69595 کرانه گرفتن ( کرانه گرفتن . گِ رِ تَ) (مص ل .) کناره - گیری کردن . 1


69596 کراه (کَ) (اِ.) نهایت، کرانه . 1


69597 کراهت (کَ هَ) [ ع . کراهة ] (اِمص .) بی میلی، نفرت . 1


69598 کراهت داشتن ( کراهت داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) نفرت داشتن، ناپسند بودن . 1


69599 کراهیت (کَ یَ) [ ع . کراهیة ] (اِمص .) نفرت، بی میلی . 1


69600 کراوات (کِ) [ فر. ] (اِ.) پارچه ای باریک و بلند که مردان به یقة پیراهن گره زنند و از جلو سینه آویزان کنند، فکل . 1


69601 کراویا (کَ) (اِ.) گونه ای زیره که به نام زیرة سیاه یا زیرة سیاه کرمانی موسوم و دارای ریشه های متورم است . از دانه هایش به منظور معطر کردن اغذیه استفاده می کنند و به علاوه دارای خاصیت بادشکن و از بین بردن نفخ های روده و مقوی و قاعده آور و مدر است . 1


69602 کراک (کَ) (اِ.) دُم جنبانک، بلدرچین . 1


69603 کراکر (کَ کَ یا کُ کَ) (اِ.) زاغ، کلاغ . 1


69604 کرایم (کَ یِ) (اِ.) جِ کریمه . 1 - زنان با مروت . 2 - بزرگ قدر، ارجمند. 1


69605 کرایه (کِ یِ) (اِ.) گرفته شده از «کراء» عربی . مزد، اجرت . 1


69606 کرایه نشین ( کرایه نشین . نِ) (اِ.) مستأجر. 1


69607 کرب (کَ) [ ع . ] (اِ.) اضطراب، وحشت، اندوه . ج . کروب . 1


69608 کرباس (کَ) [ هند. ] (اِ.) پارچة پنبه ای سفید. ج . کرابیس . 1


69609 کرباسه (کَ سَ یا س) (اِ.) چلپاسه، سوسمار کوچک . کرپاسو، کرپاسه، کرپاشه، کربس و کربش هم گویند. 1


69610 کربت (کُ بَ) [ ع . کربة ] (اِ.) اندوه . ج . کرب . 1


69611 کربق (کُ بَ) [ معر. ] (اِ.) 1 - کلبه . 2 - حجره، دکان . 1


69612 کربلایی (کَ بَ) (ص نسب .) 1 - منسوب به کربلا. 2 - کسی که به زیارت کربلا رفته باشد. 3 - عنوانی که روستاییان و عامه را دهند. 1


69613 کربن (کَ بُ) [ فر. ] (اِ.) عنصری است با علامت شیمیایی C، جامد و سیاه رنگ و متبلور و بی شکل که به صورت الماس و گرافیت و زغال در طبیعت یافت می شود. الماس خالص ترین انواع کربن است . 1


69614 کربنات ( کربنات .) [ فر. ] (اِ.) املاح اسیدکربنیک که به آسانی به وسیلة اسیدها تجزیه می شود. مانند: کربنات سدیم، کربنات سرب و غیره . 1


69615 کربونیفر (کَ فِ) [ فر. ] (اِ.) دورة چهارم از دوران اوّل زمین شناسی . 1


69616 کرت (کَ یا کِ) = کرد. کرته . کردو: 1 - قطعه ای از زمین زراعت کرده و سبزی کاشته . 2 - هر یک از بخش های تقریباً متساوی یک مزرعه یا باغچه . 1


69617 کرت (کَ رَّ) [ ع . کرة ] (اِ.) دفعه، مرتبه، بار. ج . کرات . 1


69618 کرت بندی (کَ. بَ) (حامص .) تقسیم مزارع و باغچه ها به قسمت های تقریباً مساوی . 1


69619 کرتاسه (کِ س ) [ فر. ] (اِ.) دورة سوّم از دوران دوّم زمین شناسی . 1


69620 کرته (کَ تِ) (اِ.) قطعه زمینی که در آن چیزی کاشته باشند. 1


69621 کرته (کِ تَ یا تِ) (اِ.) خارشتر. 1


69622 کرته (کُ تِ) (اِ.) پیراهن، قبای نیم تنه . 1


69623 کرج (کَ) (اِ.) گودی گریبان، چاک پیراهن . 1


69624 کرجی (کَ رَ) (اِ.) زورق، قایق کوچک . 1


69625 کرخ (کِ رِ) (ص .) کِرِخت، بی حس، سُست . 1


69626 کرد (کَ) 1 - (مص مر.) کردن، عمل آوردن . 2 - (اِمص .) کردار، عمل . 1


69627 کرد (کَ یا کِ) (اِ.) = کردو: 1 - شاخه ای که در وقت پیراستن از درخت بریده می شود. 2 - قطعه زمینی که کناره های آن را بلند کنند تا آب در آن نشیند و در میان آن سبزی کارند یا زراعت کنند. 1


69628 کرد و مرد (کُ یا کِ یا کَ دُ مُ) (ص مر.) پست و فرومایه، خرد و ناچیز. 1


69629 کردار (کِ) [ په . ] (اِ مص .) کار، عمل . 1


69630 کردر (کَ دَ) (اِ.) 1 - دره . 2 - بیابان، زمین سخت و هموار. 1


69631 کردن (کَ دَ) (مص م .) 1 - انجام دادن، به جا آوردن . 2 - ساختن، بنا کردن . 3 - آماده کردن . 1


69632 کردنگ (کَ دَ) (ص .) 1 - ابله، احمق . 2 - بد - هیکل، بداندام . 1


69633 کرده (کَ د) (ص مف .) 1 - انجام داده، پرداخته . 2 - ساخته شده . 1


69634 کرده کار (کَ د) (ص مر.) کارآزموده و باتجربه . 1


69635 کردو (کَ) (اِ.) 1 - شاخه ای که از درخت بریده باشند. 2 - بخشی از مزرعه که کنارهای آن را بلند کنند تا آب در آن نشیند و در میان آن سبزی کارند یا زراعت کنند. 1


69636 کردوس (کُ دُ) [ ع . کردوسة ] (اِ.) گلة بزرگ اسبان . 1


69637 کردگار (کِ) (ص .) 1 - بسیار کننده، فعال . 2 - دانسته و عمداً. 3 - یکی از نام های خداوند متعال . 1


69638 کردگر (کَ گَ) (ص .) کننده، فاعل . 1


69639 کردیت (کِ رِ د) [ فر. ] (اِ.) اعتماد، اعتبار. 1


69640 کرز (کَ رَ) [ ع . ] (اِ.) آلبالو. 1


69641 کرز (کُ) (اِ.) = کرزه : زمینی که به جهت سبزی کاشتن یا زراعت دیگر هموار کنند و کناره های آن را بلند سازند. 1


69642 کرزه (کُ ز) (اِ.) نک کرته . 1


69643 کرس ( کرس .) (اِ.) موی پیچیده و پُرشکن . کُرسه و گروس هم گفته شده . 1


69644 کرس (کُ) (اِ.) چرک، چرک لباس یا بدن . 1


69645 کرسان (کَ) (اِمر.) ظرفی مدور و صندوق مانند که از گل یا چوب سازند و نان و حلوا و میوه و مانند آن در آن نهند. 1


69646 کرسب (کَ رَ) (اِ.) کرفس . 1


69647 کرست (کُ س ) [ فر. ] (اِ.) سینه بند، شکم بند، تن پوشی طبی برای جلوگیری از افتادگی یا جا به جایی اندام ها. 1


69648 کرستوان (کَ رَ) (اِ.) قپان، ترازوی بزرگ . 1


69649 کرستون (کَ رَ) (اِ.) نک کرستوان . 1


69650 کرسف (کَ س ) (اِ.) کرفس . 1


69651 کرسی (کُ رْ یّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سریر، تخت . ج . کراسی . 2 - فلک هشتم . 3 - درس تخصصی یک استاد دانشگاه . 4 - دندان هایی که پس از دندان های نیش قرار دارند. ؛ حرف خود را به کرسی نشاندن سخن خود را تحمیل کردن . 1


69652 کرسی ( کرسی .) (اِ.) چهار پایه ای پهن، کوتاه و چهارگوش که در زمستان در زیر آن منقل می گذارند و بر رویش لحاف اندازند و در زیر آن خود را گرم کنند. 1


69653 کرسیدن (کَ دَ) (مص م .) 1 - فریب دادن . 2 - فروتنی کردن . 1


69654 کرش (کَ رَ) (اِ.) 1 - فریب، خدعه . 2 - تملق، چاپلوسی . 1


69655 کرش (کَ) [ ع . ] (اِ.) علف حصیر. 1


69656 کرش (کِ) (اِ صت .) آوازی که در وقت خواب از بینی برآید، خرناسه، خروپف . 1


69657 کرش (کُ رُ) (اِ.) ریسمانی را گویند که از موی بافته باشند. 1


69658 کرشته (کِ رِ تَ) (اِ.) خس و خاشاک . 1


69659 کرشمه (کِ رِ مِ) (اِ.) = کرشم . گرشم . گرشمه : غمزه، ناز، اشاره با چشم و ابرو. 1


69660 کرشه (کَ شَ) (اِ.) 1 - فریب، خدعه . 2 - چاپلوسی، فروتنی، افتادگی . 1


69661 کرشیدن (کِ دَ) (مص م .) 1 - فروتنی کردن . 2 - فریفتن . 3 - چاپلوسی کردن . 1


69662 کرف (کَ) (اِ.) قیر، نقره و مِس سوخته که با آن ظروف نقره را نقش و نگار می زنند. 1


69663 کرفت (کِ رِ) (ص .) پلیدی، نجاست، چرک . 1


69664 کرفس (کَ رَ) [ ع . ] (اِ.) معرب کرسب ؛ گیاه علفی دو ساله از تیرة چتریان معطر، نرم و خوراکی . ریشه و برگ این گیاه در تداوی مورد استعمال دارد. برگ گیاه مذکور ضد اسکوربوت و شیرة آن به عنوان مقوی و ضد تب به کار می رود. 1


69665 کرفه (کَ فِ) [ په . ] (اِ.) کار نیک، ثواب . 1


69666 کرم (کَ رَ) [ ع . ] (اِمص .) جوانمردی، سخاوت . 1


69667 کرم (کَ) [ ع . ] (اِ.) تاک، رز. ج . کروم . 1


69668 کرم (کِ رِ) 1 - (اِ.) رنگ سفید مایل به زردی، نخودی رنگ . 2 - [ فر. ] (اِ.) ماده ای خمیری شکل جهت مراقبت از پوست . 3 - نوعی خمیر نرم جهت تهیه انواع شیرینی و غذا. 1


69669 کرم (کِ) (اِ.) گروهی از بی مهره گان هستند که در لای و لجن و آب راکد و میوه پدید می آیند. اکثراً بدن نرم و برهنه و دراز دارند. مهم ترین انواع آن ها عبارتند از: کرم های پهن، کرم های حلقوی، کرم های لوله ای . کرم ؛ کرم داشتن الف - دارای کرم بودن . ب - موذی بودن، دنبال دردسر بودن . ؛ کرم ریختن تحریک کردن . 1


69670 کرم خوردگی (کِ. خُ د) (حامص .) نوعی پوسیدگی و فساد دندان که با تغییر رنگ ظاهری آن همراه است . 1


69671 کرمایر (کِ رِ یِّ) [ فر. ] (اِ.) ریل (راه آهن ) که در روی آن چرخ دندانه دار لوکوموتیو حرکت می کند. این نوع ریل در راه های بسیار سراشیب به کار می رود. 1


69672 کرمند (کَ مَ) (ص مر.) شتابکار، تند، تیز. 1


69673 کرمو (کِ) (ص مر.) (عا.) کرم دار، کرم خورده . 1


69674 کرمک (کِ مَ) (اِمصغ .) 1 - نوعی سوپاپ لاستیک دوچرخه که در موقع باد زدن به طور خودکار باز و بسته می شود و از خروج باد لاستیک جلوگیری می کند. 2 - نوعی کرم کوچک سفید رنگ که در چین های مخرج (خصوصاً انسان ) تخم ریزی می کند. 1


69675 کرمکی (کِ مَ) (ص نسب .) (عا.) مردم آزار، موذی . 1


69676 کرن (کُ رَ) (اِ.) رنگ میان زرد و بور، رنگ بین سرخ و زرد. 1


69677 کرنا (کَ) (اِمر.) کرنای، شیپور بزرگ، نای جنگی . 1


69678 کرنب (کَ یا کُ نَ) (اِ.) چغندر. 1


69679 کرنج (کَ یا کِ نَ) (اِ.) سیاه دانه، شونیز. 1


69680 کرنج (کُ رَ) (اِ.) برنج . 1


69681 کرنجو (کَ رَ) (اِ.) کابوس، بختک . 1


69682 کرند (کُ رَ) (اِ.) 1 - میدان اسب دوانی . 2 - اسبی که رنگش قهوه ای روشن باشد. 3 - حلقه زدن مردم . 1


69683 کرند ( کرند .) (اِ.) دیگی که رنگرزان رنگ ها را در آن می جوشانند. کرنگ نیز گویند. 1


69684 کرند (کُ رُ) (اِ.) لیف جولاهگان و شوی مالان که عبارت است از جاروب مانندی که بدان آش و آهار بر تارة جامه مالند. 1


69685 کرنر (کُ نِ) [ انگ . ] 1 - گوشه، کنار. 2 - (اِ.) حالتی در بازی فوتبال که بر اثر پرتاب توپ به وسیلة تیم مدافع به پشت خط دروازة خودشان به وجود می آید و منجر به ضربة کرنر از سوی تیم حریف از گوشه های زمین رقیب می شود. 1


69686 کرنش (کُ نِ) [ تر. ] (اِ.) تعظیم کردن، سر فرود آوردن در برابر بزرگان . 1


69687 کرنگ (کُ رَ) (اِ.) نک کرند. 1


69689 کره (کُ رِ) [ ع . کرة ] (اِ.) هر جسم گرد. 1


69690 کره (کَ رِ) (اِ.) چربی ای که از ماست و دوغ و خامه گرفته می شود. 1


69691 کره (کُ رُِ) (اِ.) 1 - بچة چهارپایان . 2 - کودک، فرزند (به لحن تحقیر). 1


69692 کره (کُ رْ) [ ع . ] 1 - (مص م .) ناپسند داشتن . 2 - (اِمص .) کراهت، نفرت . 1


69693 کره (کَ رَ یا رِ) (اِ.) خانة عنکبوت . 1


69694 کره کردن (کُ رِّ. کَ دَ) (مص ل .) کنایه از: زیاد شدن چیزی . 1


69695 کرو (کِ یا کَ) (اِ.) دندان فرسوده و کرم خورده . 1


69696 کرو (کِ رَ) (اِ.) زورق، کشتی کوچک . 1


69697 کرو (کَ) (اِ.) = کره . کری : پردة سفیدی که عنکبوت سازد و در آن تخم کند و بچه برآرد. 1


69698 کروب (کُ) [ ع . ] جِ کرب . 1


69699 کروبی (کَ یّ) [ ع . ] (اِ.) فرشتة مقرب درگاه . ج . کروبیون . 1


69700 کروبیان (کَ یّ) [ ع . ] (اِ.) کروبی . فرشتگان مقرب درگاه . 1


69701 کروبیون (کَ یُّ) [ ع . ] (اِ.) جِ کروبی . فرشتگان مقرب درگاه . 1


69702 کروت (کُ) (ص .) فربه، چاق . 1


69703 کرور (کُ) [ هند. ] (اِ.) عدد بسیار زیاد، پانصد هزار. 1


69704 کروز (کُ) (اِ.) شادی، نشاط . 1


69705 کروشه (کُ ش ) [ فر. ] (اِ.) نوعی پرانتز به شکل ] [، قلاب (فره ). 1


69706 کروفر (کَ رُّ فَ) [ ع . ] (اِ.) شوکت، حشمت، جلال . 1


69707 کرومانیون (کُ رُ یُ) [ فر. ] (اِ.) یکی از نژادهای باستانی انسان که افراد آن تا عصر حجر زندگی می کردند. آثار این نژاد در حوزة کرومانیون فرانسه به دست آمده . 1


69808 کسینوس (کُ) [ فر. ] (اِ.) نسبت ضلع مجاور زاویة حاده در مثلث قایم الزاویه به وتر. 1


69708 کروموزم (کُ رُ مُ زُ) [ انگ . ] (اِ.) هر یک از جسم های رشته مانند موجود در هستة بیشتر یاخته ها که حامل ویژگی های ارثی اند و تعدادشان در هر جانداری ثابت است . 1


69709 کرونومتر (کُ رُ نُ مِ) [ فر. ] (اِمر.) وسیله ای برای اندازه گیری فاصله های زمانی بسیار کوتاه (در حدود دقیقه، ثانیه یا کسری از آن ها)، زمان سنج . 1


69710 کروه (کُ) (اِ.) 1 - یک سوم فرسخ . 2 - آشیانه و لانه مرغان . 3 - دندان فرسوده و کرم خورده . 1


69711 کروک (کُ) [ روس . ] (اِ.) سقف درشکه و اتومبیل . 1


69712 کروکر (کَ کَ) (اِ.) نک گروگر. 1


69713 کروکودیل (کِ) [ فر. ] (اِ.) تمساح . 1


69714 کروکی (کُ) [ فر. ] (اِ.) نقشه ای که موقعیت محلی را نشان دهد. 1


69715 کروی (کُ رَ) [ ع . ] (ص .) منسوب به کره، هر چیز گرد و کره مانند. 1


69716 کرپ (کِ رِ) [ فر. ] (اِ.) اطلس، نوعی پارچة لطیف . 1


69717 کرپا (کَ) (اِ.) = گرپا. کرپه : شبدر. 1


69718 کرپان (کَ) (ص .) 1 - در اصطلاح زرتشتیان، کسی که گوش دارد ولی کلام حق را نمی شنود. 2 - کسانی که پیام زردشت را نمی شنیدند و نمی پذیرفتند. 1


69719 کرچ (کُ یا کَ رَ) (اِ.) قاچ، یک قاچ از خربزه یا هندوانه . 1


69720 کرچ (کُ) (ص .) حالت مرغی که آمادة خوابیدن روی تخم است . 1


69721 کرچه (کُ چِ) (اِ.) کومه، کلبه . 1


69722 کرچک (کَ چَ) (اِ.) گیاهی است از تیرة فرفیون ها که یک ساله است و دارای برخی گونه های پایا می باشد. برگ های این گیاه دارای پهنک بزرگ و منفرد و پنجه ای شکل و گل هایش خوشه ای و به طور متقابل با برگ های انتهایی ساقه قرار دارد. میوه اش کپسول دار و پوشیده از خار و شامل سه دانه روغن دار است . از دانه های کرچک روغنی به دست می آید که مصارف صنعتی و دارویی دارد. 1


69723 کرک (کُ) (ص .) ماکیانی که از بیضه کردن باز آمده و مست شده باشد. 1


69724 کرک (کُ) (اِ.) پشم نرم . 1


69725 کرک (کَ رَ) (اِ.) بدبدک، بلدرچین، سلوی . 1


69726 کرک ( کرک .) (اِ.) سقف خانه . 1


69727 کرک (کَ) مرغ خانگی، ماکیان . 1


69728 کرک ( کرک .) (اِ.) خرچنگ . 1


69729 کرکر (کَ کَ) (اِ.) 1 - دادگر، از نام های خداوند. 2 - کامکار. 3 - پادشاه صاحب اقبال . 1


69730 کرکر (کُ کُ) (اِ.) پارچه ای است نخی و ابریشمی یا پشمی که با آن پرده و رویة مبل سازند. 1


69731 کرکرانک (کَ کَ نَ) (اِ.) استخوان نرم، غضروف . کرکری هم گویند. 1


69732 کرکره (کِ کِ رِ) (اِ.) نوعی پرده که از تخته یا کائوچو باریک و بلند درست می کنند و پشت در و پنجره برای جریان هوا و جلوگیری از آفتاب گذارند. 1


69733 کرکری (کَ کَ) (اِ.) نک کرکرانک . 1


69734 کرکری خواندن (کُ کُ. خا دَ) (مص ل .) (عا.) رجز خواندن . 1


69735 کرکس (کَ کَ) (اِ.) از مرغان شکاری با جثة بزرگ و منقار و چنگال قوی که لاشه جانوران را می خورد. مردارخوار هم می گویند. 1


69736 کرکس فلک (کَ کَ س فَ لَ) (اِمر.) نک کرکسان فلک . 1


69737 کرکسان فلک (کَ کَ نِ فَ لَ) (اِمر.) دو ستارة نسر واقع در صورت فلکی شلیاق یا چنگ رومی و نسر طایر در صورت فلکی عقاب . 1


69738 کرکسان گردون ( کرکسان گردون گَ) (اِمر.) نک کرکسان فلک . 1


69739 کرکم (کَ کَ) (اِ.) رنگین کمان . 1


69740 کرکما (کَ) (اِ.) دم جنبانک . 1


69741 کرکن (کَ کَ یا کِ) (اِ.) غله ای مانند گندم و نخود و باقلا که آن را نیم رس بریان کنند و بخورند. 1


