1


63136 مواربه (مُ رَ بَ یا رِ ب) [ ع . مواربة . ] 1 - (مص ل .) با همدیگر زیرکی کردن، مکر و فریب کردن با هم . 2 - (مص م .) آفت رسانیدن . 1


63137 موارد (مَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مورد. 1


63138 مواریث (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ میراث . 1


63139 موازات (مُ) [ ع . موازاة ] (مص ل .) برابری، برابر بودن، روبرو شدن . 1


63140 موازرت (مُ ز رَ) [ ع . موازرة ] (مص م ) یاری نمودن . 1


63141 موازنه (مُ زَ نَ یا نِ) [ ع . موازنة ] (مص م .) وزن کردن، سنجیدن دو چیز با هم . 1


63142 موازی (مُ) [ ع . ] 1 - (اِفا. ص .) برابر، روبرو. 2 - دو خطی که فاصلة بین شان به یک اندازه باشد و هرچقدر امتداد داده شوند به هم نرسند. 1


63143 موازین (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ میزان . 1


63144 مواسات (مُ) [ ع . مواساة ] (مص م .) یاری کردن، کمک رساندن . 1


63145 مواشی (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ماشیه ؛ ستور و چارپایان . 1


63146 مواصلت (مُ ص لَ) [ ع . مواصلة ] (مص ل .) با هم وصلت کردن، به هم پیوستن . 1


63147 مواضع (مَ ض ) [ ع . ] (اِ.) جِ موضع ؛ جاها، مکان ها. 1


63148 مواضعت (مُ ضَ عَ) [ ع . مواضعت ] 1 - (مص ل .) با یکدیگر قرار نهادن، قرار گذاشتن . 2 - موافقت کردن . 3 - (اِ.) قرارداد ج . مواضعات . 1


63149 مواطات (مُ) [ ع . مواطاة ] (مص ل .) موافقت کردن با کسی در امری . 1


63150 مواطن (مَ طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موطن . 1


63151 مواطی ء (مَ طِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موطی ء؛ جاهای قدم، قدمگاه ها. 1


63152 مواظب (مُ ظِ) [ ع . ] (اِ فا.) نگهبان، مراقب . 1


63153 مواظبت (مُ ظِ بَ) [ ع . مواظبة ] (مص م .) مراقب بودن . 1


63154 مواعد (مَ عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موعد. 1


63155 مواعده (مُ عَ دَ) [ ع . مواعدة ] (مص ل .) به یکدیگر وعده دادن . 1


66857 پالایشگاه (یِ) ( اِ.) تصفیه خانه . 1


63156 مواعظ (مَ عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موعظه ؛ پندها، نصیحت ها. 1


63157 مواعید (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ میعاد؛ وعده ها، موعودها. 1


63158 موافق (مُ فِ) [ ع . ] (اِ فا.) سازگار، مطابق، هم رأی . 1


63159 موافقت (مُ فِ قَ) [ ع . موافقة ] (مص ل .) سازش کردن، همراهی کردن، سازگاری . 1


63160 موافقت نامه ( موافقت نامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) ورقه ای مکتوب مبنی بر موافقت دو تن، دو گروه یا دو دولت در امری . 1


63161 مواقع (مَ قِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موقع . 1


63162 مواقعه (مُ قَ عَ یا قِ ع ) [ ع . مواقعة ] 1 - (مص ل .) جنگ کردن با کسی . 2 - جماع کردن . 3 - (اِمص .) حرب، ستیزه . 4 - جماع، آمیزش . 1


63163 مواقیت (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ میقات . 1


63164 موالات (مُ) [ ع . موالاة ] (مص ل .) دوستی و پیوستگی داشتن با کسی . 1


63165 موالد (مَ لِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مولد. 1


63166 موالی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) دوست دارنده . 1


63167 موالی (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مولی . 1


63168 موالید (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مولود؛ فرزندان . 1


63169 موانع (مَ نِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مانع ؛ بازدارنده ها. 1


63170 مواهب (مَ هِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موهبت ؛ بخشش ها و انعام ها. 1


63171 مواکب (مَ کِ) [ ع . ] (اِ.) جِ موکب . 1


63172 مواید (مَ یِ) [ ع . موائد ] (اِ.) جِ مائده . 1


63173 موبایل (مُ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاه تلفن قابل حمل بدون سیمی که با استفاده از امواج رادیویی، ارتباط تلفنی بین دو نقطه را برقرار سازد، تلفن همراه . 1


63174 موبد (بَ یا ب) [ په . ] (اِ.) روحانی دین زرتشتی . ج . موبدان . 1


63175 موبق (ب) [ ع . ] (اِفا.) هلاک کننده، مهلک . 1


63176 موبق (مَ ب) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای هلاکت . 2 - وعده گاه، میعاد. 3 - زندان . 1


63178 موتاب (ص فا.) کسی که ریسمان می تابد. 1


63179 موتاسیون (مُ) [ فر. ] (اِ.) استحالة عنصری، جهش، دگرگونی آنی . 1


63180 موتور (مُ تُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - دستگاهی که سبب به کار انداختن و تولید ماشین می شود. 2 - دستگاهی که انواع انرژی را به انر ژی مکانیکی تبدیل می کند. 3 - موتورسیکلت . 1


63181 موتورسیکلت ( موتورسیکلت . لِ) [ فر. ] (اِ.) دوچرخه ای که به وسیلة موتور حرکت می کند. 1


63182 موثق (مُ ثَّ) [ ع . ] (اِمف .) استوار کرده شده، مورد اطمینان و وثوق . 1


63183 موثوق (مَ یا مُ) [ ع . ] (اِمف .) مورد اطمینان، معتمد، موثق . 1


63184 موج (مَ یا مُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جنبش و چین - خوردگی سطح آب . ج . امواج . 2 - جریان تند و ناگهانی . 1


63185 موج شکن (مُ. ش کَ) (اِ.) سد مانندی که برای جلوگیری از پیشروی آب در امتداد ساختمان - های ساحلی درست می کنند. 1


63186 موجان (ص .) موژان ؛ چشم زیبا و پُر کرشمه . 1


63187 موجب (مُ جِ) [ ع . ] 1 - (اِ.) سبب، باعث . 2 - (اِفا.) ایجاب کننده . 1


63188 موجد (جَ) [ ع . ] (اِمف .) ایجاد شده . 1


63189 موجد (جِ) [ ع . ] (اِفا.) به وجود آورنده، آفریننده . 1


63190 موجر (مُ جِ) [ ع . مؤجر ] (اِفا.) اجاره دهنده، کرایه دهنده . 1


63191 موجز (جِ) [ ع . ] (اِفا.) سخن مختصر و کوتاه . 1


63192 موجع (جِ) [ ع . ] (اِفا.) به دردآورنده، دردناک . 1


63193 موجل (مَ ج ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گودالی که در آن آب ایستد. 2 - جای ترس و بیم . 1


63194 موجه (مُ وَ جَّ هْ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پسندیده، مقبول . 2 - صاحب جاه و مقام . 1


63195 موجود (مُ) [ ع . ] (اِمف .) آفریده، هست شده . 1


63196 موجودات ( موجودات .) [ ع . ] (اِمف .) جِ. موجود. 1


63197 موحد (مُ وَ حِّ) [ ع . ] (اِفا.) یکتاپرست . 1


63198 موحش (حِ) [ ع . ] (اِفا.)وحشت انگیز، ترس - آور. 1


63199 موخوره (خُ رِ) (اِمر.) آفتی است که در موهای سر افتد و موجب شقه و نیمه شدن طولی تارهای مو شود. 1


63200 مودار (ص فا.) دارندة مو، آنچه دارای خط باشد، دارای تَرَک . 1


63201 مودت (مَ وَ دَّ) [ ع . مودة ] (مص ل .) دوستی، رفاقت . 1


63202 مودع (مَ وَ دَّ) [ ع . ] (اِمف .) به امانت گذاشته شده . 1


63203 موذی [ ع . ] (اِفا.) 1 - اذیت کننده، آزار رساننده . 2 - در فارسی، بداندیش، حیله گر. 1


63204 مور [ په . ] (اِ.) 1 - مورچه . 2 - کنایه از: شخصی ح قیر و کوچک . 1


63205 مور مور (اِمر.) حالتی که قبل از تب و لرز عارض شود و آن چنان است که گویی جاروی تر بر پشت شخص کشند وی احساس سرما کند. 1


63206 مورب (مُ وَ رَّ) (ص .) گرفته شده از فارسی به معنای کج، خمیده . 1


63207 مورث (رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - به ارث داده شده . 2 - باعث، سبب . 1


63208 مورث (مُ وَ رِّ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) ارث گذارنده برای کسی . 2 - (اِ.) باعث، سبب . 1


63209 مورخ (مُ وَ رِّ) [ ع . ] (اِفا.) تاریخ نویس . ج . مورخین . 1


63210 مورخ (مُ وَ رَّ) [ ع . ] (اِمف .) تاریخ نهاده، دارای تاریخ . 1


63211 مورد (مُ رِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - محل ورود، جای فرود آمدن . 2 - راه به سوی آب . 3 - آن چه اتفاق می افتد. 4 - باره . ج . موارد. 1


63212 مورد (مُ) [ په . ] (اِ.) درختی است همیشه سبز با گل های سفید و خوشبو. 1


63213 مورد (مُ وَ رَّ) [ ع . ] (اِمف . ص .) گلگون، سرخ رنگ . 1


63214 مورش (رِ) (اِ.) 1 - مهرة ریز که در رشته کشند و زنان در گردن و مچ بندند؛ خرز. 2 - سکوی دکان، صفه که بر آن نشینند. 1


63215 موروث (مُ) [ ع . ] (اِمف .) ارث گذاشته شده، هرچیز که به ارث رسیده باشد. 1


63216 مورچال (اِ.) سوراخ و نقبی که از زیر زمین به طرف قله حفر کنند. 1


63217 مورچانه (نِ) (اِ.) زنگ آهن . 1


63218 مورچه (چِ) (اِ.) حشره ای است از راستة نازک بالان که تیرة خاصی را به نام تیرة مورچگان در این راسته به وجود می اورند. 1


63219 مورچه خوار ( مورچه خوار . خا) (اِ.) پستانداری است از راستة بی دندانان که دارای زبانی طویل و کرمی شکل و پوزه ای باریک و دراز می باشد. 1


63220 موری (اِ.) تنبوشه، لولة سفالی که در زیر زمین یا میان دیوار برای ساختن راه آب به کار می بردند. 1


63221 موریانه (نِ) (اِ.) حشره ای است از راستة آرکیپترها که نزدیک به راستة رگ بالان است . موریانه حشره ای است اجتماعی . 1


63222 موز (مُ) (اِ.) گیاهی است پایا از ردة تک لپه ای ها که تیرة خاصی را در این رده به نام تیرة موزها به وجود آورده است . میوه اش گوشت دار و مطبوع و خوراکی است ومجموع میوها خوشه ای را به وجود می آورد. 1


63223 موزاییک (مُ) [ فر. ] (اِ.) نوعی سنگ نازک که با شن و ماسه و سنگ های رنگین و سیمان ساخته می شود. 1


63224 موزر (مُ ز) [ آلما. ] (اِ.) (نام سازندة تفنگ ) 1 - تفنگی که در سال 1872 م . در آلمان متداول شد و بعدها مکرر تکمیل گردید. 2 - تپانچه ای که نوع عالی آن بر قنداق چوبین سوار می شود. 1


63225 موزع (مُ وَ زِّ) [ ع . ] (اِفا.) توزیع کننده، پخش کننده . ج . موزعین . 1


63227 موزه ( موزه .) [ فر. ] (اِ.)1 - مجموعه آثار باستانی . 2 - محلی که آثار باستانی را در آن نگه داری کنند. 1


