65067 نیش زدن (زَ دَ) (مص ل .) 1 - گزیدن . 2 - کنایه از: زخم زبان زدن، طعنه زدن . 1


65068 نیش غولی (ص نسب .) 1 - منسبوب به نیش (ناب ) غول . 2 - خرافی، خرافاتی . ؛ایراد نیش غولی ایراد نامربوط، اعتراض بیهوده . 1


65069 نیشتر (تَ) (اِ.) آلت نوک تیزی که با آن رگ می زدند. 1


65070 نیشخند (خَ) (اِمر.) زهرخند؛ خنده ای که از روی خشم و عصبانیت کنند. 1


65071 نیشو (اِ.) نک . نیشتر. 1


65072 نیشگون (اِ.) (عا.) گرفتن و فشار دادن پوست و گوشت بدن با دو انگشت شست و اشاره . 1


65073 نیفه (فِ) (اِ.) 1 - بندازار و شلوار. 2 - پوستین و پوست حیوان مرده . 1


65074 نیل (نَ یا نِ) [ ع . ] (مص ل .) رسیدن به مطلوب . 1


65075 نیل (اِ.) 1 - ماده ای است آبی رنگ که از برگ انواع درختچة نیل به دست می آید. 2 - درختچه ای است از تیرة پروانه واران، دارای برگ های مرکب و گل های قرمز یا صورتی، بیشتر به منظوراستفادة مادة آبی رنگ از برگ آن ها کشت می شود. 1


65076 نیل فام (ص مر.) به رنگ نیل، لاجوردی . 1


65077 نیل پر (لُ پَ) (اِ.) نک . نیلوفر. 1


65079 نیلوفر (فَ) (اِ.) گیاهی است که مانند پیچک به اشیاء اطراف خود می پیچد و بالا می رود، گل هایش شیپوری و کبود رنگ می باشد. 1


65080 نیلک (لَ)(اِمصغ .)1 - کبودی اندک در پوست بدن . 2 - نشگون . 1


65081 نیلگون (نِ) (ص مر.) لاجوردی . 1


65082 نیلی (ص نسب .) به رنگ نیل، کبود رنگ . 1


65083 نیم [ په . ] (اِ.) نصف، یک دوُم از چیزی . 1


65084 نیم آستین (اِمر.) نوعی قبا که آستین های آن تا آرنج می رسد و آن را از پارچه های زری می سازند و روی لباس های دیگر پوشند. 1


65085 نیم بسمل (ب مِ) (ص مر.) نیم کشته، حیوانی که هنو ز جان داشته باشد. 1


65086 نیم بند (بَ) (ص مر.) 1 - نه کاملاً مایع و نه کاملاً جامد. 2 - ناقص . 1


65087 نیم تاج (اِمر.) نوعی وسیلة زینتی شبیه تاج نیمه که بر سر عروس می گذارند. 1


65088 نیم ترک (تَ) (اِمر.) 1 - خود و کلاه آهنی که در روز جنگ پوشند. 2 - خیمة کوچک . 1


65089 نیم تنه (تَ نِ) (اِمر.) لباس کوتاه مردانه یا زنانه . 1


65090 نیم ته (تَ) (ص مر.) = نیم تاه : تقسیم شده به دو بخش، نصف شده . 1


65091 نیم خورده (خُ د) (ص مف .) 1 - باقی ماندة طعام . 2 - خاییده شده . 1


65092 نیم خیز (اِمر.) (عا.) برخاستن از روی زمین نه به کمال به نحوی که بدن خمیده نماید. 1


65093 نیم دایره ( یِ رِ) [ فا - ع . ] (اِمر.) منحنی ای معادل نصف محیط دایره، قوسی بزرگ . 1


65094 نیم دست (دَ) (اِمر.) تخت، مسند کوچک . 1


70332 کندوله (کُ لَ یا لِ) (اِ.) نک کندو. 1


65095 نیم رخ (رُ)(اِمر.) 1 - نصف چهره . مق تمام رخ . 2 - منظرة هرچیز از جانبین . 1


65096 نیم ساز (اِمر.) خطی که زاویه را نصف کند. 1


65097 نیم لنگ (لَ) (اِ.) 1 - کمان دان، غلافِ کمان . 2 - ترکش، تیردان . 1


65098 نیم من شدن (مَ. شُ دَ) (عا.) عادلانه قضاوت کردن، انصاف دادن . 1


65099 نیم وجبی (وَ جَ)(ص نسب .)1 - (عا.) بسیار کوتاه، کوتاه قد. 2 - آن چه که طول و ارتفاعش معادل نیم وجب باشد. 1


65100 نیم پول (اِمر.) واحد وجه و مسکوکی در ایران (عهد قاجاریه ) و آن نصف یک پول و دو برابر یک جندک بود. 1


65101 نیم چرخ (چَ) (اِمر.) نوعی کمان . 1


65102 نیم چرخ (اِمر.) (عا.) برخاستن از روی زمین نه به کمال به نحوی که بدن خمیده نماید. 1


65103 نیم کره (کُ رَ یا رِ) (اِمر.) هر نیمة کرة زمین که به وسیلة خط استوا جدا شده . 1


65104 نیمخت (مَ) [ خوارزمی ] (اِ.) روز شانزدهم از ماه دهم خوارزمی و آن از ایام معروف مغان خوارزم بود. 1


65105 نیمدار (ص مر.) (عا.) چیز مستعمل اما قابل استفاده . 1


65106 نیمرو 1 - (ص مر.) دانة گوهر که یک طرف آن مدور و طرف دیگرش پهن باشد. 2 - نیم برشته ؛ تخم مرغِ نیمرو تخم مرغ سرخ شده در روغن . 1


65107 نیمروز (اِمر.) 1 - میان روز، وسط روز. 2 - نام سیستان . 3 - نام پرده ای از موسیقی . 1


65108 نیمه (مِ) (اِ.) 1 - نصف هر چیز. 2 - پارچه ای که به وسیلة آن روی خود را پوشند، برقع . 3 - نصف آجر یا خشت . 1


65109 نیمور (نِ) (اِ.) آلت تناسلی . 1


65110 نیمچه (چِ) (اِ.) 1 - بالاپوش کوتاه . 2 - شمشیر و تفنگ کوتاه . 3 - هرچیز کوتاه و ناقص . 1


65111 نیمکت (کَ) (اِ.) نوعی صندلی دراز و پهن که چند نفر بتوانند روی آن بنشینند. 1


65112 نیو (ص .) دلیر، شجاع، پهلوان . 1


65113 نیواره (نِ رِ) (اِ.) وردنه ؛ چوبی استوانه ای که خمیر نان را با آن پهن می کنند. 1


65114 نیوشا (نِ) (ص فا.) شنوا، درک کننده . 1


65115 نیوشه (نِ ش ) (حامص .) دزدیده به گفتگوی دیگران گوش دادن . 1


65116 نیوشیدن (نِ دَ) (اِمص .) گوش فرا دادن، گوش کردن . 1


65117 نیوشیده (نِ د) (ص مف .) شنیده . 1


65118 نیوه (وِ) (اِ.) ناله، فغان . 1


65119 نیک [ په . ] (ص .) 1 - خوب، خوش . 2 - زیبا. 3 - خیلی، زیاد. 1


65120 نیک اختر (اَ تَ) (ص مر.) خوش طالع، خوشبخت . 1


65121 نیک افتادن (اُ دَ) (مص ل .) خوشایند بودن . 1


65122 نیک انجام (اَ) (ص مر.) خوش عاقبت . 1


65123 نیک روز (ص مر.) بختیار، سعادتمند. 1


65124 نیک پی (پَ) (ص مر.) خجسته پی، خوش - قدم . 1


65125 نیکل (کِ) [ فر. ] (اِ.) فلزی است نقره ای رنگ و براق از خانوادة آهن و بسیار صیقل پذیر. 1


65126 نیکو [ په . ] (ص .) 1 - نیک، خوب . 2 - زیبا. 1


65127 نیکوتین [ فر. ] (اِ.) ماده ای است سمی که در توتون وجود دارد. 1


65128 نیکوسگال (نِ س ) (ص مر.) نیک اندیش . 1


65129 نیکی (حامص .) خوبی، احسان . 1


65130 نیین (نِ) (ص نسب .) منسوب به نی ؛ ساخته شده از نی . 1


65131 ه (هَ یا هِ) (های غیر ملفوظ ) (پس .) به صورت پسوند به معانی ذیل آید: 1 - نسبت و اتصاف : الف - به اسم عام پیوندد و صفت سازد: نبرده = نبردی . ب - به اسم عام پیوندد و مفهوم اخص یابد: زرده . ج - به کلمة مرکب از عدد و اسم عام پیوندد و معنی مقدار دهد. (این نوع را هم «ها»ی مقداریه نامند). 2 - به اسم ذات یا صفت مطلق ملحق گردد و تغییری ظاهراً در معنی کلمه و هویت دستوری ندهد: آشکار = آشکاره . 3 - به صفت مختوم به ین پیوندد: زرین ه . 4 - به کلمة (صفت و اسم ) مختوم به ان جمع پیوندد، به دو صورت : الف - غالباً قید سازد: مرد ان ه . ب - گاه صفت سازد: استادانه . 5 - (مانندگی ) شباهت : پایه . 6 - دارایی و خداوندی : الف - به عدد پیوندد و اسم سازد: پنجه . ب - به عدد و معدود پیوندد و صفت سازد به معنی دارای آن عدد و معدود: دو دره . ج - گاه به اسم صوت پیوندد و اسم سازد: ترقه . 7 - اسم آلت - به فعل امر (دوم شخص مفرد) پیوندد و اسم آلت سازد: آتشزنه . 8 - اسم مفعول - به آخر مصدر مرخم = سوم شخص مفرد ماضی مطلق پیوندد و اسم مفعول سازد: آمده . 9 - اسم فاعل - به آخر سوم شخص جمع مضارع پیوندد و اسم فاعل سازد: آینده . 10 - اسم مصدر - به ریشة فعل + دوم شخص امر حاضر پیوندد و اسم مصدر سازد: پذیره . 11 - اسم مکان - به آخر اسم یا صفت پیوندد و نام مکانی خاص گردد: انجیره . 12 - معرفه - در تداول به آخر اسم یا صفت به جای موصوف پیوندد و افادة معرفه کند: آقاهه . 13 - تحقیر - گاه در تداول به آخر اسم پیوندد و افادة تحقیر کند: پسره . 1


65132 ه (حر.) سی و یکمین حرف از الفبای فارسی برابر با عدد 5 در حساب ابجد. 1


65133 ه (هُ) (پش .) خوب، نیکو، هژیر، هویدا. 1


65134 ها (اِ.) هر فصل از کتاب «یسنا». 1


65135 ها 1 - (ق ایجاب و تصدیق .) (عا.) آری، بلی . مق نه . 2 - (ق استفهام .) چه ؟ چه طور؟ 1


65136 ها [ په . ] (پس .) نشانة جمع . 1


65137 ها 1 - (صت .) کلمة دال بر تنبیه، آگاه باش . 2 - (صت .) از ادات تحذیر است، هان، ها، مار. نروی ها! کلمة دال بر تحذیر: ها، مار. 1


65138 هابط (ب) [ ع . ] 1 - (اِفا.) فرود آینده، نازل . 2 - ستارة هبوط کننده . 1


65139 هاتف (تِ) [ ع . ] (اِفا.) آواز دهنده، آواز کننده . 1


65140 هاتول (ص .) کدر، تیره . ؛ آب هاتول واتول آب کدر و گل آلود. 1


65141 هاتک (تِ) [ ع . ] (اِفا.) پرده درنده، پرده در. 1


65142 هاج (ص . ق .) = هاژ: درمانده، سرگشته . ؛ هاج و واج حیران، مبهوت . 1


65143 هاجر (جِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - جدایی کننده . 2 - فایق، فاضل بر دیگر اشیا.3 - سخن پریشان گوی . 1


65144 هاجره (جِ رِ یا رَ) [ ع . هاجرة ] 1 - (اِفا.) مؤنث هاجر. 2 - (اِ.) نیم روز (ظهر) در گرمای تابستان . 3 - شدت گرما، سختی گرما. 4 - رسوایی، فضیحت . ج . هواجر. 1


65145 هاجس (جِ) [ ع . ] (اِفا.) آنچه در دل گذرد. ج . هواجس . 1


65146 هاداران پاداران (اِمر.) (عا.) چرند و پرند، چرت و پرت . 1


65147 هادم (د) [ ع . ] (اِفا.) نابود کننده، ویران کننده . 1


65148 هادوری [ آرا. ] (اِ.) گدای دوره گرد سمج . 1


65149 هادی [ ع . ] (اِ فا.) 1 - هدایت کننده . ج . هداة . 2 - رسانه، هر جسمی که جریان الکتریسیته یا حرارت را از خود عبور دهد. 1


65150 هار (اِ.) 1 - سگ گزنده که گرفتار بیماری هاری باشد. 2 - جانور درنده . (مطلقاً) 1


65151 هار (ص .) 1 - گوشت گندیده و بدبوی . 2 - فضلة انسان و حیوان . 3 - سرگین . 1


65152 هار شدن (شُ دَ) (مص ل .) 1 - به بیماری هاری دچار شدن . 2 - (عا.) (کن .) مغرور و سرمست شدن بر اثر افزونی مال و قدرت . 1


65153 هاراکیری (اِ.) نوعی خودکشی ژاپنی که پاره کردن شکم است با شمشیر. 1


65154 هارب (رِ) [ ع . ] (اِفا.) گریزنده، فرار کننده . 1


65155 هارت و پورت (تُ)(اِمر.) = هارت و هورت : لاف، گزافه، داد و فریاد توخالی . 1


65156 هارمونی (مُ) [ فر. ] (اِ.) سازگاری اجزا با یکدیگر، هماهنگی (فره ). 1


65157 هارمونیک (مُ) [ فر. ] (ص .) دارای هماهنگی . (فره ). 1


65158 هاروت [ ع . ] (اِ.) نام فرشتة مغضوب خداوند که همراه فرشتة دیگر به نام ماروت در چاه بابل سرازیر آویخته شد. 1


65159 هارون [ ع . ] (ص . اِ.) 1 - پیک، قاصد. 2 - برادر حضرت موسی . 3 - نگهبان . 1


65160 هاروهور (رُ) (ص .) (عا.) سخت گرسنه . 1


65161 هارپ [ فر. ] (اِ.) سازی است سه گوشه که تارهای آن در طول نامساویند و با دو دست نواخته شود. 1


65162 هاری (اِ.) مرضی است عفونی که عاملش ویروسی به نام فیلتران است . 1


65163 هاری (ص نسب .) منسوب به هار. 1 - سرگین کش، کناس . 2 - خاکروبه کش . 1


65164 هازل (ز) [ ع . ] (اِفا.) هزل گوینده ؛ مق . جدگو. بیهوده گوی . 1


65165 هازیدن (دَ) (مص م .) نگریستن، مراقب بودن . 1


65166 هاس (اِ.) هراس، بیم . 1


65167 هاس (ق .) دیگر، نیز. 1


65168 هاسر (سْ) [ په . ] (اِ.) واحد مسافت در ایران باستان و آن معادل یک فرسنگ بود. 1


65169 هاسیدن (دَ) (مص ل .) هراسیدن، بیم داشتن . 1


65170 هاشم (ش ِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - دوشندة شیر. 2 - شکننده . 3 - آن که نان در اشکنه خرد کند. 4 - نامی است از نام های مردان . 1


65171 هاشور [ فر. ] (اِ.) حاشیه، شیوه ای در نقاشی برای نشان دادن سایه و روشن تصاویر. 1


65172 هاشور [ فر. ] (اِ.) پرداخت کردن . 1


65173 هاضم (ض ) [ ع . ] (اِفا.) هضم کننده . 1


65174 هاضمه (ض مِ) [ ع . هاضمة ] (اِ.) دستگاه گوارش و هضم غذا در بدن . 1


65175 هاف هاف (اِصت .) آواز سگ (خاصه سگ پیر) هفهف، عوعو. 1


65176 هاف هافو (ص .) (عا.) آن که هاف هاف کند. ؛ پیر هاف هافو پیری که دندان های او افتاده و مخارج حروف او به جا و درست نباشد. 1


65177 هافبک (بَ) [ انگ . ] (اِ.) هر یک از بازیکنانی که در میانة میدان جلوی دفاع (بک ) پشت سر حمله (فوروارد) بازی می کنند. 1


65178 هال (اِ.) 1 - قرار، آرامش، صبر. 2 - میله های ساخته شده از سنگ و گچ در کناره های میدان چوگان بازی . 1


65179 هال [ فر. ] (اِ.) راهرو، سرسرا، تالار بزرگ که معمولاً به بخش های داخلی راه دارد. 1


65180 هالتر (تِ) [ فر. ] (اِ.) میله ای فولادی که به دو سر آن وزنه هایی نصب می کنند و ورزشکاران آن را از زمین بلند می کنند. 1


65181 هاله (لِ) (اِ.) خرمن ماه، دایرة نورانی که گاه گاه گرداگرد ماه ظاهر می شود. 1


65182 هاله ( هاله .) (اِ.) عدل، لنگه . 1


65183 هالو (اِ.) (عا.) ساده دل، خوش باور. 1


65184 هالوژن (لُ ژِ) [ فر. ] (اِ.) نام هر یک از چهار شبه فلزی که در ترکیب با فلزات نمک می سازند این چهار شبه فلز عبارتند از: کلر، فلوئور، برم، ید. 1


65185 هالک (لِ) [ ع . ] (اِفا.) هلاک شونده، نیست شونده . 1


65186 هالکه (لِ کِ) [ ع . هالکة ] (اِ.) 1 - مؤنث هالک . 2 - نفس حریص بسیار آزمند. 1


65187 هالی (اِ.) ستارة دنباله دار منظومة شمسی با مدار گردشی برابر 76 سال . 1


65188 هامال (اِ. ص .) نک . همال . 1


65189 هامان سوز (اِمر.) روز چهاردهم از ماه آذار (دوم ) که در آن روز یهودیان صورتک ها می ساختند به نام هامان (وزیر خشایار شا) و بر دار می کشیدند و سپس آن ها را می سوزاندند. 1


65190 هاماوران (وَ) (اِ.) نام کشور یمن . 1


65191 هامش (مِ) [ ع . ] (اِ.) حاشیة کتاب یا نامه . 1


65192 هامن (مُ) (اِ.) نک هامون . 1


65193 هامه (مِ یا مَ) [ ع . هامة ] (اِ.) 1 - سر هر چیز. 2 - پیشانی . 3 - فرق سر، تارک . 4 - رییس قوم، مهتر. 1


65194 هامه (مَّ) [ ع . هامة ] (اِ.) هر جانوری که دارای زهر کشنده باشد. ج . هوام . 1


65195 هاموار (ص .) هموار. 1


65196 هامون [ په . ] (اِ.)= هامُن : 1 - دشت، صحرا، زمین هموار. 2 - خشکی . 1


65197 هامی (ص .) سرگشته، حیران . 1


65198 هامیان (اِ.) نک . همیان . 1


65199 هامین (اِ.) وزنی است برابر بیست و پنج استار. 1


65200 هان (شب جم .) به هوش باش ! کلمه ای که برای آگاه کردن به کار می رود. 1


65201 هاهای (اِصت .) 1 - هیاهو، شور و غوغا. 2 - فریاد و نالة ماتم زدگان . 1


65202 هاو (صت .) کلمه ای است که در هنگام حمله بر دشمن بر زبان رانند. 1


65203 هاون (وَ) [ په . ] (اِ.) ظرفی آهنی یا سنگی که در آن چیزی را می کوبند یا می سایند. 1


65204 هاونان (وَ) (اِ.) یکی از هشت مقام روحانی دین زردشتی از این قرار: زئوتر، هاونن، اتروخش، فربرتر، آبرت، آسناتر، رئثویشکر، سرئثوشاورز، زئونریا (زوت ) رئیس این پیشوایان است و در میان دیگر هاوانان دارای نخستین پایه است . 1


65205 هاویه (یِ) [ ع . هاویة ] (اِ.) جهنم . 1


65206 هاپو (اِ.) سگ (در تداول کودکان ). 1


65207 هاچه (چِ یا چَ) (اِ.) چوبی که سر آن دو شاخه است و آن را به زیر شاخة درخت و مانند آن زنند تا فرو نیفتد و نشکند. 1


65208 هاژیدن (دَ) (مص ل .)= هاژوییدن : متحیر شدن، درماندن . 1


65209 هاک (اِ.) دهان دره . 1


65210 هاک کردن (کَ دَ) (مص م .) گرم کردن دست یا هر چیز سر به وسیلة حرارت نفس . 1


65211 هاکی [ انگ . ] (اِ.) بازی تیمی شبیه فوتبال که در آن توپ به وسیلة چوب مخصوصی زده می شود و آن بر دو نوع است . روی یخ و روی چمن . 1


65212 هاگ (اِ.) سلول ریزی در گیاهان نهان زا که عامل تولید مثل است . 1


65213 های (اِ.) 1 - کلمة تأسف یعنی وای . 2 - کلمة خطاب به معنی اَی . 3 - هیاهو. 1


65214 های و هوی (یُ) (اِ.) 1 - شور و غوغا، هیاهو. 2 - ناله و افغان در مصیبت و ماتم . 1


