37143 آکام [ ع . ] ( اِ.) جِ اکمه ؛ تپه ها، پشته ها. 1


37144 آکب (کُ) ( اِ.) نک آکپ . 1


37145 آکبند (بَ) (ص .) کالای صنعتی کار نکرده به صورتی که هنوز در بسته بندی کارخانه باشد، دست نخورده، کار نکرده . 1


37146 آکتریس (تُ) [ فر. ] ( اِ.) هنرپیشة زن، زنی که در صحنة تئاتر، تلویزیون و سینما نقش ایفا کند. 1


37147 آکتور (تُ) [ فر. ] (ص . اِ.) هنرپیشه مرد. 1


37148 آکج (کَ) ( اِ.) چنگک، قلاب آهنی . 1


37149 آکروبات (رُ) [ فر. ] ( اِ.) بندباز، ورزشکاری که کارهایی مانند بندبازی، ژیمناستیک و ... را انجام می دهد. 1


37150 آکروباسی (رُ) [ فر. ] ( اِ.) بندبازی . 1


37151 آکستن (کُ تَ) [ په . ] (مص م .) 1 - آویختن . 2 - بستن، محکم کردن . 1


37152 آکل (کِ) [ ع . ] (اِفا.) خورنده . 1


37153 آکله (کِ لِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - مؤنث آکل، خورنده . 2 - خوره، جذام . 3 - کنایه از: زن زشت و بدترکیب . 1


37154 آکندن (کَ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - پر کردن، انباشتن . 2 - توی چیزی را پُر کردن . 3 - سطح چیزی را با چیز دیگری پوشاندن . 4 - غنی کردن، آبادان کردن . 5 - مدفون ساختن . 1


37155 آکنده (کَ د) (ص مف .) 1 - انباشته، پر. 2 - میان از چیزی پُر شده . 3 - پوشیده، مخفی . 4 - دفن شده . 5 - منقش . 1


37156 آکنده پهلو ( آکنده پهلو . پَ) (ص مر.) سخت فربه . 1


37157 آکنده گوش ( آکنده گوش .) (ص مر.) اندرزناپذیر. 1


37158 آکنش (کَ نِ) ( اِ.) آن چه که با آن درون چیزی را پر کنند. پشم یا پنبه که درون لحاف یا تشک یا جامه کنند. آکنه نیز گویند. 1


37159 آکنه (کَ نِ) (اِ.) آن چه از پشم و پنبه و لاس و پر و جز آن میان ابره و آستر قبا و لحاف و نهالین و مانند آن کنند؛ حشو، آکین . 1


37160 آکنه (نِ) [ فر. ] (اِ.) نوعی بیماری پوستی که بر اثر اختلال کارکرد و التهاب دستگاه سباسه عارض شود، رخ جوش، (فره )، جوش غرور جوانی . 1


37161 آکنیدن (کَ دَ) (مص م .) آکندن . 1


37162 آکو ( اِ.) = اگو: بوم، جغد. 1


37243 ابابیل ( اَ) [ ع . ] (اِ.)1 - دسته های پراکنده، دسته - دسته، گروه مرغان . 2 - پرستوها، چلچله ها. 1


37164 آکوستیک (کُ سْ) [ فر. ] ( اِ.) 1 - دانش مربوط ب ه تولید و تراگسیل و دریافت اثرهای صوتی نظیر جذب و بازتاب و شکست، صوت - شناسی (فره ). 2 - به کارگیری عایق های صوتی در ساختمان . 1


37165 آکولاد (کُ) [ فر. ] (اِ.) نمادی به شکل } {که هر گاه در طرفین یک عبارت ریاضی که معمولاً شامل کروشه است قرار گیرد، مقصود حاصل آن عبارت است ؛ ابرو (فره ). 1


37166 آکومولاتور (کُ مُ تُ) [ فر. ] (اِ.) دستگاه الکتریکی که می توان مقداری برق در آن ذخیره کرد و به هنگام لزوم از آن پس گرفت . و آن انواع بسیار دارد مانند آکومولاتور سربی و غیره، انباره، خازن برق . 1


37167 آکپ (کُ) ( اِ.) گرداگرد درون دهان ؛ لپ . 1


37168 آککرا (کِ) ( اِ.) اکرکراهه، گیاهی است مانند بابونه با برگ های ریز و شاخه های نازک، طعم تند و تیزی دارد و ریشة کلفت آن در طب به کار می رود. 1


37169 آگاه [ په . ] (ص .) 1 - مطلع، باخبر. 2 - واقف، عارف، هوشیار، بیدار. 1


37170 آگاهاندن (دَ) (مص م .) آگاهانیدن . 1


37171 آگاهی 1 - (حامص .) خبر، اطلاع . 2 - دانش، معرفت . 3 - ( اِ.) شعبه ای از نیروهای انتظامی که به کشف دزدی ها و جنایات می پردازد. در گذشته تأمینات می گفتند. 1


37172 آگج (گَ) ( اِ.) نک آکج . 1


37173 آگر (گُ) ( اِ.) نک آگور. 1


37174 آگراندیسمان [ فر. ] ( اِمص .) 1 - فرآیند بزرگ کردن عکس به وسیلة دستگاه مخصوصی در عکاسی . 2 - (عا.) بزرگ نمایی، شاخ و برگ دادن به مطالب . 1


37175 آگرمان (گْ رِ) [ فر. ] (اِ.) موافقت دولتی با سفارت شخصی از طرف دولت دیگر، پذیرش . 1


37176 آگشتن (گَ تَ) (مص م .) آغشتن . 1


37177 آگفت (گُ یا گِ) ( اِ.) آسیب، صدمه، آفت . 1


37178 آگنج (گَ) 1 - (ص مف .) در ترکیب با کلمات معنی انباشته و پر کرده می دهد: جگر آگنج . 2 - ( اِ.) رودة گوسفند آکنده از گوشت پخته یا خوراکی های دیگر. 1


37179 آگنده گوش (گَ د) (ص . مر) اندرزناپذیر. 1


37180 آگهی (گَ) (حامص .) 1 - آگاهی، اطلاع . 2 - علم، معرفت . 3 - خبری که از جانب فردی یا مؤسسه ای در روزنامه ها و مجلات و رادیو و تلویزیون انتشار یابد و آن غالباً جنبة تبلیغاتی دارد. 1


37181 آگو ( اِ.) نک آکو. 1


37182 آگور ( اِ.) خشت پخته، آجر. 1


37183 آگورگر (گَ) (ص فا.) آجرپز. 1


37184 آگوش ( اِ.) آغوش، بغل . 1


37185 آگون (ص .) نگون، واژگون : سرآگون . 1


37186 آگپ (گُ) ( اِ.) نک آکپ . 1


37187 آگیشیدن (دَ) آویختن، پیچیدن . 1


37188 آگیم (اِ.) کم غربال . 1


37189 آگین 1 - ( اِ.) پُر، انباشته . 2 - در ترکیب با کلمات به معنی آلوده، انباشته، اندوده می آید: زهرآگین، گوهرآگین . 1


37190 آی (صت .) حرف ندا. 1


37191 آی (اِصت .) 1 - کلمه ای است نشانة درد. 2 - کلمه ای است نشانة حسرت و دریغ . 1


37192 آی . سی . یو [ انگ . ]I.C.U ( اِ.) بخش مراقبت های ویژه در بیمارستان که وضعیت بیمار را در هر لحظه نشان می دهد. 1


37193 آی . یو. دی [ انگ . ]I.U.D ( اِ.) وسیله ای جهت جلوگیری از بارداری که در رحم زن قرار می دهند. 1


37194 آی .سی [ انگ . ]I.C ( اِ.) شبکة به هم پیوسته ای از عنصرهای فعال و غیرفعال که در یک لایة نیمه هادی مجتمع شده است و همراه با چند قطعة هم جوار می تواند کار یک مدار کامل الکترونیکی را انجام دهد، مدار مجتمع . 1


37195 آی کیو [ انگ . ]IQ ( اِ.) بهرة هوشی (روان - شناسی ). 1


37196 آیا (ادات استفهام ) کلمه ای است که بدان کلمه طلب دانستن و استفهام کنند. 1


37197 آیات [ ع . ] ( اِ.) جِ آیه . 1 - نشانه ها، علامت ها. 2 - آیه های قرآن . ؛ آیات متشابه آیاتی از قرآن که مقصود از آن ها کاملاً روشن نیست و قابل تأویل است . ؛ آیات محکمه آیاتی از قرآن که مقصود آن ها روشن است و قابل تأویل نیست . ؛ نماز آیات نمازی که هنگام خسوف و کسوف و دیگر بلایای طبیعی بر مسلمانان واجب است . 1


37198 آیان 1 - (ص فا.) در حال آمدن . 2 - (اِ.) بدیهه، آمده . 1


37199 آیبک (بَ) [ تُر. ] ( اِ.)1 - یک ماه تمام . 2 - معشوق . 1


37200 آیت (یَ) [ ع . ] ( اِ.)1 - نشانه، علامت . 2 - معجزه . 3 - دلیل، برهان . 4 - هر یک از جمله های قرآن که با هم تشکیل یک سوره را می دهند. 5 - اعجوبه . 6 - عبرت . ج . آیات . 1


37201 آیت الله ( آیت الله ُ لْ لا) [ ع . ] (اِمر.) نشانه و حجت خدا، ع نوان یا لقبی که مسلمانان به مجتهدان و عالمان بزرگ دین می دهند. ؛ آیت الله العظمی عنوان و لقب مجتهدان شیعه که مرجع تقلید هستند. 1


37202 آیت الکرسی ( آیت الکرسی ُ لْ کُ) [ ع . ] (اِمر.) آیة 255 از سورة بقره که به اعتقاد شیعیان خواندن و توسل به آن موجب حفظ از بلایا می شود. 1


37203 آیتم (تِ) [ انگ . ] (اِ.) هر یک از بخش های جداگانة یک مجموعه، موضوع، مطلب، چیز، فقره . 1


37204 آیزنه (یَ یا یِ نِ) [ تر. ] ( اِ.) (عا.) شوهر خواهر. 1


37205 آیس (یِ) [ ع . ] (ص فا.) مأیوس، ناامید. 1


37206 آیسه (یِ س ِ) [ ع . آئسه ] (ص فا.) زنی که حیض نبیند. 1


37319 ابرکاکیا (اَ بَ) (اِ.) عنکبوت، تار عنکبوت . 1


37207 آیش (یِ) 1 - (اِمص .) اسم مصدر از آمدن . 2 - ( اِ.)زمان بین بار دادن درختانی که یکسال در میان بار می دهند. 3 - در کشاورزی به زمین آماده برای کشت می گویند. 1


37208 آیفت (یَ) ( اِ.) حاجت، نیاز. 1


37209 آیفون (فُ) [ انگ . ] (اِ.) 1 - نام تجاری نوعی دستگاه برای برقراری ارتباط، آوابر. (فره ). 2 - نوعی تلفن که برای مکالمه بین قسمت - های مختلف یک ساختمان به کار می رود. ؛ آیفون تصویری نوعی در بازکن برقی که از طریق مانیتور آن می توان چهرة شخص را در بیرون از ساختمان دید. 1


37210 آینده (یَ د) (اِفا.) 1 - کسی یا چیزی که می آید.2 - داخل شونده . 3 - زمان پس از حال . 1


37212 آیژ (یِ) ( اِ.) آییژ؛ شرارة آتش، جرقه . آییژ، پژواک، آبیز، هم گویند. 1


37213 آیین [ په . ] ( اِ.) = آئین : 1 - رسم، عادت . 2 - معمول، متداول، مرسوم، سنت . 3 - شیوه، روش . 4 - کردار. 5 - قاعده، قانون . 6 - سامان، اسباب . 7 - زیب، زینت .8 - فر، شکوه . 9 - مذهب، کیش . 10 - تشریفات . 11 - طبیعت، نهاد، فطرت . 12 - شهرآرای، جشن . 1


37214 آیین بندی (بَ) (حامص .)آراستن شهر هنگام جشن و شادمانی یا برای ورود شخص بزرگی . 1


37215 آیین جمشید (نِ جَ) (اِمر.) نام آهنگی از آهنگ های قدیم موسیقی ایرانی . 1


37216 آیین دادرسی (نِ رَ) (اِمر.) مقرراتی که در رسیدگی به دعاوی کیفری و حقوقی از طرف دادگاه ها و مأموران دادرسی و اصحاب دعوی باید رعایت شود. 1


37217 آیین نامه (مِ) (اِمر.) اساسنامه، مجموعة اصول و قوانینی که یک شرکت برای نظم دادن به روال کاری خود، تهیه می کند. 1


37218 آیینة بخت ( آیینة بخت ء بَ) (اِمر.) آیینه ای که در مجلس عقد و عروسی در پیش عروس می گذارند. 1


37219 آیینة دق ( آیینة دق ء د) (اِمر.) 1 - آیینه ای که چهرة انسان را زرد و نحیف نشان دهد. 2 - کنایه از: آدم عبوس و ترشرو. 1


37220 آیینة سکندر ( آیینة سکندر ء س ِ کَ دَ) (اِمر.) آیینه ای که ارسطو برای اسکندر ساخت و آن را بالای منارة اسکندریه نصب کرده بودند. 1


37221 آیینة پیل ( آیینة پیل ء ) (اِمر.) 1 - طبل یا دُهُل بزرگ که آن را بر پیل می نواختند. 2 - جرس و زنگی که بر پیل می آویختند. 1


37222 آیینة کسی بودن ( آیینة کسی بودن ء کَ. دَ) (مص ل .) به طور محض در همة حرکات مقلد کسی بودن و از خود ابتکاری نداشتن . 1


37223 آیینه ( آیینه .) ( اِ.) آینه، قاپ یا تاسی که نتوان حکم کرد که به چه شکلی نشسته است . 1


37224 آیینه (یِ نِ) [ په . ] ( اِ.) = آینه . آئینه : 1 - تکه شیشه ای که با جیوه پشت آن را پوشش می دهند تا بتوان صورت هر چیزی را به واسطة نور در آن منعکس کرد. 2 - مجازاً هر چیز صاف و براق . 3 - (کن .) دل عارف . ؛ آیینه ی عیب شکستن (کن .) ترک عیب جویی کردن . ؛ آیینه در شهر کوران (کن .) کار بیهوده به ویژه عرضه هنر و مهارت در نزد افراد بی اطلاع . 1


37225 آیینه بندان ( آیینه بندان . بَ)(اِمر.)آراستن در و دیوار خانه با نهادن آیینه های بسیار بر آن . آیینه - بندی نیز گویند. 1


37226 آیینه خانه ( آیینه خانه . نِ) (اِمر.)اتاقی که آن را آیینه - کاری کرده باشند. 1


37227 آیینه دار ( آیینه دار .) (ص مر.) 1 - کسی که آیینه را در پیش عروس یا هر کس دیگر نگه دارد تا خود را در آن ببیند. 2 - سلمانی، آرایشگر. 1


37228 آیینه کاری ( آیینه کاری .) (حامص .) (اِمر.) نوعی تزیین داخلی ساختمان، با چسباندن قطعه های کوچک آیینه به شکل های هندسی و گل و بته های مختلف . 1


37229 آییژ ( اِ.) شراره، شرر آتش . 1


37230 ا همزه یا الف حرف اول الفبای فارسی است در دستور زبان فارسی فرق میان الف و همزه این است که همزه قبول حرکت میکند و الف ساکن است.همزه در زبان فارسی فقط در اول کلمه واقع میشود. 1


37231 ائمه (اَ ئِ مِّ) [ ع . ائمة ] (اِ.) جِ امام ؛ پیشوایان، سران . ؛ ائمه اطهار امامان شیعه . ؛ ائمه جماعت پیش نمازان . ؛ ائمه ُالاسماء هفت اسم اول خداوند که «اسماء الهی » نامیده می شوند و عبارتند از: حی، عالم، مرید، قادر، سمیع، بصیر و متکلم . 1


37233 ابا ( اَ) [ په . ] (حر اض .) با، همراه . 1


37235 ابا (اَ یا اِ) [ په . ] (اِ.) = وا: آش . به حذف همزه نیز خوانده می شود مانند: جوجه با، شوربا. 1


37236 ابا ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سرباز زدن، سر - پیچیدن . 2 - خودداری کردن . 3 - (اِمص .) سرکشی، نافرمانی . 4 - نخوت، تکبر. 1


37237 ابا ( اَ) [ په . ] (حر اض .) با، همراه . 1


37239 ابا (اَ یا اِ) [ په . ] (اِ.) = وا: آش . به حذف همزه نیز خوانده می شود مانند: جوجه با، شوربا. 1


37240 ابا ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سرباز زدن، سر - پیچیدن . 2 - خودداری کردن . 3 - (اِمص .) سرکشی، نافرمانی . 4 - نخوت، تکبر. 1


37241 ابا داشتن (اِ. تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) امتناع ورزیدن . 1


37242 ابا کردن (اِ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) سرباز زدن، امتناع کردن . 1


37321 ابریز ( اِ ) [ یو. ] (اِ.) زر ناب، زر بی غش . 1


37244 اباتت (اِ تَ) [ ع . اباتة ] (مص ل .) = اباته : شب را در جایی گذراندن، شب را در جایی به سر بردن، بیتوته کردن . 1


37245 اباحت (اِ حَ) [ ع . اباحة ] (مص م .) 1 - حلال کردن، روا دانستن . 2 - جایز. 3 - به تکلیف اعتقادی نداشتن و انجام محّرمات را جایز دانستن . 1


37246 اباحتی (اِ حَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) اباحی ؛ ملحدی که همه چیز را مباح شمارد و انجام محرمات را جایز می داند. 1


37247 اباده (اِ د یا دَ) [ ع . ] (مص م .) هلاک کردن، کشتن . 1


37248 اباره (اِ یا اَ رِ) [ ع . ابارة ] 1 - (مص م .) مایه خرمابن نر را به خرمابن ماده رساند ن . 2 - هلاک کردن . 3 - (اِمص .) اصلاح کشت و زرع . 1


37249 اباریق ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ابریق ؛ کوزه ها. 1


37250 اباز ( اِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ریسمانی که به وسیلة آن خردة دست شتر بربندند تا دست از زمین برداشته دارد، بند. 2 - نام رگی است در پای . 1


37251 اباشه (اُ شَ یا ش ِ) [ ع . ] (اِ.) = اباش : جماعتی آمیخته از هر جنس مردم . 1


37252 اباض (اِ.) [ ع . ] (اِ.) 1 - ریسمانی که به وسیلة آن خردة دست شتر بربندند تا دست از زمین برداشته دارد، بند. 3 - نام رگی است در پای . 1


37253 اباطیل ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ باطل ؛ سخنان یاوه و بیهوده، چیزهای باطل . 1


37254 اباعد (اَ عِ) [ ع . ] (اِ.) جِ ابعد؛ بیگانگان، آنان که نسبت دور دارند. 1


37255 اباقا ( اِ) [ تر - مغ . ] (اِ.) = آباقا: برادر مهتر یا کهتر پدر. آباقا. 1


37256 ابام ( اَ) (اِ.)قرض، دین . وام و اوام نیز گویند. 1


37257 ابان ( اَ) (اِ.) آبان، هشتمین ماه سال خورشیدی . 1


37258 ابانت (اِ نَ) [ ع . ابانة ] = ابانه : 1 - (مص م .) آشکار کردن، واضح ساختن . 2 - (مص ل .) پیدا شدن، ظهور. 1


37259 ابتث (اَ تَ) [ ع . ] (اِ.) اصطلاحاً حروف هجای عربی را که به ترتیب «الف »، «ب »، «ث » مرتب شده و به «ی » ختم می شود «ابتث » نامند؛ مق ابجد. و ترتیب آن ها از این قرار است : أ ب ت ث ج ح خ د ذ ر ز س ش ص ض ط ظ ع غ ف ق ک گ ل م ن و ه ی . ایرانیان در این میان حروف ذیل را افزوده اند: «پ » بین «ب » و «ت »؛ «چ » بین «ج » و «ح »؛ «ژ» بین «ز» و «س »؛ «گ » بین «ک » و «ل ». 1