63228 موزه نهادن ( موزه نهادن . نَ دَ) (مص ل .) اقامت کردن . 1


63229 موزون ( مُ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - وزن شده، سنجیده شده . 2 - متناسب . 3 - هماهنگ . 4 - آهنگ دار. 1


63230 موزیسین (یِ) [ فر. ] (ص .) موسیقی دان، نوازنده . 1


63231 موزیسین (یَ) [ فر. ] (ص فا.) کسی که در ساخت یا رهبری یا اجرای موسیقی به خصوص موسیقی سازی تبحر داشته باشد، موسیقی دان (فره ). 1


63232 موزیک [ فر. ] (اِ.) علم ترکیب اصوات و هنر عرضة آن ها به نحوی که برای شنونده مطبوع باشد، موسیقی . (فره ). 1


63233 موزیکال [ فر. ] (اِ.) همراه با نغمه و موسیقی . 1


63234 موزیکولوژی (کُ لُ) [ فر. ] (اِ.) علم تجزیه و تحلیل ویژگی های انواع موسیقی و بررسی تاریخی آن ها، موسیقی شناسی . (فره ). 1


63235 موس (اِ.) کپل، سرین، باسن، کون . 1


63236 موس (مُ وْ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاه الکترونیکی کوچکی که به رایانه متصل شود و با حرکت دادن آن بتوان مکان نما را روی صفحة نمایش جا به جا کرد و با دکمه های آن به سیستم فرمان هایی داد، موشی . (فره ). 1


63237 موس موس (اِ.) (عا.) تملق، چاپلوسی . 1


63238 موساد [ انگ . ] (اِ.) سازمان جاسوسی اسراییل . 1


63239 موستان (مُ وِ سْ) (اِمر.) زمینی که فقط در آن درخت انگور کاشته باشند، باغ انگور، تاکستان، رزستان . 1


63240 موسخ (مُ وَ سَّ) [ ع . ] (اِمف . ص .) چرکین، چرک آلود. 1


63241 موسر (س ) [ ع . ] (اِفا. ص .) توانگر، غنی . 1


63242 موسع (مُ وَ سَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) وسعت داده شده . 2 - (ص .) وسیع . 1


63243 موسم (مَ س ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زمان، هنگام . 2 - فصل . 1


63244 موسه (س ) (اِ.) زنبور. 1


63245 موسوم (مُ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نام نهاده شده، اسم گذاشته شده . 2 - در فارسی به معنای شناخته . 1


63246 موسوی (سَ) (ص نسب .) 1 - منسوب به حضرت موسی ' (مطلق ). 2 - منسوب به حضرت موسی ابن جعفر امام هفتم (ع ). 1


63247 موسی (سا) [ ع . ] (اِ.) تیغ سلمانی، استره . 1


63248 موسیجه (جِ) (اِ.) پرنده ای است شبیه فاخته . 1


63249 موسیر (اِ.) گیاه پایا از تیرة سوسنی ها که پیاز آن خوردنی است . 1


63250 موسیقار (اِ.) 1 - نوعی ساز که از نی های بزرگ و کوچک ترتیب داده اند و اروپاییان آن را «فلوت پان » می گویند و امروز به ساز دهنی مشهور است . 2 - نام پرنده ای افسانه ای که منقارش سوراخ های بسیار دارد و از آن سوراخ ها آوازهای گوناگون برمی آید. 1


63251 موسیقی [ یو. ] (اِ.) فن آواز خواندن و نواختن ساز. 1


63252 موسیقیدان (ص فا.) کسی که علم موسیقی را آموخته باشد. 1


63253 موسیو (یُ) [ فر. ] (اِ.) آقا، سرپرست . 1


63302 مولد (مُ وَ لِّ) [ ع . ] (اِفا.) تولید کننده، زاینده . 1


63303 مولد (مُ وَ لَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - تولید شده، زاییده . 2 - پدید آورده . 3 - شخص عجمی که در عرب پرورش یافته . 4 - کلام ساخته و بر بافته . 5 - لغت عجمی که عرب در کلام استعمال کند. 6 - لغتی که قدمت استعمال ندارد، مستحدث . ج . (برای کسان ) مولدین . 1


63254 موش 1 - (اِ.) جانور پستاندار از راستة جوندگان با جثة کوچک یا متوسط، پوزة دراز، گوش های تقریباً کوچک و دم دراز به رنگ های سیاه، خاکستری و سفید است و انواع گوناگون دارد. این جانور بسیار موذی و خطرناک است . و همیشه موجب خسارات سنگین برای انسان می شود. 2 - (ص .) ذلیل، خوار. 3 - (کامپیوتر) موس، ماوس . ؛ موش دواندن (کن .) اخلال کردن . ؛دیوار موش داره موش گوش داره (کن .) هر حرفی را نباید هر جا زد. 1


63255 موش مرده (د) (اِمر.) (عا.) کنایه از: فرد حیله گر که ظاهر خود را بی گناه نشان می دهد. 1


63256 موشح (مُ وَ شَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - حمایل به گردن افکنده . 2 - زینت داده شده، آراسته . 1


63257 موشک (شَ) (اِ.) وسیله ای دارای یک محفظة پر از مادة آتش گیر متصل به یک فتیله که بر اثر واکنش ناشی از تخلیه گاز در هوا پیش رانده می شود این وسیله به عنوان اسلحه یا ابزار پرتاب به کار می رود. 1


63258 موشکافی (ش ) (حامص .) دقت بسیار در کار. 1


63259 موصل (ص ) [ ع . ] (اِفا.) رساننده، پیوند دهنده . 1


63260 موصل (مُ وَ صَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - پیوند کرده شده، وصل شده . 2 - آن است که همة حروف یک مصراع یا یک بیت را بتوان به هم متصل کرد و سر هم نوشت، متصل الحروف . مق . مقطع . 1


63261 موصوف (مُ) [ ع . ] (اِمف .) وصف شده، تعریف شده . 1


63262 موصول (مُ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) وصل شده، پیوند شده . 2 - از نظر دستوری کلمه ای است که قسمتی از جمله را به قسمت دیگر می پیوندد. 1


63263 موصی (ص ) [ ع . ] (اِفا.) وصیت کننده . 1


63264 موصی (صا) [ ع . ] (اِمف .) کسی که به او وصیت و سفارش شده، وصیت کرده شده . 1


63265 موضع (مُ ض ) [ ع . ] (اِ.) محل، جای . ج . مواضع . 1


63266 موضوع (مُ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نهاده شده، وضع شده . 2 - امر مورد بحث، چیزی که دربارة آن بحث کنند. ج . موضوعات . 1


63267 موطن (مُ طِ) [ ع . ] (اِ.) وطن . ج . مواطن . 1


63268 موظف (مُ ظَّ) [ ع . ] (اِمف .) وظیفه دار، وظیفه داده شده . 1


63269 موعد (مُ عِ) [ ع . ] (اِ.) زمان یا مکان وعده داده شده . ج . مواعد. 1


63270 موعظه (مُ عِ ظِ) [ ع . موعظة ] (اِ.) پند، نصیحت . 1


63271 موعود (مُ) [ ع . ] (اِمف .) وعده کرده شده، وعده داده . 1


63272 موفر (مُ وَ فَّ) [ ع . ] (اِمف .) افزون کرده شده، بسیار شده . 1


63273 موفق (مُ وَ فَّ) [ ع . ] (اِمف .) کامروا، بهره مند. 1


63274 موفق (مُ وَ فِّ) [ ع . ] (اِ فا.) 1 - مدد کننده . 2 - به مقصود رساننده . 3 - خدای تعالی . 1


63275 موفور (مُ) [ ع . ] (ص .) فراوان، بسیار. 1


63276 موفی (مُ وَ فْ فا) [ ع . ] (اِمف .) 1 - حق تمام ادا کرده شده . 2 - مفصل و کامل . 1


63277 موقت (مُ وَ قَّ) [ ع . موقة ] (ص .) 1 - وقت معین و محدود. 2 - ناپایدار، محدود. 1


63278 موقت (مَ یا مُ قِ) [ ع . ] (اِ.) جایی که برای تعیین وقت مقرر گردد. 1


63279 موقتاً (مُ وَ قَ تَنْ) [ ع . ] (ق .) به طور موقت . مق دایمی، همیشگی . 1


63280 موقد (مَ یا مُ قِ) [ ع . ] (اِ.) جای افروختن آتش . ج . مواقد. 1


63281 موقد (مُ وَ قَّ) [ ع . ] (اِ.) برافروخته، مشتعل . 1


63282 موقر (مُ وَ قَّ) [ ع . ] (اِمف .) باوقار، محترم . 1


63283 موقع (مَ قِ) [ ع . ] (اِ.) محل، موضع . ج . مواقع . 1


63284 موقع (مُ وَ قِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - صادر کنندة توقیع . 2 - کسی که اجازه نامه صادر کند. 1


63285 موقف (مَ قِ) [ ع . ] (اِ.) جای ایستادن، جای درنگ کردن . ج . مواقف . 1


63286 موقن (قِ) [ ع . ] (اِفا.) یقین دارنده، یقین کننده . 1


63287 موقوت (مَ یا مُ) [ ع . ] (اِ.) وقت معین شده، هنگام مقرر. 1


63288 موقود (مَ یا مُ) [ ع . ] (اِمف .) افروخته شده . 1


63289 موقوص (مَ یا مُ) [ ع . ] (اِمف . ص .) 1 - گردن کوتاه . 2 - در علم عروض : وقص آن است که دوم فاصله را بیفکنند «مفاعلن » ماند و «مفاعلن » چون از «متفاعلن » منشعب باشد، آن را موقوص خوانند یعنی گردن کوتاه و چون از سه متحرک فاصله بدین زحاف یکی ساقط می شود آن را به کوتاهی گردن تشبیه کردند. 1


63290 موقوف (مُ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - بازداشته شده . 2 - ملکی که در راه خدا وقف شده . 3 - تعطیل شده . 4 - معلق . 1


63291 موقوفات (مُ) [ ع . ] (اِ.) جِ موقوفه . 1


63292 موقوفه (مُ فَ) [ ع . موقوفة ] (اِ.) ملکی که درآمد آن برای کارهای عام المنفعه یا اموری که واقف تعیین کرده اختصاص داده شده . 1


63293 مول (اِ.) درنگ، تأخیر. 1


63294 مول (اِ.)1 - معشوق، فاسق . 2 - فرزند نامشروع . 1


63295 مولا (مُ) [ ع . مولی ] (اِ.) نک مولی . 1


63296 مولا (ص فا.) مولنده، درنگ کننده . 1


63297 مولا (ص .) (عا.) آب زیرکاه و کم حرف و دانا و زیرک و رند و ناقلا و فهمیده . 1


63298 مولامول (اِ.) تأخیر و درنگ پی درپی . 1


63299 مولتی میلیاردر (د) [ از انگ . ] (اِ.) بسیار پول - دار. 1


63300 مولتی ویتامین [ فر. ] (اِ.) دارویی که چندین ویتامین ضروری را در خود دارد (پزشکی ). 1


63301 مولد (مُ لِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زادگاه . 2 - هنگام زادن . ج . موالد. 1


63306 مولم (لِ) [ ع . مؤلم ] (اِفا.) غم انگیز، دردناک . 1


63307 مولنجه (لَ جَ یا جِ) (اِ.) شپشک، شپشه . 1


63308 موله (مُ وَ لَّ) [ ع . ] (ص .) دل داده، شیفته . 1


63309 مولو (اِ.) 1 - شاخ دراز میان تهی که قلندران و جوکیان آن را با دهان می نوازند. 2 - نی که کشیشان در کلیسا نوازند. 1