65215 هایب [ ع . هائب ] (اِفا.) ترساننده . 1


65216 هایج (یِ) [ ع . هائج ] (اِ فا.) 1 - برانگیزنده . 2 - جوشش، خشم . 1


65217 هاید (یِ) [ ع . هائد ] (اِفا.) توبه کننده . 1


65218 هایل (یِ) [ ع . هائل ] (اِ فا.) هولناک، ترساننده 1


65219 هایم (یِ) [ ع . هائم ] (ص فا.)شیفته، پریشان - حال، سرگشته . 1


65220 هاینه (نِ) (ق .) کلمة تأکید؛ مخففِ هرآینه . 1


65221 هبا کردن (هَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) تباه کردن، نابود ساختن . 1


65222 هباء (هَ) [ ع . ] (اِ.) گرد و غبار. ج . اهباء. 1


65223 هبائب (هَ ئِ) [ ع . ] (ص .) پاره پاره شده (ثوب )، دریده شده . 1


65224 هباب (هِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - نشاط شتر در رفتن . 2 - نشاط . 1


65225 هباران (هَ بّ) [ ع . ] (اِ.) دو ماه میان زمستان، از ماه های رومی ؛ کانون اول و کانون دوم . 1


65226 هبال (هَ) [ ع . ] (اِ.) نام درختی است که از آن تیر سازند. 1


65227 هباک (هَ) (اِ.) 1 - تارک سر. 2 - قلة کوه . 1


65228 هبت (هِ بَ) ( هبت .) [ ع . هبة ] (اِمص .) انعام، عطا. 1


65229 هبد (هَ بَ) (اِ.) ماله ای که زمین شیار کرده را بدان هموار کنند و آن به شکل تختة بزرگی است . 1


65230 هبر (هَ بَ) (اِ.) چرک و ریم، زخم . 1


65231 هبط (هَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) فرود آوردن چیزی . 2 - فرود آمدن از مقام و منزلت، سقوط کردن . 1


65232 هبل (هُ بَ) [ ع . ] (اِ.) از بت های جاهلیت در کعبه . 1


65233 هبه (ه ب ) [ ع . هبة ] 1 - (اِمص .) بخشش و انعام . ج . هبات . 2 - (اِ.) آنچه بخشیده شده . 1


65234 هبوب (هُ) [ ع . ] (مص ل .) وزیدن باد. 1


65235 هبوط (هُ) [ ع . ] (مص ل .) فرود آمدن . 1


65236 هبک (هَ بْ یا بَ) (اِ.) کف دست . 1


65237 هبیر (هَ ب ) [ ع . ] (اِ.) زمین پست و هموار که اطرافش بلند باشد. 1


65238 هت ومت (هِ تُّ مِ تُ) (ص مر.) شبیه تام، عیناً، به عینه . 1


65239 هتاک (هَ تّ) [ ع . ] (ص .) بدزبان، کسی که مردم را رسوا می کند. 1


65240 هتاکی ( هتاکی . ) [ ع - فا. ] (حامص .) 1 - پرده دری . 2 - بی شرمی، بی حیایی . 1


65241 هتر (هِ تِ) [ یو. ] (اِ.) بخشی از سپاهیان اسکندر مقدونی که افراد آن از صنف سواره نظام و از حیث قوت جسمانی و قدرت جنگی و فنون آن در میان دیگر صنوف ممتاز بودند. 1


65242 هتف (هَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بانگ کردن . 2 - (اِ.) آواز بلند. 1


65243 هتل (هُ تِ) [ فر. ] (اِ.) مهمانخانه، ساختمانی دارای اتاق های مبله و آمادة پذیرایی از مسافران . 1


65244 هتلی (هَ تُ) (اِ.) نام کودک هوشیار و زبر و زرنگی است که قهرمان یکی از افسانه های کودکانه است و در آن افسانه با هوشیاری خود نقشة دشمن را حدس می زند و عقیم می سازد. 1


65245 هتم (هَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - شکستن دندان کسی را از بن . 2 - افکندن دندان . 3 - افکندن دندان پیشین کسی را. 4 - در علم عروض اجتماع حذف و قصر است در «مفاعلین » یعنی یک سبب آن را بیندازند و دیگر سبب را قصر کنند «مفاع » بماند به سکون عین، «فعول » به جای آن بنهند به سکون لام و «فعول » چون از «مفاعیلن » منشعب باشد آن را هتم خوانند یعنی دندان پیشین شکسته و چون بدین زحاف، هر دو سبب این جزو بخلل شود، آن را به دندان پیشین شکستن تعریف کرده اند. 1


65246 هتک (هَ) [ ع . ] (اِمص .) پرده دری، رسوایی . 1


65303 هراس انگیز ( هراس انگیز . اَ)(ص فا.)ترسناک، هراسناک . 1


65304 هراس ناک ( هراس ناک .) (ص .) هراس انگیز، ترسناک . 1


65247 هتک (هَ تَ) (اِ) (عا.) کون، مقعد. ؛ هتک کسی پاره شدن (کن .) کونش پاره و دریده شدن . دچار کارهای طاقت فرسا شدن وی . ؛ هتک کسی را پاره کردن (کن .) الف - کون را دریدن . ب - از وی کارهای طاقت فرسا کشیدن . 1


65248 هتک (هُ تَ) (اِ.) (عا.) سوت، صفیر. 1


65249 هج (هَ) (ص .) راست، برافراشته . 1


65250 هج کردن ( هج کردن . کَ دَ) (مص م .) راست کردن، برافراشتن . 1


65251 هجا (هِ) [ ع . ] 1 - (مص م .) هجی و تقطیع کردن حروف . 2 - (اِ.) سیلاب، مقطع . 1


65252 هجاء (ه ) [ ع . ] (مص م .) 1 - بدگویی کردن، دشنام دادن . 2 - بد و عیب کسی را گفتن . 1


65253 هجاور (هَ وَ) (اِ.) گروه مردم . 1


65254 هجده (ه دَ) (اِ.) هژده، ده بعلاوة هشت، عدد بین هفده و نوزده . 1


65255 هجر (هِ) [ ع . ] (اِ مص .) جدایی، دوری . 1


65256 هجران ( هجران .) [ ع . ] (اِمص .) جدایی، دوری . 1


65257 هجرت (هِ رَ) [ ع . هجرة ] (اِمص .) 1 - کوچ کردن، ترک وطن . 2 - مبداء تاریخ مسلمانان که زمان هجرت پیامبر است از مکه به مدینه برابر با 622 م . 1


65258 هجری (ه ) [ ع . ] (ص .) منسوب به تاریخ هجرت پیامبر. 1


65259 هجن (هَ جَ) [ ع . ] (اِ.) جِ هجنه . 1


65260 هجند (هَ جَ) (اِ.) برغست . 1


65261 هجنه (هُ نِ) [ ع . هجنة ] (اِ.) 1 - عیب و زشتی . 2 - عیب کلام، سخنِ معیوب . 1


65262 هجو (هَ) [ ع . ] 1 - (اِمص .)بدگویی، سرزنش . 2 - مذمت به شعر. 3 - (اِ.) حرف یا چیز بیهوده . 1


65263 هجوع (هُ جُ) [ ع . ] (مص ل .) خوابیدن . 1


65264 هجوم (هُ) [ ع . ] (اِمص .) حمله، یورش . 1


65265 هجی کردن (هِ جّ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م .) ؛ هجی کردن کلمه حروف و حرکات و اعراب آن را جدا کردن . 1


65266 هجیر (هَ) [ ع . ] (اِ.) گرمای نیم روز، گرمای سخت . 1


65267 هجیر (هُ جَ) (ص .) خوب، نیکو. 1


65268 هجین (هَ) [ ع . ] (ص .) 1 - لیئم، ناکس . 2 - آن که پدرش آزاد و مادرش کنیز باشد. 1


65269 هخر (هِ) (اِ.) قسمت های مایع جسد و مردار. 1


65270 هدا (هُ) [ ع . هدی ] (اِ.) رستگاری، راهنمایی . 1


65272 هدایا (هَ) [ ع . ] (اِ.) جِ هدیه . 1


65273 هدایت (هِ یَ) [ ع . هدایة ] (اِمص .) راهنمایی، راه راست نمودن . 1


65274 هدر (هَ دَ) [ ع . ] (مص ل .) باطل شدن، ضایع شدن . 1


65275 هدف (هَ دَ) [ ع . ] (اِ.) نشانه، غرض، نشانة تیر. ج . اهداف . 1


65276 هدفون (هِ فُ) [ انگ . ] (اِ.) یک جفت گوشی که با اتصال آن به دستگاه صوتی یا تصویری، صدا به طور مستقیم و بدون پخش شدن در فضا دریافت شود، دوگوشی . (فره ). 1


65277 هدم (هَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) خراب کردن، ویران کردن . 2 - (اِمص .) خرابی، ویرانی . 1


65278 هدنه (هُ نِ) [ ع . هدنة ] (اِ مص .) آشتی، صلح . 1


65279 هدنگ (هَ دَ) (اِ.) اسبی که سفید باشد. 1


65280 هده (هُ دَ یا د )(ص .) 1 - حق، راست و درست . 2 - فایده . 1


65281 هدهد ( هُ هُ) [ ع . ] (اِ.) شانه به سر، مرغ سلیمان . 1


65282 هدی (هَ) (اِ.) زراعتی که توسط آب باران مشروب شود؛ دیم، دیمه . 1


65283 هدی (هُ دا) 1 - (مص م .) راه راست نمودن . 2 - (اِمص .) راهنمایی، راست راهی . مق ضلالت . 3 - (اِ.) راه درست . 1


65284 هدی (هَ) [ ع . ] (اِ.) قربانی که به مکه فرستند. 1


65285 هدیر (هَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) بانگ کردن شتر در وقت مستی . 2 - (اِ.) آواز کبوتر. 1


65286 هدینه (هَ نَ) (اِ.) زینه پایه، نردبان . 1


65287 هدیه (هَ یِّ) [ ع . هدیة ] (اِ.) 1 - تحفه، ارمغان، پیشکش . ج . هدایا. 2 - پولی که در عروسی مهمانان به عروس یا داماد می دهند. 1


65288 هذا (هاذا) [ ع . ] (اِ. اشاره ) این (اشاره به شخص یا شی ء نزدیک ). 1


65289 هذر (هَ ذ) [ ع . ] (ص .) مرد بسیار سخن و بیهوده گوی . 1


65290 هذر (هَ ذَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پریشان گفتن، سخن باطل گفتن . 2 - (اِ.) سخن بیهوده . 1


65291 هذلول (هُ) [ ع . ] (ص .) 1 - سبک . 2 - مرد سبک . 3 - اسب دراز و درشت اندام . 4 - آفت، فتنه . 5 - ابر باریک . 1


65292 هذلولی ( هذلولی .) [ ع . ] (اِ.)یکی از منحنی های مقاطع مخروطی است که سطح آن موازی با محور اصلی سطح مخروطی است . 1


65293 هذیان (هَ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) پریشان گویی . 2 - (اِ.) گفتار بیهوده و پرت و پلا. 1


65294 هر (هَ) [ په . ] (ق .) کل، همه، تمام . 1


65295 هر (هَ یا هُ) (اِ.) دانه ای که در میان گندم روید و خوردن آن ضرر دارد. 1


65296 هر دری (هَ دَ) (ص نسب .) منسوب به هر در. 1 - آنکه هر لحظه به دری روی آرد و به خانه ای رود؛ هر جایی . 2 - بی پایه، بی اساس، بی ربط . 1


65297 هر که هر که (هَ کِ. هَ کِ) (اِمر.) (ق مر.) (عا.) = هر کی هر کی : هرج و مرج، بلبشو. 1


65298 هرآینه (هَ نِ) [ په . ] (ق .) ناچار، لابد، قطعاً. 1


65299 هرا (هَ رّ) (اِ.) 1 - ساز و برگ اسب، مانند سینه بند و لگام . 2 - گلوله های زرُین و سیمین که به زین، لگام و سینه بند اسب می بستند. 1


65300 هرا (هُ رّ) (اِ.) صدای مهیب، فریاد سهمناک . 1


65301 هرا (هُ) (اِ.) ترس، بیم . 1


65305 هراسان ( هراسان .) (ص فا.) ترسان، ترسیده . 1


65306 هراسه (هَ س ) (اِ.) 1 - هرچیزی که با آن بترسانند. 2 - مَتَرسک . 1


65307 هراسیدن (هَ دَ) (مص ل .) وحشت کردن، ترسیدن . 1


65308 هراسیده (هَ د) (ص مف .) ترسیده، ترسانیده شده . 1


65309 هراش (هَ) (اِمص .) قی، استفراغ . 1


65310 هراش هراش (هَ هَ) (ص . ق .) پاره پاره، چاک چاک . 1


65311 هراکش (هِ کَ) (اِ.) (عا.) زود کاشتن زراعت . 1


65312 هرب (هَ رَ) [ ع . ] (اِمص .) گریز، فرار. 1


65313 هربد (هِ بَ) (اِ.) نک . هیربد. 1


65314 هرت (هِ) (اِ.) (عا.) هرج و مرج، بی قانونی . ؛ شهر هرت جایی که در آن بی نظمی و بی قانونی و هرج و مرج حکمفرما باشد. 1


65315 هرت (هُ) (اِصت .) (عا.) صدایی که از بالا کشیدن مواد مایع از کاسه یا قاشق در دهان برآید. 1


65316 هرتز (هِ) [ فر - انگ . ] (اِ.) واحد بسامد برابر یک سیکل (دور) در ثانیه . 1


65317 هرتی (هُ) (ص نسب .) (عا.) چیز رقیق و مایع گونه ای که بتوان آن را هرت کشید. ؛ هرتی بالا کشیدن لاجرعه هرت کشیدن . 1


65318 هرثم (هَ ثَ) [ ع . ] (اِ.) شیر بیشه . 1


65319 هرج (هَ) (اِ.) آشوب، فتنه . 1


65320 هرج و مرج (هَ جُ مَ) [ ازع . ] (اِمر.) 1 - فتنه و آشوب . 2 - بی نظمی، بی قانونی . 1


65321 هرجایی (هَ) (ص نسب .) 1 - آواره، دوره گرد. 2 - زن بدکاره، روسپی . 1


65322 هردمبیل (هَ دَ) (ص .) (عا.) بی نظم، بی قاعده، قاراشمیش، قر و قاطی . 1


65323 هردود کشیدن (هُ. کِ دَ) (عا.) به طور دسته - جمعی به جایی وارد شدن . 1


65324 هردیگی چمچه (هَ چَ چَ یا چِ) (اِمر.) آنکه در خوراکی و گذران سربار دیگران است، طفیلی . 1


65325 هرروزه (هَ ز) 1 - (ق مر.) پیوسته، دایماً. 2 - (ص مر.) آن چه که در هر روز یک بار انجام پذیرد. 3 - (اِمر.) سوره ای یا دعایی یا اسمی که هر روز آن را باید بخوانند، ورد. 1


65326 هرز (هَ) (ص .) (حامص .) 1 - یاوه گویی . 2 - ولگردی . 1


65327 هرز دادن (هَ. دَ) (عا.) (مص م .) (عا.) 1 - روان کردن آب در زمین های لم یزرع . 2 - هدر دادن، تلف کردن . 1


65328 هرزآب (هَ ز) (اِ.) (عا.) 1 - آبی که بیهوده روی زمین جاری شود. 2 - فاضلاب . 1


65329 هرزبان (هَ) (اِمر.) (عا.) تخته ای که جلو جوی و نهر نهند برای کم و بیش کردن آب . 1


65330 هرزه (هَ ز) [ په . ] (ص .) 1 - بیهوده، یاوه . 2 - بیکاره . 3 - زن بدکاره . 1


65331 هرزه خایی ( هرزه خایی .)(حامص .) بیهوده گویی، یاوه گویی . 1


65332 هرزه درای ( هرزه درای . دَ) (ص فا.) بیهوده گوی، پرگوی . 1


65333 هرزه شدن ( هرزه شدن . شُ دَ) (مص ل .) 1 - فاسد شدن . 2 - خراب شدن و از کار افتادن پرة قفل و کلید و مانند آن . 1


65334 هرزه لای ( هرزه لای .) (ص فا.) بیهوده گو، یاوه گو. 1


65335 هرزه مرس ( هرزه مرس . مَ رَ) (ص مر.) سگ ولگرد. 1


65336 هرزه گرد ( هرزه گرد . گَ) (ص فا.) آواره، ولگرد. 1


65337 هرزگی (هَ ز) [ په . ] (حامص .) 1 - یاوه گویی . 2 - ولگردی . 1


65338 هرس ( هرس .) (اِ.) اول شیری که از پستان زن پس از زاییدن جاری شود. 1


65339 هرس (هَ) (اِ.) چوب پوشش بام خانه . 1


65340 هرس (هَ رَ) (اِ.) بریدن شاخه های زاید درخت . 1


65341 هرش (هِ رِ) (اِ.) (عا.) دفعه، مرتبه . 1


65342 هرشه (هَ شَ یا ش ) (اِ.) چنگال . 1


65343 هرشه (هَ ش ) (اِ.) عشقه، هر گیاهی که به درخت بپیچد. 1


65344 هرفت (هِ رِ) (ص .) (عا.) شدید، سخت . 1


65345 هرم (هَ رَ) [ ع . ] (اِ مص .) پیری، کهنسالی . 1


65346 هرم (هَ رَ) [ ع . ] (اِ.) جسمی مخروطی شکل که قاعده اش مربع یا چندضلعی باشد و وجوه جانبی آن مثلث هایی باشند که همه به یک رأس مشترک منتهی شوند. 1


65347 هرم (هُ) (اِ.) (عا.) گرمی آتش . 1


65348 هرم (هَ رِ) [ ع . ] (ص .) سخت پیر و خرف . 1


65349 هرماس (هِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شیر سخت خونخوار. 2 - بچه پلنگ . 1


65350 هرماس (هُ یا هَ) (اِ.) اهریمن، شیطان . 1


65351 هرمز (هُ مُ) (اِ.)= هرمزد. اورمزد. اهورامزدا: 1 - نام خدا. 2 - نام سیارة مشتری . 3 - نام روز اول از هر ماه خورشیدی . 1


65352 هرمس (هُ مُ یا هِ مِ) (اِ.) 1 - هرمز، اورمزد. 2 - نام سه حکیم معروف که اولین آن ها ادریس پیامبر بوده و دو هرمس دیگر یکی از بابل بود و دیگری از مصر. 1


65353 هرمنوتیک (هِ مِ نُ) [ فر. ] (اِ.) روش تأویل و تفسیر، کشف پیام ها، نشانه ها و معانی یک متن یا پدیده . 1


65354 هره (هِ رِّ) [ ع . هرة ] (اِ.) گربة ماده . ج . هرر. 1


65355 هره (هُ رُِ) (اِ.) مقعد، سوراخ مقعد. 1


65356 هره کره (هِ ر ُِ . کِ ر ِّ ) (اِ.) خندة شدید و خارج از اندازه . 1


65357 هرهر (هِ هِ) (اِ.) صدای خنده . 1


65358 هرهری (هُ هُ) (ص نسب .) (عا.) 1 - بی بند و بار. 2 - بی ایمان، بی اعتقاد. ؛ هرهری مذهب آن که دین و مذهبی ندارد. 1


65359 هرهفت (هَ هَ) (اِ.) نام لوازم آرایش زنان در قدیم که عبارت بود از: سرخاب، سفیدآب، حنا، وسمه، سرمه، زرک، غالیه . 1


65360 هرو (هُ) (ص .) دلیر، شجاع . 1


65361 هروئین (هِ) [ فر. ] (اِ.) گرد سفید رنگی است از مشتقات مرفین ولی از مرفین و کوکایین قوی تر و کشنده تر که اعتیادآور است . 1


65362 هروانه (هَ نِ) (اِ.) 1 - بیمارستان . 2 - شکنجه . 1


65363 هروشر (هُ رُّ شُ) (ص مر.) پاره پاره و آویخته . 1


65364 هروله (هَ وَ لِ) [ ع . هرولة ] (اِ.) پویه، نوعی از حرکت بین راه رفتن و دویدن . 1


65365 هرچند (هَ چَ) (حر ربط ) اگر چه . 1


65366 هرچه (هَ چِ) = هرچ : (مبهم مرکب ) 1 - هر چیز. 2 - هر اندازه، هر قدر. 3 - هر که (در ذوی العقول به کار رود). ؛ هرچه نه بدتر (کن .) مقعد، ماتحت . 1


65367 هرک (هَ رَ) [ په . ] (ص .) احمق، نادان . 1


65368 هرکاره (هَ رِ) 1 - (صِ مر.) همه کاره، کسی که به هر کاری دست بزند. 2 - پیک، قاصد. 3 - جاسوس . 4 - (اِمر.) دیگ . 1