37260 ابتدا (تِ) [ ع ابتداء. ] (مص ل .) (اِ.) 1 - شروع و اول هرکار و هرچیز، آغاز، نخست . اول، مبداء. مق انتها. 2 - آغاز کردن، شروع کردن . 3 - در علم نحو عاری کردن لفظ از عوامل لفظی برای اسناد. ؛ ابتدا به ساکن الف - آوردن کلمه ای که حرف اول آن ساکن باشد. ب - بی مقدمه، ناگهانی . 1


37261 ابتدا کردن (اِ تِ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) شروع کردن، آغاز کردن . 1


37262 ابتداع (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - نوآوردن، چیز تازه ای آوردن . 2 - بدعت نهادن . 1


37263 ابتدایی (اِ تِ) [ ع . ابتدائی ] (ص نسب .) مقدماتی، اولی، آغاز. ؛مدرسة ابتدایی مدرسه ای که در آن نخستین دورة تحصیل را فراگیرد. 1


37264 ابتذال (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) بسیار به کار بردن چیزی تا اندازه ای که از ارزش آن بکاهد. 2 - (اِمص .) بی ارزشی، پستی . 1


37265 ابتر (اَ تَ) [ ع . ] (ص .) 1 - دم بریده . 2 - ناقص، ناتمام . 3 - بی فرزند. 1


37266 ابتسام (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) لبخند زدن، تبسم کردن . 2 - (اِمص .) شکرخند، لبخنده . 1


37267 ابتشار (اِ تِ) [ ع . ] (مص .) بشارت یافتن، خشنود شدن . 1


37268 ابتغاء (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) خواستن، طلب کردن . 2 - (مص ل .) سزاوار شدن . 1


37269 ابتلاء (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) دچار شدن، در بلا افتادن . 2 - (مص م .) مورد آزمایش قرار دادن، امتحان کردن .3 - (اِمص .) گرفتاری، مصیبت . 1


37270 ابتلاع (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) بلعیدن، فرو دادن، قورت دادن . 1


37271 ابتلال (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - تر شدن . 2 - خوب شدن حال پس از بیماری و سختی . 3 - چاق شدن پس از نزاری . 1


37272 ابتناء (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) نهادن، ساختن، بنا کردن . 1


37273 ابتها (اِ تِ) [ ع . ابتهاء ] (مص ل .) انس گرفتن به، الفت گرفتن با. 1


37274 ابتهاج (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) شاد شدن، شادمان گردیدن . 2 - (اِمص .) شادی، خوشی . 3 - راه راست خواستن . 4 - گشاد کردن راه . 1


37275 ابتهال (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) دعا کردن، زاری کردن . 2 - (اِمص .) زاری، به زاری دعا کردن . 1


37276 ابتکار (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .)نوآوری . 2 - (اِمص .) اختراع . 1


37277 ابتیاع ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) خریدن . 2 - (اِمص .) خریداری، خرید. 3 - فروش . 1


37317 ابرو کمانی ( ابرو کمانی . کَ) (ص مر.) ابرویی چون کمان و دارای خمیدگی بیش از حد معمول . 1


37320 ابری ( اَ ) (ص نسب .) 1 - پوشیده از ابر. 2 - با نقشی چون موج آب یا ابرهای بریده از یکدیگر: کاغذ ابری . 1


37322 ابریشم (اَ شَ یا شُ) [ په . ] (اِ.) 1 - رشته های بسیار نازکی که از پیلة کرم ابریشم جدا می کنند و استفاده می کنند. 2 - سازهای زه دار. 3 - درختی از دستة گل ابریشم ها جزء تیرة پروانه واران که گونه ای از آن در جنگل های شمال ایران به نام شب خسب (شوفِس ) موجود است . 1


37323 ابریشم بها ( ابریشم بها . بَ) (اِمر.) مزد ساز زدن و چنگ زدن (مثل پول چای و شیربها در استعمال امروز). 1


37278 ابجد (اَ جَ) [ ع . ] (اِ.) ترتیب و ترکیب قدیم حروف الفبای عربی که عبارتست از: ا، ب، ج، د، ه، و، ز، ح، ط، ی، ک، ل، م، ن، س، ع، ف، ص، ق، ر، ش، ت، ث، خ، ذ، ض، ظ، غ . از این حروف هشت کلمه ساخته اند بدین ترتیب : ابجد، هوز، حطی، کلمن، سعفص، قرشت، ثخذ، ضظغ . برای هر یک از این حروف عددی معین کرده اند به نام حساب ابجد یا حساب جُمَُل بدین ترتیب : همزه 1 - ب 2 - ج 3 - د 4 - ه 5 - و 6 - ز 7 - ح 8 - ط 9 - ی 10 - ک 20 - ل 30 - م 40 - ن 50 - س 60 - ع 70 - ف 80 - ص 90 - ق 100 - ر 200 - ش 300 - ت 400 - ث 500 - خ 600 - ذ 700 - ض 800 - ظ 900 - غ 1000. حساب ابجد در ادبیات فارسی برای ساختن ماده تاریخ به کار می رود و قاعده اش آن است که : با این حروف مصرع یا جملة کوتاهی می سازند که اگر اعداد مربوط به حروف با هم جمع شوند تاریخی که منظور گوینده بوده به دست می آید مثل کلمة «عدل مظفر» که بر سر در مجلس شورا نوشته شده و منظور تاریخ صدور فرمان مشرطیت توسط مظفرالدین شاه است . 1


37279 ابجد زر ( ابجد زر . زَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) شعاع آفتاب . 1


37280 ابجدخوان ( ابجدخوان . خا) [ ع - فا. ] (ص مر.) 1 - نو - آموز، تازه کار. 2 - بی سواد. 1


37281 ابحر (اَ حُ) [ ع . ] (اِ.) جِ بحر؛ دریاها. 1


37282 ابخر (اَ خِ) [ ع . ] (ص .) کسی که دهان بدبوی دارد. گنده دهان . 1


37283 ابخره (اَ خِ رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ بخار؛ بخارها. 1


37284 ابخل (اَ خَ) [ ع . ] (ص .) بخیل تر، لئیم تر. 1


37285 ابد (اَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زمانی که آن را نهایت نباشد، همیشه جاوید. مق ازل . 2 - قدیم، ازلی . ؛حیات ابد زندگی جاوید. 1


37286 ابداء ( ا ِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - آغاز کردن، شروع کردن . 2 - آشکار کردن . 1


37287 ابداع (ا ِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - نوآوردن، نو پیدا کردن، ایجاد، اختراع . 2 - شعر نو گفتن، به طرز نو شعر سرودن . 3 - کند شدن مرکب در رفتار، درماندن . 1


37288 ابدال ( اَ ) [ ع . ] (ص . اِ.)جِ بدل یا بدیل . 1 - نیکان، صالحان، که جهان به برکت وجود ایشان برپاست . 2 - نجیبان، شریفان . 1


37289 ابدال ( اِ ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - عوض و بدل کردن . 2 - قرار دادن حرفی به جای حرفی دیگر برای دفع ثقل و سنگینی . 3 - یکی از اقسام نه گانة وقف مستعمل چون تبدیل تاء به هاء در رحمت و رحمه . 1


37290 ابدالدهر (اَ بَ دُ دَ) [ ع . ] (ق .) تا ابد، به طور همیشگی . 1


37291 ابدان ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ بدن ؛ بدن ها، تن ها. 1


37292 ابداً (اَ بَ دَ نْ) [ ع . ] (ق .) 1 - هرگز، هیچ وقت . 2 - به هیچ روی، به هیچ وجه . 1


37293 ابر ( ابر .) (حر اض .) 1 - بر، به، با. 2 - بالای، روی . 3 - در. 4 - بر سر. 1


37294 ابر و باد (اَ رُ) (اِمر.) 1 - نوعی کاغذ که به شکل خاصی رنگ آمیزی می شود و برای زمینة خوشنویسی در خط مورد استفاده قرار می گیرد. 2 - نوعی موزاییک خاص دورة قاجار که به رنگ سفید و آبی ساخته می شد. 1


37295 ابرآلود (اَ) (ص مر.) دارای ابر، پر از ابر. 1


37296 ابراء ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) 1 - بیزار کردن، بری کردن . 2 - شفا دادن . 3 - صرف نظر کردن بستانکار از طلب خویش . 4 - رهانیدن . 5 - تراشیدن قلم . 1


37297 ابراج ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ برج ؛ برج ها، دوازده برج منطقة البروج . 2 - کوشک و قلعه . 1


37298 ابرار ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ بر؛ نیکان، نیکوکاران . 1


37299 ابراز ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) بروز دادن، بیرون آوردن، آشکار کردن . 1


37300 ابرام ( اِ ) [ ع . ] (مص م .)1 - استوار کردن، محکم کردن کار . 2 - پافشاری کردن، اصرار کردن . 3 - به ستوه درآوردن . 4 - شکوفه برآوردن . 1


37301 ابرد (اَ رَ) [ ع . ] (ص تف .) سردتر، باردتر. 1


37302 ابرش (اَ رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - اسبی که در پوستش لکه هایی غیر از رنگ اصلی اش وجود داشته باشد. 2 - زیوری از زیورهای اسب . 1


37303 ابرص (اَ رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - کسی که به برص مبتلا باشد؛ پیسه . 2 - ماه، قرص ماه . 1


37304 ابرقدرت (اَ بَ. قُ رَ) (ص مر.) قدرتی که از دیگر قدرت ها قوی تر باشد. در اصطلاح سیاسی، کشور یا کشورهایی هستند که از نظر قدرت صنعتی و نظامی از کشورهای دیگر قوی ترند و بر صحنة سیاست بین المللی فرمانروایی دارند. 1


37305 ابرناک ( اَ ) (ص مر.)دارای ابر، پوشیده از ابر. 1


37306 ابرنجن (اَ رَ جَ) (اِ.) النگو، دستبند. 1


37307 ابرنجک (اَ رَ جَ) (اِ.) برق، صاعقه . 1


37308 ابره (اُ رِ) (اِ.) هوبره، آهوبره . 1


37309 ابره (اَ رِ) (اِ.) لباس، بخش بیرونی لباس . 1


37310 ابرو ( اَ ) (اِ.) مجموع موهای روییده بر ظاهر استخوان قوسی شکل بالای کاسة چشم زیر پیشانی . ؛ ابرو بالا انداختن بی میلی نشان دادن، مخالفت کردن . ؛خم به ابرو نیاوردن تحمل کردن مشقت و ناله نکردن . 1


37311 ابرو فراخی ( ابرو . فَ) (حامص .) خوشرویی، گشاده رویی . 1


37312 ابرو گشاده ( ابرو . گُ د)(ص مر.) بشاش، خوشرو. 1


37313 ابرو آمدن ( ابرو آمدن . مَ دَ) (مص ل .) ابرو انداختن، عشوه آمدن . 1


37314 ابرو تابیدن ( ابرو تابیدن . دَ) (مص ل ) گِره بر ابرو افکندن . 1


37315 ابرو قیطانی ( ابرو قیطانی . قِ) (ص مر.) ابروی باریک . 1


37316 ابرو پاچه بزی (اَ. چِ. بُ) (اِمر.) ابروی پر - پشت . 1


37324 ابریشم زن ( ابریشم زن . زَ) (اِفا.) نوازندة ابریشم، چنگی . 1


37325 ابریشمین (اَ شَ) (ص نسب .) منسوب به ابریشم، جامه و پارچة ابریشمی . 1


37326 ابریق ( ا ِ) [ معر. ] (اِ.) 1 - کوزه . 2 - ظرف سفالین با دسته و لوله برای آب یا شراب . 3 - آفتابه، لولهین . 4 - مطهره . 5 - وزنی معادل دو من . 1


37327 ابریق ( ابریق .) [ معر. ] (اِ.) 1 - شمشیر بسیار درخشنده . 2 - زن صاحب جمال . 1


37328 ابزار ( اَ ) [ په . ] (اِ.) 1 - افزار، آلت، وسیله، مایه . 2 - آن چه از ادویه که برای خوشبو کردن در غذا ریزند مانند: فلفل، زردچوبه و دارچین . 3 - نوار باریک گچ بری در قسمت بالای دیوار و نزدیک سقف یا در هر جای سطح آن . 4 - نقش تزیینی برجسته یا فرورفته روی چوب . 1


37329 ابزارآلات ( ابزارآلات .) [ فا - ع . ] (اِمر.) مجموعة ابزارها و وسایل کار. 1


37330 ابزارمند ( ابزارمند . مَ) (ص مر. اِمر.) پیشه ور، استادکار. 1


37331 ابشتن (اَ ب تَ) (مص م .) نک آبشتن . 1


37332 ابصار ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ بصر؛ چشم ها، دیده ها. 1


37333 ابصار ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) دیدن، نگاه کردن . 1


37334 ابصر (اَ صَ) [ ع . ] (ص .) بیننده تر، بیناتر. 1


37335 ابطال ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ بطل ؛ دلیران . 1


37336 ابطال ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) 1 - باطل کردن، لغو کردن، بیهوده کردن، ناچیز کردن . 2 - دروغ و باطل گفتن . 1


37337 ابطح (اَ طَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - رودخانة فراخ . 2 - زمین هموار، هامون . 1


37338 ابعاد ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ بعد؛ دوری ها. ؛ ابعاد هندسی طول، عرض و ارتفاع . 1


37339 ابعاد ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) دور کردن، راندن . 2 - (مص ل .) دور رفتن . 1


37340 ابعار (اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ بعر؛ پشکل ها، سرگین ها. 1


37341 ابعاض (اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ بعض ؛ پاره ها، طایفه ها، افراد. 1


37342 ابعد (اَ عَ) [ ع . ] (ص .) 1 - دورتر، بعیدتر. 2 - خویش دور، بیگانه . 3 - خیانت گر، خائن . 4 - خیر، فایده . ج . اباعد. 1


37343 ابغاض ( اِ) [ ع . ] (مص ل .)کینه ورزیدن، دشمنی کردن . 1


37344 ابقاء ( اِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - باقی گذاشتن ؛ به جای ماندن چیزی را، زنده داشتن . 2 - رعایت، مرحمت کردن . 3 - اصلاح کردن میان قومی . 1


37345 ابقر (اَ قَ) (اِ.) شوره . 1


37347 ابل (اَ بُ) (عا.) 1 - مخفف ابوالفتح، ابوالقاسم و مانند آن ها.2 - نره، احلیل (در تداول لات ها). 1


37348 ابلاء ( اِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - عذر خود را بیان کردن . 2 - سوگند خوردن . 3 - ادا کردن . 4 - پذیرفتن . 1


37349 ابلاغ ( اِ) [ ع . ] (مص م .)رسانیدن ج . ابلاغات . 1


37350 ابلاغیه (اِ یِّ یا یَُ) [ ع . ] (اِ.) ورقه ای که از طرف مقامات ذی صلاحیت صادر شود و مطلبی را ابلاغ کنند. 1


37351 ابلغ (اَ لَ) [ ع . ] (ص تف .) بلیغ تر، رساتر. 1


37352 ابلق (اَ لَ) [ ع . ] (ص .) 1 - دو رنگ . 2 - پیس، پیسه، سیاه و سفید. 3 - مجازاً روزگار، زمانه . ابلک هم گویند. 1


37353 ابلق چشم ( ابلق چشم . چَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) کسی که چشمش سیاه و سفید باشد. 1


37354 ابله (اَ لَ) [ ع . ] (ص .) کم خرد، نادان، ناآگاه، پَپَه، پخمه . 1


37355 ابله گونه (اَ لَ. نِ) (ص مر.) ساده لوح، پخمه . 1


37356 ابلهانه (اَ لَ نِ) [ ع - فا. ] (ص . ق .)از روی نادانی و نابخردی و حماقت . 1


37357 ابلهی (اَ لَ) [ ع - فا. ] (حامص .) بلاهت، ساده لوحی، کم خردی، نادانی . 1


37358 ابلوج ( اِ) [ معر. ] (اِ.) قند سفید، شکر سفید. 1


37359 ابلوک ( اِ) (ص .) منافق و دورنگ . 1


37360 ابلک (اَ لَ) (اِ.) گیاهی از تیرة اسفناجیان که در بیابان های خشک روید و شاخه های بسیار دارد و دارای دانه های دو شاخ است که باد آن را به آسانی از جا می کند. 1


37361 ابلگ (اَ بَ لَ یا اَ ب لْ) (اِ.) شرارة آتش . 1


37362 ابلی (اَ بُ) (اِ.) (عا.) مخفف «ابوالقاسم » است و بیشتر آن را در مقام کوچک شمردن و خطاب به آشنا و خویشاوند که با او رو دربایستی نداشته باشند به کار می برند. 1


37363 ابلیس ( اِ) [ معر. ] (اِ.) شیطان، اهریمن . ج . ابالیس و ابالسه . 1


37364 ابن ( اِ) [ ع . ] (اِ.)1 - فرزند نرینه، پسر. 2 - پسر، یکی از اصول سه گانة مسیحی، پدر، پسر، روح القدوس . 1


37365 ابن السبیل (اِ بْ نُ سْ سَ) [ ع . ] (ص مر.) راه نشین، مسافر تهیدست . 1


37366 ابن الماء (اِ بْ نُ لْ) [ ع . ] (اِ.) مرغابی . 1


37367 ابن الوقت ( ابن الوقت . وَ) [ ع . ] (ص مر.) 1 - فرصت - طلب، آن کسی که هر لحظه رنگ عوض می کند. 2 - در اصطلاح صوفیان سالکی که فرصت را از دست ندهد و به انجام وظایف بپردازد و به گذشته و آینده توجهی نداشته باشد. 1


37368 ابن الیوم ( ابن الیوم . یَ) [ ع . ] (ص مر.) بی خیال، بی قید. 1


37369 ابناء ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ابن ؛ پسران . 1


37370 ابناء بشر ( ابناء بشر بَ شَ) [ ع . ] (اِمر.) آدمیزادگان . 1


37371 ابناخون ( اَ) (اِ.) حصار، قلعه و دژ. 1


37372 ابنای جنس (اَ یِ جِ) [ ع . ] (اِمر.) همپایگان، همقطاران . 1


37373 ابنه (اُ نِ) [ ع . ابنة ] 1 - (اِ.) عقده، گره، گره در رسن، چوب . 2 - قوزک ساق . 3 - عیب، کینه . 4 - نام بیماری خارش مقعد. 1


37374 ابنه زده ( ابنه زده زَ د) (اِمف . ص مر.) 1 - مأبون . 2 - رسوا، بدنام . 3 - کسی که از وی نفرت دارند. 1


37375 ابنیه (اَ یِ) [ ع . ] (اِ.) جِ بناء. 1 - ساختمان ها. 2 - پایه ها، اصول . ؛ ابنیه تاریخی ساختمان های قدیمی و تاریخی . 1


37376 ابهام ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پوشیده گذاشتن، پوشیده سخن گفتن . 2 - (اِ مص .) پوشیدگی، تاریکی . 3 - (اِ.) انگشت بزرگ، شست . 1


37377 ابهت (اُ بُ هَّ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - بزرگی، بزرگواری، عظمت . 2 - تکبر، نخوت . 1


37378 ابهر (اَ هَ) [ ع . ] (اِ.) رگی است در پشت، رگ پشت که به دل پیوسته است، رگ جان، آورتی، ام الشرایین . 1


37379 ابهل (اِ هِ یا اُ هُ یا اَ هَ) [ ع . ] (اِ.) یکی از گونه های سرو کوهی جزو تیرة ناژویان که در جنگل های شمال ایران موجود است . ارتفاعش یک تا دو متر است و دارای شاخه های متعدد نامنظم است . برگ هایش پایا، متقابل، فشرده به هم در چهار ردیف می باشد. میوه اش به بزرگی یک فندق، آب دار و به رنگ آبی تیره است که به طور آویخته بر روی دمگل ظاهر می گردد. و آن را به نام حب الخضراء می نامند. 1