63310 مولود (مُ) [ ع . ] (اِمف .) زاییده شده . ج . موالید. 1


63311 مولودی ( مولودی .) [ ع - فا. ] 1 - (ص نسب .) منسوب به مولود. 2 - (اِ.) گونه ای آواز مذهبی که به ویژه به مناسبت تولد پیامبر اسلام و خاندانش و در ستایش آنان می خوانند. 1


63312 مولوی (مُ یا مَ لَ) (ص نسب .) 1 - منسوب به مولی . 2 - نوعی کلاه نمدی بلند که دراویش بر سر گذارند. 1


63313 مولکول [ فر. ] (اِ.) کوچکترین جزء یک جسم که همة خواص آن جسم را دارا می باشد. 1


63314 مولی (ص نسب .) منسوب به مول، زنی که فاسق دارد. 1


63315 مولی (مُ لا) [ ع . ] (اِ.) 1 - مالک، سرور. 2 - بنده، بندة آزاد شده . ج . موالی . 1


63316 مولیدن (دَ) (مص ل .) 1 - درنگ کردن، تأخیر کردن . 2 - تردید نمودن . 1


63317 موم (اِ.) ماده ای است که زنبور عسل آن را تولید می کند و از آن برای خود خانه می سازد. 1


63318 مومول (اِ.) بیماری درد چشم . 1


63319 مومیا (اِ.) ماده ای سیاه رنگ شبیه قیر که اجساد مردگان را با آن آغشته می کردند تا از تجزیه شدن آن جلوگیری کنند. 1


63320 مومیایی (ص نسب .) جسدی که برای سالم ماندن آن ر ا بوسیلة مواد نگهدارنده مانند موم و مومیا پوشانده اند. 1


63321 مونتاژ (مُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - در کنار هم گذاشتن و به هم چسباندن فیلم ها یا عکس ها و... برای بوجود آوردن یک مجموعه . 2 - سوار کردن و به هم بستن قطعات یک دستگاه یا ماشین . 1


63322 موند (مُ) [ فر. ] (اِ.) وضع، حال، موقعیت . 1


63323 مونس (نِ) [ ع . ] (اِفا.) انس گرفته، همدم . 1


63324 مونه (نِ) (اِ.) خاصیت، خاصیت طبیعی چیزی . 1


63325 مونولگ (مُ نُ لُ) [ فر. ] (اِ.) بخشی از نمایش که هنرپیشه به تنهایی در صحنه ظاهر می شود و با خود حرف می زند. تک گویی . 1


63326 مونوپل (مُ نُ پُ) [ فر. ] (اِ.) = منوپل : انحصار، امتیاز عرضة کالا یا خدمتی در اختیار یا انحصار یک شرکت یا گروه خاصی بودن . 1


63327 مونیتور (مُ تُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - دستگاهی در رایانه (کامپیوتر) برای پاییدن و مشاهدة فعالیت ها در سیستم پردازشی به منظور تحلیل های بعدی، صفحة نمایش رایانه، نمایش گر. 2 - (در مخابرات ) شخص یا سیستم ناظر بر محیط یا صحنه یا دستگاه، پایش گر. (فره ). 1


63328 موهبت (مَ هِ بَ) [ ع . موهبة ] (اِ.) بخشش، دهش . 1


63329 موهبت (مَ یا مُ هَ بَ) [ ع . موهبة ] (اِ.) 1 - عطیه . 2 - چیزی که بخشیده شود، آنچه که به کسی بخشند. ج . مواهب . 1


63330 موهم (هِ) [ ع . ] (اِفا.) به وهم افکننده، به شک اندازنده . 1


63331 موهن (مُ هِ) [ ع . ] (اِفا.) خوارکننده، ضعیف کننده . 1


63332 موهوب (مَ یا مُ) [ ع . ] (اِمف .) (چیز) بخشیده شده، هبه شده . 1


63333 موهوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) گمان شده، وهم شده . 1


63334 موچل (چُ) (ص .) آن که دستش شل باشد. 1


63336 موچینه (نِ) (اِ.) منقاش، ابزاری که با آن موی می کنند. 1


63337 موژ (اِ.) = موژه : تالاب، آبگیر. 1


63338 موژه (ژِ) (اِ.) = موژ. مویه : اندوه، غم . 1


63340 موکب (مُ کِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه سواران یا پیادگان . 2 - گروهی از سواران یا پیادگان که در التزام رکاب پادشاه باشند. ج . مواکب . 1


63341 موکت (مُ کِ) [ فر. ] (اِ.) نوعی کف پوش درشت باف با پرز بلند یا کوتاه، فرشینه . (فره ). 1


63342 موکل (مُ وَ کَّ) [ ع . ] (اِمف .) گماشته شده، کسی که وکالت کاری به او سپرده شده . 1


63343 موکل (مُ وَ کِّ) [ ع . ] (اِفا.) وکیل کننده، کسی که برای خود وکیل تعیین می کند. 1


63344 موکول (مُ) [ ع . ] (اِمف .) واگذار شده، سپرده شده . 1


63346 موی رگ (رَ) (اِمر.) رگ بسیار باریک . 1


63347 موی کالیده (د) (ص مر.) آشفته موی، کسی که مویش آشفته و نامرتب باشند. 1


63348 مویان (ص فا.) گریه کنان، نوحه کنان . 1


63349 مویز (مَ) (اِ.) انگور خشک شده . 1


63350 مویه (یِ) (اِمص .) گریه، نوحه . 1


63351 مویه زال (یِ) (اِمر.) نام لحن و نوایی از موسیقی . 1


63352 موییدن (دَ) مص ل .) گریستن، زاری کردن . 1


63353 مویین (ص نسب .) ساخته شده و تابیده شده از مو. 1


63354 مویینه (نِ) (ص نسب .) آنچه از موی بافته شده باشد. 1


63355 مچ (مُ) (اِ.) بند دست یا پا، مفصل . 1


63356 مچاله (مُ لِ) (ص .) (عا.) فشرده شده و له شده . 1


63357 مچاچنگ (مَ چَ) (اِ.) چرمینه، چیزی شبیه آلت تناسلی مرد که از چرم ساخته شده . 1


63358 مچل (مَ چَ) (ص .) (عا.) کسی که مورد تمسخر عده ای قرار گرفته باشد. 1


63359 مچل ( مچل .) (اِ.) خوراکی و تنقلی که به هنگام کشیدن تریاک و شیره خورند، مزه . 1


63360 مچمچه (مَ مَ چَ یا چِ) (اِ.) آوازی که کشتی گیر به هنگام شروع کشتی - - آنگاه که دستی به بازو می زند - - برمی آورد و سپس دست حریف را می گیرد. 1


63361 مچول (مُ) (عا.) 1 - (ص .) کوچک و ظریف . 2 - خوشگل، زیبا. 1


63362 مچک (مَ چَ) (اِ.) عدس، ماش . 1


63363 مچیدن (مَ دَ) (مص ل .) خرامیدن، از روی ناز راه رفتن . 1


63364 مژ (مُ) (اِ.) بخاری است تیره نزدیک به زمین ؛ میغ . 1


63365 مژده (مُ د) (اِ.) بشارت، خبرخوش . 1


63366 مژدگانی (مُ د) (اِ.) 1 - نوید. 2 - پول یا هدیه ای که به آورندة خبر خوش می دهند. 1


63367 مژمژ (مِ مِ) (اِ.) خرمگس . 1


63368 مژو (مَ) (اِ.) مرجمک، عدس . 1


63369 مژک (مُ ژَ) (اِ.) زواید سیتوپلاسمی که تعداد بسیاری از جانوران یک سلولی حول بدن خود دارند و به وسیلة حرکت این مژک ها جابه جا می شوند و یا طعمة خود را صید می کنند. 1


63370 مژگان (مُ) (اِ.) جِ مژه ؛ موهای پلک چشم . 1


63371 مک (مَ) (اِ.) یک بار مکیدن . 1


63372 مک (مُ) (ق .) (عا.) درست، تمام، کامل . 1


63373 مک کارتیسم (مَ) [ انگ . ] (اِ.) مکتب سیاسی ایجاد شده به وسیلة جوزف مک کارتی (1908 - 1957) سناتور آمریکایی، براساس برچسب زدن به مخالفان سیاسی، به ویژه روشنفکران جهت بی اعتبار کردن آنان در نزد تودة مردم به بهانة پیشگیری از نفوذ کمونیسم . 1


63374 مکابره (مُ بَ رَ یا ب رِ) [ ع . مکابرة ] (مص ل .) ستیزه، منازعه . 1


63375 مکاتب (مَ تِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکتب . 1


63376 مکاتبه (مُ تَ بَ یا تِ ب) [ ع . مکاتبة ] 1 - (مص ل .) به یکدیگر نامه نوشتن . 2 - (اِمص .) نامه نگاری . ج . مکاتبات . 1


63377 مکاتمت (مُ تَ مِ یا مَ) [ ع . مکاتمة ] (مص م .) 1 - نیک پوشانیدن . 2 - سر خود را از کسی پنهان داشتن . 1


63378 مکاتیب (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکتوب . 1


63379 مکاثرت (مُ ثَ رَ) [ ع . مکاثرة ] (مص ل .) 1 - فزونی جُستن . 2 - بر یکدیگر پیشی گرفتن . 3 - با هم نبرد کردن . 1


63380 مکار (مَ کّ) [ ع . ] (ص .) پر مکر، پرحیله . 1


63381 مکارم (مَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکرمت . 1


63382 مکاره (مَ کّ رِ) [ ع . مکارة ] 1 - (ص .) بسیار مکرکننده، حیله گر. 2 - (اِ.) بازاری که هر سال یک بار به مدت چند روز در محلی برگزار می شود و از شهرها و کشورهای مختلف در آن شرکت می جویند. 1


63383 مکاره (مَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکرهه . 1


63384 مکاری (مُ) [ ع . ] (اِ فا.) کرایه دهنده، کسی که چهارپایان را کرایه می دهد. 1


63385 مکاس (مَ کّ) [ ع . ] (ص .) 1 - باج گیر. 2 - کسی که حقوق گمرکی گیرد. 1


63386 مکاس (مِ) [ ع . ] (مص ل .) چانه زدن در معامله، تشویق به معامله . 1


63387 مکاسب (مَ س ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکسب . 1


63388 مکاشحت (مُ شَ حَ) [ ع . مکاشحة ] (مص ل .) دشمنی کردن . 1


63389 مکاشفه (مُ شَ فَ یا ش فِ) [ ع . مکاشفة ] 1 - (مص ل .) آشکار شدن اسرار و امور غیبی در دل عارف . 2 - (مص م .) کشف کردن، آشکار ساختن . 3 - (اِمص .) کشف . ج . مکاشفات . 1


63390 مکافات (مُ) [ ع . مکافاة ] 1 - (اِمص .) پاداش، جزا. 2 - (مص م .) پاداش دادن . 1


63391 مکافحت (مُ فَ حَ) [ ع . مکافحة ] (مص م .) 1 - روبرو شدن با دشمن در جنگ . 2 - دفاع کردن از کسی . 1


63392 مکافی (مُ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - مکافات کننده، پاداش دهنده . 2 - مساوی، برابر. 1


63393 مکالئوم (مِ لِ ئُ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجارتی نوعی کفپوش پلاستیکی سبک وزن در رنگ ها و طرح های گوناگون . 1


63394 مکالمه (مُ لَ مَ یا مِ) [ ع . مکالمة ] (مص ل .) با یکدیگر گفتگو کردن . 1


63395 مکامن (مَ مِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکمن . 1


63396 مکان (مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جا، محل، جایگاه . ج . امکنه . 2 - محل استقرار. 3 - مرتبه، مقام . 1