69742 کرکند (کَ کَ)(اِ.)سنگی است سرخ رنگ شبیه یاقوت . 1


69743 کرکی (کُ) (اِ.) کلنگ، درنا. 1


69744 کرگ (کَ رْ) (اِ.) کرگدن . 1


69745 کرگدن (کَ گَ دَ) (اِ.) حیوانی بزرگ و نیرومند که شاخی بالای بینی اش دارد.پوستش ضخیم و پُر چین و چروک است . در هندوستان و افریقا زندگی می کند. 1


69746 کری (کَ) (حامص .) کر بودن، ناشنوایی . 1


69747 کریاس (کِ) (اِ.) 1 - آستان، آستانه . 2 - بخش زیرین در. 3 - خلوت خانة شاه یا امیر. 1


69748 کریج (کَ) (اِ.) کومه، خانه ای که از نی و علف درست کنند. کُریز و کریجه نیز گویند. 1


69749 کریدور (کُ دُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - دالان . 2 - سرسرا، غلام گردشی . 1


69750 کریز خوردن (کُ. خُ دَ) (مص ل .) آماده شدن باز برای شکار. 1


69751 کریزی (کُ رِ) (ص نسب .) پیر، فرتوت، خمیده قامت . 1


69752 کریستال (کِ) [ فر. ] (اِ.) عنصر یا ترکیب شیمیایی جامد همگن با آرایش اتمی منظم که ممکن است شکل آن نیز از سطوح هندسی منظم تشکیل شده باشد، بلور. (فره ). 1


69753 کریسمس (کِ مَ) [ انگ . ] (اِ.) جشنی که در شب بیست و پنجم دسامبر به یُمن میلاد مسیح برپا می کنند، نوئل . 1


69754 کریشک (کُ شَ) (اِ.) مغاک، گودال . 1


69755 کریشک (کَ یا کِ شَ) (اِ.) جوجه مرغ . 1


69756 کریغ (کُ) (اِ.) = کریز. کریژ. کریزه . کریج . کریچ . کریچه : پر ریختن پرندگان ؛ تولک . 1


69757 کریم (کَ) [ ع . ] (ص .) جوانمرد، بخشنده . جِ. کرام . 1


69949 کفچه (کَ چِ یا چَ) (اِ.) کبچه، کفگیر. 1


69758 کریمه (کَ مِ یا مَ) [ ع . کریمه ] (ص .) مؤنث کریم . 1 - زن صاحب کرم . 2 - زن نیک خوی . 3 - خوب، پسندیده . 1


69759 کریه (کَ هْ) [ ع . ] (ص .) ناپسند، زشت . 1


69760 کریون (کَ) (اِ.) قنطوریون، دارویی است تلخ، مفید برای زهر گزندگان . 1


69761 کریوه (کَ وَ یا وِ) (اِ.) زمین بلند، تپه . 1


69762 کریچ (کَ) (اِ.) = کریج . کریچه . کرچه . کریز. گریزه . کریغ : پر ریختن پرندگان خصوصاً چرغ و باز و شاهین و مانند آن ها؛ تولک . 1


69763 کز (کِ) (اِ.) 1 - تنگی چیزی . 2 - (عا.) انسان یا جانوری که به کنجی خزیده و در خود فرو رفته باشد. 1


69764 کز دادن (کِ دَ) (مص م .) (عا.) 1 - سوزاندن موهای ریز کله و پاچه و گوشت طیور است در روی آتش، پس از پاک کردن آنها و کشیدن پرهای طیور. 2 - سوزاندن مو (مطلقاً). 1


69765 کزاز (کُ) [ ع . ] (اِ.) عفونی شدن شدید در اثر ورود میکربی مخصوص از راه زخم . 1


69766 کزبود (کَ) (اِ.) کدخدا، رییس قوم . 1


69767 کزف (کُ) (اِ.) کُرف، قیر، شبه . 1


69768 کزم (کَ) (اِ.) هرگیاهی که در کناره های جوی و رودخانه سبز شود. 1


69769 کزوغ (کَ) (اِ.) مهره، مهره های گردن و پشت . 1


69770 کس (کَ) 1 - (اِ.) شخص، مردم، ذات . 2 - (مبهم ) شخص مبهم . 3 - فردی، احدی . 4 - یار، رفیق، همدم . 5 - خویش، خویشاوند. 6 - مرد، جوانمرد. 1


69771 کس (کُ) (اِ.) (عا.) اندام خارجی تناسلی زن، فرج . ؛ کس خل کم عقل، دیوانه . ؛ کس مشنگ کم عقل، خُل . 1


69772 کس و کار (کَ سُ) (اِمر.) (عا.) قوم و خویش . 1


69773 کساء (کِ) [ ع . ] (اِ.) جامه، لباس، گلیم . ج . اکسیه . 1


69774 کساد (کَ) [ ع . ] (مص ل .)بی رواج شدن، بی - رونق شدن . 1


69775 کسادی ( کسادی .) [ ع - فا ] (حامص .) بی رونقی . 1


69776 کسالت (کَ لَ) [ ع . کسالة ] (مص ل .) سستی، بیماری، رنجوری . 1


69777 کسان (کَ) (اِ.) دیگران . 1


69778 کسب (کَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - تحصیل، به دست آوردن . 2 - حرفه، شغل . 1


69779 کسب (کُ) [ ع . ] (اِ.) ثقل چیزهای فشرده ؛ کنجارة روغن . 1


69780 کسبه (کَ سَ ب) [ ع . کسبة ] جِ کاسب . 1


69781 کستج (کَ تَ) [ معر. ] (اِ.) = گشتگ : یکی از خطوط عهد ساسانی دارای بیست و هشت حرف . 1


69782 کستل (کُ تَ) (اِ.) جعل، حشره ای سیاه و پردار. 1


69783 کسته (کُ تَ یا تِ) 1 - (اِمف .) کوفته، کوفته شده . 2 - (اِ.) غلة کوفته که هنوزش پاک نکرده باشند یعنی از کاه جدا نشده باشند. 3 - گیاه سرخ مرد، عصی الراعی، هفت بند. 1


69784 کستی (کُ تِ) [ په . ] (اِ.) 1 - کُشتی . 2 - زنار و ریسمانی که ترسایان و هندوان و زرتشتیان بر کمر بندند. 1


69785 کستیمه (کَ مِ) (اِ.) خار شتر. 1


69786 کسر (کَ) [ ع . ] 1 - (مص م .)شکستن، شکستگی، رخنه، شکاف . 2 - (اِ.) حرکت زیر و کسره . 3 - عددی که کمتر از واحد صحیح باشد. 1


69787 کسر گرفتن ( کسر گرفتن . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) شکست خوردن . 1


69788 کسره (کَ رِ) [ ع . کسرة ] (اِ.) حرکت زیر حرف . 1


69789 کسره (کِ رَ) [ ع . کسرة ] (اِ.) تکه ای از چیز شکسته . ج . کسرات . 1


69790 کسروی (کَ رَ) (ص نسب .)1 - منسوب به کسری انوشیروان . 2 - خسروی، شاهی، سلطنتی . 1


69791 کسری (کَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به کسر. 2 - مبلغی که از چیزی کسر آمده و نقصان دارد. 1


69792 کسری (کَ یا کِ را) [ معر. ] (اِ.) 1 - خسرو و پادشاه . 2 - نام انوشیروان . ج . اکاسره . 1


69793 کسف (کَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - بریدن، پاره کردن . 2 - افکندن حرف متحرکی راکه در آخر جزو باشد، یعنی مفعولات را بدل به مفعولن کردن . 1


69794 کسل (کَ سْ) [ ع . ] (اِمص .) سستی و کاهلی در کار، فتور در چیزی . 1


69795 کسل (کَ س ) [ ع . ] (ص .) سست، تنبل و کاهل . 1


69796 کسلان (کَ) [ ع . ] (ص .) سست، کاهل . 1


69797 کسمه (کَ مِ) (اِ.) زلف، زلف پرپیچ و خم بالای پیشانی . 1


69798 کسندر (کَ سَ دَ) (اِمر.) نااهل، فرومایه، ناکس . 1


69799 کسوب (کَ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار کسب کننده . 2 - بسیار فراگیرنده . 3 - بسیار ورزنده . 1


69800 کسوت (کِ وَ) [ ع . کسوة ] (اِ.) رخت، لباس، جامة پوشیدنی . ج . کسا. 1


69802 کسوف (کُ) [ ع . ] (مص ل .) خورشید گرفتگی، هنگامی که کرة ماه بین زمین و خورشید طوری قرار بگیرد که مانع از تابش نور خورشید به قسمتی از سطح زمین شود. 1


69803 کسپرج (کَ پَّ رَ) (اِ.) = کسبرج : مروارید. 1


69804 کسک (کَ سَ) (اِ.) پرنده ای است سیاه و سفید که آن را به عربی عقعق گویند. 1


69805 کسکانت (کُ) [ فر. ] (اِ.) عکس مقدار سینوس یک زاویه . 1


69806 کسکسه (کَ کَ سَ یا س ) [ ع . کسکسة ] (مص م .) 1 - سخت کوفتن . 2 - الحاق کاف تأنیث به سین به هنگام وقف مانند «بکس » و «اکرمتکس » بجای «بک » و «اکرمتک » (و آن لغت تمیم است .) 3 - آوازی که از تلفظ حرف «س » شنیده شود. 1


69807 کسکن (کَ کَ) [ تر. ] (اِ.) گرزی که سرش را با زنجیر یا تسمه به دسته نصب کنند؛ پیازک، پیازی . 1


69809 کش ( کش .) (اِ.) زخم و ریشی که بر دست و پای شتر بهم رسد و از آن پیوسته زردآب بیرون آید و از بیم سرایت شتران صحیح را داغ کنند؛ غره . 1


69810 کش (کِ) (اِ.) نوار یا تسمه ای که دارای حالت ارتجاعی است مخصوصاً بندی که در آن نوار یا نوارهای لاستیکی به کار رفته باشد. 1


69811 کش (کَ) [ په . ] 1 - (اِ.) سینه و صدر. 2 - بغل، پهلو. 3 - (ص .) خوب، خوش . 4 - خودستا، متکبر. 1


69812 کش (کَ یا کِ) (فع .) 1 - کشیدن : کش و قوس . 2 - دوم شخص مفرد از امر حاضر از «کشیدن ». 3 - (ص فا.) در ترکیب به معنی «کشنده » آید به معانی ذیل : الف - کشنده، برنده : غاشیه کش . ب - تحمل کننده : جفاکش . ج - تماس دهنده، مالنده : جاروکش . د - نوشنده، آشامنده : پیاله کش، جرعه کش . ه - حرکت دهنده : سپرکش . 4 - (ص مف .) گاه در ترکیب به معنی «کشیده » آید: زرکش . 1


69813 کش ( کش .) (اِ.) دفعه، مرتبه، بار. 1


69814 کش آمدن ( کش آمدن . مَ دَ)(مص ل .) (عا.) 1 - از حد معمولی خود درازتر شدن چیزی . 2 - طولانی شدن . 1


69815 کش بافی (کِ) (اِمر.) 1 - کارگاه بافندگی پارچة کشباف . 2 - عمل بافتن پارچه های کشباف . 1


69816 کش دادن (کِ. دَ) (مص م .) (عا.) طول دادن، طولانی کردن . 1


69817 کش رفتن ( کش رفتن . رَ تَ) (مص م .) (عا.) دزدیدن، ربودن . 1


69818 کش مکش (کِ مَ کِ) (اِمر.) 1 - کشیدن و رها کردن . 2 - از هر سو کشیدن . 3 - جدال، ستیزه . 1


69819 کش و فش (کَ شُ فَ) (اِمر.) شان و شوکت، کروفر. 1


69820 کش و قوس (کِ شُ قُ) [ فا - ع . ] (اِمر.) (عا.) پیچ و تاب . 1


69821 کشاجم (کَ جَ) [ ع . ] (ص مر.) کسی که هم کاتب (نویسنده ) و هم شاعر (چکامه سرا) و هم منجم (اخترشناس ) باشد. (علامت اختصاری ) 1


69822 کشاف (کَ شّ) [ ع . ] (ص .) بسیار کشف کننده، بسیار پیدا کننده . 1


69823 کشاله (کِ لِ) (اِ.) امتداد و دنبالة هر چیزی . 1


69824 کشاله کردن ( کشاله کردن . کَ دَ) (مص ل .) (عا.) خود را به سویی کشیدن، به طرفی خزیدن . 1


69825 کشامن (کِ مَ)(ص .) (عا.) جنس کشیدنی، وزن کردنی . 1


69826 کشان (کَ) 1 - (ص فا.) کشنده . 2 - (اِ.) خیمه ای که به یک ستون برپا کنند. 1


69827 کشان کشان (کَ. کَ) (ق .) در حال کشیدن . 1


69828 کشانیدن (کَ دَ) (مص م .) کشیدن . 1


69829 کشاورز (کِ وَ) (ص فا.) دهقان، برزگر. 1


69830 کشاورزی ( کشاورزی .) (حامص .) زراعت، زراعت کردن . 1


69831 کشاکش (کَ کَ) (اِمر.) 1 - به هر طرف کشیده شدن . 2 - کنایه از: گرفتاری و حوادث . 1


69832 کشت (کَ) (اِ.) درخت گز. 1


69833 کشت (کِ) 1 - (مص م .) کاشت، کاشتن . 2 - (ص مف .) زراعت، شخم . 1


69834 کشت (کُ) (مص مر.) کشتن، قتل . 1


69835 کشت زار (کِ) (اِمر.) زمین زراعت شده، مزرعه . 1


69836 کشتار (کُ) [ په . ] (اِمص .) ذبح، قتل . 1


69837 کشتارگاه ( کشتارگاه .) (اِمر.) سلاخ خانه، مذبح، جای کشتن جانوران گوشتی . 1


69838 کشتبان (کِ) (ص مر.) زارع، دهقان . 1


69839 کشتمان (کِ) (اِمر.) زمینی که در آن چیزی کاشته باشند. 1


69840 کشتن (کُ تَ) [ په . ] (مص م .) 1 - بی جان کردن . 2 - خاموش کردن آتش و چراغ . 3 - از بین بردن یا سرکوب کردن . 1


69841 کشتن (کِ تَ) (مص م .) کاشتن، زراعت کردن . 1


69842 کشته (کِ تِ) 1 - (ص مف .) کاشته شده، زراعت شده . 2 - (اِ.) آلو، زردآلو، امرود، شفتالو. 1


69843 کشته (کُ تِ یا تَ) (ص مف .) 1 - مقتول، هلاک شده . 2 - مهره ای که بر اثر ضربت طرف موقتاً از بازی خارج شده (نرد). 1


69844 کشتکار (کِ) (اِ.) زارع، برزگر. 1


69845 کشتی (کُ) (اِ.) 1 - ورزش دونفری که هدف از آن به پشت خواباندن یکی به وسیلة دیگری است . مجازاً: تلاش و کوشش جسمی یا ذهنی بسیار سخت . 2 - زنار، کمربند. 1


69846 کشتی (کِ) (اِ.) 1 - سفینه، قایق بزرگ . 2 - نوعی پیالة شراب . ؛ کشتی کسی غرق شدن بسیار افسرده و غمگین شدن . 1


69847 کشتی بان (کِ) (ص مر. اِمر.) ناخدا، ملاح . 1


69848 کشتی گرفتن (کُ. گِ رِ تَ) (مص ل .) گلاویز شدن دو تن با هم تا یکی دیگری را زمین زند. 1


69849 کشتی گیر (کُ) (ص فا.) کسی که کشتی می گیرد، پهلوان . 1


69850 کشتیار شدن (کُ. شُ دَ) (مص ل .) (عا.) بسیار اصرار کردن، پافشاری کردن . 1


69851 کشتیل (کَ) (اِ.) حوضی چوبین است در اندرون کشتی از طرف سینه که در مواقع طوفان آب دریا - که به کشتی آید - در آن جمع شود (سواحل خلیج فارس ). 1


69852 کشح (کَ شَ) [ ع . ] (اِ.) تهیگاه ؛ ج . کشوح . 1


69853 کشخ (کَ شَ) (اِ.) ریسمانی که خوشه های انگور را بر روی آن بیاویزند تا باد بخورد و خشک شود. 1


69854 کشخان (کَ) [ ع . ] (ص .) بی غیرت، دیوث . 1


69855 کشخور (کِ وَ) (اِ.) کشور؛ یک بخش از هفت بخش زمین، اقلیم . 1


69856 کشش (کُ ش ) (اِمص .) کشتن، قتل . 1


69857 کشش (کِ ش ) (حامص .) 1 - جاذبه . 2 - ناز و کرشمه . 1


69858 کشش کردن ( کشش کردن . کَ دَ) (مص م .) پیکار کردن، نبرد کردن . 1


69859 کشف (کَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) آشکار ساختن، پیدا کردن . 2 - (اِمص .) پیدایی . 1


69860 کشف (کَ شَ) (اِ.) 1 - لاک پشت، سنگ پشت . 2 - بُرج خرچنگ، سرطان . 3 - کوزة آبخوری سرپهن . 1


69861 کشف الا´ یات (کَ فُ لْ) [ ع . ] (اِمر.) جدول و فهرست الفبایی یا موضوعی کلمات قرآن کریم برای یافتن آیه یا سورة مورد نظر. 1


69862 کشف الابیات (کَ فُ لْ اَ) [ ع . ] (اِمر.) جدول و فهرست الفبایی ابیات، برای یافتن آن بیت مورد نظر. 1


69863 کشف اللغات (کَ فُ لْ لُ) [ ع . ] (اِمر.) جدول و فهرست الفبایی لغات، برای یافتن لغت مورد نظر. 1


69864 کشفت (کَ شَ) 1 - (ص .) پراکنده، پریشان . 2 - (فع .) سوم شخص مفرد ماضی از «کشفتن ». 1


69865 کشفتن (کُ شُ یا کَ شَ تَ) (مص م .) 1 - گشودن، شکافتن . 2 - پژمرده کردن . 1


69866 کشفته (کُ شُ تِ یا کَ شَ تَ) (ص مف .) 1 - پریشان، پراکنده . 2 - پژمرده، افسرده . 1


69867 کشمان (کِ) (اِمر.) = کشت مان : زمین زراعت شده . 1


69868 کشمش (کِ مِ) (اِ.) دانه های خشک شدة میوة انگور. 1


69869 کشن (کَ شَ یا ش ) (ص .) گشن، پُر، انبوه، فراوان . 1


69870 کشه (کَ شَ) (اِ.) خطی را که به جهت علامت بطلان بر نوشته کشند. 1


69871 کشو (کِ) (اِ.) جعبه روباز جاسازی شده در داخل یک قفسه، کمد، یا میز که بتوان آن را بر روی تکیه گاهش به جلو و عقب برد و باز و بسته کرد. 1


69872 کشور (کِ وَ) (اِ.) مملکت . 1


69873 کشورخدا (ی ) ( کشورخدا . خُ) (اِمر.) پادشاه . 1


69874 کشک (کَ شْ) (اِ.) 1 - تَه ماندة ماست یا دوغ که پس از جوشاندن خشک کنند. 2 - مجازاً: هیچ، پوچ . ؛ کشک ِ خود را سابیدن سرش به کار خودش بودن . 1


69875 کشک بادنجان ( کشک بادنجان د) (اِمر.) خوراکی ایرانی که بادنجان کباب شده یا سرخ کرده را با پیاز و گاه گوشت چرخ کرده یا قیمه می پزند و در آن نعنا و کشک و گردو می ریزند. 1


69876 کشکاب (کَ) (اِمر.) کشک با آب سابیده که نان در آن ترید کنند و خورند. کشکاو و کشکو نیز گفته شود. 1


69877 کشکرک (کَ کَ رَ) (اِ.) پرنده ای است از راستة سبکبالان جزو دستة دندانی نوکان از تیرة کلاغ ها که در اکثر نقاط کرة زمین یافت می شود. کشکرک دمی دراز دارد. رنگ پرهایش سیاه و سفید است . پرنده ای چابک و موذی و مزور است و خوراکش دانه و میوه و حشرات و گوشت و تخم مرغان دیگر می باشد. زیر سینة مادة آن سفید رنگ است . وی لانه اش را روی درختان بزرگ نزدیک آبادی ها بنا می کند. گاهی هم برخی صداها را تقلید می کند؛ زاغی، قشقره، زاغ پیسه، زاغ دو رنگ . زاغ سیاه سفید، عقعق، عکعک، عکه، کراک نیز نامیده می شود. 1


69878 کشکله (کَ کَ لَ) (اِ.) چارُق، پای افزار. 1


69879 کشکول (کَ) (اِ.) ظرفی ساخته شده از پوست میوه ای شبیه نارگیل یا فلز و سفال که درویشان آن را با زنجیری به شانه بیآویزند. 1


69880 کشکی (کَ) (ص نسب .) کنایه از: بی پایه، بی اساس، خیالی . 1


69881 کشکین (کَ) 1 - (ص نسب .) منسوب به کشک . 2 - (اِمر.) نان جو، کشکینه . 3 - نانی که از آرد باقلا و نخود و گندم و جو درهم آمیخته پزند. 1