37380 ابهی (اَ ها) [ ع . ] (ص تف .) روشن تر، درخشان تر. 1


37381 ابو ( اَ) [ ع . ] (از اسماء سته ) (اِ.) اب، پدر. ضح - در عربی در حالت رفعی این کلمه را به صورت «ابو» و در حالت نصبی «ابا» و در حالت جری «ابی » گویند و غالباً در آغاز کنیة مردان درآید مانند «ابن » و گاه در آغاز بعضی اسم های جنس . فارسی زبانان رعایت حالت های سه گانة نحو عربی را نکنند و نیز گاه در هنگام ضرورت و یا غیر ضرورت همزة آغاز این کلمه را بیندازند: بوتراب، بوعلی . و گاه همزه و واو هر دو را بیندازند: بلقاسم = ابوالقاسم، بسحق = ابواسحق و گاه به صورت «با» به کار برند چون : بایزید. 1


37382 ابواب ( ا َ ) [ ع . ] (اِ.) جِ باب . 1 - درها. 2 - فصل ها، مبحث ها. 1


37383 ابواب جمعی ( ابواب جمعی ِ جَ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به ابواب جمع ؛ دریافت ها و وصولی - های مادر حساب، دخل ها و دریافت های صاحب جمع . 2 - گروهی که در یک مجموعه کار م ی کنند. 1


37384 ابواسحاقی (اَ اِ) (ص نسب .) 1 - منسوب به ابواسحاق . 2 - نوعی فیروزه به غایت رنگین و صافی و شفاف . 1


37385 ابوالاجساد (اَ بُ لْ اَ) [ ع . ] (اِمر.) در اصطلاح کیمیاگران به گوگرد گویند. 1


37386 ابوالارواح ( ابوالارواح . اَ) [ ع . ] (اِمر.) در اصطلاح کیماگران به سیماب و جیوه گویند. 1


37387 ابوالعجب ( ابوالعجب . عَ جَ) [ ع . ] (ص مر.) 1 - هر چیز که شگفتی آورد. 2 - شعبده باز. 1


37388 ابوالهول ( ابوالهول . هُ) [ ع . ] (ص مر.) 1 - ترس آور، هراس انگیز. 2 - یکی از عجایب هفتگانه جهان در مصر. 1


37389 ابوالکلام ( ابوالکلام . کَ) [ ع . ] 1 - (ص مر.) پرسخن . 2 - (اِمر.) کُنیة زاغ است به مناسبت زیاد آواز خواندنش . 1


37390 ابوت (اُ بُ وَّ) [ ع . ] (مص ل .) پدری، پدر شدن، پدر بودن . 1


37391 ابوحارث (اَ رِ) [ ع . ] (اِمر.) شیر. 1


37392 ابوعطا ( ابوعطا . عَ) [ ع . ] (اِمر.) گوشه ای است در دستگاه همایون و شور. 1


37394 ابویحیی (اَ یَ) [ ع . ] (اِمر.) عزرائیل . 1


37395 ابوین (اَ بَ وَ) [ ع . ] (اِ.)، پدر و مادر. 1


37396 ابژکتیو (اُ ژِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - عدسی دوربین که تصویر شی ء را گرفته، کوچک و بزرگ نماید و به داخل اتاق دوربین، روی صف ح ة حساس منعکس کند. 2 - واقعی، ملموس، قابل مشاهده . 1


37397 ابکاء ( اِ) [ ع . ] (مص م .) گریانیدن، به گریه واداشتن . 1


37398 ابکار ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ بکر؛ دوشیزگان، دختران دوشیزه . 1


37399 ابکار ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پگاه برخاستن . 2 - (مص م .) بامداد از خواب بیدار کردن . 3 - (اِ.) بامداد. 1


37400 ابکاره (اَ رِ) (اِ.) = ابکار: 1 - کشت و زرع، کشاورزی . 2 - مزرعه، کشت . 1


37402 ابی ( اَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) (مرکب از اب : پدر + یای نسبت : پدری ) پدری، صلبی . 1


37403 ابی (اَ ب یّ) [ ع . ] (ص .) ابا کننده، سرکش، انکار کننده . 1


37404 ابی ( اَ) [ په . ] (ق .) بی، بدون . 1


37405 ابیات ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ بیت . 1 - خانه ها. 2 - سخنان منظوم . 1


37406 ابیب ( اَ) [ معر. ] ( اِ.) نامی است که عرب به ماه اپیفی که در تقویم مصریان یا قبطیان معمول بوده داده است، نام ماه اول سال عبرانیان که سپس نام نیسان گرفت تقریباً معادل با آوریل . 1


37407 ابیت (اَ یَّ) (مص ل .) 1 - مقام بلند و رفیع طلبیدن . 2 - از کارهای پست دوری کردن . 1


37408 ابیز (اَ) (اِ.) جرقه، شرارة آتش . 1


37409 ابیض (اَ یَ) [ ع . ] (ص .)1 - سفید، سپیدرنگ . 2 - (کن .) شمشیر. 3 - جوانی . 4 - مرد پاک ناموس . 1


37410 ابیضاض ( اِ) [ ع . ] (مص ل .) سپید شدن، سخت سپید شدن . 1


37411 ابیو (اَ) (ص .) = آبی : نیلگون، کبود، ازرق، آسمان گون . 1


37452 اتقیاء ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ تقی ؛ پرهیزکاران، پارسایان . 1


37412 اتابک (اَ بَ) [ تر. ] (ص مر.) 1 - پدربزرگ، عنوانی که در دستگاه حکومتی سلجوقی به غلامان ترکی که از خود شایستگی نشان می دادند داده می شد و به عنوان مربی شاهزادگان تعیین می شدند. 2 - وزیر بزرگ . 1


37413 اتاشه (اَ ش ِ) [ فر. ] (اِ.) آتاشه ؛ وابسته، کارمند سفارتخانه که وظیفه ای خاص به عهدة او محول است : اتاشة مطبوعاتی، اتاشة تجارتی، اتاشة نظامی . 1


37414 اتاق ( اُ) [ تر. ] (اِ.) 1 - خانه، چهاردیواری دارای سقف . 2 - خیمه . اطاق، اوتاغ و اوتاق هم گویند. 1


37415 اتاقه (اُ قِ یا قَ) [ تر. آتاغه ] (اِ.) تاجی که از پرهای بعض مرغان سازند. این کلمه با فعل زدن و افتادن و داشتن صرف شود. 1


37416 اتالیق ( اَ) [ تر. ] (اِ.) 1 - شوهر مادر، قائم مقام پدر. 2 - لالا، لله، مؤدب . 3 - نگهبان، حامی، حافظ . 4 - منصبی در عهد صفویه . 1


37417 اتاماژر (اِ ژُ) [ فر. ] (اِمر.) = ایتماژور: ارکان حرب، ستاد. اتاماژور در عهد قاجاریه مستعمل بوده . 1


37418 اتاوه (اِ وَ یا وِ) [ ع . اتاوة ] (اِ.) 1 - خراج، مال دیوان . 2 - رشوه . 1


37419 اتباع ( اِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - پیروی کردن، در پی رفتن . 2 - بازپس داشتن، در پی فرستادن 3 - واپس کردن . 4 - حواله کردن چیزی به کسی . 1


37420 اتباع (اَ تِّ) [ ع . ] (مص م .) پیروی کردن، درپی رفتن و رسیدن به کسی . 1


37421 اتباع ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ تابع و تبع ؛ تابعین، پیروان . 1


37422 اتجار (اِ تِّ) [ ع . ] (مص ل .) بازرگانی کردن، خرید و فروش کردن، معامله، سودا، بیع و شری، تجارت . 1


37423 اتحاد (اِ تِّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) یکی شدن، یگانگی کردن . 2 - (اِمص .) سازگاری، توافق . 3 - اجتماع، وحدت . 1


37424 اتحادیه (اِ تِّ یُِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - انجمن، هر انجمنی که اهدافی مشترک داشته باشد. 2 - تشکیلات صنفی برای حمایت از حقوق شغل و حرفة مشخص . 1


37425 اتحاف ( اِ) [ ع . ] (مص م .) تحفه دادن، ارمغان فرستادن . 1


37426 اتخاذ (اِ تِّ) [ ع . ] (مص م .) گرفتن، برگرفتن، فراگرفتن . 1


37427 اتر (اِ تِ) [ فر. ] ( اِ.) 1 - جسمی سیال و رقیق که قسمت فوقانی کرة زمین را فراگرفته . 2 - نمک فرار که از ترکیب یکی از اسیدهای معدنی یا آلی با الکل به دست می آید. 3 - ماده ای که از گرفتن یک مولکول آب از دو مولکول الکل حاصل شود و به عنوان داروی بیهوشی و حلال به کار رود. 1


37428 اتر زدن (اَ تَ. زَ دَ) (مص ل .) فال بد زدن، آیة یأس خواندن . 1


37429 اتراب ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) جِ ترب . 1 - همسالان، همزادان . 2 - دوشیزگان . 1


37430 اترار ( اَ) ( اِ.) زرشک، اثرار. 1


37431 اتراق ( اُ) [ تر. ] ( اِ.) = اطراق : توقف کردن در حین سفر، اقامت کوتاه مدت در جایی خاصه هنگام شب . 1


37432 اتراک ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) جِ ترک ؛ ترکان . 1


37433 اترج (اُ رُ) [ ع . ] ( اِ.) ترنج، بالنگ . 1


37434 اترخان رشتی (اُ تُ رْ نِ رَ شْ) (اِمر.) کنایه از: آدم پرافاده . 1


37435 اترشی (اُ رُ) ( اِ.) ترشی . 1


37436 اتساع (اِ تِّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) فراخ شدن، گشاد شدن . 2 - (اِمص .) فراخی، وسعت، گنجایش . 3 - کثرت مال و ثروت . 1


37437 اتساق (اِ تِّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) راست و تمام شدن . 2 - فراهم آمدن . 3 - نظم و ترتیب دادن . 4 - (اِمص .) ترتیب، انتظام . 1


37438 اتسام (اِ تِّ) [ ع . ] (اِمص .) نشان دار شدن، موسوم شدن، نامیده شدن . 1


37439 اتشاج (اِ تِّ) [ ع . ] (مص ل .) به هم پیوستگی، نسبت و قرابت . 1


37440 اتصاف (اِ تِّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) دارای صفتی شدن، به صفتی موصوف شدن . 2 - ستوده شدن . 3 - (مص م .) صفت کردن، با هم ستودن چیزی را. 4 - (اِمص .) صفت پذیری، نشان پذیری . 1


37441 اتصال (اِ تِّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) به هم وصل شدن، پیوستن . 2 - (اِمص .) پیوستگی . 1


37442 اتصالات ( اتصالات .) [ ع . ] (اِ.) جِ اتصال . 1 - پیوستن ها، پیوستگی ها. 2 - مقارنه یا اقتران و مقابله یا استقبال نیرین یا کوکبی با شمس . 3 - کاینات جو. 1


37443 اتصالی ( اتصالی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - پیوسته، مداوم . 2 - پیوستگی و چسبیدگی شی ء هادی در مسیر الکتریسته . 1


37444 اتفاق (اِ تِّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) با هم شدن، با هم بودن . 2 - (اِمص .) اِجماع . 3 - (اِ.) حادثه، پیشامد. 4 - تقدیر. 5 - با، به همراهی . ؛ اتفاق آراء بی رأی مخالفی . 1


37445 اتفاق ساختن (اِ تَّ . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) نیّت و تصمیم را استوار کردن . 1


37446 اتفاق کردن ( اتفاق کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) همداستان شدن، هم رأی شدن . 1


37447 اتفاقاً (اِ تِّ قَ نْ) [ ع . ] (ق .) 1 - دست برقضا، ناگهانی، غیرمنتظره . 2 - با هم، با همراهی هم . 3 - همگی، متحداً. 1


37448 اتفاقی (اِ تِّ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) ناگهانی، غیرمنتظره، به ناگهان، غیرمترقب . 1


37449 اتفاقیه (اِ تِّ یُِ) [ ع . اتفاقیة ] (ص نسب .) مؤنث اتفاقی . 1 - اتفاق افتاده، واقع شده . 2 - گاه به گاه . 1


37450 اتقاء (اِ تِّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پرهیز کردن . 2 - (اِمص .) پرهیزکاری، تقوی . 1


37451 اتقان ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) محکم کردن، استوار کردن . 2 - (اِمص .) استواری . 1


37583 اجودان ( اَ) (اِ.) نک آجودان . 1


37453 اتل متل توتوله (اَ تَ. مَ تَ. لِ) (اِ.) بازی جمعی کودکانه به صورت نشسته که معمولاً بازیکنان به صورت دایره وار پاهای خود را دراز می کنند و یکی از آنان با خواندن شعری که با عبارت بالا آغاز می شود بازی را رهبری می کند. 1


37454 اتلاف ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) تلف کردن، نابود کردن . 2 - (مص ل .) هلاک یافتن . ؛ اتلاف وقت بیهوده وقت را صرف کردن، به کارهای ناسودمند پرداختن و از وقت بهره نگرفتن . 1


37455 اتلال ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ تل ؛ توده های خاک و ریگ، پشته ها. 1


37456 اتلیغ (اَ) [ تر. ] (اِ. ص .) سوار دلاور، شخص معروف، مشهور. (اِخ .) از اعلام کسان . 1


37457 اتم (اَ تَ مّ) [ ع . ] (ص تف .) تمامتر، کاملتر. 1


37458 اتم (اَ تُ) [ فر. ] (اِ.) کوچکترین جزء یک عنصر که خواص آن عنصر را دارا می باشد و با چشم دیده نمی شود. 1


37459 اتمام ( اِ) [ ع . ] (مص م .) تمام کردن، به پایان رسانیدن . 1


37460 اتمام حجت ( اتمام حجت ِ حُ جَُ) [ ع . ] (مص ل .) تمام کردن حجت بر خصم، اولتیماتوم . 1


37461 اتمسفر (اَ مُ فِ) (اِ.) نک آتمسفر. 1


37462 اتهام (اِ تِّ) [ ع . ] 1 - (مص م .) تهمت زدن، بدنام کردن، افتراء. 2 - (مص ل .) بدنام شدن، تهمت پذیرفتن . 1


37463 اتو (اُ) [ روس . ] (اِ.) = اطو: ابزاری آهنی با یک صفحة صاف که به وسیلة برق گرم می شود و با آن چین و چروک پارچه یا لباس را از بین ببرند. 1


37464 اتوبان (اُ) [ آلما. ] جادة پهن ماشین رو دو طرفه، آزادراه، بزرگ راه (فره ). 1


37465 اتوبوس ( اتوبوس .) [ فر. ] ( اِ.)نوعی اتومبیل با اتاق بزرگ و صندلی های متعدد که برای حمل و نقل مسافران خارج یا داخل شهرها به کار می رود. 1


37466 اتوبوس رانی ( اتوبوس رانی .) [ فر - فا. ] 1 - (اِ.) مؤسسه ای ک ه حمل و نقل مسافر به وسیلة مجموعه ای از اتوبوس ها در مسیر یا شبکه ای مشخص و معین را بر عهده دارد. 2 - (حامص .) راندن و بردن اتوبوس از جایی به جای دیگر. 3 - شغل آن که اتوبوس می راند. 1


37467 اتوبیوگرافی (اُ تُ گِ) [ فر. ] (اِ.) شرح حالی که خود شخص بنویسد، زندگینامة خود - نوشت، سرگذشت خود، شرح حال خود (فره ) . 1


37468 اتود (اِ تُ) [ فر. ] 1 - (اِ.) طراحی مقدماتی . 2 - مداد نوکی . 3 - (اِمص .) مطالعه و تحقیق مقدماتی، بررسی . 1


37469 اتوریته (اُ تُ تِ) [ فر. ] (اِمص .) قدرت ونفوذ مادی یا معنوی، اقتدار. 1


37470 اتوشویی (اُ شُ) [ فر - فا. ] (حامص . اِ.) 1 - کار اتوکشی و شستشوی پارچه و لباس با ماشین . 2 - کارگاهی که در آن اتوکشی و شستشوی ماشین انجام گیرد. 1


37471 اتوماتیک (اُ تُ) [ فر. ] (ص .) 1 - ویژگی هر وسیله ای که بدون دخالت انسان و خود به خود کار کند. 2 - عملی که بدون فکر کردن انجام شود، خودکار (فره ). 1


37472 اتومبیل (اُ تُ مُ) [ فر. ] (اِ.) وسیلة نقلیه ای که با موتور کار می کند و دارای چهار چرخ است، ماشین . 1


37473 اتون (اَ) [ معر. ] ( اِ.) 1 - تون، گلخن، گلخن گرمابه . 2 - تنور گچ پز و نان پز، کورة آهک پزان . 3 - آتشدان آهنین . 1


37474 اتّضاع (اِ تِّ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - چنگ زدن . 2 - پناه بردن . 1


37475 اتکاء (اِ تِّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) تکیه کردن بر، پشت دادن بر. 2 - اعتماد کردن بر. ؛ نقطة اتکاء نقطه ای که در آن اهرم را تکیه دهند، تکیه گاه . 1


37476 اتکاء کردن ( اتکاء کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) تکیه کردن بر، پشت گرم شدن به . 1


37477 اتکال (اِ تِّ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - توکل کردن . 2 - کار خود را به دیگری واگذاشتن و به او اعتماد کردن . 3 - تسلیم شدن . ؛ اتکال به خدا توکل کردن به خدا. 1


37478 اتیان ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) آوردن . 2 - مانند و نظیر چیزی را آوردن . 3 - (مص ل .) انجام دادن . 4 - آمدن . 1


37479 اتیلن (اِ لِ) [ فر. ] ( اِ.) گازی است بی رنگ، کم رایحه و آن را به وسیلة اخراج آب از الکل به وسیلة اسید سولفوریک به دست می آورند و آن در ترکیب گاز روشنایی داخل است . نشانة آن در شیمی 4 H 2 C و وزن مخصوص آن 97/0 است . 1


37480 اتینا (اَ تَ یا تِ) ( اِ.) 1 - حشرات کوچک . 2 - کنایه از: آدم فرومایه . 3 - خرج بیهوده . 1


37481 اتیکت (اِ کِ) [ فر. ] ( اِ.) 1 - برچسب . 2 - رسوم، تشریفات . 1


37482 اثأب (اَ ءَ) [ ع . ] (اِ.) = ثأب : درختی است که از چوب آن مسواک سازند. 1


37483 اثاث ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) جنس، کالا. 1


37484 اثاثیه (اَ یِ) [ ع . ] (اِ.) صورت غلط ولی مصطلح اثاثه . 1


37485 اثاره (اِ رِ) (مص م .) 1 - انتقام . 2 - برانگیختن . 1


37486 اثافی (اَ) [ ع . ] (اِ.) ج . اثفیّه . 1 - پایة دیگدان، اجاق . 2 - نام چند ستاره است مقابل رأس - القدر، شلیاق . 3 - سه سنگ زیر دیگ . 4 - جماعت . 1


37487 اثبات ( اِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - ثابت گردانیدن . 2 - نام نویسی در دفتر لشکر و سپاه . 1


37488 اثبات ( اَ) [ ع . ] (ص .) جِ ثَبَت ؛ معتمدان . 1


37489 اثر (اَ ثَ) [ ع . ] ( اِ.)1 - نشان و علامت باقی - مانده از هر چیز. 2 - جای پا، نشان قدم . 3 - حدیث، روایت . 4 - داغ . 5 - تأثیر. 6 - تألیف، تصنیف . 7 - یادبود. 1


37490 اثرطراز ( اثرطراز . طَ) [ ع - فا. ] (اِفا.) 1 - مورخ . 2 - نویسنده . 1


37491 اثرم (اَ رَ) [ ع . ] (ص .) کسی که دندان پیشین وی افتاده باشد. 1


37492 اثفیه (اِ یا اُ یِ) [ ع . اثفیة ] ( اِ.) دیگ پایه سنگین، سنگی که زیر دیگ نهند. 1


37493 اثقال ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) جِ ثَقَل، ثِقل . 1 - بارهای گران، گران بها، اسباب . 2 - اشیاء نفیس، چیزهای گرانبها. 3 - رخت های مسافر. 1


37494 اثقال ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .)گرانبار کردن . 2 - (مص ل .) گرانبار شدن . 1


37495 اثلم (اَ لَ) [ ع . ] (ص .) رخنه دار، رخنه یافته . 1


37496 اثم ( اِ) [ ع . ] ( اِ.) 1 - گناه، خطا. 2 - کاری که کردن آن روا نباشد. 1


37497 اثمار ( اِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - میوه آوردن درخت . 2 - میوه دار شدن . 1