65369 هرکن پرکن (هُ کُ پُ کُ) (ص مر.) (عا.) بسیار ارزان قیمت . 1


65370 هرکول (هِ) [ فر. ] (اِ.) رب النوع قدرت و نیرو در افسانه های یونان . 1


65371 هرگز (هَ گِ) [ په . ] (ق .) اصلاً، ابداً. 1


65372 هرگزی (هَ گِ ز) (ق .) همیشگی، ابدی . 1


65373 هری (هُ رّ) (ق . اصت .) آواز پنهانی دل در حالت ترس و نگرانی . 1


65374 هری (ه ) (اِ.) شهر هرات . 1


65375 هری (هِ رُِ) 1 - (ق .) (عا.) چون خواهند کسی را به خواری بیرون کنند، این لفظ را بر زبان رانند. 2 - (اِصت .) آواز خنده . 1


65376 هریسه (هَ سَ) [ ع . هریسة ] (اِ.) هلیم (حلیم ) غذایی تهیه شده از گوشت و گندم پخته شده و لِه شده . 1


65377 هرین (هُ) (اِ.) آواز هولناک، صدای حیوان درنده . 1


65378 هریوه ( هِ وَ) 1 - (ص نسب .) منسوب به هرات . 2 - (اِ.) زر خالص که در هرات رایج بود. 1


65379 هزار (هِ) 1 - عدد 1000. 2 - (اِ.) بلبل و هزاردستان . 1


65380 هزار آوا (هَ) (اِمر.) بلبل . 1


65381 هزار میخ ( هزار میخ .) (اِمر.) کنایه از: 1 - خرقة درویشان که بخیة بسیاری بر آن زده باشند. 2 - آسمان پر ستاره . 1


65382 هزار و یک اسم (هِ رُ اِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) مجموعة 1001 نام خدای، اسما الهی . 1


65383 هزاران (هَ) (اِ.) بلبل . 1


65384 هزاربیشه (هِ. ش )(اِمر.) جعبه یا صندوقچه ای که داخل آن دارای خانه های متعدد بوده و از آن برای حمل لوازم سفر استفاده می کردند. 1


65385 هزارتابه ( هزارتابه . ب) (اِمر.) کنایه از: آفتاب، خورشید. 1


65386 هزارتو ( هزارتو .) (اِمر.) هزارلا؛ بخش سوم معدة نشخوارکنندگان که داخل آن لایه لایه است . 1


65387 هزارخانه ( هزارخانه . نِ) (اِمر.) نک . هزارتو. 1


65388 هزاردستان ( هزاردستان . دَ) (اِمر.) بلبل . 1


65389 هزارلا ( هزارلا .) (اِمر.) نک . هزارتو. 1


65390 هزاره (هِ رِ) (ص نسب .) هزارمین سال . 1


65391 هزاره (هِ رِ یا رَ) (اِ.) = ازاره : 1 - قسمتی از دیوار که مابین زمین اطاق و طاقچه واقع شده . 2 - فواره ای که مانند ابریق است . 1


65392 هزارپا ( هزارپا .) (اِ.) جانوری از شاخة بند پایان، دارای بدنی دراز با پاهای متعدد. 1


65393 هزارگان ( هزارگان .) (اِ.) نوعی تنبیه و شکنجه، هزار تازیانه . 1


65394 هزاری (هَ) (ق . کثرت ) (عا.) 1 - هزار بار. 2 - مکرر، به دفعات بسیار. 1


65396 هزال (هَ زّ) [ ع . ] (ص .) بسیار شوخی کننده . 1


65397 هزاهز (هَ هِ) [ ع . ] (اِ.) ج . هزهزة . جنگ ها، فتنه ها. 1


65398 هزاک (هَ یا هُ) (ص .) نادان، ابله . 1


65399 هزبر (هِ زَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - شیر درنده . 2 - پهلوان، دلیر. ؛ هزبر ِ و غا دلیر میدان جنگ . 1


65400 هزبرانه (هِ زَ نِ یا نَ) [ ع - فا. ] (ق .) 1 - مانند شیران . 2 - مانند پهلوانان و دلیران . 1


65401 هزت (هِ زَّ) [ ع . هزة ] (اِ.) 1 - جنبش، حرکت . 2 - شادمانی، نشاط . 1


65402 هزج (هَ زَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - آواز، سرود. 2 - بحری از عروض بر وزن چهار بار مفاعیلن . 1


65403 هزد (هَ زَ) (اِ.) بیدستر، سگ آبی . 1


65404 هزل (هَ) [ ع . ] (اِ.) مسخرگی، مزاح، شوخی . 1


65405 هزلیات (هَ یّ) [ ع . ] (اِ.) جِ هزلیه ؛ لطیفه ها، خوش طبعی ها. 1


65406 هزم (هَ) [ ع . ] ( مص م .) شکست دادن و پراکنده کردن دشمن . 1


65407 هزمان (هَ) (ق .) هر زمان، هر وقت . 1


65408 هزه (هَ زِّ) [ ع . هزة ] (اِمص .) تحریک، یک بار جنباندن . 1


65409 هزوان (هُ) [ په . ] (اِ.) زبان، لسان . 1


65411 هزیمت (هَ مَ) [ ع . هزیمة ] (اِ.) شکست لشکر، پراکندگی لشکر. 1


65412 هزیمت یافتن ( هزیمت یافتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) شکست خوردن، پراکنده شدن . 1


65413 هزیمه (هَ ز مَ) [ ع . هزیمة ] (اِ.) چاه، چاه پُر آب . 1


65414 هزینه (هَ نِ) (اِ.) خرج . 1


65415 هسبند شدن (هَ بَ. شُ دَ) (مص ل .) (عا.) مفتون و حیران کسی شدن و همة اوقات خود را صرف او کردن . 1


65416 هسبند کردن ( هسبند کردن . کَ دَ) (مص م .) (عا.) کسی را در فشار گذاشتن و با اصرار و ابرام و خواهش و تمنا به کاری وادار کردن . 1


65417 هست (هَ)1 - (فع .)سوم شخص مفرد از «هستن » موجود است، وجود دارد. 2 - (اِمص .) هستی، وجود. 3 - دارایی . 1


65418 هست و نیست (هَ تُ)(اِمر.)(عا.)همة موجودی و دارایی . 1


65419 هستره (هَ تَ رَ یا رِ) (اِ.) جوال مانندی که از چوب و نی بافته باشند و بر پشت الاغ گذارند و به وسیلة آن خشت و آجر و خاک حمل کنند. 1


65420 هستن (هَ تَ) (مص ل .) 1 - وجود داشتن، موجود بودن . 2 - وقوع داشتن، حاصل بودن . 1


65421 هسته (هَ تِ) (اِ.) 1 - دانة سفتِ داخل میوه ها. 2 - نقطه، گروه یا تودة اصلی . 3 - بخشی از یاخته که معمولاً در وسط یا کنار آن قرار دارد. 4 - قسمت مرکزی اتم . ؛ هسته مرکزی مرکز حقیقی، اصل و منشأ. 1


65422 هستو (هَ) (اِ.) دانة میوه، هسته . 1


65423 هستو ( هستو .) (ص .) خَستو، مقر، معترف، کسی که اعتراف می کند. 1


65424 هستی (هَ) (حامص .) 1 - وجود. 2 - دارایی، ثروت . 1


65425 هسر (هَ سَ) (اِ.) یخ و آب فسرده . 1


65426 هسیر (هَ) (اِ.) یخ، هسر. 1


65427 هش (هُ) (اِ.) هوش، زیرکی . 1


65428 هش ( هش .) (شب جم .) ساکت ! خاموش ! 1


65429 هشاشه (هَ ش ) [ ع . هشاشة ] (مص ل .) شاد شدن، شادمانی . 1


65430 هشام (هِ) [ ع . ] (اِ مص .) بخشش، جوانمردی . 1


65431 هشت (هَ) [ په . ] (اِ.) عدد اصلی بین هفت و نه (8). ؛ هشت کسی گرو نه بودن کنایه از: درآمد کم و هزینة زیاد داشتن . 1


65432 هشت پا (هَ) (اِمر.) اختاپوس . 1


65433 هشتاد (هَ) [ په . ] (اِ.) عدد اصلی مساوی هشت بار ده، پنجاه بعلاوه سی . 1


65434 هشتن (هِ تَ) [ په . ] (مص م .) نهادن، گذاشتن، رها کردن . 1


65435 هشته (هِ تِ) (ص مف .) گذاشته، رها کرده . 1


65436 هشتی (هَ) (اِ.) راهرو سقف دار هشت ضلعی یا گِرد در قسمت ورودی جلوی ساختمان . 1


65437 هشلهف (هَ شَ هَ) (ص .) (عا.) 1 - بی نظم و ترتیب . 2 - بی معنی، بیهوده . 1


65438 هشنگ (هَ شَ) (ص .) 1 - بی سر و پا. 2 - فرومایه، مفلس . 1


65439 هشوار (هُ) (ص .) هشیار، هوشیار. 1


65440 هشومند (هُ مَ) (ص .) هوشمند. 1


65441 هشپلک (هُ پُ لَ) (اِ.) سوت، سوتی که با دست و دهان بزنند. 1


65442 هشیار (هُ) (ص .) هوشمند، زیرک . 1


65443 هشیم (هَ ش ) [ ع . ] (اِ.) گیاه خشک و ریز ریز، هر چیز خشک . 1


65444 هشیوار (هُ) (ص .) خردمند، هوشمند. 1


65445 هضبه (هَ بَ یا ب) [ ع . هضبة ] (اِ.)1 - کوه . 2 - پشتة کم گ یاه . 3 - باران بزرگ قطره و پیوسته . 1


65446 هضم (هَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - گوارش، تحلیل غذا در معده . 2 - درهم شکستن . 1


65447 هضیم (هَ ض ) [ ع . ] (ص .) 1 - ستم دیده . 2 - زن باریک شکم . 3 - غنچة ناشکفته . 1


65448 هطال (هَ طّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ابر بارندة پیاپی . 2 - اشک روان . 1


65449 هطل ( هَ) (اِ.) 1 - باران سست پیوسته . 2 - اشک پیاپی . 1


65450 هطل (هَ طِ) [ ع . ] (ص .) 1 - (باران ) پیوسته و مداوم . 2 - (ابر) که پیوسته بارد. 1


65451 هف (هَ) (اِ.) کارگاه جولاهی . 1


65452 هفت (هِ) (اِ.) اندک خشکی ای که بعد از تری به هم رسند. 1


65453 هفت (هُ) (اِ.) دمی از آب، شربت ؛ شراب و مانند آن ها که فرو کشند، جرعه، قورت . 1


65454 هفت (هَ) [ په . ] (اِ.) عدد اصلی میان شش و هشت (7). ؛ هفت قلم آرایش کردن آرایش تمام، بزک کامل . ؛ هفت پادشاه را خواب دیدن کنایه از: به خواب عمیق فرو رفتن . ؛ هفت کفن پوساندن مدت ها پیش مردن . 1


65455 هفت آسیا (هَ) (اِمر.) کنایه از: هفت فلک . 1


65456 هفت اختر ( هفت اختر . اَ تَ) (اِ.) هفت برادران ؛ صورت فلکی خرس بزرگ . 1


65457 هفت اقلیم ( هفت اقلیم . اِ) (اِمر.) هفت کشور، کنایه از: تمام کشورهای روی زمین . 1


65458 هفت الوان ( هفت الوان . اَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) 1 - هفت رنگ اصلی . 2 - طعامی که گویند از آسمان به جهت عیسی (ع ) نازل شد. شامل : نان، نمک، ماهی، سرکه، عسل، روغن، تره . 3 - کنایه از: طعام های گوناگون . 1


65459 هفت امامی ( هفت امامی . اِ) [ فا - ع . ] (ص نسب .) 1 - منسوب به هفت امام . 2 - اسماعیلی، سبعیه . 1


65460 هفت اورنگ ( هفت اورنگ . اَ رَ) (اِمر.) هفت برادران، صورت فلکی خرس بزرگ . 1


65461 هفت اژدها ( هفت اژدها . اَ دَ) (اِمر.) کنایه از: هفت سیاره . 1


65462 هفت ایوان ( هفت ایوان . اِ) (اِمر.) کنایه از: هفت آسمان . 1


65463 هفت بام ( هفت بام .) (اِمر.) کنایه از: هفت آسمان . 1


65464 هفت بانو ( هفت بانو .) (اِمر.) هفت اجرام ؛ هفت سیاره . 1


65465 هفت برادران ( هفت برادران . بَ دَ) (اِمر.) هفت ستارة دب اکبر یا خرس بزرگ . 1


65466 هفت بلند ( هفت بلند . بُ لَ) (اِمر.) کنایه از: هفت آسمان . 1


65467 هفت بنا ( هفت بنا . ب) (اِمر.) هفت آسمان . 1


65468 هفت بکر ( هفت بکر . ب) (اِمر.) هفت سیاره، هفت اجرام . 1


65469 هفت بیجار ( هفت بیجار ِ.) (اِمر.) (عا.) = هفته بیجار: نوعی ترشی که از هفت نوع سبزی درست شده است . 1


65470 هفت جوش ( هفت جوش .) (اِمر.) 1 - فلز بسیار سخت . 2 - شخص پر طاقت . 1


65471 هفت حرف ( هفت حرف . حَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) بیست و هشت حرف الفبا را به چهار بخش (هر یک شامل هفت حرف ) بنابر انتساب آن ها به عناصر اربعه - تقسیم کنند: اینچنین : هفت حرف آبی : ج، ز، ک، س، ق، ث، ظ . هفت حرف آتشی : ا، ه، ط، م، ف، ش، ذ. هفت حرف خاکی : د، ح، ل، ع، ر، خ، غ . هفت حرف بادی (هوایی ): ب، و، ی، ن، ص، ت، ض . 1


65472 هفت حرف استعلا ( هفت حرف استعلا . حَ فِ اِ تِ) [ فا - ع . ] (اِمر.) عبارتند از: خ، ص، ض، ط، ظ، ع، ق . 1


65473 هفت خضراء ( هفت خضراء . خَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) هفت آسمان . 1


65474 هفت خط ( هفت خط . خَ) [ فا - ع . ] (اِمر.) کنایه از: هفت آسمان . 1


65475 هفت خط ( هفت خط . خَ) [ فا - ع . ] 1 - (اِ.) هفت خط نقش شده بر جام جم . 2 - (ص .) آدم دانا، حیله گر. 1


65476 هفت خوان ( هفت خوان . خا)(اِمر.)1 - هفت دشواری و کار سخت برای رستم به هنگام نجات کیکاوس وقتی که در مازندران دربند بود. 2 - هفت دشواری و کار سخت برای اسفندیار در جنگ با ارجاسب . 3 - کنایه از: دشواری های سخت و زیاد. 1


65477 هفت خواهران ( هفت خواهران . خا هَ) نک . هفت اورنگ . 1


65478 هفت در ( هفت در . دَ) (اِمر.) کنایه از: هفت سیاره . 1


65479 هفت در هفت ( هفت در هفت . دَ. هَ) (اِمر.) نک . هر هفت . 1


65480 هفت دست ( هفت دست . دَ) (اِمر.) 1 - هفت مجموعة کامل از چیزی . 2 - کنایه از: مجموعه های کامل بسیار از چیزی . 1


65481 هفت دور ( هفت دور . دَ یا دُ) [ فا - ع . ] (اِمر.) هفت دور و مدت که هر دوری شامل هزار سال است و تعلق به یکی از هفت سیاره دارد و چون هزار سال تمام شود دور سیارة دیگر آغاز گردد. این ادوار را از زحل آغاز کنند و به ترتیب فرود آیند تا به ماه (قمر) رسند. زحل، عطارد، قمر. 1


65482 هفت رنگ ( هفت رنگ . رَ) 1 - (اِمر.) از قدیم هفت رنگ را از میان رنگ ها اصلی دانسته اند (سبح الوان ) و آن ها عبارتند از: الف - به قولی : سیاه، خاکی (خاکستری )، سرخ، زرد، سفید، کبود، زنگاری . ب - و به قولی : زرد، آبی، نارنجی، سرخ، بنفش، سبز، نیلگون . ضح - قدما هر رنگ را به یکی از سیارات هفتگانه و یکی از روزهای هفته نیز اختصاص می دادند؛ از این قرار: زرد (آفتاب - یکشنبه )، آبی (ماه - دوشنبه )، نارنجی (مریخ - سه شنبه )، سرخ (عطارد - چهارشنبه )، بنفش (مشتری - پنجشبنه )، سبز، (زهره - آدینه )، نیلگون (زحل - شنبه ). 2 - نام گلی است در هندوستان و آن هفت رنگ دارد. 3 - (ص مر.) چیزی که به هفت رنگ منقش باشد، هر چیز منقش . 1


65483 هفت زمین ( هفت زمین . زَ) (اِمر.) نک . هفت اقلیم . 1


65484 هفت سالاران ( هفت سالاران .) (اِمر.) هفت سیاره . 1


65485 هفت سبع ( هفت سبع . سُ) [ فا - ع . ] (اِمر.) کنایه از: تمام قرآن مجید. 1


65486 هفت سین ( هفت سین .) (اِمر.) سفره ای که ایرانیان هنگام تحویل سال نو می اندازند و در آن هفت نوع محصول که با حرف «س » شروع می شود می چینند. 1


65487 هفت عروس ( هفت عروس . عَ) (اِمر.) کنایه از: هفت سیاره . 1


65488 هفت ماهه ( هَ . هِ) (ص مر.) 1 - آن چه که هفت ماه از عمرش گذشته باشد. ؛ هفت ماهه بودن (زاییدن ) (کن . ) بسیار عجول شدن، بسیار شتاب داشتن . 1


65489 هفت مردان ( هفت مردان . مَ) (اِمر.) مردان خدا که شامل هفت دسته اند: اقطاب، ابدال، اخیار، اوتاد، غوث، نقباء، نجباء. 1


65490 هفت منزل ( هفت منزل . مَ ز) [ فا - ع . ] (اِمر.) کنایه از: هفت آسمان . 1


65491 هفت و دوازده (هَ تُ دَ دَ) (اِ.) منظور هفت سیاره و دوازده برج است . 1


65492 هفت و هشت (هَ تُ هَ)(اِمر.) 1 - هفت یا هشت عدد از چیزی . 2 - (کن .) گفتار خصومت آمیز و وحشت انگیز. 3 - آواز سگ . 1


65493 هفت پدر ( هفت پدر . پِ دَ) (اِمر.) کنایه از: هفت سیاره . 1


65494 هفت پرگار ( هفت پرگار . پَ) (اِمر.) هفت آسمان . 1


65495 هفت چتر ( هفت چتر . چَ)(اِمر.)کنایه از: هفت آسمان . 1


65496 هفت کشور ( هفت کشور . کِ وَ) (اِ.) نک هفت اقلیم . 1


65497 هفت کواکب ( هفت کواکب . کَ ک ) [ فا - ع . ] (اِمر.) هفت سیاره . 1


65498 هفت کچلان ( هفت کچلان . کَ چَ) (اِمر.) (عا.) داشتن عایله خصوصاً اطفال قد و نیم قد بسیار. 1


65499 هفت گنج ( هفت گنج . گَ) (اِمر.) از آهنگ های موسیقی قدیم ایران . 1


65500 هفت گوی ( هفت گوی .) (اِمر.) هفت آسمان . 1


65501 هفته (هَ تِ) (اِ.) مجموع هفت روز یعنی از صبح شنبه تا شب شنبة دیگر، هر چهار هفته یک ماه است . 1


65502 هفتورنگ (هَ تُ رَ) (اِمر.) صورت فلکی خرس بزرگ . 1


65503 هفتگی (هَ تِ) مربوط یا مخصوص به یک هفته . 1


65504 هفهف (هَ هَ) (اِ.) صدا و آواز سگ . 1


65505 هفهفو (هَ هَ) (ص .) (عا.) پیر، سالخورده . 1


65506 هفوت (هَ وَ) [ ع . ] (اِ.) لغزش، خطا. 1


65507 هق و هق (هِ قُ هِ) (اِصت . ق .) (عا.) آوای گریة شدید، صدای گریستن سخت . 1


65508 هقعه (هَ عَ) [ ع . ] (اِ.) نام منزل پنجم از منازل ماه که سه ستارة ریز است در بالای صورت فلکی جوزا. 1


65509 هل (هِ) (اِ.) میوه ای کوچک به اندازة بند انگشت با پوست تیره و دانه های خوش بو از درختی به همین نام . 1


65510 هل (هَ) [ ع . ] (از ادات استفهام ) آیا. 1


65511 هلا (هَ) (شب جم .) کلمة تنبیه و ندا که برای آگاهانیدن به کار می رود. 1


65512 هلاشم (هَ ش ) (ص .) زبون، بد، زشت . 1


65514 هلالوش (هَ) (اِ.) شور، غوغا، غلغله . 1


65515 هلاهل (هَ هِ) (اِ.) زهری که هیچ پادزهر و درمانی ندارد. 1


65516 هلاهلا (هَ هَ) (ص .) (عا.) آسان، سهل . 1


65517 هلاک (هَ) [ ع . ] (اِمص .) نیستی، فنا. 1


65518 هلاکت (هَ کَ) [ ازع . ] (اِمص .) نیستی، مرگ . 1


65519 هلفدونی (هُ لُ) (اِمر.)(عا.) 1 - زندان . 2 - سیاه - چال . 1


65520 هلل (هُ لُ) (اِ.) عصارة فیل زهره را گویند که به نام های حضض و حضیض نیز خوانده می شود. 1