69882 کشی (کَ ش ) (حامص .)1 - خوشی، تندرستی . 2 - خودستایی، غرور. 1


69883 کشیدن (کَ دَ) [ په . ] 1 - (مص م .) امتداد د ادن . 2 - به سوی خود آوردن . 3 - بردن، حمل کردن . 4 - تحمُل کردن، رنج بردن . 5 - منجر شدن . 6 - جذب کردن . 7 - وزن کردن . 8 - نقاشی کردن . 9 - نوشیدن . 10 - بیرون آوردن . 11 - تدخین کردن، دود کردن . 12 - تقدیم کردن . 13 - گستردن . 14 - (مص ل .) حرکت کردن، رفتن، درکشیدن . 1


69884 کشیده (کَ دَ یا د) 1 - (ص مف .) امتداد داده، ممتد. 2 - به سوی خود آورده . 3 - جذب کرده، مجذوب . 4 - تحمل کرده . 5 - برده، حمل کرده . 6 - حرکت داده . 7 - رسم کرده، خط کشیده . 8 - نقاشی کرده . 9 - سنجیده . 10 - نوشیده . 11 - برآورده . 12 - ریخته در ظرف (غذا). 13 - گسترده . 14 - دور کرده . 15 - (ص .) بلند، دراز. 16 - (اِ.) (عا.) سیلی . 1


69885 کشیش (کِ) (اِ.) روحانی مسیحی، کسی که مقامش بالاتر از شمّاس و پایین تر از اسقف است . 1


69886 کشیک (کِ) [ تر. ] (اِ.) پاسبانی، نگهبانی . 1


69887 کظم (کَ ظْ) [ ع . ] (مص م .) فرو خوردن خشم . 1


69889 کعب (کَ عْ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بند استخوان، پاشنه پا. 2 - ریشة سوم هر عدد. ج . کعاب . 3 - طاس - بازی نرد. 1


69890 کعبتین (کَ بَ تَ) [ ع . ] (اِ.) تثنیة کعب به معنای دو طاس بازی نرد. 1


69891 کعبه (کَ ب) [ ع . کعبة ] (اِ.) 1 - هر خانة چهارگوشه، غرفه . 2 - خانه خدا، بیت الحرام . 1


69892 کف (کَ) [ ع . ] (اِ.) سطح داخلی دست یا پا که تقریباً گود است . ج . کفوف . ؛ کف دست خود را بو کردن کنایه از: علم غیب دانستن (بیشتر به صورت استفهام انکاری به کار رود). 1


69893 کف ( کف .) [ ع . ] (مص م .) بازداشتن، منع کردن . 1


69894 کف ( کف .) [ په . ] (اِ.) 1 - انبوهی از حباب - های ریز که به هنگام جوشیدن آب در آن به وجود می آید. 2 - حباب های ریز سفید رنگی که در اثر ترکیب مواد شوینده و آب پدید می آید. ؛ کف به دهان آوردن کنایه از: سخت خشمگین شدن . 1


69895 کف بین (کَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) فال بین . 1


69896 کف رفتن (کَ. رَ تَ) (مص م .) دزدیدن، با تردستی ربودن . 1


69897 کف سفید (کَ س ) [ ع - فا ] (ص مر.) کنایه از: صاحب همتی که به سبب بخشش تهیدست شده . 1


69898 کف کردن (کَ کَ دَ) (مص ل .) 1 - تولید کف شدن . 2 - (عا.) عشقی شدن . 1


69899 کفا (کَ یا کِ) (اِ.) رنج، زحمت، سختی . 1


69900 کفاء (کَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پاداش، جزا. 2 - نظیر، مانند. 1


69901 کفات (کُ) [ ع . کفاة ] جِ کافی . مردان کامل و فاضل . 1


69902 کفار (کُ فّ) [ ع . ] (ص .) جِ کافر. 1


69903 کفاره (کَ فّ رِ) [ ع . کفارة ] (اِ.) صدقه، چیزی که با آن گناه را جبران کنند. 1


69904 کفاش (کَ فّ) (ص . اِ.) آن که کفش دوزد و فروشد، کفشدوز. 1


69905 کفاف (کَ) [ ع . ] (اِ.) آن اندازه روزی و قوت که انسان را بس باشد. 1


69906 کفال (کَ) (اِ.) یکی از انواع ماهی ها که در سال های اخیر در بحر خزر به تکثیر آن پرداخته اند. 1


69907 کفالت (کَ لَ) [ ع . کفالة ] (مص ل .) به عهده گرفتن کاری به جای کسی . 1


69908 کفانه (کَ نِ) (اِ.) بچه ای که نارس از شکم مادر بیفتد. 1


69909 کفانیدن (کَ دَ) (مص م .) شکافتن، ترکانیدن . 1


69910 کفایت (کِ یَ) [ ع . کفایة ] (مص ل .) بس بودن، بس شدن . 1


69911 کفایت داشتن ( کفایت داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) بس بودن، بس شدن . 1


69912 کفایت کردن ( کفایت کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) به اندازه بودن . 1


69913 کفایی (کِ) [ ع . کفائی ] (ص نسب .) منسوب به کفایت . ؛ واجب کفایی امری واجب که چون یک تن آن را انجام دهد، اجرای آن از عهدة دیگران ساقط شود. مق واجب عینی . 1


69914 کفت (کِ) (اِ.) کتف، شانه، سردوش . 1


69915 کفتار (کَ) (اِ.) جانوری است درنده و مرده خوار و قوی جثه شبیه سگ . 1


69916 کفتر (کَ تَ) (اِ.) کبوتر. 1


69917 کفتن (کَ تَ) (مص م .) شکافتن، چاک زدن، باز کردن . 1


69918 کفته (کُ تَ یا تِ) (اِمف ) شکفته . 1


69919 کفته (کَ تَ یا تِ) (اِمف ) = کافته : از هم باز کرده، شکافته . 1


69920 کفته ( کفته .) (اِمف .) = کوفته : کوبیده . 1


69921 کفتگی (کَ تَ یا تِ) (حامص .) شکافتگی، ترکیدگی . 1


69922 کفج (کَ) (اِ.) کف صابون، کف شیر، کف آب دهن . 1


69923 کفر (کُ) [ ع . ] (اِمص .) بی دینی، ناسپاسی . ؛ کفر کسی کفر بالا آمدن کنایه از: برآشفتن، خشم کسی انگیخته شدن . 1


69924 کفر (کَ فَ) [ ع . ] (اِ.) قریه و آن در اسماء امکنه آید. 1


69926 کفران (کُ) [ ع . ] (اِمص .) ناسپاسی، ناشکری . 1


69927 کفره (کَ فَ رِ) [ ع . کفرة ] جِ کافر. 1


69928 کفری (کُ) (ص نسب .) کنایه از: خشمگین، آشفته . 1


69929 کفش (کَ) [ په . ] (اِ.) پاپوش، نوعی پوشش که پا را محافظت می کند و معمولاً از جنس چرم است . ؛ پا در کفش کسی کردن موجب اذیت و آزار کسی شدن . ؛ پا در یک کفش کردن در عقیدة خود پافشاری کردن . ؛ کفش پیش پای کسی جفت کردن عذر کسی را خواستن، رفع مزاحمت کسی را از خود کردن . 1


69930 کفش دوز ( کفش دوز .) (ص فا.) 1 - کسی که کفش می دوزد. 2 - نام حشرة کوچک سرخ رنگی است که دارای چهار بال می باشد و غالباً روی درختان یافت می شود و از شته ها تغذیه می کند. 1


69931 کفش دوزک ( کفش دوزک . زَ) (اِ.) نک کفش دوز. 1


69932 کفشک (کَ شَ) (اِ مصغ .) 1 - کفش کوچک . 2 - سم شکافدار مانند سم گاو و گوسفند، ظلف ؛ مق . سم، حافر. 1


69933 کفشیر (کَ) (اِ.) 1 - لحام، لحیم . 2 - آن چه که بدان شکستگی ظروف مسین و برنجین را لحیم کنند مانند: ارزیر، قلعی و بوره . 3 - مجازاً: ظرف مسین یا برنجین شکسته که مکرر لحیم کرده باشند. 1


69934 کفل (کَ فَ) [ ع . ] (اِ.) سرین آدم یا حیوان . ج . اکفال . 1


69935 کفن (کَ فَ) [ ع . ] (اِ.) پارچة سفیدی که بر تن مرده کنند. 1


69936 کفن (کَ) [ ع . ] (مص م .) پوشاندن جسد مرده با کفن . 1


69937 کفن و دفن (کَ نُ دَ) [ ازع . ] (اِ.) مرده را کَفن کردن و به خاک سپردن . 1


69938 کفنده (کَ فَ دَ یا د) (اِفا.) 1 - از هم باز شونده . 2 - از هم باز کننده، شکافنده . 1


69939 کفه (کَ فَّ یا فُِ) [ ع . کفة ] (اِ.) صفحة ترازو که جنس یا وزنه را روی آن می گذارند. 1


69940 کفه (کَ فَ یا فِ) (اِ.) دف، دایره . 1


69941 کفه ( کفه .) (اِ.) خوشه های گندم و جو که به هنگام خرمن کوفتن، آن ها کوفته نشده باشند و پس از پاک کردن غله آن ها را بار دیگر بکوبند. 1


69942 کفو (کُ) [ ع . کفوء ] (اِ.) نظیر، مانند. ج . اکفا. 1


69943 کفور (کَ) [ ع . ] (ص .) حق ناشناس، ناگرونده . 1


69944 کفور (کُ) [ ع . ] (اِمص .) ناسپاسی، حق شناسی . 1


69945 کفپوش (کَ) (اِ.) پوشش زینتی یا بهداشتی، معمولاً پیش ساخته برای کف یک محوطه، بویژه کف بنای سر پوشیده . 1


69946 کفچل (کَ چَ) (اِ.) کفل اسب، سرین اسب . 1


69947 کفچلیز ( کفچلیز .) 1 - (اِ.) چمچة بزرگ سوراخ دار. 2 - سگ ماهی . 3 - بچه قورباغه ؛کفچلاز، کفچلیزه، کفجلاز، کفجلیز، مفچلیزک، کفلیز، کفلیزک نیز گویند. 1


69948 کفچه (کَ چَ) (اِ.) زلف پرپیچ و شکن، طره . 1


69950 کفچه مار ( کفچه مار .) (اِ.) یکی از اقسام ماران سمی خطرناک که دارای زهری کشنده است . وجه تسمیة این دسته ماران از آن جهت است که زواید مهره های گردنی خود را به اختیار می توانند پهن کنند و در این حال قسمت سر و گردن آن ها به صورت کفچه یا قاشق پهنی درمی آید. کفچه ماران دارای اقسام متعددند و همة آن ها خطرناکند. 1


69951 کفک (کَ فَ)(اِمصغ .) کف، کف آب، صابون ... 1


69952 کفک (کَ فَ) (اِ.) = کپک : 1 - کف دست . 2 - رنگ سفید یا سبز رنگی که روی نان و دیگر غذاهای شب مانده پدید آید. 1


69953 کفگیر (کَ) (اِ.) قاشق بزرگ سوراخ دار که به کمک آن کف روی غذا را می گیرند یا با آن غذا را می کشند. 1


69954 کفگیرک (کَ رَ) (اِمصغ .) نوعی بیماری پوستی شبیه به کُورک . 1


69955 کفیدن (کَ دَ) (مص ل .) ترکیدن، شکافتن . 1


69956 کفیده (کَ د) (ص مف .) باز شده، شکافته . 1


69957 کفیز (کَ فِ) (اِ.) پیمانه . 1


69958 کفیل (کَ) [ ع . ] (ص .) ضامن، پذیرفتار. 1


69959 کل (کُ) (ص .) منحنی، کج، کجی، انحناء. 1


69960 کل ( کل .) (اِ.) ده، روستا. 1


69961 کل ( کل .) (ص .) کوتاه، ناقص، کند. مق - . تیز. 1


69962 کل (کَ) [ طبر. ] (اِ.) نرینة جمیع حیوانات از قبیل گاو و گوسفند. 1


69963 کل (کَ) (ص .) بی مو، مخفف کچل . 1


69964 کل (کُ لّ) [ ع . ] (اِ.) همه، همگی . 1


69965 کل (کَ لّ) [ ع . ] (اِ.) گرانبار شدن، سنگینی . 1


69966 کل مرغ (کَ مُ) (اِمر.) نوعی کرکس که سر وی پر ندارد. 1


69967 کل مکل (کَ مَ کَ) (اِمر.) (عا.) شور و غوغا، قال و مقال . 1


69968 کل کل (کَ کَ) (اِ.) بیهوده گویی، هرزه گویی . 1


69969 کلا (کُ) (اِ.) وزغ، غوک . 1


69970 کلا (کَ لّ) [ ع . ] (حر.) حرف رد و انکار به معنی چنین نیست . 1


69971 کلائت (کِ ئَ) [ ع . کلائة ] 1 - (مص م .) نگهبانی کردن . 2 - (اِمص .) حفظ، نگهبانی . 1


69972 کلات (کَ) [ طبر. ] (اِ.) قلعه یا ده بزرگی که بر سر کوه و یا پشتة بلندی ساخته باشند. 1


69973 کلاته (کَ تِ) (اِ.) نک کلات . 1


69974 کلاجو (کَ) (اِ.) پیاله، پیالة شراب خوری یا قهوه خوری . 1


69975 کلارینت (کِ نِ) [ فر. ] (اِ.) یکی از سازهای بادی . 1


69976 کلاس (کِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - درجه، مرتبه . 2 - اتاق درس . 3 - سال تحصیلی . 4 - (عا.) طبقة اجتماعی . 1


69977 کلاسمان (کِ) [ فر. ] (اِ.) طبقه بندی، رده بندی . 1


69978 کلاسنک (کَ سَ) (اِ.) فلاخن . 1


69979 کلاسه (کِ س ) [ فر. ] (اِ.) 1 - آن چه در رده ها یا طبقه های مشخص مرتب و دسته بندی شده باشد، رده بندی شده، طبقه بندی . (فره ). 2 - نمرة پشت پرونده . 1


69980 کلاسور (کِ سُ) [ فر. ] (ص .) (اِ.) جزوه دان . 1


69981 کلاسیک (کِ) [ فر. ] (ص .) 1 - آن چه که معمول و رایج است و جدید نیست . 2 - هر نوشته و اثر هنری که مطابق اصول و قواعد معمول قدیم باشد. 3 - فراگیری دانش یا فنی از طریق مدرسه و دانشگاه . 4 - به عنوان یک مکتب ادبی، شامل همه مکاتب ادبی پیش از قرن هفدهم فرانسه می شود که از ادبیات قدیم یونان و روم تقلید کرده است . 1


69982 کلاش (کَ لّ) (اِ.) قلاش، ولگرد، مفت خوار. 1


69983 کلاشینکف (کِ کُ) [ از روس . ] (اِ.) از انواع سلاح خودکار و نیمه خودکار دارای دستگاه نشانه روی مکانیکی و دو نوع قنداق ثابت و تاشو. 1


69984 کلاعت (کِ عَ) [ ع . کلاعة ] (اِمص .) حفظ، نگهبانی، حمایت . 1


69985 کلاغ (کَ) (اِ.) پرنده ای است دارای قد متوسط که دارای پرهای سیاه (در قسمت سر و بال و دم و گردن ) ولی در ناحیة پشت و شکم دارای پرهای خاکستری مایل به سفید است و انواع مختلف دارند. کلاغ تقریباً همه چیزخوار است . 1


69986 کلاغ پر ( کلاغ پر . پَ) (مص مر.) 1 - پریدن کلاغ . 2 - فرش کردن کف اتاق یا حیاط به طور لوزی به شکلی که گوشه های نظامی ها به هم متصل شود. ؛ تنگ کلاغ پر وقت غروب . 1


69987 کلاغی ( کلاغی .) (اِ.) 1 - (ص نسب .) مانند کلاغ . 2 - دستمال بزرگ ابریشمی . 3 - نوعی روسری ابریشمی . 1


69988 کلاف (کَ) (اِ.) کلافه، کلابه، نخ یا ابریشم که دور چرخه پیچیده باشند. ؛ کلاف سر در گم کنایه از: رشته ای که نتوان آن را به آسانی گشود. 1


69989 کلافه (کَ فِ) (ص .) 1 - درهم پیچیده . 2 - دارای حالت ناراحت وبی تاب بر اثر رویارویی با یک وضع آزاردهنده مثل سر و صدا، درد یا گرما و... 1


69990 کلافه شدن ( کلافه شدن . شُ دَ) (مص ل .) (عا.) سرگشته شدن، گیج شدن . 1


69991 کلال (کَ) (اِ.) تارک سر، بالای پیشانی . 1


69992 کلال (کُ) (ص فا.) کوزه گر، کسی که ظروف سفالی می سازد. 1


69993 کلال (کَ) [ ع . ] (اِمص .) ماندگی، کم زوری، خستگی . 1


69994 کلاله (کَ لَ) [ ع . کلالة ] (مص ل .) مانده شدن، خسته شدن . 1


69995 کلاله (کُ لِ) (اِ.) 1 - موی پیچیده و مجعد. 2 - برجستگی بالای مادگی گیاه . 1


69996 کلاله (کَ لَ یا لِ) [ ع . کلالة ] (اِ.) کسی که نه فرزند دارد نه پدر. 1


70079 کلنی (کُ لُ) [ فر. ] (اِ.) سرزمینی که گروهی از جای دیگر بدان جا کوچ کنند. مهاجرنشین، مستعمره . 1


69997 کلام (کَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - سخن، حرف . 2 - جمله ای که مفید فایده یا خبری باشد به نحوی که چون گوینده خاموش شود، شنونده در انتظار نماند. 1


69998 کلامی (کَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به کلام . 2 - متکلم، کسی که با استدلال به شناخت الهی می پردازد. 1


69999 کلان (کَ) (ص .) بزرگ، مهتر، عظیم، کبیر. 1


70000 کلانتر (کَ تَ) (ص تف .) 1 - بزرگتر، عظیم تر. 2 - (ص .) رییس کلانتری . 1


70001 کلانتری ( کلانتری .) (اِمر.) اداره ای است تابع سازمان نیروی انتظامی که حفظ نظم و قانون در بخشی از شهر را به عهده دارد. 1


70002 کلاه (کُ) (اِ.) سرپوش و هر چیزی که از پارچه و پوست و نمد و جز آن سازند و جهت پوشش بر سر گذارند و آن انواع گوناگون دارد: شاپو، نظامی، مردانه، زنانه، ایمنی، آهنی، حصیری و مانند آن . ؛ کلاه دو تن تو هم رفتن کنایه از: اختلاف پیدا کردن، از هم ناراحت شدن . ؛ کلاه کسی پس معرکه بودن کنایه از: عقب ماندن یا عقب گذاشتن از سود و کار و زندگی . ؛ کلاه سر کسی گذاشتن کنایه از: او را فریب دادن . ؛ کلاه شرعی حیله ای که در ظاهر مطابق با موازین شرع باشد. ؛ بلند کلاه گشتن سرافراز گشتن . 1


70003 کلاه برانداختن ( کلاه برانداختن . بَ اَ تَ) (مص م .) شادی کردن، خوشحالی نمودن . 1


70004 کلاه برداری کردن ( کلاه برداری کردن . بَ. کَ دَ) (مص ل .) تقلب کردن، با حقه و تقلب کسی را مغبون کردن . 1


70005 کلاه شکستن ( کلاه شکستن . ش کَ تَ) (مص ل .) تفاخر کردن . 1


70006 کلاه فرنگی ( کلاه فرنگی . فَ رَ) (اِمر.) اتاقی معمولاً گرد (شش لوزی یا هشت گوش ) که گرداگرد آن دارای درها یا پنجره هایی به سوی فضای آزاد و سقف آن از هر سو دارای سایبانی پیش آمده است . 1


70007 کلاه و کمر (کُ هُ کَ مَ) (اِمر.) کنایه از: جاه و مقام . 1


70008 کلاه کج نهادن (کُ. کَ. نَ دَ) (مص ل .) تفاخر کردن، به خود بالیدن . 1


70009 کلاه گوشه ( کلاه گوشه . ش ) (ص مر.) حشمت، جاه و جلال . 1


70010 کلاه گیس ( کلاه گیس .) (اِمر.) گیسوی مصنوعی که زنان بی موی یا کم موی آن را بر سر گذارند. 1


70011 کلاهبردار ( کلاهبردار . بَ)(ص فا.)حقه باز، شارلاتان . 1


70012 کلاهخود ( کلاهخود .) (اِ.) کلاه آهنی، کلاه فلزی . 1


70013 کلاهدار ( کلاهدار .) (ص .) پادشاه، سلطان . 1


70014 کلاهداری ( کلاهداری .)(حامص .)پادشاهی، سلطنت . 1


70015 کلاهک (کُ هَ) (اِ.) 1 - کلاه کوچک . 2 - قسمت مخروطی شکل انتهای ریشة گیاه . 1


70016 کلاوه (کَ وَ یا وِ) (اِ.) = کلایه . کلافه : ریسمان خام که بر چرخه پیچیده باشند. 1


70017 کلاوو (کَ) (اِ.) = کلاهو: گونه ای موش که اندام های خلفیش نسبت به اندام های قدامی دارای رشد جالب توجهی هستند و از این جهت آن را موش دو پا نیز گویند. و در صحاری و مزارع فراوان است . 1