37498 اثناء ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) جِ ثنی ؛ میانه ها، لاها. 1


37499 اثناعشر (اِ عَ شَ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - دوازده . 2 - نام نخستین بخش از رودة کوچک که پیوسته به معده می باشد به طول بیست و پنج سانت و پهنای دوازده انگشت . 1


37500 اثناعشری ( اثناعشری .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) دوازده امامی . 1


37501 اثنان ( اِ) [ ع . ] ( اِ.) 1 - دو، عدد دو. (در حالت رفعی ). 2 - دو مرد. 3 - روز دوشنبه . 1


37502 اثواب ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) جِ ثوب ؛ جامه ها. 1


37503 اثیر ( اَ) [ معر. ] ( اِ.) به باور قدما کره آتش که بالای کرة هواست، سیالی رقیق و بی وزن است . 1


37504 اثیل ( اَ) [ ع . ] (ص .) محکم، استوار. 1


37505 اثیم ( اَ) [ ع . ] (ص .) گناهکار، بزه کار. 1


37507 اجابت (اِ بَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - پاسخ دادن، جواب دادن . 2 - قبول کردن، پذیرفتن . 1


37508 اجابت کردن معده ( اجابت کردن معده . کَ دَ نِ مِ د) [ ع - فا. ] (مص ل .) قضای حاجت، مدفوع کردن . 1


37509 اجاده (اِ د) [ ع . اجادة ] (مص م .) 1 - نیک کردن . 2 - نیک گفتن . 3 - نیکو گردانیدن . 1


37510 اجاره (اِ رِ) [ ع . اجارة ] 1 - (مص م .) پناه دادن، به فریاد رسیدن . 2 - به مزد گرفتن . 3 - (اِ.) کرایه . 1


37511 اجاره بها ( اجاره بها . بَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) پول و بهایی که در برابر اجاره کردن جایی به صاحب آن می پردازند، مال الاجاره . 1


37512 اجاره نامچه ( اجاره نامچه . چِ) [ ع - فا. ] (اِمصغ .) سندی که برای انجام اجاره تنظیم و منعقد می شود، اجاره نامه . 1


37513 اجاره نشین ( اجاره نشین . نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که در محل اجاره ای زندگی می کند، مستأجر. اجازه (اِ ز) [ ع . اجازة ] 1 - (مص م .) رخصت دادن، رخصت . 2 - (اِ.) گواهی صلاحیت دادن فتوی به کسی از طرف یک عالِم . 1


37514 اجازه نامه ( اجازه نامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) پروانه، جواز. 1


37515 اجاق (اُ) [ تر. ] ( اِ.) 1 - دیگدان، آتشدان . 2 - دودمان، خاندان . 3 - صاحب کرامات و کشف . ؛ اجاق گاز نوعی اجاق که سوخت آن گاز متان است . ؛ اجاق برقی نوعی اجاق که با نیروی برق گرما تولید می کند و مثل اجاق گاز برای پختن غذا و جز آن به کار می آید. 1


37516 اجاق زاده ( اجاق زاده . د یا دَ) [ تر - فا. ] (ص مر.) نجیب، شریف . 1


37517 اجاق کور [ تر - فا. ] (ص مر.) (عا.) کسی که نمی تواند فرزند داشته باشد، نازا، عقیم . 1


37518 اجالت (اِ لَ) [ ع . ] (مص م .)دور گردانیدن چیزی . 1


37519 اجامر (اَ مِ) [ ع . ] (ص .) فرومایگان، اوباش . 1


37520 اجانب (اَ نِ) [ ع . ] (ص .) جِ اجنبی ؛ بیگانگان . 1


37521 اجانه (اِ نِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - تشت، تغار. 2 - نام یکی از صورت های فلکی جنوبی . 3 - گودالی که پای درخت درست کنند برای آب دادن به آن . 1


37522 اجبار ( اِ) [ ع . ] (مص م .)به زور واداشتن به کاری . 1


37523 اجباراً (اِ رَ نْ) [ ع . ] (ق .) 1 - از روی ناچاری و اکراه . 2 - به ستم و زور. 1


37524 اجباری ( اِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) خدمت نظام وظیفه، سربازی . 1


37525 اجتباء (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص م .)برگزیدن، انتخاب کردن . 2 - فراهم آوردن . 3 - (اِمص .)برگزیدگی . 1


37526 اجتثاث (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) از بیخ و بن برکندن، بریدن، از بن بریدن، بیخ بر کردن، استیصال . 1


37527 اجتذاب (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .)1 - جذب کردن، به خویش کشیدن . 2 - ربودن . 1


37528 اجتذاذ (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) بریدن و شکستن . 1


37529 اجتراء (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) دلیر شدن، جرئت پیدا کردن . 2 - (اِمص .) دلیری . 1


37530 اجتزاء (اِ تَ) [ ع . ] (مص ل .) کافی بودن . 1


37531 اجتلاب (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) کشیدن، جلب کردن . 1


37532 اجتماع (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - گرد هم آمدن، جمع شدن . 2 - مقارنة ماه و آفتاب، زمانی که ماه و آفتاب در یک برج و یک درجه و یک دقیقه جمع شوند. 1


37533 اجتماعات ( اجتماعات .) [ ع . ] (مص ل .) جِ اجتماع . 1 - گرد آمدن ها، فراهم آمدن ها، انجمن کردن ها. 2 - گروه های فراهم آمده، دسته های به هم پیوسته . 1


37534 اجتماعی ( اجتماعی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به اجتماع ؛ 1 - همگانی، عمومی . 2 - کسی که آداب معاشرت را می داند. 1


37535 اجتماعیون (اِ تِ) [ ع . ] (ص نسب .) جِ اجتماعی . کسانی که طرفدار جامعه بوده و همه چیز را برای همگان بخواهند. 1


37536 اجتناء (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) میوه چیدن . 1


37537 اجتناب (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) احتراز، خودداری کردن . 1


37538 اجتهاد (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سعی کردن، کوشیدن، 2 - (اِمص .) سعی، کوشش . 3 - استنباط مسایل شرعی از قرآن و حدیث . 1


37539 اجتیاز ( اِ ) [ ع . ] (مص ل .) گذر کردن . 1


37540 اجحاف ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) 1 - ستم کردن، تعدی کردن . 2 - کار بر کسی تنگ گرفتن . 1


37541 اجداد ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ جد؛ نیاکان . 1


37542 اجدادی ( اجدادی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به اجداد، آن چه پیوسته و مربوط به نیاکان است . 1


37543 اجدر (اَ دَ) [ ع . ] (ص تف .) سزاوارتر، شایسته تر. 1


37544 اجدع (اَ دَ) [ ع . ] (ص .) کسی که بینی وی رابریده باشند. 1


37545 اجدل (اَ دَ) 1 - (اِ.) از مرغان شکاری . 2 - (ص .) محکم و سخت و به هم پیچیده . 1


37546 اجر ( اَ ) [ ع . ] 1 - (اِ.) مزد، اجرت . 2 - ثواب . 3 - (مص م .) مزد دادن . 1


37547 اجراء ( اِ ) [ ع . ] 1 - (مص م .) انجام دادن کار. 2 - به اجراء گذاشتن حکم صادر شده . 3 - مستمری و حقوق مقرر کردن برای کسی . 4 - (اِ.) وظیفه، مستمری . 1


37548 اجرام ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ جِرم ؛ تن ها، اجسام . 2 - ستارگان . 3 - جِ جُرم ؛ گناهان . 1


37549 اجراییات (اِ) [ ع . اجرائیُات ] (ص نسب .) مؤنث اجرایی . 1 - اداره ای در سازمان راهنمایی و رانندگی که وظیفه اش رسیدگی به امور مربوط به تخلفات و شکایت های رانندگی، جریمه ها و صدور برگ عدم خلافی است . 2 - سازمانی در قوة قضاییه برای اجرای احکام . 1


37550 اجراییه (اِ یِ) [ ع . اجرائیه ] (ص نسب .) مؤنث اجرایی . ؛ ورقة اجراییه ورقه ای است که به منظور آگاهی کسی که اجرا علیه اوست، از طرف اجراء دادگستری یا ثبت به وی ابلاغ و پس از مهلت مقرر، اجرا شروع می شود. 1


37551 اجرت (اُ رَ) [ ع . اجرة ] (اِ.) 1 - مزد، دستمزد. 2 - کرایه . 1


37552 اجری (اِ ی ') (اِ.) [ ع . ] نک اجراء. 1


37553 اجری کردن ( اجری کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) موظف کردن . 1


37554 اجزاء ( اَ ) [ ع . ] ( اِ.) جِ جزء و جزو؛ پاره ها، بهره ها. 1


37555 اجساد ( اَ ) [ ع . ] ( اِ.) جِ جسد؛ بدن ها، تن ها، جسم ها. 1


37556 اجسام ( اَ ) [ ع . ] ( اِ.) جِ جسم ؛ تن ها، کالبدها. 1


37557 اجغار ( اَ ) ( اِ.) روز شانزدهم ماه چهارم مغان خوارزم . در شب این روز مانند سده آتش می افروختند و بر گرد آن باده می نوشیدند. 1


37558 اجفان ( اَ ) [ ع . ] ( اِ.) جِ جفن . 1 - پلک چشم . 2 - غلاف شمشیر. 1


37559 اجق وجق (اَ جَ وَ جَ) (ص .) 1 - غیر متعارف، عجیب و غریب . 2 - لباس رنگارنگ با رنگ های تند و زننده . (اجل (اَ جَ) [ ع . ] (اِ.)) 1 - مهلت، نهایت مدت چیزی . 2 - مرگ، زمان مرگ . 1


37560 اجل (اَ جَ لّ) [ ع . ] (ص تف .) جلیل تر، بزرگوارتر. 1


37561 اجل برگشته (اَ جَ. بَ گَ تِ) [ ع - فا. ] (ص مر.) 1 - آدم بدشانس . 2 - کسی که خطر مرگ تهدیدش می کند. 1


37562 اجل معلق ( اجل معلق ِ مُ عَ لَُ) (ص مر.) 1 - مرگ ناگهانی . 2 - کنایه از: ناگهان حاضر شدن کسی . 1


37563 اجلاس (ا ِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) نشانیدن . 2 - (اِ.) با هم نشستن برای گفتگو یا مشاوره در امری . 3 - جلسه ای رسمی با تعداد شرکت کنندگان محدود که در آن چند نفر سخنرانی می کنند و پس از بحث و مذاکره تصمیماتی اتخاذ و گاه قطعنامه ای صادر می شود. 1


37564 اجلاسیه (اِ یِ یا یَ) [ ع . ] (ص نسب .) مؤنث اجلاس ؛ دورة اجلاسیه دوره ای که در آن انجمن تشکیل می گردد و اعضای آن برای مشورت و گفت و گو گرد می آیند. 1


37565 اجلاف ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ جلف . 1 - فرومایگان، مردمان سفله . 2 - هر چیز میان تهی . 1


37566 اجلال ( اِ) [ ع . ] (مص م .) بزرگ و محترم داشتن، گرامی داشتن . 1


37567 اجله (اَ جِ ل َّ یا لِّ ) [ ع . اجلة ] (ص .) جِ جلیل ؛ بزرگان، مهان . 1


37568 اجلی (اَ لا) [ ع . ] (ص تف .) جلی تر، روشن تر، هویداتر. 1


37569 اجم (اَ جَ) [ ع . ] (اِ.) نیستان، بیشه، انبوه درختان . 1


37570 اجماع ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) گرد آمدن، متفق شدن بر انجام کاری . 2 - (مص م .) جمع کردن . 3 - (اِمص .) در فقه اسلامی به معنی اتفاق کلمة فقها در مسئله ای یا امری . 1


37571 اجماعاً (اِ عَ نْ) [ ع . ] (ق .) همگی، دست جمعی . 1


37572 اجمال ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) به اختصار سخن گفتن ؛ مبهم و نارسا گفتن . 2 - (اِ.) سخن خلاصه و مبهم . 1


37573 اجمالاً (اِ لَ نْ) [ ع . ] (ق .) به طور خلاصه و مبهم . 1


37574 اجمه (اَ جَ مِ) [ ع . ] (اِ.) بیشه، نیستان . ج . اجم . 1


37575 اجناد ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ جند؛ لشکرها، سپاهیان . 1


37576 اجناس ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ جنس . 1 - قسم ها، نوع، گونه ها. 2 - کالاها، امتعه . 1


37577 اجنبی ( اَ نَ) (ص .) 1 - بیگانه، غریب . 2 - نا - فرمان . 1


37578 اجنحه ( اَ نِ حِ) [ ع . ] (اِ.) جِ جَناح ؛ بال ها. 1


37579 اجنه ( اَ جِ نُِ) [ ع . اجنة ] (اِ.) در عربی جمع جنین و در فارسی به غلط جمع جن گویند. 1


37580 اجهار ( اِ ) [ ع . ] (مص م .)1 - آشکار کردن سخن، بلند کردن آواز، با صدای بلند چیز ی را خواندن . 2 - آشکار کردن . 1


37581 اجهل ( اَ هَ) [ ع . ] (ص تف .) نادان تر، جاهل تر. 1


37582 اجود ( اَ وَ) [ ع . ] (ص تف .) 1 - بهتر، نیکوتر. 2 - بخشنده تر، جوادتر. 1


37584 اجور ( اُ) [ ع . ] (اِ.) جِ اَجر؛ اجرها، اجرت ها. 1


37585 اجوف ( اَ وَ) [ ع . ] (ص .) میان تهی، درون خالی . 1


37586 اجیر ( اَ ) [ ع . ] (ص .) مزدور، مزد بگیر. 1


37587 اجیرنامه ( اجیرنامه . م ِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) عهدنامه ای که به موجب آن کار کسی به مدت معینی خریداری می شود. 1


37588 احادیث ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ احدوثه ؛ افسانه ها، سخن ها. 2 - جِ حدیث ؛ روایات، اخبار. 1


37589 احاطت (اِ طَ) [ ع . احاطة ] احاطه . 1


37590 احاطه (اِ طِ) [ ع . احاطة ] (مص م .) 1 - گرداگرد چیزی را گرفتن . 2 - فهمیدن و فراگرفتن به طور کامل و تمام . 1


37591 احالت (اِ لَ) [ ع . احالة ] نک احاله . 1


37592 احاله (اِ لَ) [ ع . احالة ] 1 - (مص م .) حواله کردن، واگذاشتن کار یا امری به عهدة دیگری . 2 - (مص ل .) از حالی به حال دیگر گشتن . 1


37593 احباء ( اَ حِ بّا ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ حبیب ؛ دوستان . 1


37594 احباب ( اَ ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ حبیب ؛ دوستان، یاران . 1


37595 احباب ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) دوست داشتن . 1


37596 احبار ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جمع حبر؛ 1 - دانشمندان، علما. 2 - پیشوایان روحانی یهود. 1


37597 احباط ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) 1 - باطل گردانیدن . 2 - دوری کردن از کسی . 1


37598 احتباس (اِ تِ) [ ع . ] (مص .) در حبس کردن، نگه داشتن چیزی . 1


37599 احتجاب ( اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) در پرده شدن، در حجاب شدن . 1


37600 احتجاج ( اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) دلیل و برهان آوردن . 1


37601 احتجام ( اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .)حجامت کردن . 1


37602 احتراز ( اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پرهیز کردن، دوری نمودن . 2 - (اِمص .) خویشتن داری، پرهیز. 1


37603 احتراس ( اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) خود را حفظ کردن . 1


37604 احتراف (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) پیشه ور شدن، پیشه گرفتن . 1


37605 احتراق (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - سوختن، آتش گرفتن . 2 - محو شدن یکی از پنج سیارة «زحل، مشتری، مریخ، زهره، عطارد» در زیر شعاع خورشید، یا مقارنة خورشید با یکی از آن ها. 1


37606 احترام (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) حرمت گذاشتن، بزرگ داشتن . 2 - (اِمص .) حرمت، بزرگداشت . 1


37607 احتراماً (اِ تِ مَ نْ) [ ع . ] (ق .) از روی احترام و بزرگداشت . 1


37608 احتساب (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - شمردن، حساب کردن . 2 - نهی کردن از کارهایی که در شرع ممنوع باشد. 1


37609 احتشاد (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) گرد آمدن مردم برای انجام کاری . 1


37610 احتشام (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) حشمت و بزرگی یافتن . 2 - (اِ.) جاه و جلال . 1


37611 احتصان (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) استوار بودن، محکم بودن . 1


37612 احتفاظ (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) نگاه داشتن، حفظ کردن . 2 - (مص ل .) خویشتن داری کردن . 1


37613 احتقار (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) خوار و حقیر شمردن . 2 - (مص ل .) خوار شدن . 1


37614 احتلام (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .)1 - خواب دیدن، جماع کردن در خواب . 2 - انزال منی در خواب . 1


37615 احتماء (اِ تِ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - پرهیز غذایی بیمار. 2 - خودداری کردن . 1


37616 احتمال (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) حمل کردن . 2 - (اِمص .) بردباری . 3 - گمان بردن، حدس زدن . 1


37617 احتمالات ( احتمالات .) [ ع . ] (اِ.) شاخه ای از علم ریاضی که در آن احتمال وقوع پیشامدهای تصادفی بررسی می شود. 1


37618 احتمالاً (اِ تِ لَ) [ ع . ] (ق .) شاید. 1


37619 احتواء (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - گرد کردن، فراگرفتن از هر سوی . 2 - حاوی بودن، دربرداشتن . 1


37620 احتکار (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) انبار کردن و نگاهداشتن کالا به قصد گران فروختن . 2 - (اِمص .) انبارداری . 1


37621 احتکاک (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) به هم ساییدن، به هم سودن . 1


37622 احتیاج ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نیازمند شدن، حاجتمند شدن . 2 - (اِمص .) حاجتمندی، نیازمندی . 3 - (اِ.) نیاز، حاجت . 1


37623 احتیاط ( اِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - محکم کاری کردن . 2 - کاری را با حزم و هوشیاری انجام دادن . 1


37624 احتیال ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) حیله کردن . 2 - ذمُه دیگری را پذیرفتن . 3 - (اِمص .) حیله - گری، چاره ساختن . 1


37625 احجار ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حجر؛ سنگ ها. 1


37626 احد (اَ حَ) [ ع . ] 1 - (اِ.) یکی، یک . 2 - (ص .) یگانه، یکتا. 3 - یکم . 4 - یکی از نام های خدا. 1


37627 احداب ( اِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - گوژپشت گردانیدن . 2 - مهربانی کردن . 1


37628 احداث ( اَ) [ ع . ] (اِ. ص .) جِ حدث . 1 - نوها، تازه ها، هر چیز تازه و نو پدید آمده . 2 - جوانان . 3 - نوعی حقوق دیوانی (در عهد صفویه ). ؛ احداث اربعه : حدث های چهارگانه : قتل، ازالة بکارت، شکستن دندان و کور کردن . احداث دهر: بلاهای روزگار، پیشامدهای دوران . احداث موجبة وضوء: حدث هایی که وضو را باطل می کند. 1


37629 احداث (اِ) [ ع . ] (مص م .)چیزی نو به وجود آوردن، ساختن و برقرار کردن . 1


37630 احداق (اَ) [ ع . ] ( اِ.) جِ حدقه ؛ سیاهی های چشم، مردمک های چشم . 1


37631 احدالناس (اَ حَ دُ نّ) [ ع . ] (ق .) هیچکس، حتی یک نفر. 1


37632 احدب (اَ دَ) [ ع . ] (ص .) 1 - گوژپشت . کسی که پشتش قوز و برآمدگی داشته باشد. 2 - شمشیر کج . 1


37633 احدوثه (اُ دُ ثِ) [ ع . ] ( اِ.) 1 - سخن شگفت . 2 - خبر و حدیث . 3 - کار نو، چیز تازه . 1


37634 احدی (اَ حَ) [ ع - فا. ] (مبهم )یک تن، هیچکس، کسی . 1


37635 احدی ( احدی .) [ ع - فا. ] (ص نسب . اِ.) 1 - منسوب به احد. 2 - مربوط به خدای یگانه . 3 - فرقه ای از سپاهیان پادشاه هند. 1