63397 مکانت (مَ نَ) [ ع . مکانة ] (اِ.) پایگاه، مرتبه . 1


63398 مکانفت (مُ نَ یا نِ فَ) [ ع . مکانفة ] (مص م .) مساعدت کردن . 1


63399 مکانیزه (مِ ز) [ فر. ] 1 - (اِ.) ماشینی کردن، استفاده از ماشین آلات صنعتی . 2 - (ص .) ویژگی کاری که به وسیلة ماشین انجام شود، ماشینی . (فره ). 1


63400 مکانیسم (مِ) [ فر. ] 1 - ترکیب و ساختمان چیزی . 2 - توصیف دقیق عملکرد یک دستگاه یا مراحل مختلف یک واکنش یا رخداد یک پدیده، ساز و کار. (فره ). 1


63401 مکانیک (مِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - شاخه ای از علم فیزیک که موضوع آن بررسی انرژی و نیرو و تأثیر آن ها بر اجسام است . 2 - ماشینی . 1


63402 مکاوحت (مُ وَ حَ) [ ع . مکاوحة ] (مص م .) 1 - زد و خورد کردن . 2 - به یکدیگر دشنام دادن . 1


63403 مکاکفت (مَ کَ) (اِ.) رنج، سختی، آزار. 1


63404 مکاید (مَ یِ) [ ع . ] (اِ.) جِ مکیده ؛ مکرها، خدعه ها. 1


63405 مکایدت (مُ یِ دَ) [ ع . مکایدة ] (مص ل .) مکر کردن، حیله کردن . 1


63406 مکایده (مُ یِ دَ یا د) [ ع . ] (مص ل .) بداندیشی . 1


63407 مکب (مُ کِ) [ ع . ] 1 - (اِفا.) بر رو درافتاده، سرنگون شده . 2 - (ص .) سرنگون، واژگون . 3 - آن که سر خود را به زیر اندازد و به زمین نگاه کند. 1


63408 مکبر (مُ کَ بِّ) [ ع . ] (اِفا.) تکبیرگوینده در نماز جماعت . 1


63409 مکتب (مَ تَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) جای درس خواندن . 2 - مدرسه . 3 - نظریة فلسفی، هنری، ادبی . ج . مکاتب . 1


63410 مکتب خانه ( مکتب خانه . نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) مدرسه، مدرسه ای که در قدیم در آن خواندن و نوشتن و قرآن و اصول دین را آموزش می دادند. 1


63411 مکتتم (مُ تَ تَ) [ ع . ] (اِمف .) پنهان داشته، مخفی داشته . 1


63412 مکتتم (مُ تَ تِ) [ ع . ] (اِفا.) پنهان دارنده . 1


63413 مکتحل (مُ تَ حِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - سرمه به چشم کشیده . 2 - کسی که در سختی افتاده باشد. 1


63414 مکتسب (مُ تَ س ) [ ع . ] (اِ مف .) کسب شده، به دست آمده . 1


63415 مکتسی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) پوشاننده، جامه پوشنده . 1


63416 مکتشف (مُ تَ ش ) [ ع . ] (اِفا.) کشف کننده . 1


63417 مکتفی (مُ تَ) [ ع . ] (اِفا.) اکتفا کننده . 1


63418 مکتم (مُ کَ تَّ) [ ع . ] (اِمف .) پوشنده، پنهان، مستور. 1


63419 مکتنف (مُ تَ نِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - احاطه کننده، فراگیرنده . 2 - پناه جوینده . 1


63420 مکتوب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - نوشته شده . 2 - نامه، مراسله . ج . مکاتیب . 1


63421 مکتوم (مَ) [ ع . ] (اِمف .) پوشیده و پنهان . 1


63422 مکث (مَ) [ ع . ] (مص ل .) درنگ کردن . 1


63423 مکثار (مِ) [ ع . ] (ص .) مرد پرگو، بسیار سخن . 1


63424 مکثر (مُ ثِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - بسیارآورنده . 2 - آن که بسیار نویسد. 3 - توانگر، مال دار. 1


63425 مکحل (مِ حَ) [ ع . ] (اِ.) میل باریکی که با آن سرمه در چشم می کشند. ج . مکاحل . 1


63426 مکحله (مُ حُ لِ) [ ع . مکحلة ] (اِ.) سرمه دان . 1


63427 مکحول (مَ) [ ع . ] (اِمف .) سرمه کشیده . 1


63428 مکدر (مُ کَ دَّ) [ ع . ] (اِمف .) تیره شده، تیره . 1


63429 مکدر کردن ( مکدر کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) 1 - تیره کردن . 2 - افسرده کردن، غمگین کردن . 1


63430 مکذب (مُ کَ ذِّ) [ ع . ] (اِ فا.) تکذیب کننده، انکارکننده . 1


63431 مکذب (مُ کَ ذَّ) [ ع . ] (اِمف .) تکذیب شده، دروغ زن دانسته . 1


63432 مکذوب (مَ) [ ع . ] (اِ.) کذب، دروغ . ج . مکاذیب . 1


63433 مکر (مَ) [ ع . ] (اِ.) فریب، حیله . 1


63434 مکر (مِ کَ رّ) [ ع . ] (ص .) 1 - سخت حمله کننده در جنگ . 2 - شدید. 1


63435 مکرر (مُ کَ رَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) تکرار شده . 2 - (ق .) به دفعات، بارها. 1


63436 مکرراً (مُ کَ رَّ رَ نْ) [ ع . ] (ق .) بارها، به تکرار. 1


63437 مکرعه (مَ رَ عَ یا ع ) [ ع . مکرعة ] (اِ.) مشک آب . 1


63438 مکرم (مُ رَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - اکرام شده، بزرگ داشته، احترام کرده . 2 - احسان کرده . 1


63439 مکرم (مُ رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - اکرام کننده، احترام کننده . 2 - احسان کننده . 1


63440 مکرم (مُ کَ رَّ) [ ع . ] (ص .) بزرگ داشته شده، عزیز. 1


63441 مکرمت (مَ رُ مَ) [ ع . مکرمة ] (اِمص .) بزرگی، جوانمردی . 1


63442 مکره (مُ رِ) [ ع . ] (اِفا.) اکراه نماینده، ناخوش دارنده . 1


63443 مکروب (مَ) [ ع . ] (اِمف .) اندوهگین، غمگین، اندوهناک . 1


63444 مکروم (مَ) [ ع . کرم ] (اِمف .) تاک کاشته . 1


63445 مکروه (مَ) [ ع . ] 1 - (ص .) ناپسند، زشت . 2 - یکی از احکام خمسة تکلیفی است و آن امری است که ترکش راجح و فعلش مرجوح است مانند نماز در حمام و خریدن گوشت حیواناتی که عادتاً نمی خورند، چون اسب و غیره . 1


63446 مکس (مَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - گرد آوردن مال . 2 - باج گرفتن . 3 - زیان آوردن . 1


63447 مکسب (مَ سَ) [ ع . ] (اِ.) پیشه، کسب . ج . مکاسب . 1


63448 مکسر (مُ کَ سَّ) [ ع . ] (اِمف .) شکسته شده، درهم شکسته . 1


63449 مکسر (مَ س ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جای شکستن . 2 - جای آزمایش چیزی . ج . مکاسر. 1


63450 مکسر (مُ کَ سِّ) [ ع . ] (اِمف .) شکننده . 1


63451 مکسور (مَ) [ ع . ] (اِمف .) شکسته شده . 1


63452 مکشوف (مَ) [ ع . ] (اِمف .) آشکارا شده، ظاهر شده . 1


63453 مکعب (مُ کَ عَ) [ ع . ] (اِ.) هر جسمی که دارای شش سطح باشد. 1


63454 مکفر (مُ کَ فَّ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - کافر خوانده شده . 2 - کفاره داده شده . 1


63455 مکفر (مُ کَ فِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نسبت کفر - دهنده به کسی . 2 - کفاره دهنده . 1


63456 مکفوف (مَ) [ ع . ] (اِمف .) کور، نابینا. 1


63457 مکفی (مُ فِ) [ ع . ] (اِفا.) کافی و کفایت دهنده . 1


63458 مکل (مَ کِ) (اِ.) زالو. 1


63459 مکلا (مُ کَ لْ لا) [ ع . ] (ص .) گرفته شده از واژة فارسی «کلاه »، کسی که کلاه بر سر می گذارد. 1


63460 مکلس (مُ کَ لَّ) [ ع . ] 1 - (اِمف .) آهکی شده . 2 - (ص .) آهک دار، آهکی . 1


63461 مکلف (مُ کَ لَّ) [ ع . ] (اِمف .) تکلیف شده، کسی که انجام کاری را عهده دار شده باشد. 1


63462 مکلف (مُ کَ لِّ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - به زحمت و مشقت اندازنده . 2 - تعیین کنندة تکلیف . ج . مکلفین . 1


63463 مکلف شدن ( مکلف شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - انجام کاری را به عهده گرفتن . 2 - به سن بلوغ رسیدن . 1


63464 مکلل (مُ کَ لَّ) [ ع . ] (اِمف .) آراسته شده، تاج بر سر نهاده شده . 1


63465 مکمل (مُ کَ مِّ) [ ع . ] (اِفا.) کامل کننده . 1


63466 مکمن (مَ مَ) [ ع . ] (اِ.) کمین گاه، جای پنهان شدن . ج . مکامن . 1


63467 مکنت (مُ نَ) [ ع . مکنة ] (اِ.) توانگری، نیرو، ثروت . 1


63468 مکنسه (مِ نَ س یا سَ) [ ع . مکنسة ] (اِ.) 1 - جاروب، جارو. 2 - گل کتانی . ج . مکانس . 1


63469 مکنف (مُ کَ نَّ) [ ع . ] (اِمف .) احاطه کرده شده . 1


63470 مکنو (مَ نُ) (اِ.) نوعی سرانداز زنان زردشتی ایران . 1


63471 مکنوز (مَ) [ ع . ] (اِمف .) در گنجینه نهاده، در خاک خفته . 1


63472 مکنون (مَ) [ ع . ] (اِمف .) پوشیده و پنهان داشته . 1


63473 مکنونات (مَ) [ ع . ] (اِمف .) جِ مکنونه (مکنون )؛ پنهان داشته ها. 1


63474 مکنی (مُ کَ نا) [ ع . ] (اِمف .) کُنیه داده شده . 1


63475 مکون (مُ کَ وَّ) [ ع . ] (اِمف .) به وجود آورده شده، موجود شده . 1


63476 مکون (مُ کَ وِّ) [ ع . ] (اِفا.) به وجود آورنده، موجد. 1


63477 مکوک (مَ) [ معر. ] (اِ.) = مکو. ماکو: 1 - افزار جولاهگان که بدان جامه بافند. 2 - آلتی در چرخ خیاطی که ماسوره در میان آن جای دارد. 3 - طاسی که از آن آب خورند، طاسی که بالای آن تنگ و میانش گشاد باشد. 4 - واحدی در عراق قدیم معادل 16 قفیز یا 5 من . 1


63478 مکوکب (مُ کَ کَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - ستاره دار کرده، منقوش به نقش ستاره . 2 - به وسیلة میخ های زر و سیم میخکوب شده . 1


63479 مکی (مَ یّ) [ ع . ] (ص .) 1 - منسوب به مکه . 2 - سوره هایی از قرآن که در مکه نازل شده . 1