70018 کلاویه (کِ یِ) [ فر. ] (اِ.) شستی ارگ و پیانو. 1


70019 کلاً (کُ لَّ نْ) [ ع . ] (ق .) تماماً، همه . 1


70020 کلاپشت (کُ پُ) (اِمر.) جامه ای سیاه و سبز که آن را از پشم گوسفند بافند و تا زیر کمر را بگیرد و آن جامة مازندرانیان و گیلانیان بود. 1


70021 کلاپیسه (کَ سَ یا س ) (اِمر.) تغییر حالت چشم در اثر خشم یا لذت بسیار (مثلاً وقت جماع ) و یا به جهت ضعف و سستی . 1


70022 کلاچ (کِ) [ انگ . ] (اِ.) دستگاهی در اتومبیل برای قطع یا وصل کردن نیرو از موتور به جعبه دنده که توسط پدالی در زیر پای راننده صورت می گیرد. 1


70023 کلاژ (کُ) [ فر. ] (اِ.) فن چسبانیدن قطعه های کاغذ رنگی، پارچه، چرم، چوب و مانند آن برای ساختن یک تصویر. 1


70024 کلاژه (کَ) (اِ.) 1 - احول، لوچ . 2 - عکه، کلاغ پیسه، پرنده ای سیاه و سفید از جنس کلاغ . 1


70025 کلاک (کَ) (اِ.) 1 - دشت و صحرا که در آن زراعت نشده باشد. 2 - تارک سر، میان سر. 1


70026 کلاک (کُ) (اِ.) تهی، میان خالی . 1


70027 کلاک ( کلاک .) (اِ.) = کولاک : 1 - موج بزرگ دریا. 2 - طوفان . 1


70028 کلاکموش (کَ) (اِمر.) موش صحرایی، موش دشتی، کلاوو. 1


70029 کلب (کَ لَ) (اِ.) منقار مرغان . 1


70031 کلب اصغر ( کلب اصغر . اَ غَ) [ ع . ] (اِمر.) سگ کوچک . یکی از صورت های فلکی جنوبی است که به شکل سگ کوچکی فرض شده است و ستارة معروف آن شعرای شامی یا غمیصاء می باشد. 1


70032 کلب اعظم ( کلب اعظم . اَ ظَ) [ ع . ] (اِمر.) سگ بزرگ . یکی از صورت های فلکی جنوبی که به شکل سگ بزرگی فرض شده است و ستارة پُر نور و معروف آن شعرای یمانی یا تیشتر است . 1


70033 کلب اکبر ( کلب اکبر . اَ بَ) نک کلب اعظم . 1


70034 کلبتین (کَ بَ تِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ابزاری انبرک مانند که با آن در سابق دندان می کشیدند. 2 - انبر آهنگران . 1


70035 کلبه (کُ بَ یا ب) (اِ.) خانة کوچک، کومه . 1


70036 کلتبان (کَ تَ) (ص .) نک قلتبان . 1


70037 کلته (کَ تِ) (ص .) 1 - حیوان پیر و از کار افتاده . 2 - کسی که زبانش می گیرد و قادر به ادای کامل کلمات نیست . 3 - بریده دم . 1


70127 کلک (کَ لَ) (اِ.) پیزر، بردی . 1


70038 کلثوم (کُ) [ ع . ] 1 - (ص .) رخسار بی ترش - رویی . 2 - نامی است از نام های زنان . ؛ کلثوم ننه کنایه از: زن سالمند با اعتقادات کهنه و قدیمی شده یا خرافی . 1


70039 کلج (کَ یا کِ) (اِ.) سبد گرمابه و کناس که بدان سرگین و پلیدی ها را کشند. 1


70040 کلج (کُ) (اِ.) چین و شکن . 1


70041 کلجان (کَ) (اِ.) مزبله، جای ریختن خاکروبه و زباله . 1


70042 کلخچ (کَ لَ) (اِ.) چرک، چرک بدن . 1


70043 کلده (کَ دَ یا د) (اِ.) زمین سخت، زمین بی حاصل . 1


70044 کلر (کُ لُ) [ فر. ] (اِ.) گازی است سمّی به رنگ زرد مایل به سبز با بوی تند و خفه کننده که در آب قابل حل است، علامت شیمیایی آن CL است . 1


70045 کلرات (کُ لُ) [ فر. ] (اِ.) نام عمومی کلیة املاح منسوب به اسید کلریک H 3 Clo یکی از مشهورترین آنها کلرات پتاسیم است . 1


70046 کلروفرم (کُ لُ رُ فُ) [ فر. ] (اِ.) مایعی است بی رنگ و بیهوش کننده به فرمول 3 CHCl که از اثر استخلاف سه اتم ئیدروژن متان به وسیلة سه اتم کلر بدست می آید. این ماده در پزشکی به عنوان داروی بیهوشی مصرف می شود. 1


70047 کلروفیل (کُ لُ رُ) [ فر. ] (اِ.) مادة سبز رنگی در گیاهان که کار فتوسنتز را در یاخته انجام دهد، سبزینه (فره ). 1


70048 کلروپلاست (کُ لُ رُ پِ) [ فر. ] (اِ.) دانه های ریز دارای سبزینه که در یاخته های گیاهی یافت می شود، سبزدیسه . (فره ). 1


70049 کلس (کِ) [ معر. ] (اِ.) آهک زنده را گویند که عبارت از اکسید کلسیم به فرمول Cao (آهک زنده آهکی است که در نتیجة حرارت دادن به سنگ آهک ( Ca 3 Co ) در کوره بدست می آید). 1


70050 کلسیم (کَ یُ) [ فر. ] (اِ.) عنصری است با علامت شیمیایی CU، نرم و محلول در آب . در طبیعت به صورت سنگ های آهکی و مرمر وجود دارد این عنصر ماده اصلی سازندة استخوان، دندان، برگ درختان و صدف است . 1


70051 کلف (کَ لَ) [ ع . ] (اِ.) لکه، لکه هایی که بر روی ماه و خورشید دیده می شود. 1


70052 کلف ( کلف .) (اِ.) = کلب . کلپ : منقار مرغ . 1


70053 کلفت (کُ فَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - مشقت، رنج، زحمت، سختی . 2 - خدمتکار زن، کنیز. 1


70054 کلفت (کُ لُ) (ص .) ستبر، ضخیم . ؛ کلفت بار کسی کردن سخنان تلخ و زننده به او گفتن . 1


70055 کلفهشنگ (کَ فَ شَ) (اِ.) استالاکتیت، قندیل یخی که در ایام زمستان در زیر ناودان ها بسته می شود. گلفهشنگ و کلفخشنگ و کلفهسنگ هم گویند. 1


70056 کلل (کَ لَ) (اِ.) پری که پادشاهان و دلیران در رزم و جوانان زیبا در بزم بر سر دستار و کلاه می زدند، جیغه، جغه . 1


70057 کلم (کَ لَ) (اِ.) یکی از سبزی ها که به مصرف غذایی می رسد و بر چند نوع است : کلم برگ، کلم سنگ یا قمری، کلم پیچ که حاوی مقدار زیادی ویتامین ث می باشد. 1


70059 کلمات (کَ لَ) [ ع . ] (اِ.) جِ کلمه . 1


70060 کلمات قصار ( کلمات قصار ق ) [ ع . ] (اِمر.) جمله ها و عبارت های کوتاه و پندآموز. 1


70061 کلماسنگ (کَ سَ) (اِ.) فلاخن . 1


70062 کلمة الله (کَ لِ مَ ةُ لْ لا) [ ع . ] (اِمر.) 1 - کلمة خدا. 2 - عیسی (ع ). 1


70063 کلمن (کَ مَ) [ معر. ] (اِ.) صورت چهارم از صور هشتگانة ابجدی . 1


70064 کلمن (کُ مَ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجاری یخدان . 1


70065 کلمه (کَ لَ مَ یا مِ) [ ع . کلمة ] (اِ.) 1 - سخن، گفتار. 2 - یک جزو از کلام، لفظ معنی دار. 3 - مجموعة حروفی که یک واحد را تشکیل دهند در دستور زبان فارسی معمولاً کلمه را به نه بخش تقسیم کنند: اسم، صفت، عدد، کنایه، فعل، قید، حرف اضافه، حرف ربط، صوت . 4 - جمله، عبارت . 1


70066 کلن (کُ لَ) (اِ.) پنبة زده شده که آن را برای ریسیدن گلوله کرده باشند. 1


70067 کلنبه (کُ لُ بَ یا ب) (اِ.) 1 - کلیچه ای که آن را از حلوا و مغز بادام پر ساخته باشند. 2 - گلوله . 1


70068 کلنجار (کَ لَ) (اِ.) برخورد همراه با تلاش، مبارزه و کشمکش با کسی یا چیزی . 1


70069 کلنجار (کِ لِ) (اِ.) خرچنگ . 1


70070 کلنجار رفتن ( کلنجار رفتن . رَ تَ) (مص ل .) (عا.) ور رفتن، سر و کله زدن . 1


70071 کلند (کُ یا کَ لَ) (اِ.) 1 - آلتی که بدان زمین را کَنَند، کلنگ . 2 - هر چیز ناتراشیده . 3 - چوبی که بر قلادة سگ بندند. 1


70072 کلندر (کَ لَ دَ) (ص . اِ.) 1 - مرد درشت اندام و قلندر. 2 - چوب ناتراشیده که در پشت در اندازند تا در گشوده نشود. 1


70073 کلنده (کَ لَ دَ یا د) (اِ.) چوبکی باشد که یک سر آن را به دول آسیا به طوری نصب کنند که از گردش سنگ آسیا آن چوبک حرکت کند و از دول کم کم دانه در آسیا رود؛ لکلکه . 1


70074 کلندی (کَ لَ) 1 - (ص نسب .) منسوب به کلند. 2 - کلندگر. 3 - (اِمر.) زمین سخت و درشت . 1


70075 کلندیدن (کَ لَ دَ) (مص م .) کندن، شکافتن زمین . 1


70076 کلنل (کُ لُ نِ) [ فر. ] (ص . اِ.) سرهنگ . 1


70077 کلنگ (کُ لَ) (اِ.) 1 - آلت آهنی نوک تیز که از آن برای کندن جاهای سفت زمین استفاده می کنند. 2 - دُرنا. 1


70078 کلنگی ( کلنگی .) (ص نسب .) هر آن چه که به درد خراب کردن بخورد، قدیمی (خاصه ساختمان ). 1


70128 کلکسیون (کُ لِ یُ) [ فر. ] (اِ.) مجموعه . 1


70080 کله (کُ لَ یا لِ) (ص .) 1 - کوتاه، ناقص . 2 - بی دم، بی دسته . 3 - (اِ.) شرم مرد، ذکر. 1


70081 کله (کَ لَّ یا لُِ) (اِ.) 1 - سر، رأس (اعم از انسان یا حیوان ). 2 - هر چیز گرد. 3 - هوش، عقل . 4 - جمجمه (جانوری ). 5 - ویژگی آجری که از عرض چیده شده باشد ؛ کله ی کسی بوی قرمه سبزی دادن کنایه از: توقعات و انتظارات فزون تر از حد خود در سر پروراندن، داخل سیاست شدن و سخنان ضد حکومت گفتن . ؛ کله ی کسی گرم شدن کنایه از: مست شدن . ؛پس کله ی کسی زدن کنایه از: کسی را به کاری واداشتن . 1


70082 کله (کِ لَّ) [ ع . کلة ] (اِ.) روپوش، پشه بند، سایبان، ج . کِلَل . 1


70083 کله (کَ لَ یا لِ) (اِ.) 1 - رخساره، روی، چهره . 2 - گوی که در وقت خندیدن بر دو طرف روی پیدا شود. 1


70084 کله (کَ یا کِ لِ) (اِ.) 1 - بخیه کردن خیاط جامه را. 2 - هر مرتبه ای که سوزن را بر جامه فرو برند و برآرند. 1


70085 کله (کَ لِ) (اِ.) 1 - اجاق . 2 - دیگدان . 1


70086 کله (کُ لَ هْ) (اِ.) مخفف کلاه . 1


70087 کله بستن (کَ لِّ. بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خیمه زدن . 1


70088 کله خر ( کله خر . خَ) (ص مر.) (عا.) احمق، ابله . 1


70089 کله خشک ( کله خشک . خُ) (ص مر.) (عا.) 1 - دیوانه مزاج . 2 - کله شق، یک دنده . 1


70090 کله دار (کُ لَ) (ص .) خدمتکار. 1


70091 کله زدن (کَ لَّ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) خیمه زدن . 1


70092 کله شق (کَ لِ شَ) (ص مر.) (عا.) یک دنده، لجوج . 1


70093 کله معلق ( کله معلق . مُ عَ لَ)(ص مر.) (عا.) سرنگون، واژگون . 1


70094 کله پا شدن ( کله پا شدن . شُ دَ) (مص ل .) (عا.) سقوط کردن، در اثر سستی با سر افتادن . 1


70095 کله پاچه ( کله پاچه . چِ) (اِمر.) نوعی غذا که از کله و پاچه چهارپایان حلال گوشت به ویژه گوسفند تهیه می شود. 1


70096 کله پز ( کله پز . پَ) (ص فا.) کسی که کله و پاچه و شکنبه گوسفند را می پزد و می فروشد. 1


70097 کله پوک ( کله پوک .) (ص مر.) (عا.) تهی مغز، بی عقل . 1


70098 کله گنده ( کله گنده . گُ د) (ص مر.)1 - آن که سرش بزرگ و گنده باشد. 2 - (عا.) صاحب نفوذ. 1


70099 کلو (کُ) (اِ.) 1 - رییس محله، کلانتر. 2 - رییس هر صنف از کسبه . 1


70100 کلوا (کُ) (اِ.) رخنه گرفتن و وصل کردن چیزی به چیزی دیگر. 1


70101 کلوب (کُ) [ فر. ] (اِ.) باشگاه، انجمن، کانون . 1


70102 کلوبنده (کُ بَ دَ یا د) (اِمر.) = کلونده : بزرگ بندگان، مهتر غلامان . 1


70103 کلوته (کُ تَ یا تِ) (اِ.) = گلوته : 1 - کلاهی گوشه دار که لای بین آستر و رویة آن را بر پنبه کنند و آن را کودکان و نیز صوفیان پوشند و گوش های آن را در زیر چانه بندند. 2 - روپاکی مانند دام که دخترگان بر سر گذارند؛ شبکه . 1


70104 کلوتک (کُ یا کَ تَ) (اِ.) چوبی باشد که گازران و دقاقان جامه را بدان دقاقی کنند؛ کدنگ . 1


70105 کلوج (کُ) (اِ.) 1 - قرص نان روغنی بزرگ . 2 - نان ریزه شده . 1


70106 کلوخ (کُ) (اِ.) گل خشک شده و به هم چسبیده . 1


70107 کلوخ انداز ( کلوخ انداز . اَ) 1 - (ص فا.) کسی که به سوی کسی کلوخ می اندازد.2 - (اِ.) سوراخ هایی در زی - ر کنگره های دیوار قلعه که از آنجا سنگ و کلوخ به طرف دشمن می انداختند. 3 - عیش و عشرت و شرابخوری در اواخر ماه شعبان . 1


70108 کلوخه (کُ خَ یا خِ) (اِ.) هرچیز که به شکل و هیئت کلوخ باشد. 1


70109 کلوز (کُ) (اِ.) = کلوزه : غوزة پنبه که شکفته شده و پنبه ها از آن برآمده باشد؛ جوزغه . 1


70110 کلوس (کُ) (اِ.) اسبی که چشم و روی و پوزش سفید باشد و آن را شوم می دانستند. 1


70111 کلون (کُ) (اِ.) قفل چوبی که سابقاً پشت در حیاط کار می گذاشتند. 1


70112 کلوند (کَ وَ) (اِ.) 1 - دستبند و مرسله از گردو و انجیر و غیره . 2 - خیار و بادرنگ و انجیر، گردو و خرمای خشک به رشته کشیده . 1


70113 کلونده (کَ وَ دَ یا د) (اِ.) = کلوند: خیار بزرگ و باریک و دراز، شنگ . 1


70114 کلوچه (کُ چِ) (اِ.) نوعی نان شیرینی که با آرد گندم و روغن و شکر می سازند. کلیچه هم گفته می شود. 1


70115 کلوک ( کلوک .) (ص . اِ.) بی حیا، گستاخ . 1


70116 کلوک (کُ) (ص . اِ.) پسر کوچک . 1


70117 کلپتره (کَ پَ ر ) (اِ.) سخنان بی معنی، یاوه و بیهوده . 1


70118 کلچ (کَ) (اِ.) = کلیچ : عجب، خودستایی، تکبر. 1


70119 کلچ (کُ) (اِ.) پوشش پشمینه که سابقاً از کشمیر و تبت می آوردند. 1


70120 کلک (کِ لِ) (اِ.) = کلیک : انگشت کوچک، خنصر. 1


70121 کلک (کَ لَ یا لِ) = کلیک : 1 - (اِ.) بوم، کوف . 2 - (ص .) شوم، نامبارک . 1


70122 کلک (کِ) چهار دندان تیز در درندگان ؛ ناب . 1


70123 کلک (کِ) (اِ.) نی، قلم نی . 1


70124 کلک ( کلک .) (اِ.) چیزی شبیه قایق ساخته شده با چوب و تخته و چند خیک باد کرده . 1


70125 کلک (کَ لَ) (اِ.) 1 - نیشتر. 2 - منقل، آتشدان . 3 - (عا.) حیله و فریب . ؛ کلک کسی را کندن الف - کسی را از میان برداشتن . ب - کسی را با توطئه از کار برکنار کردن . ؛ کلک مرغابی ترفند بسیار زیرکانه . 1


70126 کلک (کَ) (اِ.) بغل، آغوش . 1


70129 کلکل ( کلکل .) [ ع . ] (اِ.) سینه یا اندرون میانه سینه . 1


70130 کلکم (کُ کُ یا کَ کَ) 1 - منجنیق . 2 - قوس قزح . 1


70131 کلکینه (کُ نَ یا نِ) (ص نسب . اِمر.) مخمل دوخوابه را گویند و آن جنسی بود مشهور از قماش ابریشمی . 1


70132 کلی (کُ لِ) (ص نسب .) 1 - روستایی . 2 - جذام، خوره . 1


70133 کلی (کُ) (اِ.) = کولی : نوعی ماهی کوچک استخوانی و پر گوشت که در مرداب انزلی و بحر خزر فراوان است و آن را در حوض ها نگهداری کنند، رضراضی . 1


70134 کلی (کُ لّ یّ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به کل، هر چیز که عمومیت داشته باشد، عمومی . 2 - در فارسی : عمده، زیاد. 1


70135 کلیات (کُ لّ یّ) [ ع . ] جِ کلیه . 1


70136 کلیاس (کِ) (اِ.) 1 - جلو خانه، درگاه، کریاس . 2 - مستراحی که بر بام خانه سازند و کاریز آن بر زمین باشد. 1


70137 کلیاوه (کَ وَ یا وِ) (ص .) کالیوه : 1 - نادان، احمق . 2 - سرگشته، گیج . 3 - کسی که گوشش نشنود، کر. 1


70138 کلیت (کُ لّ یَّ) [ ع . کلیة ] (مص جع .) کل بودن، تمامیت . مق . جزئیت . 1


70139 کلیج (کَ) = کلیچ . کلج . کلچ : 1 - (ص .) صاحب عجب، متکبر، خودستا. 2 - (اِ.) چرک، ریم . 1


70140 کلید (کِ یا کَ) [ یو. ] (اِ.) 1 - ابزاری که با آن قفل را باز و بسته کنند. 2 - وسیله ای برای قطع و وصل جریان الکتریسیته، وسایل برقی . 3 - علامتی که در سمت چپ خط های حاصل می گذارند تا نام نت ها از روی آن خوانده شود. 1


70141 کلید شدن ( کلید شدن . شُ دَ) (مص ل .) بسته شدن، قفل شدن . 1


70142 کلید کردن ( کلید کردن . کَ دَ) (مص ل .) (عا.) بند کردن به کسی، پیله کردن به کسی . 1


70143 کلیددار ( کلیددار .) [ یو - فا. ] (ص فا.) 1 - کسی که کلید ساختمانی (سرای، بقعة متبرک ) و مؤسسه ای در دست اوست، دربان . 2 - آن چه که دارای کلید باشد. 1


70144 کلیز (کِ) (اِ.) زنبور، خانة زنبور. 1


70145 کلیزه (کَ زِّ) (اِ.) سبوی آب . 1


70146 کلیسا (کِ) [ یو. ] (اِ.) عبادتگاه مسیحیان . 1


70147 کلیشه (کِ ش ) [ فر. ] (اِ.) 1 - نوشته یا تصویری حک شده روی فلز که در چاپ از آن استفاده کنند. 2 - قالب، باسمه . 1


70148 کلیشه ای ( کلیشه ای .) [ فر - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به کلیشه . 2 - قالبی، باسمه ای . 1


70149 کلیل (کَ) [ ع . ] (ص .) 1 - کند، سست . 2 - مانده شده . 1


70150 کلیم (کَ) [ ع . ] (ص .) هم سخن، هم صحبت . 1


70151 کلیم دست ( کلیم دست . دَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) مبارک دست، کامیاب . 1