37636 احدیت (اَ حَ یَُ) [ ع . احدیة ] (مص جع .) 1 - یگانگی . 2 - مقام الوهیت، یکتایی خدا. 1


37637 احرار ( اَ) [ ع . ] (ص .)1 - جِ حر؛ آزادان، آزادگان . 2 - ایرانیان . 1


37638 احراز ( اِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - فراهم آوردن، جمع کردن . 2 - پناه دادن، جای دادن . 3 - به دست آوردن، رسیدن به چیزی . 1


37639 احراق ( اِ) [ ع . ] (مص م .)سوزانیدن، آتش زدن . 1


37640 احرام ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) 1 - جِ حَرَمْ. 2 - جِ حریم . 1


37641 احرام ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) آهنگ حج کردن، در حرم درآمدن . 2 - (اِ.) مجازاً دو تکه لباس نادوخته که در ایام حج یکی را به کمر بندند و دیگری را بر دوش اندازند. 1


37642 احرام بستن ( احرام بستن . بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) آهنگ کردن، قصد و نیت کردن . 1


37643 احرامی ( اِ) [ ع - فا. ] ( اِ.) پارچة سفیدی که به عنوان بقچة لباس به کار می رود. 1


37644 احری ( اَ را) [ ع . ] (ص تف .) سزاوارتر، شایسته تر، اولی، اصلح، درخورتر، بسزاتر. 1


37645 احزاب ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) جِ حزب . 1 - گروه ها، دسته ها. 2 - گروه های کافران، شامل برخی از قبایل عرب، مانند قریش، غطفان و بنی قریظه، که با هم متحد شده به جنگ پیامبر رفته بودند. 3 - هر گروه سیاسی که مرام و مسلکِ ویژه خود را دارد. 1


37646 احزان ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) جِ حُزن و حَزَن ؛ غم ها و اندوه ها. 1


37647 احساس ( اِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - دریافتن، درک کردن . 2 - درک چیزی با یکی از حواس . 1


37648 احساساتی ( احساساتی .) [ ع - فا. ] (ص .) زودرنج، کسی که زود دستخوش احساساتش می شود. 1


37649 احسان ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) نیکی کردن . 2 - بخشش کردن . 3 - (اِمص .) نیکوکاری، بخشش . 1


37650 احسن (اَ سَ) [ ع . ] (ص تف .) نیکوتر، بهتر. ؛به نحو احسن به بهترین شیوه و طرز. ؛ احسن التقویم بهترین شکل، بهترین صورت . 1


37651 احسن ( احسن .) (صت ) آفرین، احسنت، مرحبا. 1


37652 احسنت (اَ سَ) [ ع . ] (شب جم .) آفرین (بر تو، شما). 1


37653 احشاء ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) جِ حشا؛ اندرونه، اعضای درونی بدن مانند: دل و جگر و معده و روده . احصائیه (اِ یُِ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - آمار، شمار. 2 - دانشی که موضوع آن دسته بندی منظم امور اجتماعی است . 1


37654 احشام ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) جِ حشم . 1


37655 احصاء ( اِ) [ ع . ] (مص م .) شمردن، ضبط کردن، آمار گرفتن، سرشماری کردن . 1


37656 احصان ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) استوار و محکم کردن . 2 - (مص ل .) نگه داشتن نَفْس از انجام کار بد. 3 - شوی کردن زن . 4 - زن گرفتن مرد. 5 - زن و مردی که به عقد دائم در آمده باشند که مرد «محصن » و به زن «محصنه » گویند. 1


37657 احضار ( اِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - حاضر آوردن . 2 - فراخواندن، به حضور خواستن . 1


37658 احضارنامه ( احضارنامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.)نک احضاریه . 1


37659 احضاریه (اِ یِّ) [ ع . ] (اِمر.) احضارنامه، نامه ای که به وسیلة آن شخص را به دادگاه یا هر جای دیگر فراخوانند. 1


37660 احفاد ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ حافد و حفد. 1 - فرزند - زادگان، نوادگان . 2 - یاران، خادمان . 1


37661 احق ( اَ حَ قُ) [ ع . ] (ص تف .) سزاوارتر، اولی، صاحب حق تر، راست تر، به سزاتر. 1


37662 احقاف ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ حقف ؛ توده های ریگ، تل های شن و ریگ . 1


37663 احقاق ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) مطالبة حق کردن ؛ به حق حکم کردن . 1


37664 احقر ( اَ قَ) [ ع . ] (ص تف .) حقیرتر، کوچکتر، خردتر، خوارتر. 1


37665 احلال ( اِ ) [ ع . ] 1 - (مص م .) حلال کردن . 2 - (مص ل .)فرود آمدن در جایی . 3 - از حرام بیرون آمدن . 1


37666 احلام ( اَ ) [ ع . ] 1 - (اِ.) شکیبایی ها، وقارها. 2 - خِردها. 3 - جِ حلم ؛ خواب ها، خواب های شیطانی . 4 - (ص .) جِ حلیم ؛ بردباران . 1


37667 احلی ( اَ لا) [ ع . ] (ص تف .) شیرین تر. 1


37668 احلیل ( اَ) (اِ.) آلت تناسلی مرد. 1


37669 احلیل خوردن (اِ. خُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) (عا.) فریب خوردن . 1


37670 احلیل زدن ( احلیل زدن . زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) (عا.) فریب دادن، گول زدن . 1


37671 احماد ( اِ ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) ستوده کار شدن . 2 - (مص م .) ستودن، تحسین کردن . 1


37672 احماض ( اِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - از حالی به حال دیگر گشتن . 2 - شوخی و مزاح کردن . 3 - از جدیّت به سستی گراییدن . 1


37673 احمال ( اِ) [ ع . ] (مص م .)به کسی در برداشتن بار یاری رساندن . 1


37674 احمال ( اَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ حَمل ؛ بارهای شکم، بارهای درخت . 2 - جِ حَمَل ؛ بره ها. 1


37675 احمد (اَ مَ) [ ع . ] (ص تف .) ستوده تر، حمیده تر. 1


38175 ازماع ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) قصد کردن، دل بر کاری نهادن . 1


37677 احمق (اَ مَ) [ ع . ] 1 - (ص .)نادان، بی خرد، بی - هوش . 2 - (ص تف .) نادان تر، سفیه تر. 1


37678 احمقانه (اَ مَ نِ) [ ع - فا. ] (ق .) به شیوة احمق، بی خردانه، سفیهانه . 1


37679 احناء ( اَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اطراف . 2 - چیزهای کج و معوج و بی قواره . 1


37680 احنف (اَ نَ) [ ع . ] (ص .) انسان یا حیوانی که پایش کج باشد. 1


37681 احوال ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ حال . 1 - حال ها، وضع ها. 2 - چگونگی مزاج . 3 - کار و بار. 4 - سرگذشت . 1


37682 احوال شخصیه ( احوال شخصیه ِ شَ یِ) [ ع . ] (اِمر.) مجموع صفات انسان که به اعتبار آن، شخص در اجتماع دارای حقوق شده و آن حقوق را اجرا کنند مانند: تابعیت، ازدواج، اقامتگاه، اهلیت و غیره . 1


37683 احوال پرسی ( احوال پرسی . پُ) [ ع - فا. ] (حامص .) پرسش از چگونگی وضع و کار و بار کسی، پژوهش و سوال از صحت و بیماری کسی . 1


37684 احوط (اَ وَ) [ ع . ] (ص تف .) با احتیاط تر، بیشتر مقرون به احتیاط . 1


37685 احول (اَ وَ) [ ع . ] 1 - (ص .) لوچ، دو بین، کسی که همه چیز را دوتایی می بیند. 2 - (ص تف .) حیله گر، چاره گرتر. 1


37686 احکام ( ا َ ) [ ع . ] (اِ.)جِ حکم .1 - رأی ها، دستور - ها. 2 - مجموعة دستورالعمل های شرعی . 3 - آداب، رسم ها. 4 - مجموعة قوانین و مقرراتی که به ارادة محکوم علیه قابل تغییر است . 1


37687 احکام ( اِ ) [ ع . ] 1 - (مص م .) محکم کردن، استوار کردن . 2 - (اِمص .) استواری . 1


37688 احیاء ( اَ) [ ع . ] (ص .) جِ حی . 1 - زندگان . 2 - قبیله ها، خاندان ها. 1


37689 احیاء ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) زنده کردن . 2 - آباد کردن زمین .3 - (مص ل .) شب را به عبادت گذرانیدن . 4 - شب زنده داری کردن . 5 - (اِمص .) زندگی . 1


37690 احیاناً (اِ نَ نْ) [ ع . ] (ق .) 1 - اتفاقاً، گاهگاهی . 2 - هیچ، هرگز. 1


37691 اخ (اَ خْ یا اَ خّ) [ ع . ] (اِ.) برادر. ج . اخوان . 1


37692 اخ (اُ) (صت .) 1 - صوتی است که هنگام درد و سوزش بر زبان رانند. 2 - صوتی است برای نمودن خوشی و لذت . 1


37693 اخ اخ (اَ. اَ) (صت .) 1 - صوتی است که برای نفرت و ناخشنودی بر زبان رانند. 2 - کلمه ای است برای ستودن و اظهار خشنودی به هنگام لذت، به به . 3 - کلمة افسوس، دریغا، وای، آه . 1


37694 اخ تف (اَ. تُ) (اِمر.) (عا.) آب دهان، خیو، بزاق . 1


37695 اخ و تخ کردن (اَ خُ تَ خ . کَ دَ) (مص ل .) (عا.) عدم رضایت نشان دادن، اکراه نمودن . 1


37696 اخ کردن (اِ. ک دَ) (مص م .) (عا.) از روی ناگزیری و اکراه پولی را به کسی دادن . 1


37697 اخاذ (اَ خّ) [ ع . ] (ص .) رشوه گیر، باج گیر. 1


37698 اخاذی ( اخاذی .) [ ع - فا. ] 1 - (حامص .) رشوه گرفتن، باج گرفتن . 1


37699 اخافه (اِ فَ یا فِ) [ ع . اخافة ] (مص م .) ترسانیدن، خوف در دل کسی افکندن . 1


37700 اخامص (اَ مِ) [ ع . ] (اِ.) جِ اخمص . گودی های کف دست و پا و میان بدن . 1


37701 اخبار ( اِ) [ ع . ] (مص م .)خبر دادن، آگاه ساختن . 1


37702 اخبار ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ خبر؛ آگاهی ها، خبرها. 1


37703 اخباری ( اَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - کسی که حکایت ها و داستان ها را روایت کند. 2 - کسی که فقط به ظاهر احادیث اکتفاء کند نه به دلیل های عقلی . 1


37704 اخبیه (اَ یِ) [ ع . ] (اِ.) ج . خباء. 1 - خرگاه، خیمه . 2 - یکی از ستارگان سعدالا خب یه، منزل بیست و پنجم از منازل قمر. 1


37705 اخت (اُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خواهر، همشیره . 2 - مانند، مثل، قرین . ج . اَخوات . 1


37706 اخت بودن (اُ. دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) (عا.) مأنوس بودن، دمساز بودن . 1


37707 اخت شدن (اُ. شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) مأنوس شدن، اُنس گرفتن . 1


37708 اختاجی ( اَ) [ تر. ] (اِمر.) = اختاچی . اخته چی : میرآخور، طویله دار، مهتر، ستوربان . 1


37709 اختاپوس (اُ) (اِ.) هشت پا. 1


37710 اختبار (اِ ت ِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) خبر گرفتن، خبرجویی . 2 - (مص م .)آزمودن، امتحان کردن . 1


37711 اختتام (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) به پایان بردن، تمام کردن . 2 - (اِمص .) پایان، ختم، آخرکار. 1


37712 اختتامیه (اِ تِ یِّ) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - پایانی، انتهایی . 2 - مراسم پایانی امری . 1


37713 اختداع (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) فریفتن، فریب دادن . 1


37714 اختر (اَ تَ) [ په . ] (اِ.) ستاره، کوکب، نجم . 1


37715 اختر شمار ( اختر . شُ) (اِ. ص .) ستاره شناس، منجم . 1


37716 اختراع (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) آفریدن، ایجاد کردن . 1


37717 اخترتند (اَ تَ. تُ) (اِ. ص .) بخت نامساعد، اقبال بد. 1


37718 اخترروشن ( اخترروشن . رُ شَ) (اِ. ص .) بخت خوب، اقبال تابناک . 1


37719 اخترسوخته ( اخترسوخته . تِ) (ص مر.) بدبخت، پریشان روزگار، بداحوال . 1


37720 اخترشمردن ( اخترشمردن . ش ِ مُ دَ)(مص ل .) بی - خواب ماندن، شب زنده داری . 1


37721 اخترمار ( اخترمار .) (ص مر.) اخترشمار، منجم . 1


37722 اخترماران سالار ( اخترماران سالار .) (اِمر.) از طبقاتی که در دربار ساسانیان نفوذ داشته ستاره شناسان (اخترماران ) بودند که رییس آنان «اخترماران سالار» لقب داشت و در ردیف «دبیران » و غیب گویان قرار می گرفت . 1


37723 اخترمه ( اَ تَ مِ یا مَ) [ تر - مغ . ] ( اِ.) در میان ایل های کرمانشاه «یخترمه » نیز گویند. اسب و سلاح و بار و بنة دشمن که پس از کشتن وی تصاحب کنند. 1


37724 اختروارون ( اختروارون .) (ص .) طالع بد. 1


37725 اخترگذری ( اخترگذری . گُ ذَ)(ق .)زمان اندک، فرصت کم . 1


37726 اخترگوی ( اخترگوی .) (اِ. ص .) منجم، فال گوی . 1


37727 اختصار (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - کوتاه کردن، ایجاز. 2 - اکتفاء، بسنده کردن . 1


37728 اختصاص (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) ویژه کردن، ویژگی . 2 - (مص ل .) خاص گردیدن، برگزیده شدن . 1


37729 اختصاصی ( اختصاصی . ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به اختصاص . خصوصی، مخصوص، ویژه . 1


37730 اختصام (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) خصومت ورزیدن، پیکار کردن . 1


37731 اختطاط (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) خط بر چهره دمیدن، ریش درآوردن . 1


37732 اختطاف (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - ربودن همچون برق . 2 - خیره کردن چشم . 1


37733 اختفاء (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) پنهان شدن، پنهان گشتن . 1


37734 اختلاب (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - خدعه کردن . 2 - با زبان نرم فریب دادن . 1


37735 اختلاج (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - پریدن، جستن اعضای بدن مانند: چشم . 2 - انقباض و گرفتن شدید عضلات . 1


37736 اختلاس (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - ربودن . 2 - دزدیدن . 3 - سوءاستفادة مالی توسط شخصِ مسئول . 1


37737 اختلاط (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) آمیخته شدن، آمیختن . 1


37738 اختلاط کردن ( اختلاط کردن . تِ) [ ع - فا. ] (مص ل .) معاشرت کردن . 1


37739 اختلاف (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .)1 - با یکدیگر ناسازگاری کردن، نزاع کردن . 2 - تغییر مکان ظاهری ستاره . 1


37740 اختلال (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) درهم و بر هم شدن کار، خلل پذیرفتن . 2 - (اِمص .) بی سروسامانی . 1


37741 اختناق (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) خفه شدن . 2 - (مص م .) خفه کردن . 3 - (اِمص .) خفگی . 1


37742 اخته (اَ تِ) [ تر. ] (ص . اِ.)انسان یا حیوانی که بیضه هایش را کشیده باشند، بی خایه . خواجه نیز گویند. 1


37743 اخته بیگ ( اخته بیگ . ب) [ تر. ] (اِمر.) کسی که اخته کردن حیوانات به دستور او است، اخته چی، میرآخور، رییس طویله و اصطبل . 1


37744 اخته کردن ( اخته کردن . کَ دَ) [ تر - فا. ] (مص م .) 1 - تخم کشیدن، خصی کردن . 2 - مدتی در برف یا ی خ نهادن گوشت خام تا ترد و نازک شود. 1


37745 اختیار (اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) گزیدن، انتخاب کردن . 2 - (اِمص .) آزادی عمل . 1


37746 اختیار آمدن ( اختیار آمدن . مَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م ) برگزیدن، پذیرفتن . 1


37747 اختیار کردن ( اختیار کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) انتخاب کردن، گزیدن . 1


37748 اختیاری ( اختیاری .) [ ع - فا. ] (ص نسب .)ارادی، کاری که با اختیار و اراده انجام شود. 1


37749 اختیال ( اِ ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) تکبر کردن . 2 - خیال کردن . 3 - (اِمص .) گردنکشی، تبختر. 1


37750 اخدان ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) جِ خدن ؛ دوستان، یاران . 1


37751 اخدود ( اُ) [ ع . ] ( اِ.) شکاف زمین . 1


37752 اخذ ( اَ) [ ع . ] (مص م .) گرفتن، ستدن . ؛ اخذ رأی رأی گرفتن برای برگزیدن کسی یا انتخاب چیزی یا امری . 1


37753 اخرا ( اُ) [ یو. ] ( اِ.) یک نوع خاک رس به رنگ های مختلف زرد، نارنجی، قرمز، قهوه ای که آن را در نقاشی و رنگ کاری به کار می برند. 1


37754 اخراج ( اِ) [ ع . ] (مص م .) بیرون کردن، بیرون کشیدن . 1


37755 اخراجات ( اِ) [ ع . ] ( اِ.) جِ اخراج . 1 - مخارج . 2 - مالیات . 1


37756 اخرب ( اَ رَ) [ ع . ] (ص .) در علم عروض آن است که میم اول و نون آخر «مفاعیلن » را بیندازند تا «فاعیل » بماند، آن را به «مفعول » تبدیل کنند و اسم این زحاف «خرب » است و اسم جزیی که عمل «خرب » در آن واقع شود «اخرب ». 1


37757 اخرس (اَ رَ) [ ع . ] (ص .) گنگ، لال . 1


37758 اخرم (اَ رَ) [ ع . ] (ص .)1 - آن که بینی اش را سوراخ کرده باشند. 2 - شعری که در وزن آن «خرم » واقع شده باشد یعنی «فعولن » را «عولن » و به واژة اخرم اضافه شود. «مفاعلتن » را «فاعلتن » گویند. 1


37759 اخروی (اُ رَ) [ ع . ] (ص نسب .) آن جهانی ؛منسوب به آخرت . 1


37760 اخری (اُ را) [ ع . ] (ص .) 1 - دیگر، پسین . 2 - آخرت، جهان دیگر. 1


37761 اخس ( اَ خَ سُ) [ ع . ] (ص تف .) خسیس تر، زبون تر، فرومایه تر، خوارتر. 1


37762 اخسمه (اَ سُ مِ) آخسمه، آبجو. 1


37763 اخشاب ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ خشب . 1 - چوب ها. 2 - چوب های خوشبو. 1


37764 اخشم (اَ شَ) [ ع . ] (ص .) گنده بینی، آن که بوی بد و خوب را درنمی یابد. 1


37765 اخص (اَ خَ صّ) [ ع . ] (ص تف .)خاص تر، گزیده تر. 1


37766 اخصاء ( اِ) [ ع . ] (مص م .) اخته کردن . 1


37767 اخضر (اَ ضَ) [ ع . ] (ص .) 1 - سبز. 2 - کبود، آبی . 1


37768 اخضرار ( اِ ض ِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - سبز شدن، به رنگ سبز درآمدن . 2 - سبز شدن کشت . 1


37769 اخطاء (اَ) [ ع - فا. ] 1 - (مص ل .) خطا کردن، اشتباه کردن . 2 - (مص م .) منسوب به خطا کردن، خطا گرفتن بر کسی . 1


37770 اخطار ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ خطر؛ بلاها، سختی ها. 1


37771 اخطار ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) در خطر افکندن . 2 - ابلاغ و اعلام کردن . 3 - (اِ.) آگهی، اعلام . 1


37772 اخطاریه (اِ رِ یِّ) [ ع . ] (اِمر.) نامه ای که از طرف دادگاه برای شخص یا اشخاصی فرستاده می شود، و در آن مطلب مورد نظر را برای شخص یادآور می شوند. 1