63480 مکیاز (مِ) (اِ.) 1 - امرد، مخنث . 2 - هیز. 1


63481 مکیال (مِ) [ ع . ] (اِ.) پیمانه . 1


63482 مکیث (مَ) [ ع . ] (ص .) درنگ کننده . 1


63483 مکیدت (مَ دَ) [ ع . مکیدة ] (مص ل .) حیله کردن، بداندیشی کردن . 1


63484 مکیدت (مَ دَ) [ ع . مکیدة ] (اِ.) مکر، خدعه . ج . مکاید. 1


63485 مکیدن (مَ دَ) (مص م .) چیزی را میان دو لب گذاشتن و آن چه را در آن است به داخل دهان کشیدن . 1


63486 مکیس (مُ) (اِ.) مبالغه، سخت گیری . 1


63487 مکیف (مُ کَ یِّ) [ ع . ] (اِفا.) آنچه کیفیت و حالتی پدید بیآورد، لذت بخش ؛ کیف آور. 1


63488 مکیف (مُ کَ یَّ) [ ع . ] (اِمف .) کیفیت داده، چگونگی داده، باکیفیت . 1


63489 مکین (مَ) [ ع . ] (ص .) جای گزین، جای گیر. 1


63490 مکینه (مَ نِ) [ ع . ] (اِ.) نرمی، آهستگی . 1


63491 مکینه (مَ نَ یا نِ) (اِ.) آلت مکیدن، محجمه . 1


63492 مگر (مَ گَ) (حر.) 1 - کلمة استثناء است و آن کلمة بعد از خود را از حکم ماقبل جدا کند: الا، به جز. 2 - باشد که، شاید. 3 - گویا، مثل این که . 4 - آیا (قید استفهام ). 1


63493 مگس (مَ گَ) (اِ.) حشره ای است از راستة دوبالان و دارای دو چشم مرکب بزرگ . 1


63494 مگس پرانیدن ( مگس پرانیدن . پَ دَ) (مص م .) کساد بودن بازار. 1


63495 مگس کش (مَ گَ. کُ) (اِمر.) 1 - کشندة مگس . 2 - ابزاری پلاستیکی بلند و باریک دارای دسته که قسمت سر آن پهن و مشبک است . آن را با شدت روی مگس و دیگر حشرات موذی می زنند تا کشته شود. 1


63496 مگسک (مَ گَ سَ) (اِ.) زایدة کوچکی در نوک لولة اسلحه برای هدف گیری . 1


63497 مگو (مَ) (ص .) ناگفتنی، سرُ. 1


63498 می (مِ) [ په . ] (اِ.) شراب انگوری . 1


63499 می خوش (مِ یا مَ) (ص .) ملس، ترش و شیرین . 1


63500 میادین (مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ میدان . 1


63501 میان [ په . ] (اِ.) 1 - وسط . 2 - کمر. 3 - درون، داخل . 4 - بین . 1


63502 میان بر (بُ) (اِ.) (عا.) راهی غیر از راه اصلی که کوتاه تر باشد. 1


63503 میان بستن (بَ تَ) (مص ل .) آماده شدن . 1


63504 میان بسته (بَ تِ) (ص مف .) آماده، مهیا. 1


63505 میان بند (بَ) (اِمر.) کمربند و هرآن چه بر کمر می بندند. 1


63506 میان دار (اِفا.) 1 - واسطه، شفیع . 2 - استاد زورخانه . 1


63507 میان پرده (پَ د) (اِمر.) نقطه هایی که بین حروف پا پرده های متروک گذارند، نیم پرده . 1


63508 میانجی (ص .) واسطه، شفیع . 1


63509 میانه (نِ) [ په . ] (اِ.) وسط، میان چیزی . 1


63510 میانه رو ( میانه رو . رُ) (ص فا.) معتدل، کسی که نه افراط می کند نه تفریط . 1


63511 میانه کردن ( میانه کردن . کَ دَ) (مص ل .)فاصله گرفتن، دور شدن . 1


63512 میانگین (ص نسب .) 1 - وسطی . 2 - معدل . 1


63513 میاه [ ع . ] (اِ.) آب ها. ج . ماء. 1


63514 میاومه (مُ وَ مَ یا وِ مِ) [ ع . میاومة ] (مص م .) روزمزد قرار دادن . 1


63515 میت (مَ یِّ) [ ع . ] (ص .) مرده . ج . اموات . 1


63516 میترا (اِ.) 1 - فرشتة موکل بر مهر و محبت . 2 - فرشتة نگهبان راستی و عهد و پیمان . 3 - مظهر روشنایی و فروغ . 1


63517 میته (مَ تَ یا مِ تِ) [ ع . میتة ] (اِ.) حیوانی که خود مرده باشد یا با ذبحی غیرشرعی کشته شده باشد؛ مردار. 1


63518 میتولوژی (تُ لُ) [ فر. ] (اِ.) علم تفسیر اساطیر و قهرمانان و خدایان افسانه ای، اسطوره شناسی . 1


63519 میتین (اِ) کلنگ، تیشه یا میلی که با آن سنگ را بتراشند. 1


63520 میتینگ [ انگ . ] (اِ.) تجمع موقت گروهی از مردم برای مذاکره و ایراد یا استماع و نطق های اجتماعی و سیاسی که معمولاً طی قطعنامه ای خواست های افراد شرکت کننده در آن قرائت می شود، تجمع (فره ). 1


63521 میثاق [ ع . ] (اِ.) عهد، پیمان . 1


63522 میخ (اِ.) میلة فلزی برای اتصال تکه های چوب یا نصب چیزی به دیوار. 1


63523 میخ (اِ.) شاش، بول . 1


63524 میخ طویله (طَ لِ) (اِمر.) میخ بزرگ که در زمین فرو کنند برای بستن چهارپایان . 1


63525 میخانه (مَ. نَ یا مِ. نِ) (اِمر.) شراب فروشی . 1


63526 میخچه (چِ) (اِمصغ .) 1 - میخ کوچک . 2 - برآمدگی کوچک و سفت که بر اثر فشار روی انگشتان به وجود می آید. 1


63527 میخک (خَ) (اِمصغ .) گیاهی است زینتی و علفی از تیرة قرنفلیان که یکساله است و گل های انتهایی زیبا به رنگ های گوناگون (سفید، صورتی، قرمز بنفش، نارنجی یا زرد) دارد. 1


63528 میخکوب (ص .) بی حرکت، مات، ثابت . 1


63529 میخی (ص نسب .) منسوب به میخ خرقة درویشان، هزار میخی . 1


63530 میخی (ص نسب .)منسوب به میخ ؛ خط میخی نام خطی است که به علت شباهت علامات آن به «میخ » ب دین نام خوانده می شود و ظاهراً از اختراعات سومریان است . سنگ نبشته های کهن آشوری و بابلی بدین خط است . 1


63531 میدان (مِ) [ په . ] (اِ.) 1 - پهنه زمین، عرصه . 2 - محوطه ای که چند خیابان بدان وصل می شود، فلکه . ج . میادین . 3 - زمین یا محوطة بازی و مسابقه . 1


63532 میدان دادن ( میدان دادن . دَ) (مص م .) (عا.) به کسی اجازه انجام هر کاری را دادن . 1


63533 میدانگاه (مِ) (اِ.) میدان . 1


63534 میده (مَ دَ یا د) (اِ.) آرد گندم که آن را دو بار بیخته باشند و نانی که از این آرد پخته باشند. 1


63535 میر (اِ.) 1 - امیر، پادشاه . 2 - رییس، سالار. 1


63536 میر (اِ.) = میره : شوهر. 1


63537 میرآخور (اِ.) سرپرست کارکنان اصطبل . 1


63538 میرا (ص فا.) میرنده، فانی . 1


63539 میراب (اِ.) آبیار، نگهبان و ناظر تقسیم آب . 1


63540 میراث [ ع . ] (اِ.) مرده ریگ، آنچه از مال مرده که به خانواده اش می رسد. 1


63541 میرزا (اِ.) 1 - شاهزاده، امیرزاده . 2 - نویسنده، منشی . 1


63542 میرزا قشمشم (قَ شَ شَ) (ص مر.) (عا.) = میرزا غشمشم : 1 - کسی که خود را لوس می کند و بیشتر از آنچه که هست جلوه می کند. 2 - منشی بی مایه و پُر ادعا. 1


63543 میرزا قلمدان (قَ لَ) (ص مر.) (عا.) 1 - نویسندة بی سواد. 2 - لاغر و مردنی . 1


63544 میرزابنویس (ب) (ص مر.) 1 - (عا.) منشی کم سواد. 2 - کسی که کار اداری مهمی ندارد. 1


63545 میرزاده (د) (ص مف .) 1 - امیرزاده، شاهزاده . 2 - سید. 1


63546 میرزایی (حامص .) 1 - نویسندگی، منشی گری . 2 - امیرزادگی . 1


63547 میرشکار (ش ) (ص مر. اِمر.) کسی که بر شکارچیان پادشاه و امیر ریاست دارد، مهتر صیادان . 1


63548 میرغضب (غَ ضَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) جلاد، مأمور اجرای حکم . 1


63549 میره (مِ رِ) [ په . ] (اِ.) 1 - سرور، رییس، کدخدا. 2 - معشوق، فاسق . 1


63550 میروک (اِ.) مورک، مورچه . 1


63551 میرپنج (پَ) (ص مر. اِمر.) امیر و فرمانده واحدی در حدود پنج هزارتن و او بالاتر از مین باشی بود. 1


63552 میز (اِ.) وسیله ای دارای چهار پایه که بر روی آن لوازم تحریر می گذارند و چیز می نویسند یا ظرف غذا چینند و جز آن . ؛ میز گرد الف - جلسة مذاکره ای که در آن هر یک از شرکت کنندگان اجازه دارد در بحث شرکت کند و نظر خود را بیان دارد. ب - (کن .) مقام، مسند. 1


63553 میز (اِ.) بول، شاش . 1


63554 میز (ص . اِ.) 1 - مهمان . 2 - اسباب مهمانی . 1


63555 میزاب [ ع . ] (اِ.) 1 - آب راهه، آب گذر. 2 - ناودان . ج . مآزیب، موازیب، میازیب . 1


63556 میزان [ ع . ] (اِ.) 1 - ترازو. 2 - اندازه، مقدار. ج . م وازین . 3 - هفتمین برج از برج های دوازده گانه که خورشید در حرکت ظاهری خود ماه مهر در آن قرار می گیرد. 1


63557 میزان الحراره (نُ حَ رِ یا رَ) [ ع . میزان الحرارة ] (اِمر.) ابزاری است برای اندازه گرفتن درجه حرارت . 1


63558 میزان پلی (پِ) [ فر. ] (اِمر.) = میزامپلی : تاب و حالت دادن مو. 1


63559 میزانسن (س) [ فر. ] (اِ.) تنظیم جای استقرار هنرپیشگان و وسایل صحنه اعم از دکور و غیره . 1


63560 میزانپاز [ فر. ] (اِ.) صفحه آرایی . 1


63561 میزبان (اِ.) کسی که از مهمان پذیرایی می کند. 1


63562 میزد (مَ زَ) [ په . ] (اِ.) 1 - مجلس شراب و بزم . 2 - چیز خوردنی که در جشن های مذهبی سر سفره گذارند. 1