70152 کلیمی (کَ) [ ع . ] (ص نسب .) موسوی، پیرو حضرت موسی، یهودی . 1


70153 کلینکس (کِ نِ) (اِ.) دستمال کاغذی، مأخوذ از نام تجاری دستمال کاغذی . 1


70154 کلینیک (کِ) [ فر. ] 1 - (اِ.) ساختمان یا بخشی در بیمارستان یا مراکز بهداشتی - درمانی که به درمان بیماران یا مراقبت پزشکی از بیماران سرپایی اختصاص داشته باشد، درمانگاه . (فره ). 2 - (ص .) بالینی . 1


70155 کلیه (کُ یِ یا یَ) [ ع . کلیة ] (اِ.) قلوه، هر یک از دو عضو لوبیایی شکل که عضو مترشح دستگاه ادراری را به وجود می آورند. 1


70156 کلیه (کُ لّ یِّ) [ ع . ] 1 - (مص جع .) کلیت . 2 - (اِ.) همه، جمعاً. 1


70157 کلیواج (کَ) (اِ.) غلیواج، زغن . 1


70158 کلیون (کُ) (اِ.) گلیون، جامة هفت رنگ . 1


70159 کلیوی (کُ یَ) [ ع . ] (ص نسب .) مربوط یا منسوب به کلیه . 1


70160 کلیپس (کِ) [ فر. ] (اِ.) وسیله ای به شکل میلة خمیدة فلزی یا پلاستیکی برای نگه داشتن ورقه های کاغذ، مقوا و مانند آن، گیره . 1


70161 کلیچه (کُ چِ) (اِ.) 1 - نان، قرص نان . 2 - جامة نیم تنه . 1


70162 کلیچه ( کلیچه .) (اِ.) = کلید: کلید چوبین که بدان کلیدان را بگشایند. 1


70163 کلیک (کِ) (ص .) لوچ، احول . 1


70164 کلیک ( کلیک . ) (اِ.) انگشت کوچک دست یا پا. 1


70165 کلیک (کَ) (اِ.) = کلک : جغد. 1


70166 کم (کُ مّ) [ ع . ] (اِ.) آستین . ج . اَکمام . 1


70167 کم (کَ) [ په . ] 1 - (ص .) اندک، قلیل . 2 - (ص تف .) کمتر، اقل . 3 - الا، منهای . 4 - کمیاب، نادر. 1


70168 کم اصل (کَ. اَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) پست نژاد. 1


70169 کم بضاعت (کَ. بَ عَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) فقیر، ندار. 1


70170 کم دل (کَ. د) (ص مر.) بی جرأت، ترسو. 1


70171 کم دلی ( کم دلی .) (حامص .) جبن، ترس . 1


70172 کم رو (کَ) (ص .) خجالتی، خجول . 1


70173 کم زدن (کَ. زَ دَ) 1 - (مص م .) حقیر شمردن . 2 - (مص ل .) اظهار عجز کردن . 1


70174 کم زده ( کم زده . زَ د) (ص .) بی دولت، بی اقبال . 1


70175 کم زن ( کم زن . زَ) (ص فا.) 1 - کسی که در قمار همیشه می بازد.2 - بی دولت، بی اقبال، سهل - انگار. 3 - پست کننده . 1


70176 کم ظرفی (کَ. ظَ) (حامص .) بی طاقتی، بی - گنجایشی . 1


70177 کم فروش ( کم فروش .) (ص فا.) فروشنده ای که جنس را کمتر از وزنی که باید داشته باشد می فروشد. 1


70178 کم فروشی ( کم فروشی .) (حامص .) تقلب در وزن جنس هنگام فروختن . 1


70179 کم محل ( کم محل . مَ حَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - بی اعتبار. 2 - کم توجه، کم لطف . 1


70180 کم نظیر (کَ. نَ) [ فا - ع . ] (ص مر.) بی مانند، بی مثل . 1


70181 کم و کاست ( کم و کاست ُ سْ) نقصان، زیان، عیب . 1


70182 کم کار (کَ) (ص مر.) 1 - تنبل . 2 - بی تجربه . 1


70183 کم کم (کُ کُ) (اِ.) ریگ روان . 1


70184 کم گرفتن (کَ. گِ رِ تَ) (مص م .) ناچیز شمردن، حقیر پنداشتن . 1


70185 کما (کَ) [ ع . ] (ق .) همچنان، مانند اینکه . 1


70186 کما (کُ) [ فر. ] (اِ.) حالتی از بی هوشی که در آن بیمار برای مدتی شعور و حواس خود را از دست می دهد. 1


70187 کمابیش (کَ) (ق مر.) کم و بیش، اندک و بسیاری . 1


70188 کماج (کُ) (اِ.) یک نوع نان شیرینی . 1


70189 کماد (کِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - درد شکم . 2 - پارچه ای که گرم کنند و بر عضو دردناک نهند. 1


70190 کماس (کَ) (ص .) کم، اندک، قلیل . 1


70191 کماس (کَ یا کُ) (اِ.) کوزة سفالی دهان گشاد، کشکول . 1


70192 کمال (کَ) [ ع . ] (مص ل .) کامل شدن، تمام شدن . 1


70193 کمالات (کَ) [ ع . ] (ص .) جِ کمال ؛ فضایل . 1


70194 کماله (کُ لِ) (اِ.) 1 - کج، کژ، ابریشم کم بهاء. 2 - کج، مقابل راست . 1


70195 کمان (کَ) [ په . ] (اِ.) وسیله ای برای تیراندازی در قدیم . ؛ کمان به زه بودن کنایه از: آمادة نبرد بودن . 1


70196 کمان گروهه (کَ. گُ هِ) (اِمر.) کمانی که با آن مهره و گلولة گِلی یا سنگی می انداخته اند. 1


70197 کماندار (کَ) (ص فا.) تیرانداز. 1


70198 کمانداری ( کمانداری .) (حامص .) تیراندازی . 1


70199 کماندو (کُ نُ دُ) [ فر. ] (اِ.) دسته ای از نظامیان که آموزش های ویژه دیده اند برای شبیخون زدن و حملات غافلگیرانه، تکاور (فره ). 1


70200 کمانه (کَ نِ) (اِ.) 1 - هر چیز کمان مانند، قوس . 2 - آرشه، وسیله ای که با آن کمانچه و مانند آن را می نوازند، مضراب، زخمه . 3 - مقنی . 1


70201 کمانچه (کَ چِ) (اِمصغ .) از سازهای زهی ایرانی . 1


70202 کمانچه زدن ( کمانچه زدن . زَ دَ) (مص ل .) 1 - نواختن کمانچه . 2 - فتنه برانگیختن، آشوب کردن . 1


70203 کمانچه کش ( کمانچه کش . کَ) (ص فا.) نوازندة کمانچه . 1


70204 کمانچوله ( کمانچوله . لِ) (اِمر.) جایی که در آن کمان می گذارند. 1


70205 کمانکش (کَ کَ) (اِمر.) تیرانداز، کماندار. 1


70206 کمانگیر (کَ) (اِ.) 1 - کسی که در فن تیر - اندازی با کمان ماهر باشد. 2 - لقب پهلوانی آرش . 1


70207 کمانی (کَ) (ص نسب .) کاریزکن، مقنی . 1


70208 کمبزه (کُ بُ ز) (اِ.) 1 - خیار زرد و درشت . 2 - خربزة نارس . 1


70209 کمبود (کَ) (مص مر.) 1 - کمی، کاستی . 2 - چیزی که در هنگام تراز کردن حساب کم آید. 1


70210 کمد (کُ مّ) [ فر. ] (اِ.) گنجه کوتاه مخصوص لباس و غیره . 1


70211 کمدین (کُ مِ د یَ) [ فر. ] (ص .) هنرپیشه ای که بیشتر نقش های کمدی بازی می کند. 1


70212 کمر (کَ مَ) [ په . ] (اِ.) 1 - میان، پشت . 2 - آنچه بر میان بندند. 3 - میانه و وسط کوه . ؛ کمر کاری را شکستن کنایه از: بخش مهمی از آن کار را انجام دادن . ؛ کمر راست کردن تجدید قوا کردن، دوباره نیرو گرفتن . 1


70213 کمر بر میان بستن (کَ مَ. بَ. بَ تَ) (مص ل .) نک کمر بستن . 1


70214 کمر بستن ( کمر بستن . بَ تَ) (مص ل .) آماده شدن، مهیا شدن . 1


70215 کمر بسته ( کمر بسته . بَ تِ) (ص .) مهیا، آماده . 1


70216 کمر کشیدن ( کمر کشیدن . کِ دَ) (مص ل .) نک کمر بستن . 1


70217 کمر گشودن ( کمر گشودن . گُ دَ) (مص ل .)= کمر - گشادن : 1 - گشودن کمربند از کمر. 2 - صرف نظر کردن . 1


70218 کمرا (کَ) [ په . ] (اِ.) 1 - چهار دیواری که خوابگاه چهار پایان باشد. 2 - طاق بلند، دیوار بلند. 1


70219 کمربند ( کمربند . بَ) (اِمر.) 1 - تسمه ای از چرم و پارچه و هر آن چه بر کمر بندند. 2 - منطقه . 3 - نوکر، ملازم . 4 - (کن .) محبوب، معشوق . 1


70220 کمربندی ( کمربندی . کمربندی .) 1 - (ص نسب .) منسوب به کمربند. 2 - دارای حالتی چون کمربند. 3 - (اِ.) جاده ای که دور شهر کشیده می شود تا خودروها مجبور به گذشتن از داخل شهر نباشند. 1


70221 کمردار ( کمردار .) (ص فا.) خادم، ملازم . 1


70222 کمرساز ( کمرساز .) (اِ.) 1 - تنگ اسب . 2 - سازندة کمربند. 1


70223 کمرشکن ( کمرشکن . ش کَ) 1 - (ص فا.) کار سخت و گران، امر دشوار. 2 - (ص مر.) پهلوان، دلیر، شجاع . 3 - (اِمر.) بالای کوه، کمر کوه . 1


70224 کمره (کَ مَ رِ) (اِ.) کمر کوه، میانة کوه . 1


70225 کمرکش ( کمرکش . کِ) 1 - (اِمر.) دامنة کوه و تپه . 2 - (ص مر.) شجاع، دلیر، دلاور. 1


70226 کمست (کَ مَ) (اِ.) نوعی جواهر ارزان و کم قیمت . 1


70227 کمند (کَ مَ) (اِ.) ریسمان و طنابی که برای اسیر کردن انسان یا حیوان به کار برند. 1


70228 کمه (کَ مَ) [ ع . ] (مص ل .) کور شدن، نابینا شدن . 1


70229 کمون (کُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پنهان داشتن . 2 - (اِمص .) پوشیدگی، نهفتگی . 1


70230 کمون (کُ مُ) [ فر. ] (ص .) عمومی، مشترک، جامعه ای که همة افراد آن در همة دارایی ها شریکند. 1


70231 کمون (کَ مُّ) [ ع . ] (اِ.) زیره . 1


70232 کمونیسم (کُ مُ) [ فر. ] (اِ.) مکتبی است که از نظر فلسفی و اقتصادی بر مالکیت عمومی وسایل تولید تکیه می کند و معتقد به حذف فعالیت بخش خصوصی است، مکتب اشتراکی . 1


70233 کمپ (کَ) [ انگ . ] (اِ.) اقامتگاهی ارزان قیمت که با استفاده از چادر یا کاروانک در آن اقامت می کنند، اردوگاه، اردو. (فره ). 1


70234 کمپانی (کُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - شرکتی که برای تجارت یا صن عت تشکیل شود. 2 - اشخاصی که با وجود شراکت در سرمایه نام آنان در عنوان بنگاه درج نمی شود. (فره ). 1


70235 کمپرس (کُ پْ رِ) [ فر. ] (اِ.) تکه پارچة خیسی که روی قسمت زخم شده یا ملتهب بیمار می گذارند. 1


70236 کمپرسور (کُ رِ سُّ) [ فر. ] (اِ.) 1 - دستگاهی است در موتور اتومبیل که گاز بنزین را پس از فشردن برای احتراق آماده می کند. 2 - دستگاهی که گازها یا بخارها از جمله هوا را متراکم سازد. 1


70237 کمپرسی (کُ پِ رِ) [ فر - فا. ] (اِ.) نوعی اتومبیل بارکش که قسمت حمل بار آن به وسیله نوعی پیستون بلند می شود و بار را تخلیه می کند. 1


70238 کمپلت (کُ پِ لِ) [ فر. ] (ق .) کامل، کاملاً. 1


70239 کمپوت (کُ) [ فر. ] (اِ.) میوه ای که در شربت قند یا شکر پخته باشند. 1


70240 کمپوزیسیون (کُ پُ) [ فر. ] (اِ.) ترکیب، ترکیب بندی . 1


70241 کمپیر (کَ) (ص .) پیر، سالخورده . 1


70242 کمک (کُ مَ) [ تر. ] 1 - (اِ.) مدد، یاری، کومک نیز به همین معنی است . 2 - (ص .) آن که همکاری می کند. 3 - دستیار، همراه . 1


70243 کمی (کَ یّ) [ ع . ] (ص .) مرد با سلاح، دلاور مسلح ؛ ج . کماة (کمات ). 1


70244 کمیاب (کَ) (ص مر.) نادر، ناپیدا. 1


70245 کمیت (کَ مُِ یَُ) [ ع . کمیة ] (مص جع .) اندازه، مقدار. 1


70246 کمیت (کُ مَ یا مِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اسب سرخ رنگ که به سیاهی زند. ؛ کمیت کسی لنگ بودن در انجام کاری کم مایه و ناتوان بودن . 2 - شراب لعل انگوری که به سیاهی می زند. 1


70247 کمیته (کُ تَ یا تِ) [ فر. ] 1 - (اِ.) انجمن، حزب . 2 - هیئتی از افراد که برای رسیدگی، پژوهش، اقدام یا تهیة گزارش در مورد کاری تعیین می شود، کارگروه (فره ). 1


70248 کمیز (کُ مِ) (اِ.) ادرار، شاش . گمیز هم گفته می شود. 1


70249 کمیساریا (کُ) [ فر. ] (اِ.) کلانتری . 1


70250 کمیسر (کُ س ) [ فر. ] (اِ.) کلانتر. 1


70251 کمیسیون (کُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - گروهی افراد که برای انجام دادن وظیفة خاصی تعیین شده اند، گروه، هیئت (فره ). 2 - (عا.) حق العمل کاری، دلالی . 1


70252 کمیسیونر (کُ نِ) [ فر. ] (ص .) دلال، حق العمل کار. 1


70253 کمین (کَ) (ص .) کمترین . 1


70254 کمین ( کمین .) [ ع . ] (اِ.) شخص یا اشخاصی که برای حملة ناگهانی به دشمن در جایی پنهان شوند و منتظر فرصت مناسب باشند. 1


70255 کمین گشادن ( کمین گشادن . گُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) حمله کردن، یورش بردن . 1


70256 کمینترن (کُ تِ) [ فر. ] (اِ.) سازمان کمونیسم بین الملل و واسطة ارتباط احزاب کمونیستی در جهان که بعد از جنگ اوُل جهانی در مسکو تأسیس و پس از شروع جنگ دوم جهانی منحل گردید. 1


70257 کمینفرم (کُ فُ) [ فر. ] (اِ.) سازمان کمونیسم بین الملل واسطة ارتباط احزاب کمونیستی جهان که پس از جنگ دوّم جهانی به جای کمینترن تأسیس شد. 1


70258 کمینه (کَ نِ) (ص .) 1 - کمترین . 2 - فرومایه، حقیر. 1


70259 کمینگاه (کَ یْ) [ ع - فا. ] (اِمر.) جایی که در آن کمین کنند. 1


70260 کمیچه (کَ مِ چِ) (اِمصغ .) 1 - کمانچة کوچک . 2 - کرم شب تاب . 1


70261 کمیک (کُ) [ فر. ] (ص .) مضحک، خنده آور. 1


70262 کن (کِ) (اِ.) بخیه، بخیه ای که به لباس یا چیز دیگر زنند. 1


70263 کن فیکون کردن (کُ. فَ یَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) زیر و رو کردن، ویران کردن . 1


70264 کنا (کُ یا کَ) (اِ.) زمین، زمینی که کنارهای آن را جهت کشت مرز بسته باشند. 1


70265 کنار (کُ) (اِ.) میوة درخت سدر. 1


70266 کنار (کِ یا کَ)(اِ.)پهلو، طرف . 2 - آغوش، دامن . ؛ کنار گود نشستن کنایه از: در کاری درگیر شدن . 1


70267 کنار آمدن ( کنار آمدن . مَ دَ) (مص ل .) سازش کردن، به تفاهم رسیدن . 1


70268 کنار کشیدن ( کنار کشیدن . کَ دَ) (مص ل .) دست از کاری کشیدن . 1


70269 کنار گرفتن ( کنار گرفتن . گِ رِ تَ) (مص م .) در آغوش کشیدن . 1


70270 کنارنگ (کِ رَ) (اِ.) مرزبان . 1


70271 کناره (کَ رَ یا رِ) [ په . ] (اِ.) 1 - جانب، پهلو. 2 - کرانه، لب، ساحل . 3 - در خارج از مسیر اصلی . 1


70272 کناره ( کناره .) [ معر. ] (اِ.) نک قناره . 1


70273 کناره جویی ( کناره جویی .) (حامص .) گوشه نشینی، از کار دست کشیدن . 1


70274 کناره گرفتن ( کناره گرفتن . گِ رِ تَ) (مص ل .) عزلت گزیدن . 1


70275 کناره گیر ( کناره گیر .) (ص فا.) عزلت گزیده . 1


70276 کناز (کَ) (اِ.) بن و بیخ خوشة خرما. کاناز هم گویند. 1


70277 کناس (کَ نّ) [ ع . ] (ص .) 1 - رفتگر، زباله - کش . 2 - کسی که چاه مستراح را پاک می کند. 1


70278 کناغ (کُ) (اِ.) 1 - کرم ابریشم . 2 - تار عنکبوت . 3 - کنار، پهلو. 1


70279 کنام (کُ) (اِ.) 1 - جایگاه و آشیانة حیوانات . 2 - چراگاه . 1


70280 کنانه (کَ نِ) (ص .) کهنه، فرسوده . 1


70281 کناک (کَ) (اِ.) درد شکم . 1


70282 کنایس (کَ یِ) [ ع . کنائس ] (اِ.) جِ کنیسه . 1


70283 کنایه (کِ یِ) [ ع . کنایة ] (مص ل .) گفتن سخنی که بر غیر موضوع اصلی خود دلالت کند مانند ناخن خشک به معنی خسیس و ممسک . ج . کنایات . 1


70284 کنایه زدن ( کنایه زدن . زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) منظور خود را غیرصریح بیان کردن . 1


70285 کنب (کَ نَ) (اِ.) کنف، گیاهی که از آن ریسمان بافند. 1


70286 کنبوره (کَ رِ) (اِ.) مکر، دستان، فریب . 1


70287 کنبیزه (کُ ز) (اِ.) نک کُمبزه . 1


70288 کنت (کُ) [ فر. ] (اِ.) لقبی اشرافی در اروپا. 1


70289 کنتاکت (کُ) [ فر. ] (اِ.) تماس، برخورد. 1


70290 کنترات (کُ تُ) [ فر. ] (اِ.) قرارداد، قرارداد برای کارهای ساختمانی و غیره، پیمان . 1


70291 کنتراتچی (کُ تْ) [ فر - تر. ] (ص مر. اِمر.) آن که فروش جنس یا اجناسی را به ادارات دولتی و شرکت ها مقاطعه کند، مقاطعه کار، پیمانکار. 1


70292 کنتراست (کُ تْ ) [ فر. ] (اِ.) 1 - تضاد احساسات و افکار و رنگ ها. 2 - میزان اختلاف میان روشن ترین و تیره ترین بخش یک تصویر. 1


70293 کنترباس (کُ تِ) [ فر. ] (اِ.) بزرگترین و بم ترین آلات موسیقی و آن از سازهای اصلی و شبیه ویولن و ویولن سل است ولی انتهایش به زمین متکی است و ایستاده نواخته می شود. 1


70294 کنترل (کُ تُ رُ) [ فر. ] (اِ.) جستجو، تفتیش . 1


70295 کنتس (کُ تِ) [ فر. ] (اِ.) لقب همسر یا دختر کنت . 1


70296 کنتور (کُ تُ) [ فر. ] (اِ.) = کنتر: دستگاهی برای تعیین کردن مصرف برق و آب و امثال آن ها. 1


70297 کنج (کُ نْ) (اِ.) 1 - گوشه، زاویه . 2 - چین و شکن و چروک . 1


70298 کنج (کِ) (ص .) بزرگ جثه و قوی هیکل (فیل ). 1


70299 کنجاره (کُ رَ یا رِ) (اِ.) نخاله و ثفل تخم کنجد و هر تخمی که روغن آن را گرفته باشند. کنجار و کنجال و کنجاله نیز گویند. 1


70300 کنجد (کُ جِ) (اِ.) از گیاهان دو لپه ای روغنی است که از دانة آن روغن گرفته می شود و در صنایع مختلف از جمله صابون سازی مصرف می شود. 1