65521 هله (هَ لَ) [ په . ] (اِ.) هذیان، حرف بیهوده . 1


65522 هله ( هله .) (اِصت .) حرف تنبیه، هلا. 1


65523 هله (هِ لِ) فعل امر از هلیدن : بگذار، دست بردار. 1


65524 هله و هوله (هَ لِ هُ ل ) (اِمر.) (عا.) خوردنی های بی خاصیت که موجب سیری کاذب می شود. 1


65525 هلهل (هَ هَ) (اِ.) نک . هلاهل . 1


65526 هلهله (هَ هَ لِ) [ ع . هلهلة ] (اِ.) هیاهو و سر و صدا در جشن و شادمانی . 1


65527 هلو ( هلو .) (اِ.) ریسمانی که کودکان از جایی آویزند و بر آن نشینند و در هوا آیند و روند؛ ارجوحه، تاب . 1


65528 هلو (هُ) (اِ.) درختی از تیرة گل سرخیان و از دستة بادامی ها که دارای میوة آب دار شفت و هستة ناهموار درشت است . گونه های مختلف هلو عبارت از شفتالو و شلیل و هلو انجیری هستند که همگی میوه هایی ریزتر از هلو دارند. ؛ هلو پوست کنده کنایه از: شخص خوش بر و رو، خوش آب و رنگ و دارای طراوت جوانی . 1


65529 هلوی (هِ) (اِ.) 1 - گردکان بازی . 2 - چرخی که کودکان از چوب و خلاشه سازند و بر آب روان گذارند تا آب آن را به گردش درآورد و ایشان تماشا کنند، گردون بازی . 1


65530 هلپ هلپ (هُ لُ. هُ لُ) (اِصت . ق مر.) (عا.) سر و صدای بسیار. 1


65531 هلپند (هَ لَ پَ) (ص .) مردم بیکار، هیچکاره . 1


65532 هلپی (هُ لُ پّ) (اِصت . ق .) (عا.) یکباره یک هو. 1


65533 هلیت (هَ یَّ) [ ع . ] (مص ل .) مصدر صناعی است مرکب از هل و ئیت یعنی پرسش کردن از مطلب «هل » و سؤال از مطلب هل یعنی سؤال از اصل وجود شی ء یا سؤال از وجود صفتی برای شی ء. 1


65534 هلیدن (هَ دَ) [ په . ] (مص م .) گذاشتن، فرو - گذاشتن، ترک کردن، واگذاشتن . 1


65535 هلیل (هَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هلال (ماه ). 2 - نامی برای مردان . 1


65536 هلیله (هَ لِ) (اِ.) درختی از تیرة کمبرتاسه و از ردة دولپه ای ها که دارای میوة بیضوی شکلی به اندازة یک سنجد ریز است . میوة این گیاه مصرف طبی دارد و خشک شدة آن را به عنوان قابض به کار می برند، این گیاه خاص نواحی حاره است . 1


65537 هلیم (هَ) (اِ.) نک هریسه . 1


65538 هلیو (هِ یا هَ) (اِ.) سبدی که از چوب و نی بافند و چیزها در آن کنند. 1


65539 هلیوم (هِ یُ) [ فر. ] (اِ.) عنصر گازی شکلی که در برخی سنگ های حاوی اکسیداورانیوم کشف گردید و بعدها وجود آن را در سایر کانی ها تشخیص دادند. این گاز در ترکیب هوا وجود دارد و در برخی آب های معدنی نیز موجود است . 1


65540 هلیک (هَ) (اِ.) آلبالوی جنگلی را گویند که آلولک نیز گفته می شود. 1


65541 هلیکوپتر (هِ کُ تِ) [ فر. ] (اِ.) نوعی وسیلة ترابری هوایی که در هنگام فراز و فرود می تواند به طور قایم یا عمودی حرکت کند و به حالت ایستاده در هوا بماند. چرخبال، بالگرد. (فره ). 1


65542 هم (هَ مّ) [ ع . ] (اِ.) 1 - اندوه، حزن . ج . هموم . 2 - قصد، اراده . 3 - آن چه بدان قصد کنند. ؛ هم و غم فرق بین هم و غم اصلاً در آن است که هم اندوه آینده است و غم اندوه گذشته و موجود. 1


65543 هم (هَ) [ په . ] 1 - (ق .) نیز، همچنین . 2 - (پش .) در ترکیبات پیشوند اشتراک است : هم اتاق، همراه، همدل . 1


65544 هم آغوش (هَ) (ص مر.) در آغوش یکدیگر، در بر یکدیگر. 1


65545 هم آغوشی (هَ) (حامص .) در بغل کسی بودن . 1


65546 هم آهنگ (هَ. هَ) (ص .) 1 - موافق، متحد. 2 - دو یا چند صدا که با هم توافق و تناسب داشته باشد. 1


65547 هم آهنگی کردن ( هم آهنگی کردن . کَ دَ) (مص ل .) 1 - متحد شدن . 2 - برابری کردن در امری . 3 - توافق کردن و تناسب داشتن چند صدای مختلف با هم . 1


65548 هم آواز (هَ) (ص .) 1 - هم صدا. 2 - هم زبان، متفق القول . 1


65549 هم بازی (هَ)(ص .) 1 - کسی که با شخص یا اشخاصی دیگر بازی کند. 2 - هنرپیشه ای که با هنرپیشة دیگر در فیلم یا نمایش نامه ای بازی کند. 1


65550 هم بستر (هَ. بَ تَ) (ص .) یار و رفیق بستر، زن و مرد که با هم در یک بستر بخوابند. 1


65551 هم بسته (هَ بَ تِ) (اِمر.) آلیاژ. 1


65552 هم تازیانه (هَ. ن ) (ص .) شریک در تاخت و تاز و تاراج . 1


65553 هم ترازو (هَ. تَ) (ص .) برابر، مساوی . 1


65554 هم تک ( هم تک . تَ) (ص .) رفیق، همراه . 1


65555 هم جنس (هَ. جِ) [ فا - ع . ] (ص مر.) 1 - متعلق به یک جنس (نر یا ماده ). 2 - از یک قوم یا نژاد. 3 - متجانس . 1


65556 هم جوار ( هم جوار . جَ) [ فا - ع . ] (ص .) همسایه . 1


65558 هم خوابگی ( هم خوابگی . خا ب) (حامص .) با هم در یک بستر خوابیدن و عشق بازی کردن، هم - بستری . 1


65559 هم داستان ( هم داستان .) (ص .) موافق، هم فکر. 1


65560 هم دندان ( هم دندان . دَ) (اِمر.) هم نبرد، حریف . 1


65561 هم دوره ( هم دوره . دُ ر )(ص مر.)1 - هم عصر، معاصر. 2 - شریک دورة تحصیلی . 1


65562 هم رس ( هم رس . رَ) (ص .) هم آهنگ، یک جهت، متفاوت . 1


65563 هم ریش ( هم ریش .) (ص .) 1 - هم سن و سال . 2 - باجناق . 1


65564 هم زانو ( هم زانو .) (ص .) هم نشین . 1


65565 هم زدن ( هم زدن . زَ دَ) (مص م .) در هم آمیختن، به هم زدن . 1


65566 هم زلف ( هم زلف . زُ) (ص .) باجناغ، دو مرد که دو خواهر را به زنی گرفته باشند. 1


65567 هم زن ( هم زن . ز) (اِمر.) وسیله ای برای مخلوط کردن، به ویژه مخلوط و همگن کردن مواد غذایی مایع . 1


65568 هم زیستی (هَ) (حامص .) 1 - با هم زیستن . 2 - کیفیت همکاری و اتحاد دو جاندار مختلف است به منظور تغذیه یا ادامة زندگی . 1


65569 هم سنگ ( هم سنگ . سَ) (ص .) 1 - هم وزن . 2 - هم - شأن، هم رتبه . 1


65570 هم شاگردی ( هم شاگردی . گِ) (ص نسب .) دو یا چند شاگرد که نزد یک معلم درس می خوانند. 1


65571 هم شهری ( هم شهری . شَ) (ص .) دو یا چند تن که در یک شهر تولد یافته یا زندگی کنند. 1


65572 هم شکل ( هم شکل . ش) [ فا - ع . ] (ص مر.) شبیه . 1


65573 هم شکم ( هم شکم . ش کَ) (ص .) دو قلو. 1


65574 هم طراز ( هم طراز . طِ) (ص .) برابر، مساوی . 1


65575 هم مشرب (هَ. مَ رَ) [ فا - ع . ] (ص .) هم فکر، هم عقیده . 1


65576 هم پا (هَ) (ص .) (عا.) همراه، رفیق . 1


65577 هم پالکی ( هم پالکی . ل ) (ص .) = هم پالگی : 1 - (عا.) کسی که با دیگری در یک پالکی و کجاوه نشیند. 2 - (کن .) کسانی که با هم جور و مناسب اند، هم ردیف . 1


65578 هم پشت ( هم پشت . پُ) (ص .) متحد، پشتیبان . 1


65579 هم پشتی ( هم پشتی . پُ) (حامص .) هم پشت بودن، یاری، یاوری . 1


65580 هم پیاله ( هم پیاله . ل ) (ص .) 1 - هم نشین، رفیق . 2 - کسی که با دیگری در نوشیدن شراب و عرق همراهی کند. 1


65581 هم پیمان ( هم پیمان . پَ یا پِ) (ص .) کسی که با دیگری عهدی بسته، هم عهد. 1


65582 هم چشم ( هم چشم . چَ) (ص .) رقیب . 1


65583 هم چشمی کردن ( هم چشمی کردن . چ . کَ دَ) (مص ل .) حسادت ورزیدن . 1


65584 هم چنان ( هم چنان . چُ) 1 - (ق تشبیه .) آن سان، آن - گونه . 2 - (ص .) مثل آن، مانند آن . 3 - (صفت به جای موصوف ) چنان کس . 4 - به همان شکل، به همان صورت . 1


65585 هم چند ( هم چند . چَ) (ص .) معادل، برابر. 1


65586 هم چنین ( هم چنین . چُ) (ق .) مانند این، مثل این . 1


65587 هم کار (هَ) (ص مر.) 1 - هم شغل . 2 - حریف، رقیب . 1


65588 هم کاری ( هم کاری .) (حامص .) 1 - هم شغلی . 2 - شرکت با دیگری در کاری و شغلی . 1


65589 هم کاسه ( هم کاسه . س ) (ص .) نک . هم پیاله . 1


65590 هم کت ( هم کت . کَ) (ص .) همراه، همنشین . 1


65591 هم کفو ( هم کفو . کُ) [ فا - ع . ] (ص .)هم رتبه، هم - شأن . 1


65592 هم گرایی (هَ. گِ) (حامص .) تقارب، کیفیت نزدیک شدن اجزای یک کل به یکدیگر. 1


65593 هم گوشه (هَ. ش ) (ص .) هم ارز، هم قدر. 1


65594 همآویز (هَ) (ص مر.) 1 - هم آورد، هم نبرد. 2 - همتا. 1


65595 هما (هُ) (اِ.) 1 - پرنده ای افسانه ای که به باور قدما اگر سایه اش بر سر کسی بیفتد آن شخص سعادتمند می شود. 2 - نامی است از نام های زنان . 1


65596 هماد (هَ) (ق .) همه، کل، تمام . 1


65597 همار (هَ) (اِ.) آمار، شماره، عدد. 1


65598 همارا (هَ) (ق .) همواره، پیوسته . 1


65599 هماره (هَ ر ) (ق .) = همواره : همیشه، دایم . 1


65600 هماز (هَ مّ) [ ع . ] (ص .) سخن چین، عیب کننده . 1


65601 هماس (هَ) [ ع . ] (اِ.) شیر درنده . 1


65602 همال (هَ) [ په . ] (ص .) همتا، برابر، مثل، مانند. 1


65603 همام (هُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پادشاه بلند همت . 2 - دلیر، بخشنده . 1


65604 همام (هَ مّ) [ ع . ] (ص .) سخن چین، نمام . 1


65605 همان (هَ) [ په . ] 1 - (ضم .) آن چه که قبلاً ذکر شده . 2 - آن چه که در خاطر گوینده و شنونده معهود است . 3 - (ق .) همچنان . 4 - (ص .) مساوی، معادل، یکسان . 1


65606 همانا ( همانا .) (ق .) به طور یقین، بی شک . 1


65607 همانجا ( همانجا .) (ق .) هم آن جا، آن جا. مق همین جا. 1


65608 همانند (هَ نَ) (ربط .) شبیه، مانند (دایم الاضافه است ). 1


65609 هماننده (هَ نَ د ) (ص .) ماننده، شبیه . 1


65610 همانندی (هَ نَ) (حامص .) شباهت، مانندگی . 1


65611 هماور (هَ وَ) (ص .) حریف، رقیب، هماورد. 1


65612 هماورد ( هماورد .) (ص .) حریف، رقیب . 1


65613 همایون (هُ) 1 - (ص .) خجسته، مبارک . 2 - (اِ.) نام یکی از آهنگ های موسیقی ایرانی . 1


65614 همایون آثار ( همایون آثار .) [ فا - ع . ] (ص مر.) آن که دارای اثرها و یادگارهایی خجسته و مبارک است . 1


65774 هوو (هَ) (اِ.) وسنی، دو زن که یک شوهر داشته باشند. 1


65615 همایون فال ( همایون فال .) [ فا - ع . ] (ص مر.) آن که اقبال خجسته و میمون دارد، همایون بخت . 1


65616 همایونی ( همایونی .) (ص نسب .) منسوب به همایون . (در مورد شاه استعمال شود: اعلی حضرت همایونی، موکب همایونی ). 1


65617 همایی (هُ) (حامص .) همای بودن، مانند هما بودن . 1


65618 همباز (هَ) (ص .) شریک، انباز. 1


65619 همباز شدن ( همباز شدن . شُ دَ) (مص ل .) شریک شدن . 1


65620 همبازی (هَ) (حامص .) 1 - انبازی . 2 - همتایی . 1


65621 همبر (هَ بَ) (ص .) قرین، همنشین . 1


65622 همبرگر (هَ ب گ ) [ انگ . ] (اِ.) گوشت چرخ کرده که گرد و پهن نموده و در تابه سرخ کنند. 1


65623 همت (ه مَُ) [ ع . همة ] 1 - (مص م .) قصد کردن . 2 - خواستن . 3 - (اِمص .) اراده، قصد. 4 - خواست . 5 - سعی، کوشش . 6 - (اِ.) ارادة قوی، عزم جزم . 7 - بلندنظری، سعة صدر. 8 - دلیری، شجاعت . 9 - کمال مطلوب . 1


65624 همت بستن (هِ مَّ. بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - عزم جزم کردن . 2 - توجه و همُ خود را صرف کسی یا چیزی کردن . 1


65625 همت خواستن ( همت خواستن . خا تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) دعای خیر خواستن . 1


65626 همتا (هَ) (ص .) 1 - نظیر، مانند. 2 - معادل، مساوی . 1


65627 همتایی (هَ) (حامص .)1 - همانندی . 2 - تساوی، برابری . 1


65628 همج (هَ مَ)(اِ.)1 - نوعی مگس که روی گوسفند و خر نشیند.2 - گوسفند لاغر.3 - میش کلانسال . 4 - مردم فرومایه و احم ق . 1


65629 همدرد ( همدرد . دَ) (ص مر.) 1 - دو یا چند کسی که دارای یک نوع درد باشند. 2 - شریک غم دیگری، غم خوار. 1


65630 همدست ( همدست . دَ) (ص .) شریک، همکار. 1


65631 همدل ( همدل . د) (ص مر.) 1 - دارای یک رأی و اندیشه . 2 - متفق، متحد. 3 - دوست جانی و صمیمی . 1


65632 همدم ( همدم . دَ) (ص مر.) 1 - رفیق، هم نفس . 2 - هم زبان، هم سخن . 3 - هم پیاله . 4 - پیاله شراب . 1


65633 همراه ( همراه .) 1 - (ص مر.) همسفر. 2 - متفق، متحد. 3 - به اتفاق (در طی طریق ). 1


65634 همزاد ( همزاد .) (ص .) 1 - هم سن و سال . 2 - به باور عوام موجودی که هم زمان با به دنیا آمدن شخص، در میان اجنه به دنیا می آید. 1


65635 همزه (هَ ز) [ ع . ] (اِ.) 1 - حروف صامتی که به صورت «ء» نوشته می شود و ممکن است ساکن باشد مانند: رأی . یا مانند: جرئت . 2 - نشانه ای به صورت «ء» روی «ها»ی غیرملفوظ به جای «یا» ی اضافه مانند: خانة حسن که تلفظ می شود خانه ی حسن . 1


65636 همزی (هَ) (ص .) هم شأن، هم رتبه . 1


65637 همسایه ( همسایه . یِ) (ص .) دو یا چند کس که اتاق یا خانة آنان نزدیک هم باشد، مجاور. 1


65638 همسر ( همسر . سَ) (ص .) 1 - هم اندازه، برابر. 2 - زن یا شوهر. 1


65639 همشیره ( همشیره . رِ) (اِ.) خواهر. 1


65640 هملخت (هَ لَ) (اِ.) چرم زیر کفش، تخت چرم . 1


65641 همم (هِ مَ) [ ع . ] (اِ.) جِ همت . 1


65642 همه (هَ مِ) [ په . ] (اِ.) تمام، جمیع . 1


65643 همه جانبه ( همه جانبه . نِ ب) [ فا - ع . ] (ص مر.) آن چه از هر جانب و هر طرف صورت گیرد. 1


65644 همه کاره ( همه کاره . رِ) (ص مر.) 1 - کسی که همه کاری از دست او برآید. 2 - کسی که در هر کاری مداخله کند. 1


65645 همهمه (هَ هَ مِ) [ ع . همهمة ] (اِ.) صداهای درهم و برهم جماعت . 1


65646 هموار (هَ) [ په . ] (ص .) 1 - مسطح، صاف . 2 - نرم و آهسته . 1


65647 همواره (هَ رِ) (ق .) پیوسته، همیشه . 1


65648 هموسکسوآلیسم (هِ مُ س سُ) [ فر. ] (اِ.) ارضاء و تشفی غریزة جنسی با همجنس، عارضة تمایل به همجنس . 1


65649 هموفیلی (هِ مُ) [ فر. ] (اِ.) نوعی بیماری ارثی خونی که در آن انعقاد خون به کندی صورت می گیرد. 1


65650 هموم (هُ) [ ع . ] (اِ.) جِ هم ؛ اندوه ها. 1


65651 هموگلوبین (هِ گُ لُ) [ فر. ] (اِ.) یکی از رنگ دانه های تنفسی است که در خون مهره داران و معدودی از بی مهرگان وجود دارد. 1


65652 همچو ( همچو . چُ) (ق .) چون، مانند. 1


65653 همچون ( همچون . چُ) (ق .) نک همچو. 1


65654 همگان (هَ مَ یا مِ) (ق .) جِ همه، همگی . 1


65655 همگر (هَ گَ) (ص فا.) بافنده، رفوگر. 1


65656 همگن (هَ گ ) [ په . ] (اِ.) 1 - همه . 2 - همتا، همانند. 3 - یکنواخت . 1


65657 همگنان ( همگنان .) (ص .) = همگینان : جِ همگن ؛ همه، همگی . 1


65658 همگی (هَ مِ) (حامص .) کلیت، تمامی . 1


65659 همی (هَ) [ په . ] (پش .) پیشوندی است که بر سر فعل ماضی، مضارع و امر درآید: همی رود، همی رو. 1


65660 همیان (هَ) (اِ.) کیسه، کیسة پول . 1


65661 همیدون (هَ) (ق .) 1 - اکنون، همین دم . 2 - هم چنین، به این طریق . 1


65662 همیشه (هَ ش ) (ق .) پیوسته، همواره . 1


65663 همیشه بهار ( همیشه بهار . بَ) (اِ.) گلی زردرنگ با بوتة کوتاه و برگ های ضخیم و دراز. 1


65664 همیشک جوان (ه شَ. جَ)(اِ.) نک همیشه بهار. 1


65665 همیشگی (هَ ش) (حامص .) 1 - پیوستگی، مداومت . 2 - جاویدان بودن، ابدیت . 1


65666 همیشگی ( همیشگی .) (ص نسب .) 1 - منسوب به همیشه، دایمی . 2 - (ق .) همیشه، همواره . 1


65667 همین (هَ) 1 - (ص اشاره، مبهم ) خود این، هم این . 2 - عین این . 3 - (ضم .) این . 1


65668 هن و هن (هِ نُ هِ) (اِمر.) (عا.) نفس نفس زدن . 1


65669 هناسه (هَ سَ یا س ) (اِ.) (عا.) 1 - نفس نفس زدن . 2 - اضطراب . 1


65670 هنایش (هَ یِ) (اِمص .) تأثیر، اثر. 1


65671 هناییدن (هَ دَ) (مص ل .) اثر کردن . 1


65672 هنباز (هَ) (ص .) انباز، شریک . 1


65673 هنجار (هَ) (اِ.) 1 - روش، طریق . 2 - قاعده، قانون . 1


65674 هنجام (هَ) (ص .) بیکار، تنبل، کاهل . 1


65675 هنجیدن (هَ دَ) [ په . ] (مص م .) 1 - برکشیدن، بیرون کشیدن . 2 - پوست کندن . 1