63563 میزر (مِ زَ) (اِ.) عمامه، دستار. 1


63564 میزنای (اِمر.) لولة باریکی که ادرار را از کلیه ها به مثانه می برد. 1


63565 میزه (زَ یا ز) (اِ.) میان زین اسب، خانة زین . 1


63566 میزه (زَ یا ز) (اِ.) شاش، ادرار، میز. 1


63567 میزک (زَ) (اِمصغ . اِ.) شاش، بول . 1


63568 میزیدن (دَ) (مص ل .) شاشیدن، ادرار کردن . 1


63570 میسر (مُ یَ سَّ) [ ع . ] (اِمف .) آسان، آسان کرده شده . 1


63571 میسره (مَ سَ رِ) [ ع . میسرة ] (اِ.) طرف چپ، سمت چپ لشکر. 1


63572 میسور (مِ) [ ع . ] (اِمف .) هرچیز آسان و سهل . 1


63573 میسیونر (نِ) [ فر. ] (اِ.)عضو یک هیئت مذهبی اعزامی به ویژه کسیکه برای تبلیغ مسیحیت به کشورهای دیگر می رود. 1


63574 میش (اِ.) گوسفند ماده . 1


63575 میشن (شَ) (اِ.) پوست میش دباغی شده . 1


63576 میشی (ص نسب .) 1 - منسوب به میش . 2 - سبز روشن . 1


63577 میعاد [ ع . ] (اِ.) وعده گاه، جای وعده . ج . مواعید. 1


63578 میغ (اِ.) [ په . ] ابر، سحاب . 1


63579 میقات [ ع . ] (اِ.) 1 - وقت، هنگام کار. 2 - محل احرام بستن حاجیان . ج . مواقیت . 1


63580 میل [ ع . ] (اِ.) 1 - سیخ فلزی . 2 - یکی از ادوات ورزش باستانی که از چوب ساخته می شود. 1


63581 میل (مِ) [ ع . ] (اِ ص .) 1 - خمیدن . 2 - برگردیدن . 3 - رغبت، آرزو. 1


63582 میل لنگ (لَ) (اِمر.) میله ای است در موتور اتومبیل که ب ه روی دو محور حرکت می کند. دستة پیستون ها روی میل لنگ سوار است، خاصیت این ابزار آن است که حرکت پیستون ها رادر حالت های مختلف تنظیم می کند. 1


63583 میل میلی (ص نسب .) پارچه ای که دارای راه های عمودی است، راه راه . 1


63584 میل کردن (مِ یْ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - رغبت کردن . 2 - خوردن و آشامیدن . 1


63585 میل کشیدن (کَ دَ) (مص م .) کور کردن . 1


63586 میل گرفتن (گِ رِ تَ)(مص ل .) ورزش باستانی کردن به وسیلة میل، گرداندن میل های چوبی سنگین به دور شانه . 1


63587 میلاب (اِمر.) میله ای چوبین و مجوف که سرش به میانة قلیان است و ته آن در آب قلیان قرار دارد و دود تنباکو به وسیلة آن از میان آب عبور کند و به دهان قلیان کش رسد. 1


63588 میلاد [ ع . ] (اِ.) زمان تولد. 1


63589 میلادی [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به میلاد. 2 - منسوب به میلاد مسیح . 1


63590 میلاو (اِ.) شاگرد، خدمتگار. 1


63591 میلاوه (وِ) (اِ.) 1 - شاگردانه، انعام . 2 - نوید، مژدگانی . 1


63592 میله (لِ) (اِ.) قطعة نازک و دراز فلزی یا چوبی . 1


63593 میلی متر (مِ) [ فر. ] (اِ.) یک دهم سانتی متر و یک هزارم متر. 1


63594 میلی گرم (گِ رَ) [ فر. ] (اِ.) یک هزارم گرم . 1


63595 میلیارد [ فر. ] (اِ.) ملیارد: هزار میلیون . 1


63596 میلیاردر (د) [ فر. ] (اِ.) = ملیاردر: 1 - شخص ثروتمندی که لااقل دارای یک هزار میلیون سرمایه باشد. 2 - بسیار ثروتمند. 1


63597 میلیتاریسم [ فر. ] (اِ.) سلطه و نفوذ ارتش بر شئون کشور، سیستم صلح مسلحانه، حکومت ارتشی . 1


63598 میلیون [ فر. ] = ملیون : هزار هزار (1000000). 1


63599 میلیونر (نِ) [ فر. ] (اِ.) = ملیونر: ثروتمند، کسی که بیش از میلیون پول دارد، سرمایه دار. 1


63600 میم [ فر. ] (اِ.) نوعی کمدی که در آن هنرپیشه به وسیلة حرکات، اعمال و احساسات را بیان کند، بدون آنکه سخنی بگوید. 1


63601 میم (اِ. حر.) 1 - نام حرف بیست و هشتم از الفبای فارسی . 2 - (کن .) لب آن گاه که به شکر خنده گشوده شود. ؛ میم کاتب کنایه از: نابینا، کور. ؛ میم مطوق کنایه از: آلت مرد، نره . 1


63602 میم (مَ یا مِ) (اِ.) 1 - درخت انگور، مو. 2 - شراب ناب . 1


63603 میمنت (مِ مَ نَ) [ ع . میمنة ] (اِ.) برکت، خوش یمنی، سعادت . 1


63604 میمنه (مِ مَ نَ یا نِ) [ ع . میمنة ] (اِ.) طرف راست و سمت راست لشکر. 1


63605 میمون (مِ) [ ع . ] (اِمف .) فرخنده، خجسته . ج . میامن . 1


63606 میمون ( میمون .) (اِ.) بوزینه . 1


63607 میمیک [ فر. ] 1 - (ص نسب .) هنرپیشه ای که اعمال و احساسات را به وسیلة حرکات نمایش دهد. 2 - (اِ.) فن تقلید و مجسم کردن اعمال و احساسات به وسیلة حرکات (بدون تکلم ). 1


63609 مین [ فر. ] (اِ.) مادة منفجره بسته بندی شده که آن را در محل عبور دشمن پنهان می کنند ؛ مین ضد تانک مینی که تانک را از تحرک بیندازد یا باعث انهدام آن شود. ؛ مین ضد نفر مینی برای وارد کردن تلفات و ضایعات به افراد پیادة دشمن و ناتوان کردن آنان . ؛ مین مشقی نوعی مین آموزشی که به لحاظ اندازه و شکل و وزن مشابه مین جنگی است و ماسورة آن مقدار کمی مادة منفجرة کندشکن یا دودزا دارد. 1


63610 مینا [ اَوِس . ] (اِ.) 1 - آبگینه، شیشة شراب، پیاله . 2 - لعابی آبی رنگ که با آن نقره و طلا را نقاشی می کنند. 3 - لایة بیرونی دندان . 4 - نام گلی زیبا. 5 - پرنده ای است از راستة سبک بالان با پرهای سیاه و قهوه ای . 1


63611 مینافام (ص .) آبی رنگ، لاجوردی 1


63612 مینرالوژی (نِ لُ) [ فر. ] (اِ.) علم مطالعة کانی ها به ویژه از لحاظ ترکیب و خواص و رده بندی و نحوة تشکیل، کانی شناسی . (فره ). 1


63613 مینو (اِ.) 1 - بهشت . 2 - آسمان . 1


63614 مینوت (نُ) [ فر. ] (اِ.) پیش نویس . 1


63615 مینی بوس [ انگ . ] (اِ.) وسیلة نقلیه موتوری به شکل اتوبوس کوچک . 1


63616 مینی ژوپ [ فر. ] (اِ.) پیراهن یا دامن زنانة کوتاه، تا چند سانتی متر بالاتر از زانو. 1


63617 مینیاتور (تُ) [ فر. ] (اِ.) نقاشی سنتی معمولِ در شرق که در آن تصاویر کوچک و بدون رعایت پرسپکتیو می باشد. 1


63618 مینیاتوریست (تُ) [ فر. ] (ص .) کسی که به سبک مینیاتور نقاشی می کند. 1


63619 مینیموم (مُ) [ فر - لا. ] (اِ.) = مینیمم : 1 - کمترین مقدار، حداقل ؛ مق ماکزیموم . 2 - کوچکترین مقدار یک تابع، کمینه (فره ). 1


63620 میهن (هَ) (اِ.) وطن، مسکن، بوم . 1


63621 میوه (وِ) (اِ.) بار، ثمر. ؛ میوه ی دل کنایه از: فرزند است . 1


63622 میکا [ فر. ] (اِ.) نوعی از سنگ به رنگ سیاه یا سفید و قابل تورق . 1


63623 میکاپ (مِ) [ انگ . ] (اِ.) آرایش صورت با مواد آرایشی . 1


63624 میکده (مِ کَ د) (اِ.) شراب خانه، می خانه . 1


63625 میکروب (رُ) [ فر. ] (اِ.) = میکرب : جانداران ریز ذره بینی که در آب، هوا و خاک و غیره وجود دارند و تولید بیماری های گوناگون می کنند. 1


63626 میکروسکوپ ( رُ کُ) [ فر. ] (اِ.) =میکروسکپ : دستگاهی که به وسیلة آن اجسام بسیار کوچک را می بینند، ریزبین (فره ). 1


63627 میکروفون (رُ فُ) [ فر. ] (اِ.) = میکرفن : بلندگو، ابزاری که ارتعاشات صوتی را به امواج الکتریکی تبدیل می کند و برای انتقال یا تقویت صدا به کار می رود، صدابر (فره ). 1


63628 میکروفیلم (رُ) [ فر. ] (اِمر.) فیلمی بسیار کوچک که از سند یا رساله و کتابی بردارند و از این جهت صرفه جویی در مکان و مخارج شود، ریز فیلم (فره ) . 1


63629 میکرون (رُ) [ فر. ] (اِ.) واحد طول برابر یک میلیونم متر. 1


63630 میکروگرافی (رُ گِ) [ فر. ] (اِ.) علم مطالعة ذرات به یاری میکروسکوپ . 1


63631 میکس [ فر. ] (اِمص .) ادغام کردن چند منبع تصویری یا صوتی یا هر دو بر روی یک نوار. 1


63632 میکسر (س ) 1 - (ص فا.) آن که میکس می کند، میکس کننده . 2 - (اِ.) وسیله ای برای هم زدن و مخلوط کردن مواد غذایی، همزن (فره ). 3 - دستگاهی با محفظه ای خمره ای شکلِ گردان برای ساختن بتون . 1


63634 میگرن (رِ) [ فر. ] (اِ.) سردردی که با تهوع، استفراغ و اختلال های عصبی همراه است . 1


63635 میگسار (مِ گُ) (ص فا.) شراب خور. 1


63636 میگو (مَ یا مِ) (اِ.) نوعی خرچنگ دریایی . 1


63637 میگون (مِ) (ص .) سرخ رنگ . 1


63638 ن (حر.) بیست و نهمین حرف از الفبای فارسی که در حساب ابجد برابر با عدد 50 می باشد. 1


63639 نئون (نِ ئُ) [ فر. ] (اِ.) یکی از عناصری که گازی شکل است و به مقدار بسیار کم در ترکیب هوا موجود است و در تهیة چراغ های نئون مورد استفاده قرار می گیرد. 1


63640 نئوپان (نِ ئُ) [ فر. ] (اِ.) تختة مصنوعی که از خاک ارة فشرده و ضایعات چوب ساخته می شود. 1


63641 نا (اِ.) ناو، کشتی، ناخدا. 1


63642 نا (اِ.) (عا.) تاب و توان، طاقت . 1


63643 نا (اِ.) (عا.) = ناه :بویِ نم، بویی که از اجناس نم گرفته به مشام می رسد. 1


63644 نا (پش .) 1 - بر سر اسم درآید و آن را منفی سازد. (به معنی بی ): نا امن، ناچیز. 2- غالباً بر سر صفت در آید: نادرست . 1