70301 کنجل (کُ جُ) (اِ.) 1 - هر چیز پیچیده و درهم کشیده . 2 - دست و پایی که انگشتان آن درهم کشیده شده و کج و کوله باشد. 1


70302 کنجه (کِ جَ یا جِ) (اِ.) (عا.) تکة گوشت کوچکی که بر سیخ کشند یا قیمه کنند. 1


70303 کنجه (کُ جَ یا جِ) (ص .) = کنج : 1 - خری که زیر دهانش ورم کرده باشد. 2 - خر دم بریده . 1


70304 کنجک (کَ جَ) (اِ.) هر چیز غریب و تازه و نو. 1


70305 کنجکاو (کُ) (ص .) کاوش کننده، جستجوکننده . 1


70306 کنخت (کَ نَ) (اِ.) جوهر، جوهر شمشیر. 1


70307 کند (کُ) (ص .) 1 - مقابلِ تیز و تند. 2 - کودن و نادان . 3 - دلیر و پهلوان . 1


70308 کند ( کند .) (اِ.) کنده و چوب ستبری که بر پای اسیران و مجرمان می بستند. 1


70309 کند (کَ) (اِ.) جراحت، ریش . 1


70310 کند ( کند .) [ معر. ] = کنت : 1 - (پس .) محل و موضع و قریه و شهر و آن به صورت پسوند در اسامی امکنة ماوراءالنهر دیده می شود: اوزکند. 2 - (ص مف .) در ترکیبات به معنی «کنده » آید. 1


70312 کند و کوب (کَ دُ) (اِمص .) اضطراب، تشویش، آشوب . 1


70313 کندآور (کُ. وَ) (ص .) 1 - حکیم، دانا. 2 - پهلوان . 1


70314 کندا (کَ یا کُ) (ص .) دانا، حکیم، فیلسوف . 1


70315 کندامویه (کُ یَ یا یَ) (اِمر.) مویی که چون کودک زاده شود در بدن او باشد، موی مادرزاد. 1


70316 کنداگر (کَ. گَ) (ص .) کنده گر، حکاک . 1


70317 کندذهن (کُ. ذ) (ص مر.) کم هوش، کودن . 1


70318 کندر (کُ دُ) [ سنس . ] (اِ.) صمغی است خوشبو که از درختی شبیه به مورد گرفته می شود. آن را در آتش می سوزانند تا بوی خوش آن منتشر شود. 1


70319 کندر (کَ نْ دَ) (اِ.) شهر. 1


70320 کندز (کُ نْ د) (اِمر.) قلعة کهن، دژ کهن . 1


70321 کندش (کُ د یا کَ دُ) (اِ.) پنبة زده شده که آن را برای ریسیدن گلوله کرده باشند. 1


70322 کندله (کُ دُ لَ یا لِ) (ص .) گره شده و جمع شده در یک جا. 1


70323 کندمند (کَ مَ) (ص مر.) ویران، بنای خراب شده . 1


70324 کندن (کَ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - حفر کردن . 2 - جدا کردن . 3 - کشیدن و از بیخ برآوردن . 4 - جدا کردن چیزی که متصل به چیز دیگر است . 1


70325 کنده (کَ د) (ص مف .) 1 - حفر شده . 2 - بیرون کشیده شده . 3 - خندق، گودال، حفره، چاه . 4 - امرد، مفعول . 1


70326 کنده (کُ د) (اِ.) 1 - چوب ستبری که بر پای مجرمان و اسیران می بستند. 2 - هیزم، هیمه . 3 - قسمت پایین درخت . 4 - یکی از فنون کُشتی . 1


70327 کنده کاری (کَ د) (حامص .) حکاکی روی چوب، فلز و غیره . حکاکی . 1


70328 کندو (کَ) (اِ.) 1 - خانة زنبور عسل . 2 - ظرف بزرگِ گلی که در آن غله ریزند. 1


70329 کندواله (کُ لِ) (ص .)تنومند، درشت هیکل . 1


70330 کندوره (کَ رَ یا رِ) (اِ.) 1 - سفره، سفرة چرمین . 2 - پیش بند. 1


70333 کندوکاو (کَ دُ) (اِمص .) 1 - تفحص، تجسس . 2 - سعی، کوشش . 1


70334 کندک (کُ دَ) (اِ.) نان ریزریز شده، نان پاره پاره . 1


70335 کندی (کُ د) (حامص .) 1 - حماقت، سستی . 2 - تنگدستی، فقر. 1


70336 کندی (کُ) (اِ.) = کندا: دلیری، شجاعت . 1


70337 کنز (کَ نْ) [ ع . ] (اِ.) گنج، اندوخته . ج . کنوز. 1


70338 کنس (کِ نِ) (ص .) (عا.) خسیس، ممسک . 1


70339 کنس (کَ) [ ع . ] (مص م .) روفتن خانه . 1


70340 کنسانتره (کُ رِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - شکل غلیظ شدة بعضی از مواد. 2 - ماده ای که آب آن تحت فشار گرفته شود، افشرده . (فره ). 1


70341 کنسرت (کُ س ) [ فر. ] (اِ.) برنامه موسیقی که با ارکستر در حضور جمعی نواخته شود. 1


70342 کنسرسیوم (کُ س یُ) [ فر. ] (اِ.) شرکتی که از چند شرکت برای منحصر کردن کالا یا بهره برداری خاصی تشکیل شود. 1


70343 کنسرو (کُ س ) [ فر. ] (اِ.) غذای آماده که در قوطی سربسته و فاقد هوا نگه داری می شود. 1


70344 کنسرواتوآر (کُ س تُ) [ فر. ] (اِ.) مدرسه ای که در آن جا موسیقی تأتر و هنرهای نمایشی را تدریس می کنند. 1


70345 کنسرواتوار ( کنسرواتوار .) [ فر. ] (ص .) کسی که به سنن و آداب گذشته پابند است و از بدعت ها احتراز دارد؛ محافظه کار. 1


70346 کنسل (کَ س ) [ انگ . ] (اِ.) لغو، فسخ . 1


70347 کنسل (کُ سُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - پیش آمدگی بنا به داخل پیاده رو، تیری که یک سر آن درگیر و سر دیگر آن آزاد باشد. 2 - میزی کم عرض در کنار دیوار و چسبیده به آن که معمولاً آیینه ای بر روی آن یا دیوار مقابل آن قرار دارد. 3 - قسمتی از جلو داشبورد ماشین در فاصلة بین دو صندلی . 1


70348 کنسول (کُ) [ فر. ] (اِ.) نماینده سیاسی یک دولت در کشوری بیگانه . 1


70349 کنسول گری ( کنسول گری . گَ) [ فر - فا. ] (اِ.) اداره یا محل کار کنسول . 1


70350 کنسولتاسیون ( کنسولتاسیون .) [ فر. ] (اِ.) مشاوره، شور (مخصوصاً مشاورة پزشکان دربارة مرض یک بیمار). 1


70351 کنسک (کِ نِ) (ص .) نک کِنِس . 1


70352 کنش (کُ نِ) (حامص .) عمل، کردار. 1


70353 کنشت ( کِ یا کُ نِ) [ په . ] (اِ.) 1 - معبد یهودیان (خصوصاً). 2 - عبادتگاه، کافران (عموماً). 1


70354 کنغاله (کَ لِ) (ص .) 1 - فاحشه، روسپی . 2 - بخیل، ممسک . 1


70355 کنف (کَ نَ) [ معر. ] (اِ.) گیاهی است از تیرة پنیرک که از ساقة آن الیافی به دست می آید که برای تهیة گونی، طناب و پارچه های خشن به کار می رود. 1


70356 کنف ( کنف .) [ ع . ] (اِ.) 1 - جانب، کرانه، طرف . 2 - نگاه داری، حمایت . 3 - سایه، ظل . 1


70357 کنفت (کِ نِ) (ص .) (عا.) شرمسار، خجل . 1


70358 کنفدراسیون (کُ فِ) [ فر. ] (اِ.) اتحادیة چند ناحیه یا کشور که جمعاً دولتی واحد تشکیل دهند، اما هریک استقلال داخلی و خود - مختاری دارند. 1


70359 کنفرانس (کُ فِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - انجمن سیاسی که از سران دول یا نمایندگان سیاسی آنان تشکیل شود. 2 - مجازاً به سخنرانی و جای سخنرانی گفته می شود. 3 - جلسه ای رسمی با تعداد شرکت کنندگان معدود که در آن یک یا چند نفر سخنرانی می کنند و پس از بحث و مذاکره تصمیماتی اتخاذ و گاه قطعنامه ای صادر می شود، اجلاس، فراهمایی . (فره ). 1


70360 کنند (کَ نَ) (اِ.)افزاری که چاه کنان و گل کاران با آن زمین را می کنند. 1


70361 کنه (کُ) [ ع . ] (اِ.) حقیقت، باطن، پایان هر چیز. 1


70362 کنه ( کنه .) (اِ.) فتیلة چراغ، پلیته . 1


70363 کنه (کُ نَّ یا نُِ) [ ع . کنة ] (اِ.) سایبان بالای در. 1


70364 کنه (کَ نِ) (اِ.) 1 - حشرة ریزی که به پوست بدن حیوان یا انسان می چسبد و از طریق منافذ پوست خون را می مکد. 2 - کنایه از: آدم سمج و پررو. 1


70365 کنو (کَ نَ) (اِ.) کنف . 1


70366 کنوانسیون (کُ یُ) [ فر. ] (اِ.) موافقت نامه یا عهدنامة میان چند کشور. 1


70367 کنود (کَ) [ ع . ] (ص .)1 - ناسپاس، حق ناشناس . 2 - بخیل . 1


70368 کنور (کَ یا کِ) (اِ.) مکر، فریب . 1


70369 کنور (کَ) (اِ.) ظرف بزرگ گِلی که در آن غله ریزند. 1


70370 کنور (کُ) (اِ.) رعد، تندر. 1


70371 کنوره (کَ رِ یا رَ) (اِ.) فریبنده، فریب دهنده . 1


70373 کنوزه (کَ یا کُ زَ یا ز) (اِ.) پنبة بر زده و حلاجی کرده، پنبة نرم . 1


70374 کنون (کُ نُ) (ق .) اکنون، اینک . 1


70375 کنونی ( کنونی .) (ق .) فعلی، مربوط به زمان حال . 1


70376 کنک (کَ نَ) (اِ.) گردویی که مغز آن به سختی برآید. 1


70377 کنک (کَ نِ یا کَ نَ) (ص .) بخیل، خسیس . 1


70378 کنکاش (کَ) (اِ.) مشورت، شور، کنکاج هم گفته می شود. 1


70379 کنکور (کُ) [ فر. ] (اِ.) مسابقه، امتحان ورودی . 1


70380 کنگ (کَ) (اِ.) 1 - سرانگشت تا دوش . 2 - بال پرنده، جناح . 3 - شاخة درخت . 1


70381 کنگ (کُ یا کِ) (ص .) 1 - ستبر و قوی هیکل . 2 - پسر امرد درشت و قوی جثه . 1


70476 کودکستان (دَ کِ) (اِمر.) مدرسه ای که به تربیت کودکان (بین 3 تا 6 ساله ) اختصاص دارد، مدرسة قبل از دبستان، پیش دبستانی . 1


70382 کنگر (کِ گِ) (اِ.) = کنگری . کنگره : سازی است که در هندوستان متداول است و آن مرکب است از چوبی بلند که بر آن دو تار بسته است و بر هر طرف چوب کدویی نصب شده . 1


70383 کنگر (کُ گُ) 1 - (اِ.) قسمی گدا که شاخی و شانة گوسفندی به دست گیرد و بر در خانه ها و دکان های مردم آید و آن شاخ را بر آن شانه مالد تا از آن صدای غرغری پدید آید و بدین وسیله چیزی طلبد. اگر احیاناً در دادن پول اهمال کنند وی کاردی بر اعضای خویش زند و خود را مجروح سازد و یا کارد را به دست فرزند خود دهد تا وی این کار را بکند؛ شاخ شانه کش . 2 - (ص .) مجازاً: بی حیا، شطاح . 1


70384 کنگر (کَ گَ) (اِ.) گیاهی است خاردار با برگ های بریده و ساقة سفید، کوتاه و ستبر که پختة آن را می خورند. 1


70385 کنگره (کُ گِ رِ) (اِ.) شرفه، دندانه، دندانه های بالای دیوارها و بلندی های هرچیزی . 1


70386 کنگره (کُ گْ یا گِ رِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - مجلسی متشکل از نمایندگان چند دولت یا عده ای دانشمند برای بحث و گفتگو، همایش (فره ). 2 - مجلس قانون گذاری ایالات متحده امریکا. 1


70387 کنگره دار ( کنگره دار .) (ص مر.) دندانه دار. 1


70388 کنیاک (کُ) [ فر. ] (اِ.) نوعی مشروب الکلی گران قیمت . 1


70389 کنیت (کُ یَ) [ ع . کنیة ] (اِ.) نک کنیه، لقب . 1


70390 کنیتکس (کِ تِ) (اِ.) نام تجاری ماده ای مرکب از پودر خاک سنگ، سیمان سفید و مواد ضد رطوبت و چند مادة دیگر در رنگ های مختلف که برای زیباسازی نما با پمپ روی آن پاشید می شود. 1


70391 کنیز (کَ) (اِ.) بردة زن، خدمتکار زن . 1


70392 کنیزک (کَ زَ) (اِمصغ .) 1 - دخترک . 2 - پرستار زن خرد. 3 - دخترک یا زنکی که بَرده باشد. 1


70393 کنیس (کَ) [ معر. ] (اِ.) معبد یهود. 1


70394 کنیسه (کَ سَ یا س) [ معر. کنیسة ] (اِ.) پرستشگاه یهودان . 1


70395 کنیف (کَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پوشش، پرده . 2 - سپر. 3 - مستراح . 1


70396 کنیه (کُ یَ یا یِ) [ ع . کنیت ] (اِ.) لقب، بَرنام . 1


70397 که (کَ) (اِ.) مخفف کاه . 1


70398 که (کُ) (اِمصغ .) مخفف کوه . 1


70399 که ( که .) 1 - (موصول ) کلمه ای که دو قسمت جمله را به یکدیگر پیوند می دهد. 2 - (ادات استفهام ) چه کسی ؟ کی ؟ 1


70400 که (کِ) (ص .) کوچک، خرد. 1


70401 کها (کَ) (ص .) خجل، شرمنده . 1


70402 کهانت (کِ نَ) [ ع . کهانة ] (اِمص .) فالگویی، ستاره شناسی . 1


70403 کهبد (کَ بَ یا بُ) (اِمر.) خزانه دار، صراف . 1


70404 کهبد (کُ بُ) (ص .) زاهد، گوشه نشین، عابد. 1


70405 کهبل (کَ بُ یا بَ) (ص .) نادان، احمق . 1


70406 کهتاب (کَ) (اِمر.) = کاه تاب : 1 - کاه دود. 2 - ادویة جوشانیده که گرماگرم به جهت تخفیف درد بر عضو ورم کرده و از جای برآمده بندند. 1


70407 کهتر (کِ تَ) (اِ.) خردتر، خردسال تر. 1


70408 کهر (کَ هَ) (ص .) اسبی که رنگش سرخ مایل به سیاهی باشد. 1


70409 کهربا (کَ رُ) (اِ.) یک نوع صمغ درختی به رنگ های زرد، سرخ و سفید که مانند سنگ سفت می شود.در اثر مالش خاصیّت الکتریسته پیدا می کند. 1


70410 کهربارنگ ( کهربارنگ . رَ) (ص مر.) هر چیز زردرنگ مانند کهربا. 1


70411 کهره (کَ رَ یا رِ) (اِ.) بزغالة شیر مست . 1


70412 کهسار (کُ) (اِمر.) مخفف کوهسار. 1


70413 کهسله (کَ سَ لِ) (ص .) نادان، احمق . 1


70414 کهشته (کُ هَ تَ یا تِ) (اِ.) = کهسته : کوزة پر آب . 1


70415 کهف (کَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - غار. ج . کهوف . 2 - پناه، ملجا. 3 - مهتر، قوم . 1


70416 کهل (کَ) [ ع . ] (ص .) مسن، سالخورده . 1


70417 کهن (کُ هَ) [ په . ] (ص .) کهنه، قدیمی . 1


70418 کهن سال ( کهن سال .) (ص مر.) سالخورده . 1


70419 کهنبار ( کهنبار .) (اِ.) منزل، خانه، بارگاه . 1


70420 کهنه (کَ هَ نَ یا نِ) [ ع . کهنة ] (اِ.) ج . کاهن . 1


70421 کهنه (کُ نِ) (ص .) قدیمی، فرسوده . 1


70422 کهنه رباط ( کهنه رباط . رِ) (اِمر.) کنایه از: جهان . 1


70423 کهنه کار ( کهنه کار .) (ص فا.) آزموده، هشیار. 1


70424 کهنوت (کَ هَ) [ معر. ] (اِ.) کاهنی، کهانت . 1


70425 کهور (کَ) (اِ.) درختچه ای است از تیرة پروانه واران که دارای برخی گونه های درختی نیز می باشد. گل آذینش سنبله ای است و ساقه هایش خار دارند. در جنوب ایران (نرماشیر و بندرعباس ) و هندوستان می روید؛ غاف . 1


70427 کهول (کَ) [ ع . ] 1 - (ص .) مردی که در ریش او موهای سیاه و سفید باشد. 2 - عنکبوت . 1


70428 کهولت (کُ لَ) [ ع . ] (اِ.) پیری، سالخوردگی . 1


70479 کور خواندن (خا دَ) (مص .) (عا.) اشتباه کردن، بد فهمیدن . 1


70481 کوران (اِ.) 1 - جریان، بحبوحه . 2 - جریان هوا. 1


70482 کورتاژ (اِ.) عمل خارج کردن جنین از رحم، سقط جنین . 1


70483 کورتون (کُ تُ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجاری دارویی که در پزشکی عمدتاً برای درمان بیماری های التهابی به کار می رود. 1


70484 کوردین (د) (اِ.) جامة پشمین، گلیم، پلاس . 1


70429 کهکشان (کَ کَ) (اِ.) = کاهکشان : مجموعه ای از بیلیون ها ستاره است که برخی از آن هابه مراتب بزرگتر از خورشید می باشند، اما به علت فاصله زیاد، کوچکتر از خورشید به نظر می آیند.در بین ستارگان کهکشان ها، مقادیر زیادی گاز و ابرهایی از گرد و غبار وجود دارند که به گازهای بین ستاره ای معروفند، این گازها اغلب از هیدروژن تشکیل می شوند که ب ه وجود آورندة ستارگان می باشند. کهکشان ما یا راه شیری یکی از این کهکشان هاست که در شب های صاف مانند نواری نورانی و ابر مانند در آسمان دیده می شود. 1


70430 کهیر (کَ) (اِ.) نوعی بیماری پوستی که در اثر حساسیت نسبت به بعضی غذاها و داروها به وجود می آید و آن برآمدگی هایی سرخ رنگ و خارش دار در پوست است . 1


70431 کهین (کِ) (ص تف .) کوچکترین، خردترین . 1


70432 کو [ په . ] (ق . استفهام . ادات پرسش ) کجا. 1


70433 کو (کُ) (ص .)1 - زیرک، دانشمند. 2 - پهلوان، دلیر. 1


70434 کواده (کِ دَ یا د) 1 - چوب آستان در خانه . 2 - چوبی که پاشنة در بر آن گردد. 1


70435 کوار ( کوار .) (اِ.) سبزی خوردنی، تره . 1


70436 کوارتز (کُ) [ فر. ] (اِ.) ماده ای است به فرمول 2 Sio که دارای سختی بالنسبه زیاد است (سختی آن 7 است ) و بر روی شیشه خط می اندازد. شکل متداول آن منشور شش وجهی است که دو قاعدة آن دو هرم مسدس القاعده می باشد. کوارتز عنصر اصلی سنگ های آذرین اسید است . بلورهای کوارتز را معمولاً به نام «در کوهی » نامند. 1


70437 کوارث (کَ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ کارثه . آنچه سبب غم و اندوه بسیار شود. 1


70438 کواره (کَ رَ یا رِ) (اِ.) = کوار: سبد، زنبیل . 1


70439 کواش (کَ) (اِ.) صفت، گونه، روش، طریق . کواشه هم گفته شده . 1


70440 کواعب (کَ عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ کاعب ؛ پستان برآمدگان . 1


70441 کوالیدن (کَ یا کُ دَ) (مص ل .) جمع کردن، اندوختن . 1


70442 کوانتوم (کُ تُ) [ فر. ] (اِ.) کوچک ترین مقدار هر کمیت فیزیکی که می تواند به طور مستقل وجود داشته باشد. 1


70443 کواژ (کَ) (اِ.) طعنه، سرزنش . 1


70444 کواژه (کَ ژَ یا ژِ) (اِ.) 1 - طعنه، سرزنش . 2 - خوش طبعی، مزاح . 1


70445 کواکب (کَ کِ) [ ع . ] (اِ.) جِ کوکب ؛ ستارگان . 1


70446 کوب (اِمص .) 1 - صدمه، ضربه . 2 - آلتی که فیلبانان فیل را با آن زنند. 1


70447 کوبن (ب یا بَ)(اِ.)چکش آهنگران و مسگران و آن دو قسم باشد، یکی مربع ک ه آن را پتک خوانند، دیگری دراز و آن را کدینه گویند، مطراق . 1