65676 هند (هَ) (اِ.) 1 - قاعده، قانون . 2 - راه طریق . 1


65677 هند بال (هَ) [ انگ . ] (اِ.) نوعی بازی گروهی شبیه به فوتبال که توپ آن کوچک تر از توپ فوتبال است و با دست بازی می شود. 1


65678 هندباج (هِ) [ ع . ] (اِ.) = هندباء: گیاهی تلخ که در فارسی کاسنی گویند. 1


65679 هندسه (هِ د س ) [ ع . هندسة ] (اِ.) معرُب اندازه . علمی که دربارة اشکال، ابعاد و اندازه گیری ها بحث می کند. 1


65680 هندل (هِ د) [ انگ . ] (اِ.) ابزاری فلزی که به وسیلة چرخاندن آن اتومبیل هایی راکه استارت الکتریکی ندارد روشن می کنند. 1


65681 هندو (ه ) (ص .) 1 - اهل هند. 2 - سیاه از هر چیز. 3 - بنده، غلام . 4 - نگهبان . 5 - مجازاً به معنای : خال، زلف، کفر، کافر، دزد. 1


65682 هندوان (هِ دُ) (اِ.) جِ هندو. 1


65683 هندوانه (هِ د نِ) (اِ.) گیاهی است علفی از تیرة کدوییان، میوة آن درشت کروی یا بیضوی است و مغز آن لطیف و آبدار و سرخ یا زرد رنگ است . تخم های ریز دارد و تفت دادة آن یک قسم آجیل است . ؛ هندوانه زیر بغل کسی گذاشتن کنایه از: با ستایش از کسی او را مغرور کردن و فریفتن . 1


65684 هندوبار (هِ) (اِ.) هندوستان . 1


65685 هندی کم (هَ کَ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجاری دوربین فیلم برداری قابل حمل با دست برای تهیة فیلم های ویدیویی . 1


65686 هنر (هُ نَ) [ په . ] (اِ.) 1 - فضل، کار برجسته و نمایان . 2 - زیرکی . 3 - پیشه و صنعت . 4 - تقوی، پرهیزگاری . 5 - هر یک از هنرهای زیبا. 1


65687 هنرستان (هُ نَ رِ) (اِ.) آموزشگاهی که در آنجا انواع هنر تعلیم داده می شود، هنرسرا. 1


65688 هنرمند ( هنرمند . مَ) (ص .) دارای هنر، صنعتگر، آن که آثار هنری می آفریند. 1


65689 هنرپیشه ( هنرپیشه . ش ) (ص .)1 - هنرمند. 2 - بازیگر تئاتر یا سینما. 1


65690 هنرکده (هُ نَ. کَ د) (اِ.) آموزشگاه عالی که در آنجا هنر و صنعت تعلیم داده می شود. 1


65691 هنری ( هنری .) (ص نسب .) منسوب به هنر. 1 - آن چه که در آن هنر به کار رفته . 2 - هنرور، هنرمند. 1


65692 هنوز (هَ) (ق .) تا این زمان، تا این هنگام، تاکنون . 1


65693 هنگ (هُ) (اِ.) ذخیره، توشه . 1


65694 هنگ (هَ) [ په . ] (اِ.) 1 - وقار، سنگینی . 2 - قصد، اراده . 3 - معرفت، دانایی . 4 - از تقسیمات ارتش که مرکب از سه گردان است . 1


65695 هنگ (هِ) (اِ.) پیچش شکم، شکم روش . 1


65696 هنگار (هَ) (اِ.) تندی، تیزی، شتاب . 1


65697 هنگام (هِ) (اِ.) 1 - وقت، زمان . 2 - موسم، فصل . 3 - زمان مرگ . 1


65698 هنگامه (هِ مِ) (اِ.) 1 - جمعیت مردم . 2 - معرکه . 3 - شور و غوغا، داد و فریاد. 1


65699 هنگامه جو ( هنگامه جو .) (ص فا.) جنگجو، ماجراجو. 1


65700 هنگامه ساختن ( هنگامه ساختن . تَ) (مص ل .) معرکه گرفتن . 1


65701 هنگامه نهادن ( هنگامه نهادن . نَ دَ) (مص ل .) برپا کردن مجلس نقّالی و شعبده بازی . 1


65702 هنگامه کردن ( هنگامه کردن . کَ دَ) (مص ل .) آشوب برپا کردن، سر و صدا کردن، سر و صدا راه انداختن . 1


65703 هنگامه گیر ( هنگامه گیر .) (اِمر.) معرکه گیر. 1


65704 هنگفت (هَ گُ) (ص .)1 - ستبر، کلفت . 2 - بسیار، فراوان . 1


65705 هنی (هَ) [ ع . هنی ء ] (ص .) 1 - گوارا. 2 - آن چه بی رنج و بی زحمت به دست آید. 1


65706 هنیز (هَ) (ق .) 1 - هنوز. 2 - نیز، هم چنین . 1


65707 هو (هُ) (اِ.) (عا.) صدا، آواز، فریاد. 1


65708 هو ( هو .) (اِ.) چرک و زرداب زخم . 1


65709 هو (هُ وَ) [ ع . ] (ضم .) 1 - ضمیر مفرد مذکر غایب : او، آن . 2 - در نزد عرفا منظور خداوند است . 1


65710 هو انداختن (هُ. اَ تَ) (مص ل .) (عا.) چو انداختن، شایعه پراکندن . 1


65711 هو پیچیدن (هُ. دَ) (مص ل .) (عا.) شایع شدن . 1


65712 هو کردن (هُ. کَ دَ) (مص م .) مسخره کردن، بی آبرو کردن . 1


65713 هو گویک (هُ یَ) (اِ.) مرغ حق گو، مرغ شب آویز. 1


65714 هوا ( هوا .) [ ع . هوی ] (اِ.) میل نفس، آرزو. 1


65715 هوا (هَ) [ ع . هواء ] (اِ.) 1 - گازی است بی رنگ و بو و بی طعم و نامریی که تمام کرة زمین را فرا گرفته است . 2 - جو، فضا. ؛ هوا ی گرگ و میش آغاز روشن شدن هوا در صبح . 1


65716 هوا ( هوا .) (اِ.) (عا.) اوضاع، احوال، شرایط . ؛ هوا پس بودن کنایه از: نامناسب و معمولاً خطرناک بودن اوضاع . 1


65775 هوچی (هُ) (ص .) حَرّاف، کسی که با پُرحرفی و جار و جنجال حَقی را باطل می گرداند. 1


65717 هوا گرفتن ( هوا گرفتن . گِ رِ تَ) (مص ل .) 1 - بالا رفتن، اوج گرفتن . 2 - پیشرفت کردن، ترقی کردن . 1


65718 هوابرد ( هوابرد . بُ) (اِمر.) تجهیزات و ساز و برگی است که از راه هوا حمل می شود. 1


65719 هواجر ( هواجر . جِ) [ ع . ] (اِ.) جِ هاجره ؛ شدت گرما. 1


65720 هواجس ( هواجس . جِ) [ ع . ] (اِ.)جِ هاجس ؛ آرزوهای نفسانی که در دل بگذرد. 1


65721 هواخواه ( هواخواه . خا) (ص فا.)1 - مشتاق، آرزومند. 2 - حامی، طرفدار. 1


65722 هواخوری ( هواخوری . خُ)(حامص .)تفریح، گردش، استراحت . 1


65723 هوادار ( هوادار .) (ص فا.) طرفدار، حامی . 1


65724 هوادج (هَ د) [ ع . ] (اِ.) جِ هودج . 1


65725 هوار ( هوار .) (اِ.) (عا.) داد و فریاد، سر و صدا. 1


65726 هوار (هَ) (اِ.) (عا.) آنچه از سقف یا دیوار خانه فرو ریزد، صدای فرو ریختن سقف . 1


65727 هوار شدن ( هوار شدن . شُ دَ) (مص ل .)(عا.) ناخوانده به خانة کسی رفتن . 1


65728 هواری (هَ) (اِ.) خیمة بزرگ، بارگاه . 1


65729 هوازی (هَ) (ق .) ناگاه، ناگهان . 1


65730 هواسنج (هَ. سَ) (اِمر.) ابزاری که با آن فشار هوا سنجیده می شود؛ بارومتر. 1


65731 هواسیدن (هَ دَ) [ په . ] (مص ل .) 1 - ترکیدن . 2 - خشکیدن و بی رنگ شدن لب از گرما. 1


65732 هواسیده (هَ د ِ)(ص مف .)لب بی رنگ و خشک شده . 1


65733 هواشناسی (هَ. ش ) (اِمر.) علمی که جو زمین و ارتباط آن را با نوع آب و هوا مورد بحث و مطالعه قرار می دهد. 1


65734 هوام (هَ مّ) [ ع . ] (اِ.) جِ هامه . حشرات موذی . 1


65735 هوان (هَ) [ ع . ] (اِ.) خواری، سستی، سبکی . 1


65736 هواپیما ( هواپیما . پِ) (اِ.) وسیلة ترابری که در هوا حرکت می کند. 1


65737 هواگیر ( هواگیر .) (ص .) 1 - اوج گیر، به هوا پرنده . 2 - در هوا صید شده . 3 - هوایی، آرزومند. 1


65738 هوایی (هَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به هوا. 1 - دارای هوا، باددار. 2 - آن چه که در هوا جای گیرد یا جریان یابد. 3 - لطیف، سبک . 4 - انتقال پذیر. 5 - لغو، بی هوده . 6 - بی قرار، بی ثبات . 7 - بیهوده گوی . 8 - عاشق . 9 - تیر آتشبازی . 10 - کبود، لاجوردی . 11 - درآمد یا حاصلی که از جای غیرمعین رسد. 1


65739 هوایی شدن (هَ. شُ دَ) (مص ل .) (عا.) عاشق شدن، آرزومند شدن . 1


65740 هوبره (بَ رِ) (اِ.) پرنده ای است وحشی و حلال گوشت، بزرگتر از مرغ خانگی با گردن دراز و بال های زردرنگ و خال دار. 1


65741 هوبه (ب) شانه، دوش، کتف . 1


65742 هوتخش (تُ) [ په . ] (اِ.) پیشه ور، صنعتگر. 1


65743 هود [ عب . ] (اِ.) سورة یازدهم از قرآن کریم دارای صد و بیست و سه آیه . 1


65744 هود [ انگ . ] (اِ.) وسیله ای که برای تهویة هوای آشپزخانه در بالای اجاق خوراک پزی تعبیه شود، هوابر. (فره ). 1


65745 هود (اِ.) = هوده : آتشگیره . 1


65746 هودج (هَ دَ) [ ع . ] (اِ.) کجاوه، عماری . 1


65747 هودر (دَ) (ص .) هر چیز زشت و زبون . 1


65748 هوده (د ) (اِ.) 1 - درست، حق . 2 - سود، فایده . 1


65749 هور 1 - (اِ.) آفتاب، خورشید. 2 - ستاره، بخت، طالع . 1


65750 هورخش (رَ) (اِ.) آفتاب، خورشید. 1


65751 هورشید (اِ.) خورشید. 1


65752 هورقلیا (قَ) [ عبر. ] (اِ.) درخشش بخار، تشعشع بخار. 1


65753 هورمزد (مُ) (اِ.) هُرمز. 1


65754 هورمون (هُ مُ) [ فر. ] (اِ.) قسمتی از ترشحات داخلی که به وسیلة غدد مترشحة داخلی ترشح می شود و اثر تحریکی و حیاتی روی سایر اعضای بدن دارد. 1


65755 هوز (اِ.) آواز تند و تیز مانند صدایی که از طاس برنجی و امثال آن برخیزد، آواز (بانگ ). 1


65756 هوز (هَ وَّ) [ ع . ] (اِ.) دومین کلمة ساخته شده از حروف ابجد مرکب از: ه - و - ز. 1


65757 هوس (هَ وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - میل، آرزو. 2 - شهوت، خواهش نفس . 1


65758 هوس باز ( هوس باز .) [ ع - فا. ] (ص فا.) شهوت پرست . 1


65759 هوش (اِ) 1 - زیرکی، آگاهی . 2 - عقل، فهم . 3 - جان، روان . 1


65760 هوش [ په . ] (اِ.) مرگ، موت . 1


65761 هوشمند (مَ) (ص مر.) 1 - باهوش . 2 - عاقل، بخرد. 1


65762 هوشیار [ په . ] (ص .) باهوش، خردمند. 1


65763 هوشیاری ( هوشیاری .) (حامص .) 1 - دارای هوش . 2 - عاقلی . 3 - آگاهی، بیدار. 4 - زیرکی . 1


65764 هول (هُ) (ق .) دست پاچه . 1


65765 هول ( هول .) [ ع . ] (اِ.) هراس، ترس، بیم . 1


65766 هول دادن ( هول . دَ) (اِ.) (عا.) کسی را ناگهان به جلو پرت کردن . 1


65767 هول شدن ( هول شدن . شُ دَ) (مص ل .) (عا.)دستپاچه شدن . 1


65768 هولناک ( هولناک .) [ ع - فا. ] (ص مر.) ترسناک، خوف انگیز. 1


65769 هولی (هَ) (اِ.) کره اسبی که هنوز زین بر پشت آن نگذاشته باشند. 1


65770 هوم (اِ.) نام درختی شبیه به درخت گز. 1


65771 هومیوپاتی (هُ یُ) [ انگ . ] (اِ.) = هومئوپاتی : نظامی درمانی مبتنی بر اصل «همانند، همانند را شفا می دهد»، همسان درمانی . (فره ). 1


65772 هون (هَ) [ ع . ] (اِ.) خواری، رسوایی . 1


65773 هون ( هون .) (اِ.) زمین کلوخ وار شیار کرده . 1


65776 هوی (هَ وا) [ ع . ] (اِ.) 1 - میل، خواهش . 2 - عشق . ج . اهواء. 1


65777 هویت (هُ و یَّ) [ ع . هویة ] (اِ.) شخصیت، ذات، حقیقت چیز. 1


65778 هویج (هَ) (اِ.) گیاه علفی دوساله از تیرة چتریان، با ریشه راست، ساقة بی کرک یا پوشیده از تار. برگ های متناوب و گل های کوچک سفید و مجتمع به صورت چتر. ریشة این گیاه نارنجی یا زرد است و مصرف غذایی و دارویی بالا دارد، گزر، زردک . 1


65779 هوید (هَ وِ یا هُ وَ) (اِ.) 1 - نمدی که گرداگرد کوهان شتر می گذارند. 2 - پالان، زین . 1


65780 هویدا (هُ وَ) (ص .) 1 - آشکار، پیدا. 2 - روشن . 1


65781 هپاتیت (هِ) [ فر. ] (اِ.) بیماری التهابی ای که بر اثر عواملی مانند ویروس ها، سموم، داروها و غیره به وجود می آید. 1


65782 هپارلو (هُ لُ) (اِمر.) (عا.) بلندگو. 1


65783 هپاک (هَ یا هُ) (اِ.) فرق سر، تارک سر. 1


65784 هپرو (هَ پَ) (اِمص .) (عا.) ربودن چیزی را از دست کسی، قاپیدن . 1


65785 هپرو شدن (هَ پَ. شُ دَ)(مص ل .)(عا.) 1 - به غارت رفتن . 2 - ربوده شدن . 1


65786 هپروت (هَ پَ) (اِ.) (عا.) عالم وهم و خیال . 1


65787 هپل وهپو (هَپَ لُ. هَ) (ص .) (عا.) 1 - بی قانون، بی ترتیب . 2 - هرج و مرج . 1


65788 هپیون (هَ یُ) (اِ.) افیون، تریاک . 1


65789 هچل (هَ چَ) (اِ.) (عا.) 1 - دردسر، گرفتاری . 2 - بور، سرخ . 1


65790 هژبر (هُ ژَ) (اِ.) شیر، هزبر. 1


65791 هژمونی (هِ ژِ مُ) [ فر. ] (اِ.) برتری، سروری، سلطه . 1


65792 هژیر (هَ) [ په . ] (ص .) 1 - زیرک، هوشیار. 2 - نیکو، پسندیده . 1


65793 هکتار (ه ) [ فر. ] (اِ.) ده هزار متر مربع . 1


65794 هکتولیتر (هِ تُ) [ فر. ] (اِمر.) واحدی برای سنجش مایعات : 100 لیتر. 1


65795 هکتومتر ( هکتومتر . مِ) [ فر. ] (اِمر.) واحدی برای سنجش طول : 100 متر. 1


65796 هکذا (ها کَ) [ ع . ] (ق مر.) به همین ترتیب، این چنین . 1


65797 هکری (هُ) (اِ.) زراعتی که با آب باران حاصل دهد، دیم . 1


65798 هکف (هَ کَ) (ص .) بیهوده، بی فایده . 1


65799 هکهک (هَ هَ) (اِ.) 1 - سکسکه . 2 - هق هق گریه . 1


65800 هکچه (هُ چِ) (اِ.) سکسکه . 1


65801 هگرز (هَ گِ) [ په . ] (ق .) هرگز. 1


65802 هیئت (هَ ئَ) [ ع . هیئة ] (اِ.) 1 - شکل، صورت، حال، کیفیت . 2 - علم نجوم . 1


65803 هیاج (هِ) [ ع . ] (مص م .) برانگیختن، کارزار کردن . 1


65804 هیاهو (هَ) (اِ.) جار و جنجال، داد و فریاد. 1


65805 هیاکل (هَ کِ) [ ع . ] (اِ.) جِ هیکل . 1


65806 هیبت (هِ بَ) [ ع . هیبة ] (اِ.) 1 - ترس، هول . 2 - شکوه، عظمت . 1


65807 هیتر (تِ) [ انگ . ] (اِ.) وسیله ای برای گرم کردن هوای مکان هایی مانند اتاق و کارخانه، اجاق برقی، بخاری برقی . (فره ). 1


65808 هیجا (هَ) [ ع . هیجاء ] (اِ.) نبرد، کارزار. 1


65809 هیجان (هَ یَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - آشفته شدن . 2 - برانگیخته شدن، اضطراب . 3 - (اِ.) خشم، غضب . 1


65810 هیختن (تَ)(مص م .)برکشیدن، بیرون کشیدن شمشیر از نیام . 1


65811 هیدخ (هَ دَ) (اِ.) اسب جوان سرکش که به سختی رام شود. 1


65812 هیدرولیک (رُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - دانشی که در مورد مایعات در حال حرکت بحث می کند. 2 - دستگاه هایی که از نیروی هیدرولیک برای تسهیل کارهای مکانیکی استفاده می شود. 1


65813 هیدروژن (ژِ) [ فر. ] (اِ.) گازی است بی رنگ و بو و بی طعم که از ترکیب آن با اکسیژن آب ایجاد می شود. 1


65814 هیراد (ص .) خوش رو، خندان . 1


65815 هیربد (بَ) (اِ.) 1 - پیشوای دین زرتشتی . 2 - خدمتکار آتشکده . 3 - قاضی و مفتی زرتشتی . 1


65816 هیروگلیف (رُ لِ) [ فر. ] (اِ.) خط تصویری که در آن به جای نوشتن اسم اشیاء تصویر آن ها را می کشیده اند، این خط در بین پیشوایان و کاهنان مصری برای نوشتن مطالب مذهبی به کار می رفته است . 1


65817 هیز (ص .) مخنث، بدکار. 1


65818 هیزم (هِ زُ) (اِ.) هیمه، چوبی که برای سوختن به کار می رود. ؛ هیزم تر به کسی فروختن کنایه از: بدی کردن به کسی و خصومت اورا برانگیختن . 1


65819 هیستری (تِ) [ فر. ] (اِ.) نوعی بیماری روحی که اختلال های حسی به همراه دارد. 1


65820 هیضه (هَ ض ) [ ع . هیضة ] (اِ.) اسهال شدید همراه استفراغ بر اثر سوءهاضمه . 1


65821 هیلاج (هَ) (اِ.) زایچة مولود، حسابی که ستاره شناسان توسط آن به احوال فرد و کمیّت عُمر او پی می برند. 1


65822 هیلله (هَ لَ لِ) [ ع . هیللة ] (مص ل .) لااله الا الله گفتن . 1


65823 هیمنه (هَ مَ نِ) [ ع . هیمنة ] (مص ل .) 1 - آمین گفتن . 2 - نگهبانی کردن . 3 - در فارسی : وقار، شکوه . 1


65824 هیمه (هِ مِ) (اِ.) هیزم . 1


65825 هین (هِ) (اِ.) سیل، سیلاب . 1


65826 هین (هِ) (شب جم .) 1 - کلمة تأکید به معنی زودباش، شتاب کن . 2 - کلمة اشاره به معنی این و اینک . 3 - کلمة تنبیه به معنی : هان، آگاه باش . 1


65827 هیناهین (هِ هِ) (اِ.) شتاب، تعجیل . 1


65828 هیهات (هَ) [ ع . ] 1 - اسم فعل به معنی : دور است . 2 - در فارسی به معنای حسرت، دریغ، دریغا. 1


65829 هیولا (هَ) [ ع . ] (اِ.) مأخوذ از یونانی . 1 - مادة اولی، اصل هر چیز. 2 - در فارسی به معنای صورت، هیکل . 3 - (عا.) غول، عظیم الجثه . 1