63645 ناآهار (ص .) آن که چیزی نخورده . 1


63646 نائبات (ئِ) [ ع . ] (اِ.) ج نائبه ؛ پیش آمدها، بلایا، حادثه ها. 1


63647 ناامن (اَ) [ فا - ع . ] (اِ.) جایی که امنیت در آن نیست، آشفته، پرآشوب . 1


63648 ناامید (اُ) [ په . ] (ص .) 1 - آن که امید ندارد. 2 - درمانده، بیچاره . 1


63649 نااهل (اَ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - آن که قابلیت و استعداد ندارد. 2 - فرزندی که برخلاف آداب و عادات خانواده اش عمل کند، ناخلف . ج . نااهلان . 1


63650 ناب [ په . ] (ص .) خالص، پاک و بی غش . 1


63651 ناب [ ع . ] (اِ.) دندان نیش . ج . انیاب . 1


63652 ناباب (ص .) نامناسب، ناجور. 1


63653 نابالغ (لِ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - آن که به سن بلوغ نرسیده . 2 - آن که قوة تشخیص و تمیز ندارد، ساده لوح . 1


63654 نابدتر (بَ تَ) (اِ.) کنایه از: مقعد. 1


63655 نابسوده (ب د) (ص مف .) 1 - ناسفته، سوراخ نشده . 2 - دست نخورده . 3 - نو. 1


63656 نابغه (ب غ ) [ ع . نابغة ] (اِفا.) 1 - بزرگ، بزرگوار. 2 - کسی که دارای هوش و استعداد فوق العاده باشد. ج . نوابغ . 1


63657 نابنوا (ب نَ) (ص .) 1 - آن چه که ضایع شده و ب ه کار نیاید، تباه . 2 - بی نوا، تهیدست . 1


63658 نابهره (بَ رَ یا ر ) (ص .) ناسره، زر ناپاک، زر قلب . 1


63659 نابهنجار (ب هَ) (ص .) 1 - بی نظم و ترتیب . 2 - ناموزون، ناهماهنگ . 1


63660 نابود (ص .) از بین رفته، نیست شده . 1


63661 نابکار (ب) (ص .) 1 - بدکردار، بدکار. 2 - بی حاصل، بی فایده . 1


63662 نابینا (ص .) کور. مق بینا. 1


63663 نابیوس (ق .) غیر منتظره، ناگهان . 1


63664 نابیوسان (ق .) ناگاه، ناگهان . 1


63665 ناتام [ فا - ع . ] (ص .) ناتمام . 1


63666 ناتمام (تَ) (ص .) پایان نیافته . 1


63667 ناتنی (تَ)(ص نسب .)فرزندان یا خویشاوندانی که از یک پدر و مادر نباشند. 1


68238 پیواز (پِ) (اِ.) خفاش، شب پره . 1


63668 ناتو ( ناتو . ) [ انگ . ] (اِ.) علامت اختصاری سازمان پیمان آتلانتیک شمالی پیمانی نظامی که در چهارم آوریل 1949 بین کشورهای بلژیک، فرانسه، لوکزامبورگ، هلند، انگلستان، کانادا، دانمارک، ایسلند، ایتالیا، نروژ، پرتغال و ایالات متحدة آمریکا بسته شد. 1


63669 ناتو (تُ) (ص .) (عا.) 1 - ناموافق، ناسازگار. 2 - بدجنس، حیله گر. 1


63670 ناتوان (تَ) (ص .) 1 - عاجز، ضعیف . 2 - مریض . 3 - فقیر. 4 - آن که مردی ندارد. 1


63671 ناتورالیسم [ فر. ] ( اِ .) از نظر فلسفی به آن رشته از روش های فلسفی اطلاق می شود که معتقد به قدرت محض طبیعت است و هرگز طبیعت را آلتی در دست نظم بالاتری نمی شناسد، و از نظر ادبی مکتبی است که در آن بیشتر به تقلید دقیق و مو به موی طبیعت پرداخته می شود. 1


63672 ناجح (جِ ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - رستگار شونده . 2 - پیروز، پیروزمند. 3 - کار سهل، آسان . 1


63673 ناجذ (جِ) [ ع . ] (اِ.) دندان عقل، آخرین دندان که در دهان شخص ظاهر شود. 1


63674 ناجز گشتن (جِ. گَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) فرا رسیدن . 1


63675 ناجع (جِ ) [ ع . ] (ص فا.)1 - سودمند. 2 - طالب چراگاه . 1


63676 ناجم (جِ ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - سرکش، طاغی . 2 - درخشنده، طلوع کننده . 1


63677 ناجنس (ج ) (ص .) بدسرشت، بدذات . 1


63678 ناجوانمرد (جَ مَ) (ص مر.) فاقد خصلت های نیک و پسندیده . مق جوانمرد. 1


63679 ناجود (اِ.) کاسه، قدح . 1


63680 ناجور (ص .) 1 - ناهماهنگ . 2 - نامساعد. 3 - نامناسب . 1


63681 ناجی [ ع . ] (اِفا.) 1 - نجات یابنده، خلاص شونده . 2 - رهاننده، نجات دهنده . 1


63682 ناحفاظی (حِ ظِ) [ فا - ع . ] (اِمص .) بی شرمی، به ناموس دیگران با چشم بد نگاه کردن . 1


63683 ناحق (حَ) [ فا - ع . ] 1 - (اِ.) دروغ، کذب . ؛به ناحق برخلاف حق و عدالت . 2 - بیداد. 3 - (ص .) باطل . 4 - ظالم . 5 - نامشروع، ناروا. 1


63684 ناحیه (یَ یا یِ) [ ع . ناحیة ] (اِ.) 1 - جهت، کرانه، جانب . 2 - مملکت، کشور. ج . نواحی . 1


63685 ناخ (اِ.) ناف، سوراخی که در وسط شکم باشد. 1


63686 ناخالص (ل ) [ فا - ع . ] (ص .) آن چه که خالص نباشد، مغشوش . مق خالص . 1


63687 ناخدا (خُ) (اِ.) کشتیبان، صاحب کشتی . 1


63688 ناخس (خِ) [ ع . ] 1 - (اِ.) کفتگی بغل شتر. 2 - گر شتر، جرب شتر. 3 - دردی که صاحبش پندارد که سوزن می خلانند. 4 - (ص .) کسی که سیخ بر سرین یا پهلوی ستور زند تا آن را براند. 1


63689 ناخلف (خَ لَ) [ ع - فا. ] (ص .) ناصالح، بدرفتار. 1


63690 ناخن (خُ یا خَ) [ په . ] (اِ.) مادة شاخی که انتهای فوقانی انگشتان دست وپای انسان و بعضی از جانوران را می پوشاند. 1


63691 ناخن خشک ( ناخن خشک . خُ) (ص مر.) (عا.)خسیس . 1


63692 ناخن چیدن ( ناخن چیدن . دَ) (مص م .)ناخن تراشیدن . 1


63693 ناخن گیر (خُ) (ص فا. اِ.) 1 - ابزاری برای کوتاه کردن ناخن . 2 - چیزی نرم که ناخن در آن گیر کند. 1


63694 ناخنه (خُ ن ) (اِ.) گوشت زایدی که در گوشة چشم بوجود می آید. 1


63695 ناخنک (خُ نَ) (اِ.) 1 - ناخن کوچک . 2 - گوشة ناخن که در گوشت فرو رفته باشد. 3 - لکّه ای به شکل ناخن که در چشم بوجود می آید. 1


63696 ناخنک زدن ( ناخنک زدن . زَ دَ)(مص م .) (عا.) 1 - اندکی از چیزی را برداشتن . 2 - برداشتن خوراکی های دکان (بقالی، عطاری و غیره ) و خوردن آن ها بدون پرداخت وجه . 1


63697 ناخواسته (خا تِ) (ص .) برخلاف اراده و خواست شخصی . 1


63698 ناخوانده (خا د ) (ص مف .) 1 - بی سواد، درس نخوانده . 2 - دعوت نشده . 1


63699 ناخودآگاه (خُ) (ص مر.) 1 - پنهان و نا - شناخته . 2 - بدون قصد و عمد. 1


63700 ناخوش (خُ) (ص .) 1 - آزرده، رنجیده . 2 - ناپسند، زشت . 3 - بیمار، مریض . 1


63701 ناخوشی ( ناخوشی .)(حامص .)1 - غمگینی، اندوه . 2 - بیماری، مرض . 3 - ناپسندی، زشتی . 4 - ناگواری . 5 - خشونت . 1


63702 نادار (ص فا.) تهیدست، فقیر. بی نوا. مق دارا. 1


63703 ناداشت (ص .) 1 - فقیر، بی چیز. 2 - بی شرم، بی حیا. 1


63704 نادان (ص .) جاهل، ابله . 1


63705 نادر (د ) [ ع . ] (ص .) کمیاب، نایاب . 1


63706 نادرست (دُ رُ) (ص .) 1 - شکسته، معیوب . 2 - متقلب، دروغگو. 3 - بیمار. 1


63707 نادره (د ر ) [ ع . ] (اِفا.) بی مانند، بی نظیر. 1


63708 نادرویش (دَ) (ص .) (عا.) ناجوانمرد، نارفیق . 1


63709 نادم (د ) [ ع . ] (اِفا.) پشیمان . 1


63710 نادی [ ع . ] (اِفا.) ندا کننده . 1


63711 نادیده (د )1 - (ص مف .)دیده نشده .2 - نامریی، مخفی . 1


63712 نادیده گرفتن ( نادیده گرفتن . گ ر تَ)(مص م .) چشم پوشی کردن، غمض عین . 1


63713 ناذر (ذ ) [ ع . ] (ص فا.) 1 - نذرکننده . 2 - ترساننده، بیم دهنده . 1


63714 نار (اِ.) 1 - مخفف انار. 2 - (استع .) پستان . 3 - اشک خونین . 1


63715 نار [ ع . ] (اِ.) آتش، آذر. ج . نیران . 1


63716 ناراحت (حَ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - آن چه که در آن راحت وآسایش نیست . 2 - ناآرام، آشوب طلب . 3 - مضطرب، پریشان . 1


63769 نازک نارنجی ( نازک نارنجی . رِ) (ص مر.) (عا.) کسی که تحمل سختی ها را ندارد، زودرنج . 1


63717 ناراحتی ( ناراحتی . ) [ فا - ع . ] (حامص .) 1 - راحت نبودن، آرامش و آسایش نداشتن . 2 - اضطراب، تشویش . 3 - عصبانیت . 1


63718 ناراستی (حامص .) 1 - کجی . 2 - ناهمواری . 3 - دروغ . 4 - ناحقی . 5 - خیانت . 6 - نابسامانی، بی ترتیبی . 7 - دارای غش بودن . 1


63719 ناراضی [ فا - ع . ] (ص .) آن که راضی نیست، ناخشنود. مق راضی . 1


63720 ناربن (بُ) (اِ.) درخت انار. 1


63721 نارخو (اِ.) گل انار. 1


63722 نارس (رَ) (ص مف .) کال، نپخته . 1


63723 نارسا (رَ) (ص فا.) ناقص، کوتاه . 1


63724 نارستان (ر ) (اِمر.) انارستان، باغ انار. 1


63725 نارسیده (ر دَ) (ص مف .) ناقص، خام . 1


63726 نارسیسم [ فر. ] (اِ.) عشق به خود یا به تمایلات دورة طفولیت و بزرگی، خودشیفتگی . 1


63727 نارفته (رُ تَ یا ت ) (ص مف .) جاروب نکرده، نروبیده . 1


63728 نارنج (رِ) (اِ.) درختی است پایا از تیرة مرکبات با میوة آب دار، درشت و کروی . 1


63729 نارنج (رَ) [ معر. ] (اِ.) نیرنگ . ج . نارنجات . 1


63730 نارنج بن (رِ. بُ) (اِمر.) درخت نارنج . 1


63731 نارنجک (رَ جَ) (اِمصغ .) 1 - نارنج کوچک . 2 - یکی از مهمات جنگی، تقریباً به اندازة نارنج دارای یک ضامن که با کشیدن آن پس از چند ثانیه منفجر می شود. 1