70448 کوبه (ب) (اِ.) هر چیز که با آن چیز دیگر را کوبند. 1


70449 کوبول (کُ بُ) [ انگ . ] (اِ.) از زبان های برنامه - نویسی کامپیوتر. 1


70450 کوبیدن (دَ) (مص م .) کوفتن، لِه کردن . 1


70451 کوبیسم [ فر. ] (اِ.) سبکی در نقاشی که در آن نقاش اشیا و حتی موجودات را به شکل هندسی نشان می دهد. 1


70452 کوت (اِ.) کفل و سرین آدمی . 1


70453 کوت (اِ.) 1 - کود. 2 - مجموع، انباشته . 1


70454 کوت [ هند. ] (اِ.) قلعه، حصار. 1


70455 کوت (اِ.) یکی از پنج سهمی که برحسب سنت مبنای تقسیم محصول به شمار می رود. 1


70456 کوت کردن (کَ دَ) (مص م .) توده کردن، انباشتن روی هم . 1


70457 کوتار (اِ.) کوچه و بازاری که روی آن سر - پوشیده باشد. 1


70458 کوتال (اِ.) اسب سواری . 1


70459 کوتاه [ په . ] (ص .) قصیر، کم طول، کوچک . 1


70460 کوتاه آمدن (مَ دَ) (مص ل .) صرف نظر کردن، گذشتن . 1


70461 کوتاهی (حامص .) 1 - کمی طول، ارتفاع یا عمق . 2 - قصور، تقصیر. 1


70462 کوتاهی کردن (کَ دَ) (مص ل .) تنبلی کردن، سهل انگاری کردن . 1


70463 کوتل (کُ تَ) [ تر - مغ . ] (اِ.) = کتل : 1 - تپه، گردنه . 2 - علمی که پیشاپیش دسته های عزاداری ایام محرم و صفر حرکت دهند و آن مرکب است از چوبی که با پارچه های رنگارنگ یا ابریشمی آن را تزیین کنند. 1


70464 کوتوال [ هند. ] (اِمر.) دژبان، نگاهبان . 1


70465 کوتوله (لَ یا لِ) (ص .) کوتاه، قد کوتاه . 1


70466 کوتک (تَ) (اِ.) = کتک : 1 - چوبدستی، عصا. 2 - دستة هاون . 3 - چوب گازران . 4 - ضرب (مطلق ) زدن (چه با چوب و چه غیر آن )، کتک . 1


70467 کوثر (کَ ثَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بسیار از هر چیز. 2 - نام جویی در بهشت . 1


70468 کوخ (اِ.) خانه ای که از علف و نی و چوب ساخته شود. 1


70469 کود (اِ.) هر یک از مواردی که به طور طبیعی مثل پهن چهارپایان یا مصنوعی مثل انواع کود شیمیایی برای تقویت و رشد گیاه به طور مصنوعی به خاک اضافه می شود. 1


70470 کودتا (د) [ فر. ] (اِ.) ساقط کردن حکومتی به طور ناگهانی از طریق نیروهای نظامی . 1


70471 کودره (کُ دَ رَ) (اِ.) نوعی از مرغابی . 1


70472 کودن ( کودن . ) [ ع . ] (اِ.) قاطر، فیل . 1


70473 کودن (کُ دَ) (ص .) کم عقل، کندفهم . 1


70474 کودک (دَ) [ په . ] (ص .) طفل، خردسال . 1


70475 کودکانه (دَ نِ) (ق .) مانند کودکان بودن مجازاً: غیرمنطقی، نامعقول . 1


70477 کودکی (دَ) (اِ.) کودک بودن، زمان کودک بودن . 1


70486 کورس (رْ) [ فر. ] (اِ.) 1 - مسابقه . 2 - (عا.) هر بار سوار و پیاده شدن از اتوبوس . 1


70487 کورسو (اِمر.) (عا.) نور اندک . 1


70488 کورمال (ق مر.) (عا.) حرکت با احتیاط و دست مالیدن به اطراف در تاریکی . 1


70489 کوره ده ( کوره . د) (اِمر.) ده کم جمعیت که چندان آبادی نداشته باشد. 1


70490 کوره (رِ) (اِ.) بخش، قسمتی از مملکت . خره و خوره هم گفته می شود. 1


70491 کوره ( کوره .)(اِ.)آتشدان، تنور، اجاق سرپوشیده . ؛از کوره دررفتن کنایه از: سخت خشمگین شدن . 1


70492 کوره راه ( کوره .) (اِمر.) راه باریک و ناهموار. 1


70493 کوره سواد ( کوره سواد . سَ) (اِ.) سواد اندک . 1


70494 کوره پزخانه ( کوره پزخانه پَ. نِ) (اِمر.) جایی که در آن کوره هایی برای پختن فرآورده هایی مانند: آجر، گچ، کاشی و غیره ساخته اند. 1


70495 کورک (رَ) (اِ.) تورم و التهاب و قرمزی و جمع شدن چرک در زیر پوست . 1


70496 کورکه (کَ) = کورکا. کهورکای : طبل بزرگ . 1


70497 کوری (حامص .) نابینایی . 1


70498 کوریدور (کُ دُ) [ فر. ] (اِ.)دهلیز، سرسرا، راهرو. 1


70499 کوز (ص .) پشت دوتا، خمیده . 1


70500 کوزر (زَ) (اِ.) 1 - خوشة گندم و جو. 2 - غربیل، الک . 1


70501 کوزه (زَ یا ز) (اِ.) ظرف دسته دار یا بی دستة سفالین . ؛در کوزه گذاشتن و آبش را خوردن بیهودگی چیزی را آشکارا دیدن . 1


70502 کوس (اِ.) دُهل، طبل بزرگ . 1


70503 کوس (اِ.) گوشة جامه و گلیم و پلاس که از گوشه ای دیگر درازتر باشد. 1


70504 کوسان (ص .) = گوسان : موسیقی دان، خنیاگر. 1


70505 کوست (اِ.) 1 - نقاره، طبل بزرگ . 2 - صدمه، آسیب . 1


70506 کوستن (تَ) (مص م .) کوفتن . 1


70507 کوسن (سَ) [ فر. ] (اِ.) بالش، بالشتک . 1


70508 کوسه (س ) (ص .) 1 - مردی که ریش نداشته باشد. 2 - شکل پنجم از اشکال رمل، فرح . 1


70509 کوسه بر نشین ( کوسه بر نشین . بَ نِ) (اِمر.) جشنی بود که ایرانیان در اول ماه آذر برپا می کردند بدین وجه که مردی کوسه و یک چشم و بدقیافه و مضحک را بر خری سوار می کردند و دارویی گرم بر بدن او طلا می نمودند و آن مرد مضحک بادزنی در دست داشت و پیوسته خود را باد می زد و از گرما شکایت می کرد و مردم برف و یخ به او می زدند چند تن از غلامان شاه نیز همراه او بودند و از هر دکانی یک درهم سیم می گرفتند و اگر کسی از دادن وجه اهمال و تعلل می کرد، کوسه از گل سیاه و مرکب که همراه داشت بر جامة آن کس می پاشید و از هنگام صباح تا هنگام نماز ظهر هرچه جمع می شد تعلق به پادشاه داشت و از آن پس تا هنگام نماز عصر هر چه گرد می آمد به کوسه و گروهی که با او همراه بودند. اگر کوسه بعد از هنگام نماز عصر به نظر بازاریان درمی آمد او را آن قدر که می توانستند می زدند این روز را به عربی «رکوب کوسج » می خواندند. 1


70510 کوسه ماهی ( کوسه ماهی .) (اِمر.) نوعی ماهی عظیم - الجثه که مهاجم، خطرناک و گوشتخوار است . رنگش قهوه ای و درازی بدنش به شش متر می رسد. 1


70511 کوسک (کَ س ) (اِ.) باقلا. 1


70512 کوشا (ص فا.) جد و جهد کننده، ساعی . 1


70513 کوشش (ش ) (حامص .) کوشیدن، سعی . 1


70514 کوشش کردن ( کوشش کردن . کَ دَ) (مص ل .) جد و جهد کردن . 1


70515 کوشه (ش) (اِ.) کوشک . قصر. 1


70516 کوشک (شْ) (اِ.) خانة بزرگی در میان یک باغ، کاخ تابستانی . 1


70517 کوشیدن (دَ) (مص ل .) سعی کردن، جد و جهد کردن . 1


70518 کوف (اِ.) بوم، جغد. 1


70519 کوفت (اِ.) 1 - صدمه ای که از سنگ و مشت و لگد برسد. 2 - آسیب، صدمه . 3 - اندوه . 4 - بیماری سفلیس . 5 - نوعی ناسزا. 1


70520 کوفتن (تَ) (مص م .) کوبیدن، صدمه زدن . 1


70521 کوفته (تَ یا تِ) (ص مف .) 1 - کوبیده، ساییده، خسته و فرسوده . 2 - (اِ.) یک قسم طعام که با برنج و لپه و گوشت کوبیده درست می کنند. 1


70522 کوفتگی (تِ) (حامص .) آسیب دیدگی، خستگی شدید. 1


70523 کوفجان (اِ.) قفس مرغان . 1


70524 کوفشان (اِ.) بافنده، جولاهه . 1


70525 کوفیه (یَّ) [ ع . کوفیة ] (اِ.) دستار چهار - گوشه ای که مردان عرب روی سر خود می - اندازند و رشته ای مخصوص هم روی آن بر سر می گذارند که عقال نامیده می شود. 1


70526 کول (اِ.) گلیم و پلاس کهنه . 1


70527 کول (اِ.) پشت، به ویژه بخش بالای پشت انسان یا حیوان، گُرده . 1


70528 کول (اِ.) 1 - کتف، دوش . 2 - آبگیر، برکه . 1


70529 کول کردن (کَ دَ) (مص م .)(عا.) حمل کردن بار یا شخصی را بر روی شانه یا پشت . 1


70530 کولا (اِ.) = شولا: جامه ای پشمین که شبانان پوشند. 1


70531 کولاب (اِمر.) آبگیر، استخر. 1


70532 کولاک (اِ.) طوفان دریا، موج شدید و بزرگ . 1


70533 کولاک کردن (کَ دَ)(مص ل .)1 - متلاطم شدن امواج دریا. 2 - (عا.) هنگامه به پا کردن . 1


70534 کولخ (لَ) (اِ.) آتشدان، منقل . 1


70535 کولر (لِ) ( [ انگ . ] (اِ.) دستگاهی معمولاً برقی برای خنک کردن هوای داخل یک فضا. 1


70537 کولنگ (لَ) (ص .) هیز، مخنث . 1


70540 کوله پشتی (لِ. پُ) (اِمر.) کیف یا کیسه ای که برای حمل بار بر پشت بندند. 1


70541 کولی (حامص .) سواری روی کول و پشت . 1


70542 کولی (کُ) (ص نسب .) 1 - دوره گرد، بیابانگرد. 2 - فاحشه . 3 - غرشمال، ارقه . 1


70543 کولیت (کُ) [ فر. ] (اِ.) ورم مخاط رودة فراخ که معمولاً با عوارض دفع بلغم و خون و چرک همراه است، ورم قولون . 1


70544 کولیدن (دَ) (مص ل .) کندن، کاویدن زمین . 1


70545 کوم [ پشتو ] (اِ.) گریبان . 1


70546 کومش (مِ) (ص .) چاه کن، مقنی . 1


70547 کومه (مِ) (اِ.) آلونک، کلبه . 1


70548 کومولوس [ فر. ] (اِ.) ابرهای جدا از هم و معمولاً چگال با خطوط مرزی واضح که نمای آن ها به شکل خاکریز یا گنبد یا برج های در حال افزایش و گسترش است و برآمدگی بخش فوقانی آن ها اغلب به گل کلم شباهت دارد؛ بخش های رو به آفتاب این ابرها غالباً سفید درخشان و پایة آن ها به نسبت تیره و افقی است ؛ ابر کومه ای گاهی پاره پاره است، کومه ای . (فره ). 1


70549 کومک (مَ) (اِ.) نک کمک . 1


70550 کون [ په . ] (اِ.) سرین، نشستگاه . ؛ کون کسی گُهی بودن کنایه از: در کاری مشکوک دست داشتن . ؛ کون سوزه کنایه از: حسادت شدید. ؛ کون گشاد بودن کنایه از: تن به کار ندادن، تنبل و بی حال بودن . ؛ کون نشور کنایه از: نجس، بی دین و لامذهب . 1


70551 کون (کَ یا کُ) [ ع . ] (اِمص .) هستی، وجود. 1


70552 کون ده (د یا دَ) (ص فا.) مفعول، امرد. 1


70553 کون و مکان (نُ مَ) [ ع . ] (اِ.) گیتی و آنچه در آن است . 1


70554 کونده (کَ وَ دَ یا د) (اِ.) جوال . 1


70555 کونه (نِ) (اِ.) ته چیزی . 1


70556 کونگ فو (کُ فُ) [ انگ . از چینی ] (اِ.) یکی از ورزش های رزمی و دفاع شخصی چینی که شباهت زیادی به کاراته دارد. 1


70557 کونین (کَ نِ) [ ع . ] (اِ.) تثنیه کون ؛ دو عالم، این جهان و آن جهان . 1


70558 کوه (کُ وَ) (اِ.) 1 - غلاف پنبه، غوزة پنبه . 2 - کوکنار (که غلاف خشخاش است ). 3 - پیلة ابریشم . 1


70559 کوه (اِ.) تودة بزرگ و برآمده ای از زمین که دارای بلندی چشمگیر نسبت به زمین های پیرامون خود دارد و از تپه بلندتر است . 1


70560 کوه نورد (نَ وَ) (ص فا.) کسی که قسمت - های سخت کوه را می پیماید تا به قله برسد. 1


70561 کوهان [ په . ] (اِ.) برآمدگی پشت شتر. 1


70562 کوهج (هِ) (اِ.) زالزالک، آلوی کوهی . 1


70563 کوهسار (هْ) (اِمر.) کوهپایه . 1


70564 کوهستان (هِ) (اِمر.) زمینی که در آن کوه بسیار باشد. 1


70565 کوهه (هَ یا هِ) (اِ.) 1 - کوهان شتر. 2 - ارتفاع و بلندی هر چیز. 3 - موج آب . 4 - نهیب و حمله . 1


70566 کوهپایه (یَ) (اِمر.) کوهستان، دامنة کوه . 1


70567 کوپار (اِ.) گلة گاو و گوسفند. کوپاره هم گفته شده . 1


70568 کوپال (اِ.) عمود، گرز آهنین . 1


70569 کوپله ( کوپله .) (اِ.) موی فرق سر، کاکل . 1


70570 کوپله (پَ لِ یا لَ) (اِ.) شکوفه و بهاره درخت . 1


70571 کوپن (کُ پُ) [ فر. ] (اِ.) برگ جیره بندی، کالا برگ (فره ). 1


70572 کوپنی ( کوپنی .) [ فر - فا. ] (ص نسب .) منسوب به کوپن، قابل عرضه یا دریافت به وسیلة کوپن . 1


70573 کوپه (پِ) [ فر. ] (اِ.) هر یک از اتاق های مخصوص نشستن مسافر در قطار که دارای در و پنجره و صندلی و تخت باشد. 1


70574 کوپه (کُ پِ) (ص .) روی هم انباشته شده . 1


70575 کوچ [ تر - مغ . ] (اِ.) حرکت عده ای از جایی به جایی . 1


70576 کوچ (ص .) لوچ و احول . 1


70577 کوچ (اِ.) جغد، بوم . 1


70578 کوچ نشین (نِ) [ تر - فا. ] 1 - (ص فا.) مهاجر. 2 - (اِمر.) محل کوچ، مرکز مهاجرت . 1


70579 کوچه (چِ) (اِمصغ .) کوی، محل عبور و مرور. ؛ خود رابه کوچه ی علی چپ زدن کنایه از: خود را به نادانی و نشنیدن و بیراهه زدن . 1


70580 کوچه باغ ( کوچه باغ .) (اِمر.) کوچه ای که راهی به باغ داشته باشد یا از کنار باغ بگذرد. 1


70581 کوچولو (ص .)1 - دارای حجم یا ابعاد کوچک . 2 - دارای مقدار کم . 3 - خرد سال . 1


70583 کوچک شدن ( کوچک شدن . شُ دَ) (مص ل .) 1 - کوتاه و تنگ شدن . 2 - حقیر شدن . 1


70584 کوچکی ( کوچکی .) (حامص .) صغر، خردی . 1


70585 کوچیدن (دَ) (مص ل .) کوچ کردن . 1


70586 کوژ (کُ یا کِ) (اِ.) =کوز. کویج : زالزالک . 1


70587 کوژ (ص .) پشت دوتا، خمیده . 1


70588 کوژه (ژِ) خر سفید رنگ . 1


70589 کوژپشت (پُ) (ص مر.) = گوژپشت : 1 - کسی که پشتش خمیده شده باشد. 2 - بدشکل، بدترکیب . 1


70590 کوک (اِ.) 1 - آواز بلند. 2 - میزان کردن یک آلت موسیقی مطابق دستگاهی خاص . 3 - ابزاری در ساعت یا بعضی از اسباب بازی ها که با پیچاندن فنر مخصوص ساعت را تنظیم یا اسباب بازی را به کار می اندازد. ؛توی کوک کسی یا چیزی رفتن کنایه از: دربارة آن مطالعه و بررسی کردن . 1


70593 کوک (اِ.) بخیة درشتی که بر جامه بزنند. 1


70594 کوک زدن (زَ دَ) (مص م .) دوختن پارگی، بخیه زدن . 1


70595 کوک شدن (شُ دَ)(مص ل .)1 - هماهنگ شدن ساز و آواز. 2 - کنایه از: شاد و خوشحال شدن . 1


70596 کوک کردن (کَ دَ) (مص م .) 1 - هماهنگ کردن سازها و آوازها. 2 - (عا.) تحریک کردن، برانگیختن . 1


70597 کوکا (کُ) [ فر. ] (اِ.) درختچه ای از تیرة کتانیان که از برگ های آن در امور پزشکی استفاده می شود و کوکایین هم از آن گرفته می شود. برگ های خشک شدة آن مانند چای است و هنگام جویدن اثری مانند توتون دارد. 1


70598 کوکایین (کُ) [ فر. ] (اِ.) ماده ای است بی بو و تلخ که از برگ درخت کوکا استخراج می شود، خاصیت بیهوش کنندگی دارد. مصرف زیاد آن اعتیادآور است . 1


70599 کوکب (کَ کَ) [ ع . ] (اِ.) ستاره . ج . کواکب . 1


70600 کوکب (کُ کَ) (اِ.) گیاهی زینتی دایمی از تیرة مرکبان دارای گل های پُر پَر، زیبا و بادوام . 1


70601 کوکبه (کَ کَ بَ یا ب) [ ع . کوکبة ] (اِ.) جلال، جلوه، شکوه . 1


70602 کوکتل (کُ تِ) [ انگ . ] (اِ.) مخلوطی از مشروبات مختلف (جین، ویسکی و غیره ). 1


70603 کوکتل مولوتف ( کوکتل مولوتف . مُ لُ تُ) (اِ.) بطری پر شده از ترکیبات قابل اشتعال و منفجره، دارای فتیله ای که کمی پیش از پرتاب کردن آتش می زنند. 1


70604 کوکتل پارتی ( کوکتل پارتی .) [ انگ . ] (اِمر.) مهمانی عصرانه همراه با پذیرایی به وسیلة مشروبات ا لکلی . 1


70605 کوکله (کَ کَ لَ یا لِ) (اِ.) شانه به سر، هدهد. 1


70606 کوکنار (کُ) (اِمر.) غوزة خشخاش که از آن تریاک گیرند. 1


70607 کوکو (اِ.) غذایی که از سرخ کردن سبزی ها، سیب زمینی با تخم مرغ تهیه می شود. 1


70608 کوکو (اِ.) فاخته، آواز و صدای فاخته . 1


70609 کوکوز (اِ.) نوعی از پارچة ابریشمین زر - دوزی . 1


70610 کوکی (ص .) دارای کوک به عنوان وسیلة تنظیم مثل ماشین، ساعت، عروسک و... 1


70611 کوی (اِ.) 1 - محله، برزن . 2 - مجموعه ای از ساختمان های مسکونی واقع در یک نقطه معین : کوی دانشگاه . 3 - راه فراخ و گشاد، گذر. 1