37773 اخفاء ( اِ) [ ع . ] (مص م .) پنهان کردن، نهان داشتن . 1


37774 اخفاف ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ خُف . 1 - کف پای شتر. 2 - سم شترمرغ . 3 - کفش . 1


37775 اخفاق ( اِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - بی مراد بازگشتن جوینده، مأیوس شدن . 2 - غزا کردن و غنیمت نیافتن . 1


37776 اخفش (اَ فَ) [ ع . ] 1 - (ص .) کسی که چشمش ضعیف و کم نور باشد. 2 - (اِ.) شب پرک . 1


37777 اخلاء ( اِ) [ ع - فا. ] 1 - (مص م .) خالی یافتن . 2 - خالی کردن، در خلوت بردن کسی را. 3 - (مص ل .) خالی شدن، در جای خلوت و بی مزاحم افتادن، خلوت کردن با. 1


37778 اخلاص ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) پاک کردن، ویژه کردن . 2 - (مص ل .) دوستی پاک و بی ریا داشتن، خلوص نیت داشتن . 1


37779 اخلاط ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ خِلط . 1 - چیزهای درهم آمیخته . 2 - در طب قدیم صفرا وخون و بلغم و سودا. 1


37780 اخلاف ( اَ) [ ع . ] (ص .) جِ خَلف ؛ جانشینان، بازماندگان . 1


37781 اخلاق ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ خُلق ؛ خوی ها. 1


37782 اخلاقاً (اَ قَ نْ) [ ع . ] (ق .) از نظر اخلاق، مطابق اخلاق . 1


37783 اخلال ( اِ) [ ع . ] (مص م .) زیان رسانیدن، خلل وارد کردن . 1


37784 اخم ( اَ) (اِ.) اخمه، آژنگ، ترشرویی، درهم کشیدگی ابرو از اوقات تلخی و بدحالی . ؛ اخم اخم کسی توی هم بودن (عا.) عبوس بودن، ترشرو بودن . 1


37785 اخم و تخم (اَ مُ تَ) (اِمص .) (عا.) ترشرویی، بدخُلقی . 1


37786 اخماس ( اَ) [ ع . ] جِ خمس . 1


37787 اخماس ( اِ) [ ع . ] (مص .) پنج شدن . 1


37788 اخمالو (اَ) (ص مر.) اخمو، همیشه اوقات تلخ . 1


37789 اخمو ( اَ) (ص .) (عا.) ترشرو، بداخلاق . 1


37790 اخوات (اَ خَ) [ ع . ] (اِ.) جِ اخت . 1 - خواهران . 2 - مانندها، شبیه ها. 1


37791 اخوال (اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ خال، داییان، دایی ها، برادران مادر. 1


37792 اخوان (اَ خَ) [ ع . ] (اِ.) تثنیه اخ، دو برادر. 1


37793 اخوان (اِ) [ ع . ] (اِ.) جِ اَخ ؛ برادران، دوستان، برادرخواندگان . 1


37794 اخوان الصفاء (اِ نُ صِّ) [ ع . ] (اِمر.) 1 - برادران یکدل، صوفیان . 2 - نام انجمنی از دانشمندان ایرانی که در میانة سدة چهارم هجری در بصره و بغداد تشکیل شد که هدف آنان هماهنگ کردن اسلام و حکمت و فلسفة یونان بود. 1


37795 اخوان المسلمین (اِ خْ نُ لْ مُ سْ لِ) [ ع . ] (اِمر.) نام جمعیتی که توسط حسن البنا در سال 1928 در مصر بوجود آمد و هدف آن احیای شعائر دین و ایجاد وحدت اسلامی بود. این جنبش در سال 1954 قصد ترور عبدالناصر به علت نزدیک شدن او به غرب را داشتند که در نتیجه سازمانشان منحل و سرانشان اعدام شدند. 1


37796 اخوانیات (اِ یّ) [ ع . ] (ص نسب .) جِ اخوانیه ؛ نامه های دوستانه . 1


37797 اخوت (اُ خُ وَّ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) برادر شدن، دوست شدن . 2 - (اِمص .) برادری . 1


37798 اخوی (اَ خَ) [ ازع . ] (اِ.) برادر. 1


37799 اخوین (اَ خَ وَ) [ ع . ] (اِ.) تثنیة اَخ، دو برادر. 1


37800 اخچه ( اَ چِ) [ تر. ] ( اِ.) = اقچه . آقچه : 1 - ریزة زر. 2 - سکة زر و مهر درم از زر و نقره . 3 - مطلق زر و سیم . 4 - روپیه . 1


37801 اخگر ( اَ گَ) (اِ.) پارة آتش، شراره، جرقه . 1


37802 اخیار (اَ) [ ع . ] (ص .) جِ خیر؛ نیکان، برگزیدگان . 1


37803 اخیر ( اَ) [ ع . ] (ص .) پسین، بازپسین، آخری . 1


37804 اخیراً (اَ رَ نْ) [ ع . ] (ق .) در آخر، به تازگی، جدیداً. 1


37805 اخیه (اَ یَّ) [ ع . ] (اِ.) آخیه، میخ آخور، ریسمان یا قلاب هایی که در طویله کنار آخور نصب می کنند و چهارپایان را به آن ها می بندند. ج . اواخی یا اخایا. 1


37806 ادا ( اَ) [ ع . اداء ] 1 - (مص م .) به جا آوردن، پرداختن دینی که بر شخص فرض و لازم است . 2 - (اِ.) ناز، کرشمه . 3 - رمز، اشاره . 4 - (عا.) حرکات مسخره و بیهوده . 5 - تقلید. 1


37807 ادا اصول ( ادا . اُ) (اِمر.) ناز و کرشمه، نمودن کراهت و جز آن . 1


37808 ادا اطوار ( ادا اطوار . اَ) (اِمر.) 1 - شکلک سازی . 2 - تقلید در آوردن . 1


37809 اداء ( اَ) [ ع . ] (مص م .) به جا آوردن، انجام دادن . 1


37810 ادات ( اَ) [ ع . ] (اِ.) افزار، ابزار، آلت، وسیله . 1


37811 اداره ( اِ رِ) [ ع . ادارة ] 1 - (مص م .) نظام دادن، گرداندن کار. 2 - (اِ.) بخشی از هر وزارتخانه که مسئولیت انجام دادن بخشی از کارهای دولتی را به عهده دارد. 1


37812 اداره بازی ( اداره بازی .) [ ع - فا. ] (حامص . اِمر.) تشریفات اداری، فرمالیته . 1


37813 اداری ( اِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - منسوب به اداره، وابسته به اداره . 2 - آن که در اداره کار کند. 1


37814 ادام ( اِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خورش، نان خورش، قاتق، اِبا. 2 - پیشوای قوم . 3 - موافق و سازگار. 1


37815 ادامه (اِ مِ) [ ع . ادامة ] (مص م .) دایم داشتن، دوام دادن . 1


38784 اشعال (اِ) [ ع . ] (مص م .) افروختن آتش . 1


37816 ادانی ( اَ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ ادنی . 1 - نزدیکان، نزدیک ترها. 2 - عوام، از طبقات پَست . 1


37817 ادب (اَ دَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - فرهنگ، دانش . 2 - هنر. 3 - معاشرت، روش پسندیده . 4 - شرم، حرمت . 1


37818 ادب دیدن (اَ دَ. دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) ادب شدن، تنبیه شدن . 1


37819 ادب ساز ( ادب ساز .) [ ع - فا. ] (ص فا.)ادب سازنده، تربیت کننده . 1


37820 ادب کردن ( ادب کردن . کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) مجازات کردن . 1


37821 ادباء (اُ دَ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ ادیب ؛ مردمان دارای ادب و فرهنگ . 1


37822 ادبار ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پشت کردن، پشت به دشمن کردن و گریختن . 2 - (اِمص .) نگون بختی، بدبختی . 3 - (ص .) نگون بخت، سیه روز. 1


37823 ادبی ( ادبی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) نوشته ای که موضوع و سبک آن ادبی باشد، نوشته هایی که با فنون ادبی بستگی داشته و دربارة ادبیات باشد. 1


37824 ادبیات (اَ دَ یّ) [ ع . ] (اِ.) آثار ادبی، علوم ادبی . ؛ ادبیات تطبیقی مطالعة ادبیات به شیوة فرامرزی . ؛ ادبیات کلاسیک مجموعة آثار با ارزش باقی مانده از سخنوران و نویسندگان کهن هر ملتی . ؛ ادبیات ِ شفاهی مجموعة آثار فرهنگی رایج در بین مردم اعم از چیستان ها، متل ها، افسانه ها و همانند آن . 1


37825 ادبیر ( اِ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) نحوست، بدبختی . 2 - (ص .) منحوس، بدبخت . 1


37826 ادخار (اِ دِّ) [ ع . ] (مص م .) 1 - ذخیره کردن . 2 - برگزیدن . 1


37827 ادخال ( اِ) [ ع . ] (مص م .) درآوردن، داخل کردن . 1


37828 ادخل زدن (اَ خَ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) (عا.) تخمین زدن . 1


37829 ادراج ( اِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - داخل کردن . 2 - درنوردیدن، پیچیدن . 1


37830 ادرار ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) روان ساختن، جاری کردن . 2 - (اِ.) وظیفه، مقرری . 3 - (عا.) بول، شاش . 1


37831 ادرارنامه ( ادرارنامه . مِ) [ ع - فا. ] (اِ.) حکم اعطای حقوق و مستمری . 1


37832 ادراک ( اِ) [ ع . ] (مص م .) دریافتن، فهمیدن . 1


37833 ادرمه (اَ رَ مِ) (اِ.) نک آدرم . 1


37834 ادرکنی (اَ رِ) [ ع . ] (شب جم .) به من کمک کن، مرا دریاب . 1


37835 ادعاء (اِ دِّ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - دعوی کردن، مدعی شدن . 2 - نام و نسب خویش گفتن پیش حریف در کارزار. 3 - آرزو کردن . 1


37836 ادعانامه ( ادعانامه . م ِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) 1 - هر نوشته ای که دعوی و ادعایی را علیه کسی یا کسانی دربرداشته باشد. 2 - نوشته ای رسمی که به وسیلة آن دادستان و یا مقام دیگری از دادگاه صالحه برای متهم به ارتکاب جرمی تقاضای رسیدگی و مجازات می کند، کیفرخواست . 1


37837 ادعیه (اَ یِّ) [ ع . ] (اِ.) جِ دعاء. 1


37838 ادغام ( اِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - در هم فشردن و فرو بردن دو چیز. 2 - حرفی را در حرف دیگر آمیختن . 1


37839 ادله (اَ د لِّ) [ ع . ادلة ] (اِ.) جِ دلیل ؛ برهان ها، حجت ها. 1


37840 ادمان ( اِ) [ ع . ] (مص م .) پیوسته و دایم کاری را کردن . 1


37841 ادناس (اَ دُ) [ ع . ] (اِ.) جِ دَنس ؛ آلوده به چرک، آلوده به زشتخویی . 1


37842 ادنی (اَ نا) [ ع . ] (ص تف .) 1 - نزدیک تر، اقرب . 2 - زبون تر، پست تر. ج . اَدانی . 1


37843 ادهان ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ دُهن، دُهنه ؛ روغن ها، چربی ها. 1


37844 ادهم (اَ هَ) (ص .) 1 - سیاه رنگ، خاکستری . 2 - آثار نو. 3 - آثار کهنه و پوسیده . 4 - بند، قید. 5 - اسب سیاه، اسب تندرو. 1


37845 ادهمان (اَ هَ) (اِ.) اسب . 1


37846 ادوات (اَ دَ) [ ع . ] (اِ.) جِ اَدات ؛ آلت ها، اسباب ها، دست افزارها. 1


37847 ادوار ( اَ) [ ع . ] (اِ.)1 - جِ دور؛ گردش ها، زمان - ها. 2 - دوایر نود و یک گانة موسیقی . 1


37848 ادواری ( اَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .)نوبتی، دوره ای . 1


37849 ادویه (اَ یِّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ دواء؛ داروها. 2 - (عا.) عموم دیگ افزارها از هر نوع مانند: فلفل، دارچین، زیره ... . 1


37850 ادویه جات ( ادویه جات .) [ ازع . ] جِ ادویه (غیرفصیح ). 1


37851 ادکلن (اُ دُ کُ لُ) [ فر. ] (اِ.) مایع خوشبو کننده ای مرکب از آب، الکل و عطرهای مختلف مأخوذ از شهر کلن آلمان که مرکز ساخت آب های معطر است . 1


37852 ادکن (اَ کَ) [ ع . ] (ص .) تیره گون، خاکستری رنگ . 1


37853 ادیال ( اَ) [ روس . ] (اِ.) پتو، مفرش گونه ای که لحاف و فرش و مانند آن را در آن بندند. 1


37854 ادیان ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ دین ؛ کیش ها، آیین ها. 1


37855 ادیب (اَ) [ ع . ] (ص .) 1 - بافرهنگ، دانشمند. 2 - دانای علم و ادب . 3 - معلم، مربی . 1


37856 ادیبانه (اَ نِ) [ ع - فا. ] 1 - (ق .) مانند ادیبان . 2 - (ص .) ادبی، مربوط به ادبیات . 1


37857 ادیت (اِ) [ انگ . ] (اِمص .) ویرایش . 1


37858 ادیتور (اِ) [ انگ . ] (اِ.) ویراستار. 1


37859 ادیم ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چرم دباغی شده . 2 - پوست خوشبوی سرخ رنگ . 3 - روی زمین . 4 - سفرة غذا. 1


37860 اذابه (اِ ب یا بَ) [ ع . اذابة ] (مص م .) 1 - آب کردن، ذوب کردن، گداختن . 2 - غارت کردن . 3 - نیکو کردن کار خود را. 1


37861 اذاعه (اِ عَ یا عِ) [ ع . اذاعة ] (مص م .) آشکار ساختن، فاش کردن . 1


37862 اذاقت (اِ قَ) [ ع . اذاقة ] (مص م .) 1 - چشانیدن . 2 - چیزی آزمودن . 3 - مکافات امری را نمودن . 1


37863 اذالت (اِ لَ) [ ع . اذالة ] (مص م .) فروهشتن دامان، دراز کردن دامن . 1


37864 اذان ( اَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - آگاه کردن، خبر دادن . 2 - خبر دادن از وقت نماز. 1


37865 اذعان ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) اقرار کردن، گردن نهادن . 2 - (مص ل .) فروتنی کردن، فرمانبرداری . 1


37866 اذفر (اَ فَ) [ ع . ] (ص .) خوشبو، پربو: مشک اذفر. 1


37867 اذل (اَ ذَ لّ) [ ع . ] (ص تف .) ذلیل تر، خوارتر. 1


37868 اذلال ( اِ) [ ع . ] (مص م .) پست شمردن، خوار گرفتن . 1


37869 اذله (اَ ذ لِّ) [ ع . ] (ص .) 1 - جِ ذلیل ؛ ذلیل شدگان . 2 - جِ ذلول ؛ نرم دلان . 1


37870 اذمه (اَ ذ مِّ) [ ع . ] (اِ.) جِ ذمام و ججِ ذمه ؛ حق و حقوق . 1


37872 اذن ( اِ ) [ ع . ] 1 - (مص م .) رخصت دادن، اجازه دادن . 2 - (اِمص .) فرمان، رخصت، اجازه . 1


37873 اذن دادن (اِ. دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) رخصت دادن، جایز شمردن، مرخص کردن . 1


37874 اذناب ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ذَنَب . 1 - دم ها، دنبال ها. 2 - بندگان، کنیزکان . 1


37875 اذهاب ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) 1 - بردن، دور کردن . 2 - جاری ساختن . 3 - زراندود کردن . 1


37876 اذهال ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) به فراموشی سپردن . 1


37877 اذکار ( اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ ذکر؛ یاد کردن ها، وردها، دعاها. 1


37878 اذکار ( اِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - دعا خواندن . 2 - یاد کردن . 1


37879 اذکیاء ( اَ ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ ذکی . 1 - زیرکان . 2 - پاکان . 1


37880 اذی (اَ ذا) [ ع . ] 1 - (اِ.) آزار، رنج . 2 - خس و خاشاک . 3 - (اِمص .) رنجش . 4 - رنجه کردن، رنجیدن . 5 - پلیدی . 1


37881 اذی (اَ یّ) [ ع . ] (ص .) 1 - مرد بسیار رنجیده، مرد بسیار متأذی شونده . 2 - مرد بسیار رنجاننده، بسیار آزار رساننده . 1


37882 اذیال ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ ذیل ؛ 1 - دامن ها. 2 - آخر چیزها. 3 - دُم ها. 1


37883 اذیت (اَ یَّ) [ ع . اذیة ] 1 - (اِمص .) آزار، رنج، زحمت . 2 - (مص ل .) آزرده شدن، رنج کشیدن . 3 - (مص م .) رنجانیدن، اذا و اذی نیز گویند. 1


37885 ارائه (اِ ئِ) [ ع . ارائة ] (مص م .) نمودن، نشان دادن . 1


37886 ارابه (اَ رّ ب) (اِ.) گاری با دو چرخ که از چوب می ساختند و برای حمل بار از آن استفاده می کردند. 1


37887 اراجیف ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ ارجاف ؛ سخنان یاوه و دروغ . 1


37888 اراحه (اِ حَ یا حِ) [ ع . اراحة ] 1 - (مص ل .) آسودن، برآسودن . 2 - (مص م .) راحت رسانیدن، آسایش دادن . 3 - حق به حق دار دادن، رو کردن حق کسی را. 1


37889 ارادت (اِ دَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) خواستن . 2 - (اِ.) خواست، میل، قصد. 3 - در فارسی علاقه مندی، سرسپردگی مرید به مرشد. 5 - دوستی از روی اخلاص و بی ریایی . 1


37890 ارادتمند (اِ دَ مَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) آن که ارادت می ورزد، مخلص . 1


37891 اراده (اِ د) [ ع . ارادة ] 1 - (مص م .) خواستن . 2 - (اِ.) خواست، میل، آهنگ . 1


37892 اراده (اَ رّ د) ( اِ.) گردونه، ارابه . 1


37893 اراذل (اَ ذ) [ ع . ] (ص .) جِ ارذل ؛ ناکسان، زبونان، مردم پست . 1


37894 اراضی ( اَ ) [ ع . ] ( اِ.) جِ اَرض . 1 - زمین ها. 2 - زمین های دایر و مزروع . ؛ اراضی موات زمین - هایی که دایر نباشد و مالکی نداشته باشد. ؛ اراضی ِ عُشر زمین هایی که موقع گرفتن مالیات مساحت آن منظور نمی شود. ؛ اراضی بایر زمین هایی که در آن ها کشت و زرع و آبادی نباشد. مق . دایر. 1


37895 اراقت (اِ قَ) [ ع . اراقة ] 1 - (مص م .) ریختن آب یا مایعات . 2 - (مص ل .)شاشیدن . 1


37896 اراقه (اِ قِ) [ ع . اراقة ] نک اراقت . 1


37897 اراقیطون ( اَ ) [ معر. لا. ] ( اِ.) باباآدم (گیا). 1


37898 ارامل (اَ مِ) [ ع . ] (ص .) جِ ارمل و ارامله . 1


37899 ارانگوتان (اُ نْ گُ) [ فر. ] ( اِ.) اوران اوتان (آدم جنگلی ) جانوری است از نوع آدم نمایان دارای قد نزدیک به انسان، بدنش پر مو با سینة پهن و دست های دراز تا زانو و بازوان ستبر، دُم ندارد و مانند انسان روی دو پا حرکت می کند و در جوانی بسیار باهوش است و زود اهلی می شود. 1


37900 اراک ( اَ) ( اِ.) 1 - درختچه ای است از تیرة اراکی ها که فقط شامل یک گونه است . برگ هایش متقابل و کمی گوشتالو است، گل هایش سفیدرنگ و کوچک و به شکل خوشه که در انتهای شاخه ها قرار می گیرند، می باشد. میوه اش هسته و زردرنگ است و آن را کباث نامند و در صورتی که نارس باشد سبزرنگ است که خمط یا جهاض نامیده می شود و خواص دارویی دارد. 2 - مرکز استان مرکزی . 1