63732 نارنجی (رِ) (ص .) 1 - هر یک از رنگ های واقع در طیف سرخ و زرد. 2 - به رنگ نارنج . 1


63733 نارنگی ( ر )(اِ.) درخت است پایا از تیرة مرکبات با میوة کروی و معطر. 1


63734 ناره (رِ) (اِ.) زبانة ترازو، سنگ ترازو. 1


63735 ناره (رَ یا رِ) (اِ.) ناله، زاری . 1


63736 نارو (رُ) (اِ.) پرنده ای خوش آواز مانند بلبل . 1


63737 نارو ( نارو .) 1 - نیرنگ، حیله . 2 - (عا.) مرکوبی که خوب راه نرود و چموشی کند. 1


63738 ناروا (رَ) (ص فا.) 1 - غیرمجاز.2 - حرام، ناشایست . 1


63739 نارون (وَ) (اِ.) درختی است بزرگ و پرشاخ و برگ بدون میوه و با برگ هایی بیضی شکل و دندانه دار. 1


63740 نارپستان (پ ) (ص مر.) دختر یا زنی که پستان های او سخت و سفت باشد و آویخته نباشد. 1


63741 نارکند (کَ) (اِمر.) انارستان، جایی که در آن درخت انار فراوان باشد. 1


63742 نارکوک (اِمر.) = نارخوک : 1 - کوکنار. 2 - افیون، تریاک . 1


63743 نارگیل (اِ.) درخت بلند یک پایة گرمسیری با میوة درشت و بیضی شکل . 1


63744 ناری (اِ.) جامة پوشیدنی، لباس . 1


63745 ناز (اِ.) 1 - فخر، افتخار. 2 - غمزه، کرشمه . 1


63746 ناز خریدن (خَ دَ) (مص ل .) ناز کشیدن، ناز و کرشمة معشوق را تحمل کردن . 1


63747 ناز و نوز (زُ) (اِمر.) (عا.) ادا و اطوار، قر و غمیش . 1


63748 ناز کردن (کَ دَ) 1 - (مص ل .) از روی عشوه و ناز خودداری کردن . 2 - کرشمه آمدن . 3 - به خود بالیدن و فخر کردن . 1


63749 ناز کشیدن (کِ دَ) (مص ل .) ناز و کرشمة معشوق را تحمل کردن . 1


63750 نازا (ص فا.) سترون، عقیم، مادة هر حیوانی که آبستن نشود. 1


63751 نازان 1 - (ص فا.) ناز کننده . 2 - (ق .) نازکنان، در حال ناز کردن . 1


63752 نازبالش (لِ) (اِمر.) بالش، بالش نرم . 1


63753 نازخاتون (اِ.) نوعی چاشنی ایرانی که از بادمجان کباب شدة ساطوری، سیر و ریحان خرد شده و آب غوره درست می شود. 1


63754 نازش (ز) (اِمص .) 1 - استغنای معشوق . 2 - کرشمه کردن، عشوه گری . 3 - فخر، تفاخر. 4 - موجب فخر، مفخر. 5 - تکبر، بزرگ منشی . 6 - نعمت، رفاه . 7 - نوازش، ملاطفت، تسلی . 1


63755 نازشست (شصت ) (ز شَ) (اِمر.) 1 - انعامی که به کسی به پاداش هنرنمایی وی دهند، جایزه . 2 - پیشکشی که نزدیکان شاه و امیر به وی تقدیم کنند هنگامی که وی هدف یا شکاری را با تیر زند یا درنده ای را به دست خود بکشد. 3 - برخلاف حق چیزی را از کسی گرفتن، باج سبیل . 1


63756 نازل (ز) [ ع . ] (اِفا.) 1 - فرود آینده . 2 - (عا.) (ص .) کم، پایین، پست . 1


63757 نازله (ز لَ یا لِ) [ ع . نازلة ] (اِ.) سختی زمانه، بلای سخت، مصیبت . 1


63758 نازنازی (ص نسب .) (عا.) نک . نازک نارنجی . 1


63759 نازنده (زَ د) (ص فا.) نازکننده . 1


63760 نازنین (زَ) (ص نسب .) 1 - دوست داشتنی . 2 - زیبا، ظریف . 3 - معشوق . 1


63761 نازپرورده (پَ وَ د) (ص مف .) کسی که در رفاه و آسایش پرورش یافته . 1


63762 نازک (زُ) (ص .) 1 - باریک . 2 - لطیف، نرم، زیبا، ظریف . 1


63763 نازک اندیش ( نازک اندیش . اَ) (ص فا.) نک . نازک بین . 1


63764 نازک بین ( نازک بین .) (ص فا.) باریک بین، دقیق . 1


63765 نازک خیال ( نازک خیال .) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - آن که دارای تخیلی لطیف و دقیق است، نازک اندیش . 2 - عارف . 1


63766 نازک دل ( نازک دل . د) (ص مر.) زودرنج، حساس، رقیق القلب . 1


63767 نازک دوزی ( نازک دوزی .) (حامص .) دوختن لباس - های تابستانی و نازک . مق ضخیم دوزی . 1


63768 نازک طبعی (زُ. طَ) [ فا - ع . ] (حامص .) 1 - حساسیت، زودرنجی . 2 - طبع شاعرانه و لطیف داشتن . 1


63770 نازک نی ( نازک نی . نِ) (ص مر.) یکی از دو استخوان تشکیل دهندة ساق پا. 1


63771 نازک کار ( نازک کار .) (ص شغل .) 1 - بنایی که به دیوار گچ مالد و سفیدکاری و گچ بری کند. مق سفت کار، کلفت کار. 2 - صنعتگری که اشیاء ظریف سازد از قبیل تخته نرد، النگو، کیف زنانه . 1


63772 نازکی ( نازکی .) (حامص .) 1 - باریکی . 2 - نرمی و لطافت . 3 - حساسیت، زودرنجی . 1


63773 نازی 1 - (ص نسب .) (عا.) آن که بسیار ناز کند، پرناز. 2 - (ص .) زیبا، جمیل . 3 - نامی است جهت دختران . 4 - (شب جم .) هنگام ناز و نوازش کردن کسی یا چیزی بیان شود. 1


63774 نازیب (ص فا.) بدشکل، زشت . 1


63775 نازیدن (دَ) (مص ل .) 1 - ناز کردن . 2 - فخر کردن، تکبر نمودن . 1


63776 نازیسم [ فر. ] (اِ.) اصول و عقاید حزب ناسیونال سوسیالیست آلمان که آمیزه ای بوده است از فاشیسم ایتالیا، ناسیونالیسم قدیم آلمان، میلیتاریسم و خشن ترین نوع دیکتاتوری و اعمال خشونت . 1


63777 ناس (اِ.) نک . نسوار. 1


63778 ناس [ ع . ] (اِ.) مردم، مردمان . 1


63779 ناساخته (تِ) (ص مف .) 1 - ساخته نشده . 2 - آماده نشده . 3 - برقرار نشده . 4 - ناآراسته 5 - مجهز نشده، بی سلاح . 1


63780 ناساز (ص .) 1 - مخالف، ضد. 2 - خلاف اصول و قا عده، نامتناسب . 3 - آشفته، بی سامان . 1


63781 ناسازگار (ص فا.) 1 - ناموافق، مخالف . 2 - بدرفتار، تندخو. 1


63782 ناسالم (لِ) [ فا - ع . ] (ص .) 1 - دارای عیب . 2 - بیمار. 3 - مخالف بهداشت . 1


63783 ناسخ (س ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - کسی که از روی کتاب یا نوشته ای نسخه برداری می کند. 2 - باطل کننده، نسخ کننده . 1


63784 ناسخته (سَ تِ) (ص مف .) ناسنجیده، وزن نشده . 1


63785 ناسره (سَ رِ) (ص .) 1 - ناخالص، معیوب . 2 - پول تقلبی، زر ناخالص . 1


63786 ناسزا (س ) (ص .) 1 - ناشایست، نالایق . 2 - دشنام، حرف زشت . 1


63787 ناسفته (سُ تِ) (ص مف .) 1 - سوراخ نشده . 2 - دست نخورده . 1


63788 ناسوت (اِ.) طبیعت، عالم مادی . 1


63789 ناسور (اِ.) زخمی که آب کشیده و عفونی شده باشد. 1


63790 ناسپاس (س ) (ص .) ناشکر، حق ناشناس . 1


63791 ناسک (س ) [ ع . ] (اِفا.) پرهیزکار، پارسا. ج . نساک . 1


63792 ناسگالیده (س د) (ص .) نااندیشیده، بی تأمل . 1


63793 ناسیونال [ فر. ] (ص .) ملی، قومی . 1


63794 ناسیونالیست [ فر. ] (ص .) ملیت خواه، کسی که طرفدار ملیت خود می باشد. 1


63795 ناسیونالیسم [ فر. ] (اِ.) تعصب ملی، احساسات ملی . 1


63796 ناشایست (یِ) [ په . ] (ص .) نالایق، ناسزاوار. 1


63797 ناشتا (ص .) گرسنه، کسی که از صبح غذا نخورده باشد، صبحانه نخورده . 1


63798 ناشتایی (ص نسب .) غذایی که پس از مدتی گرسنگی خورده شود، صبحانه . 1


63799 ناشر (ش ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - نشرکننده، منتشر کننده . 2 - شخص یا مؤسسه ای که کتب و نشریات را چاپ و منتشر کند. 1


63800 ناشنا (ش ِ) (ص .) 1 - ناآشنا، بیگانه . 2 - بی خبر، بی اطلاع . 1


63801 ناشناخته (ش تِ)(ص مف .) نامعلوم، مجهول . 1


63802 ناشناس (ش ) (ص .) غریب، بیگانه . 1


63803 ناشنوا (ش نَ) (ص فا.) کر، کسی که شنوایی ندارد. 1


63804 ناشو (شَ) (ص .) نشدنی، محال، غیرممکن . 1


63805 ناشور (اِ.) پارچة نخی چرکتاب مانند متقال . 1


63806 ناشکر (شُ) [ فا - ع . ] (ص .) کسی که ناخشنود است یا به وضعی اعتراض ناروا دارد. 1


63807 ناشکیبا (شَ) (ص فا.) 1 - بی صبر، بی حوصله . 2 - عاشق، دلباخته . 3 - (ص .) به عجله، شتاب . مق شکیبا. 1


63808 ناشی [ ع . ] (ص .) تازه کار، بی تجربه، ناوارد. 1


63809 ناشی [ ع . ناشی ء ] (اِفا.) نشأت گیرنده، پیدا شونده . 1


63810 ناشی گری (گَ) [ ع - فا. ] (حامص .) بی تجربگی، تازه کاری . 1


63811 ناصاف [ ع - فا. ] (ص .)1 - کدر، تصفیه نشده . 2 - ناهموار. 3 - چرکین، ناپاک . 1


63812 ناصب (ص ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - برپا کننده، نصیب کننده . 2 - دشمن دارنده . 3 - آن که علی بن ابی طالب (ع ) و خاندان او را دشمن دارد. 4 - عاملی که معمول خود را نصب دهد. ج . نواصب . 1


63813 ناصبی (ص ) [ ع . ] (ص نسب .) کسانی که دشمن امام علی (ع ) بودند. 1


63814 ناصح (ص ) [ ع . ] (اِفا.) پنددهنده، نصیحت کننده . 1


63815 ناصر (ص ) [ ع . ] (اِفا.) یاری گر، یاری کننده . ج . نصار. انصار. 1