65830 هیولانی ( هیولانی .) [ ع . ] (ص .) مادی . 1


65831 هیولی (هَ لا) [ ع . ] (اِ.) منسوب به هیولا. 1


65832 هیون (هَ) (اِ.) شتر کلان، شتر تندرو. 1


65833 هیپنوتیزم (نُ تِ) [ فر. ] (اِ.) خواب مصنوعی، خواب مغناطیسی که در آن شخص تحت تأثیر القاهای شخص دیگر به خواب می رود. 1


65834 هیپوتالاموس (پُ) [ فر. ] (اِ.) اندامی که در زیر نهنج قرار دارد و کارش تنظیم آب و دمای بدن و خواب و صفات ثانوی جنسی است، زیر نهنج . (فره ). 1


65835 هیپودرم (پُ د) [ فر. ] (اِ.) لایه ای در زیر پوست از بافت پیوندی سست که در بردارندة شمار متفاوتی از یاخته های چربی است، زیرپوست . (فره ). 1


65836 هیپوفیز (پُ) [ فر. ] (اِ.) غده ای است فرد به اندازة یک فندق که در خط وسط در داخل زین ترکی استخوان خفاشی کاملاً پنهان است، وزن متوسط این غده در مرد 5/0 الی 6/0 گرم و در زن قدری سنگین تر است یعنی مابین 6/0 تا 7/0 گرم است . این غده با ترشح هورمون های گوناگون فعالیت سایر غدد درون ریز را تنظیم می کند. 1


65837 هیپی [ انگ . ] (اِ.) هر یک از کسانی که در مخالفت با عادت و رسوم موجود در جامعة خود (خاصه در غرب ) به بلند کردن مو و پوشیدن لباس های غیرعادی، مصرف مواد مخدر به همراه دیگر هم فکران خود روی می آورند. 1


65838 هیچ 1 - (ق .) اصلاً، ابداً. 2 - (ص .) نیست، نابود. 3 - پوچ، بی اعتبار. 4 - آیا، هیچ می دانی ؟. 1


65839 هیچ وجه (ق مر.) هیچ طور، هیچ گونه . 1


65840 هیچ کاره (ر یا رَ) (ص مر. ق .) آن که برای کاری شایسته نیست، بی کاره . 1


65841 هیچ کس (کَ) 1 - (اِ.)کسی، شخصی . 2 - (ص .) ناچیز، بی ارزش . 1


65842 هیچ گاه (ق مر.) هیچ وقت، هرگز. 1


65843 هیکل (هَ کَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - بنای مرتفع . 2 - انسان یا حیوان تنومند. 3 - جایی در کنیسه که مراسم قربانی را در آن به جا می آورند. 4 - بُت خانه . ج . هیاکل . 1


65844 هیگر (هَ گَ یا گِ) (اِ.) اسب سرخ مایل به سیاهی که یال و دم آن سیاه باشد. 1


65845 و ( و .) (ق .) خاصه، مخصوصاً. 1


65846 و ( و .) [ ع . ] (حر.) در آغاز لفظ جلاله (= الله) برای قسم به کار رود. 1


65847 و (واو معدوله ) از نظر دستوری واوی است که در عهد ما نوشته می شود ولی خوانده نمی شود: خواب، خواهش، خویش، خویشتن . اما در زمان قدیم آ ن را تلفظ می کردند و چون در هنگام تلفظ از ضمه به فتحه عدول می کردند آن را واو معدوله نامیده اند. لازم به توضیح است که همیشه پیش از واو معدوله حرف «خ » و بعد از آن یکی از حروف «د، ر، ز، س، ش، ن، و، ه، ی » واقع می شود. 1


65848 و ( و .) [ په . ] (حر رب، عطف ) حرف عطف است و آن دو کلمه یا دو جمله را به هم پیوند دهد و آن به معانی ذیل آید: 1 - (معیت و مصاحبت ) با. 2 - (حالیه ) حال آن که، در صورتی که . 3 - با آن که با وجودی که . 1


65849 و (حر.) سی امین حرف از الفبای فارسی که در حساب ابجد برابر با عدد 6 می باشد. 1


65850 و (وَ) (حر. اض .) مقابله را رساند، مقابل، برابر. 1


65852 وا (پش .) پیش از فعل آید به معنای ذیل : الف - به معنی «باز» تجدید و دوبارگی را رساند: وا آمدن . ب - به معنی «باز»، «گشاده » و مانند آن : واکردن . ج - به معنی «به » به جهت تاکید: وا ایستادن، واشدن . 1


65853 وا (ص .) باز، گشاده . 1


65854 وا (حراض .) 1 - به معنی «با» معیت را رساند: گویند ما وا شماییم [ و دین شما. ] ... 2 - به معنی «به »: بندة من (خدا) پشت وامن داد و کار وامن گذاشت . 1


65855 وا (پس .) به آخر اسم پیوندد دال بر نگهبانی و حفاظت : پیشوا. 1


65856 وا (عا.) = وای : 1 - کلمه ای که به هنگام شدت مرض و احساس درد و رنج گویند. 2 - در موقع تأسف خوردن استعمال شود. 3 - در مورد تعجب به کار رود (بیشتر در تداول خانم ها). 1


65857 وابسته (بَ تِ) (ص مف .) 1 - مربوط، منسوب . 2 - خویشاوند. 3 - مأمور دولتی که سفارت آن دولت در کشور دیگر وظایفی را انجام دهد، اتاشه . ؛ وابسته بازرگانی مأمور دولتی که در سفارت آن دولت در کشور دیگر به امور بازرگانی رسیدگی کند. 1


65858 وابستگی (بَ تِ) (حامص .) علاقه، پیوستگی . 1


65859 وابط (ب) [ ع . ] (ص فا.) 1 - ضعیف، سُست - رأی . 2 - خسیس، فرومایه . 1


65860 وابفت (بَ) (اِ.) جامة ستبر. 1


65861 وابل (ب) [ ع . ] (اِ.) باران تند و شدید. 1


65862 وابند (بَ) (اِ.) محل تقاطع دو دیوار. 1


65863 وابوسیدن (دَ) (مص م .) 1 - بازبوسیدن .2 - خاتمه دادن به کشتی . 3 - روگردان شدن، متنفر گشتن . 1


65864 وات (اِ.) کلمه، سخن . 1


65865 وات (اِ.) پوستین . 1


65912 وارد (رِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - در آینده، داخل شونده . 2 - (عا.) ماهر، چیره دست . 3 - به جا، به مورد. 1


65913 وارد ساختن (رِ. تَ) [ ع - فا . ] (مص م .) 1 - داخل کردن . 2 - آگاه ساختن . 1


65914 وارد شدن ( وارد شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - رسیدن . 2 - (عا.) ماهر شدن، اُستاد شدن . 1


70480 کوراب (اِمر.) سراب، شوره زار. 1


65866 وات [ انگ - فر. ] (اِ.) واحدی است که برای سنجش مقدار نیروی الکتریسیته بکار می رود و معادل است با مقدار یک ژول انرژی در یک ثانیه، به عبارت دیگر هرگاه از یک سیم هادی آن قدر جریان الکتریسیته بگذرد که معادل یک ژول انرژی در یک ثانیه مصرف شود، گوییم به اندازة یک وات انرژی مصرف شده است به طور خلاصه ژول در ثانیه را وات نامند. کلمة وات از نام دانشمند انگلیسی به نام جیمز وات گرفته شده است . 1


65867 واتر (تَ) (ص تف .) دورتر، آن سوتر. 1


65868 واترقیدن (تَ رَ قّ دَ) (مص ل .) تنزل کردن، به عقب برگشتن . 1


65869 واترپروف (تِ. پُ) [ انگ . ] (ص .) ضد آب، ضد رطوبت . 1


65870 واترپولو ( واترپولو . پُ لُ) [ انگ . ] (اِ.) نوعی بازی شبیه فوتبال ولی با دست که در استخری به طول 19 تا 30 متر و به عرض 10 تا 20 متر انجام می شود. در این بازی معمولاً دو دستة 7 نفری شرکت می کنند. 1


65871 واتگر (گَ) (ص فا.) 1 - سخن گو. 2 - سخنور، قصه خوان . 3 - شاعر. 1


65872 واتگر (گَ) (ص .) پوستین دوز. 1


65873 واثق (ثِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - اطمینان دارنده . 2 - استوار، محکم . 1


65874 واج (ص .) گیج، حیران . 1


65875 واج [ په . ] (اِ.) 1 - گفتار، کلام، سخن . 2 - واچ ؛ دعا و وردی که زرتشتیان هنگام مراسم مذهبی می خوانند. 1


65876 واجار [ په . ] (اِ.) واچار؛ بازار. 1


65877 واجار کردن (کَ دَ) (مص م .) (عا.) به آواز بلند به گوش همه رساندن . 1


65878 واجب (ج ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - لازم، ضروری . 2 - فعلی که عمل بدان لازم است و ترکش گناه دارد. 3 - سزاوار، شایسته . 4 - مایحتاج . ؛ واجب عینی واجبی که هر فرد مسلمان مکلف است به شخصه انجام دهد. ؛ واجب کفایی واجبی است که چون بعض افراد آن را انجام دهند، تکلیف از گردن دیگران ساقط شود. مانند: کفن و دفن اموات . 1


65879 واجبات (جِ) [ ع . ] (ص . اِ.) جِ واجبه ؛ اموری که به جا آوردن آن ها واجب و بایسته است . 1


65880 واجبی ( جِ ) [ ع - فا. ] (اِ.)1 - حقوق، مستمری . 2 - دارویی برای زدودن موهای زاید بدن . 1


65881 واجد (جِ) [ ع . ] (اِفا.) یابنده، دارنده . 1


65882 واحد (حِ) [ ع . ] 1 - (اِ. ص .) یک، یکی . 2 - یگانه، یکتا. 3 - مجموعة افرادی که مأمور انجام عملیات مشترکی هستند. 4 - یک ساعت درس در هفته در یک نیم سال تحصیلی دورة دانشگاهی . 1


65883 واحه (حِ) [ ع . واحة ] (اِ.) قطعه زمینی سبز و خرم در میان صحرا. 1


65884 واخ (اِصت .) (عا.) 1 - کلمه ای است دال به تأسف و حسرت . 2 - کلمه ای است دال بر تحسین و خوشایندی . 1


65885 واخواست (خا) (مص مر.) 1 - بازخواست، اعتراض . 2 - برگشت ؛ اعتراض دارندة چک یا برات هنگامی که با عدم وصول روبرو شود. 1


65886 واخوان (خا) (اِ.) 1 - دوباره خواندن . 2 - مقابلة کتب، مطابقه . 3 - امتحان درستی و نادرستی دو قپان . 1


65887 واخواهی (خا) (حامص .) بازخواست، اعتراض . 1


65888 واخوردن (خُ دَ) (مص ل .) 1 - یکّه خوردن، دچار شوک شدن . 2 - بی رونق شدن . 1


65889 واخورده (خُ د) 1 - (ص مف .) شکست خورده، از رونق افتاده . 2 - مأیوس، دل سرد. 1


65890 واخوردگی (خُ د) (حامص .) 1 - از رواج و رونق افتادن . 2 - رد شدن . 3 - سرخوردگی، یأس . 1


65891 واخچی [ تر. ] (اِ.) اسب پالانی . 1


65892 واخیدن (دَ) (مص م .) از هم جدا کردن . 1


65893 واخیده (د) (ص مف .) از هم جدا کرده . 1


65894 واخیسیدن (دَ) (مص ل .) (عا.) از جوش افتادن (پلو یا کته ) در روی بار و در نتیجه قد نکشیدن و پختن نشاستة آن . 1


65895 وادادن (دَ) (مص م .) 1 - پس دادن . 2 - جدا شدن . 3 - سُست شدن، شُل شدن . 1


65896 وادار (ص .) ناگزیر به انجام کاری یا پذیرش چیزی . 1


65897 وادار کردن (کَ دَ) (مص م .) 1 - تحریک کردن، برانگیختن . 2 - مجبور کردن . 1


65898 وادارنک (رَ) (اِ.) بادرنگ، بالنگ . 1


65899 واداشتن (تَ) (مص م .) گماشتن، وادار کردن . 1


65900 وادانستن (نِ تَ) (مص م .) بازشناختن، تشخیص دادن . 1


65901 وادروا (دَ) (اِ.) بادربا، نانخورش، جایی که در آن نانخورش فراوان است . 1


65902 وادنگ (دَ) (اِ.) (عا.) انکار پس از اقرار، دبه . 1


65903 واده (د) (د یا دَ) 1 - (اِ.) اصل، بنا، شالوده . 2 - (پس .) به صورت پسوند آید به معنی فوق : خانواده، کواده . 1


65904 وادی [ ع . ] (اِ.) 1 - رودبار، رود. 2 - دَرّه . 3 - صحرا، بیابان . 1


65905 وادی ایمن (مَ) [ ع . ] (اِمر.) جایی که به حضرت موسی وحی رسید. 1


65906 وادیان (اِ) بادیان، رازیانه . 1


65907 وادیج (اِ.) چوب بَستی که تاک انگور را روی آن می خوابانند. 1


65908 وادید (مص مر.) بازدید، سرکشی . 1


65909 وار (پس .) 1 - نشانة دارندگی، عیالوار. 2 - به معنی نظیر و مانند: دیوانه وار. 3 - (اِ.) دفعه، مرتبه . 4 - به معنی بار، حمل : خروار، شتروار. 5 - دال بر لیاقت : شاهوار، گوشوار. 6 - آنچه مدت معین ظاهر شود: هفته وار (مجله هفتگی ). 1


65910 وار (اِ.) مهر، محبت . 1


65911 وارث (رِ) [ ع . ] (اِفا.) ارث برنده . 1


70485 کورس (کَ رَ) (اِ.) پیچ و شکن موی . 1


65915 واردات (رِ) [ ع . ] (اِ.) جِ وارده ؛ کالاهایی که از خارج وارد کشور می شود. 1


65916 وارسته (رَ تِ) (ص مف .) 1 - فروتن، خاضع . 2 - رها شده . 1


65917 وارستگی (رَ تِ) (حامص .) 1 - رهایی، آزادگی . 2 - فروتنی . 1


65918 وارسی (رَ) (اِمص .) بازرسی، به دقت رسیدگی کردن . 1


65919 وارسیدن (رِ دَ) (مص م .) 1 - مجدداً رسیدن . 2 - وصول . 3 - سرکشی کردن، تفتیش کردن . 4 - ادراک، دریافتن . 5 - بی فایده شدن، بی مصرف نشدن . 1


65920 وارغ (رَ یا رِ) (اِ.) 1 - گلیم، پلاس . 2 - سد مانندی ساخته شده از چوب و گل . 1


65921 وارف (رِ) [ ع . ] (ص .) 1 - گسترده، وسیع . 2 - بسیار سبز. 1


65922 وارفتن (رَ تَ) (مص ل .) 1 - از هم پاشیده شدن . 2 - (عا.) یکُه خوردن، گیج شدن . 1


65923 وارفته (رَ ت ِ) (ص مف .) 1 - از هم پاشیده . 2 - (عا.) تنبل، بی حال . 3 - متحیر، گیج، تعجب کرده . 1


65924 وارفتگی (رَ تِ) (حامص .) 1 - از هم پاشیدگی . 2 - سُستی، بی حالی . 1


65925 وارمر (مِ) [ انگ . ] (اِ.) اجاق کوچک شمع دار که برای گرم نگه داشتن غذا به کار رود، چراغک . (فره ). 1


65926 وارن (رَ یا ر ) (اِ.) آرنج، مرفق . 1


65927 وارنگ (رَ) (اِ.) 1 - رنگ مخالف . 2 - مخالف، عکس . ؛ رنگ وارنگ رنگارنگ، گوناگون . 1


65928 واره (ر ) (اِ.) نوبت، مرتبه . 1


65929 واره (ر ) (پس .) به آخر اسم ملحق شود دال بر معانی ذیل : الف - دال بر شباهت و مانندگی : ماهواره . ب - دال بر تعلق و ارتباط : گوشواره . ج - دال بر مکان : چراغواره . 1


65930 وارهانیدن (رَ دَ) (مص م .)آزاد کردن، خلاص کردن . 1


65931 وارهیدن (رَ دَ) (مص ل .) خلاص شدن، آزاد گشتن . 1


65932 وارو (اِ.) 1 - وارون، واژگون . 2 - پُشتک . 1


65933 وارو (اِ.) = واروک : زگیل . 1


65934 وارو (اِمر.) قلمه های درخت تبریزی را گویند. 1


65935 وارو زدن (زَ دَ) (مص ل .) 1 - پُشتک زدن . 2 - واکنش نشان دادن . 1


65936 وارون [ په . ] (ص .) سرنگون، واژگون . 1


65937 وارونه (ن ) (ص .) 1 - واژگونه، سرنگون . 2 - برعکس، ضد. 1


65938 وارونی (نِ) (ص .) شوم، نامبارک . 1


65939 وارکار (اِ.) 1 - جالیز. 2 - کلبه ای محقر در باغ و جالیز. 1


65940 واریته (ی ت ) [ فر. ] (اِ.) 1 - گوناگون . 2 - نمایشی مرکب از کنسرت، تئاتر، رقص ... 1


65941 واریخته (تِ یا تَ) 1 - (ص مف .) دوباره ریخته . 2 - تفریغ حساب شده . 3 - (اِ.) جایی که شیب آن از یکسوست نه از چند سو. 1


65942 واریز 1 - (اِمص .) عمل ریزش یا ریختن . 2 - ریختن پول به حساب . 1


65943 واریس [ فر. ] (اِ.) تورم رگ ها بویژه در پا. 1


65944 واز (ص .) باز؛ گشوده . 1


65945 وازدن (زَ دَ) (مص م .) 1 - پس زدن، رد کردن . 2 - جداکردن و کنار گذاشتن جنس نامرغوب . 1


65946 وازده (زَ د) (ص مف .) 1 - نامرغوب . 2 - مطرود، مردود. 1


65947 وازدگی (زَ د)(حامص .)(عا.) یأس، سرخوردگی . 1


65948 وازر (ز) [ ع . ] (اِفا.) گناهکار. 1


65949 وازع (ز) [ ع . ] (ص فا.) بخش کننده . 1


65950 وازلین (ز) [ فر. ] (اِ.) نوعی روغن که از آن برای تهیة بعضی داروها، پمادها و لوازم آرایشی استفاده می کنند. 1


65951 وازکتومی (زَ تُ) [ انگ . ] (اِمص .) بستن لوله های انتقال دهندة اسپرم در مرد جهت پیش گیری از بارورسازی . 1


65952 واسة (س ) [ ع . واسطه، برای، به علت ] (حر. اض .) (عا.) برای، بهر، به جهت . 1


65953 واستادن (دَ) (مص ل .) (عا.) ایستادن . 1


65954 واستدن (س تُ دَ) (مص م .) باز گرفتن . 1


65955 واستریوش (تَ) [ په . ] (اِ.) کشاورز و آن یکی از طبقات چهارگانة عهد ساسانی به شمار می رفته . ج . واستریوشان . 1


65956 واستریوش بد (بذ) ( واستریوش بد . بَ) [ په . ] (اِ.) رییس طبقة کشاورزان (عهد ساسانی ). 1


65957 واسرنگیدن (سَ رَ دَ) (مص ل .) 1 - رو برتافتن، امتناع کردن . 2 - انکار کردن . 1


65958 واسط (س ) [ ع . ] (اِفا.) میانجی . 1


65959 واسطه (س طِ) [ ع . واسطة ] 1 - (اِفا.) میانجی . 2 - دلاُل . 3 - مرکز، ناحیه، کرسی . 4 - شفیع . 5 - سبب، علت، انگیزه . 1


65960 واسع (س ) [ ع . ] (اِفا.) گشایش دهنده . 1


65961 واسل (س ) [ ع . ] (ص فا.) توسل جوینده . 1


65962 واسپردن (س پُ دَُ) (مص م .) رد کردن، تأدیه کردن . 1


65963 واش [ په . ] (اِ.) علف، گیاه . 1


65964 واشامه (مِ) (اِ.) مقنعه، روسری . واشام و باشام و باشامه نیز گویند. 1


65965 واشدن (شُ دَ) (مص ل .) 1 - باز شدن . 2 - شکفته شدن . 3 - پراکنده شدن . 4 - برطرف شدن . 5 - جدا شدن . 6 - بند آمدن . 7 - دست برداشتن . 1


65966 واشر (ش ) [ انگ . ] (اِ.) حلقه ای معمولاً از جنس لاستیک که برای آب بندی کردن بین دو جسم سخت قرار می گیرد. 1


65967 واشنگ (شَ) (اِ.) 1 - چوبک زن، کسی که در شب های ماه رمضان با آواز یا صدای طبل مردم را بیدار می کند. 2 - مهتر پاسبان . 1


65968 واشه (ش ) (اِ.)باشه ؛ پرنده ای شکاری، کوچک تر از باز. 1


66028 وامی (ص نسب .)1 - بدهکار.2 - عاجز، بدبخت . 1


65969 واشور (اِ.) لباس اضافی برای تعویض لباسی که پوشیده اند. ؛ شور واشور دو یا چند جامه که یکی را به تن کنند و دیگری را بشویند و تمیز کنند. 1