37901 ارایک ( اَ یِ) [ ع . ] ( اِ.) جِ اَریکه ؛ تخت ها. 1


37902 ارب ( اَ رَ) [ ع . ] ( اِ.) 1 - حاجت . 2 - مقصود. ج . آراب . 1


37903 ارباب ( اَ ) [ ع . ] ( اِ.) جِ رب . 1 - پرورش دهندگان، مربیان . 2 - مالک، دارا، صاحب مِلْک . 3 - خداوندگار. 4 - آقا. 1


37904 ارباب رجوع ( ارباب رجوع . رُ) [ ع . ] (اِ.) مراجعه کنندگان، متقاضیان، رجوع کنندگان . 1


37989 اردنگی (اُ دَ) ( اِ.) (عا.) لگدی که با نوک پا بر کفل کسی بزنند، تیپا، ضربه با پا. 1


37905 ارباب رعیتی ( ارباب رعیتی . رَ یَ) [ ع - فا. ] (ص نسب . اِ.) نظام اجتماعی و اقتصادی که در آن ارباب مالک وسایل تولید است و با بهره کشی از رعیت به محصول اضافی دست می یابد. 1


37906 ارباب فرمان ( ارباب فرمان ِ. فَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) اولیاء، اولوالامر. 1


37907 ارباب معنی ( ارباب معنی ِ. مَ) [ ع . ] (اِمر.) خاصان، فرزانگان، دل آگاهان . 1


37908 اربطه (اَ ب طِ) [ ع . اربطة ] ( اِ.) جِ رباط ؛ کاروانسراها. 1


37909 اربع (اَ بَ) [ ع . ] 1 - چهار. 2 - چهار زن . 1


37910 اربعه (اَ بَ عَ) [ ع . اربعة ] ( اِ.) 1 - اربع، چهار. 2 - چهار مرد. 3 - چهارگانه . 1


37911 اربعین (اَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - چهل، چهلم . 2 - چله، چهل روزی که صوفیان در گوشه ای نشسته به ریاضت و عبادت پردازند. 3 - چهلمین روز درگذشت شخص . 4 - چهل روز بعد از روز عاشورا، بیستم ماه صفر. 1


37912 اربیان ( اَ یا اُ) [ ع . ] ( اِ.) 1 - میگو. 2 - بابونة سگ . 1


37913 ارتاج ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) در را محکم بستن . 1


37914 ارتاق (اُ) [ تر. ] ( اِ.) = اورتاق . اورتاغ . ارتق . ارتاغ : 1 - تاجر، بازرگان . 2 - [ مغ . ] شریک، انباز، مصاحب . 1


37915 ارتباط (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) ربط دادن، پیوند چیزی به چیزی . 2 - (اِمص .) بستگی، پیوستگی، رابطه . ج . ارتباطات . 1


37916 ارتباطات ( ارتباطات .) [ ع . ] (اِ.) جِ ارتباط . 1 - اطلاعات و پیام های مبادله شده . 2 - مجموعة عمل ها و وسیله هایی که ارتباط را برقرار می کنند. 3 - طریقه یا نظام برقراری ارتباط . 1


37917 ارتباطی ( ارتباطی .) [ ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به ارتباط، آن چه که بستگی به ارتباط داشته باشد. 2 - ویژگی آن چه که با آن ارتباط برقرار می شود. 1


37918 ارتجاء (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .)امیدوار بودن . 2 - (اِمص .) امیدواری . 1


37919 ارتجاج (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) جنبیدن، لرزیدن . 2 - موج زدن دریا. 3 - (اِمص .) لرز، لرزه . 4 - تشویش، اضطراب . 1


37920 ارتجاع (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بازگشتن . 2 - (اِمص .) بازگشت . 3 - (مص م .) باز - گردانیدن . 4 - (ص .) نیروهای کهنه گرا و مخالف پیشرفت و تمدن . 1


37921 ارتجاعی ( ارتجاعی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .)1 - منسوب به ا رتجاع، حالت ارتجاعی . 2 - آن که به بازگشت به اصول پیشین معتقد است، آن که با جهش و پیشرفت مخالف باشد. 1


37922 ارتجال (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .)بی اندیشه و به بدیهه سخن و شعر گفتن . 1


37923 ارتجالاً (اِ تِ لَ نْ) [ ع . ] (ق .) به ارتجال، به بدیهه، بی درنگ . 1


37924 ارتحال (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - کوچ کردن . 2 - رحلت کردن، مردن . 1


37925 ارتداد (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) از دین برگشتن، کافر شدن . 1


37926 ارتزاق ( اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) روزی گرفتن، روزی یافتن . 2 - (مص م .) روزی دادن . 1


37927 ارتسام (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .)1 - رسم و فرمان به جای آوردن . 2 - نقش گرفتن، صورت پذیر شدن . 1


37928 ارتش (اَ تِ) (اِ.) نیروهای نظامی یک کشور. 1


37929 ارتشاء (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) رشوه گرفتن . 1


37930 ارتشبد (اَ تِ بُ) (اِمر.) بالاترین درجة نظامی در نظام ایران . 1


37931 ارتشتار (اَ تِ) [ په . ] (ص . اِ.) نظامی، سپاهی، رزمنده . ج . ارتشتاران . 1


37932 ارتشی (اَ تِ) (ص نسب .) 1 - منسوب و مربوط به ارتش . 2 - آن که در ارتش کار می کند. 3 - به رنگ لباس های نظامی، خاکی . 1


37933 ارتصاد (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) چشم داشتن، چشم به راه بودن . 1


37934 ارتضاء (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - پسندیدن، خشنود شدن . 2 - برگزیدن . 1


37935 ارتضاع (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) شیر خوردن . 1


37936 ارتعاب (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) ترسیدن، هراسیدن . 1


37937 ارتعاد (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - لرزیدن . 2 - مضطرب گردیدن . 1


37938 ارتعاش (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) جنبیدن، لرزیدن . 2 - (مص م .) لرزاندن . 3 - (اِمص .) لرزه . 1


37939 ارتفاع (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) برخاستن، بلند شدن . 2 - (اِ.) جمع آوری محصول . 3 - بلندی، اوج . فاصلة بین رأس تا ضلع روبرو. 4 - حاصل زراعت . 5 - بلندی سطح زمین نسبت به سطح دریا. 6 - فاصلة ستاره از افق . 1


37940 ارتفاع گرفتن ( ارتفاع . گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) بالا رفتن، بلند شدن . 1


37941 ارتفاعات ( ارتفاعات .) [ ع . ] (اِ.) جِ ارتفاع . 1 - بلندی ها، ا وج ها. آن چه از سطح زمین برتر و بلندتر است، تپه ها، کوه ها. 2 - محصول و دانه ها و غله های برداشت شده از زمین . 1


37942 ارتفاق (اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بر آرنج تکیه دادن، تکیه دادن بر نازبالش . 2 - رفاقت کردن، همراهی کردن . 3 - (مص م .) دوست طلبیدن . 4 - حقی است برای شخص به تبعیت از ملک خود در ملک شخص دیگر برای استفاده بردن کامل از ملک خویش، مانند: حق مجری، حق پنجره، حق ناودان و غیره . 1


37943 ارتقاء ( اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) برآمدن، بلند شدن . 2 - (اِمص .) صعود. 1


37944 ارتقاب ( اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - چشم داشتن، چشمداشت . 2 - دیدبانی کردن . 3 - بالا آمدن . 1


37945 ارتماس (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) به آب فرو شدن، در آب غوطه خوردن . 1


38174 ازلیت (اَ زَ یَّ) [ ع . ] (مص جع .)دیرینگی، ازلی بودن . 1


37946 ارتماسی ( ارتماسی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به ارتماس ؛ غسلِ ارتماسی فرو رفتن در آب کر یا جاری به قصد غسل، نوعی از غسل که در آن تمام تن و سر را به نیت غسل یکباره در آب فرو برند. مق غسل ترتیبی . 1


37947 ارتنگ (اَ تَ) (اِ.) نک ارژنگ . 1


37948 ارتهاش (اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) جفتک زدن چهارپایان بر یکدیگر و زخمی کردن هم . 1


37949 ارتهان (اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) گرو گرفتن . 1


37950 ارتودنسی (اُ تُ د) [ فر. ] 1 - (اِمص .) اصلاح بی نظمی های دندان . 2 - (اِ.) شاخه ای از دندانپزشکی که به پیشگیری و اصلاح بی نظمی های دندان می پردازد. 1


37951 ارتودوکس ( اُ تُ دُ) (ص . اِ.) 1 - دارای ایمان و عقیدة صحیح . 2 - فرقه ای مخصوص از فرق مسیحیت . 1


37952 ارتوپدی (اُ تُ پِ) [ فر. ] (اِ.) یکی از شاخه های پزشکی که به اصلاح ناهنجاری - های ناشی از بیماری یا آسیب استخوان ها و مفاصل می پردازد، استخوان پزشکی . (فره ). 1


37953 ارتکاب ( اِ تِ) [ ع . ] (مص م .) 1 - انجام دادن . 2 - اقدام به کاری نامشروع کردن . 3 - کاری برخلاف قانون انجام دادن . 1


37954 ارتکاز ( اِ تِ) [ ع . ] (مص ل .) ثابت شدن . ؛ ارتکاز بر قوس : کمان را بر زمین فرو برده ایستادن . ؛ ارتکاز عرق : برجستن رگ، پریدن رگ . 1


37955 ارتیاب ( اِ ) [ ع . ] 1 - 1 - (مص م .) کسی را متهم ساختن . 2 - (مص ل .) دچار شک و تردید گردیدن، گمان داشتن . 1


37956 ارتیاح ( اِ ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) مسرور شدن، خوشحال گشتن . 2 - (مص م ) شاد کردن . 1


37957 ارتیاش (اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) نیکو حال شدن . 2 - (اِمص .) حسن حال . 1


37958 ارتیاض ( اِ تِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) رام شدن بر اثر تعلیم، تعلیم یافتن، ریاضت کشیدن، ستم کشیدن برای تعلم . 2 - (مص م .) خوش کردن کسی را. 1


37959 ارث ( اِ ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سهم بردن از اموال شخص مرده . 2 - (اِ.) آنچه از مال مرده که به بازماندگانش رسد، مرده ریگ، مُردَر، ارثیه . ؛ ارث بابای کسی کنایه از: مال و ثروت شخصی کسی . 1


37960 ارثماطیقی (اَ رِ) [ معر - یو. ] (اِ.) دانش اعداد، فن محاسبه . علم حساب نظری . 1


37961 ارثیه (اِ یِّ) [ ع . ارثیة ] نک ارث . 1


37962 ارج ( اَ ) (اِ.) ارز، ارزش، رتبه، مقام . 1


37963 ارجاء ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) 1 - امیدوار کردن . 2 - به تأخیر انداختن کاری . 1


37964 ارجاء ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ رجاء؛ کنارها، گوشه ها. 1


37965 ارجاع ( اِ ) [ ع . ] 1 - (مص م .) بازگردانیدن، رجوع کردن امری . 2 - (اِ.) احاله، حواله . ج . ارجاعات . 1


37966 ارجاف ( اِ) [ ع . ] (مص م .) خبرهای دروغ پراکندن، هو انداختن، سخنان واهی و دروغ گفتن، با خبرهای دروغ فتنه برپا کردن، خبر بد گفتن . 1


37967 ارجح (اَ جَ) [ ع . ] (ص تف .) بهتر، خوب تر، فزون تر، برتر. 1


37968 ارجل (اَ جَ) [ ع . ] (ص .) 1 - مرد بزرگ پای . 2 - هر چهارپایی که یک پای سفید داشته باشد. 3 - مرد نیرومند و قوی . 4 - احمق . 1


37969 ارجمند (اَ جْ یا جُ مَ) [ په . ] (ص مر.) 1 - باارزش، گرانبها. 2 - عزیز، گرامی، شایسته . 1


37970 ارجنه (اَ جَ نِ)(اِ.)نوا و لحنی است در موسیقی قدیم . 1


37971 ارجوزه (اُ زَ) [ ع . ارجوزة ] (اِ.) قصیده در بحر رجز، شعر کوتاه . ج . اراجیز. 1


37972 ارجوزه خواندن ( ارجوزه خواندن . دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) رجز خواندن درهنگام جنگ و خود را ستودن . 1


37973 ارحام ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ رَحِم ؛ زهدان ها. 2 - خویشان، اعضاء خانواده . 1


37974 ارحام ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) مهربانی کردن، بخشایش آوردن . 1


37975 ارحم (اَ حَ) [ ع . ] (ص تف .) رحیم تر، بخشنده تر، مهربان تر. ؛ ارحم الراحمین بخشاینده ترین بخشایندگان، بسیار رحم کننده . 1


37976 ارخاء [ ع . ] (مص م .) نرم گردانیدن، فروهشتن . 1


37977 ارخالق (اَ لِ یا لُ) [ تر. ] (اِ.) نیم تنه ای که مردان و زنان می پوشیدند و لای رویه و آستر آن پنبه قرار می دادند. 1


37978 ارخش (اُ یا اَ رَ) (اِ.) خورشید، آفتاب . 1


37979 ارخشیدن (اَ رَ دَ) (مص ل .) ترسیدن، بیم داشتن . 1


37980 ارخلق (اَ خَ لُ) [ تر. ] (اِ.) نک ارخالق . 1


37981 ارد (اُ رْ) [ انگ . ] (اِ.) فرمان، دستور ؛ ارد کسی را خواندن به حرف کسی اهمیت دادن، فرمان کسی را انجام دادن . 1


37982 ارد دادن (اُ. دَ) [ انگ - فا. ] (مص ل .) دستور دادن، امر کردن . 1


37983 ارداء ( اِ) [ ع - فا. ] (مص م .) هلاک کردن، نابود کردن . 1


37984 ارداف ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) از پی درآمدن، پیروی کردن، در پی کسی رفتن . 2 - (مص م .) از پی درآوردن، سپس نشاندن، به ترک نشاندن . ؛ ارداف نجوم : از پس یکدیگر برآمدن ستارگان . 1


37985 ارداف (اَ) [ ع . ] (اِ.) وزیران و نزدیکان پادشاه، بزرگان دربار. 1


37986 اردام ( اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) همیشه بودن، ساکن و پابرجا بودن . 2 - (مص م .) رام ساختن، خاک ریزی کردن . 1


37987 اردب ( اَ دَ) [ معر. ] پیمانه ای است برابر بیست و چهار «صاع » و آن شصت و چهار من باشد. 1


37988 اردل (اَ د) ( اِ.) نک آردل . 1


39208 افدیدن (اَ دَ) (مص ل .) تعجب نمودن . 1


37990 ارده (اَ د) (اِ.) کنجد کوبیده که با شیره یا عسل می خورند. 1


37991 اردو ( اُ ) [ تر - مغ ] ( اِ.) 1 - گروهی سپاهیان با تمام لوازم که به سویی فرستاده شوند. 2 - لشکرگاه، محل لشکر.3 - محلّی که ورزشکاران یا دانش آموزان برای تمرین یا تفریح مدتی معین به آنجا می روند. 1


37992 اردو ( اردو .) (اِ.) زبان مردم پاکستان و بخشی از هندوستان، که مرکب از فارسی، عربی و هندی است . 1


37993 اردور (اُ دُ) [ فر. ] (اِ.) خوراکی معمولاً اشتهاآور که قبل از غذای اصلی خورده شود، پیش غذا. (فره ). 1


37994 اردوگاه ( اردوگاه .) [ تر - فا. ] (اِمر.) محل اردو. 1


37995 اردک (اُ دَ) [ تر. ] (اِ.) مرغابی، یکی از طیور که در آب شنا می کند و در هوا نیز پرواز می کند. منقار پهن، پاهای پرده دار و پرهای رنگین دارد. 1


37996 اردک ماهی ( اردک ماهی .) (اِمر.) جزو ماهیان استخوانی دریازی است . پوست بدنش پوشیده از فلس است و حلال گوشت می باشد. 1


37997 اردیبهشت (اُ یا اَ ب هِ) (اِ.) 1 - نام یکی از امشاسپندان . 2 - دومین ماه از سال خورشیدی . 3 - سومین روز از هر ماه شمسی ایرانی . 1


37998 اردیبهشت گان ( اردیبهشت گان .) (اِمر.) جشنی است که ایرانیان باستان در روز سوم ماه اردیبهشت برپا می کردند. 1


37999 ارذال (اَ ذَ یا ذ) [ ع . ] (اِ.) جِ رذل ؛ فرومایگان، ناکسان . 1


38000 ارذل ( اَ ذَ) [ ع . ] (ص تف .) رذیل تر، خوارتر، پست تر. 1


38001 ارز ( اَ ) [ په . ] (اِ.) 1 - بها، قیمت، ارزش . 2 - پول خارجی، پول بیگانه . ؛ ارز تهاتری ارزی که در قراردادهای پایاپا مبنای محاسبه قرار می گیرد. ؛ ارز یوزانس ارزی که پس از دریافت کالا حواله می شود. ؛ ارز دولتی ارزی که دولت از طریق بانک های مجاز و به نرخ دولتی می فروشد. ؛ ارز دانشجویی ارزی که دولت به دانشجویان خارج از کشور برای ادامة تحصیل می دهد. ؛ ارز شناور ارزی که بهای آن ثابت نیست و براساس عرضه و تقاضا تعیین می شود. ؛ ارز رقابتی ارزی که از سوی دولت در رقابت با بازار آزاد عرضه می شود. ؛ ارز صادراتی ارزی که از طریق فروش کالای صادراتی تأمین می شود. 1


38002 ارزاق ( اَ ) [ ع . ] ( اِ.) جِ رزق ؛ روزی ها، خواروبار. 1


38003 ارزان ( اَ )(ص .) 1 - کم بها. 2 - سزاوار، شایسته . 3 - پست، بی مایه . 1


38004 ارزانی ( ارزانی .)1 - (ص نسب .) ارزنده . 2 - درخور، لایق . 3 - پیشکش . 4 - (حامص .) کم بهایی، کم - قیمتی . 1


38005 ارزانی داشتن ( ارزانی داشتن . تَ) (مص م .) بخشیدن، تقدیم کردن . 1


38006 ارزش (اَ ز) (حامص .) 1 - بها، ارز، قیمت . 2 - قدر، شایستگی . 1


38007 ارزن (اَ زَ) [ په . ] (اِ.) گیاهی از تیرة گندمیان دارای ساقه های کوتاه و دانه های ریز، دانه های آن را بیشتر به طیور می دهند. غالباً بعد از برداشت حاصل جو و گندم کاشته می شود. 1


38008 ارزنده (اَ زَ د) (ص فا.) 1 - باارزش . 2 - شایسته، سزاوار. 1


38009 ارزیاب ( اَ ) (ص فا.) ارز یابنده، کسی که ارزش هر چیزی را معین کند. 1


38010 ارزیابی ( ارزیابی .) (حامص .)بهای چیزی را معین کردن . 1


38011 ارزیافت (اَ) (اِمف . اِمر.) ارزیافته، نتیجه ای که از ارزیابی به دست آمده مانند ارزش خانه و ملک . 1


38012 ارزیدن (اَ دَ) (مص ل .) 1 - قیمت داشتن . 2 - شایستن، لیاقت داشتن . 1


38013 ارزیز ( اَ ) (اِ.) فلزی است نرم و نقره ای رنگ و قابل تورق، از آن برای سفید کردن ظروف مسی استفاده می کنند. 1


38014 ارس ( اُ رُ) نک اروس . 1


38015 ارس ( اُ) (اِ.) نام چند گونه سرو کوهی جزو تیرة ناژویان که در اغلب نقاط استپی و خاتمة جنگل های مرطوب پراکنده اند، ارسا، ارجه . 1


38016 ارس ( اَ ) [ په . ] (اِ.) اشک، آب چشم . 1


38017 ارسال ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) 1 - فرستادن، روانه ساختن . 2 - پیک فرستادن . 1


38018 ارسال المثل (اِ لُ لْ مَ ثَ) [ ع . ] (مص م .) مثل معروفی را در شعر آوردن . 1


38019 ارسلان (اَ سَ) [ تر. ] (اِ.)1 - شیر، اسد. 2 - شجاع، دلیر. 1


38020 ارسنال ( اَ س ِ) [ فر. ] ( اِ.) کارخانة اسلحه و تجهیزات جنگی، اسلحه سازی . 1