70612 کویر (کَ) (اِ.) 1 - زمین وسیع و شوره زار. 2 - شیر ژیان . 1


70613 کویز (کَ) (اِ.) 1 - کنج و گوشة خانه . 2 - پیمانه . 1


70614 کویستن (کَ وِ تَ) (مص م .) کوفتن، کوفتن غله یا چیز دیگر. 1


70615 کویسته (کَ وِ تَ یا تِ) (ص مف .) غلة کوفته شده . 1


70616 کویش (کَ) (اِ.) = کویشه . گویس . گویش . گویشه : ظرف دوغ و ماست . 1


70617 کویله (کَ) (اِ.) موی میان سر، کاکل . 1


70618 کپ (کَ) (اِ.) بیرون و اندرون دهان . 1


70619 کپ آمدن (کَ مَ دَ) (مص ل .) (عا.) حال مرغی است که می خواهد بچه بگذارد. 1


70620 کپان (کَ) [ معر. ] (اِ.) نک قپان . 1


70621 کپر (کَ پَ) (اِ.) آلونگ، خانه ای که از نی و حصیر ساخته باشند. 1


70622 کپره (کَ پَ رِ) (اِ.) (عا.) = کبره : چرکی که روی اشیاء بندد. 1


70623 کپسول (کَ) [ فر. ] (اِ.) 1 - غشا یا پوشش یا ساختار دیگری که بافت یا اندامی را دربر - می گیرد. 2 - پوشش لعاب مانندی معمولاً از جنس پلی ساکارید که لایه ای محافظ به دور برخی باکتری ها می سازد، پوشینه . (فره ). 3 - دارویی که دارای پوشش ژلاتینی شبیه به کپسول است . 4 - مخزنی برای نگه داری انواع گاز، استوانک (فره ). 1


70624 کپل (کَ پَ) (اِ.) (عا.) کفل، سرین . 1


70625 کپنک (کِ یا کَ پَ نَ) (اِ.) جامه پشمینه ای که درویشان در زمستان پوشند. 1


70626 کپه (کُ پِّ) (اِ.) (عا.) روی هم انباشته شده، تل شده، کبه . 1


70627 کپه (کَ پِ) (اِ.) (عا.) خواب . 1


70628 کپور (کَ) (اِ.) نوعی ماهی بزرگ . 1


70629 کپوک (کَ) چکاوک . 1


70630 کپچه (کَ چِ) (اِ.) کفچه، چمچه . 1


70631 کپک (کَ پَ) (اِ.) نک کفک . 1


70632 کپک (کَ پِ) [ روس . ] (اِ.) مسکوک خرد معمول در روسیه (دورة تزاری و شوروی ). 1


70633 کپکی (کَ پِ) (ص .) نوعی دینار و تومان که در عهد مغول، تیموریان و صفویان متداول بود. 1


70634 کپی (کُ) [ فر. ] (اِ.) تصویری که از روی مدرک یا سند اصلی بگیرند، فتوکپی، روگرفت، رونوشت (فره ). 1


70635 کپی رایت ( کپی رایت .) [ فر. ] (اِمر.) حق انحصاری پدیدآورندة اثر برای بهره برداری مادی و معنوی از اثر ادبی، هنری یا صنعتی خود، حق نشر (فره ). 1


70636 کپیدن (کَ دَ) (مص ل .) 1 - خفتن، خوابیدن . 2 - ربودن، دزدیدن . 1


70637 کپیه (کُ یِ) [ فر. ] (اِ.) رونوشت . 1


70638 کچ (کُ) (اِ.) فلس ماهی . 1


70639 کچل (کَ چَ) (ص .) 1 - بی مو، طاس . 2 - کسی که سرش زخم های چرکی دارد. 1


70640 کچلک بازی درآوردن (کَ چَ لَ. دَ. وَ دَ) (مص ل .) (عا.) داد و فریاد راه انداختن، الم شنگه راه انداختن، بهانه جویی کردن . 1


70641 کچلی (کَ چَ) (حامص . اِمر.) مرضی است که بر اثر آن زخم هایی در سر پیدا شود و موی بریزد، کلی . 1


70642 کچه (کَ چِ) (اِ.) 1 - انگشتر بی نگین . 2 - چانه، زنخ . 1


70643 کچول (کَ) (اِ.) = کاچول : جنبانیدن سرین وقت رقص و مسخرگی، کون جنبانی . 1


70644 کچیر (کَ چِ) (اِ.) پیشوا، سرکرده، کچیرده هم گفته شده . 1


70645 کژ (کَ) (اِ.) 1 - نادرست، کج . 2 - ابریشم کم قیمت . 1


70646 کژ باختن (کَ. تَ) (مص ل .) 1 - بد معامله کردن، فساد کردن . 2 - عمل کسانی که بازی نرد یا امثال آن را با داشتن مهارت و استادی کافی بد بازی می کنند. 1


70647 کژار (کُ) (اِ.) چینه دان مرغ . 1


70648 کژاغند (کَ غَ) (اِ.) = کژآگند. کج آکند: جامه ای باشد که درون آن را به جای پنبه از ابریشم پر کرده و روزهای جنگ به تن می کردند. 1


70649 کژباز ( کژباز .) (ص مر.) بد معامله، متقلب . 1


70650 کژبین ( کژبین .) (ص فا.) 1 - لوچ، احول . 2 - بدخواه، نابکار. 1


70651 کژدم ( کژدم . دُ) (اِ.) عقرب . 1


70652 کژدمه ( کژدمه . دُ مِ) (اِ.) زخم و ورمی که در بیخ ناخن بوجود می آید. 1


70653 کژرف (کَ رَ) (اِ.) گیاهی است بسیار بدبو. 1


70654 کژمژ (کَ مَ) (ص .) کج، ناراست، پیچیده . 1


70655 کژه (کَ ژَ یا ژِ) (اِ.) = کژک . کجک : 1 - قلاب عموماً (مخصوصاً قلاب قنارة قصابان که بر آن گوشت آویزند). 2 - گوشت پاره ای که در ابتدای حلق محاذی بیخ زبان آویخته ؛ لهاة . 1


70656 کژوژ (کَ وَ) (ص فا.) بادی که کج وزد، باد مخالف . 1


70657 کژک (کَ ژَ) (اِمصغ .) نک کجک . 1


70658 کژین (کَ) (اِمر.) جامه ای که درون آن را با ابریشم می انباشتند و روز جنگ می پوشیدند. 1


70659 کک (کَ) (اِ.) = کیک : حشره ای است کوچک به اندازة شپش که هنگام راه رفتن می جهد. ؛ کک به تنبان کسی افتادن کنایه از: به هول و ولا افتادن، دچار وسوسه و هیجان شدن . ؛ کک کسی نگزیدن بی اعتنا به امور بودن، بی خیال و لاقید همه چیز بودن . ؛ کک را در هوا نعل کردن کنایه از: رندی و زیرکی زیاد داشتن . 1


70660 کک ( کک .) [ معر. ] (اِ.) نانی که از آرد خشکه پزند. 1


70661 کک (کُ) [ فر. ] (اِ.) زغالی که از سوختن ناقص یا تصفیة تقطیر زغال سنگ حاصل شود. تقریباً کربن خالص است و بدون به جا گذاشتن خاکستر کاملاً می سوزد و حرارت زیاد تولید می کند. 1


70662 کک ( کک .) (اِ.) = کرک : ماکیانی که از تخم کردن باز مانده و مست شده باشد. 1


70663 کک مک (کَ مَ) (اِمر.) لکه های ریز قهوه ای یا سیاه که روی صورت یا قسمت های دیگر بدن انسان بوجود می آید. 1


70664 ککه (کَ کَ یا کِ) (اِ.) فضله، سرگین . 1


70665 کی ( کی .) (ادات استفهام، ق . استفهام زمان ) 1 - چه وقت ؟ چه زمان ؟: کی آمد، کی رفت . 2 - چگونه، چطور. 1


70666 کی (ق . ادات استفهام، ضمیر استفهامی ) که ؟ چه کس ؟ 1


70667 کی (پس ) 1 - گاه به کلمه ای ملحق شود و قید سازد: پس پسکی . 2 - گاه به اسم ملحق گردد و صفت سازد. (به معنی دارنده و صاحب ): آبکی . 1


70668 کی (کَ) (اِ.) پادشاه بزرگ و قهار. 1


70669 کی (کَ یا کِ) (ص .) پاک، خالص . 1


70670 کی (کَ یّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) داغ کردن . 2 - (اِ.) نشان سوختگی در پوست، داغ . 1


70671 کی برد (بُ) [ انگ . ] (اِ.) مجموعه ای از کلیدهای نمایشگر حروف الفبا و نشانه های دیگر که بر روی یک صفحه قرار گرفته اند و به رایانه متصل می شوند؛ از این وسیله برای ورود اطلاعات به رایانه استفاده می شود، صفحه کلید. (فره ). 1


70672 کیا (اِ.) 1 - بزرگ، سرور. 2 - پادشاه، حاکم . 3 - مرزبان، پهلوان . 1


70673 کیابیا (اِمر.) (عا.) شکوه و جلال . 1


70674 کیاخن (کَ خَ) (اِ.) نرمی، ملایمت . 1


70675 کیاده (د) (ص .) رسوا، بدنام . 1


70676 کیار (اِ.) کاهلی، تنبلی . 1


70677 کیارا (کَ) (اِ.) 1 - اندوه، ملالت . 2 - خفه کردن، خفگی . 1


70678 کیارنگ (رَ) (ص مر.) پاک، پاکیزه، لطیف . 1


70679 کیازند (زَ)(ص مر.)پادشاه بزرگ و عظیم الشأن . 1


70680 کیاست (سَ) [ ع . کیاسة ] (اِمص .) 1 - زیرکی، تیزهوشی . 2 - دانایی، فراست . 1


70681 کیاغ (اِ.) گیاه، علف . 1


70682 کیال (ک یّ) [ ع . ] (ص .) پیمانه کننده، کیلی پیماینده . 1


70683 کیان (کَ) (اِ.) جِ کی ؛ پادشاهان . 1


70684 کیان (کُ) (اِ.) خیمة گردی که به یک ستون برپا باشد. 1


70685 کیانا (اِ.) 1 - طبیعت، اصل هر چیز. 2 - هر یک از طبایع چهارگانه . 1


70686 کیانی (کَ) (ص نسب .) منسوب به کیان . سلطنتی، شاهی . 1


70687 کیاگن (کَ گَ) (ص مر.)1 - بی معنی، نامناسب . 2 - درشت، ناهموار. 1


70688 کیایی (حامص .) 1 - پادشاهی . 2 - بزرگی، سروری . 3 - ولایت . 1


70689 کیبیدن (کِ ب دَ) (مص ل .) از راه برگشتن، منحرف شدن، از جایی به جایی کشیدن . 1


70690 کیبیده (دَ یا د) (اِمف .) 1 - به یکسو رفته، کناره گرفته . 2 - از جایی به جایی شده . 3 - تحاشی کرده . 4 - انحراف یافته، منحرف . 5 - فریفته (به عشق ). 1


70691 کیخ (اِ.) چرکی که در گوشه های چشم پیدا شود. 1


70692 کیخسروی (کَ خُ رَ) (اِ.) نام لحنی از لحن - های باربد. 1


70693 کید (کَ یا کِ) [ ع . ] (مص ل .) مکر، فریب . 1


70694 کید آور ( کید آور . وَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) مکار، حیله گر. 1


70695 کیر (اِ.) اندام تناسلی نر به ویژه انسان که ادرار و منی از طریق سوراخی در سر آن دفع می شود، نره، ذکَر، قضیب . ؛به کیر گاو زدن در پخش مالی یا چیزی اسراف کردن . 1


70697 کیس (کَ یُِ) [ ع . ] (ص .) زیرک، خردمند، هوشیار. 1


70698 کیس (اِ.) (عا.)چین خوردگی لباس یا پارچه . 1


70699 کیس (کِ یْ) [ انگ . ] (ص .) 1 - وضعیت، سرگذشت و حالت، مورد، نمونه . 2 - جعبه - ای که اجزای اصلی سخت افزاری رایانه براساس طرحی خاص در آن جای داده شود، محفظه، کازه . (فره ). 1


70700 کیس خوردن (خُ دَ) (مص ل .) چین خوردن . 1


70701 کیست [ فر. ] (اِ.) کیسه ای با جدار غشایی در بافت ها، دارای مادة مایع یا نیمه جامد که ممکن است طبیعی یا مرضی باشد. 1


70702 کیسه (س ) (اِ.) 1 - پارچه ای که اطراف آن را دوخته باشند تا بتوان چیزی در آن ریخت . 2 - جیب . ؛ کیسه دوختن برای چیزی طمع کردن در آن چیز. ؛ از کیسه ی خلیفه بخشیدن کنایه از: از جیب دیگری یا به حساب دیگری بخشیدن . ؛سر کیسه را شل کردن کنایه از: پول خرج کردن . 1


70703 کیسه بر ( کیسه بر . بُ) (ص فا.) دزد، جیب بُر. 1


70704 کیسه کش ( کیسه کش . کِ) (اِ.) کارگری که در حمام های همگانی تن مشتریان را شستشو می دهند. 1


70705 کیش [ په . ] (اِ.) دین، مذهب، آیین . 1


70706 کیش (اِ.) 1 - پر مرغ (مطلقاً). 2 - پری که بر تیر نصب می کردند (خصوصاً) تیر چارکیش : تیر چهار پر. 1


70707 کیش (اِ.) جعبه، تیردان . 1


70708 کیش (اِ.) نوعی پارچه که از کتان بافند. 1


70709 کیش (اِ.) 1 - حرکتی در بازی شطرنج که باعث تهدید شاه شده و شاه ناگزیر به تغییر خانه خود می شود. 2 - کلمه ای برای راندن پرندگان . 1


70710 کیغ (کِ) (اِ.) چرک های گوشة چشم . 1


70711 کیف (کِ یا کَ یْ) [ ع . ] (از ادات استفهام ) چگونه ؟ 1


70712 کیف ( کیف . ) (اِ.) 1 - شادی، مسرت . 2 - خوشی، لذت عمیق . 3 - خوش گذرانی، عیش . ؛ کیف کسی کوک بودن احساس نشاط و خوشی کردن . 1


70713 کیف (اِ.) وسیله ای کیسه مانند که در آن اشیاء را می گذارند و حمل می کنند و انواع مختلف دارد. 1


70714 کیف کردن (کِ. کَ دَ) (مص ل .) لذُت بردن . 1


70715 کیفر (کِ یا کَ یْ فَ) (اِ.) جزا، پاداش، مکافات نیکی و بدی . 1


70716 کیفرخواست ( کیفرخواست . خا) (اِمر.) ادعانامة دادستان (مدعی العموم ). 1


70717 کیفری ( کیفری .) (ص .) جزایی . 1


70718 کیفور (کِ یْ) (ص مر.) (عا.) شاد، مسرور. 1


70719 کیفی (کِ یا کَ) (ص .) 1 - دارای شکل کیف . 2 - قابل گذاشتن در کیف . 1


70720 کیفیت (کِ یا کَ فِ یَّ) [ ع . کیفیة ] (مص جع .) صفت، چگونگی . 1


70721 کیل (ص .) 1 - خمیده، کج . 2 - آرزومند. 1


70722 کیل (کَ) [ ع . ] (اِ.) پیمانه . ج . اکیال . 1


70723 کیل (اِ) 1 - نمد. 2 - پوست بز. 1


70724 کیله (کَ لَ یا لِ) [ ع . کیلة ] (اِ.) 1 - پیمانه . 2 - در فارسی پیمانه ای باشد که با آن غله و آرد و چیزهای دیگر را وزن کنند. 1


70725 کیلو [ فر. ] (اِ.) به معنی هزار است و برای تعیین واحدهای دستگاه متری به کار می رود: کیلوگرم، کیلومتر. 1


70726 کیلوس [ معر. ] (اِ.) مواد غذایی داخل معده که با شیرة معده و دیاستازهای معده آمیخته و مخلوط شده و به صورت مایعی کمابیش غلیظ در آمده، قیلوس . 1


70727 کیلومتر (مِ) (اِمر.) واحد مسافت معادل 1000 متر. ؛ کیلومتر مربع واحد سطح معادل یک میلیون مترمربع . 1


70728 کیلوگرم (گِ رَ) [ فر. ] (اِمر.) واحدی عمده برای وزن و آن معادل هزارگرم است . 1


70729 کیلکا (کِ) (اِ.) ماهی کوچک خوراکی از تیرة شُک ماهیان . 1


70730 کیمال (کِ) (اِ.) جانوری که از پوستش پوستین سازند. 1


70731 کیماک (اِ.) قیماق، سرشیر. 1


70732 کیماک (اِ.) تنگ، نوار پهنی که بر بالای بار اسب و خر می بندند. 1


70733 کیمخت (مُ) (اِ.) پوست کفل اسب و خر که آن را به نحوی خاص دباغت کنند، ساغری . 1


70734 کیموس [ معر. ] (اِ.) 1 - مواد غذایی موجود در معده که با ترشحات و عصیر معدی آغشته شده . کیموس کم و بیش حالت مایعی غلیظ را دارد؛ ج . (ع .) کیموسات . 2 - استحالة طعام است در معده - - بعد از هضم - - به جوهری دیگر که ماده ای غلیظ مایل به رنگ زرد باشد. 1


70735 کیمونو (مُ نُ) (اِ.) لباس بلند سنتی ژاپنی با آستین های گشاد و کمربند پارچه ای که به عنوان لباس رو می پوشند. 1


70736 کیمیا [ یو. ] 1 - (اِ.) ماده ای که به عقیدة قدما می توانست مس را تبدیل به طلا کند. 2 - مکر و حیله . 3 - (کن .) عشق، عاشقی . 4 - (ص .) هر چیز نادر و نایاب، دست نیافتنی . 5 - در تصوف نظر پیرو مرشد کامل . 1


70737 کیمیاگر (گَ) [ یو - فا. ] (ص فا.) کسی که به علم کیمیا اشتغال داشته باشد. 1


70738 کین (اِمص .) عداوت، دشمنی . 1


70739 کین ایرج (رَ) (اِمر.) = کینة ایرج : نام لحن نوزدهم از سی لحن باربد. 1


70740 کین توزی (حامص .) دشمنی، انتقام جویی . 1


70741 کین خواستن (خا تَ) (مص م .)انتقام جُستن . 1


70743 کین سیاوش (وُ) (اِمر.) = کینة سیاوش : نام لحن بیستم از سی لحن باربد. 1


70744 کینه (نِ) (اِ.) دشمنی، عداوت . 1


70745 کینه توز (نِ) (ص مر.) انتقام جو. 1


70746 کیهان (کَ یا کِ) (اِ.) جهان، روزگار، دنیا. 1


70747 کیوان (کَ) (اِ.) سیارة زحل . 1


70748 کیوسک (سْ) [ فر. ] (اِ.) اتاقکی که هر سوی آن باز است، دکه، دکان کوچک . 1


70749 کیوی (اِ.) درختچه ای بالارونده از تیره ای نزدیک به تیرة گل سرخیان با گل هایی نرم و شش گلبرگ و میوه ای تخم مرغی شکل که پوست آن نازک، کرکدار و قهوه ای رنگ است . میوة آن سرشار از ویتامین C می باشد. 1


70750 کیپ (ص .) (عا.) 1 - پر، انباشته، به هم پیوسته . 2 - بسته . 3 - گرفته . 1


70751 کیپا (اِ.) = گیپا: شکنبة گوسفند که در آن گوشت قیمه و برنج و لپه و جز آن آکنده پزند و خورند. 1


70752 کیچ (ص .) 1 - پراکنده، پریشان . 2 - کم، اندک . 1


70753 کیچ کیچ (ص .) پراکنده، پریشان . 1


70755 کیک (کَ یا کِ) (اِ.) مردمک چشم، مردم چشم . 1


70756 کیک (کِ) [ انگ . ] (اِ.) نوعی شیرینی که به وسیلة آرد و تخم مرغ و شیر و غیره تهیه می شود و با خامه یا شکلات و انواع میوه ها تزیین می شود. 1


70757 کیی (کَ یا کِ) (حامص .) پادشاهی، شاهی . 1


70758 کیی (کِ) (حامص .) که بودن، هویت . 1


70759 گ (حر.) بیست و ششمین حرف از الفبای فارسی برابر با عدد 20 در حساب ابجد. 1


70760 گاباره (رِ) (اِمر.) 1 - گله گاو. 2 - غار، شکاف . گاپاره نیز به این معنی است . 1


70761 گات [ په . ] (اِ.) = گاته . گات ها: سروده های زردشت، قدیمی ترین بخش اوستا. 1


70762 گاجمه (جُ مِ) (اِ.) قسمی گاوآهن که در برنجکاری به کار برند. 1


70763 گار [ په . ] پسوندی است که به ریشة فعل می پیوندد و افادة فاعل می کند. آموزگار (صیغة شغل )، پذیرفتگار (صفت فاعلی )، سازگار (صیغة مبالغه ). 1


70764 گار [ فر. ] (اِ.) ایستگاه قطار راه آهن . 1


70765 گارانتی [ فر. ] (اِ.) تعهد سازنده یا فروشندة کالا درقبال خریدار برای ارائه خدمات پس از فروش در طی مدت مشخص، ضمانت، تضمین . (فره ). 1


70766 گاراژ [ فر. ] (اِ.) جای اتومبیل، محلی که اتومبیل ها را در آن جا می گذارند. 1


70767 گارد [ فر. ] (اِ.) گروه مسلحی که پاسداری از مکان یا مقامی را بر عهده داشته باشد یا در اجرای مراسم تشریفاتی شرکت کند، پاسگان (فره )، محافظ، نگهبان . 1


70768 گاردن پارتی (د) [ انگ . ] (اِ.) مجلس جشن و مهمانی که در فضای آزاد برپا می شود. 1


70769 گارسه (س ) [ فر. ] (اِ.) جعبه ای خانه خانه که حروف چاپ دستی را برای حروف چینی در آن قرار می دهند. 1