65970 واشی [ ع . ] (اِفا.) سخن چین، نمام . 1


65971 واصف (ص ) [ ع . ] (اِفا.)ستایش کننده، وصف کننده . 1


65972 واصل (ص ) [ ع . ] (اِفا.)1 - رسنده . 2 - پیوسته . 1


65973 واصل شدن ( واصل شدن . شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - رسیدن، پیوستن . 2 - به حق رسیدن . 1


65974 واضح (ض ) [ ع . ] (اِفا.) پیدا، نمایان . 1


65975 واضع (ض ) [ ع . ] (اِفا.) وضع کننده . 1


65976 واعظ (عِ) [ ع . ] (اِفا.) پند دهنده . ج . وعاظ . 1


65977 واعی [ ع . ] (اِفا.) 1 - نگاهدارنده، حافظ . 2 - شنونده، گوش دهنده . 1


65978 وافد (فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - بر سویی آینده، آینده . 2 - نزد کسی رونده . جِ (عربی ) وفود، اوفاد، وفد. 1


65979 وافر (فِ) [ ع . ] (اِفا.) فراوان، زیاد. 1


65980 وافور (اِ.) آلتی که با آن تریاک می کشند. 1


65981 وافوری (ص نسب .) تریاکی، معتاد. 1


65982 وافی (فِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - تمام، کامل . 2 - وفا - کننده . 1


65983 واقد (قِ) [ ع . ] (اِفا.) تابناک، مشتمل . 1


65984 واقع (ق ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - فرود آینده، رخ دهنده . 2 - حاصل . 3 - راست، درست . 4 - وضع یا کیفیت قرار گرفتن . 5 - وضع یا کیفیت وقوع یافتن . ؛ در واقع در حقیقت . ؛غیر واقع خلاف واقعیت . 1


65985 واقع گرایی ( واقع گرایی . گَ) [ ع - فا. ] (اِمص .) 1 - گرایش و توجه به واقعیت ها و پرهیز از خیال بافی . 2 - وفاداری به طبیعت یا زندگی واقعی و بیان دقیق آن بدون خیال پردازی . نک رئالیسم . 1


65986 واقعاً (قِ عن ) [ ع . ] (ق .) در واقع، در حقیقت، حقیقتاً. 1


65987 واقعه (قِ عِ) [ ع . واقعة ] (اِ.) 1 - حادثه، پیش آمد. 2 - قیامت، رستاخیز. 1


65988 واقعه رسیده ( واقعه رسیده . رِ د) [ ع - فا. ] (ص مف .) دچار حادثة بَد شده، مصیبت دیده . 1


65989 واقعی (قِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .)حقیقی، راست . 1


65990 واقعیت (قِ یَّ) (مص جع .) حقیقت، حقیقت داشتن . 1


65991 واقف (ق ) [ ع . ] (اِفا.) باخبر، آگاه . 1


65992 واقفی (ق ) [ ع - فا. ] (حامص .)وقوف، آگاهی . 1


65993 واقلیدن (قِ دَ) (مص ل .) (عا.) از کاری که با اشتیاق تمام پیش گرفته اند صرفنظر کردن . 1


65994 واقول (قَ یا قُ) [ فا - ع . ] (اِ.) (عا.) انکار، دبه، نکول . 1


65995 واقی [ ع . ] (اِفا.) 1 - نگاه دارنده، حافظ . 2 - حامی . 1


65996 وال (اِ.) 1 - بال، نوعی ماهی بسیار بزرگ . 2 - نوعی پارچه . 1


65997 والا (ص .) 1 - بلند مرتبه، شریف . 2 - مقبول، شایسته . 3 - مشهور. 4 - برتر. 5 - (اِ.) قد، قامت . 6 - بیرق، درفش . 1


65998 والاتبار (تَ) (ص مر.) دارای اصل و نسب، نجیب زاده . 1


65999 والاجاه (ص مر.) عالی قدر، بلندمرتبه . 1


66000 والاحضرت (حَ رَ)(ص مر.) 1 - آن که آستانش رفیع است، عالی مقام . 2 - عنوانی است شاهزادگان و نایب السلطنه را. 1


66001 والاد (اِ.) 1 - دیوار. 2 - سقف . 1


66002 والادگر (گَ) بنا، معمار. 1


66003 والامنش (مَ ن ) (ص مر.) بلندطبع . 1


66004 والان (اِ.) رازیانه ؛ گیاهی است خوش بو با دانه های ریز که برای نفخ مفید است . 1


66005 والد (ل ) [ ع . ] (اِفا.) پدر، اب . 1


66006 والده (ل د ) [ ع . والدة ] (اِفا.) مؤنث والد؛ مادر. 1


66007 والدین (ل دَ) [ ع . ] (اِ.) تثنیة والد؛ پدر و مادر. 1


66008 والس [ فر. ] (اِ.) 1 - نوعی رقص آرام دو نفره . 2 - موسیقی سه ضربی مخصوص این رقص . 1


66009 والسلام (وَ سْ سَ) [ ع . ] (ق .) همین و بس . (واژة نخست عبارت والسلام علیکم به معنی درود بر شما). 1


66010 والله (وَ لْ لا) [ ع . ] (ق .) سوگند به خدا. 1


66011 واله ( واله .) (اِ.) مبالغه در کارها، اصرار، ابرام . 1


66012 واله ( واله .) [ ع . ] (اِفا.) 1 - حیران، سرگشته . 2 - شیفته، عاشق . 1


66013 واله (لِ) (اِ.) سراب . 1


66014 والور (لُ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجای نوعی چراغ خوراک پزی نفت سوز دارای فتیله . 1


66015 والک (لَ) (اِ.) سیر جنگلی . 1


66016 والگونه (نَ یا نِ) (اِمر.) آلگونه ؛ سُرخاب . 1


66017 والی [ ع . ] (اِفا.) حاکم، فرمانروا. ج . ولاة . 1


66018 والیبال [ انگ . ] (اِمر.) از ورزش های دسته جمعی - با توپ و دست - که میان دو دستة شش نفری در میدانی مستطیل شکل که به وسیلة تور دو نیم شده برگزار می شود. 1


66019 وام [ په . ] (اِ.) قرض، دین . 1


66020 وام خواه (خا) (ص فا.) 1 - قرض گیرنده . 2 - طلب کار. 1


66021 وام دار (ص فا.) بدهکار. 1


66022 وام کردن (کَ دَ) (مص م .) قرض گرفتن . 1


66023 وام گزاردن (گُ دَ) (مص م .) پرداختن وام و بدهی . 1


66024 واماندن (دَ) (مص ل .) خسته شدن، عقب ماندن . 1


66025 وامانده (د ) (ص مف .) خسته، مانده . 1


66026 واماندگی (د) (حامص .) 1 - فرسودگی، خستگی . 2 - عقب ماندگی . 1


66027 وامق (مَ) [ ع . ] (اِ.) نام عاشق عَذرا. 1


66029 وان [ روس . ] (اِ.) ظرف بزرگ فلزی یا چینی که برای شست و شوی بدن در حمام تعبیه کنند. 1


66030 وان یکاد (وَ. یَ) [ ع . ] (اشاره به آیة 51 سورة قلم قرآن مجید) برای دفع بلا می خوانند یا نوشته آن را همراه خود نگاه می دارند. 1


66031 وانت (نِ) [ انگ . ] (اِ.) ماشین باری کوچک . 1


66032 وانمود (نُ) (مص مر.) ظاهرسازی، تظاهر به انجام کاری . 1


66033 وانمودن (نَ یا نُ دَ) (مص م .) باز نمودن، نشان دادن . 1


66034 وانگاه (ق .) 1 - و آن زمان . 2 - به علاوه، وانگهی . 1


66035 وانگه (گَ) (ق .) بعلاوه، وانگهی . 1


66036 وانیل [ فر. ] (اِ.) گیاهی است بالا رونده از تیرة ثعلب دارای میوه ای با جدار ضخیم و گوشت دار با بویی بسیار قوی و مطبوع و معطر با طعمی کمی شیرین که در شیرینی - پزی استفاده می شود. 1


66037 وانیلین [ فر. ] (اِ.) مادة معطری که به شکل بلورهای ریز سوزنی شکل سفید رنگ سطح خارجی وانیل را پوشانده و به علاوه از پوست میوه و سایر انساج گیاه وانیل استخراج می شود و پس از تبلور به شکل سوزن های ریز سفید کوچک درمی آید، بسیار معطر و دارای طعم سوزاننده است . 1


66038 واه (شب جم .) هنگام تحسین و تعجب گفته می شود. 1


66039 واهب (هِ) [ ع . ] (اِفا.) بخشنده، عطا کننده . 1


66040 واهمه (هِ مِ) [ ع . واهمة ] (اِ.) بیم، هراس . 1


66041 واهی [ ع . ] (اِفا.) سست، بی اساس . 1


66042 واو (حر.) سی امین حرف از حروف الفبای فارسی . ؛ یک واو جا نینداختن چیزی را حذف نکردن . 1


66043 واور (وَ) (اِ.) وسیله ای است برای صید ماهی مرکب، از یک حلقة فلزی که در ته آن کیسه ای توری قرار داده اند و دستة دراز چوبی دارد و توسط یک تن در رودخانه انداخته می شود و بعد بالا آورده می شود. 1


66044 واویلا [ ع . ] (شب جم .) افسوس ! دریغ ! 1


66045 واپس (پَ) (ق .) عقب، دنبال . 1


66046 واپسگرا ( واپسگرا . گَ) (ص .) مرتجع، مخالف پیش رفت و اندیشه های نو. 1


66047 واپسین (پَ) (ص .) آخر، آخرین . ؛ دم واپسین آخرین نفس که محتضر در حال نزع کند. ؛روز واپسین روز قیامت . 1


66048 واچرتیدن (چُ دَ) (مص ل .) (عا.) 1 - از حال چرت بیرون شدن . 2 - ناگهان حیرت کردن، بسیار متعجب شدن . 1


66049 واچیدن (دَ) (مص م .) برچیدن، دوباره چیدن . 1


66051 واژ (اِ.) نک . باژ؛ باج . 1


66052 واژه (ژِ) [ په . ] (اِ.) لغت، کلمه . 1


66053 واژه نامه ( واژه نامه . مِ) (اِمر.) 1 - کتابی که معنی واژه ها و اصطلاحات و معادل های یک یا چند زبان را به دست دهد. 2 - فرهنگ، لغت نامه . 1


66054 واژه نما ( واژه نما . نَ)(اِمر.)واژه ای بر بالای صفحة کتاب مرجع که نشانة نخستین یا آخرین مدخل در آن صفحه است . مانند: واژگان ... در بالای این صفحه . 1


66055 واژون (ص .) 1 - وارون . 2 - آن که رفتارش نادرست و نامعقول باشد. 3 - شوم، نحس . 4 - بخت برگشته . 1


66056 واژگان (اِ.) فهرستی از مجموعة واژه های یک کتاب، یک موضوع یا یک زبان . 1


66057 واژگون (ص .) 1 - برگشته، سرنگون . 2 - بخت برگشته . 3 - شوم، نامبارک . 1


66058 واکس [ روس . ] (اِ.) مادة چربی که رنگ های مختلف دارد و رویة کفش را با آن تمیز و براق کنند. 1


66059 واکسن (سَ) [ فر. ] (اِ.) ماده ای که از میکروب ضعیف شده یک بیماری می گیرند و برای پیش گیری از آن بیماری به بدن انسان یا حیوان اهلی تزریق می کنند. 1


66060 واکسیل [ روس . ] (اِ.) رشته ای به رنگ زرد یا سفید که افسران روی دوش و جلوی سینه آویزان می کنند. 1


66061 واکسیناسیون [ فر. ] (اِ.) محل تلقیح واکسن، مایه زنی . 1


66062 واکسینه (نِ) [ فر. ] (ص .) مایه کوبی شده . 1


66063 واکمن (مَ) [ انگ . ] (اِ.) نام تجاری دستگاهی کوچک و قابل حمل متشکل از یک پخش صوت و یک دو گوشی سبک، پخش همراه . (فره ). 1


66064 واکنش (کُ نِ) (اِمص .) عکس العمل . 1


66065 واکی تاکی [ انگ . ] (اِ.) دستگاه فرستنده و گیرندة ر ادیویی کوچک قابل حمل با برد محدود. 1


66066 واگذاردن (گُ دَ) (مص م .) 1 - تسلیم کردن، چیزی را در اختیار کسی قرار دادن . 2 - ترک کردن . 1


66067 واگذاشتن (گُ تَ) (مص م .) نک . واگذاردن . 1


66068 واگرا (گ ) (اِفا.) دور شونده . مق همگرا. 1


66069 واگردان (گَ) (اِمص .) زیر و رو کردن، دوباره گرداندن . 1


66070 واگرفتن (گ ر تَ) (مص م .) 1 - پس گرفتن، دوباره گرفتن . 2 - منع کردن . 1


66071 واگشت ( واگشت .) (مص مر. اِمص .) بازگشت، مراجعت . 1


66072 واگشت (گَ) (اِ.) پناه، پناهگاه . 1


66073 واگفت (گُ) (مص مر. اِمص .) 1 - واگفتن . 2 - دشنام، فحش . 1


66074 واگفتن (گُ تَ) (مص م .) بازگو کردن، دوباره گفتن . 1


66075 واگن (گُ) [ فر. ] (اِ.) هر یک از اطاق های قطار. 1


66076 واگوی (اِمص .) 1 - بازگفت سخن نشنیده . 2 - بازتاب صوت در داخل گنبد، حمام یا در کوه . 3 - تکرار بیت یا مصراعی که توسط دسته ای خوانده می شود، توسط دستة دیگر. 1


66077 واگویه (یِ) (اِمص .) سخن شنیده را باز گفتن . 1


66078 واگیر (حامص )1 - سرایت . 2 - (دستة عزاداری ) تکرار جمع مصراع یابیت ترجیع را. 3 - ورزشی اس ت پهلوانان را در گود زورخانه که یک به یک دست بر دیوار نهند و به جانب همان دست بر سینه زور کنند تا سینه برآمده پهن شود. 4 - ورزشکار پس از آن که از سنگ گرفتن خسته شد و دیگری سنگ گرفت، مجدداً چند مرتبه سنگ می گیرد. آن را واگیر گویند. 5 - آغاز کردن کشتی مجدداً. 1


66079 واگیردار (ص فا.) مرضی که از بیمار به دیگران سرایت کند، ساری . 1


66080 وای [ په . ] (اِ.) 1 - افسوس . 2 - فریاد، ناله . 1


66081 وایا (ص .) بایا؛ بایسته، ضروری . 1


66082 وایت برد (بُ) [ انگ . ] (اِمر.) اسبابی به صورت صفحه ای سفید(از جنس پلاستیک، پشم شیشه و مانند آن ) که می توان روی آن با ماژیک مخصوص آن مطلبی را نوشت که به راحتی قابل پاک کردن می باشد. 1


66083 وایست (یِ) (ص .) بایست ؛ ضرورت، لزوم . 1


66084 وایه (یِ) (اِ.) 1 - بهره . 2 - حاجت، مراد. 1


66085 وبا (وَ) [ ع . وباء ] (اِ.) نوعی بیماری عفونی و همه گیر و مسری . 1


66086 وبال (وَ) [ ع . ] (اِ.)1 - سختی، عذاب . 2 - بَدی سرانجام . 1


66087 وبر (وَ بَ) [ ع . ] (اِ.) پشم شتر و خرگوش و مانند آن . 1


66088 وبیل (وَ) [ ع . ] (ص .) سخت، وخیم، کار دشوار. 1


66089 وت (وَ) (اِ.) پوستین . 1


66090 وتح (وَ تِ) [ ع . ] (ص .) خسیس، فرومایه . 1


66091 وتد (وَ تَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - میخ چوبی یا فلزی . ج . اوتاد. 2 - یکی از ارکان سه گانة عروض . 1


66092 وتر (وَ تَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - زه کمان . ج . اوتار. 2 - زه یا سیم ساز. 3 - خطی است که دایره را به دو قسمت نامساوی تقسیم کند. 4 - ضلع روبروی زاویة قائمه مثلث . 5 - زردپی . 1


66093 وتر (وَ یا وِ) [ ع . ] 1 - (ص .) فرد، تنها، طاق . 2 - (اِ.) عدد طاق . 3 - کینه . ج . اوتار. 1


66094 وتر (وِ) [ ع . ] (اِ.) قسمی از نماز فرد که فقط یک رکعت دارد. 1


66095 وتو (وِ تُ) [ فر. ] (اِ.) مخالف، امتناع . ؛حق وتو حقی که به دولتی داده شود مبنی بر رد پیشنهاد دول هم پیمان . 1


66096 وتیره (وَ رِ) [ ع . وتیرة ] (اِ.) 1 - طریقه، روش . 2 - دستور. 3 - نهاد. 1


66097 وثائق (وَ ئِ) [ ع . ] (اِ.) ج . وثیقه . 1


66098 وثاق (وِ یا وُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - خانه، اطاق . 2 - حرم سرا. 1


66099 وثاقت (وَ قَ) [ ع . وثاقة ] (اِمص .) 1 - استحکام، استواری . 2 - موثقی، معتمدی . 1


66100 وثبه (وَ ب) [ ع . وَثبة ] (مص ل .) جَستن، یک بار جَستن . 1


66101 وثقی (وُ ثْ قا) [ ع . ] (ص تف .) مؤنث اَوْثق ؛ محکم تر. 1


66102 وثن (وَ ثَ) [ ع . ] (اِ.) بُت . ج . اوثان . 1


66103 وثوب (وُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) جستن، جهیدن، ب رجستن . 2 - (اِمص .) جست . 1


66104 وثوق (وُ) [ ع . ] (مص ل .) اطمینان داشتن به کسی . 1


66105 وثی (وَ) [ ع . ] (مص ل .) 1 - لغزش یافتن و برآمدن استخوان از موضع خود بدون برآمدن تمامی آن . 2 - معیوب شدن دست بی آنکه استخوان بشکند. 1


66106 وثیر (وَ) [ ع . ] 1 - (ص .) نرم، لین . 2 - فراش . ؛فراش وثیر بستر نرم . 3 - (اِ.) جامه ای که بر بالای جامه ها پوشند. 4 - پارچه ای که در آن جامه پیچند. 5 - باشچه مانندی که پیش زین باشد. 6 - پوست جانور درنده . 1


66107 وثیق (وَ) [ ع . ] (ص .) محکم، استوار. 1


66108 وثیقه (وَ قَ) [ ع . وثیقة ] (ص .) 1 - مؤنث وثیق . 2 - عهدنامه، گِرویی . ج . وثائق . 1


66109 وجا (وَ) [ ع . ] (اِ.) خوف، بیم . مق رجا. 1


66110 وجاء (وَ) (ص .) آن چه که در آن خیر و نفعی نباشد. مانند: چاه بدون آب . 1


66111 وجازت (وَ زَ) [ ع . وجازة ] (اِمص .) اختصار، ایجاز. 1


66112 وجاهت (وَ یا وِ هَ) [ ع . وجاهة ] (مص ل .) 1 - عزّت، حرمت . 2 - خوب رویی، زیبایی . 1


66113 وجب (وَ جَ)(اِ.)فاصلة بین انگشت شَست و انگشت کوچک وقتی انگشت ها از هم باز باشد. 1


66114 وجد (وَ) [ ع . ] (اِ.) ذوق، شوق . 1


66115 وجدان (وِ یا وُ) [ ع . ] (اِ.) نیرویی باطنی که خوب را از بد تشخیص می دهد. 1


66116 وجع (وَ جَ) [ ع . ] (اِ.) درد، رنج . ج . اوجاع . 1


66117 وجل (وَ جَ) [ ع . ] (اِ.) ترس، بیم . 1


66118 وجنات (وَ جَ) [ ع . ] (اِ.) جِ وجنه . 1


66119 وجنه (وَ نِ) [ ع . وجنة ] (اِ.) چهره، رخسار. ج . وجنات . 1


66120 وجه (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - روی، چهره . 2 - طریقه، جهت . 3 - پول . ج . وجوه . 4 - ذات، شخص . 5 - قصد، نیت . 6 - دلیل، سبب . ؛ وجه ضمان پول (یا مالی ) که برای ضمانت می سپارند. ؛ وجه ِ مصالحه آن چه برای برقراری صلح میان دو طرف مورد معامله قرار می گیرد. 1


66121 وجهه (و ه ) [ ع . وجهة ] (اِ.) 1 - طرف، جانب . 2 - اعتبار، آبرو. 1


66122 وجوب (وُ) [ ع . ] (مص ل .)لازم بودن، ضرورت داشتن . 1


66123 وجود (وُ) [ ع . ] (اِ.) 1 - هستی . 2 - بدن، جسم . 1


66124 وجود داشتن ( وجود داشتن . تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) 1 - بودن، هستی داشتن . 2 - (عا.) شهامت داشتن . 1


66125 وجوه (وُ) [ ع . ] (اِ.) جِ وجه . 1 - راه ها. 2 - روش ها. 3 - انواع . 4 - پول ها. 1


66176 ور افتادن (وَ. اُ دَ) (مص ل .) (عا.) از مد افتادن، منسوخ شدن . 1


66126 وجوهات (وُ) [ ع . ] (اِ.) جِ وجوه . 1 - پول ها. 2 - آن چه بابت خمس و زکات در اختیار علمای روحانی قرار داده می شود. 1