38021 ارسنیک ( اَ س ِ) [ فر. ] ( اِ.) یکی از اجسام مفرد، به رنگ فولاد و با جلای فلزی، شمارة اتمی 33، وزن مخصوص 7/5. خود آن سمی نیست ولی اکسید آن انیدرید ارسینو - که گاهی آن را ارسنیک سفید گویند - بسیار سمی است، زرنیخ سفید. 1


38022 ارسی (اُ رُ) (اِمر.) 1 - قسمی کفش پاشنه دار. 2 - نوعی در یا پنجرة مشبک که رو به حیاط باز می شود. 1


38023 ارسی دوز ( ارسی دوز .) (اِفا.) کفشگر، کفش دوز. 1


38024 ارش (اَ رَ) (اِ.) واحدی است از آرنج تا سر انگشت ؛ ذراع . 1


38025 ارشاء ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) رشوه دادن . 1


38026 ارشاد ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) راهنمایی کردن، راه درست را نشان دادن . 1


38027 ارشد (اَ شَ) [ ع . ] (ص تف .) بزرگتر، مسن تر. ؛اولاد ارشد فرزند بزرگ تر. 1


38028 ارشدیت (اَ شَ یَّ) [ ع . ] (مص جع .)1 - رشیدتر و با کفایت تر بودن . 2 - دارای درجة بالاتر بودن (ارتش ). 1


38029 ارشک (اَ رَ) [ په . ] (اِ.) 1 - رشک، غیرت . 2 - حسد، حسادت . 1


38030 ارصاد ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) 1 - چشم داشتن . 2 - رصد بستن . 3 - مراقب بودن . 1


38031 ارصاد (اَ) [ ع . ] (اِ.) جِ رصد. 1


38032 ارصد (اَ صَ) [ ع . ] (اِ.) آواز پانزدهم از هفده آواز اصول . 1


38034 ارضاء ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) خشنود کردن، راضی گردانیدن . 1


38035 ارضاع ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) شیر دادن . 1


38036 ارضه ( اَ ض ِ یا ضَ) [ ع . ارضة ] ( اِ.) 1 - موریانه، چوب خواره، دیوچه، دیوک . 2 - زنگ آهن . 1


38037 ارعاء ( اِ ) [ ع . ] 1 - (مص م .) رویانیدن گیاه، چرانیدن ستور.2 - گوش دادن به سخن کسی . 3 - بخشودن . 4 - (مص ل .) شرم داشتن . 1


38038 ارعاب ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) به رعب و هراس افکندن . 1


38039 ارعد ( اَ عَ) [ ع . ] (ص .) رعدزده، برق زده . 1


38040 ارغ ( اَ رُ) (اِ.) نک آروغ . 1


38041 ارغاب ( اَ ) (اِمر.) جوی آب، رود. ارغا و ارغاو نیز گویند. 1


38042 ارغام ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) 1 - به خاک مالیدن، بینی کسی را به خاک مالیدن . 2 - خوار کردن . 3 - خشم گرفتن . 1


38043 ارغده (اَ رُ د) نک آرغده . 1


38044 ارغشتک ( اَ غُ تَ) (اِ.) 1 - نوعی بازی دختران و آن چنان است که بر سر دو پا نشینند و کف های دست ها را بر سر زانوها مالند و چیزهایی گویند و همچنان نشسته بر سر پاها برجهند و کف های دست ها را بر هم زنند. 2 - آوازی که با سودن انگشتان به یکدیگر برآورند برای نشان دادن خوشحالی و شادمانی، بشکن، انگشتک . 1


38045 ارغند (اَ غَ) [ په . ] (ص .) خشمگین، قهرآلود. 1


38046 ارغنده (اَ غَ د) (ص .) خشمگین، غضبناک . 1


38047 ارغنون (اَ غَ) [ معر - یو. ] ( اِ.) نوعی ساز که از تعداد زیادی لوله تشکیل شده و هوا را به وسیلة انبان در آن ها می دمیدند. 1


38048 ارغه (اَ غَ) (ص .) (عا.) نک ارقه . 1


38049 ارغوان (اَ غَ) ( اِ.) درختی از تیرة پروانه واران دارای برگ های گرد و گُل های سرخ . 1


38050 ارغوانی (اَ غَ) (ص .) سرخ مایل به بنفش . 1


38051 ارغون ( اَ ) (ص .) اسب تند و تیز. 1


38052 ارغون ( اِ ) نک ارغنون . 1


38053 ارفاق ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) 1 - به نرمی رفتار کردن با کسی . 2 - به کسی سود رسانیدن . 1


38054 ارفاقاً (اِ قَ نْ) [ ع . ] (ق .) به رفق و مدارا، از روی ارفاق . 1


38055 ارفع (اَ فَ) [ ع . ] (ص تف .) بلندتر، رفیع تر. 1


38056 ارق ( اَ رَ) [ ع . ] (ص تف .) رقیق تر، تنگ تر، شفاف تر، باریک تر. 1


38057 ارقاء (اَ رِ قّ) [ ع . ] جِ رقیق ؛ بندگان، مملوکان . 1


38058 ارقام ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) 1 - جِ رقم ؛ خط ها، نوشته ها. 2 - (عا.) اجناس، مجموع چند بخش از کالا. 1


38059 ارقش (اَ قَ) [ ع . ] (ص .) دارای خال های سیاه و سفید. 1


38060 ارقم (اَ قَ) [ ع . ] (ص .) مار سیاه و سفید، مار ابلق . 1


38061 ارقه (اَ قِ)(ص .)(عا.) حیله گر، هوشیار، زرنگ . 1


38062 ارم (اِ رَ) [ ع . ] (اِ.) نام باغی که شداد پسر عاد به تقلید از صفات بهشت درست کرده و دعوی خدایی نمود، اما هنگام داخل شدن در آن جان باخت . 1


38063 ارمال ( اَ) [ ع . ] ( اِ.) چوبی است شبیه به قرفه و دارچین، بسیار خوشبو که در هند و یمن نیز روید. 1


38064 ارمد (اَ مَ) [ ع . ] (ص .) 1 - خاکستر رنگ، خاکستری . 2 - کسی که به درد چشم دچاراست . 1


38065 ارمز (اُ مُ) نک ارمزد. 1


38066 ارمزد (اُ مُ) (اِ.)1 - اهورامزدا. 2 - سیارة مشتری . 3 - اولین روز از هر ماه خورشیدی . 1


38067 ارمغان (اَ مَ) [ تر. ] (اِ.) سوغات، ره آورد سفر. 1


38068 ارمل (اَ مَ) [ ع . ارملة ] (ص .) 1 - مجرد، مرد بی زن . 2 - تهی دست . 1


38069 ارمنده (اَ مَ د) (ص .) = ارمند: آرام گیرنده، آرمنده . 1


38070 ارمک ( اُ مَ) ( اِ.) نام چند گونه درختچه از تیرة ریش بزها است . 1


38071 ارمک (اُ مَ) [ تر. ] (اِ.) 1 - پارچة پشمینه، صوف . 2 - کلاه پشمین . 3 - پارچه ای پنبه ای به رنگ خاکستری . 1


38072 ارمگان (اِ مَ) 1 - (ص .) تربیت کننده . 2 - (اِ.) سعادت . 1


38073 ارنب (اَ نَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خرگوش . 2 - یکی از صورت های فلکی جنوبی . 1


38074 ارنبه (اَ نَ ب یا بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خرگوش ماده . 2 - پرة بینی . 1


38075 ارندان (اَ رَ) (ق .) 1 - حاشا. 2 - انکار. 1


38076 اره (اَ رِّ) (اِ.) ابزاری است برای بریدن چوب یا فلز که از آهن و به شکل تیغة بلند و باریک و دندانه دار و تیز ساخته شده است . ؛ اره دادن و تیشه گرفتن کنایه از: بگومگو کردن، کلنجار رفتن . 1


38077 اره زبان (اَ رُِ. زَ) (ص مر.) 1 - تیززبان، زبان - دراز. 2 - بهتان گوی . 1


38078 ارهاب ( اِ ) [ ع . ] (مص م .) ترسانیدن، دچار هراس کردن . 1


38079 ارهاق ( اِ ) [ ع . ] 1 - (مص م .) کسی را بیش از طاقت وی تکلیف کردن . 2 - (مص ل .) نافرمانی کردن . 1


38080 ارواء ( اِ ) (اِ.) [ ع . ] (مص م .)1 - سیراب کردن . 2 - روان کردن . 3 - به روایت شعر داشتن . 1


38081 ارواح ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ روح ؛ روح ها، روان ها. 1


38082 ارواح ( ارواح .) [ ع . ] (اِ.) جِ ریح ؛ بادها. 1


38083 ارواحنافداه (اَ حُ فِ) [ ع . ] (شب جم .) روان های ما فدای او باد، جان های ما فدای او باد. 1


38084 اروانه (اَ نِ) (اِ.) 1 - شتر ماده . 2 - گل اروانه (گیا). 1


38085 اروس ( اَ ) (اِ.) کالا، متاع . 1


38086 اروس ( اُ ) 1 - (اِ.) روس . 2 - (ص .) روسی، از مردم روسیه . 1


38087 اروق ( اَ) [ تر - مغ . ] ( اِ.) = اروغ . اوروغ . اوروق : خانواده، دودمان، خویشان . 1


38088 ارومه (اُ یا اَ مَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بُن درخت، ریشة درخت . 2 - اصل، اساس . 1


38089 اروند ( اروند .) (اِ.) 1 - افسون و نیرنگ . 2 - رود دجله . 1


38090 اروند (اَ وَ) (اِ.) 1 - شأن و شوکت . 2 - حسرت، آرزو. 1


38091 اروپایی (اُ) (ص نسب .) منسوب به اروپا، از مردم اروپا (یکی از قاره های پنجگانه کرة زمین ). ؛ اروپایی مآب کسی که از آداب و رسوم و رفتار و طرز زندگی اروپاییان تقلید می کند. 1


38092 ارویس گاه (اَ) (اِمر.) (در آداب دینی زرتشتی ) سنگ بزرگی است چهار گوشه که آلت های مخصوص از قبیل هاون و دستة هاون و برسمدان و طشت و ورس را بر روی آن می نهند. 1


38093 ارژن ( اَ ژَ) (اِ.) درختچه ای از دستة بادامی ها از تیرة گل سرخیان که دارای گونه های مختلف است . گونه ای از آن در فارس خصوصاً در دشت ارژن و کوه های بختیاری روییده می شود، بخورک . 1


38094 ارژنگ (اَ ژَ) (اِ.) نام کتاب مانی که دارای انواع نقش و نگار بوده و به موجب آن مانی ادعای پیغمبری داشت . 1


38095 ارژنگ ( ارژنگ .) (اِ.) نام چاهی که افراسیاب، بیژن را در آن زندانی کرد. 1


38097 ارکان ( اَ ) [ ع . ] ( اِ.) جِ رکن . 1 - پایه ها. 2 - در نماز: تکبیرة الاحرام، قیام، رکوع و سجود. 1


38098 ارکاک ( اَ) [ ع . ] (مص ل .) باران نرم و ریزه باریدن . 1


38099 ارکستر (اُ کِ) [ فر. ] (اِ.) گروه نوازندگان مختلف که با هم یک قطعه موسیقی را اجرا کنند، سازگان (فره ) . ؛ ارکستر سمفونیک ترکیبی از سازها به نحوی که قادر به اجرای آثاری با فرم سمفونی باشند. ؛ ارکستر فیلار مونیک ارکستری که تحت پوشش انجمن دوستداران موسیقی باشد. 1


38100 ارکیده (اُ د) [ فر. ] ( اِ.) گیاهی از طایفة ثعلب که بعضی از انواع آن دارای گل های زیبا است و به عنوان گل زینتی در باغچه یا گلدان کاشته می شود. 1


38101 ارگ ( اُ ) [ فر. ] ( اِ.) 1 - ارغنون . 2 - نوعی ساز شبیه به پیانو اما کوچکتر از آن . 1


38102 ارگ ( اَ ) [ په . ] (اِ.)قلعة کوچک میان قلعة بزرگ . 1


38103 ارگاسم (اُ) [ انگ . ] (اِ.) شور شهوانی، طغیان پیش از اوج لذت جنسی در زن ها. 1


38104 ارگان ( اُ ) [ فر. ] ( اِ.)1 - کارمند. 2 - عضو، اندام . 3 - نشریه ای که بیان کنندة اندیشه ها و دیدگاه های یک سازمان یا حزب خاص باشد، ترجمان . (فره ). 1


38105 ارگانوم (اُ نُ) [ لا. ] (اِ.) نک ارغنون . 1


38106 ارگانیسم (اُ) [ فر. ] ( اِ.) اندام، مجموع اجزاء تشکیل دهنده موجود زنده . 1


38107 ارگانیک (اُ) [ فر. ] ( ص .) 1 - اندامی، عضوی، مربوط به اندام . 2 - آلی (شیمی ). 1


38108 ارگبد ( اَ بَ) ( اِ.) رییس ارگ، دژبان (یکی از شغل ها و منصب های بزرگ در روزگار هخامنشیان و ساسانیان ). 1


38109 اریاح ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ ریح ؛ بادها. 1


38111 اریب ( اَ ) [ ع . ] (ص .) خردمند، زیرک، دانا. 1


38112 اریج (اَ رِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بوی خوش دادن . 2 - (اِ.) بوی خوش . 1


38113 اریحیت (اَ یَ حِ یَّ) [ ع . ] (مص جع .) 1 - عطا. 2 - شادمانی . 3 - خوش دلی . 1


38114 اریش ( اَ ) (ص .) زیرک، عاقل . 1


38115 اریغارون (اِ) [ معر. ] (اِ.) گیاهی از تیرة مرکبان که جزو گیاهان علفی نواحی معتدل اروپا و آمریکا می باشد. در حدود 70 گونه از این گیاه شناخته شده که همگی آن ها دارای گل هایی مجتمع به شکل خوشه در انتهای ساقه می باشند و هر گل دارای طبقی نسبتاً پهن است که گلبرگ ها در اطرافش قرار گرفته اند؛ ایریغارون نیز گویند. 1


38116 اریکه (اَ کِ) [ ع . ] (اِ.) تخت، سریر. 1


38117 اریگاتور (اِ تُ) [ فر. ] (اِ.) ظرف فلزی یا لعابی با لولة لاستیکی برای تنقیه یا شستشوی مجرای ادرار. 1


38118 از ( اَ) [ په . ] (حراض .)1 - علامت مفعول غیر - صریح یا باواسطه . 2 - علامت ابتدا و آغاز. 3 - در، اندر. 4 - برای، بهر، به سبب . 5 - نسبت به، در مقایسه با. 6 - به دلیل، به علت . 7 - در، اندر. 8 - از سویی، از طرف . 9 - به جای، در عوض . 1


38119 از دیده و دندان (اَ. د. وَ. دَ)(ق .) با کمال میل و رغبت . 1


38120 از ( اِ ) (اِ.)(عا.) گریه، زاری . معمولاً با ترکیب اِز و جِز می آید. 1


38121 از پای درآوردن ( از . دَ. وَ دَ) (مص م .) 1 - شکست دادن، از بین بردن . 2 - بی نهایت خسته کردن . 1


38122 از آب درآمدن (اَ. دَ. مَ دَ) (مص ل .) نتیجه دادن، مشخص شدن نتیجة نهایی کار یا عملی . 1


38123 از بر (اَ. بَ رِ) (ق .) بالای، برفراز. 1


38124 از بر (اَ. بَ) (اِ.) 1 - از حفظ، از حافظه . 2 - به یاد سپرده شده . 1


38125 از بن دندان ( از بن دندان . بُ نِ دَ) (ق .) به رضا و رغبت . 1


38126 از بن گوش ( از بن گوش . بُ نِ) (ص .)نهایت کمال اطاعت، فرمانبرداری . 1


38127 از جا در رفتن ( اَ. دَ. رَ تَ)(مص ل .) خشمگین شدن، عصبانی شدن . 1


38128 از جا شدن ( از جا شدن . شُ دَ) (مص ل .) متغیر گشتن، خشمگین شدن . 1


38129 از جان گذشته ( از جان گذشته . گُ ذَ تِ) (ص مر.) آن که برای مردن و کشته شدن آماده است . 1


38130 از خشت افتادن (اَ. خِ. اُ دَ) (مص ل .) متولد شدن، به دنیا آمدن . 1


38131 از خود خالی شدن ( از خود خالی شدن . خُ. شُ دَ) (مص ل .) قالب تهی کردن، بی هوش شدن . 1


38132 از خود راضی ( از خود راضی . خُ) (ص مر.) خودخواه، خودپسند، پرافاده . 1


38133 از دست رفتن (اَ. دَ. رَ) (مص ل .) 1 - مردن، هلاک شدن . 2 - بی اختیار شدن . 1


38134 از سر (اَ سَ) 1 - (اِمر.) از آغاز، از ابتدا، از اول . 2 - (ق .) از نو، مجدداً باز هم، دوباره . 1


38135 از سر خود باز کردن ( از سر خود . سَ رِ خُ کَ دَ)(مص ل .) کاری را بدون دقت انجام دادن و رفع مسؤلیت کردن . 1


38136 از سر رای رفتن ( از سر رای رفتن . سَ رِ رَ. رَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .)بی تدبیری کردن، تفکر را رها کردن . 1


38137 از سر نهادن ( از سر نهادن . سَ. نَ دَ) (مص م .) از یاد بردن، از سر بیرون کردن . 1


38138 از سکه افتادن ( از سکه افتادن . س ِ کِ. اُ دَ) (مص ل .) ارزش و اعتبار را از دست دادن . 1


38139 از قضا (اَ. قَ) [ فا - ع . ] (ق مر.) اتفاقاً. 1


38140 از لحاظ (اَ لَ) [ فا - ع . ] (حراض . مر.) از نظر، از روی . 1


38141 از ما بهتران (اَ. ب تَ) (اِ.) 1 - (عا.) پریان، جن ها. 2 - کنایه از: صاحبان قدرت و توانگران . 1


38142 از پای درآمدن ( از پای درآمدن . دَ. مَ دَ) (مص ل .) 1 - شکست خوردن، تسلیم شدن . 2 - به نهایت خسته شدن . 1


38143 از پس کردن ( از پس کردن . پَ. ک دَ)(مص ل .) پشت - سر نهادن . 1


38144 از کار افتادن ( از کار افتادن . اُ دَ) (مص ل .) 1 - خراب شدن . 2 - کارآیی را از دست دادن، فلج شدن . 1


38145 از کار شدن ( از کار شدن . شُ دَ) (مص ل .) نک از کار افتادن . 1


38146 ازاء ( اِ ) [ ع . ] (حر اض .) مقابل، برابر. 1


38147 ازاحت (اِ حَ) [ ع . ازاحة ] (مص م .) 1 - دور کردن . 2 - زایل کردن . 3 - (مص ل .) رفتن، دور شدن . 1


38148 ازاحیف ( اَ ) [ ع . ] (مص . اِ.) 1 - ج . زحاف و ازحاف، دور شدن از اصل . 2 - تغییرهایی که در ارکان بحورِ شعر داده می شود. 1


38149 ازار ( اِ ) (اِ.) 1 - زیرجامه، شلوار. 2 - دستار، فوطه . 1


38150 ازار ( ازار .) (اِ.) = ازاره . ایزاره . هزاره : پایاب، قعر آب . 1


38151 ازار بستن ( ازار بستن . بَ تَ)(مص ل .) 1 - جامه یا شلوار پوشیدن . 2 - آراسته شدن . 1


38152 ازاره (اِ رِ) ( اِ.) آن قسمت از دیوار اطاق یا ایوان که از کف طاقچه تا روی زمین باشد. 1


38153 ازالت (اِ لَ) [ ع . ازالة ] (مص م .) 1 - طرد کردن، دور کردن . 2 - زایل کردن، از بین بردن . 1


38154 ازاله (اِ لِ) [ ع . ازالة ] (مص م .) نک ازالت . 1


38155 ازاهیر ( اَ ) [ ع . ] (اِ.) جِ ازهار؛ گل ها، شکوفه ها. 1