66127 وجگن (وَ گَ) (اِ.) وَشگَن ؛ آلت تناسلی . 1


66128 وجیز (وَ) [ ع . ] (ص .) مختصر، کوتاه . 1


66129 وجیزه (وَ ز ) [ ع . وجیزة ] (ص .) 1 - مؤنث وجیز. 2 - کلام مختصر و مفید. 1


66131 وجین (و ) (اِ.) کندن علف های هرز. 1


66132 وجیه (وَ) [ ع . ] (ص .) 1 - نیکورو، زیبا. ج . وجهاء. 2 - صاحب قدر و جاه . 1


66133 وجیهه (وَ هَ یا ه ) [ ع . وجیهة ] (ص .) مؤنث وجیه . 1


66134 وحدانی (وَ) [ ع . ] (ص نسب .) تنها، یکتا. 1


66135 وحدانیت (وَ یَّ) [ ع . وجدانیة ] (مص جع .) یگانگی، یکتایی . 1


66136 وحدت (وَ دَ) [ ع . وحدة ] 1 - (مص ل .) یکی بودن، یگانه بودن . مق کثرت . 2 - (اِمص .) یگانگی، یکی بودن . ؛ وحدت ملی اشتراک همة افراد یک ملت در آمال و مقاصد چنان که به منزلة مجموعة واحدی به شمار آید. ؛ وحدت وجود عقیده ای است مبتنی بر این که جهان وجود از جمادات و نباتات و حیوانات و معادن و مفارقات و فلکیات همه یک وجودند که در مرتبت فوق و اقوی و اشدّ، وجود خدا قرار دارد. 1


66137 وحش (وَ) [ ع . ] (اِ.) جانور بیابانی . ج . وحوش . 1


66138 وحشت (وَ شَ) [ ع . وحشة ] (اِ.) ترس، هراس . 1


66139 وحشی (وَ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) 1 - غیراهلی . 2 - آن که از مواهب تمدن دور است . 1


66140 وحل (وَ حَ) [ ع . ] (اِ.) گل و لای . 1


66141 وحم (وَ حِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ویار و اشتهای شدید زنان باردار به نوعی خوراکی یا مواد دیگر. 2 - خواهان جماع شدن . 1


66143 وحی (وَ) [ ع . ] (اِ.) آنچه از طرف خدا بر پیغمبران نازل شود. 1


66144 وحید (وَ) [ ع . ] (ص .) منفرد، یگانه، بی نظیر. 1


66145 وخ (وَ) (شب جم .) کلمه ای که در هنگام لذت بردن از چیزی یا ابراز شگفتی بیان شود. 1


66146 وخامت (وَ مَ) [ ع . وخامة ] (اِمص .) دشواری، ناگواری . 1


66147 وخش (وَ خَ) (اِ.) نوعی بیماری در دست و پای چهارپایان، ورم مفصل . 1


66148 وخش (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - پست و بیکاره از هر چیز. 2 - مردم فرومایة بی اعتبار. 1


66149 وخشور (وَ یا وُ) (اِ. ص .) پیغمبر، رسول . 1


66150 وخشوربند ( وخشوربند . بَ) (اِ.) مذهب، شریعت . 1


66151 وخشی (وَ)(اِ.) = وشی :پارچه ای است خوش قماش و لطیف . 1


66152 وخم (وَ خِ) [ ع . ] (ص .) 1 - ناسازگار، ناموافق . 2 - سخت، دشوار. 1


66153 وخم (وَ خَ) [ ع . ] (اِمص .) 1 - سوءهاضمه . 2 - تعفن هوا که موجب امراض وبایی گردد. 1


66154 وخیم (وَ) [ ع . ] (ص .) دشوار، سنگین، ناگوار. 1


66155 ود (وَ دّ) [ ع . ] 1 - (اِمص .) دوستی، محبت . 2 - (مص ل .) دوست داشتن . 1


66156 وداج (وِ) [ ع . ] (اِ.) رگ گردن . 1


66157 وداد (وِ) [ ع . ] (اِمص .) دوستی، محبت . 1


66158 وداع (وِ) [ ع . ] (اِ.) بدرود، خداحافظی . 1


66159 ودایع (وَ یِ) [ ع . ودائع ] (اِ.) جِ ودیعه ؛ امانت ها، سپرده ها. 1


66160 ودج (وَ دَ) [ ع . ] (اِ.) نام رگی در گردن که هنگام خشم متورم می شود. 1


66161 ودع (وَ دَ) [ ع . ] (اِ.) نوعی صدف، گوش ماهی . 1


66162 ودود (وَ) [ ع . ] (ص .) بسیار مهربان . 1


66163 ودویل (وُ) [ فر. ] (اِ.) 1 - ترانة محلی هجوآمیز و نشاط انگیز که ترجیع بندش اهمیت بسزا دارد. 2 - نمایشنامة کمدی خفیف که در آن خدعه ای ماهرانه گنجانده باشند. 1


66164 ودکا (وُ) [ روس . ] (اِ.)نوعی نوشابة الکلی بی رنگ قوی، عرق روسی . 1


66165 ودید (وَ) [ ع . ] (ص .) دوست، دوست دارنده . ج . اوداء. 1


66166 ودیعت (وَ عَ) [ ع . ودیعة ] (اِ.) پولی یا مالی که به امانت سپرده شود. 1


66167 ودیعه (وَ عِ یا عَ) [ ع . ودیعة ] (اِ.) نک . ودیعت . 1


66168 ودیه (وُ دِّ یَُ) [ ع . ودیة ] (اِ.) کنایه از: زوجه، زن . 1


66170 ور (و ) (اِ.) (عا.) سخن بی معنی . ؛ شرُ ور حرف مفت، سخن بی معنی . 1


66171 ور ( ور .) 1 - (حر.) حرف شرط، مخفف و اگر. 2 - ( اِ.) طرف، جانب . 3 - پسوندی است که به اسم می پیوندد و دارندگی را می رساند:بارور، تاج ور، کینه ور. 4 - پیشوندی است که بر سر افعال درآید به معنی بر: ورآمدن، ورافتادن . 5 - بر سر اسماء (ریشه و مصادر مرخم ) درآید به معنی بر، به : ورانداز، ورش کست . 1


66172 ور ( ور .) [ په . ] (اِ.) در ایران باستان در محاکمه های مبهم و مشکل دو طرف دعویی را مورد آزمایش (ور) قرار می دادند و آن دو گونه بوده است : 1 - ور گرم (گذشتن از آتش ). ور سرد (خوردن سوگند) و آن آب آمیخته با گوگرد بوده است که به متهم می خورانیدند. 1


66173 ور ( ور .) (اِ.) گرمی، حرارت . 1


66174 ور (وَ) (اِ.) تخته ای که در مکتب های قدیم معلمان روی آن به شاگردان تعلیم می دادند، سبق . 1


66175 ور آمدن (وَ. مَ دَ) (مص ل .) 1 - (عا.) کنده شدن، جدا شدن . 2 - آماده شدن خمیر برای پخت نان . 3 - برآمدن، مقابله کردن . 4 - چاق شدن . 1


66177 ور رفتن (وَ. رَ تَ) (مص ل .) بازی بازی کردن، با چیزی خود را مشغول کردن . 1


66178 ور زدن (وِ. زَ دَ) (مص ل .) (عا.) پرحرفی کردن، وراجی کردن . 1


66179 وراء (وَ) [ ع . ] (ق .) عقب، پس، پشت . 1


66180 وراث (وُ رّ) [ ع . ] (اِ.) جِ وارث . 1


66181 وراثت (وَ ثَ) [ ع . وراثة ] (مص م .) ارث بردن . 1


66182 وراج (وِ رّ) (ص .) (عا.) پُر حرف، روده دراز. 1


66183 وراز (وُ) (اِ.) گراز، خوک نر. 1


66184 وراغ (وَ)(اِ.)1 - شعلة آتش . 2 - روشن، فروغ . 1


66185 وراق (وَ رّ) [ ع . ] (ص .) 1 - کاغذفروش . 2 - نویسنده . 1


66186 ورام (وَ) (اِ.) 1 - سهل و آسان . 2 - کمی و نقصان در وزن یا اندازة چیزی . 1


66187 ورانبر (وَ بَ) (ق .) آن طرف، آن سو. 1


66188 ورانداز (وَ. اَ) (اِ.) 1 - اندازه (جامه و غیره ). 2 - نقشه، مسوده . 1


66189 ورانداز (وَ اَ) (اِمص .) بازدید، تخمین . 1


66190 ورانداز کردن ( ورانداز کردن . کَ دَ) (مص م .) (عا.) 1 - اندازة چیزی را به نظر تعیین کردن . 2 - چیزی یا کسی رابه دقت نگریستن . 1


66191 ورت (وَ) (ص .) برهنه، عریان . 1


66192 ورتاج (وَ) (اِ.) 1 - آفتاب پرست . 2 - نیلوفر. 1


66193 ورتیج (وَ) (اِ.) بلدرچین . 1


66194 ورثه (وَ رَ ثِ) [ ع . ورثة ] (اِ.) جِ وارث . 1


66195 ورج (وَ) [ په . ] (اِ.) ارزش، ارج . 1


66196 ورجاوند (وَ وَ) [ په . ] (ص .) ارجمند، گران قدر. 1


66197 ورجلا (وَ جَ) دست به ورجلا گذاشتن : (مص ل .) (عا.) داد و فریاد راه انداختن، جار و جنجال ایجاد کردن . 1


66198 ورجمند (وَ مَ) [ په ] 1 - (ص .) ارجمند. 2 - (اِ.) دارندة فرة ایزدی . 1


66199 ورجه ورجه کردن (وَ جِ. جِ. کَ دَ) (مص ل .) (عا.) جست و خیز کردن، جُنب و جوش کردن . 1


66200 ورخج (وَ رَ) (ص .) وَرَخچ ؛ 1 - چرکین، پلید. 2 - زبون . 1


66201 ورد (و ) [ ع . ] (اِ.) 1 - ذکر، دعا. 2 - جزیی از قرآن که انسان هر روز و هر شب بخواند. ج . اوراد. 1


66202 ورد (وَ) [ ع . ] (اِ.) گل، گل سرخ . 1


66203 وردار و ورمال (وَ رُ وَ) (ص فا.) (عا.) = وردارنده و ورمالنده : کسی که پول یا مال اشخاص را بالا می کشد، مال مردم خور. 1


66204 ورداشتن (وَ. تَ) (مص م .) 1 - برداشتن . 2 - تحمل کردن . 3 - فرو بردن چیزی در مقعد یا فرج . 1


66205 وردان (وِ) (اِ.) زگیل . 1


66206 وردست (وَ دَ) (ص .) (عا.) کمک، دستیار. 1


66207 وردنه (وَ دَ نِ) (اِ.) نورد؛ چوب استوانه شکلی که خمیر را با آن پهن می کنند. 1


66208 وردوک (وَ) (اِ.) نک . وردک . 1


66209 وردک (وَ دَ) (اِ.) جهاز عروس، آنچه عروس با خود به خانة داماد می برد. 1


66210 ورز (وَ) 1 - (اِ.) پیشه، شغل . 2 - کِشت و زرع . 1


66211 ورزا (وَ) [ په . ] (اِ. ص .) گاو نر. 1


66212 ورزش (وَ ز) 1 - (اِمص .) تمرین، کار پیاپی و مرتب . 2 - (اِ.) انجام حرکات بدنی خاص برای تقویت عضلات . 1


66213 ورزم (وَ رَ) (اِ.) آتش، نار. 1


66214 ورزنده (وَ زَ د یا دَ) (اِفا.) 1 - کارکننده . 2 - مهارت کننده . 3 - حاصل کننده . 4 - کوشنده . 5 - زراعت کننده . 1


66215 ورزه (وَ زَ)(اِ.)1 - کار کردن . 2 - مهارت . 3 - حصول . 4 - کوشش . 5 - زراعت . 6 - صنعت، حرفه . 1


66216 ورزکار (وَ) (ص فا.) برزگر، کشاورز. 1


66217 ورزگر (وَ گَ) (ص فا.) برزگر. 1


66218 ورزی (وَ) (ص نسب .) 1 - برزگر، کشاورز. 2 - کارگر، مزدور. 1


66219 ورزیدن (وَ دَ) (مص ل .) 1 - ورزش کردن، تمرین کردن . 2 - به کار بردن . 3 - به دست آوردن . 1


66220 ورزیده (وَ د) (ص مف .) 1 - کارآزموده، با تجربه . 2 - نیرومند. 1


66221 ورزیدگی (وَ د یا دَ) (اِمص .) تجربه داشتن . 1


66222 ورس (و ر ) (اِ.) 1 - طنابی که از خوشه های خشکیدة برنج باشد. 2 - ریسمانی که از موی گاو بافته می شود و شاخه های برسم را با آن به هم می پیوندند (و آن از لوازم آتشگاه است ). 1


66223 ورس (وَ)(اِ.)مهار شُتر، چوبی که در بینی شتر کنند. 1


66224 ورساخیدن (وَ. دَ) (مص م .) لیسیدن . 1


66225 ورساد (وِ) [ روس . ] (اِ.) ابزاری برای حروف - چینی دستی که عرض آن بر حسب طول سطر کم و زیاد می شد. 1


66226 ورساز (وَ) (ص .) 1 - جوان زیبا و آراسته . 2 - زیرک، هوشیار. 1


66227 ورستاد (وَ رَ) (اِ.) مستمری، جیره . 1


66228 ورسنگ (وَ سَ) (اِ.) پاسنگ ترازو. 1


66229 ورسو زدن (وَ. زَ دَ) (مص ل .) پرسه زدن . 1


66230 ورسی (وَ) ( ورسی .) (ص نسب .) 1 - نوعی از کبوتر که رنگش مایل به سرخی و زردی است . 2 - کاسة زرین نیکو. 1


66231 ورسیج (وَ) (اِ.) آسمانه، سقف خانه . 1


66232 ورش (وَ) [ ع . ] (اِ.) طعامی که از شیر سازند. 1


66233 ورشان (وَ رَ) [ ع . ] (اِ.) نوعی کبوتر صحرایی تیره رنگ که بالای دمش سفید است . ج . وراشین . 1


66234 ورشو (وَ) (اِ.) 1 - فلزی است محکم ترکیب شده از مس و روی و نیکل . 2 - پایتخت لهستان . 1


66235 ورشک (وَ شَ) (اِ.) کیسة کوچکی که در آن دارو می ریختند. 1


66236 ورشکسته (وَ ش کَ تِ)(ص مف .)=ورشکست . ورشکستن : کسی که سرمایه و مال خود را از دست داده . 1


66237 ورطه (وَ ط ) [ ع . ورطة ] (اِ.)1 - جای خطرناک . 2 - منجلاب، گرداب . 1


66238 ورع (وَ رَ) [ ع . ] (اِمص .) پرهیزگاری، پارسایی . 1


66239 ورغ (وَ رْ) (اِ.) سد مانندی ساخته شده از چوب و علف و گِل . 1


66240 ورغ ( ورغ .) [ ع . ] (اِ.) فروغ، روشنی . 1


66241 ورغست (وَ غَ) (اِ.) برغست ؛ گیاهی است شبیه به اسفناج که پختة آن در بعضی خوراکی ها به کار می رود. 1


66242 ورغلانیدگی (وَ. غَ د) (حامص .) تحریک، تحریض . 1


66243 ورغلمبیدن (وَ غُ لُ ب دَ)(حامص .) ورقلمبیدن، ورغلنبیدن ؛ ورم کردن، دچار برآمدگی و قوز شدن . 1


66244 ورفان (وَ رَّ) (ص .) شفیع، شفاعت کننده . 1


66245 ورق (وَ رَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - برگ درخت . 2 - برگ کاغذ. ج . اوراق . 3 - دسته ای کارت که با آن بازی کنند. 1


66246 ورق برگشتن (وَ رَ. بَ گَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) دگرگون شدن اوضاع و احوال . 1


66247 ورق پاره (وَ رَ. رِ) (اِمر.) 1 - ورق کوچک . 2 - کنایه از: کاغذ بی ارزش . 1


66248 ورقاء (وَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - کبوتر ماده . 2 - فاخته . 1


66249 ورم (وَ رَ) [ ع . ] (اِ.) باد، برآمدگی در بدن بر اثر ضربه یا بیماری . 1


66250 ورمال (وَ) نک وردار و ورمال . ؛ ورمال آقا را دمش دادن چیزی را برداشتن و بردن و خوردن، چپو کردن، سر خوراکی ریختن و یکباره آن را تمام کردن . 1


66251 ورمالیدن (وَ دَ) (مص ل .) 1 - دامن به کمر زدن، آستین بالا زدن . 2 - کنایه از: گریختن و فرار کردن . 1


66252 ورماندگی (وَ د یا دَ) (حامص .) درد شکم و روده و احشاء. 1


66253 ورموت (وِ) [ فر. ] (اِ.) شراب سفید که در آن مواد عطرآگین می آمیزند. 1


66254 ورمیشل (وِ ش) [ فر. ] (اِ.) نوعی ماکارونی خیلی نازک که در سوپ می ریزند. 1


66255 ورمیشل (وِ) [ فر. ] (اِ.) نوعی خمیراک رشته مانند با قطر کم و طول زیاد، رشته فرنگی . (فره ). 1


66256 ورنا (وَ) (ص .) برنا، جوان . 1


66257 ورنامه (وَ مِ) (اِمر.) سرنامه و عنوان نامه . 1


66258 ورنج (وَ رَ) (ص .) خداوند حرص و شره را گویند. 1


66259 ورنجن (وَ رَ جَ) (اِ.) برنجن ؛ حلقه ای از زر و سیم و یا فلزات دیگر که زنان در دست و پا کنند. 1


66260 ورنداز (وَ رَ) (اِ.) 1 - اندازه (جامه و غیره ...). 2 - نقشه، مسوده . 1


66261 ورنه (وَ نَ) (حر رب . مر.) واگرنه . 1


66262 ورنی (وِ) [ فر. ] (اِ.) 1 - لعاب . 2 - چرم شفاف و براق . متضاد: شور و یا مات . 1


66263 ورواره (وَ رِ) (اِ.) فرواره ؛ بالاخانه، خانة تابستانی . 1


66264 وروت (وُ) (اِ.) (عا.) خشم، غضب . 1


66265 وروجک (جَ) (اِ.) (عا.) صفتی است برای کودکان ؛ بازی گوش، شیطان . 1


66266 ورود (وُ) [ ع . ] (مص ل .) درآمدن، داخل شدن . 1


66267 ورودی ( ورودی .) [ ع - فا. ] (ص نسب .) منسوب به ورود، آن چه مخصوص و مربوط به ورود و دخول کسان در جایی باشد: در ورودی، امتحانات ورودی . 1


66268 ورودیه (وُ یِّ) [ ازع . ] (اِ.) حق وجهی که بابت داخل شدن در جایی پرداخت می شود، حق الورود. 1


66269 ورور (وِ وِ) (شب جم .) تندتند حرف زدن، وراجی کردن . 1


66270 وروغ ( وروغ .) (اِ.) تیرگی، کدورت ؛ مق . فروغ . 1


66271 وروغ (وُ) (اِ.) آروغ . 1


66272 وروور (وِ رُ وِ) (اِمر.) (عا.) تلقین، تکرار، پرحرفی . ضرب المثلی در مقام استهزا کردن تحصیل علم گویند. 1


66273 ورپریدن ( ورپریدن . پَ دَ) (مص ل .) (عا.) دچار مرگ ناگهانی شدن . 1


66274 ورپریده (وَ . پَ د) (ص مف .) (عا.) 1 - دچار مرگ ناگهانی شده . 2 - نوعی نفرین که مادرها به هنگام خشم به فرزندان خود می گویند. 1


66275 ورپلغیدن (وَ. پُ دَ) (مص ل .) (عا.) بیرون زدن، از جای خود بیرون آمدن . 1


66276 ورپوشه (وَ. شَ یا ش ) (اِ.) روسری زنان، مقنعه . 1


66277 ورچسوندن (وَ. چُ دَ) (مص ل .) (عا.) به جای فعل معین «کردن » در مقام توهین و تحقیر به کار می رود و فقط با قهر به کار رود، گویند: «قهر ورچسونده .» (قهر کرده ). 1


66278 ورچیدن (وَ دَ) (مص م .) برچیدن . 1


66279 ورک (وَ رِ) [ ع . ] (اِ.) قسمت بالای ران . 1


66280 ورک (وَ رَ) [ ع . ] (اِ.) کفل، سرین . 1


66281 ورکار (وَ) (اِ.) هر میوه که درخت ندارد و بوته و بیاره دارد مانند: خربزه، هندوانه، خیار و کدو و جز آن . 1


66282 وری (وَ) (عا.) مهمل دری : دری وری . و این دو کلمه با هم به معنی حرف بی ربط و بی معنی و مزخرف است . 1


66283 وری (وَ را) [ ع . ] (اِ.) 1 - خلق، مخلوق . 2 - آفریده . 1


66284 وریب (وَ) (ص .) کج، نادرست، منحرف . 1


66285 ورید (وَ) [ ع . ] (اِ.) رگ، رگ گردن . 1